# data[].attributes.body
Lotte Bellekom 4HE

# data[].attributes.body
Joe Speedboot is niet zijn echte naam. In het echt heette hij Achiel Stehpaan Ratzinger. Maar zijn naam is afgeleid van het liedje 'Hey Joe' van Jimi Hendrix. En daarom vind ik ook dat dit liedje heel goed bij het verhaal hoort. (Dit is dus een extra creatief, omdat ik ze allebei heel goed vond passen).

# data[].attributes.body
Deze foto vind ik heel erg goed passen bij het verhaal. Dit komt doordat Fransje helemaal verlamd is, maar nog wel zijn rechter arm kan bewegen. En Fransje houdt er niet van om niks te doen, dus hij ging eerst zijn vader helpen met werken, en daarna ging hij oefenen met armpje drukken. Hij oefende heel veel, en ging op een gegeven moment ook mee doen aan toernooien, hier was hij natuurlijk wel sterk en versloeg hij wel eens iemand. Maar zijn arm kon niet alle druk houden, en toen ging het op een gegeven moment ook mis, en hierna moest hij ook weer zichzelf herpakken om te gaan trainen, maar wel met maten. En toen ik dit plaatje zag vond ik het heel goed passen, want je ziet de strijdlust die Fransje ook heeft. En natuurlijk zie je ook het armpje drukken.

# data[].attributes.body
A. De hoofdpersoon is Fransje Hermans.
D. Ja je kan je heel goed verplaatsen in Fransje. Het verhaal is zo goed geschreven dat je echt het gevoel krijgt alsof je zelf een deel uitmaakt van het verhaal.
G. Het is heel verschillend hoe de personages reageren. Ook is het per personage anders. Het is bij Fransje namelijk niet echt heel voorspelbaar vind ik. En bij Joe had je de dingen die hij doet wel kunnen verwachten omdat hij sowieso al zo een typetje is. Maar bij bijvoorbeeld de broers van Fransje, vind ik dat ze in het begin nog al onvoorspelbaar reageren. Want je zou denken dat je blij bent als je broer weer terug komt uit een coma, maar in plaats daarvan dumpte ze hem in een boerderij.

# data[].attributes.body
A. Het is een ik-perspectief. Want je ziet het verhaal vanuit de ogen van Fransje. Je krijgt ook zijn gedachten mee, en je krijgt te weten hoe hij zich voelt.

B. De hoofdpersoon is de veertienjarige Fransje Hermans. Hij is na een ongeluk in een coma geraakt, maar er ook weer uitgekomen. Hij zit nu wel in een rolstoel en hij kan alleen nog zijn rechter arm bewegen.

C. Nee, er is geen sprake van perspectief wisseling, want je blijft het hele verhaal uit de ogen van Fransje kijken.

# data[].attributes.body
Je komt heel gemakkelijk door het boek heen. Dit heeft verschillende redenen. De eerste reden is dat Tommy Wieringa een hele fijne, en niet lastige, manier heeft van schrijven. Hierdoor doe je er niet heel lang over. Ook is het verhaal heel pakkend, het blijft steeds heel spannend en er komen steeds nieuwe onderdelen bij. Zo wil je graag weten wat het is en blijf je doorlezen.

# data[].attributes.body
Het verhaal kwam bij mij heel goed over. Dit komt doordat Tommy Wieringa heel mooi schrijft, maar eigenlijk ook weer niet. Hij gebruikt niet echt nette woorden, maar gaat al snel voor een wat meer grof woord. Maar hierdoor is het wel indrukwekkend. Hij schrijft het gewoon hoe de jongen, Fransje, echt zou denken. Die zou dus niet heel netjes praten, maar dat geeft een extra toevoeging aan het verhaal. Want dit maakte wel indruk op mij, doordat ik het eigenlijk heel mooi geschreven vond, maar als je er iets langer over na denkt klopt het nog maar voor de helft. En het verhaal was in het begin best heftig, door het ongeluk en alles wat er gebeurde. En dan begin ik vaak te denken, hoe het zou zijn als dat bij iemand die ik ken gebeurd. En als voorbeeld bij het taal gebruik, maar toch ook mooi geschreven, heb ik nog een citaat. 'Ik heb leren schuifelen op kromme dunne benen, waarbij ik mezelf met mijn goede arm altijd ergens aan vasthoud omdat ik anders omval. In het huisje achter in de tuin wacht ik de dood van mijn ouders af. Ik woon in een rechthoek. Er is een elektrisch tweepits kookstel, een magnetron, een tafel en een plee. Het bed staat achter de tafel, langs de muur.'

# data[].attributes.body
'Het vliegtuig was het breekijzer waarmee de lucht, het laatste element, overwonnen moest worden, dat had Joe die middag in de garage gezegd, en toen hij op het idee kwam zelf een vliegtuig te bouwen, begreep ik wat hij bedoelde: het vliegtuig zou het breekijzer zijn waarmee we de hemel tussen mevrouw Eilanders benen zouden openbreken.' Tommy Wieringa heeft het boek heel mooi geschreven. Het is zo origineel, ik zag het boek staan, maar ik had er niet veel verwachtingen bij, want ik snapte het niet echt. Maar toen ging ik opzoeken waar het over ging, en daar stond ik best van te kijken. Want het is een boek wat je niet echt dagelijks ziet. Het is eigenlijk iets wat wel zou kunnen gebeuren, maar niet echt vaak voorkomt. Hij heeft het op zo een goede manier verteld, en dat zie je niet in elk boek. Dit soort boeken zie je niet veel en daarom vond ik het heel origineel. De manier van schrijven komt niet heel veel voor.

# data[].attributes.body
De viertienjarige Fransje Hermans is na een ongeluk met een grasmaaier in een rolstoel beland en kan alleen nog zijn rechterarm bewegen. Toen hij in coma lag is er een nieuwe jongen in Lomark gekomen, hij noemt zichzelf Joe Speedboot. Hij heeft geen ouders meer. Een jaar nadat Fransje uit coma is gekomen, moeten zijn broers hem van hun moeder meenemen naar de kermis. Maar dan zetten ze hem gewoon in een verlaten boerderij, en als hij daar staat komt Joe binnen. Ze leren elkaar een beetje kennen en Joe verteld zijn verhaal. Fransje is hierdoor geïnspireerd, en hij gaat vaker rondhangen met Joe. Op een gegeven moment gaat Fransje ook oefenen met armpje drukken, want dat is het enige wat hij nog kan. En hiermee wordt hij steeds groter.

# data[].attributes.body
Tommy Wieringa