# data[].attributes.headline
Slotbericht                                                                                                                                                               

Dit blog had ik liever niet willen schrijven, want
ik wens niemand toe wat ik heb meegemaakt. Als kind moet je kunnen spelen en
opgroeien in een veilige omgeving en als Joods kind in de Tweede Wereld Oorlog was
je niet veilig en had je geen fijne jeugd. Ook heb je te weinig en niet divers
gegeten wat niet  goed is voor je lichaam
en gezondheid. Het klinkt misschien wel spannend, maar je voelt veel angst en
onzekerheid. Ook het verliezen van je beide ouders is onvoorstelbaar en verschrikkelijk.
Deze ervaringen bepalen de rest van je leven en hebben enorm veel impact. Wel ontstaat
er een sterke band tussen alle joden in het kamp. Door het opschrijven van dit
verhaal hoop ik dat de verschrikkingen van de oorlog  nooit vergeten worden. Ook hoop ik dat er in
de toekomst geen oorlogen meer ontstaan. Een oorlog gun je niemand en je word
er helaas snel volwassen door.

# data[].attributes.subject
Slotbericht                                                                                                                                                               

Dit blog had ik liever niet willen schrijven, want
ik wens niemand toe wat ik heb meegemaakt. Als kind moet je kunnen spelen en
opgroeien in een veilige omgeving en als Joods kind in de Tweede Wereld Oorlog was
je niet veilig en had je geen fijne jeugd. Ook heb je te weinig en niet divers
gegeten wat niet  goed is voor je lichaam
en gezondheid. Het klinkt misschien wel spannend, maar je voelt veel angst en
onzekerheid. Ook het verliezen van je beide ouders is onvoorstelbaar en verschrikkelijk.
Deze ervaringen bepalen de rest van je leven en hebben enorm veel impact. Wel ontstaat
er een sterke band tussen alle joden in het kamp. Door het opschrijven van dit
verhaal hoop ik dat de verschrikkingen van de oorlog  nooit vergeten worden. Ook hoop ik dat er in
de toekomst geen oorlogen meer ontstaan. Een oorlog gun je niemand en je word
er helaas snel volwassen door.

# data[].attributes.headline
 5. Terug naar Nederland                                                                                                                                                                             Ook ik word erg ziek en slaap wel een week. Met een open vrachtauto van Canadezen worden Trude en ik met een grote groep anderen terug naar Mokum gebracht. Ik moet plassen en Trude zegtdat ik het in mijn broek moest doen. Ik schaam me diep. Dan is het nog maar zestig kilometer en we zijn bijna weer in Mokum. Veel mensen beginnen te huilen en als we er zijn omhelst iedereen elkaar. We worden naar een gebouw gebracht en vieren feest. We slapen op strozakken. Trude komt erachter dat een collega van mijn vader met zijn vrouw tante Lisa, voor mij willen zorgen. Ik eet slecht en tante Lisa zegt dat ik goed moet eten en dat ik anders dood ga. Ik kan het eten niet binnenhouden en gooi alles er uit. Ik moet het opruimen. Ik ben volgens haar geen kind meer. Ze geeft me een doek en ik begin schoon te maken. De oorlog is voorbij.

# data[].attributes.subject
 5. Terug naar Nederland                                                                                                                                                                             Ook ik word erg ziek en slaap wel een week. Met een open vrachtauto van Canadezen worden Trude en ik met een grote groep anderen terug naar Mokum gebracht. Ik moet plassen en Trude zegtdat ik het in mijn broek moest doen. Ik schaam me diep. Dan is het nog maar zestig kilometer en we zijn bijna weer in Mokum. Veel mensen beginnen te huilen en als we er zijn omhelst iedereen elkaar. We worden naar een gebouw gebracht en vieren feest. We slapen op strozakken. Trude komt erachter dat een collega van mijn vader met zijn vrouw tante Lisa, voor mij willen zorgen. Ik eet slecht en tante Lisa zegt dat ik goed moet eten en dat ik anders dood ga. Ik kan het eten niet binnenhouden en gooi alles er uit. Ik moet het opruimen. Ik ben volgens haar geen kind meer. Ze geeft me een doek en ik begin schoon te maken. De oorlog is voorbij.

# data[].attributes.headline
 4. Trein weg van Bergen-Belsen en moeder doodziek                                                                                                                             Op een ochtend maakt mijn moeder me wakker.  We gaan op reis naar Palestina. Ik trek snel een jas over mijn pyjama en ga met mijn moeder naar de trein die klaar staat. Ik val in slaap en word wakker. De trein staat stil en er is geen locomotief. Er lopen mensen buiten, ik ga met Trude ook naar buiten, want mijn moeder wil slapen. We vullen een fles water en plukken brandnetels. We maken een soepje op een vuurtje dat door mannen is gemaakt. Dan gaan we terug naar de trein en eten de soep. We zien Russische soldaten lopen met gevangen genomen moffen. Dan horen we het gefluit van een locomotief en worden we naar het dorp Tröbitz gebracht. Mijn  moeder moet naar het ziekenhuis en Trude, ik en ene Eva gaan naar een wit huis. De volgende dag gaan we naar het ziekenhuis en het gaat slecht met mijn moeder. Ze wil niet eten. Een paar dagen later zegt Trude dat de weg naar het ziekenhuis dicht is. We plukken een bos bloemen. Eva word boos op Trude en zegt dat mijn moeder dood is. Ik ben verdrietig en denk erover na dat ik nu geen ouders meer heb.

# data[].attributes.subject
 4. Trein weg van Bergen-Belsen en moeder doodziek                                                                                                                             Op een ochtend maakt mijn moeder me wakker.  We gaan op reis naar Palestina. Ik trek snel een jas over mijn pyjama en ga met mijn moeder naar de trein die klaar staat. Ik val in slaap en word wakker. De trein staat stil en er is geen locomotief. Er lopen mensen buiten, ik ga met Trude ook naar buiten, want mijn moeder wil slapen. We vullen een fles water en plukken brandnetels. We maken een soepje op een vuurtje dat door mannen is gemaakt. Dan gaan we terug naar de trein en eten de soep. We zien Russische soldaten lopen met gevangen genomen moffen. Dan horen we het gefluit van een locomotief en worden we naar het dorp Tröbitz gebracht. Mijn  moeder moet naar het ziekenhuis en Trude, ik en ene Eva gaan naar een wit huis. De volgende dag gaan we naar het ziekenhuis en het gaat slecht met mijn moeder. Ze wil niet eten. Een paar dagen later zegt Trude dat de weg naar het ziekenhuis dicht is. We plukken een bos bloemen. Eva word boos op Trude en zegt dat mijn moeder dood is. Ik ben verdrietig en denk erover na dat ik nu geen ouders meer heb.

# data[].attributes.headline
3. Vader is doodziek                                                                                                                                                                            Vanochtend kwam Trude, een vriendin van mijn moeder, naar onze barak om te zeggen dat mijn vader in de ziekenbarak ligt. Mijn  moeder moet naar haar dienst, dus stuurt mij met wat spullen naar de ziekenboeg. Ik weet de weg want mijn vader was een week eerder ook al erg ziek en toen hebben wij hem bezocht. Ik mocht niet naar binnen, en moest vlug mijn moeder halen, ‘anders was het te laat’. Ik vroeg of hij dan nu alweer beter was. Op de terugweg speelde ik eerst in het gras en volgde ik daarna de bijna zwarte schaduw van de verschillende barakken. Opeens was ik de weg kwijt en ik vroeg wel vijf keer de weg. Toen ik thuis kwam was mijn moeder al terug. Later kwam Trude en die liep snel naar binnen naar mijn moeder. Ze kwamen snel weer naar buiten en vroegen waarom ik mijn moeder niet de boodschap had gegeven. Ik was verdwaald en  het een beetje vergeten te vertellen. We renden samen naar de ziekenbarak en de dokter zei dat we boften dat we nog niet te laat waren. Mijn vader sliep en ademde heel zacht. Opeens draaide hij zich op zijn rug. Hij slikte. Hij zuchtte diep en deed zijn ogen open. Zijn mond ging open en hij kreeg hem niet meer dicht. De dokter draaide zich om en zei: ‘Het is gebeurd’.  Ik snap wat hij bedoelt en ik mis mijn vader steeds meer.

# data[].attributes.subject
3. Vader is doodziek                                                                                                                                                                            Vanochtend kwam Trude, een vriendin van mijn moeder, naar onze barak om te zeggen dat mijn vader in de ziekenbarak ligt. Mijn  moeder moet naar haar dienst, dus stuurt mij met wat spullen naar de ziekenboeg. Ik weet de weg want mijn vader was een week eerder ook al erg ziek en toen hebben wij hem bezocht. Ik mocht niet naar binnen, en moest vlug mijn moeder halen, ‘anders was het te laat’. Ik vroeg of hij dan nu alweer beter was. Op de terugweg speelde ik eerst in het gras en volgde ik daarna de bijna zwarte schaduw van de verschillende barakken. Opeens was ik de weg kwijt en ik vroeg wel vijf keer de weg. Toen ik thuis kwam was mijn moeder al terug. Later kwam Trude en die liep snel naar binnen naar mijn moeder. Ze kwamen snel weer naar buiten en vroegen waarom ik mijn moeder niet de boodschap had gegeven. Ik was verdwaald en  het een beetje vergeten te vertellen. We renden samen naar de ziekenbarak en de dokter zei dat we boften dat we nog niet te laat waren. Mijn vader sliep en ademde heel zacht. Opeens draaide hij zich op zijn rug. Hij slikte. Hij zuchtte diep en deed zijn ogen open. Zijn mond ging open en hij kreeg hem niet meer dicht. De dokter draaide zich om en zei: ‘Het is gebeurd’.  Ik snap wat hij bedoelt en ik mis mijn vader steeds meer.

# data[].attributes.body
Reisblogs

# data[].attributes.body
Jona Oberski als klein kind

# data[].attributes.headline
 

2. Tong uitsteken en lange neus trekken                                                                                                                                     

Vanavond mag ik met een aantal andere kinderen de
gamellen die gebruikt waren terugbrengen naar de keuken in een andere barak. In
eerste instantie had ik niet door dat de opdracht schoonmaken betekende dat ik
de pan mocht leeglikken om zo toch wat meer eten te krijgen. Op de terugweg
daagde de grotere kinderen mij uit. Ik moet mijn tong uitsteken en een lange
neus maken met mijn handen tegen een mof met een hond die verderop achter het
hek loopt. Ze zeggen dat ik het niet durf, maar ik durf het wel en doe het.
Plotseling pakt een groot meisje me beet en brengt me naar mijn moeder. Ik
blijf mijn tong uitsteken en een lange neus trekken tegen iedereen die ik tegen kom. Mijn moeder
is boos en geeft me een harde klap op mijn gezicht. Ze is geschrokken en zegt
dat we wel dood gemaakt kunnen worden voor deze actie. Ik zeg dat niemand mij heeft  gezien, maar mijn moeder neemt me mee naar
buiten en laat me zien dat er overal wachten zijn. Dan klinkt er een schot. Het
is gelukkig een waarschuwingsschot, omdat er te veel gevangenen bij elkaar
staan en om groepjes vorming te voorkomen. 

# data[].attributes.subject
 

2. Tong uitsteken en lange neus trekken                                                                                                                                     

Vanavond mag ik met een aantal andere kinderen de
gamellen die gebruikt waren terugbrengen naar de keuken in een andere barak. In
eerste instantie had ik niet door dat de opdracht schoonmaken betekende dat ik
de pan mocht leeglikken om zo toch wat meer eten te krijgen. Op de terugweg
daagde de grotere kinderen mij uit. Ik moet mijn tong uitsteken en een lange
neus maken met mijn handen tegen een mof met een hond die verderop achter het
hek loopt. Ze zeggen dat ik het niet durf, maar ik durf het wel en doe het.
Plotseling pakt een groot meisje me beet en brengt me naar mijn moeder. Ik
blijf mijn tong uitsteken en een lange neus trekken tegen iedereen die ik tegen kom. Mijn moeder
is boos en geeft me een harde klap op mijn gezicht. Ze is geschrokken en zegt
dat we wel dood gemaakt kunnen worden voor deze actie. Ik zeg dat niemand mij heeft  gezien, maar mijn moeder neemt me mee naar
buiten en laat me zien dat er overal wachten zijn. Dan klinkt er een schot. Het
is gelukkig een waarschuwingsschot, omdat er te veel gevangenen bij elkaar
staan en om groepjes vorming te voorkomen. 

# data[].attributes.headline
 

1. Amsterdam in de oorlog
                                                                                                                                                                          Tussen de middag speel ik voor ons huis in het zand
met een schepje en vormpjes. Het regent. Ik maak mooie zandtaartjes. Opeens staat er een
grote jongen naast me die tot twee keer toe mijn zandtaartjes kapot maakt en me
 uitlacht. Ik ben boos, bang  en verdrietig. Ik ren huilend naar mijn moeder
en zij troost me. De volgende dag huilt mijn moeder. De kruidenier aan de overkant wil niets
meer aan ons verkopen, omdat we Joden zijn. 's Avonds troosten mijn vader, mijn moeder en ik elkaar en geven elkaar een kus. Wij blijven altijd met elkaar, wat er ook
gebeurt. Ik vind het toch raar dat de kruidenier ons niets wil verkopen.

# data[].attributes.subject
 

1. Amsterdam in de oorlog
                                                                                                                                                                          Tussen de middag speel ik voor ons huis in het zand
met een schepje en vormpjes. Het regent. Ik maak mooie zandtaartjes. Opeens staat er een
grote jongen naast me die tot twee keer toe mijn zandtaartjes kapot maakt en me
 uitlacht. Ik ben boos, bang  en verdrietig. Ik ren huilend naar mijn moeder
en zij troost me. De volgende dag huilt mijn moeder. De kruidenier aan de overkant wil niets
meer aan ons verkopen, omdat we Joden zijn. 's Avonds troosten mijn vader, mijn moeder en ik elkaar en geven elkaar een kus. Wij blijven altijd met elkaar, wat er ook
gebeurt. Ik vind het toch raar dat de kruidenier ons niets wil verkopen.

# data[].attributes.headline
Inleiding                                                                                                                                                                                                            Dit reisblog is gebaseerd op het boek ‘Kinderjaren’ van Jona Oberski die het voor het eerst uitbracht in 1978. Het boek lijkt op zijn leven te slaan. Dit kun je zien aan het naschift waarin hij schrijft: “Aan mijn pleegouders die heel wat met me hadden uit te staan.”Het boek is geschreven door de ogen van een Joods jongetje die met zijn twee ouders de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog meemaakt. De jongen groeit op in Amsterdam en komt via kamp Westerbork terecht in Bergen-Belsen. De jongen wordt steeds verteld dat ze naar het beloofde land Palestina gaan.“Het was erg vervelend dat wij mijn vader nooit spreken, want nu moesten wij maar afwachten hoe hij opschoot met onze reis naar Palestina. ‘s Avonds spraken de mensen erover dat je helemaal niet naar Palestina zou gaan. Maar iemand zei ’stil er zijn kinderen hier’.” Daar sterft zijn vader en wordt hij samen met zijn moeder naar een ander kamp gebracht. Onderweg staat de trein lang stil, omdat Duitsland werd verslagen. De Russen verjaagden de Duitsers, waarna de Canadezen de jongen en zijn moeder wegbrachten naar het dorp Tröbitz. Hier stierf zijn moeder, omdat ze ziek was geworden. Uiteindelijk werden ze teruggebracht naar Amsterdam en adopteerden een collega van zijn vader en zijn vrouw hem. De naam van het jongetje wordt in het verhaal niet genoemd, maar wel wordt verteld dat de jongen aan het einde van de oorlog acht jaar oud is.Ik vind het een mooi en spannend boek dat goed laat zien hoe kleine kinderen de oorlog ervoeren.

# data[].attributes.subject
Inleiding                                                                                                                                                                                                            Dit reisblog is gebaseerd op het boek ‘Kinderjaren’ van Jona Oberski die het voor het eerst uitbracht in 1978. Het boek lijkt op zijn leven te slaan. Dit kun je zien aan het naschift waarin hij schrijft: “Aan mijn pleegouders die heel wat met me hadden uit te staan.”Het boek is geschreven door de ogen van een Joods jongetje die met zijn twee ouders de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog meemaakt. De jongen groeit op in Amsterdam en komt via kamp Westerbork terecht in Bergen-Belsen. De jongen wordt steeds verteld dat ze naar het beloofde land Palestina gaan.“Het was erg vervelend dat wij mijn vader nooit spreken, want nu moesten wij maar afwachten hoe hij opschoot met onze reis naar Palestina. ‘s Avonds spraken de mensen erover dat je helemaal niet naar Palestina zou gaan. Maar iemand zei ’stil er zijn kinderen hier’.” Daar sterft zijn vader en wordt hij samen met zijn moeder naar een ander kamp gebracht. Onderweg staat de trein lang stil, omdat Duitsland werd verslagen. De Russen verjaagden de Duitsers, waarna de Canadezen de jongen en zijn moeder wegbrachten naar het dorp Tröbitz. Hier stierf zijn moeder, omdat ze ziek was geworden. Uiteindelijk werden ze teruggebracht naar Amsterdam en adopteerden een collega van zijn vader en zijn vrouw hem. De naam van het jongetje wordt in het verhaal niet genoemd, maar wel wordt verteld dat de jongen aan het einde van de oorlog acht jaar oud is.Ik vind het een mooi en spannend boek dat goed laat zien hoe kleine kinderen de oorlog ervoeren.