# data[].attributes.attachment_caption
altıncı gezegenin yaşlı bir coğrafyacıya ait olduğunu görüyoruz. Bu gezegen, diğer gezegenlerden daha büyük, ancak coğrafyacının gerçek keşifler yapmaktan ziyade, başkalarının raporlarına dayanarak haritalar çizdiği bir yer. Küçük Prens, burada coğrafyacının yaşamı hakkında derin bir ders alır: Keşfetmek ve öğrenmek, gerçek dünyayı deneyimlemekle mümkündür, sadece teorilerle değil.Eğer Küçük Prens altıncı gezegende kalsaydı: Coğrafyacının sürekli oturup başkalarının bilgilerini derlemesi gibi, Küçük Prens de keşfetme ve deneyimleme özgürlüğünü kaybedebilirdi. Bu, onun merak duygusunu ve hayal gücünü köreltebilirdi. Coğrafyacının bakış açısını benimseyip haritalar çizmeye odaklanabilirdi, ancak zamanla bu bilginin eksikliğini fark edebilirdi. Çünkü coğrafyacının kendi gezegenini bile keşfetmemiş olması, Küçük Prens için bir hayal kırıklığı yaratmıştı. Coğrafyacı yalnız bir figürdür. Eğer Küçük Prens bu gezegende kalsaydı, anlamlı bir ilişki veya bağ kurma şansı bulamayabilir ve yalnızlık çekebilirdi. Oysa Küçük Prens için diğer gezegenlerde karşılaştığı kişisel bağlar çok önemlidir (örneğin, tilkiyle olan dostluğu). Altıncı gezegende kalsaydı, Küçük Prens, coğrafyacının pasif hayatına uyum sağlamak yerine kendi anlamını bulmaya çalışabilir ve sonunda gezegeni terk etmek isteyebilirdi. Zira onun asıl amacı, kendi gülünü ve gezegenini daha iyi anlamak için bir yolculuk yapmaktı.Sonuç olarak, altıncı gezegende kalsaydı, Küçük Prens büyüme ve öğrenme yolculuğunda eksiklik hisseder, muhtemelen hareketsiz bir hayatın onu tatmin etmediğini fark ederdi. Bu durum, kitabın ana mesajlarından biri olan keşfetme, sevme ve anlam arayışının önemini vurgular.

# data[].attributes.attachment_caption
eğenmiş adamla gezegeni terk *Küçük Prens ve Kendini Beğenmiş Adamın Dünyası*                           Küçük Prens, 2. gezegene iniş yaptı ve burada, sürekli aynasına bakarak kendini öven bir adamla Küçük prens 2. gezegene iniş yaptığı sırada sürekli aynalardan kendini izleyen kendini beğenmiş bir adam ile karşılaştı. Adam, Küçük Prens’i gördüğünde hemen neşeyle bağırarak, “Ah, sen de benim harikalığımı fark ettin, değil mi? Herkesin bana hayran olması gerektiğini bilmelisin! Ne kadar özel bir insanım!” dedi.Küçük Prens biraz şaşkın bir şekilde adama bakarak, "Ama neden bu kadar kendinizi beğeniyorsunuz?" diye sordu.Kendini Beğenmiş Adam, başını sallayarak cevapladı: "Çünkü ben, dünyada en harika olan kişiyim! Benimle kalmak, benim gibi birini görmek, her zaman büyük bir şans. Herkes beni izlemeli, herkes bana hayran olmalı!"Küçük Prens, adamın söylediklerini duyunca bir süre sessiz kaldı. Bir şeyler düşünmek istiyordu. Adamın kendine bu kadar hayran kalması, bir yandan Küçük Prens’i düşündürüyordu. Bir insanın kendi yansımasında sıkışıp kalması nasıl bir şeydi? Adamın bu kadar yalnız olması, Küçük Prens’in içinde bir boşluk yaratıyordu.Küçük Prens, gezegende kalmaya karar verdi. "Belki de ona yardım edebilirim," diye düşündü. "Ama bu yardım sadece ona aynasında kendini görmeyi öğretmekle olmaz, başkalarına değer vermeyi öğrenmesi lazım."İlk başta, kendini beğenmiş adamla her gün uzun sohbetler yapmaya başladı. Adam, her fırsatta kendisini övüyor, “Ben en iyisiyim, en özelim!” diyordu. Küçük Prens, sabırla dinliyordu, ama bir yandan da adamın düşüncelerini değiştirebilmek için doğru zamanı bekliyordu.Bir gün, Küçük Prens bir öneride bulundu: "Hadi gel, ben de senin gibi özel bir insan olmak için bir şeyler yapayım. Belki başkalarına yardım ederim, ne dersin?" Kendini Beğenmiş Adam, "Benim gibi özel biri zaten her şeyin en iyisini yapar. Ama senin gibi biri, bu kadar büyük bir insanı takdir etmekle yeterli!" diyerek yanıtladı. Küçük Prens, adamın bu yaklaşımının, diğer insanları anlamaktan ne kadar uzak olduğunu fark etti. Sonra Küçük Prens, "Biliyor musunuz, hayat sadece kendini izlemekle geçmez," dedi. "Eğer başkalarının da gözlerine bakarsan, belki daha fazla şey görebilir, daha fazla şey öğrenebilirsin. Hep kendini görmek, aslında çok yalnız olmanıza neden olur."Kendini Beğenmiş Adam, Küçük Prens'in sözlerine karşı kayıtsız kaldı. Ama Küçük Prens, onu bırakmaya kararlı değildi. Her gün adama, başkalarına değer vermenin, onları anlamanın ne kadar önemli olduğunu anlatmaya devam etti. Onunla birlikte yaptığı küçük sohbetlerde, adamın her zaman kendini en "özel" olarak gördüğünü ama hiçbir zaman başkalarının hayatlarını takdir etmediğini fark etti.Günler geçtikçe, Küçük Prens'in sabrı ve anlayışı, kendini beğenmiş adamın içindeki küçük bir değişimi uyandırmaya başladı. Bir gün adam, bir an için aynasını bırakıp Küçük Prens’e baktı ve şöyle dedi: “Belki de… belki de diğer insanların da değerli olduğunu kabul etmeliyim.”Küçük Prens, adamın bu sözlerinden umutlanmıştı. Belki de kendini beğenmiş adam, zamanla daha farklı bir bakış açısı geliştirecekti. "Evet," dedi Küçük Prens, "gerçek güzellik, sadece kendine hayran kalmakla değil, başkalarına da değer vererek ortaya çıkar."Küçük Prens, kendini beğenmiş adamla kalmaya devam etti. Ama her geçen gün, adam biraz daha başkalarına değer vermeye başladı. Onun dünyasında, sürekli kendine bakmak yerine, Küçük Prens'in öğrettiği gibi başkalarının kalbine bakmayı keşfetti.Zamanla, gezegen sadece bir aynadan ibaret olmaktan çıkıp, birlikte yaşanan ve paylaşılan anlarla daha renkli, daha anlamlı bir yer haline geldi. Küçük Prens, kendini beğenmiş adamla kalıp ona sevgi, anlayış ve başkalarını takdir etmenin önemini öğretmeye devam etti. Belki de gerçek dostluk, birinin hayatını değiştirmek değil, o kişiyi olduğu gibi kabul etmek ve ona başkalarının dünyasını görmeyi öğretmekti.Ve böylece Küçük Prens, 2. gezegende, kendini beğenmiş adamla birlikte kalmaya karar verdi, çünkü değişim bazen zaman alır ve bazen sabırla, anlayışla gelir. Bu gezegende Küçük Prens’in sabrı ve sevgisiyle, her şey daha güzel bir hal almaya başladı.---Eğer Küçük Prens, kendini beğenmiş adamla gezegende kalmaya devam etseydi, sonunda sabrıyla ve ona olan sevgisiyle, adamın düşüncelerinde bir değişim yaratabilirdi. Zamanla, adam başkalarına değer vermeyi, sadece kendine hayran kalmak yerine başkalarını anlamayı öğrenebilirdi. Bu, Küçük Prens için sabır, sevgi ve anlayışla dolu bir süreç olurdu.