# data[].attributes.headline
τραγούδι "Χάρτινο Καράβι" 

# data[].attributes.subject
τραγούδι "Χάρτινο Καράβι" 

# data[].attributes.body
Μετράν οι δρόμοι κατηφόρες
τα όνειρα χαμένες ώρες
κι ένα παιδί μετράει τ’ άστρα
βγαλμένο απ’ του βιβλίου τα κάστρα

Μετράει η παλάμη μας το χρήμα
μία τυφλή θεά το κρίμα
κι ένα παιδί μετρά και λέει
κάθε αλήθεια που μας καίει

Κι αν είσαι χάρτινο καράβι
κι αν είμαι εγώ ένα παιχνιδάκι
μέρα τη μέρα φάρο ανάβει
κάθε καινούριο Ελληνάκι

Μετράνε χωρισμούς τα τραίνα
παλιές αγάπες η λατέρνα
κι ένα παιδί κόσμους γυρίζει
μ’ ένα τρενάκι που κουρδίζει

Μετράμε αίμα στην οθόνη
τα κούφια λόγια στο μπαλκόνι
κι ένα παιδί μετράει το ψέμα
με το αθώο του το βλέμμα

Κι αν είσαι χάρτινο καράβι
κι αν είμαι εγώ ένα παιχνιδάκι
μέρα τη μέρα φάρο ανάβει
κάθε καινούριο Ελληνάκι

στίχοι Νανάς Νικολάου και μουσική Νότη Μαυρουδή (1995)

# data[].attributes.headline
Χρίστος Λάσκαρης, «Το τόπι» 

# data[].attributes.subject
Χρίστος Λάσκαρης, «Το τόπι» 

# data[].attributes.body
Τι λέτε πως θυμήθηκα παραμονή πρωτοχρονιάς: το τόπι, το άσπρο σφιχτοδεμένο τόπι που μου ’χανε κάνει μπουναμά και που κρυφά, ενώ οι μεγάλοι με μια λάμπα παίζανε χαρτιά κι η μάνα μου γυρόφερνε έβαζα το χέρι μου στην τσέπη και το χάιδευα.

(Από τη συλλογή «Το τέλος του προγράμματος», εκδ. Μπιλιέτο, 1997. Περιλαμβάνεται και στη συγκεντρωτική έκδοση «Χρίστος Λάσκαρης, Ποιήματα», εκδ. Γαβριηλίδης, 2004).

# data[].attributes.headline
Αργύρης Χιόνης, «Το ποδήλατο» 

# data[].attributes.subject
Αργύρης Χιόνης, «Το ποδήλατο» 

# data[].attributes.body
Το παιδικό ποδήλατό μου, ο άλλοτε απαστράπτων Πήγασος που απογειωνόταν μόλις τον καβάλαγα, έχει για πάντα τώρα υπογειωθεί. Κι ας λέω ψέματα, αδιάκοπα, στον εαυτό μου και σ’ εκείνο, πως, κάποια μέρα, θα του αλλάξω λάστιχα, απ’ τη σκουριά του θα το γδύσω, θα το λαδώσω και θα το γυαλίσω κι όλο τον κόσμο μαζί του θα γυρίσω• το παιδικό ποδήλατό μου έχει για πάντα υπογειωθεί• το ξέρω και το ξέρει.

(Από τη συλλογή «Στο υπόγειο», εκδ. Νεφέλη 2004).

# data[].attributes.headline
Στέλιος Καραγιάννης, «Το αλογάκι της παιδικής ηλικίας» 

# data[].attributes.subject
Στέλιος Καραγιάννης, «Το αλογάκι της παιδικής ηλικίας» 

# data[].attributes.body
Από μακριά τότε είδα το άλογο• το άσπρο άλογο των παιδικών μου χρόνων και της νοσταλγίας μου να έρχεται σιμά μου. Πρόσεξα πως κρατούσε ένα τριαντάφυλλο ανάμεσα στα δόντια του και προχωρούσε λάμποντας από χαρά κι’ αγέρωχο, κάτω απ’ τα δέντρα. Ακόμα και το λιόγερμα που έφευγε ολοπόρφυρο εκείνη τη στιγμή, πάνω από τα ευλογημένα στάχυα, σα να εστάθηκε κι αυτό, ίσως για να θαυμάσει.Το άλογο όταν έφτασε σε κοντινή απόσταση, πλησίασε σγά-σιγά, απόθεσε το τρυφερό του τριαντάφυλλο στα χέρια μου κι’ ύστερα γύρισε απότομα και χάθηκε σαν αστραπή στον κάμπο. Έμεινα τότε ν’ απορώ και να κοιτάζω έκθαμβος, μια το άλογο και μια το τριαντάφυλλο μες στ’ ανοιχτά μου χέρια. Κι είναι από τότε για μένα πολύ αργά, κι ίσως οδυνηρό για να εννοήσω, πώς χάνουμε έτσι εύκολα την αθωότητα και την ελπίδα μας, εμείς οι άνθρωποι, για λίγη έστω τρυφερότητα, κάτω απ’ τ’ αστέρια.

(Από τη συλλογή «Η έκπληξη της κάθε μέρας», εκδ. Αστρολάβος / Ευθύνη, 1992).

# data[].attributes.headline
Ειρήνη Μαργαρίτη, «Η κούκλα» 

# data[].attributes.subject
Ειρήνη Μαργαρίτη, «Η κούκλα» 

# data[].attributes.body
Πώς να την αγαπώ; Δεν βλέπετε σε τι χάλια είναι; Το καλσόν της σκίστηκε Και τα μάτια της είναι μαύρα Είναι τόσο άσχημη Και όλο κλαίει Τη χτύπησα με το παπούτσι μου πολλές φορές Να συνέλθει Αλλά αυτή Δεν καταλαβαίνει τίποτα Είναι τόσο σπασμένη Τα χέρια της κρέμονται στο πλάι Τρύπια Ούτε να ακουμπήσει κάποιον δεν μπορεί Να της τραγουδήσω αποκλείεται Δεν καταλαβαίνει… Πονάει Της είχα χτενίσει τα μαλλιά και την είχα στο ράφι Δεν ξέρω τι μου ήρθε και την κούρεψα Δεν έπρεπε Δεν έπρεπε να την πάρω από εκεί Εδώ όλο σπρώχνουν Και φωνάζουν Άχρηστη είσαι, έτσι της φωνάζουν Κι ήταν τόσο όμορφη όταν την έφεραν Κούκλα πραγματική Δεν έπρεπε να την πάρω από το ράφι Πώς να την αγαπώ; Δεν βλέπετε σε τι χάλια είναι; Τα πόδια της τρέμουν Ούτε να περπατήσει δεν μπορεί Οι μπαταρίες έχουν πεταχτεί έξω και κρέμονται Καλώδια κόκκινα Παντού Τη χάιδεψα πολλές φορές Να ηρεμήσει Όμως με είδανε Τώρα απλά στέκομαι μέσα της Όσο πιο ήσυχα μπορώ Θα περάσει Ψιθυρίζω Θα περάσει Και μετά τη χτυπάω λίγο ακόμα...

(Από τη συλλογή «Φλαμίνγκο», εκδ. Μελάνι, 2014).

# data[].attributes.headline
Νόνη Σταματέλου, "Παιχνίδι αιχμηρό"

# data[].attributes.subject
Νόνη Σταματέλου, "Παιχνίδι αιχμηρό"

# data[].attributes.body
Από μικρό παιδί κάνω παιχνίδια με τις λέξεις.
Μ’άρεσε πάντα να τις βάζω στη σειρά
Να τους αλλάζω θέση, να τις κοιτώ από μακριά
Να βάζω ανάμεσά τους άλλες, καινούριες.
Σαν χελιδόνια μοιάζανε στο σύρμα
στου τετραδίου τις γραμμές.
Σαν να μιλούσαν μεταξύ τους
Για κάποιο αιώνιο μυστικό
Για κάποιο μαγικό ταξίδι.
Μου άρεσαν πολύ οι λέξεις που είχαν λ
Όπως κυκλάμινο, λουλούδι, αεροπλάνο
Γιαννούλα, θάλασσα, ποδήλατο, λιμάνι.
Μετά αγάπησα πολύ όλα τα γράμματα
Κι’ άρχισαν να μου λεν τα μυστικά τους
Να παίρνουν μόνα τους μια θέση στο λευκό χαρτί
και να μου ψιθυρίζουν τ’ όνομά τους.Καμιά φορά μου φεύγουν απ’ τα χέρια οι λέξεις
Δεν τις προλαβαίνω
Και τρέχουν-τρέχουν και πετούν σαν μεθυσμένες.
Κουράζομαι για να τις κυνηγώ
Μου παίρνει και μερόνυχτα.
Λ ί γ ο ι πιστεύουν ύστερα πόσο πονάει
των λέξεων το παιχνίδι
Και πως τα δάκρυα στο χαρτί κάνουν λακκούβες
Και οι λεξούλες μου σκοντάφτουν και χτυπάνε.
Κι’ αν είσαι μές σ’ αυτούς τους λ ί γ ο υ ς
Και μόνο τότε βλέπεις την αλήθεια
Πως είν’η ποίηση παιχνίδι αιχμηρό.
Πως
Καμμιά φορά
Για να φτιάξεις ένα στίχο
Ίσως πρέπει να χάσεις ένα φίλο σου
ή ένα κομμάτι της υπόληψής σου…
Πρέπει να εκτεθείς
Αν αγαπάς τόσο πολύ
Τα παιδικά παιχνίδια με τις λέξεις.

(Το ποίημα περιλαμβάνεται στην πρώτη ποιητική συλλογή της Νόνης Σταματέλου με τον ομώνυμο τίτλο, εκδόσεις Gutenberg 2008)