# data[].attributes.body
Το 1920 η Γυαλιά είχε 346 κατοίκους εκ των οποίων 38 μαθητές.

Το 1928 είχαν απομείνει 44 κάτοικοι και

Το 1937 μόλις 5, μια οικογένεια.

Όπως προαναφέρθηκε η οριστική οριοθέτηση των συνόρων έγινε το 1922. Στο μεταξύ το

1921 είχε δημιουργηθεί Γεωργικός Πιστωτικός Συνεταιρισμός Υαλιάς με 42 ιδρυτές, όπως

μας πληροφορεί ο καθηγητής Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος στο βιβλίο του «Θρακική

Έξοδος» αλλά ταυτόχρονα ιδρύθηκε και Γεωργικός Πιστωτικός Συνεταιρισμός Ελιάς με 45

ιδρυτές, στις 18 Δεκεμβρίου του 1921.

To 1922 άρχισε η μαζική εγκατάλειψη της Γυαλιάς και η μετακίνηση των κατοίκων προς

την Ελιά, τη Λεπτή και την Στέρνα. To 1923 έγινε μεγάλη σφαγή των Τούρκων από τους

Βούλγαρους. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι τα πηγάδια γέμισαν πτώματα. Στην Ελιά

υπήρχε και τζαμί που σωζόταν μέχρι πρόσφατα, ο γνωστός σε όλους μας μύλος.

Το 1924 η Υαλιά υπαγόταν στην Κοινότητα Πενταλόφου. Μάλιστα αναφέρεται ένας άτυπος

ανταγωνισμός μεταξύ των δύο οικισμών. Ο γιός του τσορμπατζή (γαιοκτήμονα) της Γυαλιάς

κατέβηκε, έκλεψε και παντρεύτηκε την κόρη του πιο τσορμπατζή της Ελιάς. Το γεγονός έγινε

και τραγούδι: «Μιχάλ΄ς μας πήρε την Αργυρή». Το 1937 το χωριό εγκαταλείφθηκε οριστικά

και από την τελευταία οικογένεια Παγωνίδη της οποίας τα χωράφια βρισκόταν στην από εδώ

μεριά, γι’ αυτό και άργησε να μετακινηθεί προς την Ελιά.

Το 1920 στην Ελιά είχαμε 270 κατοίκους.

Το 1923 η Ελιά εκτός από τους Γυαλιώτες είχε δεχτεί και 39 πρόσφυγες, 15 άρρενες και 24

θήλεις, από άλλες περιοχές.

Το 1928 οι κάτοικοί της ήταν 569.

Το 1931, με Διάταγμα στις 12-1-1931 που δημοσιεύτηκε στο Φ.Ε.Κ. 12 Α /1931 και που

αναδημοσιεύτηκε λόγω εσφαλμένης αντιγραφής στο Φ.Ε.Κ. 89 Α / 1931, ο συνοικισμός της

Εληάς, με ήττα, αποσπάστηκε από την Κοινότητα Κομάρων και προσαρτήθηκε στην

Κοινότητα Σπηλαίου. Το σύνολο των μαθητών του Σχολείου, ήταν 86 παιδιά.

Το 1940 είχε 718 ανθρώπους. Το 1941 το χωριό βρέθηκε υπό Γερμανική κατοχή μέχρι το

1944. Αμέσως μετά δημιουργήθηκε από τους νέους του χωριού η πρώτη ποδοσφαιρική

ομάδα.

Το 1950, με Βασιλικό Διάταγμα, ο συνοικισμός αποσπάστηκε από την Κοινότητα Σπηλαίου

και αναγνωρίστηκε ως «Κοινότητα Εληάς». Το 1950 το όνομα «Εληά», γίνεται «Ελαία». Το

1951 είχε 708 ανθρώπους . Το 1952, έγινε η ανέγερση του κτιρίου της παλιάς Κοινότητας.

Περί το 1955, έγινε η ανέγερση του «Μνημείου των υπέρ Πατρίδος Πεσόντων» (Ηρώον) του

χωριού. Την ίδια εποχή ιδρύθηκε, το «Σπίτι Παιδιού Ελαίας». Το 1959, κατασκευάσθηκε η

μεγάλη δεξαμενή για τις ανάγκες ύδρευσης του χωριού.

Στις 16 Μαΐου 1960, επισκέφθηκε το χωριό, η πριγκίπισσα Σοφία (μετέπειτα βασίλισσα της

Ισπανίας. Το 1961 ο πληθυσμός του χωριού έφτασε στο ανώτερο σημείο τους 845 κατοίκους

και ολοκληρώθηκαν οι εργασίες ανέγερσης της νέας Εκκλησίας, του Αγίου Αθανασίου. Το

1963 χτίστηκε το νέο Δημοτικό Σχολείο και το εστιατόριο για τα μαθητικά συσσίτια.

Το 1965, στις 29 Ιανουαρίου, σε περιοδεία της στα χωριά του Τριγώνου, επισκέφθηκε το

χωριό, η πριγκίπισσα Ειρήνη.

Η σύνδεσή της Ελιάς με το Εθνικό δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας, έγινε στις 20

Ιουλίου 1968. Τότε άρχισε να κατασκευάζεται το αρδευτικό δίκτυο της περιοχής.

Το 1971 ο πληθυσμός της ανερχόταν σε 754 κατοίκους.

Το 1978, στις 31 Οκτωβρίου, επισκέφθηκε το χωριό, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας,

Κωνσταντίνος Τσάτσος.

Το 1981 ζούσαν εδώ 669 κάτοικοι.

Το 1982, αποφασίσθηκε η ίδρυση του Νηπιαγωγείου Ελαίας, από τα πλέον σύγχρονα

πανελλαδικά.

Το 1991 οι κάτοικοι ήταν 611.

Το 1996, ολοκληρώθηκε η κατασκευή γέφυρας στον ποταμό Άρδα, που αφενός συνέδεε το

χωριό με την απέναντι από το ποτάμι, περιοχή του Φυλακίου και αφετέρου συντόμευε κατά

το ήμισυ (25 χιλιόμετρα) την μετάβαση των κατοίκων της Ελιάς στην Ορεστιάδα.

Το 2001 οι κάτοικοι έγιναν 532.

Το 2011, απέμειναν 428 μόνιμοι κάτοικοι.

Στην τελευταία απογραφή του 2021, εκατό χρόνια μετά την ίδρυση του χωριού η

εγκατάλειψη είναι εμφανής, oι πραγματικοί κάτοικοι ήταν μόλις 293. Η ομάδα Deleziotes στο

Facebook απαριθμεί περισσότερα μέλη από τους κατοίκους του χωριού…..393

Εκατό χρόνια έζησε η Γυαλιά, εκατό και η Ελιά μέχρι στιγμής. Να δούμε πόσο θ’ αντέξει

ακόμα.

# data[].attributes.body
Περίληψη

Σχεδόν ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της Ελιάς προέρχεται από τη Γυαλιά και

μόνο λίγες οικογένειες καταγόταν από τη Μπάρα. Η Γυαλιά και η Μπάρα ήταν δύο

παλιά χωριά της περιοχής που έσβησαν. Βρισκόταν δυτικά του Πενταλόφου, δίπλα

στα σημερινά ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

Η Γυαλιά πήρε το όνομα της από τον άφθονο χαλαζία που υπάρχει στην περιοχή και

γυάλιζε. Σύμφωνα με όσα έζησαν και άκουσαν οι παππούδες των παππούδων μας το

παλιό χωριό Γυαλιά (Υαλιά) από πολύ παλιά ζούσαν περίπου 30 οικογένειες, όμως

κατά τον μεσαίωνα, εμφανίστηκε επιδημία πανούκλας και εξαφανίστηκαν ολόκληρες

επαρχίες και χωριά από το Διδυμότειχο ως την Αδριανούπολη, όπου κατέφυγαν

πολλοί για να γλιτώσουν.

Οι πληροφορίες για το χωριό είναι αρκετά περιορισμένες, όμως οι απογραφές της

οθωμανικής αυτοκρατορίας, του βουλγαρικού κράτους και τέλος της ελληνικής

πολιτείας είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικές. Η Ελιά δημιουργήθηκε το 1920, όταν

οριοθετήθηκαν τα σύνορα μεταξύ των σύγχρονων κρατών.

Ξυλοκόποι και καρβουνιάρηδες από τα μέρη της Στράντζας (Αν. Θράκης) βρέθηκαν σ’

αυτά τα μέρη αναζητώντας ξυλεία για υλοτόμηση και κάρβουνο και εγκαταστάθηκαν με τις

οικογένειές τους.

Η Εληά δημιουργήθηκε το 1920, όταν οριοθετήθηκαν τα σύνορα μεταξύ των

σύγχρονων κρατών. Η Εληά πρωτοεμφανίζεται στις απογραφές από το 1920 με 270

κατοίκους. Στην απογραφή του 1961 η Ελαία είχε 845 κατοίκους ενώ σε αυτήν του 2011 είχε

μόλις 428 κατοίκους. Στην τελευταία απογραφή του 2021, ο πληθυσμός της μειώθηκε στα

293 άτομα.

Ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Στoν γυναικωνίτη της εκκλησίας της Ελιάς διασώζεται

ταφόπλακα με χρονολογία 1761 και το όνομα ΚΥΡΑΤΣΟΔΑ, και προέρχεται από τη Γυαλιά.

Το 1837 σε μια πρώτη υποτυπώδη απογραφή η Γυαλιά εμφανίζεται να έχει 40 κατοίκους. Το

1873 κάποιες βασικές πληροφορίες για το χωριό, μας παρέχει ο δάσκαλος Ανδρέας

Ψιμόπουλος : «οικογένειες 40, ελληνικότατοι αλλά αμαθέστατοι και αβέλτηροι, διδάσκει ο

ιερεύς», άρα προϋπήρχε και η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου.

# data[].attributes.headline
Αρζος Τριγώνου 

# data[].attributes.body
Αρζος Τριγώνου

Το χωριό μετράει περίπου 95 κατοίκους. Οι περισσότεροι είναι συνταξιούχοι και κάποιοι άλλοι ασχολούνται με τη γεωργία.

Το δημοτικο σχολείο το χωριού έχει να λειτουργήσει πάνω από 35 χρόνια, ενώ τη σχολική χρονιά του '59 είχε ογδόντα παιδιά. Τις Τετάρτες τα παιδιά διδάσκονταν εργόχειρο και τα απογεύματα του Σαββάτου πήγαιναν στο σχολείο που λειτουργούσε ως κατηχητικό. Γνωστός και αγαπημένος δάσκαλος τότε, με τον οποίο οι μαθητές είχαν πολύ καλές σχέσεις ήταν ο κ. Τζαβάρας, που όμως απεβίωσε πριν λίγα χρόνια.

Πλέον τα παιδιά κάτω των 18 χρονών είναι συνολικά 7.

# data[].attributes.body
Οι κάτοικοι του Ορμενίου ήρθαν το 1923 από την Ανατολική Θράκη. Δεν ήταν πολλοί. Ήταν περίπου δεκαπέντε οικογένειες. Ήταν οι περισσότεροι μορφωμένοι. Το 1925 έφτασαν στο χωριό πρόσφυγες από το Ουρούμκιοι. Ήταν περίπου ογδόντα οικογένειες. Κατέβηκαν από τον Πεντάλοφο είκοσι πέντε οικογένειες και από τα Πετρωτά δέκα οικογένειες. Από το 1925 έως το 1930 εγκαταστάθηκαν στο Ορμένιο και σαράντα οικογένειες από το Κόζουλτζια. Τα δύο αυτά χωριά ήρθαν από την βόρεια Θράκη ή αλλιώς από την Ανατολική Ρωμυλία. Όλοι τους ήταν γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Καλλιεργούσαν σιτάρι, καλαμπόκι, σουσάμι, βαμβάκι και αρκετοί είχαν μεταξοσκώληκες. Φύτευαν κάνναβη για να την επεξεργαστούν και να βγάλουν αδιάβροχη κλωστή, για να υφάνουν το καναβάτσο. Μετά την βουλγαρική κατοχή που ήταν από το 1941 έως το 1944 άρχισαν να καλλιεργούν ηλίανθο και να βγάζουν λάδι. Είχαν και μεγάλα λειβάδια για να μαζεύουν το χόρτο που ήταν απαραίτητο για να ταίζουν τα ζώα τους τον χειμώνα. Από τα ζώα έπαιρναν το γάλα από το οποίο κρατούσαν όσο χρειαζόταν για να φτιάξουν τυρί, μυζήθρα, βούτυρο και το άλλο το πουλούσαν στην μάντρα. Από τα πρόβατα και τα κατσίκια έπαιρναν το μαλλί για να το πλύνουν, να το πάνε στην λανάρα, να το γνέσουν, να πλέξουν η να υφάνουν. Κάθε σπίτι είχε γουρούνι. Από το λίπος του έκαναν την λίγδα που χρειαζόταν όλη την χρονιά. Το κρέας το έκαναν λουκάνικα και καβουρμά για να κρατάει αρκετό καιρό. Τα κοτόπουλα τους έδιναν αυγά και κρέας. Άλλη μία καλλιέργεια προστέθηκε την δεκαετία του ογδόντα. Ήταν η καλλιέργεια των τεύτλων. Τώρα οι καλλιέργειες που υπάρχουν είναι: σκληρό και μαλακό σιτάρι, ηλίανθος, βαμβάκι, μηδική και κάποια αρωματικά φυτά.Το σχολείο λειτουργούσε το 1925. Στεγαζόταν σε ένα χώρο που ήταν τζαμί. Το μισό ήταν σχολείο και το άλλο μισό εκκλησία. Το σχολείο στο χώρο που υπάρχει μέχρι και τώρα χτίστηκε το 1937. Δίπλα υπήρχε μια μεγάλη αίθουσα όπου μαγείρευαν για τους μαθητές και τάιζαν. Το πρωί έδιναν στα παιδιά γάλα και το μεσημέρι φαγητό. Το σχολείο λειτουργούσε πρωινό και απογευματινό. Τα παιδιά που έμεναν στην άλλη άκρη του χωριού δεν έφευγαν από το χώρο του σχολείου. Καθόταν εκεί και περίμεναν να αρχίσει και το απογευματινό μαθημα. Την δεκαετία του εξήντα φοιτούσαν γύρω στα 200 παιδιά στο εξατάξιο δημοτικό σχολείο του Ορμενίου. Είχε στο σχολείο περιστερώνα, είχαν κουνέλια, φύτευαν και καλλιεργούσαν τον κήπο του σχολείου. Υπήρχε και νηπιαγωγείο όπου και εκεί φοιτούσαν γύρω στα τριάντα παιδιά. Η μετανάστευση ξεκίνησε την δεκαετία του εξήντα και σιγά σιγά τα παιδιά του σχολείου μειώθηκαν. Όμως τα παιδιά ήταν ακόμα αρκετά. Το σχολείο από εξατάξιο έγινε τριτάξιο την δεκαετία του εβδομήντα και έτσι συνέχισε. Στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα άρχισαν να φοιτούν στο σχολείο και τα παιδιά των Πετρωτών. Κάποια στιγμή άρχισαν να έρχονται στο σχολείο μας και οι μαθητές της Φτελιάς και το σχολείο έγινε πάλι εξατάξιο. Οι γονείς των παιδιών της Φτελιάς αποφάσισαν να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο των Δικαίων. Μετά και το δεύτερο κύμα της μετανάστευσης στο τέλος της δεκαετίας του ογδόντα μειώθηκαν δραματικά και τα παιδιά του Ορμενίου. Αφού έμειναν λίγα παιδιά στο σχολείο, έμεινε με δύο τάξεις. Έτσι αποφάσισαν και οι γονείς των παιδιών του Ορμενίου να στείλουν και αυτοί τα παιδιά τους στα Δίκαια. Στο χωριό έμεινε μόνο το νηπιαγωγείο έως το 2007. Στις δεκαετίες του εξήντα, του εβδομήντα, του ογδόντα, στην αίθουσα του Σφακιανάκη υπήρχε σκηνή και τα παιδιά έπαιζαν θέατρο, έκαναν υπέροχες σχολικές εορτές. Στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς γινόταν οι γυμναστικές επιδείξεις.

# data[].attributes.headline
Πτελέα Έβρου 

# data[].attributes.subject
Πτελέα Έβρου 

# data[].attributes.body
Στην Πτελέα Έβρου κατοικούν πλέον περίπου 300 άτομα από τα οποία και μερικοί νέοι που ασχολούνται με την γεωργική καλλιέργεια!

Σπέρνουν Ηλίανθο,Βαμβάκι, Σίτο μαλακό, Σίτο Σκληρό, Μελλισόχορτο και Λεβάντα την οποία την κάνουν αιθέριο έλαιο!

Στο Δημοτικό Σχολείο Δικαίων πηγαίνουν 5 παιδάκια!

# data[].attributes.headline
Μήνυμα του Δημοτικού Σχολείου Δικαίων

# data[].attributes.subject
Μήνυμα του Δημοτικού Σχολείου Δικαίων

# data[].attributes.body
Το Δημοτικό Σχολείο Δικαίων συμμετέχει σε ένα καινοτόμο εκπαιδευτικό πρόγραμμα με στόχο την ανάδειξη του αγαπημένου μας τόπου, την καλλιέργεια δεξιοτήτων ζωής και κατανόηση της αγροτικής οικονομίας (κατανόηση των βασικών αρχών μάρκετινγκ, προώθησης και διαφήμισης, εξέλιξη στον σχεδιασμό ενός προϊόντος, δημιουργία και διαχείριση Eshop, Οικονομική Ανάλυση και P & L)

To πρώτο βήμα είναι να συλλέξουμε πληροφορίες για αυτή τη μοναδική γωνιά της Ελλάδας.

Ανασύρετε μνήμες και βοηθήστε μας να κατανοήσουμε το παρελθόν και το παρόν ώστε να δημιουργήσουμε ένα δικό μας μέλλον.

Πόσα παιδιά φοιτούσαν στο σχολείο του χωριού σας;

Πόσοι κάτοικοι ζούσαν κάποτε στα χωριά σας και πόσοι τώρα;

Χαρακτηριστικά ονόματα του τόπου σας...

Με τι ασχολούνταν οι κάτοικοι τότε και τώρα;

Ποια είναι τα ιδιαίτερα γεωργικά προϊόντα που παράγονται;

Πατήστε το + για να γράψετε μια πληροφορία.

Σας Ευχαριστούμε