# data[].attributes.headline
อาหารประจำเทศกาลชาวไทยรามัญ

# data[].attributes.subject
อาหารประจำเทศกาลชาวไทยรามัญ

# data[].attributes.body
·       ประเพณี 12 เดือนของชาวไทยรามัญ ที่สัมพันธ์กับวิถีชีวิต

·       เดือน 5 สงกรานต์ กาละแม ข้าวเหนียวแดง ข้าวแช่

# data[].attributes.headline
ชื่อเล่น เนมเรีย

# data[].attributes.body
ชื่อเล่น เนม
เรียนคณะวิทยาศาสตร์ สาขาวิทยาศาสตร์ชีวการแพทย์
เป็นคนจังหวัดสระบุรี
งานอดิเรก นอนฟังเพลง
คาดหวังเกรด A

# data[].attributes.headline
ชื่อเล่น พัด 

# data[].attributes.body
ชื่อเล่น พัด
เรียนคณะวิทยาศาสตร์ชีวการแพทย์
เป็นจังหวัดเพชรบุรี
งานอดิเรกฟังเพลง
คาดหวังเกรดA

# data[].attributes.headline
อาหารประจำเทศกาลชาวไทยรามัญ

# data[].attributes.subject
อาหารประจำเทศกาลชาวไทยรามัญ

# data[].attributes.body
·       เดือน 3 มาฆะบูชา บุญข้าวหลาม มอญเมืองปทุมเคยมีข้าวมาฆะ/ข้าวพม่า)

# data[].attributes.headline
อาหารประจำเทศกาลชาวไทยรามัญ

# data[].attributes.subject
อาหารประจำเทศกาลชาวไทยรามัญ

# data[].attributes.body
·       เดือน 11 ออกพรรษา กระยาสารท

·       เดือนอ้าย (1) ตำข้าวเม่า,

# data[].attributes.headline
ชื่อเล่น เฟิร์นค

# data[].attributes.body
ชื่อเล่น เฟิร์น
คณะวิทยาศาสตร์
เป็นคนจังหวัดกาฬสินธุ์
งานอดิเรก ชอบจัดของในห้อง
ควาดหวังเกรดเอ

# data[].attributes.headline
•ประเพณี 12 เดือนของชาวไทยรามัญ ที่สัมพันธ์กับวิถีชีวิต

# data[].attributes.subject
•ประเพณี 12 เดือนของชาวไทยรามัญ ที่สัมพันธ์กับวิถีชีวิต

# data[].attributes.body
ประชาชนจังหวัดของปทุมธานีมีหลายเชื้อชาติที่อพยพมาจากที่ต่างๆ แต่เชื้อชาติที่เป็นสัญลักษณ์ของจังหวัดปทุมธานี คือ เชื้อชาติมอญ ซึ่งอพยพเข้ามาอยู่ในประเทศไทย ตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา จวบจนกระทั่งทุกวันนี้ แม้ปัจจุบันนี้ จะเป็นการผสมผสานกันระหว่าง ไทย-มอบฒ จีน-มอญ หรือแม้แต่อิสลาม-มอญ ก็ไม่ได้ทำให้วิถีชีวิตของคนมอญเปลี่ยนแปลงไปเสียทั้งหมด แต่ยังคงยึดถือขนบธรรมเนียมประเพณีเดิมๆ ของคนมอญไว้ จนกระทั่งทุกวันนี้ ดังจะเห็นได้จาก “ปฏิทินชีวิตของไทยรามัญจังหวัดปทุมธานี”
ศิลปวัฒนธรรมขนบธรรมเนียม และประเพณีของชาวมอญที่สืบทอดกันมา มีหลายด้าน เช่น ความเชื่อเรื่องผีโดยเฉพาะ ผีประจพตระกูล และสืบเนื่องจากการนับถือผี ดังกล่าวทพให้ชาวมอญมีพิธีกรรมที่เก่ียวเนท่อง กับการนับถือผีหลายประการ เช่น ผีฮ๊อยปะจุ๊ เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีประเพณีเทศกาลข้าวแช่ เทศกาลแหห่งส์ (ธงตะขาบ) เทศกาล มอญคั่ง ประเพณีตักบาตรน้พผึ้ง ประเพณี ตักบาตรพระร้อย เทศกาลรพพาข้าวสาร และ ประเพณีจัดการศพของชาวมอญ เป็นต้น ชาวมอญยังมีประเพณต่างๆ อีกหลายประเพณี

เดือนอ้าย ทำบุญตักบาตรส่งท้ายปีเก่า ต้อนรับปีใหม่

มกราคม

เดือนยี่ ชาวนาเตรียมการเก็บเกี่ยวข้าว บ้านใครเสร็จก่อนก็ทำบุญลาน เรียกขวัญข้าวเข้ายุ้ง

เดือนสาม ซึ่งเป็นวันจาตุรงตสันนิบาต สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงโอวาทปาฏิโมกข์ ถือว่าเป็นวันเริ่มต้นพระพุทธศาสนา ตอนเช้าทำบุญใส่บาตรที่วัด ตอนเย็นทุกคนมาร่วมเวียนเทียนที่วัด

เดือนสี่ -ขึ้น ๑๕ ค่ำ มีพิธีไหว้พระพุทธบาท และปิดทองพระ ถือว่าศักดิ์สิทธิ์ เป็นงานประจำปีของแต่ละวัด

-บิดามารดา นำบุตรหลานไปประกอบพิธีตัดจุกรวมกันที่วัด ถือว่าเป็นวันมหาฤกษ์

-มีพิธีทำบุญกลางบ้าน

-แรม ๑๔, ๑๕ ค่ำ เป็นวันทำบุญตรุษไทย-รามัญ ๒ วัน บางวัดก็ทำบุญถึง ๓ วัน เพื่อแสดงความกตัญญูกตเวที แก่บุรพชนที่ล่วงลับไปแล้ว

เดือนห้า -ขึ้น ๑๕ ค่ำ เป็นวันทำบุญตรุษไทย-รามัญอีก ๑ วัน เพื่อแสดงความกตัญญูกตเวที แก่บุรพชนที่ล่วงลับไปแล้ว

-วันที่ ๑๓ เมษายน เป็นวันมหาสงกรานต์ ถือว่าเป็นวันขึ้นปีใหม่ของไทย และไทยรามัญมาแต่โบราณ มีการทำบุญที่วัด บางวัดทำบุญถึง ๗ วัน บางวัดทำบุญเพียง ๓ วัน

-ชาวไทย-รามัญนำข้าวแช่ไปถวายพระตามวัดแต่ละวัด ๓ วัน และทำบุญข้าวสวยอีก ๘ วัน และอีก ๑ วันเป็นวันสรงน้ำพระ อาบน้ำผู้ใหญ่ มีการแห่นกแห่ปลาไปปล่อย เพื่อเอาบุญ มีการแห่หางหงส์

เดือนหก -ขึ้น ๑๕ ค่ำ เป็นวันวิสาขบูชา คือระลึกคุณของพระพุทธเจ้า เป็นวันประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพานของพระพุทธเจ้า เช้ามีการทำบุญใส่บาตรที่วัด มีพระธรรมเศนาเรื่อง ปฐมสมโภช ๑ กัณฑ์

-แรม ๘ ค่ำ นับแต่วันวิสาขบูชาอีก ๗ วัน เรียกว่า วันอัถฐคามินี คือประกอบพิธีถวายพระเพลิงสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า มีการทำบุญใส่บาตรตอนเช้า การถวายพระเพลิงเพื่อให้ประชาชนได้เห็นจริง

เดือนเจ็ด มีการใส่บาตรสลากภัตผลไม้ตามวัดต่างๆ ประชาชนจะไปเรียงกันไปทุกวัด ถือเป็นการเอาฤกษ์เอาชัยที่นำผลไม้ เช่น ทุเรียน มะม่วง ฯลฯ ที่เริ่มออกครั้งแรกโดยนำไปถวายพระเสียก่อน

เดือนแปด ขึ้น ๑๕ ค่ำ เป็นวันอาสาฬหบูชา ชาวบ้านจะพากันไปทำบุญที่วัด เพื่อระลึกถึงพระสงฆ์องค์แรก คือ พระอัญญาโกณพัญญะที่ได้ดวงตาเห็นธรรมเป็นอริยสงฆ์องค์แรก และเป็นวันที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงพระธรรมเทศนา เรื่อง ธรรมจักรกัปปวัตนสูตร แก่ปัญจวัคคีย์

เดือนเก้า -ไม่มีกิจกรรมใด ๆ

เดือนสิบ -ขึ้น ๑๕ ค่ำ ทำบุญใส่บาตรน้ำผึ้ง โดยนำข้าวต้มมัด ซึ่งมัดเป็นแบบต่างๆ ไปทำบุญที่วัดเป็นประเพณีเดือนสิบ ขึ้นสิบห้าค่ำ จะมีการทำบุญที่วัดโดยนำข้าวต้มมัดน้ำผึ้งและน้ำอ้อยไปถวายพระสงฆ์ โดยมีความเป็นมาตั้งแต่สมัยพุทธกาลครั้งหนึ่งพระภิกษุเกิดอาพาธเป็นไข้อาเจียน ทำให้ร่างกายซูบผอมพระพุทธเจ้าทรงอนุญาตสิ่งที่เป็นทั้งยา และอาหารให้พระภิกษุสงฆ์ฉันได้ตั้งแต่เวลาเที่ยงคืนไปแล้ว เพื่อบำรุงร่างกายให้ดำรงอยู่ต่อไปมีอยู่ห้าอย่างด้วยกันคือ เนยใส เนยข้น น้ำมัน น้ำผึ้ง น้ำอ้อยส่วนประเพณีของชาวไทยนิยมถวายน้ำผึ้ง แด่พระภิกษุสงฆ์จึงเกิดเป็นประเพณีตักบาตรน้ำผึ้งขึ้นมา
หลังจากตักบาตรน้ำผึ้งแล้ว พระภิกษุสงฆ์จะนำน้ำผึ้งไปดองเป็นกระสายยาหรือทำสมุนไพรไว้ฉันเอง และแจกให้กับอุบาสก อุบาสิกาที่มารักษาศีลในวันธรรมสวนะ

-แรม ๑๕ ค่ำ เป็นวันสารท พระจะนั่งเรือไปรับบิณบาตรหน้าบ้านทั้ง ๒ ฝั่งของ แม่น้ำเจ้าพระยา รวม ๓ วัน คือ วันแรม ๑๔, ๑๕ ค่ำ และขึ้น ๑ ค่ำ

เดือนสิบเอ็ด -ขึ้น ๑ ค่ำ พระจะนั่งเรือไปรับบิณบาตรหน้าบ้านทั้ง ๒ ฝั่งของ แม่น้ำเจ้าพระยา

-ขึ้น ๑๕ ค่ำ เป็นวันที่พระสงฆ์ปวารณาออกพรรษา มีการกวนกระยาสารท แล้วจะพากันไปทำบุญที่วัดกันมากเป็นพิเศษ บางวัดจะจัดผลไม้ ข้าวสุก ข้าวสาร กะปิ น้ำปลา เกลือ พริก หอม กระเทียน ปลาแห้ง มารววมกันเพื่อเป็นผ้าป่าสามัคคีถวายให้พระสงฆ์ในวัด และจะมีการทอดกฐินตามวัดต่างๆ ทั่วไป

เดือนสิบสอง ขึ้น ๑๕ ค่ำ ทำบุญใส่บาตรที่วัดตอนเช้า กลางคืนลอยกระทง เพื่อระลึกถึง และบูชารอยพระพุทธเจ้าที่ริมฝั่งแม่น้ำนัมทา

ชาวมอญเป็นชนชาติที่มีความศรัทธาในพระพุทธศาสนา เมื่อมีงานบุญก็มักเข้า วัดทาบุญอย่างสม่าเสมอ อาหารท่ีชาวไทยเชื้อสายมอญและแรงงานชาวมอญ รับประทานในชีวิตประจาวัน มีส่วนท่ีร่วมกันคือเป็นอาหารท่ีมาจากวัตถุดิบธรรมชาติ รอบตัว นิยมรับประทานอาหารที่มีรสเปรี้ยวอย่างมะตาด และมีเมือกลื่นอย่างกระเจี๊ยบ มีวิธีการปรุงท่ีเรียบง่าย ไม่ยุ่งยาก ความนิยมเรื่องการเลือกอาหารทาบุญน้ัน ชาวไทย เชื้อสายมอญ-แรงงานชาวมอญมีความเชื่อเช่นเดียวกับคนไทยที่นับถือพุทธศาสนาว่า ของท่ีนามาถวายพระต้องเป็นของที่ดีหรือเป็นอาหารที่ดีหรือเป็นอาหารที่บรรพบุรุษ ชอบรับประทานอาหารที่ชาวไทยเชื้อสายมอญมองว่าเป็นอาหารชั้นดีและเลือกนามาถวายพระ คือ อาหารเข้ากะทิ อาหารที่มีเนื้อสัตว์ เช่นเดียวกับแรงงานชาวมอญที่มองว่า แกงแดง แกงที่มีส่วนผสมของเน้ือสัตว์เป็นแกงท่ีดี ชาวไทยเชื้อสายมอญที่ไปร่วมงานยังกล่าว ด้วยความชื่นชมอาหารที่แรงงานชาวมอญนามาทาบุญว่า “เขาแกงมาดี ๆ ท้ังนั้น” คาพูดดังกล่าวสะท้อน ทัศนะของชาวไทยเชื้อสายมอญชุมชนบ้านเสากระโดงว่าอาหารท่ีดีคือเนื้อสัตว์ ทั้งเนื้อหมู เน้ือไก่ แม้แรงงานชาวมอญซึ่งเข้ามาทางานในเมืองไทยจะมีรายได้ไม่มากนัก แต่เขาก็เต็มใจทาอาหารอย่างดีมาถวายพระ

ที่มาhttp://www.m-culture.in.th/album/180269/%E0%B8%9B%E0%B8%8F%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%B1%E0%B8%8D_%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%AB%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%9B%E0%B8%97%E0%B8%B8%E0%B8%A1%E0%B8%98%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%B5

# data[].attributes.headline
•เดือน 5 สงกรานต์ กาละแม ข้าวเหนียวแดง ข้าวแช่ 

# data[].attributes.subject
•เดือน 5 สงกรานต์ กาละแม ข้าวเหนียวแดง ข้าวแช่ 

# data[].attributes.body
งานสงกรานต์ของชาวมอญ /ประเพณีสงกรานต์ (ปัจอะห์ต๊ะห์)

เป็นเทศกาลสำคัญประจำปีของชาวมอญ จะมีการทำบุญเฉลิมฉลองกันอย่างมโหฬารในทุกหมู่บ้านของชุมชนคนมอญ เทศกาลนี้ใช้ระยะเวลาหลายวัน โดยจะเริ่มตั้งแต่วันที่ 13 เมษายน ไปจนถึงต้นเดือนพฤษภาคมของทุกๆ ปี

เป็นเทศกาลสำคัญประจำปีของชาวมอญ จะมีการทำบุญเฉลิมฉลองกันอย่างมโหฬารในทุกหมู่บ้านของชุมชนคนมอญ เทศกาลนี้ใช้ระยะเวลาหลายวัน โดยจะเริ่มตั้งแต่วันที่ 13 เมษายน ไปจนถึงต้นเดือนพฤษภาคมของทุกๆ ปีรำเจ้าประจำปีของแต่ละหมู่บ้าน คนมอญถือกันว่าประเพณีนี้เป็นการขึ้นศักราชใหม่ จึงจัดให้มีการเฉลิมฉลองกันอย่างยิ่งใหญ่ด้วย การทำบุญรักษาศีลเพื่อเป็นการต้อนรับศกใหม่ และเพื่อบูชาพระรัตนตรัย และนางสงกรานต์ การเตรียมการจะเริ่มก่อนวันสงกรานต์ประมาณ 1 สัปดาห์ โดยจะมีการเตรียมกวนขนมกาละแม ซึ่งเป็นขนมที่ต้องใช้แรงงานคนมากในการทำ ชาวบ้านจะช่วยกันกวนกาละแมในกระทะเหล็กขนาดใหญ่ ใช้เวลากวนประมาณ 4 ชั่วโมงต่อกระทะ  กาละแมรามัญเป็นขนมหวานชนิดหนึ่งของชาวมอญ เป็นขนมที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน แต่เดิมนั้นกาละแมรามัญจะกวนขึ้นในงานแต่งของคู่บ่าวสาวชาวมอญ เป็นส่วนหนึ่งของสินสอดทองหมั้น                 ต่อมาการกวนกาละแมรามัญก็เริ่มมากวนในช่วงเทศกาลสงกรานต์ เพราะจะมีการทำบุญอุทิศแก่บรรพชนในช่วงสงกรานต์ก็จะมีการกวนกาละแมขึ้นเพื่อเป็นขนมถวายพระสงฆ์และแจกญาติสนิทมิตรสหาย จะกวนในช่วงก่อนเทศกาลสงกรานต์คือประมาณวันที่ 1-9 เมษายน ของทุกปี ญาติพี่น้องก็จะมารวมตัวช่วยกันกวนกาละแม การกวนกาละแมรามัญนั้นต้องใช้คนจำนวนมาก ประมาณ 9-10 คน ใช้กระทะที่เรียกว่ากระทะใบบัวเป็นภาชนะในการกวนซึ่งการกวนกระทะนึงต้องใช้เวลาถึง 6-7 ชั่วโมงโดยไม่หยุดไม่เช่นนั้นจะทำให้ขนมไหม้ จึงต้องมีการร่วมใจสามัคคี ลงแขกช่วยกันกวนแต่ละบ้านๆหมุนเวียนช่วยกันไป   ในช่วงหลังประเพณีการกวนกาละแมช่วงเทศกาลสงกรานต์เริ่มหายไป หลวงพ่อเจ้าอาวาสวัดศรัทธาธรรม(วัดมอญ)จังหวัดสมุทรสงคราม จึงได้คิดริเริ่มตั้งกลุ่มแม่บ้านรามัญพัฒนาเพื่อสืบทอดและอนุรักษ์กาละแมรามัญและเพื่อสร้างรายได้ให้กับชาวบ้านในชุมชนวัดมอญ ขนมกาละแมรามัญจึงได้สืบต่อมาจนถึงทุกวันนี้ และเป็นขนมที่ขึ้นชื่อสำหรับชาวมอญโดยทั่วไปและในและเป็นของขวัญของฝากของวัดศรัทธาธรรม จังหวัดสมุทรสงครามอีกด้วย

กะละแม มีส่วนประกอบหลักเพียง  ข้าวเหนียว กะทิ และน้ำตาลปี๊ป(น้ำตาลมะพร้าว)เท่านั้น แต่วิธีทำค่อนข้างต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวด เพราะต้องกวนต่อเนื่องไปเรื่อยๆ จนกะละแมงวด แสดงถึงความพิถีพิถัน ความอดทน  และความสามัคคีของผู้กวนเป็นอย่างยิ่ง

นอกจากกาละแมแล้ว จะมีการกวนข้าวเหนียวแดงหรือข้าวเหนียวแก้ว ซึ่งเป็นขนมสำหรับทำบุญในเทศกาลนี้เช่นกัน แล้วยังมีการทำ "คะนอบจิน” หรือขนมจีน ซึ่งเป็นอาหารของมอญแต่โบราณมาแล้วเพื่อเตรียมทำบุญด้วย แต่ที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ ข้าวแช่ ซึ่งมอญเรียกว่า "เปิงฮงกราบ”โดยสมัยก่อนคนมอญจะแบกกระบุงไปจ่ายตลาดเพื่อไปซื้อกับข้าวเตรียมมาทำข้าวแช่ช่วงเทศกาลสงกรานต์ จะต่างกับปัจจุบันที่การเดินทางสะดวกมากขึ้น ซึ่งจะเรียกว่า “กราน” บางบ้านจะกราน 2 วัน บางบ้านก็จะกราน 3 วัน หมายถึงการเตรียมเครื่องเคียงเพื่อจะนำไปทำบุญ และเพื่อยกสำรับไปตั้งทำบุญตรงแท่งบวงสรวงหรือแท่นสังเวยเทวดาสงกรานต์ ซึ่งจะต้องมีทุกบ้านที่กราน บ้านไหนกรานก็จะตั้งศาลเพียงตา กางร่ม นุ่งผ้าขาว เสียบดอกไม้สีเหลือง หรือดอกคูน ส่วน พัชรินทร์ สมหอม, (2554: 124) ได้ให้ความหมายว่า ดอกไม้สีเหลืองที่คนมอญเรียกว่า “ปะกาวซังกราน” หรือดอกสงกรานต์  คำว่า “ปะกาว” แปลเป็นไทยว่า “ดอกไม้” ส่วนคำว่า “ซังกราน”  แปลว่า “สงกรานต์” เรียกรวมคำจึงแปลว่า “ดอกสงกรานต์” ชาวบ้านจะแต่งกายสวยงามเพื่อนำสำรับข้าวแช่ไปทำบุญ โดยสมัยก่อนใช้กระทงใบตองเนื่องจากกลัวตกแตก ปัจจุบันได้เปลี่ยนภาชนะมาเป็นถ้วยชามที่สวยงาม นำไปทำบุญที่วัดใกล้บ้าน เช่น วัดใหญ่นครชุมน์ วัดม่วง วัดท่ามะขาม เป็นต้น ซึ่งมีความเชื่อว่าถ้าได้นำสำรับไปถวายจำนวนหลาย ๆ วัด ก็จะยิ่งได้บุญมาก  และบางคนอาจนำไปส่งญาติผู้ใหญ่ตามบ้าน เพราะอากาศร้อน ๆ เช่นนี้ ผู้คนส่วนใหญ่จะอยู่กันแต่ในบ้าน และจะกลับมารับประทานอาหารพร้อมกันที่บ้าน โดยไม่ได้รับประทานอาหารที่วัด

ที่มา https://creativematters.su.ac.th/?p=2055

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
เมื่อถึงเทศกาลสงกรานต์ชาวมอญที่ตำบลนครชุมน์ อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี จะทำข้าวแช่ในงานสงกรานต์ซึ่งปกติจัดขึ้นตั้งแต่ตี 4 ของวันที่ 13 เมษายน ชาวบ้านที่อยู่อาศัยในหมู่บ้านและพวกที่กลับมาเยี่ยมบ้านในวันสงกรานต์ จะตื่นขึ้นมาทำข้าวแช่เพื่อนำไปไหว้นางสงกรานต์ ทำบุญที่วัด และไว้รับประทานเอง

ข้าวแช่ หรือข้าวสงกรานต์ที่คนมอญเมืองไทยเรียกว่า "เปิงซังกราน" ส่วนมอญแท้ ๆ นิยมเรียก "เปิงด้าจก์" ที่แปลตรงตัวว่า ข้าวน้ำ ข้าวแช่ไม่ได้เป็นอาหารในชีวิตประจำวัน แต่เป็นอาหารสำหรับพิธีกรรมของชาวมอญ เป็นหัวใจของประเพณีสงกรานต์ เพราะเชื่อกันว่าข้าวแช่เป็นอาหารวิเศษ สะอาด บริสุทธิ์กว่าอาหารอื่นใด ปรุงเพื่อบูชาเทวดา แสดงความกตัญญูรู้คุณต่อบรรพบุรุษ และสร้างบุญสร้างกุศล (องค์ บรรจุน, 2553: 75 ; ศิริศักดิ์ คุ้มรักษา, 2539: 40)

คมสรร จับจุ รองสภาวัฒนธรรมตำบลนครชุมน์ ท่านมีเชื้อสายมอญตั้งแต่กำเนิด ได้เล่าเรื่องการทำข้าวแช่ว่า ตัวเองโตมาก็ได้กินข้าวแช่แล้ว โดยสมัยก่อนคนมอญจะแบกกระบุงไปจ่ายตลาดเพื่อไปซื้อกับข้าวเตรียมมาทำข้าวแช่ช่วงเทศกาลสงกรานต์ จะต่างกับปัจจุบันที่การเดินทางสะดวกมากขึ้น ซึ่งจะเรียกว่า "กราน" บางบ้านจะกราน 2 วัน บางบ้านก็จะกราน 3 วัน หมายถึงการเตรียมเครื่องเคียงเพื่อจะนำไปทำบุญ และเพื่อยกสำรับไปตั้งทำบุญตรงแท่งบวงสรวงหรือแท่นสังเวยเทวดาสงกรานต์ ซึ่งจะต้องมีทุกบ้านที่กราน บ้านไหนกรานก็จะตั้งศาลเพียงตา กางร่ม นุ่งผ้าขาว เสียบดอกไม้สีเหลือง หรือดอกคูน ส่วน พัชรินทร์ สมหอม, (2554: 124) ได้ให้ความหมายว่า ดอกไม้สีเหลืองที่คนมอญเรียกว่า "ปะกาวซังกราน" หรือดอกสงกรานต์ คำว่า "ปะกาว" แปลเป็นไทยว่า "ดอกไม้" ส่วนคำว่า "ซังกราน" แปลว่า "สงกรานต์" เรียกรวมคำจึงแปลว่า "ดอกสงกรานต์" นั้นเอง จากนั้นปักธูปเทียนประดับ คนมอญที่นครชุมน์เป็นชุมชนใหญ่ มีวัดเป็นศูนย์รวมใจ ช่วงเช้าก่อนเวลา 9.00 น. ของวันสงกรานต์เด็ก ๆ และชาวบ้านจะแต่งกายสวยงามเพื่อนำสำรับข้าวแช่ไปทำบุญ โดยสมัยก่อนใช้กระทงใบตองเนื่องจากกลัวตกแตก ปัจจุบันได้เปลี่ยนภาชนะมาเป็นถ้วยชามที่สวยงาม นำไปทำบุญที่วัดใกล้บ้าน เช่น วัดใหญ่นครชุมน์ วัดม่วง วัดท่ามะขาม เป็นต้น ซึ่งมีความเชื่อว่าถ้าได้นำสำรับไปถวายจำนวนหลาย ๆ วัด ก็จะยิ่งได้บุญมาก และบางคนอาจนำไปส่งญาติผู้ใหญ่ตามบ้าน เพราะอากาศร้อน ๆ เช่นนี้ ผู้คนส่วนใหญ่จะอยู่กันแต่ในบ้าน และจะกลับมารับประทานอาหารพร้อมกันที่บ้าน โดยไม่ได้รับประทานอาหารที่วัด

วิธีการทำข้าวแช่ เริ่มจากการหุงข้าว ด้วยการเลือกใช้ข้าวหอมมะลิเก่า เพราะข้าวใหม่จะมียางมากจะนิ่ม นำข้าวสารไปซาวน้ำหลาย ๆ ครั้ง เพื่อให้ยางข้าวหมด จากนั้นเตรียมหุงข้าว โดยใส่น้ำตั้งไฟ พอน้ำเดือด หมั่นดูข้าวเพื่อไม่ให้ข้าวแตกเม็ดเป็นข้าวต้ม ให้เม็ดข้าวสุกพอเป็นไต ๆ เมื่อข้าวสุกให้รีบยกจากเตา รินน้ำทิ้ง แล้วตักข้าวใส่กระบุงไม้ไผ่ตาถี่ ๆ เพื่อให้น้ำไหลออกไปได้ เพราะต้องตักน้ำราดลงบนเม็ดข้าว จากนั้นร่อนกระบุงเพื่อขัดเม็ดข้าว จนได้เม็ดข้าวสวยไม่แตก แล้วตั้งไว้ให้สะเด็ดน้ำ เทใส่หม้อดินเผา ส่วนน้ำที่จะรับประทานร่วมกับข้าวแช่นั้น ใช้น้ำสะอาดต้มสุก ลอยด้วยดอกไม้หอม เช่น ดอกมะลิ เป็นต้น สมัยก่อนใช้แกลบรมควันเพื่อให้มีกลิ่นหอม

สำหรับเครื่องข้าวแช่ กับข้าว หรือเครื่องเคียง ที่รับประทานกับข้าวแช่ ส่วนใหญ่รสชาติมักออกไปทางรสเค็ม ๆ หวาน ๆ ได้แก่
ปลาผัดหวาน หรือ ก๊ะเจีย ใช้ปลาช่อนทะเลแดดเดียวตำให้ละเอียดนำไปผัด ใส่หอมแดง ผัดจวนกรอบ จึงใส่น้ำตาลปี๊บ, หัวผักกาดผัดกะทิ หรือ ดั๊บร่าย นำผักกาดเค็มหรือหัวไชโป๊วหั่นฝอยมาผัดกับน้ำมัน เจียวหอมแดง เติมกะทิ น้ำตาลปี๊บ ผัดจนแห้งเหนียว, หมูผัดหวาน หรือ ซุนเจีย โดยหั่นหมูแดดเดียวเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วผัดในน้ำมันจนเหลืองใส่หอมแดงหั่นฝอย น้ำปลา กะทิ เติมน้ำตาลปี๊บ โรยใบมะกรูด, ยำมะม่วง หรือ อะว้อดเกริ๊ก ใช้มะม่วงสับ ใส่มะพร้าวคั่ว น้ำตาลปี๊บ หอมแดง พริกแห้ง เติมเครื่องปรุงทำให้รสชาติกลมกล่อม และ ยำขนุนอ่อน หรือ อะว้อดอะเนาะ เริ่มจาก ต้มลูกขนุนอ่อนให้สุก ใส่มะพร้าวคั่ว ตะไคร้ กระเทียม หอมแดง พริกแห้ง น้ำตาลปี๊บ น้ำปลาร้า โรยใบมะกรูด และ ลูกกะปิชุบไข่ทอด หรือ ฮะร็อคฮะแหม่งคะนา ปัจจุบัน ชาวบ้านในชุมชนนครชุมน์มีทำบ้างแต่น้อย เนื่องจากวัตถุดิบและการทำหลายขั้นตอน เครื่องปรุงมีกระชาย หอมแดง ตะไคร้ ปลาดุกย่าง กะปินำมาโขลกให้ละเอียด ตั้งกระทะ ใส่กะทิ ใส่เครื่องที่โขลกไว้ ปรุงรสด้วยน้ำตาลปี๊บ ผัดจนแห้ง ตั้งให้เย็น นำมาปั้นเป็นก้อน กลม ๆ เล็ก ๆ นำไปชุบกับไข่ ทอดให้เหลืองกรอบ

สำหรับวิธีรับประทานเริ่มจากตักข้าวใส่ถ้วย ตักน้ำที่ลอยดอกมะลิลงในถ้วยพอประมาณ บางคนจะเติมน้ำแข็งด้วยเพื่อให้เย็นชื่นใจ ตามด้วยกับข้าว หรือเครื่องเคียงใส่ถ้วยตามต้องการ อาหารที่มีน้ำแถมยังหอมเย็นชื่นใจ ดับร้อน และเป็นการผ่อนคลายอารมณ์

สำหรับสงกรานต์ปี 2565 นี้ ทุกคนสามารถไปชิมข้าวแช่และอาหารชาวมอญแบบสงกรานต์นี้ได้ที่วัดใหญ่นครชุมน์ อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี โดยเริ่มงานตั้งแต่วันที่ 13-15 เมษายน และวันที่ 16 เมษายน มีการทำบุญใหญ่ยกพระเกศรัศมี พระประธานในโบสถ์ และมีการบังสุกุลทุกวัน

แหล่งข้อมูล
คมสรร จับจุ (การสื่อสารส่วนบุคคล, 3 เมษายน 2565)
พัชรินทร์ สมหอม. (2554). ประเพณีปะลองเปิงด้าจ์ก (บุญส่งข้าวแช่) : ความหมาย บทบาท และปัจจัยการดำรงอยู่ในสังคมไทย. [วิทยานิพนธ์, มหาวิทยาลัยศิลปากร]. SURE.
http://www.sure.su.ac.th:8080/xmlui/handle/123456789/1697
ศิริศักดิ์ คุ้มรักษา. (2539). อิ่ม (บุญ) ข้าวแช่ ในวันสงกรานต์มอญที่บ้านม่วง. สารคดี, 12(135), 40-41.
หอสมุดพระราชวังสนามจันทร์. (2564, เมษายน 10). เปิงซังกราน. [ภาพประกอบ] [อับเดตสถานะ]. Facebook.
https://www.facebook.com/suslibrary/photos/a.838110082942613/3970143703072553/
องค์ บรรจุน. (2553). ข้าวแช่ : ติดสินบนเทวดาขอให้ได้ลูก. ศิลปวัฒนธรรม, 31(11), 74-78.

Blockdit: https://www.blockdit.com/posts/6256b100911f7317264b0b63

# data[].attributes.attachment_link.title
สงกรานต์ปีนี้กับข้าวแช่มอญ - CreativeMatters

# data[].attributes.attachment_link.description
เมื่อถึงเทศกาลสงกรานต์ชาวมอญที่ตำบลนครชุมน์ อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี จะทำข้าวแช่ในงานสงกรานต์ซึ่งปกติจัดขึ้นตั้งแต่ตี 4 ของวันที่ 13 เมษายน ชาวบ้านที่อยู่อาศัยในหมู่บ้านและพวกที่กลับมาเยี่ยมบ้านในวันสงกรานต์ จะตื่นขึ้นมาทำข้าวแช่เพื่อนำไปไหว้นางสงกรานต์ ทำบุญที่วัด และไว้รับประทานเอง ข้าวแช่ หรือข้าวสงกรานต์ที่คนมอญเมืองไทยเรียกว่า "เปิงซังกราน" ส่วนมอญแท้ ๆ นิยมเรียก "เปิงด้าจก์" ที่แปลตรงตัวว่า ข้าวน้ำ ข้าวแช่ไม่ได้เป็นอาหารในชีวิตประจำวัน แต่เป็นอาหารสำหรับพิธีกรรมของชาวมอญ เป็นหัวใจของประเพณีสงกรานต์ เพราะเชื่อกันว่าข้าวแช่เป็นอาหารวิเศษ สะอาด บริสุทธิ์กว่าอาหารอื่นใด ปรุงเพื่อบูชาเทวดา แสดงความกตัญญูรู้คุณต่อบรรพบุรุษ และสร้างบุญสร้างกุศล (องค์ บรรจุน, 2553: 75 ; ศิริศักดิ์ คุ้มรักษา, 2539: 40) คมสรร จับจุ รองสภาวัฒนธรรมตำบลนครชุมน์ ท่านมีเชื้อสายมอญตั้งแต่กำเนิด ได้เล่าเรื่องการทำข้าวแช่ว่า ตัวเองโตมาก็ได้กินข้าวแช่แล้ว โดยสมัยก่อนคนมอญจะแบกกระบุงไปจ่ายตลาดเพื่อไปซื้อกับข้าวเตรียมมาทำข้าวแช่ช่วงเทศกาลสงกรานต์ จะต่างกับปัจจุบันที่การเดินทางสะดวกมากขึ้น ซึ่งจะเรียกว่า "กราน" บางบ้านจะกราน 2 วัน บางบ้านก็จะกราน 3 วัน หมายถึงการเตรียมเครื่องเคียงเพื่อจะนำไปทำบุญ และเพื่อยกสำรับไปตั้งทำบุญตรงแท่งบวงสรวงหรือแท่นสังเวยเทวดาสงกรานต์ ซึ่งจะต้องมีทุกบ้านที่กราน บ้านไหนกรานก็จะตั้งศาลเพียงตา กางร่ม นุ่งผ้าขาว เสียบดอกไม้สีเหลือง หรือดอกคูน ส่วน พัชรินทร์ สมหอม, (2554: 124) ได้ให้ความหมายว่า ดอกไม้สีเหลืองที่คนมอญเรียกว่า "ปะกาวซังกราน" หรือดอกสงกรานต์ คำว่า "ปะกาว" แปลเป็นไทยว่า "ดอกไม้" ส่วนคำว่า "ซังกราน" แปลว่า "สงกรานต์" เรียกรวมคำจึงแปลว่า "ดอกสงกรานต์" นั้นเอง จากนั้นปักธูปเทียนประดับ คนมอญที่นครชุมน์เป็นชุมชนใหญ่ มีวัดเป็นศูนย์รวมใจ ช่วงเช้าก่อนเวลา 9.00 น.

# data[].attributes.headline
รายงานอาหารประจำเทศกาลของชาวไทยรามัญ

# data[].attributes.subject
รายงานอาหารประจำเทศกาลของชาวไทยรามัญ

# data[].attributes.attachment_link.title
อาหารประจำเทศกาลของชาวไทยมอญ

# data[].attributes.headline
ชื่อเล่น : เจเรี

# data[].attributes.body
ชื่อเล่น : เจ
เรียนคณะวิทยาศาสตร์ สาขาวิทยาศาสตร์ชีวการแพทย์
เป็นคนจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
งานอดิเรก คือ ชอบฟังเพลง
คาดหวังคะแนนที่ดีในวิชานี้

# data[].attributes.headline
Infographicอาหารประจำเทศกาลของชาวไทยรามัญ

# data[].attributes.subject
Infographicอาหารประจำเทศกาลของชาวไทยรามัญ

# data[].attributes.headline
อาหารประจำเทศกาลเดือน3ของชาวรามัญ

# data[].attributes.subject
อาหารประจำเทศกาลเดือน3ของชาวรามัญ

# data[].attributes.body
ประเพณีบุญข้าวหลามเป็นประเพณีที่ถ่ายทอดกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ จะจัดขึ้นหลังจากการ ทํานา และมีการเก็บเกี่ยวเสร็จเรียบร้อย โดยจะมีการทําบุญในช่วงขึ้น 3 ค่ำ เดือน 3 ของทุกปี เพื่อเป็นการขอ ขมาแม่โพสพ แม่ธรณี และเป็นการแสดงออกถึงความสามัคคีของคนในชุมชน ที่ร่วมกันทําบุญข้าวหลาม จะทํา ในสถานที่ที่เป็นศูนย์รวมของชาวบ้านในสมัยนั้น

ในสมัยก่อน จะมีการเผาข้าวหลามกันในแต่ละบ้านพร้อมกันทั้งชุมชน และเมื่อเผาเสร็จในช่วง เย็นถึงค่ํา จะแบ่งบางส่วนไว้ ทําบุญในตอนเช้า และอีกส่วนหนึ่งนําไปแจกหรือไปแลกกันในแต่ละบ้าน โดย ข้าวหลามที่แบ่งไว้ไปทําบุญนั้นจะนําไปทําบุญในช่วงเช้า วันขึ้น 3 ค่ำ เดือน 3 เพื่อเป็นการอุทิศส่วนกุศลให้แก่ บรรพบุรุษผู้ล่วงลับไปแล้ว

กิจกรรมในประเพณีบุญข้าวหลาม

เริ่มตั้งแต่ที่ชาวบ้านทุกคน ร่วมกันไปตัดไม้

ไผ่ข้าวหลาม ซึ่งกว่าจะได้ไม้ไผ่หนึ่งลํานั้น ต้องใช้

ความพยายามและความสามัคคีในการทํางาน

ร่วมกันทําหน้าที่ฝ่าฟัน พื้นที่ป่าไผ่ เพื่อเปิดทางเข้าไปกอไผ่ที่ล้อมรอบไป ด้วยขวากหนาม เพื่อให้ได้ไม้ไผ่มาใช้ในการเผาข้าวหลาม ซึ่งถือเป็นสิ่งสําคัญในการทําพิธีเผาข้าว

หลาม  สถานที่ในการเผาข้าวหลาม มักจะจัดที่ ลานตากข้าว ทุ่งนา แต่เมื่อยุคสมัยเปลี่ยนแปลงไป

นาข้าวเริ่มลดลง ชาวบ้านจึงใช้พื้นที่สาธารณะ หรือ พื้นที่ว่างในชุมชนตามความเหมาะสม เป็นสถานที่เผาข้าวหลามเเทน

ข้าวพม่า ข้าวมาฆะ ขนมยาหุ ขนมฤดูหนาว ขนมวันชาติฯ"

ขนมอย่างนี้คนมอญเมืองไทยเรียก "ข้าวพม่า" (ပုင္ဗမာ) โดยไม่ทราบที่มาแน่ชัด บ้างเรียกว่า "ข้าวมาฆะ" (ပုင္မာဃ) ขณะที่มอญเมืองมอญเรียก "กวาญย์ยะหุ" หรือขนมยะหุ (ကြာင္ယဟု) ที่แปลว่า ขนมข้าวเหนียวปั้น

ขนมชนิดนี้นิยมทำกินกันในช่วงเดือน 3 เดือนเดียวเท่านั้น เดือน 3 ทางจันทรคติก็ตกระหว่างมกราคม-กุมภาพันธ์มอญเรียกว่า ฮะเต๊าม้าจก์ (ဂိတုမာ္) หรือเดือนมาฆบูชา และเป็นเดือนสำคัญของคนมอญทั่วโลก เนื่องจากมีงานวันรำลึกชนชาติมอญ (တၛဲေကာန္ဂကူမန္) ซึ่งคนมอญนิยมเรียกในอีกชื่อหนึ่งว่า "ม้าจก์หมั่วเวียก (မာ္မြဲေစြက္) ซึ่งแปลว่า "เดือนสามแรมค่ำหนึ่ง" อันเป็นวันรำลึกบรรพชนมอญหรือวันชาติมอญ

ส่วนผสมของขนมหาได้ง่าย ไม่มากชนิด ได้แก่ ข้าวเหนียว มะพร้าว ถั่วลิสง งา กระเทียม พริกไทย ขิง และเกลือขนมชนิดนี้แต่เดิมทำกันในช่วงเวลาดังกล่าวมาก็ด้วยเกิดจากการหากิจกรรมทำร่วมกันขณะล้อมวงหน้ากองไฟในฤดูหนาว (บางชุมชนทำข้าวหลาม บางชุมชนทำข้าวเหนียวแดกงา) ช่วยกันทำ แบ่งถวายพระ และปันกันกินร้อนๆ ในวงสนทนาคลายหนาวได้ชะงัด ปัจจุบันนิยมทำกันในงานวันรำลึกชนชนาติมอญด้วย นอกจากชื่อเรียกที่มีหลากหลายดังกล่าวข้างต้นแล้ว ยังมีแนวโน้มว่าจะมีผู้คุ้นชินกับวาระโอกาสที่จะได้กินขนมชนิดนี้ในงานวันรำลึกชนชาติมอญมากขึ้นทุกที หลายคนจึงพากันเรียกขนมชนิดนี้ว่า "ขนมวันชาติฯ"

# data[].attributes.body
ระบุชื่อหัวหน้า รอง ไว้ท้ายชื่อ
1. 6504564 ธิติพร ไวว่อง(รอง)
2. 6504638 พัชรพร พรมมาตร์
3. 6504667 จณิสตาร์ เจริญญา
4. 6504844 ณิชนันทน์ ธนเกษมสุข(หัวหน้า)

# data[].attributes.headline
อาหารประจำเทศกาลเดือนอ้ายของชาวรามัญ

# data[].attributes.subject
อาหารประจำเทศกาลเดือนอ้ายของชาวรามัญ

# data[].attributes.body
"มอญตำข้าวเม่า မန်ထမုက်ပၛာန်"
เดือน 1 (อ้าย) ตำข้าวเม่าข้าวใหม่เซ่นไหว้ผีบ้าน และถวายพระสงฆ์ที่วัด งานประเพณีบุญข้าวเม่าเป็นประเพณีที่สืบทอดกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ จัดขึ้นในช่วงที่ข้าวตั้งท้องออกรวงเปลี่ยนเป็นเมล็ดข้าวแล้วก่อนข้าวจะสุกเต็มที่ ชาวบ้านก็จะเก็บมาตำข้าวเม่าไว้ทำบุญถวายพระและเอาไว้กินกันในช่วงนี้ชาวบ้านจึงเรียกพิธีช่วงนี้ว่าบุญข้าวเม่า
ในเดือนอ้ายหรือฤดูเก็บเกี่ยวนี้น้ำในคลองลดลงเกือบแห้ง อากาศกลางคืนหนาวเหน็บ เดือนเต็มดวงส่องสว่าง ลานนวดข้าววันนี้ครึกครื้น มีคนมาช่วยนวดข้าว พอตกดึกชักหิว ของกินที่หาได้ง่ายก็คือ "ข้าวเม่า" หรือ "อะงาน" (ပၛာန်) ที่ได้มาจากรวงข้าวสีเขียวไล่มาจนถึงสีเขียวตกน้ำตาล เรียกว่าข้าวน้ำนม ในสมัยนั้นจะนวดข้าวโดยใช้เท้าย่ำให้เมล็ดข้าวหลุดจากรวง แล้ว เอาเมล็ดข้าวไปคั่วไฟ พอเมล็ดข้าวแตกเปาะแปะ ก็ใส่ครกตำข้าว ตำพอเปลือกหลุด เอาออกมาฝัดแกลบออก แล้วก็ตำอีกครั้ง ให้เมล็ดข้าวแบน ถ้าจะกินข้าวเม่าคลุก ก็พรมน้ำเกลือ คลุกกับมะพร้าวทึนทึกขูด โรยน้ำตาลทรายหน่อย เค็มๆ หวานๆ มันๆ
ข้าวเม่ามีทั้งข้าวเม่าข้าวเหนียว ข้าวเจ้าและข้าวเหนียวดำ โดยที่นิยมมากที่สุดคือข้าวเม่าข้าวเหนียว แบ่งได้เป็น 3 แบบ คือ ข้าวฮ่างหรือข้าวเม่าอ่อนทำจากเมล็ดข้าวสีเขียวจัด ข้าวเม่าแบบเขียวอ่อน ทำจากข้าวห่ามที่เปลือกเป็นสีเขียวเข้ม ข้าวเม่าขาวนวล ทำจากข้าวเกือบแก่ เปลือกเขียวอมน้ำตาล

ข้าวเม่าบด ใช้ข้าวเม่าใหม่คั่วให้หอมแล้วกรองด้วยผ้าขาวบาง หยดหัวกะทิลงบนข้าวเม่าที่กรองไว้ กะทิจะผสมข้าวเม่าเป็นก้อน แล้วนำมากลิ้งไปมาบนฝ่ามือให้เป็นก้อนเหมือนไข่จะละเม็ด

ข้าวเม่าราง คือข้าวเม่าที่นำมาคั่วจนพองแล้วกินกับน้ำกะทิ

ข้าวเม่าหมี่ เป็นข้าวเม่ารางแบบแห้ง คือใส่กุ้งแห้ง เต้าหู้ทอด ถั่วลิสง หรือใส่น้ำตาลทรายถ้าเป็นแบบหวาน

ข้าวเม่าทอด เป็นข้าวเม่ากวนกับน้ำตาลผสมกับแป้งพอกกล้วยไข่ทั้งลูกแล้วทอด บางท้องถิ่นเรียกกล้วยข้าวเม่า

ภาพจาก : เพจเฟสบุครามัญคดี-มอญตำข้าวเม่า

# data[].attributes.headline
มอบหมายงาน 1

# data[].attributes.subject
มอบหมายงาน 1

# data[].attributes.body
แก้ไขชื่อส่วน โดยเพิ่มรหัสประจำตัวและชื่อ-สกุล ตามลำดับในรายชื่อสมาชิกกลุ่ม
🌺นำportfolio ใส่ใต้ชื่อ น.ศ. ภายในวันนี้
วันที่ แจ้ง_ 4 เมย 66

# data[].attributes.headline
มอบหมายงาน 2

# data[].attributes.subject
มอบหมายงาน 2

# data[].attributes.body
🌺ส่งหลักฐานการประชุมการทำโครงงาน (ภาพ และการมอบหมายงานให้สมาชิกกลุ่มแต่ละคนรับผิดชอบ)  ใส่ไว้ใต้ portfolio
วันที่ แจ้ง_ 4 เมย 66

# data[].attributes.headline
อาหารประจำเดือน8ของชาวไทยรามัญ

# data[].attributes.subject
อาหารประจำเดือน8ของชาวไทยรามัญ

# data[].attributes.headline
อาหารประจำเทศกาลเดือน10ของชาวไทยรามัญ

# data[].attributes.subject
อาหารประจำเทศกาลเดือน10ของชาวไทยรามัญ

# data[].attributes.body
ประเพณี "ตักบาตรน้ำผึ้ง" ได้สืบทอดกันมาช้านานซึ่ง ชาว มอญได้ปฏิบัติต่อๆ กันมาเป็นประเพณีหนึ่งของชาวบ้านที่แสดงความศรัทธาในพระพุทธศาสนาทางวัดจะจัดเตรียมบาตรไว้บนศาลาการเปรียญสำหรับให้ชาวบ้านนำน้ำผึ้งรินลงในบาตรที่ใต้บาตรมีผ้าขนาดผ้าเช็ดหน้าวางอยู่ด้วย น้ำผึ้งที่ชาวบ้านตักใส่บาตรไว้นั้น วัดจะรวบรวมเพื่อใช้เป็นส่วนผสมของยารักษาโรคชาวมอญเชื่อว่าการตักบาตรดังกล่าวมีอานิสงส์มากเพราะพระสงฆ์จะเก็บน้ำผึ้งไว้เพื่อใช้เป็นยาในคราวจำเป็นเมื่อเกิดอาพาธ เพราะน้ำผึ้งเป็นส่วนผสมที่สำคัญของยาดังนั้นชาวมอญจึงมีความเชื่อว่าการถวายน้ำผึ้งแด่พระสงฆ์จะได้อานิสงส์มากและจะเป็นผู้ที่อุดมไปด้วยลาภยศทั้งชาตินี้และชาติหน้า เป็นประเพณีถวายเภสัชแก่พระภิกษุสงฆ์ นิยมปฏิบัติในภาคกลาง กระทำกันในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 10 เป็นประเพณีดั้งเดิมของชาว มอญ ซึ่งแต่เดิมนั้น ชาวมอญอาศัยอยู่ทางตอนล่างของประเทศพม่า กระทั่งราวพุทธศตวรรษที่ 16 ชนชาติพม่าได้ขยายอิทธิพลลงมา ทำให้ชาวมอญต้องอพยพมาสู่ดินแดนภาคกลางของไทยเป็นระยะ พร้อมกันนี้ ได้นำศิลปวัฒนธรรม ความเชื่อจารีตประเพณี และวิถีชีวิตของตนเองตามมาด้วย ประเพณีการ”ตักบาตรน้ำผึ้ง” ปัจจุบันประเพณียังคงมีให้เห็นในวัด มอญ หลายแห่ง อาทิ วัดบางน้ำผึ้งนอก วัดบางน้ำผึ้งใน จ.สมุทรปราการ, วัดสโมสร วัดชมภูเวก จ.นนทบุรี, วัดศรัทธาธรรม (วัดมอญ) ดอนหอยหลอด จ.สมุทรสงคราม

น้ำนมข้าวยาคู ( ด๊าจ เต๊าะ ชะห์ ) เพื่อใช้ในพิธีรับขวัญข้าว ถวายแด่พระภิกษุสงฆ์ และผู้ที่รัก เคารพในหมู่บ้าน วิธีทำไม่ง่ายและใช้เวลาในการทำนาน รสชาติหวาน มัน หอมอร่อยมาก
ความสำคัญ
การทำขวัญข้าวนั้น เป็นการสร้างขวัญและกำลังใจให้กับชาวนาให้รู้ว่า การทำนาปลูกข้าวของตนนั้น จะไม่สูญเปล่าเพราะพระแม่โพสพเป็นผู้ดูแล และเมื่อมีการเกี่ยวข้าวก็จะมาช่วยกันเกี่ยวข้าว เป็นการสร้างความสมัครสมาน สามัคคี และที่สุดคือการร่วมสนุกสนานเมื่อทุกคนเหนื่อยยาก และประสบความสำเร็จด้วยดี
คุณประโยชน์ ในสมัยพุทธกาล ข้าวกระยาคู หรือ ข้าวยาคู เป็นข้าวที่นำมาปรุงกับอาหารอื่นๆ พระอานนท์ก็เคยปรุงข้าวกล้อง ถั่วเขียว และงาทำเป็นข้าวเหลวๆ ถวาย พระพุทธเจ้า ตอนที่ท่านตฤาคตประชวรด้วยโรคลมในท้อง ดังนั้น ข้าวกระยาคู จึงเหมาะสำหรับโรคเกี่ยวกับท้อง แก้หิว กระหาย ชูกำลัง และแก้อาการอ่อนเพลีย บ้างก็ว่าเป็นน้ำนมข้าวได้ยังมีคุณสมบัติเป็นยาอายุวัฒนะอีกด้วย นอกจากนี้ น้ำนมข้าวที่เป็นส่วนผสมหลักของข้าวยาคูยังอุดมไปด้วยวิตามินบี เกลือแร่ และ แร่ธาตุต่างๆที่ร่างกายต้องการ นอกจากจะได้ความอร่อยแล้ว ยังได้ประโยชน์อีก

คำว่า ยาคู มาจากภาษาบาลีว่า ยาคุ ข้าวยาคูมีลักษณะแบบเดียวกับข้าวต้ม ในสมัยพุทธกาลใช้ข้าวหรือธัญพืชชนิดอื่นแช่ในน้ำในอัตราส่วน ๑ ต่อ ๑๖ จนเปลือกธัญพืชเหล่านี้อ่อนตัว แล้วเคี่ยวให้เหลือเพียงครึ่งเดียว มักเป็นอาหารที่ทำให้ผู้ป่วยหรือผู้ที่หิวกระหายดื่ม ในวินัยปิฎกและพระสูตรอังคุตตรนิกาย (อ่านว่า อัง-คุด-ตะ –ระ -นิ-กาย) กล่าวว่าข้าวยาคูมีประโยชน์ ๕ ประการ คือ ช่วยบรรเทาความหิว บรรเทาความกระหาย ทำให้ลมเดินสะดวก ช่วยชำระลำไส้ และช่วยย่อยอาหาร
ส่วนประกอบ
แป้งข้าวเจ้า110 กรัม
แป้งเท้ายายม่อม10 กรัม
น้ำตาลทราย185 กรัม
น้ำปูนใส300 มิลลิลิตร
น้ำใบเตยคั้นข้น225 มิลลิลิตร
น้ำนมข้าว450 มิลลิลิตร
เนื้อมะพร้าวอ่อน1 ลูก
เผือกนึ่งสุก100 กรัม
วิธีทำ
1.ผสมแป้งข้าวเจ้า แป้งเท้ายายม่อม น้ำตาลทราย และน้ำปูนใสในกระทะทอง คนให้เข้ากัน ใส่น้ำใบเตยคั้นข้น และน้ำนมข้าวตาม
2.นำขึ้นตั้งไฟกลาง กวนจนข้น สุก ใส เป็นเวลา 8-9 นาที
3.ตักขนมข้าวกระยาคูใส่ถ้วย รับประทานกับเนื้อมะพร้าวอ่อน และเผือกนึ่งสุก

แหล่งอ้างอิง : https://www.komchadluek.net/kom-lifestyle/general-knowledge/528516

# data[].attributes.headline
อาหารประจำเทศกาลออกพรรษาของชาวมอญ

# data[].attributes.subject
อาหารประจำเทศกาลออกพรรษาของชาวมอญ

# data[].attributes.body
เดือน 11 เทศกาลออกพรรษาของชาวไทยรามัญ
ประเพณีตักบาตรดอกไม้ของชาวมอญ จัดเป็นเทศกาลที่สำคัญ เพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับพระพุทธประวัติอันเป็นการบูชาต่อองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ในวันนี้ นอกจากจะเป็นวันปวารณาออกพรรษาแล้ว ยังเป็นอีกวันหนึ่งที่ชาวไทยเชื้อสายรามัญให้ความสำคัญ และจะไม่กล่าวถึงมิได้ นั่นก็คือวันสารทมอญ
วันสารทมอญนั้น เป็นอีกหนึ่งประเพณีของชนชาวมอญที่มักกระทำกันในช่วงวันออกพรรษา คือในวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๑ ของทุกปี    ซึ่งจะต่างกับประเพณีวันสารทไทย ที่จะทำกันในวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๐ หรือที่นิยมเรียกกันว่า วันทำบุญสารทเดือนสิบ ส่วนวันสารทลาว นั้นจะกระทำในวันขึ้น ๑๔ ค่ำ เดือน ๑๑
วันสารทมอญ นั้นเป็นวันที่ชาวมอญถือตามคติและความเชื่อในตำนานวันเทโวโรหะณะ หรือวันพระเจ้าเปิดโลก ซึ่งเป็นวันที่พระพุทธองค์ทรงเสด็จกลับจากแสดงธรรมโปรดพุทธมารดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ณ ใกล้ประตูเมืองสังกัสสะนคร ในวันนั้นพระพุทธองค์ทรงได้แสดงปาฏิหาริย์โดยให้มนุษย์โลกได้เห็นนรกและสวรรค์ เหล่าเทวดาได้เห็นมนุษย์และสัตว์นรก สัตว์นรกได้เห็นเทวดาและมนุษย์  จากตำนานดังกล่าวชาวมอญจึงถือเอาคติที่ว่านี้สืบกันมาว่า ญาติที่ล่วงลับไปแล้วจะมีโอกาสได้กลับมาในช่วงวันนี้ และจะมีโอกาสมารับส่วนบุญส่วนกุศลจากญาติพี่น้องที่ยังมีชีวิตอยู่ ดังนั้น ชาวมอญจึงมีการทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้ญาติในวันนี้และเชื่อว่า หากทำบุญในวันนี้ไปให้ญาติแล้ว ญาติจะได้รับส่วนบุญได้เต็มที่และมีโอกาสหมดหนี้กรรม และได้ไปเกิดหรือมีความสุข
ในวันสารทมอญนี้ ชาวมอญจะจัดเตรียมข้าวของที่จะนำไปทำบุญที่วัดต่างๆเพื่ออุทิศให้กับบรรพบุรุษของตน และสิ่งที่จะขาดเสียมิได้ในประเพณีวันสารทมอญ ก็คือ "ขนมกระยาสารท" กระยาสารทนี้จะทำด้วย ข้าวตอก ข้าวเม่า งาคั่ว ถั่วลิสงคั่ว แบะแซ น้ำอ้อยหรือน้ำตาล โดยนำของทั้งหมดมากวนในกะทะให้เข้ากัน เมื่อเสร็จแล้วนำมาปั้นเป็นก้อน หรือนำมาอัดแล้วตัดเป็นแผ่นก็ได้ โดยชาวมอญมักจะกวนกระยาสารทกันในช่วงก่อนวันออกพรรษากัน จะต่างจากคนไทยที่จะกวนกันในช่วงสารทไทย คือวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๐ ชาวมอญนั้นจะนำกระยาสารทไปทำบุญที่วัดในวันออกพรรษา แล้วส่วนหนึ่งก็จะแจกจ่ายให้กับบรรดาญาติพี่น้องพวกพ้องทั้งหลาย เป็นการผูกมิตรไมตรีที่ดีต่อกัน สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกันในชุมชนสืบมาจนถึงปัจจุบัน

ภาพจาก : เพจเฟสบุคมอญบ้านศาลาแดงเหนือ

# data[].attributes.headline
อาหารประจำเดือน 10 ของชาวไทยรามัญ

# data[].attributes.subject
อาหารประจำเดือน 10 ของชาวไทยรามัญ

# data[].attributes.headline
อาหารประจำเทศกาลชาวไทยรามัญ

# data[].attributes.subject
อาหารประจำเทศกาลชาวไทยรามัญ

# data[].attributes.body
·       เดือน 8 อาสาฬหบูชา ขนมคู

·       เดือน 10 ตักบาตรน้ำผึ้ง ข้าวยาคู

·