# data[].attributes.headline
bUMUO NG ISANG KWENTONG nARATIBO , iSANG KWENTONG IIKOT SA KASALUKUYANG ISYU NG LIPUNAN. ITO AY GAWAING INDIBIDWAL 

# data[].attributes.subject
bUMUO NG ISANG KWENTONG nARATIBO , iSANG KWENTONG IIKOT SA KASALUKUYANG ISYU NG LIPUNAN. ITO AY GAWAING INDIBIDWAL 

# data[].attributes.body
DUGTUNGAN ANG UNANG PANGYAYARI NA IBIBIGAY. KAILANGANG MAKABUO NG 14 PANG PANGYAYARI .
#1. ISANG LALAKING NAKASTRETCHER , MAY OXYGEN NA NAKAKABIT SA KANYA HABANG SIYA AY IPINAPASOK SA LOOB NG ICU.

# data[].attributes.body
1. Isang lalaking nakastretcher, may oxyegen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinasok sa loob ng ICU.

2.May isang batang babae na edad na katorse kasamang tumatakbo sa gilid ng stretcher.... Iyon pala ang anak ng lalaking kasalukuyang dinadala sa ICU. Ang bata hindi mapigil sa kanyang pag hagulgul ng makita niya ang kanyang tatay napapalayo sa kanyang tabi. Mahigpit niyang niyakap ang kanyang kaibigang kuneho na ipinakilala sakanya ng tatay niya noong sila ay pumunta sa isang perya.

3. Habang ang bata ay mistula nang lantang gulay na hindi parin tumitigil sa kaiiyak, ang nanay naman na nasa kanyang tabi at hindi mapakali habang iniisip niya kung gaano kalaki ang maaring bayarin pagkatapos nito. Siya ay hindi makaiyak at nakatitig lamang sa isang dinging, nanginginig.

4. Nagintay sila ng mga ilang oras sa loob ng pagamutan. Sila'y nananalig sa Diyos na wag siyang pababayaan. Mga ilang oras na pagiintay ay lumapit ang punong doktor na namuno sa paunang pag gamot sa lalaki sa bata at sa ina. Sabi niya "Madam, anak...... makakahinga na kayo ng maluwag dahil kahit papaano ay na agapan namin siya. Kung kami'y nahuli pa ng ilang mga minuto ay siguradong hindi na natin siya makikita dito sa lupa".

5. Pinauwi na muna ng mga doctor ang mag ina dahil sila'y inabot na ng madaling araw sa pag iintay sa loob ng pagamutan. Nang makauwi, sila'y agad agad nag dasal ng taimtim at tagos sa puso. Pinapanalangin nila na sana mabilis na malunasan ang nangyari at sana protektahan siya. Matapos nilang magdasal, inaya na ng ina ang anak na matulog. Ang sabi ng ina ay "'Nak , tulog ka na, kalimutan mo na yung mga iyak mo kanina kasi sigurado akong po-protektahan ng Diyos ang iyong ama". Matapos marining yun ay agad na natulog ang bata.

6. Kinabukasan, pagkagising ng bata ay wala na sa tabi niya ang kanyang nanay. Hinanap niya ito sa kusina, sa banyo, sa mga kapitbahay, sa court na malapit. Ngunit samantalang sa paghahanap niya wala itong naidulot. Lahat na ng puwedeng puntahan ng kanyang nanay ay kanyang na dayo at na halunkat. Umuwi siyang bigo, ngunit may nakita siyang kakaiba sa kapit bahay. Kadalasan itong kapitbahay na ito ay palaging nagpapanood sa mga bata ng telebisyon subalit hindi normal at kakaiba ang dami ng mga taong nanonood. "Para tilang may artistang bumisita" sabi ng batang babae. Nang lumapit siya para tignan ang mga kaganapan, bumuhos ang luha sa kanyang mga mata. Napa upo siya sa kanyang nakita sabay napatakip ng bibig para hindi siya maging maingay. Ibinalita sa telebisyon na nabaril ang kanyang nanay. Siya rin ay ninakawanan at ginahasa ng walang patawad. Hindi niya mapigilan na umiyak ng sobrang lakas sa harap ng maraming tao. Nagsilingunan ang mga tao at tinignan lang siya. Nitulong para makatayo o patahanin, wala. Kahit isang katiting. Wala.

7. Umuwi siyang sira. Hindi niya maisip na mangyayari ito. Nakita niya ang krus na dinasalan nila ng kanyang nanay kahapon. Sinusumpa siya ang Diyos. Kinamumuhiaan niya ito. "Lahat nalang kinuha mo sakin!! Kung gusto mo patayin mo narin ako! Para mawala na itong mga sakit na aking nararamdaman!!" sabi niya nang kinakausap niya ang Diyos. Matapos ang ilang araw ay kaunting naka bangon na siya sa pagkamatay ng kanyang ina. Muli niyang binisita ang pagamutan para sa kanyang tatay. Pumunta siya magisa at hinarang siya sa pintuan ng pagamutan at tinanong kung ilang taon na siya at kung nasaan ang kanyang mga magulang. Ang sagot niya ay "Namatay na ang aking nanay mga 2 araw pa lamang ang nakakalipas. Ang tatay ko ay naka higa dito sa pagamutan.". Pinapasok siya at pinagintay siya sa tanggapan habang hinahalungkat nila kung sino ang kanyang tatay. Nakita ng babae ang naka kunot na mukha ng nars. Nagkaroon siya ng masamang pangitain. Nilapitan siya ng nars at sinabi na "Ikinalulungkot ko po ngunit pumanaw na ang iyong ama kahapon. Ang dahilan ng pagkamatay at heat stroke". Ang trabaho ng kanyang tatay ay isang kargador at construction worker sa tabi tabi jan. Nang marinig niya ang mga salitang ibinigkas ng nars, ipinatigil niya ito sa pagsasalita at siya'y lumisan na laman sa pagamutan. Sa sobrang sakit ng nangyari, hindi na niya magawang umiyak. Napagtanto niya rin na hindi man lang alam ng kanyang tatay na naunang namatay ang asawa niya sa kanya.

8. Ulila na siya ngayon at wala ng matirahan. Isang araw ay dumating ang kapatid ng kanyang nanay sa bahay nila at sinabi na mag impake. Ginawa naman niya ang mga sinabi ng kanyang tita.

~Dalawang taon ang makalipas~

Ang batang babae ay ngayo'y dalaga na. Ngunit sa edad na ito ay nag lalaro parin siya ng mga manika at pinaglalaruan niya padin ang kanyang matalik na kaibigang kuneho. Dahil dito, parati siyang na tutukso sa iskwelahan. Palagi siyang nasasabihan ng mga masasamang salita at inaapi ng kanyang mga kaklase. Kapag tuwing umuuwi sa kanilang bahay, siya rin ay na bubugbog ng magasawa niyang tita at tito. Ganun din ang anak nila. Lahat sila inaapi ang babae. Walang araw na hindi siya nasisigawan, nababato ng mga gamit, na mumura, at natutukso. Lahat ng ito ay sobrang sakit para sakanya, ngunit lahat ito ay kanya lamang tinitiis.

9. Sa dinami dami ng kanyang mga masasamang naranasan, hindi na niya alam kung ano ang dahilan para mabuhay pa. Tinanong niya ang sarili "Bakit? Bakit pa ba ako patuloy na umuusad sa buhay kahit sobrang sakit na, ano pa ba ang layunin dito sa mundo?". Araw araw, ito lamang ang mga nasa isip niya, nasa kailaliman na siya ng kalungkutan at pighati. Ano pa ba ang mas bababa dito? Matapos ang puspusang pagiisip, napag desisyunan niya na lumayas ng bahay at mamuhay nalang sa kanyang sarili.

10. Umalis siya sa bahay ng kanilang tita at tito para makawala sa mga kadenang nakakabit sakanya at patuloy na magpapabigat sakanya kapag hindi niya tinanggal. Umalis siya at dinala niya ang kanyang mga manika at ang pinaka mamahal niyang kuneho. Si Kuneho na lamang ang nagiisa niyang kaibigan. Siya nalamang ang nagbibigay ng lakas ng loob sa babae para mabuhay. Nang umalis siya sa bahay ng kanyang tito at tita, wala siyang matitirahan. Nag paligoy ligoy siya sa mga kalsada at namamalimos para lamang may makain. Sa layo ng tinahak niya, nakarating siya sa malaking siyudad. Maraming ilaw, maraming tao, at higit sa lahat, marami ding mga pulubing katulad niya. Nag si talon siya sa tuwa marahil napagtanto niya na hindi na siya magiging magisa at mayroon narin siyang magiging kasama na hindi siya aapihin at iinsultuhin.

11. Lumapit siya sa mga pulubi at nanghingi ng tulong na gusto niya sumama sa grupo nila. Lumuhod siya sa sahig at ibinaba ang kanyang ulo simbolo ng kababawan.

"Nag mamakaawa po ako sainyo, papasukin niyo po ako sa inyong grupo. Gagawin ko po lahat ng gusto niyong gawin basta may matirahan lang ako dito sa ilalim ng tulay" sabi niya.

Nagsitinginan ang mga pulubi sa kung anong puwedeng gawin sa isang batang babaeng ito.

"Sige. Pero ipangako mo na wag kang magiging pabigat sa grupo at wag ka mag papakita sa pulis" sabi ng pulubi na namumuno.

"Salamat po ng sobra! Babayaran ko po lahat ng aking mga utang sainyo sa hinaharap! Hindi ko po kayo kakalimutan!" sabi ng babae.

Siya ay nagalak ng sobra at hindi niya maitago ang kanyang saya. Mayroon ring mga bata na kasama. Naisip ng babae na kaibiganin din sila.

"Kamusta. Ano yang nilalaro niyo? Puwede ba akong sumali?"

"Nag lalaro kami ng sungka. Kaso yung mga bato namin ay mga ngipin ng mga taong namatay samin dahil sa gutom" sabi ng batang pulubi na naglalaro

Nang marinig ito ng babae agad siyang napa galaw ng kamay. Nandiri ang kanyang buong katawan at lumayo siya sa mga bata.

"Siguro....Kuneho, ikaw na lamang talaga ang magiging kaibigan ko"

~Nakalipas ang apat na taon~

12. Sa loob ng apat na taon, natutunan niyang tumahi ng mga manika at siya ay gumawa ng marami pang mga kaibigan. Ngayon hindi nalang si Kuneho ang kanyang kaibigan ngunit meron na din siyang mga iba na puwede niyang gawin. Sa loob din ng apat na taon, naging kaibigan niya ang mga bata na mga pulubi at sila ang mga isa sa unang taong kaibigan niya. Masaya siya sa loob ng apat na taon na ito ngunit mayroon nanamang nagbabantang kasamaan sa paligid.

13. Ito'y isang normal na araw para sa kanila, nasa ilalim man ng tulay, or namamalimos sa mga sasakyan na dumadaan. Ngunit nang sumapit ang gabi, nagsisigawan ang mga wang wang ng mga kotseng itim at puti. Paparating na ang mga pulis. Nagtago sila ng mabuti sa ilalim ng tulay samantalang nagsitakbuhan ang mga matatanda. Nakatago sila ng maayos at nagawang paalisin ng mga matatanda ang mga pulis papalayo sa mga bata. Ngunit, may isang matalinong pulis na hinalughog ang bawat awang at gilid ng ilalim ng tulay,

Nahanap sila

Nag sitakbuhan ang mga bata papalayo. May isang batang naka layo ng sobra kaya nabaril ito ng pulis. Lahat ng mga bata ay nahuli ng pulis samantalang ang babae ay hindi na huli. Ang mga batang pulubi ay naging pangharang sa mga pulis para hindi makaabot sa batang babae. Nagsakripisyo sila para sa batang babae. At sa huli, hindi niya nabayaran ang utang niya sakanila.

14. Naka alis ang babae malayong malayo sa mga pulis. Siya ay na ligtas ng mga batang pulubi at ng mga matatandang pulubi. Sa sobrang pagod niya, nakatulog siya sa gitna ng kalsada pero wala naman masyadong mga sasakyan. Hanggang sa may isang magarang sasakyan ang dumaan at nakita ang natutulog na katawan ng babae. Bumaba siya sa kotse niya at tinignan niya kung buhay pa ba ang babae.

~Makalipas ang ilang oras~

Gumising ang babae sa isang malambot na higaan at malamig na klima. Maganda ang mga nasa paligid at may isang flatscreen tv. Nagtataka siya kung bakit siya nandoon. Napansin rin niya na siya ay bagong ligo at may mga bagong mga damit. Lumabas ang isang lalaki na galing sa cubeta ang siya'y nakahubad.

"Anong ginawa mo sakin!!! Bakit ako nandito!! Layuan mo ako!!" sabi ng babae.

Ngunit tapos na, nangari na, hindi na niya ito maibabalik. Sobrang galit siya sa sarili niya kung bakit ganito ang nangyari. Pinaalis na siya ng lalaki sa hotel at siya'y binatohan ng pera ng lalaki. Ngunit hindi ito tinanggap ng babae.

"Hinding hindi ko tatanggapin yan!!!" sabi niya.

Matulin siyang bumaba ng hagdanan dahil hindi siya marunong gumamit ng elevator.
Umalis siya ng hindi tinitignan ang kanyang likod. Sa lahat ng ito ay bitbit niya parin si Kuneho.
Bumalik sakanya lahat ng mga alaalang naghihirap siya.

15. Tumakbo ng tumakbo ng tumakbo ang babae hangang sa nakarating siya sa isang gubat. Namangha siya dahil ito ay kanyang unang karanasan. Nag desisyon siya na dito na laman tumira at walang makakahanap sakanya. Siya lamang at ang kanyang kaibigan na si Kuneho.

~Ilang taon ang lumipas~

Tumira siyang tahimik sa gubat ng maraming taon. Doon rin niya na ipag patuloy ang paggawa ng mga manika niya na kung saan ibinubuhos niya lahat ng kanyang paghihrap, pawis, dugo, at luha para lamang magawa ng isang napakagandang piece of art. May roon siyang bahay na gawa sa kahoy na siya lamang ang gumawa sa gubat. Namuhay siya ng payapa sa gubat kasama ang kanyang mga kaibigan.

~Wakas~

# data[].attributes.body
1. Isang lalaking nakastretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.

2. Habang dinadala sa ICU ang lalaki, ay mas lumala ang condisyon nito kaya nagpasya na ang mga doktor na dalhin na lamang siya sa operating room.

“Tuloy lamang sa pag-resuscitate, Doc Manuel,” ayan lamang ang naririnig ni Sharmane habang tinutulungan siya ng nurse na maglakad papunta sa emergency room habang ang kanyang tatay ay buhat buhat ng mga doktor papunta sa elevator.

“Magiging ok lang po ba si tatay, ate?” tanong ni Sharmane sa nurse na nagaasikaso sa kanya. “Ano pangalan mo, iha?” tanong ng nurse. “Sharmane po.”

“Sharmane, ang tatay mo ay inaalagaan ni Doc Manuel at ni Doc Kruz, hayaan natin silang magtulungan na tulungan ang iyong tatay. Halika rito, ikaw naman ang tutulungan ko, kailangan natin gamutin ang iyong mga sugat,” sabi ng nurse kay Sharmane at inupo siya sa isang upuan at ginamot ang mga sugat ni Sharmane sa braso, hita, at mukha.

3. Matapos ang isang oras, hiniga lamang ng nurse si Sharmane sa isang kama upang magpahinga.

“Ate, kumusta na po ang aking tatay?” tanong ni Sharmane.

“Nakausap ko ang isa sa mga nurse na tumulong sa pagakyat sa operating room kela Doc Manuel at Doc Kruz. Ang sabi niya ay inooperahan na raw ang iyong tatay.” Sabi ng nurse habang kinukuha ang pulso, temperature, at kalagayan ng bata.

“Magiging maayos din ang lahat,” bulong ni Sharmane sa kanyang sarili.

“Ano ba ang nangyari, Sharmane?” tanong ng nurse.

4. Umupo si Sharmane ng maayos at nagsimula magkuwento pagkatapos magtanong ng nurse.

“Ang tatay ko ay isang security guard sa isang bangko at dahil sa pandemya, siya’y natanggal sa kanyang trabaho. Ang sabi niya, tinanggal daw siya dahil bawal ang madaming tao sa iisang lugar at nagbabawas ng mga tauhan ang mga kumpanya dahil nalulugi na.” sagot ng bata sa nurse.

“Siya lamang ang nagpapakain sa amin ng ate ko, ngunit namatay ang aking ate dahil sa COVID. Wala kaming pambili ng gamot, wala kaming makaing sarap, wala kaming pampagamot sa ate kong may sakit. Wala rin ang aking nanay dahil pumanaw na siya noong nakaraang apat na taon. Ngayon, kaming dalawa na lamang ng itay,” sabi ng bata na may luha sa kanyang mga mata.

“Nasa rally kami sa UP dahil kailangan malaman ng gobyerno na may mga taong katulad namin na nangangailangan talaga ng tulong. Hindi kami tulad ng ibang pamilya na tila ba isang masarap na bakasyon ang pandemya,” dagdag ng bata.

5. Tuloy lamang kinuwento ni Sharmane sa nurse ang kalagayan ng kanyang ama simula noong namatay ang kanyang ate noong nakaraang taon.

6. Makalipas ang ilang oras, nakatulog na si Sharmane at tumayo na ang nurse.

Lumakad ang nurse sa nurse station at ang kanyang katrabaho ay nagtanong, “Ano ang nangyari sa kanila?”

“Mahabang kwento, pero kung sasabihin ko sa isang pangungusap, ito ay ang buhay ng isang pamilyang Pilipino simula ng dumating ang pandemya.”

7. Matapos ang walong oras at tulog pa rin si Sharmane at nasa loob pa rin operating room ang tatay. Papauwi na dapat ang nurse na kasama ni Sharmane nang makasalubong nito ang nurse na nagaasikaso sa tatay ni Sharmane.

“Uy, yung tatay pala ng pasyente mo, grabe yung nangyari sa katawan. Nagkaroon pala ng stampede sa rally kasi may mga pulis na nambato ng tear gas sa gitna ng rally.”

“Ha, bakit naman may tear gas? Magulo ba habang sila’y nagrarally?”

“Hindi, may social distancing pa nga raw. Ganyan naman ang mga pulis, kapag ka laban sa gobyerno ang rally, kadalasan nila ‘yang ginagawa,” sabi ng nurse ng tatay. “Sige na, uwi ka na. Kukuha lang ako update kay Doc Manuel kung kumusta na yung pasyente at uuwi na rin ako,” dagdag nito.

“Ay hindi, Mika. Hintayin na kita, sabihin mo rin sa akin kung ano na ang kondisyon ng tatay.” Sabi ni Lea, ang nurse ni Sharmane.

“Sige, Lea. Saglit lang.” sagot ni Mika.

8. Habang hinihintay si Mika, kinuha ni Lea ang kanyang cellphone at pinanood sa balita kung ano ang nangyari kaninang tanghali. Nakita sa mga video ang pagbato ng mga pulis ng maraming tear gas sa gitna ng rally at nagkaroon ng takbuhan. Malinaw din nakita sa video kung gaano kadaming tao ang nadapa at nag-unahan upang makaalis sa pwesto na maraming tear gas ang nabato.

9. Natulala si Lea pagkatapos niyang mapanood ang video. “Huy, Lea, tara na,” sigaw ni Mika at tumakbo naman si Lea papalapit sa kanya.

“Napanood ko yung balita, grabe pala ang nangyari,” sabi ni Lea kay Mika.

“Kaya nga e, pinanood ko rin noong matapos ko i-examine si sir,” sagot naman ni Mika.

“Ay oo nga pala, kumusta yung tatay ng pasyente ko?” tanong ni Lea.

“Ah ayun, hindi pa rin daw sila tapos, sana nga matapos yung surgery ng maayos, hayst.” sabi ni Mika na may kasamang malalim na paghinga.

“Sige dito na ako, Mika,” sabi ni Lea at kumaliwa na siya sa kanto upang umuwi ng kanyang bahay.

10. Kalagitnaan ng madaling araw, biglang may tumawag kay Lea sa cellphone niya. Noong minulat niya ang kanyang mata nakita niyang katrabaho niya ang tumatawag sa kanya.

“Ano ba, Michel? Gabing gabi, tumatawag ka.” Sabi nito ng pagalit.

“Ito po ba si Ate Lea?” sagot ng kausap niya sa telepono. “Ay ikaw pala iyan, Sharmane, kumusta ka?” tanong ni Lea.

“Okay naman po ako, pero nasaan po kayo? Tinanong ko po kasi si Ate Michel at di niya raw po alam kondisyon ng tatay ko.” Sabi ni Sharmane.

“Ah, Sharmane, nakausap ko si Mika kanina yung nurse ng iyong tatay, hindi pa raw tapos ang surgery ng iyong tatay nung umalis pa ako, pero pagpasok ko mamayang ala-sais ng umaga, sasabihan agad kita kapag may nalaman na ako.” Sabi ni Lea.

“Ah sige po ate, pasensya na po sa istorbo.” Sagot ni Sharmane at binaba na niya ang telepono.

11. Ala-sais na ng umaga at kararating lamang ni Lea sa ospital. Agad niyang tinignan sa monitor sa nurses’ station kung ano ang kalagayan ng tatay ni Sharmane.

“Hala, wala na sila sa operating room?” tanong ni Lea sa kanyang sarili.

“Sino?” biglang singit ni Doc Manuel.

“Ay ikaw po pala iyan, Doc Manuel, pwede po ba malaman ang kalagayan nung tatay nung pasyente ko, yung nireresuscitate niyo po kahapon?” tanong ni Lea.

“Ah, tara. Kakausapin ko rin pala yung anak ng pasyente ko. Katatapos lang namin.” Sabi ni Doc Manuel at tinuro naman ni Lea kung saan ang kwarto nung bata.

12. “Magandang umaga, iha. Ako si Doc Manuel, isa sa mga doktor ng iyong tatay,”

“Ah magandang umaga po, kumusta po ang aking tatay?” bungad na tanong ni Sharmane.

Tumingin si Doc Manuel kay Lea at alam na ni Lea ang magiging balita. Kapag ganito ang sitwasyon, laging masamang balita ang hatid ng mga doktor.

13. “May kapamilya ka ba, iha? Yung pwede natin tawagan?” tanong ni Doc Manuel.

“Wala po, Doc, sila lang po ng tatay niya ang magkasama, namatay na po ang ate niya at kanyang inay. Wala raw po siyang kakilala na ibang kamag-anak,” singit ni Lea.

“Ganun ba?” tanong ni Doc Manuel na may halong pangamba para sa bata.

“Iha, ang nangyari kasi, kaya umabot kami ng ilang oras na tulungan ang iyong itay ay nagkaroon ng dugo ang kanyang utak. Maari na siyang hindi gumising o gumising man siya ngunit wala tayong alam kung kailan pa ito,” sabi ng Doktor at dahan dahan nang lumuha si Sharmane pati na rin si Lea.

“Bakit naman ganito ang nangyayari sa akin?” tanong ng bata sa kanyang sarili at umiyak nang umiyak. Tumayo na si Doc Manuel at sinabihan si Lea na bantayan yung bata.

“Ate, pwede ko po ba siyang makita?” tanong ng bata kay Lea habang umiiyak. “Halika,” sagot ni Lea.

14. Bilang tulong at para maramdaman ni Sharmane na may kasama pa rin siya, tinutulungan siya ng mga nurses lagi. Pinagtabi nila ang kama ni Sharmane at ng kanyang tatay.

Makalipas ang dalawang linggo ay hindi parin gumigising ang kanyang itay. Tuwing malapit na siyang matulog ay lagi siyang nagdadasal habang hawak ang kamay ng kanyang itay.

“Itay, sana gumising ka balang araw,” bulong ni Sharmane sa kanyang itay.

15. “Itay, sana gumising ka balang araw,” bulong ni Sharmane bago matapos ang araw ng kanyang kaarawan.

Nanalangin siya na sana kahit hindi natuloy ang pangarap niyang magising ang kanyang tatay sa kanyang kaarawan ay balang araw ay magiging pa rin ito.

Habang siya ay nagdadasal, hindi niya maiwasang maluha sa hirap ng kanyang dinanas at nangako siya sa kanyang sarili na kapag ito’y natapos na lahat ay magiging masaya na silang lagi ng kanyang tatay.

“Anak?” may narinig na boses si Sharmane habang nagdadasal at noong kanyang binuksan ang kanyang mga mata, nakita niya ang kanyang amang nakadilat at nakangiti.

# data[].attributes.body
1. Isang lalaking nakastretcher, may oxygen na nakakabit sakanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU. Si Dok Jayme ay ang doktor na nakatakda na tumingin sa lalakeng isinugod sa ICU.

2. Sa tuwing nakakakita si Jayme ng matandang lalaki, ay iniisip niya ang kanyang ama. Naalala ni Jayme ang kaniyang mga pinagdaan bago siya maging isang doktor. Siya ay lumaki na walang ama sa kaniyang tabi dahil ang ama niya ay isang Seaman.

“Jayme, ano ang gusto mong maging paglaki?” tanong ng nanay ni Jayme.

“Gusto ko po maging doktor upang makatulong sa mga taong nahihirapan sa kanilang sakit, mama” sagot ni Jayme.

Ikinatuwa ng nanay ni Jayme ang dahilan kung bakit gusto maging doktor ng kaniyang nag-iisang anak.

Si Jayme ay nakapag-tapos ng kursong Medisina sa Pamantasan ng Santo Tomas.

3. Minonitor ni Dok Jayme ang mga vital signs ng pasyenteng isinugod. Matapos ay pinayuhan niya na manatili muna sa hospital ang pasyente upang mas ma-monitor ang kalagayan nito

4. Sa tuwing bibisita si Dok Jayme sa kaniyang pasyente ay lagi siyang tinatanong nito kung kamusta na ba ang doktor dahil mukhang pagod lagi ito sa dami ng pasyente. Sinasabihan niya rin ito na magpahinga at huwag pabayaan ang sarili kahit madaming ginagawa sa trabaho.

5. Isang gabi, noong binisita ng doctor ang pasyente ay nagtanong ang pasyente kung may pamilya na ba ang doktor.

“Iho, may pamilya ka na ba?” nanghihinang tanong ng pasyente

“Opo, may asawa at anak po ako.” Naka-ngiting sagot ni Dok Jayme.

At dahil hindi makatulog ang pasyente, ay humingi siya ng pabor sa doktor na ikuwento sakanya ang tungkol sa kaniyang asawa at anak. Nagkwento ang doktor at noong napansin niya na nakatulog na ang pasyente, ay umalis itong naka-ngiti.

6.  Sa susunod na araw ay umorder ng mga pagkain ang mga kapwa-doktor ni Dok Jayme sa Grab upang ipagdiwang ang kaarawan ni Dok Ester. Si Dok Jayme ang nagbayad dahil matalik niyang kaibigan si Dok

Ester. Nang binuksan ni Dok Jayme ang kanyang pitaka ay napansin ng isang kapwa niyang doktor ang litrato ng nasa pitaka nito. Sa litratong ito ay may lalaking karga-karga si Jayme noong bata pa lamang siya.

7. Bandang ika-apat ng hapon ay tinawag si Dok Jayme ng isang nars upang sabihan ito na hindi gumigising ang kaniyang pasyente. Sinubukan ni Dok Jayme isalba ang buhay ng kaniyang pasyente  sa pag-resuscitate ngunit siya ay nabigo. Tinawagan ni Dok Jayme ang pamilya ng pasyente upang ibalita sa kanila na pumanaw na ito.

8. Kinabukasan ay may nagpuntang babae sa ospital at hinanap si Dok Jayme. Nagpakilala ang babae bilang anak ng namatay na pasyente kahapon.

“Hello po, Dok Jayme. Ako po si Casie. May nais po sana akong itanong sainyo.... Ano po ang pangalan ng ama niyo?” tanong ni Casie.

“Sabi ng aking ina ay Ernil Arturo ang pangalan ng aking ama. Bakit po naitanong?” sagot ni Dok Jayme

Hindi sumagot si Casie at iniabot niya kay Dok Jayme ang litrato na kinuha niya sa kaniyang bag. Ang litratong ito ay parehas sa litratong nasa pitaka ni Dok Jayme.

9. Nagulat si Dok Jayme noong iniabot sakanya ni Casie ang larawan nila ng kaniyang ama noong siya ay bata pa lamang.

“Saan mo nakuha itong litratong ito?” tanong ni Dok Jayme kay Casie.

“Nakuha ko po yan sa loob ng locket ni tatay. Ang locket lang kasi na iyon ang meron ang tatay noong natagpuan namin siya” Mahinang sagot ni Casie

Nalaman ni Dok Jayme na ang inalagaan niya pala sa ICU ay ang tatay niya. Hindi man lang niya ito na-mukhaan dahil sa katandaan.

10. Nalaman ni Dok Jayme na si Casie ang kapatid niya sa ibang ina. Kinuwento ni Casie ang nangyari sa kanilang ama matapos ito mahulog sa barko. Nahulog sa barko ito noong bata pa lamang si Dok Jayme at hindi natagpuan ang katawan kaya inakala nila Dok Jayme at ang kaniyang ina na lumubog na ang katawan ng tatay.

11. “Nawalan siya ng malay at nadala siya ng alon ng tubig sa isla. Nagkataon na nagbabakasyon kami ng pamilya ko sa isla noon. Dahil walang gamit ang tatay, hindi namin nalaman ang pagkakakilanlan niya. Ang locket lang ang nag-iisang gamit na mayroon siya noong natagpuan namin siya. Tinanong namin siya kung sino siya at kung saan siya galing ngunit hindi niya ito matandaan. Nawalan rin siya ng memory noong tumama ang ulo niya sa barko” paliwanag ni Casie.

Naintindihan ni Dok Jayme ang nangyari at nagpasalamat siya kay Casie dahil tinulungan nila at inalagaan ang kaniyang ama.

12. Pinuntahan ni Dok Jayme ang pamilya ni Casie upang mas makilala ito at mas malaman ang nangyari sa kaniyang tatay. Kinuwento nila na dati ay may binabanggit na pangalan ang kaniyang tatay ngunit hindi matandaan nito kung sino ang binabanggit niya at kung saan niya nalaman ang pangalan na iyon.

“Ano pong pangalan ang binabanggit ni tatay noon?” tanong ni Jayme.

“Pangalan mo ang binabanggit niya, Jayme.” Nakangiting sagot ng ina ni Casie.

13. Naging kapos ang pamilya nila Casie matapos bayaran ang mga biling sa ospital kaya tinulungan ito ng doktor sa pamamagitan ng pagbili ng mga groceries at pagbayad sa biling nila.

14. Pagka-uwi ni Dok Jayme ay kinuwento niya sa kanyang asawa ang nangyari at nagpapasalamat siya na nakasama niya ang kaniyang tatay kahit sa saglit ng buhay nito. Naisipan ng kaniyang asawa ng i-kuwento ang nangyari sa nanay ni Jayme.

15. Pumunta si Dok Jayme kasama ang kaniyang asawa at anak sa sementeryo upang bisitahin ang kaniyang ina. Kinuwento ng doktor na nakasama at naalagaan niya ang kaniyang tatay sa ospital at kung ano ang nangyari sa tatay niya after ito mahulog sa barko.

“Ma, nagkita na po ba kayo ni tatay? Kasama mo na po si Tatay ulit.” Sabi ng doktor.

Naging masaya si Dok Jayme na naalagaan at nakasama niya ang kaniyang tatay sa saglit ng buhay ng ama. Ito ay ang memoryang hinding hindi niya makaka-limutan dahil sa pagiging doktor niya ay natulungan niya ang ama niya kahit papaano.

“Namatay si tatay nang payapa. Kahit papaano ay narinig niya ang kuwento ko sakanya ang tungkol sa aking pamilya bago siya pumanaw sa kaniyang pagtulog.”

Wakas

# data[].attributes.body
1. Isang lalaking nakastretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.

2. Sumisigaw at humahagulgol ang kanyang pamilya sa labas ng ICU. Maya-maya, may lumabas na doktor at lumapit sa pamilya. Nang kinausap niya sila, biglang tumahimik. Wala mang tunog pero dama ko ang bigat ng kapaligiran. Sa sobrang lungkot ng pamilya, napaiyak na lang sila ng tahimik.

Napahinga ako ng malalim. Kahit alam ko na pandemya at maraming mga buhay ang nabawi dahil sa COVID-19, hindi pa rin ako sanay at nagugulat pa rin ako sa kung gaano lang kadali nito kunin ang buhay ng isang minamahal.

3. “Sana walang ganitong mangyari sa akin,” bulong ko sa sarili ko nang kumatok ako sa pinakamalapit na kahoy. Hindi kasi pwedeng may mangyari sa akin. Ako lang ang nagtatrabaho sa aming magkakapatid kaya malaking problema sa aming pamilya kung may mangyari man sa akin.

“‘Wag ko na masyadong isipin, baka magkatotoo nga,” sabi ko sa sarili ko.

4. Matapos noon ay binili ko na ang mga kailangang kong gamot para sa asthma sa parmasiya at umalis na ng ospital. Hindi ko na kinailangan pang magtagal doon at baka mahuli pa ako sa aking trabaho.

Pagdating ko sa labas ng opisina, inayos ko ang aking sarili at huminga ng malalim. Pagpasok ko, ngumiti ako agad at maligayang binati ang aking mga kasamahan. Hindi nila ako pinansin at patuloy sila sa pagtrabaho.

“Ok lang yan,” bulong ko sa sarili ko at dumiretso na ako sa aking puwesto sa opisina.

5. Kakaupo ko pa lang ay may lumapit sa aking lugar para maglapag ng mga papeles na kailangang ayusin. “O kay gandang umaga talaga noh?” sarkastikong tanong ko sa sarili ko. Napatingin ako bigla sa larawan ng pamilya ko na nakasabit sa pader. Huminga ako ulit ng malalim. ‘Di bale, hanggat may rason pa ako para magpatuloy pa rin sa pagtrabaho kahit gaano kapagod at kasakit, hindi pa rin ako titigil. Para sa pamilya ko ito eh. Ano na lang gagawin nila kapag wala ako?

6. Napatigil ako bigla nang maisip ko ang tanong na iyon. “Hindi, hindi. Dapat hindi ko ‘yun iniisip,” sabi ko sa sarili ko. Nilunod ko na lang ang aking sarili sa trabaho para makalimutan ko iyon. ‘Di ko namalayan na lumipas na pala ang oras at palubog na ang araw sa sobrang daming trabahong ibinigay sa akin ngayon ngunit nagawa ko naman nang tapusin lahat nito. Magsisimula na sana ako sa pagligpit nang biglang lumapit sa akin ang manedyer namin.

“Mel, kaya mo bang gawin na lang ang natitira kong trabaho? Kailangan ko nang umalis eh dahil may pupuntahan pa ako. Huwag kang mag-alala at dadagdagan ko suweldo mo ngayon pag ginawa mo ito,” sabi niya.

Nako, parang uusok na tainga ko nito sa inis. Kung kailan talaga uuwi tsaka magbibigay pa ng trabaho. Kaso wala akong magawa kundi ngumiti na lamang at magsabing, “Sige po, ako na po bahala.” Ngumiti rin siya at umalis na.

7. Laking galit ko man sa sarili ko para tanggapin kaso nasilaw ako sa pera eh. Mas kailangan ko ngayon magpadala ng pera doon sa probinsya namin para makapagpatuloy sa pag-aaral mga kapatid ko. Hindi na ako nagsayang ng oras at sinimulan ko na agad ang trabaho. Hindi ako pwedeng masyadong magtagal. Maya-maya ay natapos na ako. Dali-dali na akong nagligpit at umalis na sa opisina.

8. Naglakad lang ako pauwi. Medyo kinulang ako sa pera ngayon dahil kailangan kong magtipid. Habang naglalakad ako ay nararamdaman kong parang umiinit katawan ko at nasusuka ako. “Baka sa pagod lang ‘to,” sabi ko sa sarili ko. Maya-maya ay nakarating na ako sa bahay. Nagdisinfect agad ako pagpasok at uminom ng gamot ko at natulog agad. Baka sakaling mabawasan ‘pag ginawa ko ito. Kaso hindi ko inakala na pagkagising ko bukas ay parang lumala pa pakiramdam ko.

9. Tinawagan ko agad ang kaibigan kong doktor para magpakonsulta ng birtwal. “Hindi talaga tayo makakasigurado hanggat hindi ka dadaan sa swab test,” sabi niya. “Eh, hindi nga pwede. Mahal ang swab test. Ipapanggastos ko na lang yung pera na ‘yun sa mga kapatid ko,” sabi ko. “Naisip mo ba ano mangyayari sa kanila kapag may nangyari sayo? ‘Pag lumala ‘yan imbis na konti ipapadala mo kung magpapatest ka ay wala na talaga,” sabi niya sa akin. Mahirap man tanggapin pero tama siya kaya pumunta ako sa pinakamalapit na ospital para magpa swab test at hindi ako makapaniwala sa resulta.

10. Simula nang makuha ko ang resulta ko, nandito lang ako sa kuwarto. Nakaupo sa gilid at kanina pa iyak ng iyak at ubo ng ubo. Litong lito na ako at hindi na alam ang gagawin. Paano na pamilya ko? Anong mangyayari niyan sa kanila? Makapamumuhay pa kaya sila ng maayos? Makakapagtrabaho pa ba ako? Anong ipapadala ko doon? Ito ang mga tanong na tumatakbo sa utak ko.

11. Nadagdagan pa ang aking problema nang malaman na mahal ang mga gamot kapag mayroon kang COVID. Hindi rin ako makakapagpabakuna dahil hindi pa alam ng lungsod namin kung kailan pa daw ako mabibigyan dahil ang pokus muna nila ang mga matatanda. Itinigil muna kasi ang pagbabakuna ng Astrazeneca kaya kinulang sila sa suplay. Kahit ang kaibigan ko na doktor ay hindi na rin alam paano ako tutulungan. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Gusto ko na lang sumuko sa paglaban sa COVID. Napatingin ako sa larawan ng aking pamilya na nakasabit sa pader sa kuwarto ko. Oo nga pala, hindi ko sila pwedeng biguin. “Hindi ako pwedeng sumuko. Ako ang bumubuhay sa kanila,” bulong ko sa sarili ko.

12. Nawala agad luha ko at napatayo ako. Binuksan ko laptop ko para makahanap pa ng ibang paraan na magamot ako sa COVID ng hindi mauubos pera ko. Kakarampot lamang kasi ito. Maya-maya nakakita ako ng ospital na malapit rin dito na nagsasabing may posibleng alternatib sila para sa panggamot ng COVID. Hinanap ko kung nasaan sila at pinuntahan ko agad. Nagpakonsulta ako agad doon at binigay ko ang mga papeles ng aking resulta. Binigyan ako ng doktor ng preskripsyon at binigyan na nila ako ng gamot. Ang pangalan nito ay Ivermectin. Mula sa araw na ito na binigyan ako ng ganitong gamot akala ko gagaling na ako.

Akala lang pala.

13. Sa unang linggong iniinom ko siya, pakiramdam ko gumagaling ako. Ngunit noong ikasunod na linggo, tinamaan ako ng malaking trak. Hirap na hirap akong makahinga. Tinawagan ko ang kaibigan kong doktor para humiling ng tulong.

“Ana, kailangan ko ng tulong mo. Akala ko gumagaling na ako pero hirap na hirap naman ako huminga,” sabi ko. “Ano? Ano ba ang ginawa mo? Ano iniinom mo?” galit na tanong niya sa akin. “Pwede ba na tulungan mo na lang ako kaysa sa magalit ka pa sa akin? Nahihirapan na akong humi—”

“Mel? Mel!”

14. Unti-unti kong nabubuksan mata ko. Huh? Saan ako dinadala? Bakit parang ang daming sumisigaw?

“Mel, huwag kang mag-aalala ha? Dadalhin ka na namin sa ICU. Gagaling ka ha. Papunta na rin pamilya mo,” sabi niya sa akin na parang maiiyak na siya.

Ngumiti na lang ako sa kanya. Hindi ko na alam ang nangyayari. Mas lalong lumalala lang pakiramdam ko. Hindi na ako makahinga. Unti-unti nang lumalabo ang mga tunog pero may huli pa akong napakinggan sa radyo habang dinadala nila ako doon. “Ang ospital na **** ay ipinasara na dahil sa pagbibigay ng Ivermectin ng hindi awtorisado ng FDA, hindi human grade, at sa matataas na dose,” sabi ng tagapagbalita.

Laking pagkakamali ko talaga. Kayo na po bahala.

15. “Mel, nandito na tayo ha? Pilitin mong maggising ha, ‘wag kang bibitaw. Ayaw mo naman na ‘di makita pamilya mo diba? Ngayon mo lang sila ulit makikita,” sabi ng kaibigan ko.

“Oo,” sabi ko at ngumiti na lang ulit ako sa kanya. Kahit hindi ko siya nakikita ng maigi, nararamdaman kong iiyak na siya. Ayoko rin namang mangyari sa akin iyon kaso nanghihina na katawan ko. Nararamdaman ko na na hindi ko na kaya ito.

Pagdilat ko ng aking mga mata, nalaman kong ilang araw na pala ang lumipas. Nasa ospital pa rin ako. Niyakap ako ng nanay ko sa sobrang tuwa dahil nakaligtas ako sa kamatayan.

Maya-maya dumating ang doktor. Sa harap ko idinitalye ng doktor ang balitang hindi kaaya-ayang pakinggan. “Dahil sa ininom mong gamot na hindi pa apruba, nagkaroon ka ng organ damage. Maswerte ka pa rin dahil nalampasan mo pa rin ang lahat. Simula ngayon mas iingatan mo na ang katawan mo dahil hindi ka na kasing lakas tulad ng dati,” sabi ng doktor.

Bumalik lahat sa alaala ko ang mga nangyari. Kung mas naging maingat sana ako at hindi ko tinipid ang sarili hindi sana naging ganito ang nangyari sa akin. Napahagulgol na lamang ako habang binabalikan ang mga nangyari.

Kahit gaano ko isipin, mali pa rin ang naging desisyon ko. Hindi ko dapat isinaalang-alang ang kalusugan dahil lamang sa pera.

Sa pagkakataong ito, alam kong hindi ko na maibabalik ang dating lakas ng katawan pero sisikapin ko na mas aalagaan ko ang sarili ko. Tama nga si Ana, sino ang mag-aalaga sa pamilya ko kung wala na ako?

Pagpasok ko ng opisina sumalubong sa akin ang mga ka-opisina ko. Binati nila akong lahat dahil magaling na ako. Pati ang manedyer namin lumabas din sa kuwarto niya para batiin ako. Masarap pala sa pakiramdam na maraming nag-aalala para sa akin. Sarili ko muna ang tulungan ko na palagi para mas makatulong ako ng maigi sa pamilya ko at sa ibang tao.

# data[].attributes.body
Isang lalaking naka stretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.

Ang lungkot diba? Pero teka lang muna, paano ba tayo napunta dito?

Ako si Adrian, isa akong college graduate sa aeronautics na ngayon ay  student pilot. Kailangan ko muna magparami ng oras na nagpapalipad ng eroplano, bago ako maging isang kapitan.

Dati ko pang pangarap ang maging piloto. Simula nung bata pa lamang ako'y manghang mangha na ako sa mga maliliit at malalayong sasakyang panghimpapawid, na yun pala ay malaki kapag malapit sa akin. Pangarap ko ang maka lipad sa ere, ang maranasan ang malamig na hangin, at makita ang mga ulap mula sa ibabaw, kaya naman pinangarap ko na mag tapos bilang piloto.

Hindi nawala sa buhay ko ang mga pagsubok, lagi ako sinasabihan na huwag na daw ako mag piloto sapagkat malabo ang aking mata, mahina ako sa sipnayan, at may takot ako sa mga matataas na lugar. Pero kailanman ay hindi naging hadlang ang mga ito sa aking pag abot ng mga pangarap, ang pangarap makalipad.

Ngunit, sa kabila ng aking pagtatamo ng pangarap, at pagharap ng mga pagsubok, ay isang problema pa ang aking hinarap pagdating ng kolehiyo, para maging isang piloto, ay kinakailangan ng tiyaga, sipag, talino, at pera. Napakamahal para maging piloto. Bukod sa tuition, ay kailangan ko din magbayad para sa mga flight simulator, at trainings sa labas ng pag-aaral ko.

Buti nalang ay nakahanap agad ako ng scholarship program, at makakapag aral ako abroad sa Korea, agad agad ko itong kinuha, at salamat sa Diyos ay pumayag ang aking mga magulang na sa abroad ako mag aaral. Malaking tulong na din ang libre ang aking edukasyon.

Hindi din naging madali ang pag aaral ko sa Korea, dahil talaga namang nanibago ako sa kultura doon, at syempre kinailangan ko din matuto kung paano magsalita ng Korean. Pero nakuha ko din naman agad iyon dahil sa aking mga kaklase na tinulungan ako.

At ayun na nga, pagkatapos ng apat na taong pagsusunog ng kilay sa pag aaral ay nakagraduate na ako. Summa cum laude! Sobrang tuwa ako sa mga panahon na iyon, dahil ito na, simula na ng aking pangarap, ang maging piloto.

Agad agad akong sumanib sa mga flight simulator trainings, dito ko natutunan ang mga basics sa pagpapalipad ng eroplano. Tinuruan ako kung ano ba ang mga tamang proseso, mga dapat inaalam, at iba’t-iba pang salik na dapat ko isipin tuwing nagpapalipad ng eroplano.

Lumipas ang isang taon na mabilisan at nabigyan ako ng clearance na magpalipad na ng mga tunay na eroplano. Kahit ito ay maliit lamang ay masaya na ako sapagkat isang hakbang na naman ang nilapit ko sa aking pangarap.

At ayun na nga, dumating ang araw ng aking unang test flight, naghanda ako nang lubusan dahil ako ay kinakabahan. Iniisip ko lahat, mga dapat gawin, mga dapat alalahanin, napansin ito ng aking guro, at kinausap ako.

“Don’t worry, I will be there flying with you, you won’t be alone”. Wika niya,

Sinagot ko lamang ito ng ngiti at tungo dahil ako ay kinakabahan.

Dumating din ang panahon na kailangan na namin lumipad, sumakay na kami sa eroplano, at ginawa ko ang lahat ng mga preparasyon na dapat kong gawin. Konti konti kong pinalipad ang maliit na Cessna 172 training plane. At bago ko ito mapansin, ay lumilipad na ako sa taas ng Korea, kita ko ang payapang lungsod, ang matataas na bundok, ang magagandang tanawin.

Ako ay sobrang tuwa dahil isa na akong piloto, nakapag palipad na ako ng eroplano. Maya maya ay napansin ko na nagkaroon ng warning ang aking dashboard, malalaking pulang letra, na umiilaw. “ENGINE FAILURE”.

Hindi ko inaasahan ito, sa lahat ng preparasyon ko ay hindi ko inaasahan na magkakaroon ng mga problema tulad nito, sinabihan ako ng instructor ko na kumalma at isipin mabuti ang mga susunod kong gagawin.

“Mayday mayday, this is Alpha 172, requesting immediate landing procedure, we have an engine failure”

“Roger that Alpha 172, you are clear to land at Incheon International Airport runway 6”.

Ito ang naging palitan ko sa isang tao sa Control Tower.

Ako ay nanatiling kalmado, habang dahan dahan kong inaalalayan ang sirang eroplano papuntang airport. Nakita ko na sa malayo ang airport kung saan ako titigil, ngunit nararamdaman ko na hindi ako aabot. Kahit anong ginawa ko, lahat nang makakaya ko ay alam ko na hindi ako aabot, at sa isang segundo lamang, dumilim ang paligid ko, at wala na akong marinig.

Isang lalaking naka stretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.

Kami ay nag crash malapit sa airport. Ako yan, ang lalaki sa stretcher na may oxygen mask. Hindi naman kritikal ang kondisyon ko, ngunit kailangan din ako agad agapan.

Wala akong maalala sa mga nangyari habang ako ay walang malay, para sa akin wala akong makita at marinig. Hanggang sa isang beses ay may naririnig akong tumatawag sa pangalan ko. Tinatawag nila ako para gumising. Hindi ko alam kung bakit, hindi ba nila alam na ako ay naaksidente at walang malay?

Patuloy nila akong ginigising, lumalakas ang kanilang mga boses, at nararamdaman ko na din na ginagalaw nila ako.

Nagpatuloy ito, at hindi ko na kinaya, sinubukan ko ng lahat nang makakaya ko na gumising at ayun na nga nagising ako.

Pag gising ko, naririnig ko ang makina ng eroplano, nakikita ko ang mga ulap mula sa itaas, ako ay nakahawak sa manobela ng eroplano. Pagtingin ko sa kanan ko ay ang aking instructor.

“Are you awake? You’re a nightmare, how could you sleep while flying a plane? I am giving you deductions”.

Nagulat ako, panaginip lang pala, hindi pala ako naaksidente. Walang nasa stretcher? Hay. laking pasasalamat ko.

Natapos ang aking test flight, at sa masamang balita, ako ay napagalitan. Ngunit okay lang, dahil sa panaginip ko, natutunan ko na hindi ko lang kailangan maghanda sa mga dapat kong gawin, ngunit sa mga problema din na maaari kong harapin, at ang hindi matulog habang nagpapalipad ng eroplano.

# data[].attributes.body
1. ISANG LALAKING NAKASTRETCHER , MAY OXYGEN NA NAKAKABIT SA KANYA HABANG SIYA AY IPINAPASOK SA LOOB NG ICU.

2. Ang kanyang pamilya ay patakbo sakanya habang nagtatanong kung paano nangyari toh. Ang mga anak nya ay todong nagluluha dahil sa itsura ng tatay nila, ang asawa nya ay sigaw ng sigaw n pangalan ni Andrew. Si Andrew napatingin lang sa itaas sa mga dumadaan na ilaw sa ospital at kinausap ang sarili.

3. Pinag isipan ni Andrew kung paano ba sya dumating sa ganito at ang mga ginawa nyang mabuti bago dumating sa punto na kung nasaan sya ngayon. Lahat ng angyayari sa buhay ni Andrew ay nag play sa utak nya at naalala nya ang ang mga pangyayari. Habang dinadala sya sa ICU may nakita syang ilaw at lumiwanag ito.

4. Nandito tayo ngayon nung bata pa si Andrew . Yung batang Andrew ay may nakitang grupo ng bata an inaaway ang isang babae dahil sa sakit nya na epilepsy. Ang batang Andrew ay sumugod sa grupo at tinigil nya ang mga ito, ngunit sya ay nasasaktan din nila patuloy parin nyang pinoprotektahan ang babae na iyon.

5. Ang mga bully ay umalis kasi napagod na sila at saktong na bugbug din. Ang batang Andrew ay tuminging sa babae na binully at tinanong sya kung ok lang ba sya habang may dugo sya sa mukha nya.  Ang babae habang napapaiyak sya ay nod ng ulo at nagsabi na ok lang sya habang naka ngiti. "Ako nga pala si Bea, salamat".

6. Si Andrew napangiti habang nakita ang ngiti ni Bea. "Ako pala si..." Ang batang Andrew ay bumagsak dahil sa pagod nya at dinala sya ni Bea sa bahay nila para ipagamot. Pagka bukas ni Andrew ng kanyang mata ay nakita nya si Bea na natutulog sa upian katabi nya.

7. Pumasok sa kawarto ang ama nila Andrew at Bea para tignan ang kaligayan nilang dalawa. Nagising si Bea at nung nakita nya na gising na si Andrew at napangiti sya ulit at nagpasalamat ulit sya. Ngiting ngiti ang mga magulang nila at nagpasalamat din ang mga magulang ni Bea.

8. Lumiwanag ulit ang paligid at nasa ICU na si Andrew katabi nya ang asawa nya ay natutulog sa upuan katabi nya. Gustong tawagin ni Andrew ang pangalan niya ngunit hindi nya magawa ito dahil sa condition niya, ang magagawa lang ni Andrew ay kindi tumingin lang sa paligid nya, tignan ang mga tao dumadan, pakinggan ang mga machines na tumutunog. Habang sya ay tumitingin lumiwanag ulit ang paningin nya.

9. Teenager na sila Andrew at Bea at magkaibigan parin sila. Si Andrew ay palaging pinoprotektahan si Bea sa mga bully dahil sa sakit nya, at paminsan si Andrew din ay na bubully, ngunit wala syang pake basta protektado si Bea. Mas lumakas ang relasyon nila Bea at Andrew at dahil dito nagkagusto si Bea kay Andrew ngunit ayaw nyang sabihin ito sakanya.

10. Nagkaroon ng away sila Bea at Andrew dahil sinasaktan ni Bea ang sarili nya dahil sa sakit nya at may nasabi sila na hindi dapat sabihin sa isat isa, dahil dito nasira ang friendship nila at nagsilayuan sila upang iwasan ang confrontation at kalimutan na ang isat isa.

11. Ilang taon nang lumipas at nasa collage na sila Andrew at Bea at sila ay magkaibang university sa isat isa, dahil dito mas palayo ng palayo yung relasyon nilang dalawa sa isat isa sapagkat nasa isip lang talaga ni Bea si Andrew at kung kamusta na ba sya sa school nya at kung gaano nangsisisi sya sa nangyari sakanila.

12. Bumalik ulit tayo kay Andrew na nasa ICU. kita nyang inaaway ng kanyang asawa ang mga Doctor dun at mga anak nila ay umiiyak sa gilid ng mata nya. Hindi marinig ni Andrew ang pinaguusapan nila ng asawa nya at mga doctor at gusto nyang pigilan ito sapagkat di parin syang makagalaw.

13. Lumiwanag ulit ang paningin ni Andrew at nandun na tayo sa panahin na kung saan nagtrartabaho na si Andrew sa isang kompanya sa pangarap nyang pasukan. Biglang may narinig syang may tumatawag sa cellphone nya, pagkatingin nya ay ang nanay nya ang tumatawag sakanya. Sinagot ni Andrew ito at paluhang sinabi ng nanay nya sakanya na patay na si Bea dahil sa overdose. SI Andrew ay di makapanila at bigla syang tumakbo papunta sa ospital na kung saan nandun naka confine si Bea.

14. Nandun si Andrew ngayon sa  burol ni Bea at ginagamit nya ang todong lakas nya para hindi umiyak. nakita ni Andrew ang nanay nya at ni Bea na magkasama, pinuntahan nya sila. Nung lumapit si Andrew sakanila ang nanay ni Bea ay binigay ang suicide note ni Bea kay Andrew at binasa nya ito. Ang nakalagay sa note ay patunggol sa mga pinagdaanan nya at hirap ng mga nangyayari, biglang nabasa ni Andrew note na may gusto pala si Bea kay Andrew ng matagal na at nangsisi sya ng todo nung nag away sila. Si Andrew dahil sa kabiglaan ng nalaman nya ay hindi na mapigilan ng umiyak at napa iyak ng todo dahil sya din ay may gusto kay Bea dati.

15. Ilang taon nang lumipas at may asawa at mga anak na si Andrew, ngunit hindi parin na nakakalimutan si Bea. Habang pauwi si Andrew galing trabaho nya ay bigla syang naaksidente at napa punta agad sa ospital, na kung saan dinala agad sya sa ICU dahil sa kalalaan ng condition nya. Dumating na tayo sa present na kung saan si Andrew ay malapit nang mamatay, at alam nito ni Andrew ngunit hindi sya malungkot dahil kasama naman nya ang pamilya nya na nandun sa katabi nya. Bago mawala si Andrew ay sinabi nya sa pamilya nya ay palagi nya silang kasama at mahal na mahal nya sila. Habang nawawala na si Andrew nakita nya si Bea na nandun sa tabi nya para sunduin sya. dahil dito todong ngiti si Andrew kasi makakasama nya ulit ang minamahal nya dati pa.

wakas

# data[].attributes.body
#1. ISANG LALAKING NAKASTRETCHER, MAY OXYGEN NA NAKAKABIT SA KANYA HABANG SIYA AY IPINAPASOK SA LOOB NG ICU.

#2. Ang lalaking ito na dinadala sa ICU ay dating doktor. Ang kanyang asawa at anak ay kinalibutan. Hindi niya maaaring puntahan ang kanyang ama dahil sa pandemya. Patuloy siyang tumatawag para malaman ang pangyayari ngunit walang sumasagot.

#3 Ang huling mga saloobin ng lalaki ay pumunta sa simula pa lamang ng kung kailan naging mali ang lahat. Alam niya sa pangkalahatan kung paano alagaan ang kanyang sarili. Kaya bakit, bakit siya umabot dito?

#4 Naalala niya pa ang unang linggo ng lockdown. Tahimik siyang naupo sa hapunan. Nagpasya siyang iligtas ang mundo at dalhin ang bigat ng buong pandemya sa kanyang balikat. Siya ay may pagkukusa kaya’t pinapanatili niya ang kanyang pamilya sa bahay habang siya ay nasa ospital.

#5 Sa pangalawang linggo ng Marso nang nagkaroon siya ng isang pasyente na may lagnat, ubo, at myalgia. Hindi siya naglalakbay kahit saan sa nakaraang buwan. Napansin niya naman na normal ang lahat ng kanyang pagsusuri sa dugo at mga resulta sa X-ray sa dibdib kaya't tinatrato niya ito na parang trangkaso.

#6 Noong siya ay bumalik ng ospital, nagpatuloy ang kanyang pag-ubo at lagnat kaya't humiling ang doktor ng paulit-ulit na X-ray sa dibdib at kumpletong bilang ng dugo, na ang mga resulta ay katugma sa viral pneumonia at posibleng COVID-19. Inilipat niya ito sa isang silid ng paghihiwalay, humiling ng pagsubok sa COVID-19, at taimtim na nagdasal.

#7 Dalawang araw pagkatapos, nagsimula ang doctor na magkaroon ng sakit sa katawan at naisip na nagkakaroon ng arthritis dahil hindi niya kinuha ang aking methotrexate noong nakaraang dalawang linggo, na iniisip na ang aking immune system ay bumaba.

#8 Napansin niyang wala naman siyang lagnat, nagkaroon ng kaunting ubo na hindi niya pinansin, ngunit ang kanyang gana sa mga sumunod na araw ay nabawasan nang malaki habang nagpatuloy ang sakit ng aking katawan.

#9 At nagtatrabaho pa rin siya halos ng 24 na oras sa isang araw, na lumiligtas ng maraming buhay habang nagbibigay ng mga pangangailangan ng kanyang pamilya nang hindi nakikipag-ugnay sa kanila.

#10 Isang araw, nagising siya ng alas-5 ng umaga na may sakit ng ulo at nagsuka ng maraming beses. Inisip niyang ito ay mula sa sobrang pagtatrabaho. Hiniling niya ang kanyang kaibigan na doctor rin na isuri ang kanyang dugo.

#11 Habang kumukuha ng test, nakaatanggap siya ng balita na ang kanyang pasyente ay nagpositibo para sa COVID-19. Parehas silang tinanggap bilang isang kaso ng PUI. Siya ay inilagay sa antibiotics at iba pang suportang pamamahala.

#12 Ang kanyang asawa at anak na umiiyak ay gusto niyang yakapin. Ngunit hindi niya ito magawa dahil ilalayo niya ang distansya sa lahat.

#13 Ginamit niya ang kanyang oras sa pagdarasal. Nakahiga siya at patuloy sumusunod sa hiling ng kaibigan niyang doktor at iba pang mga manggagawa sa pangangalaga ng kalusugan. Umaasa pa rin siya na gagaling siya.

#14 Hindi kinaya ng kanyang katawan at dinala na siya sa ICU. Ang kanyang isip ay ang kanyang pamilya at ang ilan sa aking mga kasama ay nahulog sa labanan ng pandemya. Tinatawag niya ang aking sarili na isang sugatang sundalo, ngunit ang kanyang mga sugat ay hindi gumaling.

#15 Umaasa siyang mananalo tayo sa laban na ito sa Panginoon at sa suporta ng lahat dahil alam niyang mahirap magpighati kapag ang isang mahal sa buhay ay namatay sa COVID-19 sapagkat paano ka? Mag-isa ang namatay ang lalaki. Kasunod sa protocol, kinailangan siyang i-cremate sa loob ng 24 na oras.

# data[].attributes.body
Isang lalaking nakastretcher, may oxygen na nakakabit sakanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.Gulat ng marami’y matindi daw ang naranasan nitong trahedya.

Habang ako’y naghihintay para sa aking resulta ng medikal, naisipan kong maglibot-libot. “Popoy! Bakit ka nagkaganito? Bakit sa lahat ng tao, ikaw pa ang nakaranas ng ganito!”, galit na pagsabi ng ina sa kanyang anak na nasa ICU. Sa aking pagdungaw sa kanilang silid, bigla akong napaluha ngunit hindi ko alam ang dahilan.

“Oras at buhay ay dapat pahalagan, ito’y sayangin ay yan ang iyong masasaksihan”, bulong ng lalaki at ngumiti sa akin. Sa kanyang pag-alis, aking ‘di mapagtanto kung bakit niya ito nasabi.

Sumunod ang ilang oras, napag-isipan ko namang lumabas muna upang makapag pahangin. Nanlaki ang aking mga mata sa aking nakita. Maraming mga bumbero ang dali-daling nagtutulungan upang mapatay ang malawak na pagsiklab ng apoy sa barangay na iyon.

Ang mga naiwan lamang para sa mga nanirahan doon ay ang kanilang suot na damit at sarili. “Muntik na tayo doon, mabuti nalang ay naagapan ng maaga!”, iyan ang sigaw ng isang babae nadamay sa trahedya.

Rumispunde ang mga pulis matapos humina ang siklab ng apoy. Sinubukan nilang suriin kung ano ang dahilan ng pagsiklab ng apoy dito sa barangay. Sinubukan ko munang kumain sa tabi-tabi upang makagambala sa aking isip ang pagkain.

Inihanay ko ang mga pangyayareng aking nasaksihan sa naganap na trahedya. Hindi ko lubos na maintindihan kung ano ang batid ng babaeng sumigaw kanina. “Ngunit marami ang nasalba, isa’y nakaranas ng malubhang kondisyon”, ang sabi ng tindero sa aking kinakainan.

Lumuha nanaman ang aking mga mata ngunit damdamin ko’y puno ng kalituhan. Pagkatapos ko kumain, napagpasiyahan ko ng bumalik sa ospital. “Kumusta? Damdamin mo ba’y puno ng lugod sa iyong nakita?”, ang sabi ng lalaki. Bigla akong nagalit sa kanyang sinabi dahil sa anong paraan na narapat ako’y matuwa sa aking mga nasaksihan.

Initaboy ko ang lalaking kausap ko at umalis nalang. Nakita ko muli ang ina ni Popoy, humahagulgol ngunit sa huli’y biglang ngumiti ng makita niya ang litrato na nasa kanyang selpon.

Mayroon sana akong gustong tanungin subalit naisipan kong huwag nalang at baka’y sabihan akong pakilamero sa kanyang problema. Sumubok akong dumalaw sa lalaking nakaranas ng trahedya.

Operasyon na pala niya ngayon, doctor at mga nurse ang mga nakapalibot sakanya. Katawan ni Popoy ay puno ng sugat at marka ng mga siklab na apoy na galing sa trahedya. “Grabe, sukdulan ng sakit at hinagpis ang natamo niya.”, ang sabi ko sa aking sarili.

Isa’t kalahating araw ang lumipas, dumating ang mga imbestigador sa ospital. Hinanap nila ang ina ni Popoy at may mga iprinesenta sa kanyang mga litrato at dokumento. Biglang umiyak ang kanyang ina ngunit hindi dahil sa lungkot.

Yinakap niya ang kanyang anak na nakabalot sa isang kumot. “Anak, nung una’y ‘di ko naintindihan, ngayon alam ko na kung bakit mo iyon ginawa. Sana’y nakikita mo ang mga sumunod na nangyare at kaluluwa mo’y maging mapayapa.

Ang himig ng katotohanan ay dumaan sa aking mga tenga. Lalaki’y niligtas ang buong barangay sa delikadong pasabog na maaaring magdulot ng kamatayan sa nakakarami. Sinubukan niyang pigilan at bawasan ang magiging trahedya ngunit sa kapalit nito’y buhay niya ang kapalit.

”Ngayon, muli kong itatanong sayo, mukha mo ba’y nabigyan ngiti at tuwa sa iyong mga nasaksi?”, ang sabi ng lalaki sakin. Sinubukan kong lapitan ang katawan ni Popoy at biglang lumuha ang aking mga mata. “Sino ba ang taong ito at bakit ako’y nagkakaganito?”, tanong ko sa lalaki… Binulong niya sa akin ang dahilan at ako’y tuluyang lumuha sabay ngiti sa kanya. – Wakas –

~ Kung iyong gustong malaman ang sinabi ng lalaki sa huli, pagbuuhin ang mga letra na naka bold at iyong basahin. ~

# data[].attributes.body
1. Isang lalaking nakastretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.

2. Ang lalaking ito ay nangangalan na Adrian, na-aksidente si Adrian habang pauwi galing sa bahay ng kasintahan. Dahil sa isang lasing na nagmamaneho ng kanyang kotse, natamaan nya ang kotse ni Adrian at sa sobrang lakas ng pag tama nito ay napalipad ang sasakyan ni Adrian. Walang malay si Adrian nung sya ay naabutan ng ambulansya. Agad sya sinugod sa malapit na hospital at ipinasok sa ICU.

3. Habang nasa ICU si Adrian at inooperahan, dumating ang kanyang pamilya at ang kasintahan nito. Humagulgol ang mga ito at hindi matanggap na nasa panganib ang buhay ni Adrian. "Bakit si Adrian pa!? Bakit hindi nalang ako!?" sigaw ng ina ni Adrian at hindi mapigilan ang luha.

4. Habang nagkakagulo ang pamilya ni Adrian, ang kasintahan naman nito na si Maria ay tulala at hindi makapaniwala sa nangyayari. "Ano nangyayari? Totoo ba ito? Panaginip lang ito diba?" sabi ni Maria sa kanyang isipan. Sunod sunod na tanong ang sinasabi ni Maria sa kanyang sarili hanggang maalala nya ang pangako na ginawa nila ni Adrian.

5. Natapos na ang operasyon ni Adrian at ito ay nilipat sa isang kwarto. Pumasok ang kanyang mga pamilya sa kwarto na iyon at tahimik na umiiyak. Nilapitan ng ina si Adrian at hinawakan ang kanyang kamay. "Gising ka na anak. Hihintayin ka namin." sabi ng Ina ni Adrian habang umiiyak. Nilapitan ng ama ni Adrian ang doktor. "Kamusta po ang anak ko?" sabi ng ama ni Adrian sa doktor. "Nasa kritikal po ang buhay ng anak nyo, hindi po namin alam kung kailan po sya magigising." sabi ng Doktor sa ama. Pinunasan ng ama ang kanyang luha, "Pero magiging okay sya diba?" sabi ng ama. Nanahimik na lamang ang Doktor. "Magiging okay sya diba!?" sabi ng ama sa Doktor, nilapitan ng kapatid ni Adrian na si Jose ang kanilang ama. "Pa, tama na. Walang mangyayari kahit awayin mo ang Doktor. Hintayin nalamang natin na gumising si kuya." sabi ni Jose sa kanyang ama. Tinanggap nalamang ng ama ang sinabi Jose at hinintay ang pag gising ni Adrian.

6. Tatlong araw nang lumipas at hindi pa rin gumigising si Adrian. Bumisita ulit si Maria at inalagaan ulit ng mabuti ni Maria si Adrian. "Adrian gising ka na. Papakasalan mo pa ako diba?" sabi ni Maria habang pilit na ngumingiti. Ngunit, walang kibo si Adrian. Napaluha si Maria. "Mahal na mahal kita Adrian, alam mo ba yun?" sabi ni Maria.

7. Pumasok ng kwarto ang ina ni Adrian. "Salamat Maria at palagi ka bumibisita at patuloy mo minamahal at inaalagaan si Adrian kahit kritikal ang buhay nya." sabi ng ina. Napangiti si Maria, "Tita, mas madami po nagawa si Adrian sakin. Kung hindi dahil sa kanya hindi po ako masaya ngayon. Kung hindi po dahil sa kanya sumuko na ako sa buhay. Sya pa yung tumuro sakin kung pano dapat mahalin ng isang lalaki ang babae, sya din po ang nagturo sakin kung pano lumaban sa buhay." tumingin si Maria kay Adrian, "Mahal na mahal ko pa ang anak nyo, hihintayin ko po na magising ang anak nyo. Dahil nung panahon na pinaghintay ko sya hindi po sya sumuko." sabi ni Maria habang ngumingiti.

8. Napangiti ang ina ni Adrian nang marinig ang mga sinabi ni Maria. "Paano ba kayo nagkakilala?" sabi ng ina ni Adrian. "Nagkakilala po kami dahil sa mga kaibigan po namin, nagkagusto po sakin si Adrian kaso hindi po pwede dahil may kasintahan po ako nung mga panahon na yun. Kaya umiwas po si Adrian kasi ayaw nya masira ang relasyon ko." sabi ni Maria. "Paano mo sya nagustuhan?" tanong ng ina ni Adrian. "Kasi tinulungan nya po ako." sabi ni Maria.

9. Napaisip ang ina ni Adrian, "Pano ka nya natulungan?" sabi ng ina ni Adrian kay Maria. "Nambabae po kasi ang dati ko'ng kasintahan, nung nalaman ko po tungkol din imbes na humingi ng patawad ay pinagkalat ng dati ko'ng kasintahan ang aking mga kahinaan. Dahil dun, madami nagsasalita sa likod ko ng mga bagay na hindi naman totoo. Gusto ko po sumuko sa mga panahon na yun pero tinulungan po ako ni Adrian." sabi ni Maria sa Ina ni Adrian.

10. "Tinulungan po ako ni Adrian na malinis ang aking pangalan. Dahil madami po na kaibigan si Adrian sa paaralanan po namin, mabilis po nalinis ang pangalan ko. Tinulungan ako ni Adrian na makaahon sa kahirapan, kaya ko po sya nagustuhan. Dahil nandyan sya po palagi sa tuwing kailangan ko sya." sabi ni Maria at ngumiti.

11. Habang sila ay nag kwekwentuhan, nag simulang mangisay ang katawang ni Adrian at hindi stable ang kanyang mga vitals. "Teka tatawag ako ng doktor! Wag mo sya iiwan!" sabi ng ina ni Adrian kay Maria. Agad agad tumawag ng doktor ang ina at nung dumating ang doktor, agad ito gumawa ng paraan upang matulungan si Adrian.

12. Ilang minuto na lumipas, naging maayos na ang kalagayan ni Adrian. Habang kausap ng ina ang doctor nasa tabi lamang ni Adrian si Maria habang umiiyak. "Adrian, bakit ka naman ganyan? Wag mo kami takutin.. Wag mo kami iwan." sabi ni Maria habang hawak ang kamay ng kasintahan. Sa hospital na natulog si Maria sa takot na baka may mangyari sa kanyang kasintahan habang wala sya sa tabi nito.

13. Sa sumunod na araw ay nagising na sa wakas si Adrian sa kanyang mahabang tulog. "Adrian?" sabi ni Maria. Napangiti si Adrian na makitang nasa tabi nya si Maria. "Salamat at hindi mo po iniwan." sabi ni Adrian sa kanyang kasintahan. Napayakap si Maria kay Adrian at muli itong napaiyak sa kasiyahang gummising nang muli ang kanyang kasintahan.

14. Isang taon na nakalipas pagkatapos gumising si Adrian, nakapagpakasal na sila ni Maria at masayang namumuhay magkasama sa isang tirahan. "Maria." sabi ni Adrian. "Bakit?" sabi ni Maria. "Salamat sa lahat, sa pagmamahal mo at sa pag-aalaga sa akin. Magiging mabuting asawa at ama ako sa mga magiging anak natin. Mahal na mahal kita." sabi ni Adrian kay Maria habang ngumingiti. "Salamat at dumating ka sa buhay ko, mahal na mahal din kita." sabi ni Maria kay Adrian habang ngumingiti.

==========WAKAS=========

# data[].attributes.body
[1] Isang lalaking nakastretcher, may oxygen na nakakabit sakanya habang siya at ipinapasok sa loob ng ICU.

[2] Nakasunod ang kanyang asawa, duguan siya at humahagulgol, hangga't sa nakarating na sa ICU at di na siya pinapasok ng mga nurse.

[3] Matapos ang isang oras dumating na ang kanyang pamilya. Agad nilang kinausap ang kanyang asawa. Kwinento ng kanyang asawa ang nangyari

[4] "Habang kami ay naghahapunan dahil ipinagdiriwang namin ang aming anibersaryo, mayroon dumating na magnanakaw at may dalang baril" Kuwento ng kanyang asawa habang umiiyak. "Kinuha ang aming mga gamit at bago sila umalis, ay sinubukan ni Roberto kalabanin ngunit nabaril lamang siya"

[5] Matapos nilang magusap ay sama-sama silang nagdasal sa chapel ng hospital. Pagkatapos nilang magdasal ay naghintay lamang sila sa waiting area.

[6] Lumipas ang isang araw at pinayagan na sila bumisita sa loob ng ICU.

[7] Mabilis na pumasok ang kanyang pamilya at asawa.

[8] Humagulgol ang kanyang pamilya habang nakapalibot kay Roberto.

[9] Madaming tanong at sobrang nagaalala ang kanyang pamliya kay Roberto. Sinabihan sila ng doktor na di na nila kinailangan pang mag alala dahil okay na ang kondisyon ni Roberto. "Siya ay nagpapahinga lang ngayon at mamaya-maya ay magigising na rin" dagdag ng doktor.

[10] Laking tuwa ng kanyang pamilya ng marinig ang balita na iyon. Lumapit namag ang kanyang asawa at hinalikan niya si Roberto.

[11] Dahil sa presensya ng mga tao sa ICU ay unti-unting nagising si Roberto. Kita sa kanyang mukha na siya ay naguguluhan dahil di niya maalala ang mga nangyari.

[12] Nagpaalam ang kanyang asawa na kung puwede ba na bigyan sila ng oras para magusap. Pumayag ang pamilya at umalis na sila sa ICU.

[13] Paglabas kanyang pamilya ay lumampit ang asawa ni Roberto sa higaan. Laking takot ang biglang naramdaman ni Roberto. "Bakit mo ginawa yon" tinanong ni Roberto habang nauutal sa takot.

[14] "Di mo kailangang malaman pa" sagot ng kanyang asawa. Lumakas ang tibok ng puso ni Roberto. Kinuha ng kanyang asawa ang unan at tinakip sa mukha ni Roberto ng madiin.

[15] Habang unti-unting nawawalan ng hininga si Roberto ay mabag na binulong ng kanyang asawa "Hanggang sa paghiwalayin tayo ng kamatayan."

# data[].attributes.body
1.)ISANG LALAKING NAKASTRETCHER , MAY OXYGEN NA NAKAKABIT SA KANYA HABANG SIYA AY IPINAPASOK SA LOOB NG ICU

2.)Siya ay duguan nang pumasok na sa ospital at maraming saksak, at may bagok ang kaniyang ulo. Biglang dumating ang kanyang asawa at nagmadali nung pumunta sa ospital at sabi niya sa receptionist “Nasaan ang aking asawa na si Paolo Morant, ako ang kanyag asawa” habang siya ay lumuluha “Ahh..kayo po pala ang kanyang asawa, pwede ko po bang makuha na din ang inyong pangalan?” sabi ng nurse. “Oo…A- Annie, Anie Morant  ang aking pangalan” sagot niya. “Nasa Room 306 po siya, ang banggit po sa amin ng doctor ay siya’y mayroong amnesia. Pwede po hingin ko ang ID niyo ma’am?” sabi ng nurse. Ngunit dahil sa sobrang pagmamadali at pag-aalala ni Annie, hindi niya na ata narinig at binalewala ng nurse.

3.)Diretso siyang pumunta sa kwart, at nang makarating siya ditto ay nagulat si Paolo dahil hindi niya siya kilala. “Sino ka? Bakit ka nandito” sabi ni Paolo. “Ako ang iyong asawa, si Annie” sagot ni Annie habang siya ay napapaluha. Biglang dumating ang kanyang doktor at sinaabi na “konti lamang ang kanyang natatandaan tulad ng kanyang pangalan, kaarawan, at kaniyang mga magulang”.

4.)Ilang linggo ang lumipas ng pagpapagaling ni Paolo sa ospital. Sila ni Annie ay masayang magkasama sa ospital habang siya’y binabantayan at inaalagaan.

5.)Ngunit bago dumating ang araw na pwede nang lumabas si Paolo sa ospital ay may mga pulis na nagtanong kay Annie. “Hindi ko alam kung ano ang nangyari kay Paolo, nalaman ko lang na nandito na siya sa ospital, ayaw na naming ituloy ang caso na ito” sabi ni Annie.

6.)Isang linggo muli ang lumipas muli nang sila’y makauwi. Nagtaka si Paolo, “Nasaan ang mga kaibigan ko? Meron ba akong mga kaibigan? Bakit walang nagpupunta dito? Bakit walang kumakamusta sa akin?” Sumagot naman si Annie na “Baka kasi sila ay busy”.

7.)Ilang araw na muli ang  lumipas at tatawag dapat si Paolo sa kaniyang kaibigan at nalaman niya na wala palang signal ang kaniyang selpon sa gubat kung nasaan ang kanilang bahay. Kinabukasan tinanong niya si Annie tungkol sa kanilang mga lumang litrato, at bago pumunta si Annie sa kaniyang trabaho ay binigay niya ang photo album.

8.)Habang tumitingin si Paolo ng mga litrato niya, mayroong isa na nakita niyang iba ang kulay ng buhok ni Annie sa replekyon ng salamin, ngunit pareho naman ang mukha. Marami pa siyang nakitang mga kataka-takang litrato.

9.)Sa pagtataka niya ay pumunta siya sa home office ni Annie at tinignan niya ang kanyang laptop. Dito niya nakita niya na hindi si Annie ang mga nasa litrato, sapagkat ito’y pinalitan lamang ito gamit ang photo manipulation.

10.)Nais komprontahin ni Paolo si Annie at pupuntahin na niya ito sa kanyang opisina. Pero bago siya pumasok sa kotse ay may naamoy siyang mabahong amoy mula sa kaniyang kotse. Bigla niyang binuksan ang compartment sapagkat dito nanggagaling ang amoy.

11.)Kaso laking gulat niya nang may nakita siyang patay na babae. Di siya makapaniwala sa kanyang nakita at tinignan niya din ang ID ng patay na babae nang biglang nanlaki  ang kanyang mga mata.

12.) “Ito pala si Annie... Sino ung babae na kasama ko?”

13.)Nang bigla niya ring natandaan na ung babaeng nagsasabi na siya si Annie, ay siya ring umatake sa kanilang dalawa noon,

14.)at siya ay nahimatay.

=========THE END=========

# data[].attributes.body
1. ISANG LALAKING NAKASTRETCHER , MAY OXYGEN NA NAKAKABIT SA KANYA HABANG SIYA AY IPINAPASOK SA LOOB NG ICU.

2. Habang dinadala ang ama sa ICU ang kanyang Anak na babae na si Riku ay walang tigil sa kakaiyak.

3. Ang anak, araw-araw nakabantay sa labas si Riku sa tabi ng ICU para silipin ang Ama na nag-positibo sa COVID hanggang sa huling hininga nito.

4. Hindi daw nito matitiis ang kaniyang sariling nyang anak. isa itong patunay na mayroong hindi lamang ama ang lubos na nag mamahal kung hindi pati na din ang kaniyang anak.

5. Napag-alaman na ang tao pala na kaniyang sinisilip at binabantayan ay ang kaniyang Ama na kung saan ay napag alamang positibo sa COVID at bukod pa doon ay mayroon itong leukemia.

6. Dinala sa hospital at inadmit sa ICU. Ngunit dala ng safety measures, hindi pinayagang makapasok doon ang  anak na si Riku.

7. Ang mga tauhan ng ospital ay determinadong tulungan ang ama ni Riku at ang iba pa na naghihintay sa pila, ngunit nasobrahan sila sa kawalan ng lakas ng tao at dami ng mga pasyente na papasok.

8. Sa sobrang pag mamahal at pag aalala nito sa Ama, gumawa siya ng paraan upang makita ito. araw- araw nitong binibisita ang ama at manatiling naka- upo sa may tapat ng pintuan ng ICU.

9. Matiyaga itong inulit ulit ni Riku hanggang sa huling hininga ng kaniyang ama.

10. Ang pila ng mga pasyente ay pinalawig sa paradahan ng ospital at 10 oras matapos siyang gumuho, namatay ang ama ni Riku.

11. Mga ilang buwan nang bawian ng buhay ang kaniyang ama. Sa kasamaang palad, hindi ito inabot ni Riku pagkat naganap ito ng ilang sandali matapos niyang umuwi.

12. Nang ibalita sa dalaga ang nangyari sa kaniyang ama ay hindi ito lubos na makapaniwala at dinamdam ang pagkawala nito.

13. Inilarawan ni Riku ang kanyang paghahanap para sa masidhing pangangalaga bilang isang nakakainis at emosyonal na pagkapagod na karanasan.

14. Sinabi ni Riku na nalaman niya na marami ang nagdusa ng parehong kapalaran tulad ng kanyang ama.

15. Ang pamilya nila Riku ay maagang naulila sa haligi ng tahanan noong siya ay bata pa lamang siya kaya ganoon na lamang kasakit sa kanya na mawala muli ang kaniyang kaisa-isang magulang na natira.

# data[].attributes.body
1. ISANG LALAKING NAKASTRETCHER , MAY OXYGEN NA NAKAKABIT SA KANYA HABANG SIYA AY IPINAPASOK SA LOOB NG ICU.

2. Nakita siyang duguan ng isang trespasser sa isang inabandonang warehouse.

3. Habang inaalam pa ng mga doktor ang nangyari sa lalaki, nagsidating ang mga pulis para imbistigahan ang nangyari.

4. Nahanap ng mga pulis ang cellphone ng lalaki at nang mabuksan ito, nakita ang mga huling mensahe na ipinadala.

"Anak, baka ito na muna ang huling pag-uusap natin. Sa ngayon, hindi pa tayo pwedeng magkita." mensahe ng lalaki sa kanyang anak.

5. Nagising ang lalaki na nagrereklamo ng sakit sa ulo. Habang hirap ang mga doktor sa pagtukoy sa problema ng lalaki, biglang may natanggap na mensahe ang cellphone.

"Kapag nagising ka pa, ituring mo pang swerte ang sarili mo. Nasa amin ang gamot sa lason na nilagay namin sa katawan mo. Meron ka pang 48 na oras bago tuluyang umepekto ito. At ngayon pa lang sinasabi ko na sayo, hindi mo magugustuhan ang epekto nito." mensahe ng di pa nakikilalang tauhan.

6. Agad na pinuntahan ang lalaki ng mga pulis na nakakita sa mensahe at pinabasa ito. Tinanong siya ng mga pulis tungkol sa mensaheng natanggap pero inamin niya na ang huli niyang naaalala ay ang pagdukot sa kanya ng mga lalaking di niya kilala.

7. Naalala ng isang kasamang pulis ang mensahe niya sa kanyang anak. Pinaliwanag ng lalaki na nadiskubre niya na dating parti ang kanyang asawa ng isang sindikato na nagpapatakbo ng human trafficking at kilala ring may mga koneksyon sa ibang pulis. Ikinuwneto niya rin ang pagpapakamatay ng asawa niya sa pag-aakalang titigilan na sila ng sindikato.

8. Pinakiusapan niya ang mga pulis na puntahan ang kanyang anak at bantayan ito nang mabuti. Nagpadala ng ibang pulis sa tinurong address para sa anak ng lalaki, pero pagdating ng mga ito may nangyaring pamamaril. Marami ang mga dumating pero nagawa pa ring mapatay lahat ng mga sindikato.

9. Pagkatapos matanggap ay ibinalita ito ng isang pulis na nagbabantay sa lalaki at napaghinalaan nila na nakuha na ang kanyang anak. Naiyak ang lalaki sa balita ng pulis at nagpumilit na tumakas pero pinigilan siya ng mga ito.

10. Kinabukasan ng araw na iyon, may natanggap na impormasyon ang mga bantay na pulis. Nalaman na daw ang posibleng lokasyon ng sindikato sa pagtrace sa pinagmulan ng mensaheng natanggap ng cellphone ng lalaki. Pinagpasyahan ng nakatataas na pulis na iantala ang pagpunta sa bagong lokasyon para sa paghahanda nila at dahil sa pag-iingat ng mga pulis sa nangyari.

11. Nabawasan nang marami ang mga nagbabantay sa lalaki dahil sa kakulangan nito dahil sa nangyaring pamamaril. Nararamdaman na ng lalaki na lumalala ang sakit ng kanyang ulo dahil sa lason.

12. Pagkalipas ng ilang oras, napansin ng lalaki na wala ng nagbabantay na pulis sa kanya at ginawa itong pagkakataon para tumakas. Paglabas din ng lalaki ay may nakakita sa kanyang isang lalaki na nagpapanggap na nurse at tinulungan siyang makalabas ng ospital. Binigay niya rin ang gamot sa lason ng lalaki.

13. Ilang minuto pagkatapos niyang makalabas ng ospital, nakatanggap ng utos ang isang pulis na bantayan nang mabuti ang lalaki dahil paghihinala ng ibang pulis dito, dahil sa address nitong binigay at dahil sa pagtuklas nila na burner phone ang cellphone ng lalaki. Wala ng nadatnan ang pulis sa kwarto ng lalaki. Nakatanggap din sila ng balita na walang nadatnan ang mga pinadalang pulis sa lokasyon kung saan natrace ang mensahe.

14. Natuklasan ng mga pulis na hindi totoo ang mga ikinuwento niya sa pulis at lider din siya ng isang sindikato. Pero sa likod ng pagpapanggap, totoo na dinakip siya ng kalabang sindikato, nilagyan ng lason at iniwan sa isang warehouse. Nakuha ng mga kasama niya ang gamot sa lason sa pagsalakay nila sa lokasyon ng kalabang sindikato

# data[].attributes.body
#1. ISANG LALAKING NAKASTRETCHER , MAY OXYGEN NA NAKAKABIT SA KANYA HABANG SIYA AY IPINAPASOK SA LOOB NG ICU.

#2 Sa labas ng ICU, nakatayo ang ama, ina, at ang kapatid niya na humahagulhol. Sa loob naman, ay ang nars at doktor na naghihirap para panatilihing buhay ang lalaki

#3 Matapos ng labing-dalawang oras ay lumabas ang nars at mayroong ibinulong sa magulang ng lalaki.

#4 Nanlaki ang mata ng dalawang magulang at tumakbo sa loob ng ICU.

#5 Sa loob ng ICU ay heart monitor na nag flatline na.

#6 Napaluhod ang dalawang magulang at humagulhol muli, wala na ang kanilang anak.

# data[].attributes.body
KONSENSYA

#1. Isang lalaking nakastretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.

#2. Isang nars na pagod na pagod na sa hirap ng kanyang trabaho pero tuloy parin sa pag-aalaga sa mga pasyente. "Haist, ang dami na nga ng mga pasyente na inaalagaan ko, overtime pa ako. Higit isang taon na ang sitwasyon na ito naming mga healthworkers at sa palagay ko, aabot pa toh hanggang next year," sabi ng nars sa kanyang isipan.

#3. Madami nang inaalagaan na pasyente ang nars pero dahil hindi sapat ang mga nars sa ospital para sa pagkadami-daming pasyente, inassign siya sa bagong dating na pasyente.

#4. Siksikan na halos ang mga tao sa ospital pero nakaswerte ang lalaking nakastretcher na makakuha ng kwarto. Ito na ang huling vacant na kwarto sa buong ospital, at puno na rin ang lahat ng mga ospital na nasa paligid.

#5. Pagkatapos ilipat ang lalaki sa isang higaan, narinig ng nars na may ingay sa labas ng kwarto. Lumabas siya para malaman kung ano ito.

#6. "Please sir, ang dami na po naming napuntahan na ospital pero puno na po silang lahat. Huling makausap ko po yung babae sa telepono ang sabi niya, may isang kwarto pa na available kaya nagmadali kami na pumunta dito. Sir nakikiusap po ako, may CoVid po ang anak ko, baka hindi na po siya umabot." Ito ang narinig ng nars galing sa nanay na nagmamakaawa sa guard na dalin ang anak niya sa isang kwarto upang bumuti ang kaniyang kondisyon.

#7. "Pasensya na po ma'am, wala na po akong magagawa. Wala na po talagang vacant room para sa anak niyo," sagot ng guard na awang-awa sa nanay na ito subalit, wala na siyang maitutulong pa.

#8. Nagtaka ang nars kung bakit nasabihan ang nanay na meron pang available na kwarto. Kinausap niya ang guard, "Bakit may nagsabi na meron pa tayong available na kwarto samantalang siksikan na nga tayong lahat dito? Sayang lang ang byahe at pagod nila sa pagpunta dito."

#9. Sumagot ang guard, "Kanina po kasi meron, subalit may dumating pong pasyente. Binigay sakanya yung vacant room."

#10. "Narinig mo naman yung sabi ni nanay, may CoVid ang anak niya at baka hindi na umabot. Mahalaga na bigyan kagad siya ng alaga at atensyon," sagot naman ng nars.

#11. "Yes po ma'am, pero kritikal po kasi yung kondisyon ng pasyente na ito. Mahalaga rin po na siya ay bigyan ng alaga at atensyon," katwiran ng guard sakanya.

#12. Pinakita ng guard sa nars ang isang papel kung saan nakalagay ang mga impormasyon tungkol sa mga kwarto ng ospital at ang mga pasyente na nakaadmit dito. Nakita ng nars na lahat ng mga nakaadmit na pasyente ay kritikal din tulad ng anak ng magmamakaawang nanay.

#13. Nakausap niya ang babaeng kausap ni nanay sa telepono, "Ma'am, yung patient niyo po ngayon ay yung may kailangan ng kwarto kanina. Pasyensya na po, pero hinda na po namin naantay yung CoVid patient dahil mayroong nangangailangan ng urgent care."

#14. Sa pagkakarining ng mga salita na ito ng babae, naintindihan ng nars kung bakit kailangan tanggihan ang anak na may CoVid. Pinaliwanag niya ng may mabigat na puso ang nangyari sa nanay. Naintindihan ng nanay ang malungkot na sitwasyon. Doon niya nakita ang mga mata ng nanay na mawalan ng pag-asa at magkaroon ng mga luha habang pauwi sila ng anak niya.

#15. May malaking pagkakataon na mamatay ang bata dahil sa virus na ito subalit, wala silang lahat magagawa sapagkat maaari rin na mamatay ang mga nakaadmit na pasyente sa ospital. Ito ang isa sa mga sitwasyon na kailangan daanan ng mga tao sa ospital, ang pangangailangan na tanggihin ang isang kritikal na pasyente sa pagpasok sa ospital. Para sa nars na ito, ang buhay ng batang ito ay nasa konsensya niya.
---Wakas---

# data[].attributes.body
1. ISANG LALAKING NAKASTRETCHER, MAY OXYGEN NA NAKAKABIT SA KANYA HABANG SIYA AY IPINAPASOK SA LOOB NG ICU.

2. Samantalang ang kanyang asawa ay nasa information desk at nagtatanong ng posibleng babayaran nila kung sakaling magtagal ang kanyang asawa sa ospital.

3.  Hindi mapaliwanang ng asawang babae ang tumatakbo sa isip niya -ang asawa niyang nag-aagaw buhay dahil sa Covid, ang 4 na anak nya na ang panganay ay 10 taong gulang pa lamang at
ang bunso nama'y wala pang isang buwang nailukuwal, at ang nakaambamg bayarin sa ospital.

4.  Alam niyang walang katumbas na salapi ang buhay ng kanyang asawa subalit hindi maaaring hindi niya isipin ito gayong isang taon na silang walang regular na trabahong mag asawa. Ang asawa niya na dating construction worker, ay  umeextra lamang ng pamamasada ngayon sa tricycle.

5.  Hindi sya makatulong sa pagtatrabaho dahil naging maselan ang huling pagbubuntis nya.  Ipinanganak na premature ang kanyang bunso at halos hindi pa nila nauumpisahang bayaran ang nautang nilang pera sa bumbay na ipinambayad nila sa ospital nung nanganak sya.

6.  Bago isugod ang asawa nya sa ospital, ay nagkaroon ng gulo sa kanilang bahay dahil nageeskandalo na ang bumbay na inutangan nila.

7.  Gulong-gulo ang isip nya habang kausap ang nasa front desk ng ospital na walang maisagot sa kanya. Paulit ulit siyang nakikiusap habang tuloy-tuloy ang pagdaloy ng luha sa kanyang mga mata.  Pinagtitinginan na siya ng mga tao subalit di na niya ito pinapansin.

8. Naubusan na sya ng lakas na tumayo kaya napasandal na lamang siya sa pinaka malapet na pader habang dumadausdos paupo. Nang biglang magring ang kanyang telepono.

9. Boses ng ikalawang anak ang narinig niya sa kabilang linya at ang mga katagang "Inay, si Ate......." Hindi na natapos ng anak ang sinasabi dahil humahagulgol na ito at hindi niya mapatahan.

10. Ang sumunod na tinig na narinig niya ay ang sa kanyang ina na kasalukuyang nagbabantay sa mga bata.  Tinanong niya ang ina at ang tanging nasabi ng nanay niya ay lumayas umano ang panganay na anak ng hindi nagpapaalam. Walang nakakaalam saan ito nagtungo. Iniwanan ang cellphone.

11. Nabitawan niya na lamang ang telpono sabay sigaw ng "Diyos ko ano po ba ang nagawa ko sa inyo! Baket nyo ako pinaparusahan ng ganito?"

12. Natahimik ang buong lobby ng ospital.  Lahat ay napako ang tingin sa kanya.  May ilang segundong katahimikan nang may isang lola ang lumapit sa kanya at nag abot ng bote ng tubig.  Inabot nya ito at ininom at agarang nagpasalamat sa lola.

13. Inabot ng lola ang kanyang kamay at inakay ang babae papunta sa kapilya. Dito sinabi ng lola na ang kanyang asawa din ay naka confine sa ospital at 10 araw na niyang hindi nakikita.  Halos sa kapilya na siya natutulog at duon ay ipinagdadasal ang kanyang asawa. Hinawakan niya ang kamay ng babae at ipinagdasal ito. Sa hindi maipaliwanag na dahilan, nahimasmasan ang babae. Nagpasalamat siya sa lola at sabay silang bumalik sa lobby.

14. Pag balik nya sa lobby, narinig nya ang tinig ng panganay na anak, "Inay!" Sabay takbo at yakap. Napansin nya na may mga kasamang 3 lalake at isang babae ang kanyang anak. Tinanong niya ang anak kung sino sila. Ipinakilala ng anak ang kanyang mga guro sa eskuwelahang pinapasukan. Nagpakilala ang mga ito at ikinuwento nila kung paano sila pinuntahan ng kanyang anak upang humingi ng tulong.  Humingi ng pasensya ang misis sa mga guro.

15. Ang misis ay nagulat sa sinabi ng mga ito. Nang nalaman daw nila ang pangyayari, nag padala sila ng mga text sa lahat ng mga magulang sa eskuwelahan at naguumapaw ang mga tulong na ipinadala at ipapadala pa. Sapat na sapat para mabayaran ang kung ano man ang magagastos sa ospital at ang utang nila sa bumbay. Umagos muli ang luha nya ngunit ngayon ay dala ng pasasalamat at kagalakan.  Hinanap niya ang matandang nakasama sa kapikya ngunit di niya ito makita. Nagbalik sa isip nya ang huling sinabi ng lola sa kanya, "Iha, magtiwala ka sa Diyos. Siya ang gagawa ng paraan".

-wakas-

# data[].attributes.body
SA HULI

1. Isang lalaking nakastretcher, may oxygen na nakakabit sakanya habang siya ay pinapasok sa ICU.

2.Habang pinapasok sa ICU si Tatay pedro, kanyang napagtanto ang mga maling Gawain niya sa buhay. Kanyang naalala kung paano nya hindi pinahalagahan ang buhay na binigay sakanya. Nararamdaman niya ang bawat sakit at siya ay walang magawa upang maibsan ito. Siya ay pumikit nalamang.

3.Sa pagmulat ng kanyang mga mata ang unang bumungad sakanya ay ang mga puting kisame at kanyang naalala muli ang lahat. Kanyang naisip ang mga katagang “Mamamatay na ako”. Hindi nya alam kung ano ang kanyang gagawin dahil sa takot.

4. Pumasok si Nanay Ayda sa kwarto kung saan nakaadmit ang kanyang asawa na si tatay Pedro. Nadatnan nya itong nakatulala at nakatitig sa puting kisame. Kanyang linapitan ng mabagal ang asawa upang hindi ito magulat sakanya.

5. Si Nanay Ayda ay umupo malapit sa kama ng kanyang asawa at tinanong ito, “Kamusta nararamdaman mo?”.

Sumagot si Tatay Pedro “Wala akong maramdaman.”at nagbuntong hininga. Tumungo nalamang si Nanay Ayda dahil hindi nya din alam ang dapat na sabihin sa ganoong sitwasyon.

6. Dumaan ang ilang minuto at tumayo si Nanay Ayda para pagbalatan ng dalandan ang asawa, biglang nagsalita si Tatay Pedro, “Mamamatay na ba ako?” tanong ni Tatay Pedro. Nagulat si Nanay Ayda at sumagot matapos ang ilang minuto, “Hindi pa” sagot niya. Umupo siya sa paahan ng kanyang asawa at hinimas ang binti nito. Siya ay nagpipigil ng iyak dahil hindi niya tanggap ang nangyayari sa asawa.

7.Binukas ni Nanay Ayda ang kanyang bibig para magsalita ngunit walang boses na lumabas mula sakanya. Nagbugtong Hininga siya at nagsalita, “Sabi ng Doctor mo may Lung Cancer ka dahil sa paninigarilyo mo” matapos niya bitawan ang mga salita na ito siya ay humagulgol ng malakas.

8. Nagdaan ang mga minuto na tanging pagiyak lamang ang naririnig sa kwarto. Pinikit ni Tatay Pedro ang kanyang mga mata at nagsalita, “Pasensya na. Pasensya na hindi ako naging mabuting asawa sayo” habang binbigkas niya ang mga salitang ito siya ay umiiyak at nagsisisi .

9. Lumipas ang ilang araw na nakaadmit si Tatay Pedro sa ospital at dinadalaw dalaw na lamang siya ni Nanay Ayda doon. Siya ay nagpapagamot ngunit walang pagiimprove ang kanyang kalagayan at, nagumpisa na siyang mawalan ng lakas at motibo na siya ay mabubuhay pa. SIya ay nagpapachemo therapy at dahil dito siya ay lalong humihina sa araw araw.

10. Isang araw tumawag ang Doctor niya kay Nanay Ayda at pinapunta ito sa ospital. Lubos na kaba ang nararamdaman ni Nanay Ayda habang siya ay papunta sa ospital. Marami siyang iniisip na maaring mangyari sa kanyang asawa at isa na don ang pinakamalala; Mamamatay na si Pedro.

11. Pagdating niya sa ospital nadatnan nya ang doctor ng kanyang asawa na naghihintay sakanya sa lobby. “Huwag kang magugulat sa sasabihin ko at Please lang po kumalma muna kayo”. Hindi ito pinakinggan ni nanay Ayda at agad niyang tinanong ito “Ano nangyari!? Asan ang asawa ko!?” hindi niya alam kung ano ang kanyang gagawin dahil sa takot na baka patay na ang kanyang asawa. “Nay ang last chemo ng inyong asawa ay matindi kaya’t humina sobra ang kanyang katawan at hindi na nito makakaya pa ang susunod na chemo. “. Labis na naiyak si Nanay ayda at napaupo siya sa sahig.

12. Halos isang oras si Nanay Ayda naghihinagpis at nang kumalma ito tinanong niya ang doctor. “Asan ang asawa ko? Mabubuhay ba sya? May pagasa pa ba?” tanong niya. Agad na sumagot ang doctor at sinabing “Nay hindi na po kakayanin ng katawan ni tatay kaya kung maari habang maaga pa ihanda nyo na ang sarili ninyo sa susunod na mangyayari.”. Umiyak lamang si Nanay Ayda dahil hindi niya matanggap ang mga salitang sinasabi ng doctor, tinanong nya ito “Asan ang aking asawa?”. Sumagot ang doctor “Nasa kwarto nya ngunit nasa Kritikal na Kondisyon sya”.

13. Hinatid ng Doctor si Nanay Ayda sa Kwarto ng kanyang asawa at iniwan niya ito upang makapagusap silang magasawa. Pagpasok ni Nanay Ayda sa kwarto, siya ay napaiyak agad sakanyang nasasaksihan. Halos hindi na niya makilala ang asawa sa daming tubo na naka pasak sa katawan nito.

14. Lumapit si Nanay Ayda at hinawakan ang kamay ng asawa. “Pedro naririnig mo ba ako?” tanong niya. Hindi sumagot si Tatay Pedro at tumango na lamang. Sa sobrang hina na ng kanyang katawan hindi nya na kayang magsalita pa. Napaluhod si Nanay Ayda sa sobrang iyak, wala na siyang lakas pang tumayo. Sobrang ang sakit na kanyang nararamdaman sa loob na para bang wala nang bukas at gumuho na ang kanyang mundo. Naglakas loob siyang magsalita “Sabi ng doctor mo hindi ka na niya masasalba pa. Ano dapat kong gawin Pedro? Hindi pa ako handa. Hindi ko kaya. Pano ako gigising sa umaga na wala ka sa aking tabi?”. Sobra sobra ang paghihinagpis ni Nanay Ayda. Nagsalita siya muli, “Sinabihan kita na tigilan mo na ang paninigarilyo. Mahal na mahal ka namin ng mga anak mo tandaan mo yan”. Tumango lamang si Tatay Pedro at siya ay napaluha.

15. Sa sobrang pagod sa pagiiyak si Nanay Ayda siya ay nakatulog sa upuan habang hawak ang kamay ni Tatay Pedro. Nagising siya sa tunog ng makina na nagpapakita ng bugto ng puso ni Tatay Pedro. Ito ay nag flat line at sa sobrang gulat niya napasigaw siya at tumakbo sa labas at tinawag ang doctor. Agad agad dinala si Tatay Pedro sa ICU. Napaiyak nalamang si Nanay Ayda habang naghihintay sa labas ng ICU. Dumaan ang isang oras at lumabas ang Doctor ng kanyang asawa. “Nay wala na po si Tatay” sabi ng doctor. Napaupo si Nanay Ayda sa sahig dahil hindi niya kinaya ang mga binitawang salita ng doctor. Wala na ang kanyang asawa. Nangyari na ang pinakakakatakutan niya.

-------Wakas---------

# data[].attributes.body
[1] Isang lalaking nakastretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.
(2) Bagama't nanghihina ay mararamdaman mo ang determinasyon na mabuhay, nagpipilit labanan ang sakit na nararamdaman.
(3) Sa kabilang dako, makikita ang isang pamilya na taimtim na nananalangin simula sa panganay hanggang sa pinaka bunso kasama ang kanilang ina.
(4) Habang nagdarasal ay di mapigilan ng bunsong si Rachelle na umiyak at tawagin ang ama na mahal na mahal niya. Bumalik sa alaala niya ang masasayang sandali nila kasama ang ama na ilang araw nang nagkukulong sa kwarto. Nasasabik na siyang muli itong mayakap.
(5) Matapos magdasal ay tumayo ang panganay na si Micah at naghanda ng tanghalian. Ngayon lang nila naramdaman ang gutom dahil nabulabog sila ng tumawag ang ama na nasa silid at nagsabi na hindi makahinga.
(6) Muling nabuhay ang pangamba na baka ito ay may covid at hindi ordinaryong trangkaso. Naghain si Micah ng tumutulo ang luha.
(7) Hindi niya alam ay nakatitig ang ina nyang si Aling Micca at awang awa sa kanya.
(8) Niyakap siya nito ng mahigpit at sinabi na mabait ang Diyos, hindi sila pababayaan lalo na ang tatay nila.
(7) Naputol ang pag uusap nila sa isang tawag sa telepono. Ang tao ng barangay na naghatid sa ospital ay nakabalik na at sinabing positive ang asawa niya.
(8) Parang gumuho ang mundo niya. Sari saring pangamba ang pumasok sa utak niya. Ang mga bayarin at gastusin, ganun din ang takot na baka hindi makaligtas ang asawa, at ang posibilidad na sila ay nahawa na din.
(9)Samantala, sa ospital, pilit na inililigtas ang buhay ni Mang Remus. Bagamat hinang hina ay pinipilit nyang isipin ang pamilya na naghihintay sa kanya lalo na si Rachelle na balak mag duktor hanggang sa siya ay makatulog
(10) Nang siya ay magising, may isang nars na nag aayos ng mga makina na nkakabit sa kanya.
(11) Maswerte po kayo at maaga ang pagkakadala sa inyo. Sinabihan siya ng nars na magpahinga muna at wag mag isip masyado.
(12) Ang bawat araw na dumadaan ay parang napakahaba at walang katapusan sa may sakit at sa kanyang pamilya. Nakakabaliw na hindi mo madamayan ang mahal mo na may sakit. Walang araw na hindi nananalangin ang mag anak at yung ang nagbigay ng lakas ng loob sa kanilang lahat.
(13) Hanggang sa bumuti na ang kalagayan ni Mang Remus at pwede ng alisin sa ICU.
(14) Umaapaw sa kagalakan ang buong pamilya sa magandang balita.
(15) Di man sila napakayaman ay maligaya sila dahil ang tatay nila ay gumaling.

# data[].attributes.body
PULSERAS

#1               Isang lalaking nakastretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.

#2               Siya ay naaksidente habang nagmamaneho at hindi pa nababalitaan ng kaniyang pamilya ang kaniyang sinapit. Tumawag agad ang ospital sa pamilya nung lalaki noong ito ay nakarating na sa ospital upang mapaalam na kung ano ang nangyare.

#3               Nang matanggap ng magulang yung tawag, ito ay nagalala ng sobra kaya mabilis ito nagbihis at pinuntahan sa ospital ang kanilang anak na si Stephen. Umiiyak at nagdadasal ito habang papunta na sana magising agad ito dahil sinabi rin sa kanila na nagaagaw buhay na ang kanilang anak.

#4               Nakakalungkot na makita na nasa loob ng ICU ang kanilang anak sa araw ng kaniyang kaarawan.  Naaksidente ito habang papunta sa bahay ng kaniyang magulang sa Batangas dahil matagal na ito hindi umuuwi galing Maynila kaya balak niya sana supresahin ang magulang na uuwi ito.

#5               Hindi nila inaasahan na madadatnan nilang ganito ang kanilang anak at lumipas ang ilang araw na hindi pa rin ito nagigising. Minsan kinakausap nila ang kanilang anak kahit wala itong malay para ito ay magising na dahil sabi nila naririnig ka pa din nung pasyente kahit sila ay tulog. Hindi na nila alam ang gagawin sa sobrang pagaalala dahil ito ay nagiisang anak lamang nila.

#6               Isang araw, himala na nagising na ito kaya natuwa ng labis ang kaniyang mga magulang. Ngunit napawi din agad ang kanilang mga ngiti sa labi nang malaman na hindi sila maalala ng kanilang anak.

#7               Napagalaman na nagkamanesia pala ito at hindi pa masabi kung ito ba ay permanente na o hindi. Kahit ganoon ang nangyare, hindi nawalan ng pagasa ang magulang nung lalake at patuloy pa rin itong inalagaan. Pinasasalamatan nila ang diyos na kahit hindi ito makaalala, ito ay binigyan pa din ng pangalawang pagkakataon na mabuhay.

#8               Nang pinauwi na si Stephen sa bahay. Siya ay walang kaalam alam sa mga gamit niya at kung saan niya ito nakuwha, hindi niya rin alam kung saan ang mga kwarto at kubeta ng bahay, buti na lamang na kasama niya ang magulang niya at handa tulungan si Stephen sa pagaalala ng kaniyang buhay.

#9              Dahil galling ospital si Stephen, nabalak niyang maligo ngunit may pulseras siyang suot na hindi niya alam kung kanino galling ang pulseras. Tinanong niya sa kaniyang magulang kung sino nagibgay o saan niya nakuwha ang pulseras ngunit hindi rin nila alam.

#10            Si Stephen ay hindi makapali kung kanino galling ang pulseras dahil may letrang S at L ang pulseras. Ang sinasabi naman ng nanay niya “Wala yan anak, tatak lang ng bracelet mo yan” tinanong naman ni Stephen “Wala namang tindahan na tatak S&L at nagbebenta ng bracelet.”. Sabi naman ng tatay ay “Pinagawa mo yan dati sa mga gumagawa ng pulseras sa kalsada ng Cabuyao, mabait ka namang bata noong nakaraan kaya pinalagay mo yung tatak ng Negosyo nila na S&L para mas sumikat pangalan nila”

#11            Hinayaan muna ni Stephen ang kasaysayan ng pulseras ngunit hindi parin siya naniniwala na pinagawa niya lang ang pulseras para sa wala. Tumagal ng anim na buwan habang naglilinis si Stephen may nakita siyang litrato ng sarili niya at isang babae na hindi kilala. Dito nagtataka si Stephen dahil hindi niya alam kung sino yung babae at hindi naman sinabi ng magulang niya kung ano relasyon niya sa babae na ito.

#12            Dumating ang mga magulang niya sa bahay at nakita nila na may hawak na litrato si Stephen, nung tinignan ang litrato lumaki ang mata ng nanay. Tinanong niya “Saan mo nahanap yan?”. Hindi umimik si Stephen at pinatong pa ng panibagong tanong “Meron po ba kayo tinatago sakin? Sino po tong babae na kasama ko?”

#13            Sinabi ng nanay na siya ang childhood friend ni Stephen pero hindi naniniwala si Stephen dahil nakita niya sa likod ng litrato ang S & L. Naalala niya na sinabi ng nanay niya ang pagbili ng pulseras ay sa gilid ng kalsada at ang S & L ay tatak lamang ng mga gumagawa ng pulseras.

#14            Umamin ang tatay niya na nanggaling ang pulseras sa jowa niya, dahil nga na may amnesia siya hindi niya alam kung may dala ba siyang cellphone. Pinakita ng tatay ang cellphone na gamit niya nung na aksidente siya at ang nilalaman nito ay ang usap nila ng jowa niya na pangalang Lea at usap ng magulang niya. Makikita sa cellphone niya ang usap nila ni Lea “Steph ang cute mo magpropose haha” nireply naman ni Steph “Luh, anyways kailangan ko na ipilit mga magulang ko haha balitaan kita pag napayagan na tayo hehe labyu”. Nang nakita niya ang teksto, napaluha si Stephen at nalaman niya na nagpropose siya sa jowa niya at hindi sang ayon ang nanay sa pagkasal nilang dalawa ni Lea. Bumalik sa alalala si Stephen kung bakit nga ba siya naaksidente nung panahon na yun. Si Stephen ay sumugod sa bahay nila galling Maynila para makipagusap sa kanyang magulang kung bakit hindi sila sangayon sa pagkasal nila ni Lea. Nagbigay pa ng panakot ang nanay na hindi na siya itturing anak pag si Lea ang pinili niya. Sinabi ni Stephen kay Lea ang mga pananakot ng nanay nya at nagbigay lang ng pagganyak si Lea kay Stephen. Nang hindi na bumalik si Stephen kay Lea dahil sa aksidente inakala ni Lea na pinakain ni Stephen ang pananakot ng kanyang nanay at nagmove on.

#15            Dahil sa pangyayare sumugod si Stephen papunta kay Lea at ang nanay sinubukan pigilan si Stephen pero pinigilan ng tatay ang asawa niya. Sinabi ng tatay “Hayaan mo na honey, he’s already old to take responsibilities.”. Hindi umimik ang nanay. Dumating si Stephen sa bahay ni Lea at nakita ang magulang ni Lea na nagsasampay, tinanong ng nanay ni Lea “Bat ka nandito? Papaiyakin mo nanaman anak ko?”. Kinuwento ni Stephen ang totoong nangyare at nang nalaman ng nanay ni Lea sinagot si Stephen, “Tagaytay” nagsulat ang nanay niya at binigay ang address ang pamamahay ni Lea. Habang daling dali siya pumunta ng Tagaytay ay kinakabahan siya na baka may pamilya na si Lea. Dumating siya sa address na ibinigay ng nanay ni Lea at nakita si Lea na nakaupo lamang sa upuan katabi ng pinto ng bahay niya hawak hawak ang parehas na pulseras na mayroon si Stephen. Nang sila ay nagkatinginan ay nagsimula sila umiyak sa harapan at dahan dahan naglakad palapit.

# data[].attributes.body
1. ISANG LALAKING NAKASTRETCHER , MAY OXYGEN NA NAKAKABIT SA KANYA HABANG SIYA AY IPINAPASOK SA LOOB NG ICU.

2. Sino ba iyan? Yan si Alex, isang estyudante sa kolehiyo na nagaaral ng medisina.

3. Tinawagan ang kanyang matalik na kaibigan na si Mikko at hindi sa makapaniwala sa nagyari kay Alex at hindi rin alam ng mga doktor kung maliligtas pa ba nila si Alex at pinayuhan na wag umasa ng himala mula sa doktor. Umupo si Mikko sa silidhintayan at nagdadasal na sana mabuhay pa si Alex.

4. Sa kakahintay ni Alex tinawagan niya ang mga kaibigan nila na sina Patrick, Lex, Ronald, at Luis. Pinagisipan nila kung paano nila sasabihin sa magulang ni Alex ang nangyari sa kanilang panganay, lumbas ang doktor at nagsabi na maayos na ulit ang kalagayan ni Alex matapos siyang operahan. Nakahinga silang lahat ng maluwag. Binisita nila si Alex matapos ang tatlong araw at nakakakilala na muli si Alex.

5. Makalipas ang isang buwan kailangan na magbayad ni Alex sa ospital at nang makita na nilang lahat ang babayarin ni Alex hindi sila makapaniwala, umabot ng kalahating milyon ang babayarin niya at wala siyang ganyang pera kahit sa pagtrabho niya sa kanyang part time na trabaho.

6. “May PhilHealth kaba Alex” tanong ni Luis kay Alex “Ay oo pero bakit parang mataas parin ang babayarin?” napagtanto nilang lahat kung bakit ganun parin kataas ang babayarin, pero dahil mga bata pa sila hindi na nila ito tinanong at nag-ipon silang magkaibigan ng halos 401,431php. Nang nabayaran na ni Alex ang ospital bumalik siya pagaaral ng medisina.

7. Linghid sa kaalaman ni Alex ang pinangbayad nilang magkaibigan ay inutang nila at hindi pariin nila mabayaran ito kaya pinagaral nila yung panukalang medikal ni Alex at nakita na kulang ang bawas galing sa PhilHealth. Nagaalala na silang magkaibigan nang marining nila na hindi ito nangyari sa ibang tao.

8. Pumunta sila mismo sa opisina ng PhilHealth at sabi nila na bibigyan sila ng kabayaran at yun lang sapat na para kay Alex dahil matutulungan sila mabayaran ang utang ng kanyan mga kaibigan.

9. Ilang buwan na nakalipas at wala parin yung kabayaran na sinabi ng PhilHealth at nagaalala na si Alex kung paano na ang kanyang mga kaibigan at ang kanyang sweldo at inipon niya ay 37,000php lamang at may intres parin silang babayaran.

10. Naging desperado na silang magkakaibigan at nang tinawagan niya yung mga kaibigan niya sila ay maputla sa kakatrabaho para mabayaran ang utang dahil mukang malabo na  makukuha pa nila ang sinasabi ng PhilHealth. Ang kanilang kailangan bayaran  umabot na ng 500,191php kasama na ang interes.

11. Hinimatay at dinala sa ospital si Alex dahil sa kakatrabaho at kakaral. Gumising si Alex at una niyang nakita ang kanyang ina at isang lalaki di niya kilala. “Ma sino po itong lalaki?” tanong ni Alex sa ina “Ako si Mattheo, isang pilantropista” nagtanong si Alex kung bakit may isang pilantropista na tumulong sa kanya.

12. “Dahil nagulat ako sa determinasyon mo mag trabaho at mag aral” napa ngiti ang Alex at hindi makapiniwala na lahat ng problema niya ay mistulang nawala, nakalabas siya sa ospital at muli nagpasalamat sa lalaki at umuwi sa kanyan appartment.

13. Nagaral pa si Alex ng mas mabuti at naka kamit ng matataas na marka sa mga pagsusulit na kanyang kinuha at naging top notcher sa buong klase niya.

14. Sa saya niya tinawag niya ang mga kaibigan at nagplano na magkita-kita para pumunta sa beach dahil malapit na ang break at graduation nilang magkakaibigan. Habang papunta si Alex sa tagpuan nilang magkakaibigan at na kita niya na sila Patrick at Luis na malungkot. Biglang dumating na silang lahat at pinipilit nilang maging masaya pero lubhang malungkot ang hangin sa kanilang magkakaibigan.

15. “Hindi parin ako makapaniwala na patay ni si Alex” sabi ni Mikko “Wala na tayong magagawa kundi magpatuloy sa buhay natin”. Sinusubukan kunin ng pansin ni Alex ang mga kaibigan pero mistulang hindi siya na papansin. Naala ni Alex kung ano ang tunay na nagyari. Naaksidente siya at namatay dahil sa komplikasyon sa pagopera sa kanya, Hindi niya matanggap ang totoo kaya para sa kanya buhay pa siya at patuloy ang kanyang buhay.

# data[].attributes.body
"Pamilya"
1. ISANG LALAKING NAKASTRETCHER , MAY OXYGEN NA NAKAKABIT SA KANYA HABANG SIYA AY IPINAPASOK SA LOOB NG ICU.

2. Bumuka ng konti ang kanyang mata, wala siyang nakita kundi isang nakaka silaw na ilaw “Ha? Nasan ako?” sinubukan niya tumayo, ngunit may isang nars na tumigil sakanya, “Sir nasa ospital ka ho, ngayon higa ka lang kami na bahala sayo” bago pa ako maka sagot bigla tinurukan ng pampatulog…

3. Sa isang iglap nawala ang lahat ng sakit ng katawan ko, parang ba natanggalan ako  ng bigat sa katawan, tila ang aking katawan ay lumilipad sa alapaap, “Diba nasa Ospital lang ako?” tinanong ko sa saril koi, minulat niya ang kaniyang mga mata may nakita lang siyang malaking puno.

4. umupo siya kama na hinihigaan ko,  tinignan ko ang paligid ko at may nakita akong mga istractura na nakikita lamang sa mga futuristic na palikula, wala pang isang menuto merong kotse na lumilipad na palapit sa punong iyon, agad agad akong umilag sa takot na matamaan ako, pagkababa ng kotse may lumabas na isang maganda at matangkad na babae, magaba ang kanyan bohok at  napapaligiran ng amoy ng mga bulaklak “Hello Mr.  Dela Cruz, at Welcome sa purgatoryo” kay ganda ng bosses ngunit may dala ng masamang balita, tama ba ang aking rinig? Purgatoryo… totoo ba ito? “Oo anak, pero tandaan mo hindi ka pa patay, nasa coma ka ngayon, dahil hindi kinaya ng katawan mo ang sakit ng bigay sayo ng COVID” “Eh mawalang galang lang po,  hindi ho ako lumalabas ng bahay, at palagi naman ako  nag bibitimina, paano niyo masisigurado na COVID ito?” ang sagot ko sakanya, “iho, hindi ka nga lumalabas, pero ang kapatid mo naman labas ng labas, siya ang nag dala ng virus sa bahay niyo” “Paano ho ako makakabalik, gusto ko na makita pamilya ko, ayaw ko naman na mawala na agad, kakapanganak palang ng misis ko” malungkot kong sinabi, “Patience lang nak, sabi ko nga hindi ka pa patay pero kailangan mo lang mag antay, kung pinabalik kita agad dun mas lalo mapapabilis ang buhay mo, kaialngan mag pahinga muna ang iyong katawan sa mundo, bago pa ako mag explain kailangan mo pumasok sa sasakyan, turo ko muna kung saan ka titira ng ilang araw” sumunod nalang akoi at pumasok sa kotse.

5. Dinala ako sa isang magandang condo na napaka laki, hindi mo kailangan umakyat ng hagdanan o mag elevator kundi kailangan mo lang isipin kung ano gustong floor pumunta at pag dilat ng mga mata mo nandun ka na, hinila siya ng babae papunta sa isang kwarto na   napakalaki ng space, mayroon malaking binata na kita mo ang lahat, dahil sa laki ng kwarto mayroon second floor kung nasaan ang kwarto kung saan ka matutulog, “Ganda naman ho dito” sabi ng lalaki, “Wag ka masyadong masannay, dahil pag kailangan mo na bumalik aayawin mo nang umalis dito, makakalimutan mo na rin kung ano ang naiwan mo sa mundo” banta ng babae.

6. Hindi ako masyadong tumambay sa aking kwarto, gumala lang ako ng gumala, dahil hindi ko matanggal sa isip ko ang sinabi ng babae, “Wag ka masyadong masannay, dahil pag kailangan mo na bumalik aayawin mo nang umalis dito makakalimutan mo na rin kung ano ang naiwan mo sa mundo” at unting unti nagiging totoo na yun, kasi kahit anong isipin mo lalabas, pag gusto mo pumunta sa isang amusment park agad agad nandun ka na, may mga nakilala rin ako na katulad kong sitwasiyon, dinala niya ako sa mga paborito niyang lugar.

7. Sino nga ba ako ulit? Taga saan ba ako? Eh pag nandito ka hindi importante iyo, lalabas ako kasama mga kaibigan ko ngayon, nakilala ko sila hangga’t ako’y naglalakad kung saan saan, hangga’t naglalakad at nagtatawanan kami mag narinig akong pamilyar na bosess na umiiyak sa isang madilim na eskenita, nag patuloy parin nag lakad ang aking mga kaibigan ngunit ako’y naintriga kung ano ang aking naririnig, pumasok ako ngayon sa eskenita at wala naman akong nakita kundi isang puddle ng tubig na may repleksyon ko na nakahiga sa isang ospital, may isang babae na blurry lang ang kanyang mukha, umiiyak siya at sinasabi ang pangalan ko, ngunit hindi ko naririnig ang pangalan, ang alam ko lang na ako iyon, hindi ko rin napansin na ako’y lumuluha na, bakit ako lumuluha? Sino ba yun?, hindi ko na pinansin, pinunas ko ang mukha ko at sumunod sa mga kaibigan ko.

8. Bumalik na ako sa Condo ko, hindi ko talaga matanggal sa isip ko kung sino iyon, sa tagal ko na dito ngayon lang ako ulit nagka sakit sa ulo, teka gaano na ba ako katagal dito? Hindi ako makaisip ng maayos, parang ba’y sasabog utak ko , at may naririnig nanaman ako, galing naman sa aking banyo, pumunta ako at nakita ko nanaman ang repleksyon ng babae pero sa bathtub ko nanaman, may niyayakap siyang maliit na bata, na hindi lalagpas sa 3 years old, “Nandito lang si Mama nak, hangga’t hindi pa gumigising si Papa mag aantay lang muna tayo okay? Hindi tayo basta basta iiwan ni Papa” niyakap niya ang bata at patuloy siyang umiyak, biglang sumakit nanaman ang ulo ko at biglang may naalala ako.

9. *flashback to 2018* Nakatayo ako sa nakita ko nanaman ang babae na lumalakad papunta saakin, pero kita ko lang ang maganda niyang mata puno ng saya, kita mong may konting luha pa, suot niya ang pinaka magandang gown na bagay sa katawan niya, ramdam ko ulit ang saya ng araw na iyon, pero bakit hindi ko makita ang mukha niya? Gusto ko siyang makita ulit, nung malapit na siya, unti unti nawawala ang paligid ko hinabol ko ang babae ngunit hindi ko na siya naabot… dilim, dilim lang ang nasa paligid ko wala ako makita ulit.

10. Nakita ko ulit siya, pero puro pagod lang ang nakita ko sa kanyang mukha, agad agad akong lumapit sakanya, “Christine!” sigaw ko Christine, o ang aking Christine, naalala na kita muli mahal, nung malapit na ako sakanya, muli akong hindi maka galaw, “Antonio, bumalik ka na saamin, tatlong buwan ka na nanjan, kailangan ko muli makita ang ngiti mo, kailangan ko muli marinig ang bosses mo” rinig ko lang siya pero hindi ko makita “CHRISTINE NANDITO AKO! HANAPIN MO AKO MAHAL!” sigaw ko sa kadiliman ngunit walang sumagot saakin.

11. Unting unti meron na ako muli makita ngunit wala ako sa tabi ng aking asawa nandito parin ako sa Condo, “KAILANGAN KO NA ULIT BUMALIK” Sigaw ko hanggang nangangarap na bumalik ang babae na nag dala saakin dito, “handa ka na ba talagang bumalik Antonio?” narinig ko sinabi ng babae sa likod ko, “Oo ma’am kailangan ko na bumalik, kailangan ko na makita muli ang aking pamilya” lumuhod ako sa harap niya na namamakaawa, “Ngunit Antonio, kinalimutan mo na sila diba?” dalawang buwan na okay ang iyong katawan sa mundo, ngunit inuna mo ang kasarapan ng buhay sa purgatoryo, karapat dapat ka bang bumalik sa asawa mo?” tanong niya saakin, “Naging makasarili nga ho ako, ngunit ayaw kong lumaki ang aking anak na walang tatay, kakasimula lang ho ng buhay namin mag asawa ng mahal ko ayaw ko ho mawala yun agad agad” “sige kung gusto mo talagang bumalik pagbibigyan kita, tutal ikaw lang naman sa lahat ng tao dito na gusto talagang bumalik sa lupa kahit masakit, ay pag bumalik ka na sa katawan mo at gumising ka na babalik lahat ng sakit mo, mag kaka cardiac arrest ka pero mag sursurvive ka” bago ako makasagot bigla nalang ako nawalan ng malay.

12. “Nurse!” rinig ko ang sigaw ng asawa ko, ramdam ko lahat ng sakit ulit at naririnig ko lang maraming nagkakagulo sa aking paligid at tuluyan akong nawalan muli ng malay.

13. “Mahal” rinig ko ang tawag ng aking asawa, sinubukan kong buksan ang aking mata ngunit nasilawan ako sa ilaw, “Mahal inom ka muna ng tubig” narinig ko siya ulit, uminom ako at umupo sa higaan, “napaano ako?” hindi siya sumagot,  niyakap niya lang ako ng mahigpit, naramdaman ko rin na lumuluha siya, umalis ako sa yakap niya at pinunas ko ang mga luha niya, “Bakit ka naman umiiyak mahal?” kinwento niya na tatlong buwan akong na coma,  hindi rin alam ng doktor kung bakit ganun ang nangyari pero miraglo na nagising pa raw ako.

14. Pagkatapos ng isang linggo ako’y pinauwi na ng doktor. Pagka uwi ko nakita ko nanaman ang akin anak na babae, ngunit hindi ko pa siya basta basta pwedeng lapitan, so naligo muna ako at nag disinfect muna ako, baka siya naman ang magkasakit.

15. Pagka bihis ko agad agad akong lumapit sa anak ko at niyakap ko siya ng mahigpit, “Anak nandito na si Papa, hindi ko na kayo pababayaan ng Mama mo, tandaan mo mahal na mahal kita” niyakap ko paraho ang mag ina ko at lumuha ako, mabuo nanaman ang aking pamilya.

# data[].attributes.body
1 - Isang lalaking nakastretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.

2 - Habang tinutulak siya, wala siyang makita kundi ang mga ilaw na kasabay niyang gumagalaw nang mabilis.

3 - Sa mga liwanag na iyon, naalala niya ang ilaw na gumigising sa kanya araw-araw.

4 - Nagigising siya sa ilaw na nabubuksan lamang ng kanyang mga anak tuwing gabi kung kailan madilim na madilim na.

5 - Hindi ito nagiging problema dahil gabi ang kanyang pasok bilang isang guwardiya sa isang lokal na mall.

6 - Tahimik niyang iniikot ang mall, hawak ang kanyang flashlight. Hindi niya kayang magreklamo dahil kailangan niyang magtrabaho para lang may makain.

7 - Sa kanyang pag-iikot, may nakita siyang tao na kinakalikot ang kandado sa isang tindahan.

8 - Dahan-dahan niyang nilapitan ang tao ngunit naunahan siya ng magnanakaw at dali-dali siyang tumakbo.

9 - Hinabol niya ang magnanakaw ngunit, lingid sa kanyang kaalaman, inaabangan siya sa kanto.

10 - Pagkaliko niya, tinamaan siya nang malakas gamit ang baril. Natumba siya at naramdaman niyang umaagos ang dugo sa kanyang ulo.

11 - Tinutok sa kanya ng magnanakaw ang baril at tuluyan nang nakatakas. Gamit ang kanyang huling lakas, mahina siyang humingi ng tulong gamit ang kanyang radyo.

12 - Mula sa dilim, bumalik siya sa katotohanan. Mabilis siyang inilipat sa isang kama at sinabihang maghintay dahil walang pang doktor na pwedeng umasikaso sa kanya.

13 - Binabagalan niya ang kanyang paghinga upang hindi gaano dumugo ang sugat sa kanyang ulo.

14 - Narinig niya mula sa mga nars na may naaksidente raw na pulitiko at tumitingin daw sa kanyang kalagayan ang isang nagngangalang Dok. Stephen.

15 - Malungkot na ngumiti na lamang ang lalaki habang inaalala niya ang kanyang pamilya. Hanggang sa kanyang huling paghinga, dinamdam niya na hindi siya isang pulitikong mahalaga, kundi isang mahirap na guwardiya.

# data[].attributes.body
1. Isang lalaking nakastretcher may oxygen na najajabut sa jabya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU

2. Sa ingay at gulo ng ospital, nagising ang lalaki, bingi sa lahat, nalilito at takot, gusto niyang sumigaw at tumaayo,pero lumalaban ang kanyang katawan, nabibigatan at napapagod, sinarado ulit ang mata niya

3. Pagbukas nga mata niya ulit, ang nakita niya ay malaking ilaw, parang nabubulag siya sa lakas at liwanag ng ilaw, at sa kanyang hinga, biglaang nalang siya nasarado ang kanyang mata

4. Sa pagmulat niya ng mata, hindi pa rin siya nakagalaw parang dati, iniisip niya kung paano siya masasanay sa ganito, at inaasa na lang niya na makakagalaw at makakarinig siya ulit

5. Habang nagiisip siya, ang kanyang mata ay bumibigat nanaman, pero kasama na din ang kanyang isip, sinarado nanaman ang mata, at nararamdam niya na parang lumilipad siya.

6. At habang lumilipad ang pakiramdam niya, mayroon siyang mga bulong na hindi sakanyang boses na kilala niya, ang kanyang asawa, at mayroong isang bagong boses na hindi niya kilala, wala siyang maintindihan, pero parang nagaaway ang dalawang boses, pero habang nahihirapan siyang makinig, may isang kamay at mask na nalagay sa kanyang mukha, at sa kanyang hinga, nakatulog na siya ulit

7. sa pagbukas ng kanyang mata, wala siyang makita kungdi madilim, wala siyang marinig, pero may nararamdam siya sa kanyang kamay, alam niya isang kamay na alam niya, ang asawa niya, nararamdam niya ang kanyang singsing na binigay niya nung ilang taon na, naalala pa rin niya ang tinugtog niya para sakanya nung binigay niya ito sakanya, pero kahit anong mangyari ngayon, hindi pa rin niya kayang gumalaw, o makita ang kanyang asawa

8. Habang hinahawak niya ang kamay ng kanyang asawa, sinusubukan niyang hawakin niya ang kamay niya ng maayos, nilalagay niya lahat ng kaya niyang lakas para lang masabi sa kanyang asawa na andyan siya, kahit simpleng galawa na malalaman niya na ang kanyang hawak ay nakakagising pa rin sakanya sa umaga, kahit hindi pa rin umaga, nararamdam niya ang kanyang basang kamay, ang kanyang luha nararamdam niyang nalalaglag sa kanyang kamay, nagdadasal na palagi siyang katabi niya, kahit huling araw na niya bukas, habang nabibitaw niya ang gising niya para sa susunod na araw

9. Sa paggising ng lalaki nararamdam niya isang butas sa kanyang dibdib, at biglaan na lamang nawala ulit, paulit ulit itong nagyayari sa araw na ito, walang magawa o masabi sa iba na mayroong sakit sa kanyang dibdib, walang magawa kungdi matulog ulit para umalis ang sakit

10. Sa bagong araw, nawalan na ng sakit ang kanyang dibdib, pero hindi lang iyon ang rason kung bakit nagising siya, nakabukas na ang kanyang mata, ang ilaw tumatama sa kanyang mata, nasisilaw at mahirap makita kung ano man ang kanyang nakikita, pero alam niyang may tao sa unahan niya

11. Nakikita niya ang mga tao lumalapit sakanya, hindi niya alam kung sino sino sila dahil malabo ito, ang kamay ng isang tao ay kumaway sakanya, at wala siyang ibang magawa kung pumikit, pero pagbukas ng kanyang mata...

12. Nawala na ang mga malabong taong nakikita niya, mukhang mas madilim ang silid dati pa niyang naalala, ang bilis ng galaw ng oras sakanya na hindi na ito napapansin sakanya

13. Kahit wala siyang nakikitang ibang tao, may nararamdam siya sa kamay niya, alam na alam niya kung sino ito

14. Ang kanyang asawa, tulog sa tabi niya, natutuwa siya na alam niya na katabi niya siya, at naalala pa niya ang kanyang kanta na ginawa niya, sinasarado ang mata niya, hinuhum ang kanta kahit hindi niya napapansin

15. Narinig ito ng kanyang asawa, umiiyak sa saya na alam niya na mabubuhay ang taong nasa harap niya, hinigpitan niya ang kamay ng kanyang asawa, masayang masaya.

# data[].attributes.body
1.) ISANG LALAKING NAKASTRETCHER , MAY OXYGEN NA NAKAKABIT SA KANYA HABANG SIYA AY IPINAPASOK SA LOOB NG ICU.

2.) Habang pinoproseso siya sa ICU, wala siyang kumpletong pag-unawa sa kanyang nagbibigay-malay na pandama.

3.) Kahit hindi pa siya nagigising, siya ay dahan-dahang namulat, na nagtatangkang makuha muli ang mga nakaraang alaala bago siya ipinadala sa ICU.

4.) Sinimulan niyang alalahanin ang mga nakaraang alaala na mayroon siya, nalilito at dahan-dahan na nabigo.

5.) Kinamumuhian niya ang kanyang mga magulang dahil hindi siya binigyan ng malayang pagpapasya sa kanyang sariling mga desisyon na maaaring makaapekto sa kanyang buhay, alinman sa positibo o negatibong paraan anuman.

6.) Nagtalo ang kanyang mga magulang na ang pagkakaroon ng labis na malayang pagpapasya sa ating buhay ay magiging isang banta sa hinaharap na hinaharap, dahil nangangailangan ng malaking responsibilidad na ang bawat desisyon sa buhay ay makaaapekto sa atin.

7.) Nagsimula siyang magtalo noong una dahil hindi ibinigay ng kanyang mga magulang ang pinakamahusay para sa kanyang sarili.

8.) Bago siya gumuho, tinanggihan niya ang lahat na sumubok na makipag-ugnay sa kanya dahil kaanib sila ng kanyang mga magulang, kaya't sinubukan niyang magpumuhay na malaya sa isang mundong walang regulasyon.

9.) Gayunpaman, bata pa rin siya at ito ang kanyang kauna-unahang pagkakataon na totoo sa labas ng mundo.

10.) Kasalukuyan pa rin siyang freshman sa kolehiyo ngunit ipagsapalaran pa rin niya ang kanyang sariling buhay upang magsimula ng isang negosyo anuman.

11.) Nahihirapan siya sa pagitan ng kanyang negosyo sa pamamahagi at pagbebenta ng mga export at kolehiyo, hindi siya humingi ng tulong dahil nais niyang patunayan sa kanyang mga magulang na kinakailangan ang malayang pagpili sa buhay.

12.) Sa kabila ng kung paano niya sinubukan, napagtanto lamang niya na mas malaki ang binayaran niya sa negosyong ito kaysa sa pagkakaroon ng mas malaki. Nag-obertaym siya upang makarekober siya mula sa dating pagkawala.

13.) Sinimulan niyang laktawan ang mga pagkain upang mabawasan ang gastos sa pagbabayad at nilaktawan ang pagtulog upang makasabay lamang sa pagitan ng kanyang negosyo at ng kanyang sariling buhay hanggang sa umabot sa puntong siya ay gumuho.

14.) Nagising siya sa silid ng ICU, siya ay nasa isang blangkong estado na kinukwestyon ang bawat desisyon na ginawa matapos ang kanyang kalayaan, ang pakikibaka sa pagkakaroon ng pera, at ang kasalukuyang singil sa ospital na dapat niyang bayaran. Nawala ang lahat mga pagkakataon na kumunsulta sa mga taong sumubok na tulungan siya, ngayon siya ay may napaka-limitadong mga pagpipilian.

# data[].attributes.body
"LABAS"

#1. ISANG LALAKING NAKASTRETCHER , MAY OXYGEN NA NAKAKABIT SA KANYA HABANG SIYA AY IPINAPASOK SA LOOB NG ICU.

2. Nang idinala ang lalaking nakastretcher na ang pangngalan ay Roy sa ICU, agad lumabas ang doktor upang kausapin ang pamilya ni Roy. “Ang anak niyo ay ligtas, kung hindi siya nakarating sa Ospital ng medyo mabilis kanina, malalagay sana sa panganib ang kanyang buhay ngayon” maginhawang sinabi ng doktor. Nang marinig ito ng Tatay at Ina ni Roy, sila ay nawalan ng lakas sa kanilang mga tuhod at nagpasalamat habang umiiyak sa doktor.

3. Paano nga ba napunta sa ganitong sitwasyon si Roy? Ating ibalik ang oras sa nakaraan ng isang linggo kung saan nagsimula ang lahat. Na kung bakit napunta si Roy sa Ospital at ito ay nagsimula sa kanilang bahay.

4.  “Ahhh gusto ko ng lumabas at gumala… kailan ba matatapos ang pandemya na ito…” Malungkot na sinabi ni Roy. “Hays pang sampung beses mo na sinabi yan bro Hahahaha.. Matagal pa matatapos to. Tara na laro nalang muna tayo ng games” Masayang sinabi ng energetic ng kapatid ni Roy na si Jack. Sumuko si Roy sa energetic niyang kapatid at sinabi “Games nanaman? O sige na nga tara laro.”

5. Makalipas ng ilang oras ng paglalaro, bumaba sila Roy at si Jack para kumain ng hapunan. Nang bumaba sila nakita nila na nakahanda na ang kanilang mga pagkain at naghihintay ang kanilang mga magulang. Habang sila ay kumakain binuksan ng Nanay ang kanilang TV upang manood ng balita. Nakita ni Roy na patuloy parin ang pagtaas ng cases sa Pilipinas kaya iniisip niya na matatagalan na naman ang matapos ng pandemya. “Sabi ko sayo bro eh matagal pa matatapos to. Kaya hanap nalang tayo ng mga paglilibangan natin habang nasa pandemya tayo.” ito ang sinabi ni Jack na katabi ni Roy. Nang matapos kumain si Roy bumalik na siya sa kwarto at natulog dahil meron pa siyang online class sa umaga.

6. Umaga na at gumising na si Roy upang kumain ng breakfast. Matapos kumain ni Roy ng breakfast umakyat siya papunta sa kwarto upang simulan ang kanyang online class. Tapos na ang online class ni Roy. Bumaba siya at kumain at nagpahinga nang nakatulog nalang siya na hindi pa kumakain ng hapunan.

7. Nang magising si Roy sinimulan na naman niya ang kanyang pang araw-araw na routine. “Gising, kain, online class, kain, online games, at tulog. Ganito na naman ang aking araw At ako ay nagsasawa na…” Makikita dito ang inis ni Roy. Narinig ito ni Jack at agad niyang sinabi “Wag ka na magalala bro matatapos rin ito at babalik na rin sa normal ang lahat.” sinabi ito ni Jack upang pakalmahin si Roy. Bumaba si Roy at kumain ng hapunan at umakyat sa kwarto upang matulog. Nagsimula mag alala ang mga magulang ni Roy dahil nakikita nila na hindi siya ok.

8. Gising, kain, at online class na naman ang routine ni Roy. Nang matapos na siya sa kanyang online class may narinig siya na salitang “bike” sa isa niyang kaklase. “Bike hmmm” inisip ni Roy kung ano ang pwede niyang gawin pag siya ay nag bike, subalit naalala niya na pandemya pa ngayon at binalewala niya nalang ang iniisip niya.

9. Nakalipas na ang dalawang araw at inip na inip ng lumabas si Roy. Kitang kita na sa mukha ni Roy na gusto na niya talagang lumabas dahil pa minsan minsan siyang tumitingin sa gate palabas. Ang araw ngayon ay Sabado kaya walang klase ngayon si Roy tinignan ni Roy ang kanyang bike. Agad ito nahulaan ni Jack kung ano binabalak ni Roy. “Bro alam ko iniisip mo wag mo nalang gawin yan alam mo naman delikado ngayon diba?” sinabi ito ni Jack kay Roy.

10. Makalipas ng ilang oras, nagpaalam si Roy sa kanyang Tatay at nanay na bibili lang siya ng sprite sa tindahan. “Sige anak basta balik ka kaagad delikado ngayon.. Bili ka na rin pala ng

toyo kasi naubusan na tayo.” halatang rason lang ito para makalabas si Roy ng bahay subalit pumayag ang nanay ni Roy. “Sige po nay balik lang po ako” sagot ni Roy. Lumabas si Roy ng bahay dala ang kanyang bike habang nakasuot ng facemask at faceshield.

11. Nang nakalabas na si Roy ng bahay, ang sabi ni Roy “Haaaaa Sa wakas naka labas na rin ako.. na miss ko ng lumabas ng bahay” masayahin si Roy dahil nakalabas siya ng bahay. Pumunta si Roy sa tindahan upang makabili ng sprite at toyo subalit hindi muna siya umuwi. “Maaga pa naman may oras pa, gala muna ako” sinabi ni Roy.

12. Gumala si Roy sa kanilang siyudad gamit ang kanyang bike at ang mukha ni Roy ay parang batang naka punta sa disneyland. “Namiss ko na to..” masayahing sinabi ito ni Roy. Kung saan saan napadpad si Roy sa kanilang siyudad dahil pamilyar si Roy sa mga daan kaya nakakapunta siya ng onting layo galing sa kanilang bahay.

13. Dumaan si Roy sa bahay ni Angie. Si Angie ay isa sa mga bestfriend ni Roy at si Franz. “ANGIEEE!!” sigaw ni Roy na tinatawag si Angie sa kanilang bahay. Lumabas si Angie pero hanggang gate lang siya pumunta. “Roy?? Bakit ka nasa labas delikado ngayon ah?” gulat na tinanong ni Angie si Roy. “Walaaa bumili lang ako ng sprite at toyo” sagot ni Roy. “Bumili? Eh may malapit na tindahan sa bahay niyo ah paano ka napunta dito?” kahina-hinalang tinanong ni Angie si Roy. “at onting gala lang hehe..” sagot ni Roy kay Angie. “Umuwi ka na Delikado na sa labas!” Galit na sinabi ito ni Angie kay Roy. “Nangangamusta lang eh.. Eto na uwi na ako” Sagot ni Roy at umalis na. Dumaan muna si Roy sa bahay ni Franz upang mangamusta rin. Halos pareho ang reaksyon ni Angie at Franz kay Roy. Habang nag uusap si Roy at si Franz kumulob ang ulap. “Hala parang uulan ata. Sige na uwi na ako bye pre!” Agad umalis si Roy pa uwi.

14. Habang pauwi si Roy masyado ng lumakas ang ulan at wala siyang makita sa kanyang faceshield. “Malayo pa bahay ko.. Pero ok lang kabisado ko naman ang daan pauwi” sinasabi ito ni Roy habang nag pepedal ng bike. Binilisan ni Roy mag pedal, dahil kinakabahan na siya na magagalit ang kanyang mga magulang sa kanya dahil matagal siyang umuwi. Nang binilisan ni Roy, habang tumatawid siya sa isang intersection, hindi niya namalayan na meron palang sasakyan na kay mabilis ang takbo. Huli na ang lahat ng makita ni Roy ang sasakyan at ito ay bumunggo sa kanya. Nang bumangga ito napalipad siya ng sobrang layo na himala nalang na siya ay buhay pa. Agad tumawag ng ambulansya ang mga nakakita sa kanya at na dala siya sa Ospital.

15. Nang mabalitaan ito ng kanyang mga magulang agad agad umalis sila sa kanilang bahay upang pumunta sa Ospital. At iyon ang dahilan kung bakit nasa Ospital si Roy. Makalipas ang ilang linggo nagising si Roy at agad niyang nakita ang kanyang Nanay. Tinawag niya ang kanyang nanay “nay…” Ito ay narinig ng nanay at agad lumapit kay Roy habang umiiyak. “Nay sorry po nay gumala po ako nung nagpaalam po akong umalis ng bahay.. Inip na inip na kasi ako sa bahay at hindi na matiis na lumabas..” Humihingi ng tawad si Roy sa kanyang nanay. “Ok lang yun anak ang importante ligtas ka.. Sana sabihin mo sa amin ang nararamdaman mo nak para hindi na ito mangyari ulit..” sinasabi ito ng nanay habang iyak ng iyak na nagising ang kanyang anak. Nabalitaan ito ng mga bestfriend ni Roy at sila ay nag alala kay Roy. Lumipas na ang ilang linggo at nakaalis na rin si Roy sa Ospital subalit siya ngayon ay naka wheelchair dahil hindi pa kaya ng katawan buhatin ang kanyang sarili. Natuto na si Roy sa dito at hindi niya na inulit. Kinakausap niya na ngayon ang kanyang mga magulang sa mga nararamdaman niya at sila ay nagkakaunawaan.

_____WAKAS____

# data[].attributes.body
"Patawad"
1. Isang lalaking nakastretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.

2. Itong lalaking ito ay natagpuan ng isang nars na papalabas ng hospital upang sagutin ang tawag na kanyang natang
gap mula sa kaibigan sa harap ng hospital na walang malay at halos di na humihinga. Kasama ng lalaking ito ang kanyang anak na pilit siyang ginigising habang binabanggit ang mga salitang "ama malapit na tayo huwag kang susuko".

3. Ang nars ay tumawag agad ng tulong sa kanyang mga katrabaho na dalhin sa loob ng hospital ang walang malay na lalaki.

4. Upang masuri ng maayos ang lalaki ng walang istorbo, hindi muna pinalapit ang kanyang anak.

5. Sinuri nila ang lalaki at natagpuang siya ay nahawaan ng Covid-19 virus kaya siya ay nanghihina at hindi makahinga.

6. Ipinaalam sa anak ng lalaki na ang kanyang ama ay nahawaan ng nakakamatay na virus  at kailang niyang kumuha ng malaking halaga na pera upang ang kanyang ama ay mabigyan ng mga kinakailangan nito upang gumaling.

7. Napaisip ang anak kung saan kukuha ng perang ipambabayad sa ospital. Sinubukan niya ang lahat ng kanyang makakaya upang kumita ng pera para sa kanyang ama ngunit hindi ito sapat.

8. Bigla niyang naalala ang kanyang kaibigan na nagbebenta ng ipinagbabawal na gamot. Nagdalawang isip siyang kontakin ito ngunit naaawa na siya sa kondisyon ng kanyang ama kaya wala siyang nagawa at lumapit sa kaibigan niya.

9. Tinuro ng kaibigan niya kung saan siya pwedeng manghiram ng pera upang makapagsimulang magbenta ng ipinagbabawal na gamot.

10. Siya ay nanghiram ng pera sa lalaking ito at nagsimulang magbenta ng mga ipinagbabawal na gamot sa mga tao at  pagkalipas ng ilang buwan ay nakamit niya na ang kailangan na pera na ipambabayad sa ospital ngunit siya ay hindi nakakapagbayad sa kanyang inutang na pera.

11. Nagalit ang kanyang ipinagutangan at binigyan siya ng tatlong araw upang makapagbayad kundi may mangyayaring masama sakaniya.

12. Pumunta siya sa ospital kung saan naka confine ang kanyang ama at hindi nagdalawang isip na bayaran ang mga bayarin para sa paggamot sa kanyang ama.

13. Kinausap niya ang kaniyang ama, nagtawanan sila at sinabing huwag magalala at malapit ng maging maayos ang lahat sabay bulong ng "patawad" sa sarili.

14. Pagkatapos niyang kausapin ang kanyang ama siya ay muling nagbenta ng mga ipinagbabawal ng gamot upang mabayaran ang kaniyang utang subalit umabot na ang ikatlong araw at siya ay hindi parin makapagbayad. Siya ay ipinapatay ng kanyang ipinagutangan sa kanyang kaibigan na nagbebenta rin ng ipinagbabawal na gamot.

15. Ang kanyang ama ay nakalabas na ng ospital. Nagtaka ito dahil napansin niyang hindi sumipot ang kanyang anak at umuwi nalang siya sa bahay. Pagdating ng kanyang ama sa kanilang bahay siya ay nagbukas ng radyo at nakinig sa balita. Nagulat na lamang siya ng mabalitaan niyang namatay na pala ang kanyang anak at natagpuan ang bangkay na palutang lutang na lamang sa isang ilog.

# data[].attributes.body
1. Sa icu nag hihintay may nag hihintay na nurse at doctor.
Pag dating nilagy ng ventilation,ibat ibang monitors at
iv fluid. Luis garcia ang pangalan ng pasente

2. tatlong oras bago pumunta si luis sa hospital.
nasa bhay si luis kasama ang kaibigan nya na si sam
"sam nasan yung benadryl ko" sabi ni luis. "Sa cr. sabkit mo kailang ?" sabi ni sam
"Nahihirapan ako huminga satingin ko nag kaka allergic ako" sabi ni luis. Lumipas ang dalawang oras "Sam tawag ka nga ng
ambulan.." bago matapos ni luis ang sasabigin nya nahulog sya

3. "Pababa ang oxgen lvls: sabi ng nurse.
"May hypoxia sya tuloy ang oxygen theraphy. Ano nakalagay sa manifest " sabi ng doctor
"coughing,pain when breathing,fever dry cough at rash" sabi ng nurse.
"Ipa covid test ang patient" sabi ng doctor. lumipas ang ilang minuto "Positive" sabi ng nurse

4. Lumabas yung doctor at kinausap si sam. "Sir nakipag-ugnay ka ba kayo sa isang taong mayroong corona virus".
"Wla namn " sabi ni sam. "kailangan nyo po magpa covid test" sabi ng doctor. "Okey" sabi ni sam.
lumipas ang 5 oras "negative po si sam" sabi ng nurse

5. "Hmm ipa xray mo nga si luis" sabi ng doctor sa nurse. "Okey po" sagot ng nurse. binigay ng nurse yung resulta ng xray
"may abnormality sya sa lung sabi ko na nga may lung cancer sya " sabi ng doctor. pumunta yung doctor kay luis at nag tanong.
"Luis naninigarilyo kaba " sabi ng doctor. "Oo doc, bakit ? sabi ni luis . "May nakita kami sa xray mo, may lung cancer ka" sabi ng doctor

6. "Lung cancer" yung narinig yun ni luis naging blangko yung isip nya ang masabi nya lang "ano gagawin doc". "Kailangan mo ng operasyon para tanggalin yung
cancer pero kailangan mo muna mawalan ng covid " sabi ng doctor. "okey" sagot ni luis

7. lumipas and dalawang araw. Ginagamot parin si luis para sa covid binibigyan sya ng mga pain killer lumalala yung lung cancer nya. lumipas ang dalawang linggo walang
covid si luis. pumunta si luis sa isang oncologist para mag pa check up. Maraming exam ang ginagaw sa kanya "luis wla kang lung cancer" sabi ng oncologist. Yung narinig ni
luis yun hindi nya masabi kung gano sya ka saya. "Thank you doc" lang ang masabi ni luis

8. Naka uwi narin si luis ipinagdiwang nila ang pagbalik nya. Nag inuman sila kumain at iba pa.
Bumalik sa pag sisigarilyo si luis naka isang kahon sya.

9. Pumunta si luis sa mga mall. Bumili sya ng bagon damit at pagkain.
Umuwi sya at nanigailyo pagkatapos nya manigarilyo natulog sya

10. Si sam binago nya ang buhay nya kumakain ng maayos na pagkain nag eehersisyo.
Siya ay nabubuhay na ngayon sa isang buhay na healty.

11. lumuloy si luis sa pag iinom at pag sisinarinyo araw araw.
Kumakain ng mga pagkain na puno ng asukal,taba at iba pa

12. May tao na panggalan max na nag tratrabaho bilang driver.
Araw araw sya nagtratrabaho dinadrive nya yung boss nya sa ibat ibang lugar.
Lagi sya sinasaway ng boss nya kasi mabagal sya mag drive

13. Si luis sinama si sam na pumunta sa birthday ng kapatid nya. Kumain sila ng cake masaya sila.
Uminom si luis at nanigarinlyo habang si sam kumakain lang. gabi na nung pauwi na sila tinutulungan ni sam si luis maglakad kasi marami syang ininum.

14. Nag mamaneho si max sa daan na medyo madilin binilisan nya ang pag mamaneho nya kasi sabi ng boss nya sumobra sya sa speed limit at biglang may natamaan si max. "ANO YUN" sabi sam takod sya lumabas at tignan. may nagsalita sa labas ng    kotse "HOY". paglabas ni max nakita nya na nakamba sya ng gate. tinignan nya kung sino sumigaw si luis yung simigaw
----------------Wakas-------

# data[].attributes.body
By Keziah Anne Villegas

#1. Isang lalaking naka stretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.

#2. Kumonekta and patient monitor ng doktor ang lalaking pasyente.

#3. Tumunog ng patient monitor ng nagpipintig ng malakas. At bumubukas na pa-ikot ng tubo ng oxygen tank.

#4. Pumiglas siya para sa hangin. Habang ng pagbubukas ng oxygen tank ng doktor, kumabit-braso ang doktor ng lalaki para magkasalubong ang kanilang mata.

#5. Habang sila'y magkita, bagal ang pagwawala ng ilaw sa lumalawak ng kanyang mga mata.

#6. "Beep.. Beep.. Dooooooooooo-" ang tunog ay parang ng sumigaw. Kahit gaano man silang pag-cocompress dibdib ng lalaki, sa huli hindi siya mailigats kung paano man.

#7. “Lalabas muna ako, Doc. Sam take over my shift” sinabi niyang na mamadali. “Yes po Doc. James kami na po dito.” sinagot niya at lumabas siya sa kwarto. Kumarimot ng takbo niya sa banyo at tinatanggal niya ang face mask upang nakasusuklam na ang pakiramdam sa tiyan niya. Ang anuman onti na nasa loob ay lumabas ng pinatak sa palikuran.

#8. Ang pagiging sa ilalim ng mga bituin sa gabing iyon ay yun lang ang nakapagbigay ng onting kalmado ng lahat niyang dinala.

#9. “James hon? Ano ba oras? Nakatulog pa ang mga bata- Tapos na ba shift niyo ?-” sinabi niyang masyadong nasorpresa na tumawag si James sa ganito na oras “Namimiss kita hon.” pinutol ang pagsinasabi niya. “James… ” mahinang niyang pagsinagot “... Namimiss ko na ang mga bata. Namimiss ko na kayong lahat. Si Kelsey… si Liam!-” sinubukan niyang pigilan ang luha paglabas.

#10. “Hon… Mahal na mahal kita. Ibibigay ko ang lahat ng mundo sayo dahil sa iyo talaga ang karapat-dapat sa iyon.” sinabi niyang kabuong kapurihan “- Pero, nalaman namin lahat na nalaman mo na hindi pa ngayon ang oras na tayo ay pwede pang magkikita muli hon.” Hindi na niyang mapigilan at lumalabas na lahat ang luha at sakit na tinatago niya sa simula pa lang. Lahat sa dibdib niya ay nilalabas, at lahat ng pakinggan ay ibinigay sa kanya.

#11. Ilang buwan na ay na pumasa at sa Ospital parin na nagooperate si Doctor James ng bagong pasyente. “The patient has been stabilized..” sinabi ng doktor na pinunasan niya ang pawis na tumulo ng ulo niya. Lumabas ang mga doktor at pumasok ang mga nars at lumipat ang pasyente ng bagong kwarto.

#12.” Kailan matatapos ang pandemyiang nito?” paghihimutok siyang sinabi bilang siya ay nakatutok sa wallet niya na nakasuksok ang larawan na si Kelsey, Liam, Doctor James at ng “love of my life” niya bilang isang mapagmahal na isang pamilya. “When I go back home, I promise I’ll be a better father and a better husband. Lord, bigyan mo ako isa pang pagkakataon. Maawa ka pamilya ko at sa mga bata ko. Nagmamakaawa ako sayo. Gusto ko nang umuwi - gusto ko na silang makita...” sinabi niya sa dako ng langit, pero nalalaman niya na walang saysay ang ginawa niya noon at bumalik siya ulit sa loob ng office niya. “Sana ligtas sila sa panganib, ang mga bata ko...”

#13. “ News all fact-checked!- News all back-checked! All but the truth we’ll deliver to you mga bayang pilipino. This is RWBY 69.6 True News Patrol! We are Melissa, and Joey here to serve you today! - So Joey, have you heard of the ever most popular, Doctor James? Why of course Melissa! He’s a bit crazy in the head though after what I’VE heard. Because I heard that someone actually broke into their estate and stole all their money and … well you know what happened to the family-” pinutol ang radio channel.

#14. “Hey! I was listening to that!” sumigaw ang bata. “You don’t have to be listening to that radio news channel, it’s not even true.” sumagot ng inahan niya. “But they’re the RWBY 69.9 TRUE NEWS PATROL MOM!” sinabi ang bata na nagkakabit ng gameboy. “Sit down, Mommy is driving. And no, can you just sit down and play your gameboy so that we don’t crash this car?”. “Hmph” sumandig ang bata ng upuan sa sasakyan at tumawid niya ang mga braso - hanggang may nakita siyang lalaki sa labas ng bintana na naglalakad papunta ng malalaking bahay habang pumasa ng kanilang kotse.

#15. Tumunog ang pinto na may kumatok pero walang sumagot. Umikot ang doorknob at mabagal pero sigurado, bumukas ang pinto “...Hon? Kids? Daddy’s home.” nangiting sinabi niya.

# data[].attributes.body
#1. Isang lalaking naka stretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.

#2. Bahagi siya ng isang aksidente na kinasasangkutan ng dalawang kotse at isang motorsiklo. Ang mga taong sangkot sa aksidente ay pumasok sa likuran niya, hindi na umabot ang naka motorsiklo.

#3. Habang nangyayari ang lahat ng ito, ang buhay ng lalaki ay sumilaw sa harap ng kanyang mga mata. Ang utak niya ay nagsisimulang balikan muli noong siya ay bata pa.

#4. Bigla niyang nahanap ang kanyang sarili sa isang larangan, napansin niya na nakaupo siya sa lupa at ang kanyang tuhod ay mayroong sugat. Nakita niya ang kanyang ina na tumatakbo palapit sa kanya at tinulungan siya nito na alagaan ang sugat. Napinsala siya sa sakit.

#5. Habang binubuksan niya ang kanyang mga mata ay nahanap niya ngayon ang kanyang sarili na nakahiga sa kama. Tumingin siya sa paligid ng silid at kinilala niya ito bilang kanyang silid-tulugan sa pagkabata. Bumangon siya habang naaamoy ang amoy ng agahan sa hapag-kainan. Ang kanyang ina ay naghahanda ng agahan habang ang kanyang tatay ay nakaupo sa sala at nanonood ng TV. Habang naglalakad siya papuntang kusina, tumama sa kanyang mga mata ang sikat ng araw.

#6. Kinusot niya ang kanyang mga mata at nakita na biglang naging gabi at ang ulan sa labas ay umuungal. Naaalala niya ang gabing ito. Ito ang gabi na siya at ang kanyang pamilya ay nakakuha ng balita na walang nais na makakuha. Nasa sala ang kanyang ama na kinakarga ang kanyang umiiyak na ina. Ngayon pa lang siya na-diagnose na may cancer.

#7. Nagsimula na siyang umiyak at bumagsak sa sahig. Hindi masyadong matagal pagkatapos ng araw na iyon, ang kanyang ina ay pinapasok sa chemotherapy. Lalong lumala ang kanyang kalagayan sa pagdaan ng panahon. Sa paglaon nagsimula na siyang tumanggi sa paggamot at pumanaw siya. Sa libing ng kanyang ina, ang tanging naalala lamang niya ay mga mahinang alaala ng seremonya dahil may luha siya sa kanyang mata sa buong libing.

#8. Sumadlak siya sa kabaong ng kanyang ina, iyon ang huling pagkakataon na nakita niya ang mukha nito. Nang siya ay bumangon, napansin niya na wala na siya sa libing, nasa isang mesa siya sa isang silid-aralan. Pinagalitan siya ng guro dahil sa pagtulog muli sa klase at sinabi niya na dapat siyang magbigay ng higit na pansin sa klase kung nais niyang makabawi para sa mga mababa niyang marka.

#9. Paglabas niya ng silid-aralan, nakakita siya ng naglalakad isang babae at nahulog ang mga librong dala niya sa sahig. Pumupunta siya upang tulungan siya at nakilala niya siya bilang kanyang asawa. Ito ang araw na nakilala niya ang babaeng ikakasal siya. Naalala niya tuloy ang memorya pagkatapos na alaala ang kanilang oras na magkasama.

#10. Pagkatapos ng pag-alaala, nakikita niya ang kanyang sarili bago ang isang yugto, ito ay ang kanyang pagtatapos ng eskwela. Nasa tabi niya ang kanyang magiging asawa habang naglalakad siya upang makuha ang kanyang diploma.

#11. Gamit ang kanyang degree nakakuha siya ng isang normal na trabaho sa opisina at ang kanyang asawa ay nagsisimulang magtrabaho sa isang panaderya. Nagtipid sila ng sapat upang makabili ng bahay at kalaunan ay nagpakasal sila at nagkaroon ng isang anak na lalaki.

#12. Matapos ang lahat ng pagpapaalala, sinimulan niyang gunitain ang nangyari ngayon. Naaalala niya ang pagkakaroon ng pagmamaneho sa trabaho pagkatapos na siya ay tinawag ng kanyang boss sa loob ng isang holiday. Kailangan niyang pumunta sa takot na mawalan ng trabaho kahit na ang kanyang anak na lalaki ay may aktibidad na kailangan pareho magulang-anak sa paaralan.

#13. Biglang isang drayber ng motorsiklo ang lumihis sa kanyang kaliwa ng masyadong mabilis, nagresulta sa sasakyan na tatamaan  nito upang kumuha ng isang matalim na kaliwa sa kanyang sasakyan. Ang bakal at parte ng kotse ay nagpunta kahit saan. Naging madilim ang lahat.

#14. Beep. Beep. Beep. Ang tanging naririnig lamang niya ay ang makina na nag-iisang bagay na nagbigay ng impression na siya ay buhay. Ang sobrang sakit ay ang tanging nararamdaman niya. Ang malambot na mga ungol at humihikbi ay pumasok sa kanyang tainga. Asawa at anak niya ang iniisip niya na iyon.

#15. Isang maliwanag na ilaw ang lumitaw sa harapan niya, at pamilyar na mukha. Nanay niya yun. "Anak, oras na." nakangiting sabi niya. Mainit ang kanyang pakiramdam at aliw sa ginhawa ng kanyang buhay. Pakiramdam niya na sana nagkaroon pa siya ng oras. Ang tunog ng makina at ang pag-iyak sa paligid niya ay nagsisimulang humina. Payapa ang kanyang pakiramdam. Katahimikan.

# data[].attributes.body
#1. Isang lalaking naka stretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.

#2 Ang lalaki ay may narinig na boses na medyo malabo, "Ako... doktor mo... Venice...". Ayun lamang ang narinig ng lalaki pero hindi niya kakalimutan ang pangalan na ito.

#3 Narinig niya ulit ang boses na ito, "...pangalan mo... Robert...". Di makasagot ng maayos si Robert pero nakita ng doctor ang paggalaw ng kanyang katawan.

#4 Ilang buwan dumaan, naalala ni Robert kung bakit siya napunta sa sitwasyon na ito, naalala niya sa dami niyang pinag-aplayan ay hindi siya tinanggap kaya't isang araw siya ay tumalon na lang ng tulay.

#5 Ang doktor ni Robert, si Venice, ay pumasok sa room ni Robert at nakita niya na bumangon na ang pasyente niya sa kanyang malalim na tulog.

#6 Si Robert ay agad tinanong, "Nasaan ako ngayon?". Ang doktora ay sumagot pero medyo malabo pa rin ang panrinig ni Robert kayat hindi niya masyado narinig.Bigla naisip ni Robert ay mapapahirapan pa niya lalo ang kanyang mga magulang.

#7 Tumingin si Robert sa kanyang kanan, mayroong bintana at sa taas ay may T.V. Mayroong anunsyo sa kape, binasa niya ang mga subtitle, "Gumising ka na! Inom ng 3 in 1...", tinamad siya panoorin lahat dahil pare pareho lamang ang mga anunsyo.

#8 Natulog na lamang si Robert dahil wala pa rin siyang enerhiya para gumalaw. Ilang araw dumaan at narinig niya, "Gumising ka na!" at paggising niya ay siya ay nasa dati niyang bahay noong bata pa siya at nakita niya ang pamilyar na mukha, Mary, ang nanay niya.

#9 Nagulat si robert at tumingin siya sa kanyang kamay, ang kamay na kanyang nakikita ay makinis at maputi pa rin di katulad ng kamay niya ngayon na puno ng sugat at peklat. Hinawakan niya ang kanyang kamay at naramandaman niya na ang kanyang kamay ay mayroong malakas na pakiramdam di katulad ng kanyang kamay ngayon na manhid na dahil sa mga peklat.

#10 "Buhay ka pa rin ba?", sabi ni Mary. Tumingin si Robert sa kanyang nanay at sinabi niya, "Opo...", biglang tumigil si Robert nung narinig niya ang boses niyang malamlam at hindi pa magaspang. Sinabi ng nanay, "Bumangon ka na anak at bumaba ka, masarap ulam ngayon".

#11 Di pa rin mapaniwala si Robert pero siya'y bumaba agad agad at nakita ang kanyang tatay, si Dencio, na buhay pa rin. Siya ay dapat namatay dahil nasagasaan sa kalsada ng kotseng kulay itim. Sabi ng tatay, "Umupo ka na at kumain ka ng paborito mong champorado! Happy b-day!".

#12 Gulat na gulat pa rin siya Robert nung tumingin siya sa kaliwa niya at may T.V. na nagpapalabas ng anunsyo nanaman, "Gumising ka na! Inom ng 3 in 1...", ito ay parehong pareho noong nasa ospital siya, umupo na lang siya at medyo napaluha.

#13 Nakita ng tatay niya na siya'y umiiyak, "Anak parang mamatay ka sa kakaiyak mo, bilis kain ka ng champorado, paborito mo ito diba". "Oo nga RT, baka mamatay ka sa gutom mo", tinuloy ng kanyang ina. Si Robert ay lalong napaiyak at napasigaw, nahiya siya at tumingin siya sa likod, at nakita niya ang salamin. "Ayoko mamatay", sabi niya.

#14 Pero, ang salamin ay iba ang pinapakita, pinakita na siya ay dugo dugo, walang kaliwang kamay, siya ay iyak ng iyak, "Bakit ako tumalon ayoko mamatay". "AYOKO AYOKO!". Nawalan siya ng kamalayan at hindi ulit siya makakita, narinig niya. "ANAK WAG KA MAMATAY! IKAW NA LANG ANG NATITIRA KONG PAMILYA!".

#15 "Mary, I'm sorry, but your son is medically dead, lets go outside", sabi ng lalaking doktor. Sumigaw si Mary, "ANONG GAGAWAIN KO KAPAG WALA NA SIYA!", kahit hindi naintindihan ng doktor, alam niya na malungkot ang ama ni Robert. "Maam, I reassure you, you will be placed in elderly care here in Venice, as you and your son are officially Italian citizens now", sinabi ng italianong doktor.

# data[].attributes.body
1. Isang lalaking nakastretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.

2. Nakikita niya lang ang mga nakakasilaw na ilaw, nang siya'y papikit may naalala siya.

3. Siya ay nagising mula sa kanyang mahimbing na pagtulog at bumangon siya sa kama. Siya ay nagtatrabaho nang walang pagod upang mapagkalooban ng magandang buhay ang kanyang pamilya at nagsisilbi rin bilang isang mabuting ehemplo para sa kanyang mga anak. Ngayon ay isa sa kanyang mga araw ng pahinga.

4. Huminga siya at napansin na mayroon pa siyang mask. Kahit na nais niyang alisin ang kanyang mask, hindi niya magawa para sa kaligtasan ng kanyang pamilya.

5. Tumingin ang lalaki sa bintana. Nakita niya ang maliwanag na asul na langit at ngumiti. “Napakagandang langit na mayroon tayo ngayon. Medyo matagal na mula noong Nakita ko ang mga langit na tulad nito. Nais kong makita ang ganitong langit araw-araw.”, inisip niya sa kanyang sarili.

6. Naalala ng lalaki ang kanyang sariling pamilya. Medyo matagal na mula noong nakakuha niya ng masasayang oras na kasama sila. Ang kanilang huling pamamasyal ay anim na buwan na ang nakaraan.

7. Patuloy na inisip ng lalaki, “Nais kong makasama muli ang aking pamilya. Gusto kong mayakap ang aking mga anak. Gusto kong mahalikan ang aking asawa. Sana hindi ako humiwalay sa kanila sa ganitong paraan.”

8. Sa kanyang inip, binuksan niya ang telebisyon. Nakita niya ang balita tungkol sa mga kaso ng COVID19, kung gaano karaming mga tao ang namatay, at kung gaano nahihirapan ang bansa upang mapanatili nilang ligtas ang kanilang mga sarili.

9. Pinatay niya ang telebisyon upang maiwasan ang pagkakaroon ng negatibong pag-iisip. Siya ay nakahiga lamang at iniisip ang kinabukasan, kung kalian ba makakabalik ang lahat sa nakagawian.

10. May pumasok sa kanyang kwarto, nakasuot ng mga kagamitang pangproteksyon dahil kinakailangan ito para sa virus.

11.Tulad ng lagi nitong ginagawa, inabutan niya ng plato na mayroong pagkain ang lalaki at tinanong siya kung siya ba ay nilalagnat o kung ang kanyang lalamunan ay tuyo at makati pa rin.

12. Pinapanatili niyang mayroong distansya mula sa kanilang dalawa at tinignan niya ang lalaki nang may pag-asa.
“Binibini, sa iyo bang palagay ay matatapos ang pandemyang ito?”, tanong niya sa lalaking nananahimik, ang tunog ng humihinang tibok ng puso ay nagbubulagbog sa buong kwarto.

13. Hindi na kumilos ang babae sapagkat nabigyan siya ng utos na huwag na tangkaing buhayin ang lalaki kung sakaling siya ay mamamatay na.

14. Siya ay dahan-dahang humiga, pinakikinggan ang vital monitors na tuluyang maghudyat ng kawalang tibok ng puso, hanggang sa ipinikit na niya ang kanyang mga mata sa huling pagkakataon.

15. Siya ay nagnanais lamang para sa bawat bukas, ngunit sa pagkakataong ito, hindi na dumating ang bukas para sa kanya.

# data[].attributes.headline
Ang Nakalipas Na Hindi Na Dumating - Nivron Eilrej A. Dela Cruz

# data[].attributes.subject
Ang Nakalipas Na Hindi Na Dumating - Nivron Eilrej A. Dela Cruz

# data[].attributes.body
1. Ang isang lalaki ay nasa isang usungan, na may nakakabit na oxygen sa kanya habang siya ay pinapasok sa loob ng ICU.
2. Pagpasok nila sa silid na kinaroroonan niya, nakita ng doktor ang estado na naroon ang lalaki. Pinuputol niya ang buong katawan, pinatuyong dugo na tumulo sa kanila, may mga luhang bumagsak sa kanyang mga mata, isang gash sa kanyang leeg, at isang ngiti sa mukha niya.
3. Tinanong ng doktor na "Ano ang nangyari sa kanya ...? Sino siya? " Tumugon ang nars na "Ang taong ito ... ang kanyang pangalan ay-" COUGH. Nagulat na napatingin sila sa lalaki, nakikita na gising na siya. Mahinahon na nagsalita ang lalaki "Gusto mo bang malaman kung anong nangyari sa akin?" ... Napuno ng katahimikan ang silid, ang tanging ingay na maririnig ay ang pag-beep ng mga machine. "Gusto mo bang malaman kung anong nangyari sa akin?"
4. Mga taon na ang nakakalipas, mayroong isang batang lalaki na nabubuhay sa kanyang buhay sa kanyang buong, mahusay na mga marka, mahusay na pamilya, lahat ng bagay na nais niya. Saan nagkamali ang lahat?
5. Nahaharap sa isang problemang hindi niya alam kung paano lutasin, humingi siya ng tulong, at tulong na natanggap. Kahit na sa tulong na nakuha niya, hindi pa rin ito sapat upang makatulong na malutas ang problema. Nakikita kung gaano kaliit ang problema, hindi ito dapat maging abala sa kanya.
6. Mali siya. Nang makita ito ng kanyang ina, siya ay nabigo. Ayaw niya rito. Ayaw niya sa kanya.
7. Ginawa ng batang lalaki ang lahat para maipagmamalaki muli ang kanyang ina. Sinigurado niyang makagawa ng mas mahusay, upang maging mas mahusay sa lahat ng iba pa. Ginawa niya ang halos lahat ng hiniling sa kanya ng kanyang ina, na may kaunting pagbubukod, inaasahan na muling mapasaya siya. Umaasa na maipagmamalaki muli siya nito.
8. Hindi siya masaya. Sa katunayan, matingkad siya. Galit sa katotohanan na ang bata ay walang ginawa upang malutas ang problemang iyon. "Ngunit sinubukan ko ang lahat. Ginawa ko pa rin ang makakaya "" Maliwanag na hindi mo sinubukan ang iyong makakaya, susubukan mo pa sa susunod, O IBA! " Paano niya nalaman, na ang isang problemang kasing menor de edad sa kanya, ay magiging isang bagay na kasing kahalagahan sa kanyang ina. Kahit na may babala ay hindi pa rin siya nakikinig dahil alam niyang magiging pareho rin ang kinalabasan.
9. Sa huli siya ay pinarusahan. Pinarusahan sa pag-iwas muli sa problema. Sumigaw siya ”Kumusta naman lahat ng nagawa ko? Hindi ba ayon sa gusto mo? " "AYOK KO! Mabuti mong ayusin mo ang problemang ito o magkakaroon ng maraming parusa na darating! " Ang batang lalaki, na natatakot ngayon sa mga aksyon ng kanyang ina, sa wakas ay nagsimulang bigyang pansin muli ang problema, ngunit sa gastos lamang ng lahat.
10. Sa huli ang, hindi pa rin niya maayos ang problema, ngunit umunlad siya. Ito ay mas mahusay kaysa sa dati. Tiyak na maipagmamalaki muli ng kanyang ina. SALAPI. "ANO ITO?! Ang problema ay hindi pa naayos, at tingnan ang iba pa! " Ang batang lalaki ay natakot at nalilito tumingin sa paligid "Ang iyong mga marka ay nagiging mas masahol pa, ang problema ay hindi naayos, kaya sabihin mo sa akin, ANO ANG MALI SA IYO ?!" At sa gayon, ang batang lalaki, na hindi na alam kung ano ang gagawin ay umiyak.
11. Sumigaw ang bata. SALAPI. “Umiiyak ka ba talaga ngayon? Bakit ka umiiyak? Gusto mo bang bigyan kita ng isang TUNAY na dahilan upang umiyak? " Ang batang lalaki na hindi alam kung ano ang sasabihin, ay sumigaw ng mas malakas. SLAP SLAP. “Bakit ka pa umiiyak? Binigyan ko na ba kayo ng dahilan para umiyak? " Umiling ang bata, pinipilit ang sarili na pigilan ang luha mula sa pagbagsak ng "Hindi ..." sabi niya. Ang kanyang ina ay lumakad sa ibang paraan na bumulong sa sarili at umalis na ngunit narinig ng bata na binulong nito ang salitang "USELESS".
12. Hindi na alam kung ano ang dapat gawin alam ang batang lalaki ay tumigil sa paggawa ng anumang bagay. Alam na walang silbi ang gumawa ng kahit ano, tumawa siya. Natawa siya sa nangyayari. Natawa siya sa lahat ng bagay sa paligid niya. Natawa siya sa sarili.
13. Ang batang lalaki na naglibot-libot ng walang pakay, tumatawa nang walang pakialam sa mundo. Tapos tumigil siya. May nakita siya sa di kalayuan, isang bagay na kumislap, isang bagay na nagniningning. Hindi na nagmamalasakit, inabot niya ang kanyang mga braso patungo sa bagay at kinuha niya ito. Maaari niyang sabihin na ang bagay ay matalim, na ito ay isang talim ng ilang mga uri, at pagkatapos ay tumingin siya sa kanyang sarili. Isang hiwa, dalawang hiwa, tatlong hiwa, apat na hiwa. Tumawa siya ng umiyak at tumawa ng umiyak. Hiniwa niya hanggang sa walang lugar na natira upang maghiwa, lahat maliban sa isa. Tumingin siya ng mabuti sa paligid, at ngumiti ng kanyang pinakamalaking ngiti. Bago siya tumama sa pulang pulang palapag, nakarinig siya ng hiyawan, at pakiramdam niya ay parang nakalutang ang kanyang katawan.
14. Ang lalaki… Hindi, ang bata ay nasa kama na, na may mga machine na naka-hook sa kanya tulad ng mga kuwerdas sa isang papet, tumingin sa doktor. "Iyon ang nangyari. Masaya? " tahimik niyang sabi, bago ngumiti ulit. Magtatanong pa ang mga doktor hanggang sa bumukas ang pintuan. Ito ang ina, at may luha siya. Dahan-dahan siyang lumapit sa kanyang anak at mas lalong lumuha. "Pasensya na. I’m so, so sorry ”Sigaw niya. "Ayos lang. Ang nais ko lang ay mapasaya kita. Nang makita na ako ang nagpapasaya sa iyo, napagpasyahan kong iwasto ang problemang iyon ”mahinang sabi ng bata, nananatili pa rin ang ngiti sa kanyang mukha. "Hindi, huwag mong sabihin yan! Hindi mo ito kasalanan! " "Ngunit ito ay" "HINDI HINDI ITO!" sigaw ng ina. Napuno ulit ng katahimikan sa kwarto. TABI. "Hoy nanay?" Tanong ng anak. "Ano ito anak ko?" Sagot naman ng ina. "Maaari mo bang gawin ang huling bagay para sa akin? " "Ano ito?" … "Maaari mo bang hilahin ang plug?"
15. Sa kabilang bahagi ng baso ay may isang lalaki na nakatingin sa nangyayari. Kumurap siya minsan, tapos minsan pa. Muling pagbukas ng kanyang mga mata ay nakita niya ang kanyang repleksyon. "Hindi ko maiwasang isipin kung ano ang maaaring mangyari kung nagawa ko talaga noong araw na iyon." Wala siyang sinabi sa iba kundi ang kanyang sarili. Hakbang papalayo sa salamin at isinuot ang paborito niyang kapote. Humakbang siya palabas ng kanyang silid at sinara ang pinto.
Marahil ay gagaling ang mga bagay

# data[].attributes.body
1.  Isang lalaking naka stretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.
2. Mayroong kasamang mga pulis na pinakiusapang tanggalan ng posas upang maoperahan nang maayos.
3. Nagtamo ang lalaki ng apat na bala sa katawan. Dalawa sa dibdib at dalawa sa magkabilaang hita.
4. Umabot ng tatlong oras ang operasyon ngunit sa wakas ay natapos din ito at natanggal ang mga bala sa kanyang katawan.
5. Sa una at pangalawang araw ay hindi ito nagising. Naisipan ng doktor na lagyan siya ng feeding tube upang masustansyahan ang katawan nito habang hindi pa ito nakagigising at nakababangon.
6. Sa ikatlong araw, nagising ito. Nagtataka kung bakit siya napadpad sa ospital.
7. Tumagal ang maghapon, sinusubukan nito makaalala ngunit wala talaga itong maalala.
8. Sa kinagabihan, nanaginip na ang lalaki. Siya'y naglalakad lamang sa labas ng kanilang kalsada dahil kumuha ito ng supot na naglalaman ng pagkain mula sa kanyang Grab.
9. Ang oras na huli niyang nakita sa selpon niya ay 7:58pm, dalawang minuto bago ang curfew ng barangay nila.
10. Naglalakad na ito pauwi nang makita siya ng rumorondang tanod.
11. Sinigawan siya nito at inutusang tumigil ngunit tumakbo ang lalaki.
12. Hinabol ito ng mga tanod.
13. Isang kanto nalang at makakauwi na siya, ngunit siya'y pinaputukan ng isang bala.
14. Napaluhod ito. Pinaputukan muli ng ikalawa, ng ikatlo, at ng ika-apat.
15. Nawalan ito ng malay at nahimatay bago pa man makita na siya'y dinadala na sa ospital.

# data[].attributes.body
1. Isang lalaking naka stretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob in ICU.
2. Nakapikit lang siya at nakabukas konti  ang kaniyang mata at ang nakikita niya ay mga tao pero malabo.
3. Pumasok lahat ng mga ICU staff agad agad sa ICU , at sobrang ingay dito.
4. Chineck ng Doctor ang buong katawan niya kung saan ang mga sugat at mga butas na bala.
5. Pagkatapos niyan iniksyon agad siya ng pampamanhid, hindi umabot ng 10 segundo ang kaniyang mata ay nakapikit na at wala na siya naririnig at ang kaniyang katawan ay manhid na hanggang matulog na siya.
6. Ang operasyon ay tumagal ng 8 oras.
7. May 7 butas na bala sa kaniyang katawan at sugat sa kaniyang ulo. Parehong mata niya ay may sugat  at ito ay isa sa dahilan kung bakit medyo malabo ang kaniyang paningin.
8. 2 oras na lumipas, Umaga na at hindi parin siya gumising. Dumating na ang kaniyang asawa't anak at mga pamilya niya.
9. Sinubukan ang kaniyang asawa na gisingin siya pero hindi parin.
10. 2 oras nanaman ang lumipas  bigla siyang hinalikan siya ng kaniyang anak sa noo niya at biglang gumising.
11. Gumising na siya at nakita niya lahat ng pamilya niya at malabo parin ang kaniyang paningin.
12. Pinakain siya ng mga prutas at ang mga ulam na dinala ng kaniyang asawa.
13. Pagkatapos siya ay kumain na at gumising na siya at pinalipat siya sa ibang room at hindi na sa ICU siya manatili.
14. Nung lumipat na siya sa ibang room , inexplain niya lahat sa kaniyang pamilya kung ano ang nangyari. At ito ang nangyaro kagabi pumunta siya sa tindahan na medyo malayo sa kanila at siya bumili ng gatas. May nakita siya isang taong mayaman , Wala siyang balak mangholdap nun at hindi siya isang holdaper na may historya nangholdap dati. Pero nakita niya may hawak na wallet yung tao at pumasok sa kaniyang isip na ito na ang kaniyang pagkakaton. hindi siya nagdalawang isip at hinoldap niya agad yung mayaman gamit ang kutsilyo niya dinadala niya lagi.
15. Nakuha niya ang wallet at tumakbo agad siya. Dahil sa sobrang dami laman nung wallet nakita ng ibang holdaper na nakamotor at hinabol siya. Binaril siya agad ng nakamotor , natumba lang siya sa kalsada at nakahiga. Sinubukan ng nakamotor agawin ang wallet pero ayaw niyang bitawan kaya sumulong lang ang motor at hinihila ng motor ang kaniyang katawan. Yung kaniyang mukha ay tumama sa kalsada at parehong mata niya ay nasugatan dahil sa nangyari.

# data[].attributes.body
1. Isang lalaking nakastretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinasok sa loob ng ICU.
2. Ang lalaki ay nakakuha ng Covid 19, at kahit nakakabit siya sa oxygen tank at di na makahinga ng maayos, isa siya sa mga swerteng nakakuha ng kwarto sa hospital.
3. Mabigat at mabagal ang paghinga ng lalaki habang idinadala siya sa kanyang kwarto sa ICU.
4. Sa labas, tahimik na nakaupo ang asawa ng lalaki. Habang nakaupo, taimtim ang pagdasal niya na sana gumaling ang kanyang asawa.
5. Nagsimula ito noong biglaang nilagnat ang lalaki, at nagreklamo na sumasakit ang kanyang katawan. Naisipan ng asawa niya na magisolate muna silang lahat, at tinawag ng asawa ang isa niyang kaibigan na doktor na bigyan sila ng test. Nung bumalik ang mga resulto ng test, naging positibo ang resulto ng lalaki at negatibo ang buong pamilya. Tuloy pa din ang pagisolate ng lalaki at ang kanyang pamilya.
6. Lumalala ang kalagayan ng lalaki, at naghahanap ng ospital na may bakanteng kwarto para sa kanyang asawa ngunit walang ospital ang tumatanggap sa kanya. Nagmakaawa ang asawa sa kanyang kaibigang doktor, na tawagan agad siya kung mayroong bakanteng kwarto sa ospital kung saan siya nag tratrabaho at habang naghihintay ng kwarto sa ospital, pansamantala muna ginawang isolation ward ang kwarto ng magasawa.
7. Isang araw, nagreklamo ang lalaki na nahihirapan na siyang huminga, at saktong tumawag ang doktor na mayroong pwesto na sa ospital. Mabilis na dinala ang lalaki sa ospital, at pag dating, dinala agad sa stretcher ang lalaki at binigyan ng oxygen mask ang lalaki.
8. Matapos ng ilang araw, onti onti nang bumubuti ng kalagayan ng lalaki. Pinayagan na ulit na makita na nang lalaki ang asawa niya, at nag usap sila. Nagkwento ang lalaki na nawala na ang panlasa ng lalaki, at nagbiro ito na pwede na daw niyang kainin ang mga pagkain na ayaw niya.
9. Pagkatapos mag usap ang dalawa, kinausap ng doktor ang asawa at sinabi sa kanya kung anong kalagayan ng kanyang asawa. Sinabi sa kanya na kahit onting onti gumagaling ang lalaki, mahihirapan pa din siyang huminga, at matagal pa bago bumalik ang panlasa at pangamoy ng lalaki. Maari din daw may ibang sintomas na lumabas pagkatapos mawala ang sakit sa katawan niya, at maaring ang mga sintomas ay maliliit lamang na sakit nang ulo, pagsakit ng katawan, fatigue at sore throat o ang masmalala na sintomas tulad ng pagsusuka, pagtatae, posibilidad na magkadiabetes at komplikasyon sa bato.
10. Umuwi ang asawa, at nagdasal ng malalim na sana, hindi ganon kalala ang mga sintomas na maaring lumabas sa lalaki pagkatapos niyang gumaling.
11.  Kapag bumibisita ang asawa sa lalaki, tuwing nakikita niya ang lalaki na naka oxygen mask, hirap na hirap huminga at halos di makagalaw sa sakit ng katawan, gusto niyang umiyak, pero pinipigilan niya ang pagiyak, kasi alam niya
na kailangan din niya maging malakas, at kailangan niyang hindi mawalan ng pagasa na gagaling ang kanyang asawa.
12. Ilang linggo ang lumipas, at nawala na ang Covid 19 sa katawan ng lalaki, at onti onting gumaling. Hindi pa din bumabalik ang panlasa at pangamoy ng lalaki, pero hindi na siya masyadong nahihirapan huminga.
13. Masaya ang muling pagkikita ng lalaki at ang kanyang pamilya, at masaya din ang asawa na gumaling na ang lalaki, at muli na niyang makakapiling ang kanyang asawa.
14. Minsan, sumasakit pa din ang kanyang katawan, at nilalagnat din siya minsan, pero hindi na ganoon kalala ang kanyang sintomas.
15. Dahil dito, ginawa nilang kasanayang sunurin ang mga guidelines para hindi makakuha ng Covid 19, sa takot na baka isa sa kanila naman ang makakuha ng sakit, at maaring may mamatay sa kanila.

# data[].attributes.body
1. Isang lalaking nakastretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.

2. Sinundan ang stretcher ang pamilya ng lalaki, hindi nila akakalain na sa ngayong gabi na baka mawala ang kanilang haligi ng tahanan.

3. Sa pintuan ng ICU nagsisigawan ang ina at ng isang doktor. “HINDI NIYO KAMI PWEDENG PASUKIN, ASAWA KO IYAN AT AMA YAN NG AKING ANAK.” Sigaw ng ina. “Patawad po Ma’am baka kasi may mangyari sa loob ng ICU na kailangan namin ng mga doktor ng space para makatrabaho ng maayos.”

4. Wala masabi ng ina, hindi siya makikipag away sa doktor at sa harap ng kanyang anak, sa huli umupo nalang ang ina at ng kanyang anak sa mga upuan katabi ng ICU. “Mama, ano kaya ang mangyayari kay papa?” sabi ng anak. Ano kaya ang masasabi ng ina? Kaya ba niyang sabihin sa kanyang anak na baka mawawala na sa kanyang buhay ang tatay niya? “Natutulog lang ang tatay mo, alam mo naman iyon palagi na siya nagtratrabaho para saatin.” sabi ng ina sa kanyang anak.

5. “Ah oki! Edi baka gusto ni papa na pagkagising niya na nandyan ako sa katabi niya. Para sa paggising niya mabigyan ko siya ng isang malakiiiiing yakap.” Sabi ng bata na nakangiti sa kanyang nanay. “Ah anak kasi maraming tao ang gusto makausap sa iyong papa kasi ang galing daw niya magtrabaho na nahihimatay sila kung gaanong katagal nagtratrabaho ang iyong tatay.” Sabi ng ina.

6. “Famous pala si papa! Nako mama baka di na tayo makakausap si papa sa ‘rami ng tao sa kwarto!” sabi ng anak sa kanyang ina. “Oo nga anak baka nga di na natin makakausap ang iyong tatay” sabi ng ina na pinipigilan ng kaniyang pagkakaiyak.

7. Wala na masabi ang dalawa, ilang oras na ang nakalipas at nakatulog ang bata sa braso ng kanyang ina ilang pang oras na ang nakalipas at biglang nagising ang ina sa boses ng isang tao. “Ma’am itinatawag po kayo ng pasiyente, nagising po siya” biglang tumayo ang ina na nakahawak sa kanyang anak, at nakangiti tinanong “Gising na po ang aking asawa?”. “Opo Ma’am, sundan niyo nalang ako para maidala ko po kayo sa kanyang kwarto.”

8. Maraming pintuan ang kanilang nadaanan para makapunta sa kwarto ng lalaki. Walang tulog at kaina ng ina at ng kanyang anak pero sa kanilang isip kailangan nila makita ang lalaki. Biglang tumigil ang doktor sa harap ng isang kwarto “ Dito na po tayo ma’am, pwede po pumasok ang inyong anak pero kailangan po kitang kausapin tungkol sa bayad ng lahat.”. Hindi pumasok sa isip ng ina ang perang kailangan para sa treatment ng kanyang asawa, gusto lang niyang makita ang lalaking mahal niya. “Ah sige po, Candice pumasok ka muna sa loob at kausapin mo ang iyong tatay.” sagot ng ina at binaba niya ang anak niya.

9. Sa pagpasok ni Candice sa loob ng kwarto narinig sa labas ang “HI PAPA! Ok ka lang? “ sa boses ni Candice. Napatawa ang ina at hinarap niya ang doktor “Magkano po ang treatment para sa aking asawa?” tahimik lang ang pagkasabi ng ina ito para hindi siya marinig ng kanyang asawa at ni Candice. “Nasa forty thousand pesos po, marami kasing ginawa sa katawan ng iyong asawa para makagising po siya pero sa treatment na kailangan niyang makuha para siya ay mabuhay ay nasa one hundred thousand pesos po.” sagot ng doktor.

10. Biglang gusto ng ina na mahimatay sa paglaman kung gaanong raming pera ay kailangan ibigay para sa treatment ng kanyang asawa. Mayroon silang ganyang pera pero lahat iyon ay para kay candice, sa kanyang eskwelahan at mga libro at iba pa. “Pwede ko bang kausapin ang asawa ko tungkol dito?”tanong ng ina. “Opo ma’am pero kailangan ko po ang sagot ninyo kung paano kayo makakabayad bago alas tres ng umaga.” sabi ng doktor. Napatingin ang ina sa relo sa pader at nabasang 2:30 na ng umaga. Napatanong kung pwede dalhin si Candice sa labas para kausapin niya ang asawa niya na wala ang kanilang anak. “Sige po Ma’am, papasok na po kayo sa kwarto?” tanong ng doktor. “Opo” sagot ng ina.

11. Sa pagpasok nakita ng ina si Candice na nasa higaan ng kanyang tatay at yinayakap. Maraming tubes ang nakalakip sa katawan ng tatay  at ngumiti ang lalaki sa pagkita niya sa kanyang asawa. Pinaalis ang ina si Candice sa higaan ng kanyang tatay at ipinalabas siya sa kwarto kasama ng doktor. Sa pagsarado ng pintuan napatanong ang lalaki “Sanabi sa iyo kung makgano ito mahal?” hindi napigilan na ang pagiyak ng ina, tumakbo siya sa tabi ng kanyang asawa at yinyakap niya siya. ”Nako ang kulit mo, ngayon ko lang ikaw nakita at pera ang unang nating paguusapin” sagot ng ina, napatawa ang lalaki na nagubo. “Alam mo ata mahal kung ano ang kailangan gawin, para sa ating anak” sinabi ng lalaki na nakangiti sa kanyang masumiiyak na asawa. “Hindi ka mamamtay, baka mayroong lugar dito na makakabigay saatin ng pera, o baka pwede ako magtrabaho para makakuha ng pera, basta hindi ka mamamatay mahal!” sigaw ng ina sa kanyang asawa. “Nako mahal alam mo mahal na hindi kaya natin bayaran ang treatment para saakin, alam rin natin na lahat ng pera na tinipid natin ay para kay Candice.” response ng lalaki.

12. Isang kalahating oras na ang nakalipas, sa labas ng kwarto naririnig ang sigawan ng magasawa. Alastres na at pumasok ang doktor kasama si Candice. Tinanong ng doktor ang babae “ Ma’am ano po ang sagot ninyo?” . Hindi napigilan ulit ang pagiyak ang ina, wala siyang masabi, paano niya sasabihin na papayagan niya mamatay ang asawa niya sa harap ng kanilang anak? Sino na ang magiging tatay ni Candice, ang lalaki na iyon ang mahal niya?

13. “Ah, Hindo po namin kaya mabayaran ang kailangan para saakin” Sagot ng Lalaki. Maslumala ang sakit ng Lalaki, mukha nga hindi makakayang bayaran ang pamilya ang hospital. Kailangan ito mapasok sa utak ng ina, ang pera ay para kay Candice para tumanda siya ng walang problema tungkol sa pera. Hindi napipigilan ang iyak ng ina, hindi niya kayang tanggapin na mawawala na ang kanyang asawa dahil kulang sila sa pera. “Mahal ok Lang, makikita kita naman muli” sabi ng lalaki sa kanyang asawa na nakahawak sa kamay niya.

14. “Sige po, bigyan ko po kayo ng ilang minuto para magpaalam sa isa’t isa” sabi ng doktor na tahimik lumabas ng kwarto. Sa paglabas ng doktor sa kwarto yinakapan ni Candice ang kanyang tatay. “Papa! Kailan kaya tayo makakabalik sa bahay? Gusto ko na bumalik kasama ikaw” sabi ni Candice na pumwesto sa higaan ng kanyang tata. Yinakapan ang tatay si Candice “Nako Candice, matagal pa ako hindi makakauwi, pero magpromise ka saakin ah, tutulungan mo ang iyong nanay sa mga chores sa bahay ah,  at magaral ka ng mabuti. Alam mo naman ako, masayang masaya ako kapag maganda ang mga grades mo!” Sabi ng lalaki sa kanyang anak.”Opo Papa! Makikita mo bagbalik mo sa hospital ang mga report card ko na magaganda ang mga grades ko!” sabi ng anak sa kanyang tatay.”Ah sige Candice, lumabas ka muna sa kwarto, may sasabihan lang ako sa iyong ina, mahal kita Candice, palagi kitang binabantayan.” Sabi ng tatay.

15. Sa paglabas ni Candice sa kwarto, hindi napigilan ang magasawa ang pagiyak. “Nako Mahal, umiiyak na ako dahil sa iyo. Nakakainis ka naman minsan, Nako di ko naisip na ganitong kaaga kitang aalis sa buhay.” sabi ng Lalaki sa kanyang asawa. “Ay nako, tigilan mo nga ang pagaasar mo, mamamtay ka na at iyan ang huling mong sasabihin sa akin? Nako kung hindi ka lang mamamtay ihahampas ko na sa ulo mo tsinelas ko.” Sagot ng babae sa kanyang asawa na galit. Napatawa ang lalaki sa sinabi ng kanyang asawa “Nako, iyan kung bakit kita pinangasawa, ang maldita mo kasi Haha”. “Ang kulit mo kasi eh, alam mo naman na kailangan ka sa bahay tapos ang kulit mo rin, mamimiss talaga kita, sure na tayo dito? Wala na magagwa para dito?” tanong ng babae. “Nako mahal, wag na natin pagusapan iyan, ito na ang huling sasabihin ko sa iyo” Napatigil ang pagsasalita ng lalaki, umubo muna siya at uminom ng tubig “Mahal, kapag alam ko na mamamatay ako ngayon, nako sa mga huling kong araw ipapakita ko sa iyo ang aking pinakabait na sarili, dapat pala binigay natin ang ilang oras sa ating araw para sa isa’t isa. Huwag mo gawin ang mali na iyon kay Candice, habang mabubuhay pa kayong dalawa, ibigay mo sa kanya lahat ng oras mo, Hindi kasi natin alam kung kailan tayo mawawala sa mundo na ito, Promise mo iyan saakin mahal na ibibigay mo ang oras mo para mararamdaman ni Candice ang pagmamahal nating dalawa.” sabi ng lalaki. Walang masabi ang babae, tumango nalang siya, at yinakap niya muli ang kanyang asawa. Pumasok ang Doktor at pinalabas na ang babae sa kwarto. Huwag nating sayangin ang oras natin dito sa mundong ito, ibigay natin ang oras natin sa mga taong mahal natin sa buhay.

== WAKAS ==

# data[].attributes.body
1.       Isang lalaking nakastretcher, may oxygen na nakakabit sa kanya habang siya ay ipinapasok sa loob ng ICU.

2.       “Ate, antay nalang po kayo sa labas,” sabi ko kay Ate pagkapasok ni Papa sa loob. Hindi ako makapaniwala na sa lahat ng pasyente na aasikasuhin ko ngayong pandemya, tatay ko ang isa roon. Habang tinitignan ko ang mga vital signs ni Papa, hindi ko mapigilan ang sarili ko na umiyak. Mawawala na ba talaga si Papa?

3.       “Pa! Gusto ko maging doktor para mapagaling ko kayo kapag may sakit kayo,” sabi ko kay Papa habang nakikinig sa palabas sa radyo tungkol sa mga doktor. Tinutulungan ko siya sa pagbebenta niya ng fishball sa kalsada noong 5 taong gulang ako. Narinig kong tumawa ang mga taong nasa paligid. “Doktor? Eh parang kahit hayskul di ka kayang pag-aralin ng tatay mo haha,” rinig ko sa mamang nagtitinda sa tabi namin.

4.       “Pa! Nanalo ako sa quiz bee!” Hiyaw ko kay Papa pag-uwi ko mula sa naganap ng science quiz bee noong ika-5 baitang ako. “Anong gustong hapunan, anak? Ipaghahanda kita ng kahit anong gusto mo,” tanong sa akin ni Papa. “Pizza, Pa! Sabi ng mga kaibigan ko po masarap daw yun.”

5.       “pasensya na anak, hindi natin kaya bilhin iyon,” sabi ni Papa na may lungkot sa mukha niya “Eh kung, fishball na may masarap na sauce?” “Ano ba naman ‘yan, Pa! Lagi nalang po fishball! Punta nalang ako sa bahay ni Mama bukas. Mas masarap pa mga pagkain nila doon kaysa dito na lagi nalang fishball,” sabay punta sa kwarto ko.

6.       “Pa, diba sabi ko sayo huwag ka magbenta malapit sa eskwelahan ko?! Mayayaman mga kaklase ko. Anong mangyayari kapag nalaman nila na ang tatay ko ay isang fishball vendor lang? Nakakahiya ka, Pa,” reklamo ko kay Papa nang bigla ko siyang nakita sa labas ng paaralan noong ika-8 baitang ako.

7.       “Ayaw mo ‘yon, anak? Magkikita tayo palagi pagkata—” “At makikita nila na ang tatay ko nagbebenta ng fishball? Tatay kong mahirap?! ‘Wag mo akong kakausapin sa labas ng bahay,” at lumayo ako sa fishball cart ni Papa.

8.        “Anak, saan mo gusto magkolehiyo? Para makapag-ipon na si Papa pangmatrikula mo,” tanong sa akin ni Papa habang nasa hapag kainan noong ika-10 baitang ako. “Pa, ikaw? Magbabayad? Eh buong hayskul ko nga ni piso wala kang binayad sa matrikula kolehiyo pa kaya?” Sagot ko kay Papa. Binilisan ko ang hapunan naming fishball ang ulam at biglang pumunta sa kwarto ko.

9.       Naalala ko lahat ng kawalang galang at hiya kong ginawa kay Papa noon. Kinukutya ko siya dahil isa siyang tagabenta ng fishball lamang. Lagi ko siyang kinukumpara kay Mama na si Mama maganda buhay, kami hindi.

10.   “Congrats, anak! So proud of my smart daughter who will be the best pulmonologist in the Philippines,” sabi sa akin ni Mama pagkatapos ng graduation ko sa UST. “Congrats, bunso! May doktor na sa pamilya natin,” hiyaw sa akin ni ate.

11.   Pauwi sa bahay ni Mama, napansin ko na iba ang daang pinupuntahan naming—papunta kami kay Papa. ”Ate, bakit tayo pupunta sa kanya? Wala naman siyang ambag sa pag-aaral ko!” “Bunso, may sakit si Papa sa –” “Bulsa? Oo Ate alam ko. Sabihin mo nalang sa kanya bibigyan ko siya ng pera para naman hindi na puro fishball pagkain niyo.”

12.   Makalipas ng ilang buwan pagkatapos ng graduation ko, umusbong ang balita tungkol sa isang coronavirus. Kaming mga pulmonologist ang may pinakamaraming pasyente dahil ang baga ang inaatake ng sakit na ito. Habang nagpapahinga ako, tumawag sa akin si Ate. Hindi raw makahinga ng maayos si Papa. “Magnebulize lang siya. Baka umaatake lang ulit asthma niyan,” sagot ko kay Ate at bigla kong binaba ang telepono.

13.   “Dr. Kim in pulmonology department, please proceed to the ER,” tumakbo ako sa emergency room at nakita ko si Ate, humahagulgol. “Si Papa, hindi makahinga,” sabi ni Ate habang nauutal. Binuksan ko ang kurtina at nakita ko si Papa nakasuot ng oxygen mask. Hindi ko alam anong gagawin. “Dr. Kim, kailangan natin ipadala ang tatay mo sa ICU. Sobrang kritikal ng kondisyon niya,” sabi sa akin ng katrabaho kong doktor habang hinahanda ng mga nars ang kama ni Papa na ipunta sa ICU.

14.   Ako ang nanguna sa loob ng kwarto. Humahagulgol ako habang sinasabi sa mga nars anong gagawin. “Hindi ako naging mabuting anak, Papa. Patawad. Bumalik ka.” Paulit-ulit ko iyon sinasabi sa kanya habang ginagamit ko ang defibrillator.

15.   “Doktora, we are so—” at natumba ako dahil hindi ko naligtas si Papa. Pinapasok ng mga nars si Ate at umiyak ng mas malala kaysa kanina. Wala na si Papa. Hindi ko man lang siya nakita mula noong pumasok ako sa kolehiyo. “Ate, kasalanan ko ito lahat,” iyak ko kay ate habang niyayakap niya ako. “Dr. Kim, ito po yung mga gamit ng tatay niyo po,” sabay abot sa akin ng nars ang mga gamit ni Papa. May nakita akong papel na nakasulat ang pangalan ko. “Anak, kahit hindi kita binigyan ng pizza noong nanalo ka sa quiz bee, kahit nagtratrabaho ako malapit sa eskwelahan mo, at kahit hindi ako makabayad ng pangmatrikula mo, ako ang unang tao na sinabihan mo na gusto mo maging doktor.” Lalong bumigat ang loob ko. Ako ay isa sa mga magaling na bagong doktor ngunit di ko napagaling ang tatay sa sakit sa baga dahil sa COVID-19 at sakit sa damdamin dahil sa masasamang bagay na ginawa ko sa kanya.

# data[].attributes.body
#1. ISANG LALAKING NAKASTRETCHER , MAY OXYGEN NA NAKAKABIT SA KANYA HABANG SIYA AY IPINAPASOK SA LOOB NG ICU.
#2. Noong siya ay pinasok sa ICU siya ay sinamahan ng madaming Doktors at mga nars sa paligid niya.
bigla nahimatay sa nawalang dugo ng lalake tas dinala na sa isang operating room.
#3.Pumasok na ang isang ina at anak sa ICU, para mapuntahan ang lalaking naka stretcher ay pinakita bilang asawa at tatay ng ina
at ng ina, sinabe ng doctor sa asawa ng lalake nasa stretcher sa detalye habang ang anak ng ina naka upo hinihintay bumalik
ang kanyang ina. Hindi mapigil ng anak ang kanyang hintay kaya pumunta siya sa kanyang ina pero pag dating niya ang usapan ng doktor at ina
"Asawa niyo po ng galing sa isang car crash, kailangan niyo na po gawin ang tamang desisyon" bigla umalis ang anak at
bumalik sa upuan.
#4. *limang araw bago ang pangyayari*. si John isang mayor na kasama na rin sa pag contribute sa corruption ng kanyang lipunan.
Ang kanyang araw ay nag sisimula parehas kagaya sa mga iba pang araw niya, ng gambling, tumutulong mag export ng mga droga sa sakanyang lipunan upang mabenta,
Gumagawa mga proyekto na walang ka importante at inuubos ang budget para sa mga kailangan talaga ng mga tao, tinataas ang presyo sa supermarkets,ginagamit ang budget
ng kanyang lipunan upang maki pag party, itago ang pera para sakanya lamang imbis naigawa mga proyekto upang gumaling ang kanyang lipunan.Dumating ng araw ngayon sa kanyang
kata pusan bilang mayor at dumating na ang ellections para sa bagong mayor, Si john ay kay wala takot ngunit babayaran niya ang mga voters upang siya ay mananalo, pero nung
sa saya ng mayor na siya ay siguradong nanalo, may kalaban na siya sa pagiging mayor at yan ay si Mark.
#5. Mark isang masipag na tao, determinado sa pagkaka bago ng kanyang lipunan bilang pagtatagbo niya as mayor.Dahil dito pinuntahan niya
lahat kapithbahayan na nararanas ng kahirapan dahil sa pagawa ni Mayor John, nag bigay si Mark ng isang maganda pagsasalita ng katotohanan sa mayor john at mga kanyang
pangako pag siya ay naging mayor. Dito nag simula ang pag decision ng mga tao mag vote kay mark bilang mayor. Pagkataos ng dalawang araw tumaas ng tumaas ang kanyang bilang ng mga na boto sakanya
sa sobrang laki nag parehas na siyang bilang kay dating mayor na si John. Narinig ni mayor john ang balita kay mark at kaya gumawa ng kahit ano para siya lang nanalo
#6.*Pangatlo na araw * Si dating mayor john ay natalo siya sa debate at si mark nanalo dahil sa kanyang favor ng mga tao sa decision niya sa mga problema.Nung pauwi na si dating mayor john
may kinausap siya sa telephone sinabe niya " Gawin mo ang kailangan gawin".
#7. *Pang apat na araw* Si Mark ay tumaas ang kanyang boto, pagkatapos ng kanyang debate kahapon kay dating mayor john dahil sa kanyang
magaling ng pagsasalita sa debate dito ay nakuha attention sa mga voters na binayaran ni mayor john at binalik ang kanyang pera at pinili iboto
siya kesa si mayor john. Dahil dito tumaas ang galit ni dating mayor john at may kinausap niya ulit ang nasa telephono niya na sinasabe "Bukas gawin mo sa shrine park nandun siya palagi nakikita"
#8.*Pang lima na araw* Nasa isang cafe si mark kasama ang kanyang pamilya sa shrine park, upang mag celebrate sakanyang mataas na voter. Dahil gusto ni mark mag trabaho ulit at kumuha ng voters pa
pina uwi niya ang kanyang pamilya sa seperate na kotse kasama mga gaurds at sumakay si mark sa isang kotse niya papunta sa susunod na kapitbahayan, pero nung palapit na sila sa pupuntahan nila
bigla may isang truck nag banga sa kotse ni mark na ng sobrang lakas na sobrang sira na ang kotse na nag iwan kay mark na nagdudugo at walang galaw at malay.
#9.Dumating tayo kay mike nag bibili lang ng mga kakailangan niya sa mercury drugs. Neck protecor at isang mouth protector pagkatapos sumakay siya ulit sa truck niya
pabilis ng pabilis ang truck at dito ay sinuot niya ang binili niya sa mercury drugs tas binanga ang isang kotse na iniwan na sobrang wasak at umalis na.
#10.bumalik tayo kay mark akala  niya na siya mahihimatay dahil ang dami niya nararamdam ng sakit sa kanyang katawan, pero nakita siya ng mga tao at nakilala nila agad kung sino yung tao na nasa
wasak na kotse. naka tawag sila ng ambulance at nalagay si mark sa isang stretcher papunta sa hospital.
#11.Si Marie at chris asawa ni mark at tatay ni mark ay pauwi palang sa sakanilang bahay ng bigla tinawagan si Marie sa kanyang
cellphone na sinasabe na ang kanyang asawa ay nangaling sa isang aksidente, sila ay nag punta sa hospital at narinig ng ina ang
balita sa kanyang asawa. Sinabe ng doktor na "Asawa niyo po ng galing sa isang car crash. Ang kanyang puso ay tinamaan ng madaming metal at ngayon ay kailangan niya ng heart transplant"
Tas bilang ng ganitong situasion ang ina ay ginawa ang kanyang kailangan gawin upang mabuhay ang kanyang asawa.
#12.Gumising si mark ng may malay na, pumasok ng doktor at sinabe sakanya ang detalye sakanya, dito nalaman niya na kaya buhay siya dahil may bagong puso siya
ay dahil ang kanyang asawa na si marie ay binigay kay mark upang mabuhay siya. Naiwan si mark ng lungkot kayakap ang kanyang anak na humagulgol dahil sa kamatayan ni marie.
Pagkatapos ng kanyang iyak ni mark na magkaintindi niya rin ang kanyang rason kung bakit buhay siya, para lang matuloy niya ang pangako niya sa kabataan niya ng bago lipunan
at iyan itutuloy parin ni mark, para sa kanyang asaws.
#13.Sa araw sa paglalaman sa sino nanalo bilang mayor, parehas si John at mark naka upo hinihintay ang announcement.Lumabasa sa resulta na si Mark ang nanalo sa sobrang saya ni mark
siya humagulgol ulit sa saya kasi ginawa niya ang pangako niya sa kanyang asawa at para sa mga tao na pangako niya rin. Bilang dito si John ay galit sa nangyare at sumigaw
siyang " DAPAT NAMATAY KA NG UMALIS KA SA CAFE BAKIT BUHAY KA" dito na gulat ang mga tao na naka sama sa pag hihintay sa resulta at naiwan si mark na gulat din.
#14.Bilang unang araw ni mark pagiging mayor siya ay nag simula ng investigasyon kay John sa pag attempted murder sakanya. Madami epidensya nakuha nila na pinapakita na
si john ay gusto patayin si mark dahil sa nahanap na phone calls niya sa kausap niya na hitman. Nahanap rin ang hitman at nag suko at sinabe lahat na nangyare at sinabe niya na
si dating mayor john ang nautos, dito napunta sa john sa prisintong life sentence.
#15.Nai tupad ni Mayor mark ang kanyang pangako, ang mga mahirap  naka tira sa lipunan niya ay ngayon may matatag na buhay, naka punta sa budget ng lipunan sa mga kailangan ng tao,
dito nag simula ang panibagong lipunan ni mayor mark," Marie pwde kana mag pahinga nagawa kona lahat ng pangako ko" ang kanyang huli salita sa harap ng libingang ng kanyang
asawa, dahil sa pagiging mayor ni mark ay bumago ang systema at nawala ang corruption at binigay ng bagong buhay ang mga tao na nakatira sakanyang lipunan .