# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Kurs Na Muzykę | Z miłości do pięknej muzyki!

# data[].attributes.attachment_link.title
Muzyka pop - Od fenomenu do uniwersalnej siły | Gatunek - POP.

# data[].attributes.attachment_link.description
Muzyka pop - Od fenomenu do uniwersalnej siły - Wszystko o muzyce i gatunku POP | Gatunki muzyczne | Kurs na muzykę!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rock and roll jest jednym z najważniejszych nurtów w muzyce popularnej XX wieku. Jego największy rozwój przypadł na lata pięćdziesiąte. Początkowo był rozpowszechniony w Stanach Zjednoczonych, z czasem stał się znany na całym świecie.

Sam termin rock and roll początkowo był używany przez marynarzy i odnosił się do kołysania statku na falach. Na początku dwudziestego wieku zyskał on inne znaczenie - był używany w pieśniach religijnych Afroamerykanów (spirituals) jako określenie na kołysanie się w ramionach Boga lub innej znaczącej postaci (np. Mojżesza). Z czasem zaczął być to termin bardziej powszechny w użyciu, a także posiadający różne znaczenia, zależące od kontekstu lub zawodu danej osoby. W latach dwudziestych określano tak rodzaj tańca na imprezach tanecznych i salach balowych. Ostatecznie rock and roll jako nazwa na gatunek muzyczny zaczęła być stosowana w 1951 roku. Prezenter radiowy z Ohio, Alan Freed, zaczął używać tego słowa jako określenia muzyki używanej w swoich audycjach.

Rock and roll jako osobny nurt w muzyce powstał poprzez połączenie wielu gatunków i stylistyk muzycznych, popularnych w Stanach Zjednoczonych w latach trzydziestych oraz czterdziestych dwudziestego wieku. Połączenie , który był tworzony przez twórców Afroamerykańskich z country białych Amerykanów jest uznawane za najważniejszy czynnik pozwalający na wykształcenie się nowego gatunku. Istotny był też wpływ jazzu, bluesa, gospel, swingu oraz spirituals, a także folku. Sam rock and roll jest często określany jako muzyka przełamująca bariery rasowe. W pierwszej połowie dwudziestego wieku czarni i biali mieszkańcy Stanów Zjednoczonych najczęściej czerpali z odrębnych wzorców kulturowych, tworząc odrębne style muzyczne. Jazz, swing oraz rhythm and blues były jednymi z pierwszych nurtów, które umożliwiały zaangażowanie muzyków ze względu na ich umiejętności, a nie kolor skóry. Nie było to jednak zjawisko powszechne. Z czasem poszczególne cechy oraz najważniejsze elementy gatunków zaczęły się mocno przenikać, a muzycy i zespoły zapożyczać pewne rozwiązania od innych grup.

Innym zjawiskiem, które pozwoliło na popularyzację rock and rolla, był rozwój przemysłu muzycznego. Nie byłby on możliwy bez pojawienia i rozpowszechnienia się wielu rozwiązań technicznych, takich jak płyty gramofonowe czy szafy grające. Także pojawienie się licznych rozgłośni radiowych dodatkowo wpłynęło na popularność rodzącego się nowego gatunku. Pierwsza połowa XX wieku to czas wyjątkowych zmian, które zmieniły proces zdobywania fanów oraz uznania przez zespoły muzyczne i wykonawców. Wcześniej kluczowe były koncerty, teraz najważniejsze stały się nagrania oraz płyty, promowane przez prezenterów radiowych. Stale poprawiające swoją jakość mikrofony oraz pojawienie się gitary elektrycznej zmieniły też oblicze grup muzycznych. Początkowo gitary elektryczne powstawały na zasadzie zamontowania przetwornika na standardowym instrumencie z pudłem rezonansowym. Chociaż było to rewolucyjne rozwiązanie, to miało sporo niedoskonałości i generowało sporą ilość zakłóceń oraz sprzężeń. Nową jakość wprowadziła firma Fender, prezentując model Telecaster z korpusem z litego drewna, który był pozbawiony tych wad. Gitara oferowała także bardzo charakterystyczne brzmienie, mające spory wpływ na utwory i grupy rock and rollowe.

Jednymi z prekursorów rock and rolla w latach pięćdziesiątych byli:

- Elvis Presley,

- Bo Diddley,

- Buddy Holly,

- Chuck Berry,

- Little Richard,

- Ritchie Valens,

- Eddie Cochran,

- Jerry Lee Lewis.

Są to wykonawcy zarówno o białym, jak i czarnym kolorze skóry. Wśród nich należy wyróżnić przede wszystkim Elvisa Presleya, który jest znany jako Król Rock and Rolla.

Początkowo głównym instrumentem harmonicznym rock and rolla był fortepian; często korzystano także z saksofonu jako dodatku do brzmienia zespołu. Działalność takich wykonawców, jak Chuck Berry czy Bo Diddley zmieniła sytuację - podstawą brzmienia stała się gitara elektryczna. Duży wpływ na rozwój popularności gitary elektrycznej miało też pojawienie się nowoczesnych instrumentów - oraz Gibsona Les Paula. Zrewolucjonizowały one brzmienie poprzez zupełnie nowe rozwiązania, takie jak lity korpus z drewna czy możliwość kształtowania tonu za pomocą potencjometrów.

Skład instrumentalny zespołów rock and rollowych mógł być zróżnicowany; najczęstszy schemat to:

- wokalista,

- gitara prowadząca,

- gitara rytmiczna,

- kontrabas lub gitara basowa,

- perkusja.

Często występowała sytuacja, w której wokalista grał na gitarze. Inne instrumenty wchodzące w skład grup rock and rollowych to fortepian, pianino bądź organy oraz saksofon (czasem nawet większa sekcja dęta).

Wśród cech stylu warto wymienić melodyczną oraz harmoniczną prostotę, która miała na celu tworzenie muzyki łatwej w odbiorze. Spore znaczenie zyskał tekst, który bardzo często odnosił się do życia i emocji oraz uczuć. Z tego względu głównymi odbiorcami rock and rolla byli ludzie młodzi; nowa muzyka miała kolosalny wpływ na kulturę, sposób ubioru czy zachowanie. Dodatkowo z uwagi na współistnienie obok siebie wykonawców o różnych kolorach skóry proces łączenia się różnych grup etnicznych został przyspieszony; czarni oraz biali fani muzyki słuchający tego samego wykonawcy przestali być czymś nietypowym.

W latach pięćdziesiątych powstał nurt rock and rolla znany jako , którego wykonawcy czerpali przede wszystkim z muzyki country. Sama nazwa jest połączeniem terminów rock and roll (pierwsze słowo) oraz hillbilly, którym określano wtedy muzykę country. W obrębie nurtu tworzyli przede wszystkim Johnny Cash, Elvis Presley, Buddy Holly czy Jerry Lee Lewis; odwoływali się oni głównie do muzyki białych wykonawców, w nieco mniejszym stopniu korzystając z odniesień do sztuki Afroamerykanów. Rockabilly straciło popularność w latach sześćdziesiątych, odzyskując ją w późniejszych latach.

Lata sześćdziesiąte to czas rozwoju rock and rolla poza Stanami Zjednoczonymi. Co ciekawe, początkowy wybuch popularności w Ameryce został mocno zahamowany. Dopiero trasy koncertowe brytyjskich zespołów The Beatles oraz The Rolling Stones odnowiły zainteresowanie tym gatunkiem. Dziś jest to określane mianem .

Źródło:

britannica.com

# data[].attributes.attachment_link.title
Muzyka rockowa - skąd wziął się ten cały rock'n'roll?

# data[].attributes.attachment_link.description
Materiał składa się z sekcji: "Ważne daty", "Wprowadzenie", "Korzenie rock and rolla", "Rozwój przemysłu muzycznego i gitara elektryczna", "Najważniejsi wykonawcy (lata pięćdziesiąte)", "Instrumentarium i cechy stylu", "Rockabilly i dalszy rozwój rock and rolla", "Zadania", "Słownik pojęć", "Biblioteka muzyczna". Materiał zawiera 12 ilustracji (fotografii, obrazów, rysunków), 5 ilustracji interaktywnych, 7 ćwiczeń, w tym 7 interaktywnych.

# data[].attributes.attachment_link.title
Soul i R&B - historia i najważniejsi wykonawcy tych gatunków

# data[].attributes.attachment_link.description
Zarys historii muzyki soul i R&B od początków w gospelu i bluesie, poprzez lata 60. i 70. z największymi przebojami, po współczesne brzmienia z pogranicza popu i hip-hopu. Najważniejsi wykonawcy tych gatunków oraz ich wpływ na kulturę.

# data[].attributes.attachment_link.description
Teoretycznie mówi się, że jazz narodził się na początku XX wieku. Proces trwał jednak kilkaset lat, mieszając ze sobą muzykę różnych kultur. Jak wyglądała cała droga jazzu do obecnej formy?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Powstanie bluesa dało początek nowej erze w światowej muzyce rozrywkowej. Choć dopiero w późniejszym okresie znacząco wpłynął na kulturę masową, to już jego wczesne odmiany silnie determinowały życie społeczne Amerykanów.
Wiele gatunków muzycznych nigdy by nie powstało, gdyby nie było wcześniej muzyki bluesowej. Mimo że jej wydźwięk jest smutny i pesymistyczny, stała się jednym z najważniejszych nurtów w muzyce rozrywkowej. Na jej cześć 16 września obchodzony jest Dzień Bluesa, zainicjowany przez Polskie Stowarzyszenie Bluesowe. Święto obchodzone jest od 2005 roku w dniu urodzin B.B. Kinga, legendy tego gatunku muzyki.

Co to jest blues i jakie są jego odmiany?

Blues to gatunek muzyczny określany mianem folkloru muzyków afroamerykańskich. Jego początki wiążą się z południowymi stanami USA, czyli regionem umownie nazywanym „głębokim południem". Sama nazwa gatunku (z ang. smutek, rozpacz) związana jest z jego nostalgiczną formą, również w warstwie tekstowej. Utwory bluesowe dotykają relacji damsko-męskich oraz uczuć i emocji (miłość, samotność, wierność, zazdrość). Jednakże wykonawcy bluesa śpiewają często również o wolności, pracy czy podróżach. W piosenkach nie brakuje także krytyki społecznej odnoszącej się głównie do nierówności rasowej i kwestii politycznych.

Instrumentarium charakterystycznym dla muzyki bluesowej są harmonijka ustna i gitara, niekiedy wspierane przez sekcję dętą, fortepian lub pianino. Dawniej muzycy posiłkowali się prymitywnymi instrumentami perkusyjnymi, takimi jak dzwonki czy drumle, które uzupełniali odgłosami klaszczących dłoni. W ramach głównego nurtu wyodrębniło się wiele podgatunków, np. country blues, boogie-woogie, blues fortepianowy, jazz blues. Muzyką bluesową inspiruje się wielu artystów, którzy łączą ją z innymi stylami. W ten sposób powstały takie fuzje muzyczne, jak m.in. punk blues, soul blues czy blues rock. Popularność tego gatunku w USA doprowadziła do wyodrębnienia się odmian regionalnych, np. blues luizjański, nowoorleański, teksański, detroicki. Istnieją także odłamy charakterystyczne dla innych krajów - blues brytyjski czy blues afrykański.

Krótka historia bluesa

Historia bluesa sięga XIX wieku i wiąże się z wyodrębnieniem bluesa wiejskiego (country blues) na terenie kilku stanów USA, m.in. Georgii, Luizjany, Alabamy, Mississippi. Gatunek rozprzestrzenił się w związku z emigracją z południa na północ Afroamerykanów i szybko stał się ważnym elementem miejskiego folkloru. W ten sposób powstała kolejna jego odmiana, czyli blues miejski (urban blues), którego forma miała początkowo wymiar jedynie wokalny, z czasem jednak przekształciła się w pieśń wokalno-instrumentalną, której podkład dźwiękowy tworzyła gitara lub banjo.

Kolejne podgatunki bluesa powstawały wraz ze zmianami ustrojowymi i społecznymi w Stanach Zjednoczonych. Na przełomie lat 40. i 50. XX wieku wyodrębnił się nowy, znacznie żywszy i bardziej dynamiczny nurt - rhythm and blues. Odłam ten spotkał się z dobrym przyjęciem i szybko został spopularyzowany również wśród białej społeczności, dając tym samym początek rock and rollowi. Wtedy też bluesową formą zainteresowali się także muzycy jazzowi, którzy przemycili do swoich utworów wiele muzycznych rozwiązań i schematów charakterystycznych dla muzyki bluesowej.

Najsłynniejsi wykonawcy bluesa

Następne lata przyniosły kolejne zmiany i przeobrażenia stylistyczne. Wraz ze wzrostem popularności pojawiły się nowe połączenia i inspiracje, które wzbogacały bluesa instrumentalnie. Jednak pomimo rozwijającej się formy muzyka bluesowa przez wiele lat zarezerwowana była wyłącznie dla Afroamerykanów. Pewien przełom nastąpił w latach 60. XX wieku, gdy wielu wykonawców rockowych (m.in. Bob Dylan i The Rolling Stones) zaczęło wplatać do swojej twórczości elementy bluesowe. Prawdziwe odrodzenie nastąpiło jednak w latach 80. XX wieku za sprawą działalności Stevie Ray Vaughana, a później również Erica Claptona. Za najważniejszych przedstawicieli bluesa do dziś uznaje się takich artystów, jak B.B. King, Chuck Berry oraz Jerry Lee Lewis. To właśnie oni wywarli najsilniejszy wpływ na rozwój i popularyzację tego gatunku, a koncerty bluesowe stały się najważniejszymi wydarzeniami kulturalnymi o światowej renomie.

Zobacz film: Muzyka Polaka w amerykańskich serialach. Źródło: Getty Images

Blues w Polsce

W Polsce muzyka blues została spopularyzowana pod koniec lat 70. XX wieku i do dziś cieszy się dużym uznaniem wśród słuchaczy. Choć za najważniejszy polski zespół uprawiający ten gatunek uznaje się Dżem, to prekursorem nurtu był Tadeusz Nalepa i grupa Blackout, przekształcona później w Breakout z Mirą Kubasińską na wokalu. Formacja wywarła duży wpływ na polską muzykę rozrywkową, wprowadzając ją w zupełnie nowy obszar kultury.

Inne ważne polskie zespoły bluesowe to m.in. Harlem, Cree, Zdrowa Woda, Kasa Chorych, Krzak, Nocna Zmiana Bluesa. Polska scena gatunku rozwija się bardzo dobrze, o czym świadczą liczne festiwale poświęcone muzyce bluesowej, przede wszystkim Rawa Blues Festival - jedno z najważniejszych na świecie tego typu wydarzeń. Jego twórcą i organizatorem od 1981 roku jest polski muzyk bluesowy Ireneusz Dudek, znany jako Shakin' Dudi.
Zobacz także:
Autor: Bernadetta Jeleń

Źródło zdjęcia głównego: suteishi/Getty Images

Pozostałe wiadomości

# data[].attributes.attachment_link.title
Czym jest blues? Poznaj historię i odmiany tego gatunku muzycznego

# data[].attributes.attachment_link.description
Powstanie bluesa dało początek nowej erze w światowej muzyce rozrywkowej. Więcej na ten temat przeczytasz w serwisie Dzień Dobry TVN.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wiedza o Hiphop #1 - historia, definicja, rap - Highwave

# data[].attributes.attachment_link.description
Gdzie swoje źródła ma kultura hiphop? Czym jest muzyka hiphop/rap? Pierwsi i najwięksi artyści oraz ich najpopularniejsze dzieła.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Muzyka elektroniczna - muzyka tworzona głównie lub wyłącznie za pomocą elektrofonów ( elektromechanicznych i elektronicznych instrumentów muzycznych) oraz urządzeń elektronicznych przetwarzających dźwięki pozamuzyczne lub generowane przez tradycyjne instrumenty akustyczne. Zaniechana nazwa to muzyka elektronowa.

Pierwszy raz termin „muzyka elektroniczna" pojawił się w 1951 w znaczeniu programowym w deklaracji grupy muzyków skupionych wokół kolońskiego studio WDR jako Elektronische Musik.

Historia muzyki elektronicznej

Muzyka elektroniczna jest kontynuacją muzyki mechanicznej. Odziedziczyła po niej pragnienie znalezienia nie tylko samogrających, lecz także samokomponujących instrumentów. Pierwszy elektroniczny instrument, muzyczny telegraf, wynalazł Elisha Gray w 1876 roku. Kolejne dziesięciolecia przyniosły więcej podobnych wynalazków w tej dziedzinie (zobacz kategoria:Elektrofony elektromechaniczne). Początkowo traktowane były one jako kuriozum i nie przywiązywano do nich większej wagi.

W 1907 Ferruccio Busoni opublikował esej „Szkic nowej estetyki w muzyce", w którym przewidział rozwój elektronicznych instrumentów muzycznych i ich wpływ na powstanie nowych kierunków w muzyce współczesnej. Dołożono do tego nową ideologię awangardy muzycznej, najlepiej wyrażoną w pochodzącym z 1912 manifestu Musica Futurista napisanego przez włoskiego poetę futurystę Filippo Marinettiego, który mówi: „Celem jest stworzenie muzycznej duszy mas pracujących, wielkich fabryk, kolei żelaznej, transatlantyckich liniowców, samochodów i samolotów, by połączyć wielkie tematy muzyczne z królestwem maszyn i zwycięskiej elektryczności". Muzyka elektroniczna od początku wpisała się w najbardziej awangardowe kierunki sztuki XX wieku.

Pierwszy koncert „muzyki futurystycznej" („Art of Noises") odbył się w 1914 roku w Mediolanie. 12 czerwca 1926 odbyła się przez WRNY w Nowym Jorku radiowa transmisja pierwszego polifonicznego instrumentu elektronicznego Pianorad. Utwory z repertuaru klasycznego grał Ralph Christman.

W Paryżu w 1928 miała miejsce prezentacja instrumentu elektronicznego zwanego dynaphone. W czasie koncertu zagrano dwa utwory specjalnie skomponowane na ten instrument: Variations Caracteristique na sześć dynaphonów Ernesta Fromaigeata oraz Roses de Metal (baelet) Arthura Honeggera.

W 1929 powstało pierwsze studio do nagrań muzyki elektronicznej Studiogesellschaft für Elektroakustische Musik w Darmstadcie w Niemczech, wykorzystujące instrumenty skonstruowane przez Jörga Magera, między innymi elektrophon.

W 1932 w czasie Wystawy Radiowej w Berlinie występowała Orkiestra Elektroniczna instytutu Heinricha Hertza, dająca średnio dziesięć koncertów dziennie. Każdy występ poprzedzony był prelekcją prof. Gustawa Leithausera.

W skład orkiestry wchodziły:

W roku 1939 John Cage stworzył Imaginary Landscape #1, uznawaną za pierwszą kompozycję, w której wykorzystane zostały nagrane uprzednio dźwięki niemuzyczne (odtwarzane z dwóch gramofonów).

W latach czterdziestych nastąpił dalszy rozwój muzyki elektronicznej. Były to próby zastosowania nowoczesnych technik nagraniowych w celu uzyskania nowej formy muzycznej używającej przetworzonych dźwięków instrumentów muzycznych lub dźwięków pozamuzycznych. Ten kierunek dał początek muzyce konkretnej. Pionierem nowego kierunku był Pierre Schaeffer. Innym kierunkiem była właściwa muzyka elektroniczna, której twórcy skupili się na studyjnym generowaniu dźwięków elektronicznych, przetwarzaniu ich i układaniu z nich kompozycji. Pierwszą rozwiniętą kompozycją tego stylu muzyki elektronicznej były nagrane przez Karlheinza Stockhausena (wcześniej związanego z ruchem muzyki konkretnej) w latach 1953-1954 Studie I oraz Studie II.

W 1950 syntezator RCA MkII został przekazany do Princeton Electronic Music Centre i był używany przez muzyków skupionych wokół tego ośrodka ( Otto Luening, Vladimir Ussachevsky, Milton Babbitt i inni) do tworzenia awangardowych kompozycji elektronicznych.

W roku 1951 powstało przy RTF studio muzyki konkretnej. W roku 1951 w Kolonii powstało z inicjatywy Wernera Meyera-Epplera studio muzyki elektronicznej, zaś w 1955 w Mediolanie analogiczne studio otworzyli Luciano Berio i Bruno Maderna. W 1957 zostało utworzone studio muzyki elektronicznej przy Polskim Radio w Warszawie, z inicjatywy Józefa Patkowskiego.

W latach 1959-1969 dla muzyków niemieckich ( Mauricio Kagel, Bengt Hambraeus, Milko Kelemen, Josef Riedl) dostępne jest studio muzyki elektronicznej Siemensa, pierwotnie stworzone do tworzenia muzyki użytkowej.

Wraz z rozwojem technologii komputerowych zaczęto rozwijać algorytmy pozwalające na komputerowe komponowanie muzyki.

Najwybitniejszymi twórcami muzyki elektronicznej od jej początków do lat sześćdziesiątych byli: Edgar Varèse, Maurice Jarre, Karlheinz Stockhausen, Robert Beyer, Luis Baron, Otto Luening, Vladimir Ussachevsky, Lajaren Hiller, John Cage, Luigi Nono i inni.

Wybitnym twórcą muzyki elektronicznej był francuski kompozytor Olivier Messiaen, który wykorzystywał też instrumenty akustyczne klasyczny skład orkiestry. Jego utwory wykorzystujące fale Martenota (np. symfonia Turangalila) współtworzyły rozwijaną przez Messiaena estetykę syntezy sztuk.

W 1964 stał się dostępny pierwszy syntezator Mooga. W 1966 zespół Moog Quartet odbył światowe tournée promujące muzykę elektroniczną. Do najwybitniejszych twórców tego okresu należą Wendy (Walter) Carlos, Steve Reich, Herbert Brün, Leon Kirchner.

W roku 1970 na rynku pojawia się Minimoog, pierwszy przenośny i w miarę dostępny cenowo syntezator.

Z początkiem lat 70. muzyka elektroniczna zaczyna wchodzić do kultury masowej. Nagrana w 1972 przez Hot Butter wersja utworu „ Popcorn" staje się pierwszym singlowym hitem w historii muzyki elektronicznej. W 1974 zespół Tangerine Dream wydaje album , pierwszy z gatunku muzyki elektronicznej znany szerszej publiczności na tyle, by trafić na listy przebojów. W 1976 ukazuje się album Jeana-Michela Jarre'a. Inne albumy z tego okresu, które osiągnęły sukces medialny, to (1974) i Die Mensch-Maschine (1978) zespołu Kraftwerk.

W połowie lat 70. krystalizują się pierwsze stricte elektroniczne nurty muzyczne, początkowo w muzyce awangardowej. W latach 1975-1978 Brian Eno swoją działalnością i nagraniami definiuje i promuje pojęcie ambient na określenie muzyki mającej imitować bądź zastępować naturalne odgłosy otoczenia. W tym samym okresie grupa angielskich wykonawców ( Genesis P-Orridge, zespoły Throbbing Gristle, Cabaret Voltaire) zaczyna używać syntezatorów i sampli do tworzenia agresywnych, prowokacyjnych kolaży dźwiękowych, tworząc nurt industrial.

W tym samym czasie techniki tradycyjnie elektroniczne zostają zaadaptowane w undergroundowej muzyce tanecznej; rodzi się tradycja samplingu jako wykorzystywania w swojej muzyce nagranych i wydanych wcześniej przez innych wykonawców partii instrumentów. W nurcie dub, rozwijającym się na Jamajce, producenci dźwięku przetwarzają całe utwory, eksponując sekcję rytmiczną i poddając całość silnej obróbce efektami dźwiękowymi. Rodzący się w USA hip-hop wykorzystuje do tworzenia warstwy rytmicznej sklejone razem bądź zapętlone krótkie partie perkusji wycięte z utworów funk i disco. Powstaje też turntablizm, będący sztuką przetwarzania wcześniej nagranych dźwięków na żywo za pomocą gramofonu.

Pod koniec lat 70. w ramach rockowego nurtu New Wave zaczynają powstawać pierwsze nagrywane elektronicznie albumy muzyki popularnej. Do najważniejszych twórców tego nurtu należą DEVO, Ultravox, Gary Numan, Japan, Yellow Magic Orchestra, a także dawni eksperymentatorzy z zespołu Kraftwerk. Możliwości instrumentów elektronicznych zaczynają także odkrywać twórcy muzyki disco. Najwyżej z nich ceniony jest Giorgio Moroder, którego kompozycja , wykonywana przez Donnę Summer, jest często uważana za pierwsze w historii nagranie techno.

Na przełomie lat 70. i 80. nastąpił gwałtowny rozwój technologiczny w dziedzinie instrumentów elektronicznych. Pojawiają się pierwsze masowo produkowane sekwencery, a później programowalne automaty perkusyjne. W roku 1983 wprowadzony zostaje standard MIDI. Rozwój mikrokomputerów na początku lat 80. umożliwia wykorzystanie ich jako programowalnych syntezatorów i sekwencerów.

Z nadejściem lat 80. brzmienia elektroniczne na stałe zadomawiają się w muzyce popularnej. Przedstawiciele gatunków takich jak electropop, new romantic, synth pop i italo disco osiągają szczyty list przebojów, a tworzona przez nich muzyka stanie się później symbolem tej dekady. Muzyka elektroniczna w tejże dekadzie również była komponowana przez bardziej niszowe zespoły osiadłe głównie na stylistyce EBM, industrial i new wave.

Lata 80. to także okres rozpoczęcia działalności wielu polskich muzyków elektronicznych, takich jak: Marek Biliński, Władysław Komendarek, Konrad Kucz, Artur Lasoń i Sławomir Łosowski. W tym okresie swoją twórczość w nurcie muzyki elektronicznej prezentowali również artyści z uznanym już dorobkiem, m.in.: Czesław Niemen i Józef Skrzek.

Rozwój techno w Detroit i house w Chicago, a następnie pochodnej muzyki w Europie określanej jako elektroniczna muzyka taneczna, którą zaczęto masowo grywać w klubach muzycznych, spowodował znaczący wzrost popularności muzyki elektronicznej.

Gwałtowny rozwój elektronicznej muzyki tanecznej na przełomie lat 80. i 90. czyni ją głównym nurtem muzyki elektronicznej. Z początkiem lat 90. czysto elektroniczna muzyka taneczna, zwłaszcza w Europie i Japonii, staje się częścią mainstreamowej sceny muzycznej. Wiele z bardziej tradycyjnych odłamów muzyki elektronicznej ( ambient, dub) zostaje wchłoniętych w obręb tego nurtu.

Lata 90. XX wieku to także okres, w którym większą popularność zdobywają wszelkiego rodzaju fuzje klasycznych gatunków muzyki rozrywkowej z muzyką elektroniczną. Wyłania się m.in. nu jazz czy industrial metal, a muzyka wielu innych artystów inkorporuje elementy dotąd spotykane jedynie w klasycznej muzyce elektronicznej.

Lata 90. to także okres najaktywniejszej działalności polskich firm wydawniczych (głównie Digiton oraz X-Serwis) na polu muzyki elektronicznej; w tym właśnie okresie pojawiła się największa liczba wydawnictw oficjalnych oraz kolejne pokolenie artystów, takich jak: Bookovsky, Cargo, Daniel Bloom, Dariusz Kaliński, Deliver, Ireneusz Dreger, Kerygma, Michel Delvig, EQ, Piotr Grinholc, Robert Kanaan, Sample Edit, Thomas Gruberski, Tomasz Kubiak, Tomasz Ostrowski, Andrzej Lewandowski i inni.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

electronicmusic.pl - Codzienna porcja muzyki: news, recenzje, sety, forum

elmuzyka.art.pl - Odnośniki do stron związanych z muzyką elektroniczną

EL-Stacja - Internetowe radio z audycjami na żywo (dostępnymi później do pobrania w całości jako podcasty) promujące głównie polskich wykonawców klasycznej muzyki elektronicznej

Ishkur's Guide to Electronic Music - Przewodnik po muzyce elektronicznej

mooza.pl - Recenzje, biografie, informacje o nowych płytach

nowamuzyka.pl - Jeden z pierwszych polskich serwisów poświęconych w całości nowej muzyce elektronicznej

wme.com.pl - Wortal Muzyki Elektronicznej

# data[].attributes.attachment_link.description
Muzyka elektroniczna - muzyka tworzona głównie lub wyłącznie za pomocą elektrofonów ( elektromechanicznych i elektronicznych instrumentów muzycznych) oraz urządzeń elektronicznych przetwarzających dźwięki pozamuzyczne lub generowane przez tradycyjne instrumenty akustyczne. Zaniechana nazwa to muzyka elektronowa. Pierwszy raz termin „muzyka elektroniczna" pojawił się w 1951 w znaczeniu programowym w deklaracji grupy muzyków skupionych wokół kolońskiego studio WDR jako Elektronische Musik.

# data[].attributes.attachment_link.title
Muzyka poważna – Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.title
Muzyka filmowa – Wikipedia, wolna encyklopedia