# data[].attributes.body
Prometeusz był tytanem, synem Japetona. W mitologii greckiej jest on uznawany za twórcę rodu ludzkiego. Prometeusz miał wymieszać glinę ze łzami i tchnąć w ulepioną postać ognistą duszę – tak powstał człowiek. Jednak działanie tytana nie było całkiem zgodne z wolą bogów. Nie dość, że stworzył człowieczą duszę z iskier, które ukradł z rydwanu boga Słońca -  Heliosa, to jeszcze sięgnął po ogień, by nauczyć ludzi gotować, wytapiać metale i odganiać dzikie zwierzęta. Działanie Prometeusza było bardzo bohaterskie, gdyż wiedział on, że jeśli bogowie dowiedzą się o kradzieży - ukarzą go. Mimo to postanowił wspomóc stworzone przez siebie istoty i podarować im żywioł, dzięki któremu będą mogli usprawnić swoje życie.

# data[].attributes.body
1. Nowy władca niebios.

2. Opustoszenie ziemi

a) pozostał tylko mądry Tytan Prometeusz

3. Ulepienie człowieka z gliny.

a) tchnięcie życia w martwe ciała
b) Słabość i nędza pierwszych ludzi.

4. Narada wszystkich ludzi

a) wskazanie praw i obowiązków względem nowych władców niebios
b) obawy Prometeusza o zbyt dużych ciężarach
c) obmyślenie podstępu

5. Zabicie woła przed ołtarzem
a) podzielenie wnętrzności zwierzęta
b) wybranie przez Dzeusa

6. Odkrycie oszustwa
a) gniew boga

7. Odmówienie ludziom daru ognia.
a) własnoręczne zdobycie ognia przez ludzi
b) zapalenie pierwszego ogniska

8. Nowe umiejętności.
a) nauka uprawy roli, wskazanie ukrytych złóż.

9. zdenerwowanie władcy Olimpu
a) wezwanie Hefajstosa

10.przykucie sprawcy do skalnej ściany Kaukazu
a) wytrwałość Tytana

11. ogromne trudy niewoli
a).wysłanie orła, zjadającego odrastającą wątrobę uwięzionego

12. zranienie ptaka przez Heraklesa.
a) kres cierpień oraz wolność Tytana

# data[].attributes.body
Według wersji podanej w tragedii Prometeusz skowany Ajschylosa, a sięgającej czasów Hezjoda (Teogonia, Prace i dnie), Prometeusz wykradł ogień bogom i przekazał ludziom z pouczeniem, jak mają z niego korzystać, dlatego był uważany za twórcę rzemiosł i wszelkiego postępu; swoim czynem wywołał gniew Zeusa — przykutemu za karę do skały Kaukazu orzeł wyszarpywał odrastającą stale wątrobę. Wyidealizowana postać Prometeusza stała się w początkach XIX w. symbolem tzw. prometeizmu, pojętego jako wyraz buntu przeciwko potęgom wyższym (zwłaszcza bóstwu) i normom krępującym wolność ducha, symbolem cierpienia dla idei, dla dobra ludzkości. Mit wykorzystywano od czasów starożytnych w literaturze (m.in. P. Calderón de la Barca, J.W. Goethe, J.G. Herder, P.B. Shelley, G. Byron, H.W. Longfellow), muzyce (L. van Beethoven, F. Liszt, G. Fauré, A. Skriabin) i sztuce (greckie malarstwo wazowe; Tycjan, P.P. Rubens, L. Silvestre (młodszy), A. Feuerbach i in.; w rzeźbie — reliefy hellenistyczne i rzymskie; J. Pradier, G. Marks i in.).

# data[].attributes.body
Mądry tytan Prometeusz był twórcą i dobroczyńcą ludzkości.Ulepił z gliny pierwszego człowieka,nauczył go wielu potrzebnych do życia sztuk oraz wykradł z nieba ogień,by ludzkie bytowanie stało się lepsze i przyjemniejsze. Za karę został skazany na straszliwe cierpienia:przykuto go do skały Kaukazu,a okrutny orzeł wyżera mu odrastającą wciąż w cudowny sposób wątrobę.

# data[].attributes.body
Prometeusz, Promētheús [gr., ‘wprzód myślący’, ‘przewidujący’],

mit. gr. tytan, dobroczyńca ludzkości, syn tytana Japeta, ojciec Deukaliona.