# data[].attributes.headline
"Już los Hektora dobiegł swego kresu..."

# data[].attributes.subject
"Już los Hektora dobiegł swego kresu..."

# data[].attributes.body
Franz von Matsch, Triumfujący Achilles, domena publiczna

# data[].attributes.body
Przeczytanie fragm. ks. 18, w.1 - 96
Streszczenie fragmentu

# data[].attributes.body
1. Przybycie Antylochy z wiadomością o śmierci Patroklesa.
2. Ogromna rozpacz Achillesa.
3. Przybycie Tetydy - matki Achillesa.
4. Prośby i przestrogi matki.
5. Decyzja Achillesa o pomszczeniu Patroklesa.
6. Podarowanie zbroi Achillesowi przez Tetydę.

# data[].attributes.body
Są przywiązani do przyjaciół.
Są zdolni do wielkich poświęceń.
Są zdolni do opanowania swych żądz.
Są odważni, mężni, pragną sławy

Uginają się jednak pod ciężarem przeznaczenia, któremu muszą być posłuszni.

# data[].attributes.body
Przeczytanie fragm. ks. 22,
w.210 - 370
Streszczenie fragmentu
Notatka w punktach

# data[].attributes.body
1. Strach Hektora i jego ucieczka przed Achillesem
2. Przybycie Ateny pod postacią brata Hektora Dejfoba
Obietnica Ateny - Dejfoba

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Żył najprawdopodobniej w VIII w. p.n.e. W starożytności niektórzy przypisywali mu autorstwo również innych poematów epickich oraz tzw. hymnów homeryckich i poematów heroikomicznych Batrachomyomachia ['wojna żabiomysia'] i Margites (zachowane tylko kilka wersów).

W epoce hellenistycznej, gdy zaczęto zestawiać różnice między Iliadą a - w języku, w szczegółach tych samych mitów - powstawały wątpliwości, czy Homer jest autorem obu eposów; również świat przedstawiony w Odysei wydawał się odmienny od świata Iliady; skłaniało to - i skłania także współczesnych badaczy Homera - do uznawania Odysei za dzieło na tyle młodsze od Iliady, że wymaga to przyznania autorstwa obu utworów 2 różnym poetom; inni uczeni, biorąc pod uwagę głębokie związki i paralele między Iliadą i Odyseją, utrzymują, że wskazywane różnice nie są aż tak istotne, by było konieczne przyjmowanie, iż autorami są 2 różni twórcy; uważają oni przy tym za nieprawdopodobne, by starożytność nie znała (bądź zapomniała) imienia owego drugiego genialnego poety, jakoby prawdziwego autora Odysei (lub Iliady - jeśli Homer byłby twórcą tylko Odysei), skoro zachowały się imiona wielu bezpośrednich kontynuatorów Homera. Pod koniec XVIII w. ówczesny stan wiedzy o epoce Homera, jak i ujawnianie (zwłaszcza w Iliadzie) niekonsekwencji i niezgodności w szczegółach przedstawianych zdarzeń doprowadziły do przekonania, że poeta nigdy nie istniał, a obecna postać obu eposów jest kompilacją pochodzącą z różnych epok i od różnych autorów. Współcześnie jednak wyraźnie dominuje przekonanie, że Iliada i Odyseja, będące całościami niezwykle rozbudowanymi i spójnymi, mogły powstać tylko jako utwory zaplanowane i zrealizowane - każdy z osobna - przez jednego autora, jakkolwiek wywodzą się i korzystają z wielowiekowej i różnorodnej twórczości wcześniejszych poetów-pieśniarzy, którzy w niezapisywanych recytacjach-improwizacjach przedstawiali poszczególne epizody składające się na grecką tradycję mityczną.

O życiu Homera mało wiedzieli już starożytni (siedem miast toczyło spór o to, które z nich jest naprawdę jego ojczyzną); antyczne biografie Homera (ich znane wersje pochodzą z czasów cesarstwa rzymskiego) mają charakter anegdotyczny i zawierają motywy legendarne (za legendę trzeba uznać nawet uświęcone tradycją wyobrażenie Homera jako ślepca).

Zestawiając nieliczne wiarygodne świadectwa historyczne (np. Herodot) z wynikami współczesnych różnorodnych dociekań, uważa się, że Homer żył najprawdopodobniej w VIII w. p.n.e. w Jonii, w północnej, nadmorskiej części Azji Mniejszej (dzisiejsza Turcja); mógł pochodzić ze Smyrny lub z wyspy Chios (gdzie w VI w. istniała korporacja homerydów, uważających się za potomków i dziedziców jego dzieła); wydaje się zwłaszcza prawdopodobne, że należał do kręgu pieśniarzy-poetów związanych z dworem władców Troady, którzy wywodzili swój ród od mitycznego Eneasza (wg XX pieśni Iliady mieli oni, z woli Zeusa, przejąć władanie nad ziemią trojańską). Możliwe też, że prawdziwa jest wersja o jego śmierci na wyspie Ios. Istnieją również inne hipotezy wiążące życie i działalność Homera z Beocją; w VIII w. wprowadzono w Grecji pismo alfabetyczne i zaczęto się nim posługiwać; fakt ten miał zasadnicze znaczenie dla powstania Iliady i Odysei; można przyjąć, że Homer był jednym z pierwszych, którzy przekształcili pieśń poetycką, istniejącą dotąd tylko w chwili recytacji-improwizacji, w poezję utrwalaną pismem, czyli w literaturę. Analiza Iliady i Odysei pozwala też zauważyć, że pismo umożliwiło stworzenie dużych form literackich (Iliada ponad 15 tysięcy, Odyseja ponad 12 tysięcy wersów), w których w jednolity i spójny sposób można było przedstawić wieloletnie i powiązane ze sobą dzieje wielu ludzi i ludów. Równina trojańska, gdzie Homer zebrał ludy wielu krajów pod wodzą Agamemnona, władcy Myken, walczące wspólnie o tę samą sprawę, miała moc budzenia poczucia rzeczywistej wspólnoty Hellenów; epos stał się przy tym skarbnicą scalającą w jedność to, co było indywidualną tradycją mityczną poszczególnych ludów; podobnie jest w Odysei - na szlak wędrówek Odysa zostały nanizane lokalne, niekiedy bardzo dawne mity z całego znanego Grekom basenu M. Śródziemnego.

Arystoteles, pierwszy uczony, który poddał teoretycznej analizie poezję epicką i dramatyczną, znając prawie całą ówczesną literaturę grecką, widział w dziełach Homera doskonały przykład twórczości, której naturą i istotą jest artystyczne odtwarzanie (mimesis) rzeczywistości ludzkiej.

# data[].attributes.attachment_link.title
Homer - Encyklopedia PWN - źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy

# data[].attributes.attachment_link.description
Żył najprawdopodobniej w VIII w. p.n.e. W starożytności niektórzy przypisywali mu autorstwo również innych poematów epickich oraz tzw. hymnów homeryckich i poematów heroikomicznych Batrachomyomachia ['wojna żabiomysia'] i Margites (zachowane tylko kilka wersów).

# data[].attributes.body
starogrecka ceramika

# data[].attributes.body
Przeczytanie  fragm. ks.24,
w.226 - 380
Streszczenie fragmentu
Notatka w punktach

# data[].attributes.headline
Priam prosi Achillesa o zwrot ciała Hektora 

# data[].attributes.subject
Priam prosi Achillesa o zwrot ciała Hektora 

# data[].attributes.body
obraz rosyjskiego malarza Aleksandra Andriejewicza Iwanowa,1824

# data[].attributes.headline
Priam - król Troi.              Hekabe - żona Priama, matka Hektora.                                      Parys - syn Priama, wywołał wojnę porywając Helenę. Hektor - najstarszy syn Priama i Hekabe.                             Deifob - brat Hektora. Chryzeida - córka kapłana Appolina, więził ją Agamemnon.                Kasandra - córka Priama, obdarzona darem proroctwa.                                                    

# data[].attributes.subject
Priam - król Troi.              Hekabe - żona Priama, matka Hektora.                                      Parys - syn Priama, wywołał wojnę porywając Helenę. Hektor - najstarszy syn Priama i Hekabe.                             Deifob - brat Hektora. Chryzeida - córka kapłana Appolina, więził ją Agamemnon.                Kasandra - córka Priama, obdarzona darem proroctwa.                                                    

# data[].attributes.headline
Mit o wojnie trojańskiej - konkurs piękności

# data[].attributes.subject
Mit o wojnie trojańskiej - konkurs piękności

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
O rękę pięknej boginki morskiej Tetydy starali się jednocześnie Dzeus i Posejdon (władca mórz). Ponieważ jednak istniała przepowiednia, że syn boginki będzie potężniejszy od ojca, obaj bogowie zrezygnowali ze swych planów. Tetyda zaś została wydana za księcia tesalskiego, Peleusa. Na uczcie weselnej pojawili się olimpijscy bogowie, niosąc pożyteczne i piękne dary. Zjawiła się też bogini niezgody, Eris, która aby zemścić się za to, że jej nie zaproszono, rzuciła między zgromadzone boginie złote jabłko z napisem "Dla najpiękniejszej". Rozpętała się wielka kłótnia, podczas której najbardziej domagały się dla siebie jabłka trzy boginie: Hera, Afrodyta i Atena. Celem rozsądzenia sporu Dzeus ustanowił sędzią młodego Parysa (syna króla Troi, Priama). Trzy boginie stanęły przed Parysem i każda z nich obiecywała mu za przysądzenie jej złotego jabłka wspaniałe dary: Hera - wielkość i bogactwo, Atena - mądrość, zaś Afrodyta - najpiękniejszą kobietę na ziemi, Helenę, żonę spartańskiego króla, Menelaosa. Parys oddał jabłko Afrodycie. Wkrótce potem zwyciężył w zawodach, urządzanych przez Trojan, i dostał się na dwór królewski, gdzie odkryto jego pochodzenie, ale w chwilach radości zapomniano o złej wróżbie. Jako książę udał się z wizytą do Menelaosa. Król Sparty przyjmował go serdecznie, ale musiał wyjechać, zostawił zatem gościa z prośbą, aby zaczekał na jego powrót, jednak Parys tej samej nocy uciekł, porywając Helenę. Za pogwałcenie świętego prawa gościnności oburzeni Grecy wystawili potężną armię, która pod wodzą Agamemnona.

Odwiedzin: 20

Strona powstała 20.09.2020.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
wklejacz.pl udostępnianie stron wklejanie treści upload zdjęć flash youtube kasper warguła

# data[].attributes.attachment_link.description
O rękę pięknej boginki morskiej Tetydy starali się jednocześnie Dzeus i Posejdon (władca mórz). Ponieważ jednak istniała przepowiednia, że syn boginki będzie potężniejszy od ojca, obaj bogowie zrezygnowali ze swych planów. Tetyda zaś została wydana za księcia tesalskiego, Peleusa. Na uczcie weselnej pojawili się olimpijscy bogowie, niosąc pożyteczne i piękne dary.

# data[].attributes.body
1. Upokorzenie się starego Priama.

2. Wyrzeczenie się zemsty.

3. Ucałowanie rąk Achillesa.

4. Rezygnacja Achillesa z zemsty

wydanie zwłok,

własnoręczne położenie zwłok, wroga na pogrzebnym łożu.

5. Wzruszenie się losem Priama - wspomnienie starego ojca

# data[].attributes.headline
Co w opisanej sytuacji przemawia do nas?

# data[].attributes.subject
Co w opisanej sytuacji przemawia do nas?

# data[].attributes.headline
Podane fakty świadczą o  wielkich możliwościach ludzkiego serca, w którym obok nienawiści i zła odnajdujemy pokłady dobra, miłości i skruchy.

# data[].attributes.subject
Podane fakty świadczą o  wielkich możliwościach ludzkiego serca, w którym obok nienawiści i zła odnajdujemy pokłady dobra, miłości i skruchy.

# data[].attributes.body
Priam z miłości do syna wyrzekł się zemsty i nienawiści wobec jego zabójcy.
Upokorzył się i ucałował ręce zabójcy syna.
Achilles przejęty litością wyrwał ze swego serca nienawiść do zabójcy przyjaciela.
Wydał zwłoki Priamowi, własnoręcznie położył je na pogrzebowym łożu.
Wzruszył się losem Priama i zapłakał.

# data[].attributes.headline
Hektor - w mitologii greckiej królewicz i najdzielniejszy bohater trojański; bohater Iliady Homera.

# data[].attributes.subject
Hektor - w mitologii greckiej królewicz i najdzielniejszy bohater trojański; bohater Iliady Homera.

# data[].attributes.body
Zobacz więcej:

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ten artykuł od 2019-03 wymaga zweryfikowania podanych informacji.

Należy podać wiarygodne źródła, najlepiej w formie Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon przypisów bibliograficznych.
Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
dyskusji tego artykułu.
{{Dopracować}} z tego artykułu.

Hektor ( gr. Ἕκτωρ Hektōr, łac. Hector) - w mitologii greckiej królewicz i najdzielniejszy bohater trojański; bohater Iliady Homera.

Uchodził za syna Priama i Hekabe (Hekuba). Był bratem Parysa, Deifoba i Kasandry oraz mężem Andromachy.

Początkowo był przeciwnikiem wybuchu wojny o Helenę. W czasie wojny trojańskiej zabił Patroklosa (myślał, że to Achilles, którego zbroję miał na sobie Patroklos), za co w odwecie zginął z ręki Achillesa pod murami Troi. Nawoływania rodziny Hektora do jego powrotu do twierdzy opisuje Lament Andromachy autorstwa Homera.

Chcąc pomścić śmierć i przyjaciela (Patroklosa) oraz zemścić się na jego zabójcy, Achilles zawlókł ciało Hektora do obozu greckiego, wystawił je niepochowane na żer zwierząt tj. psów i sępów, co było największą karą dla starożytnych, gdyż oznaczało skazanie duszy na wieczną tułaczkę po ziemi. Ponadto przyczepił je do swego rydwanu i codziennie rano przejeżdżał pod murami Troi. Dopiero Priam wybłagał u niego oddanie zwłok w zamian za cały wóz złota. Po uroczystościach pogrzebowych Hektora ( kremacja) w Troi zarządzono dwunastodniową żałobę, uszanowaną przez Greków.

Miał ciało atletycznej budowy i wybitnie męskie rysy twarzy.

Hektor starał się nie ulegać emocjom. Cechowały go honor i odwaga (pomimo strachu, stanął do pojedynku z Achillesem), którym to wartościom pozostał wierny do końca. Był również bardzo przywiązany do rodziny - żony Andromachy i syna Astyanaksa. Hektor kochał swojego ojca Priama oraz Troję i oddał za nich życie. Homer opisuje go panegirycznie jako rycerza bez skazy i wad, w życiu prywatnym przedstawiony został jako wspaniały mąż i ojciec. Stanowi więc przykład bohatera wyidealizowanego.

# data[].attributes.attachment_link.title
Hektor (syn Priama) - Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Ten artykuł od 2019-03 wymaga zweryfikowania podanych informacji. Należy podać wiarygodne źródła, najlepiej w formie Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon przypisów bibliograficznych. Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.

# data[].attributes.headline
Parys - w mitologii greckiej królewicz trojański.

# data[].attributes.subject
Parys - w mitologii greckiej królewicz trojański.

# data[].attributes.body
Uchodził za syna Priama i Hekabe. Był bratem Hektora, Deifobosa i Kasandry oraz ukochanym królowej Sparty – Heleny.
Zobacz więcej:

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ten artykuł od 2020-08 wymaga zweryfikowania podanych informacji.

Należy podać wiarygodne źródła, najlepiej w formie Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon przypisów bibliograficznych.
Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
{{Dopracować}} z tego artykułu.

Parys (także Aleksander, gr. Πάρις Páris, łac. Paris) - w mitologii greckiej królewicz trojański.

Uchodził za syna Priama i Hekabe. Był bratem Hektora, Deifobosa i Kasandry oraz ukochanym królowej Sparty - Heleny.

Na kilka dni przed porodem jego matka miała sen, że „wydała na świat żagiew płonącą, od której spłonęło całe miasto". Wróżbici przepowiedzieli, że dziecko będzie przyczyną upadku Troi. Zostało więc oddane pasterzowi Agelaosowi, aby ten porzucił chłopca w górach. Agelaos jednak nadał chłopcu imię Parys i wychował razem ze swoimi dziećmi. Gdy Parys dorósł, Priam i Hekabe, nie wiedząc nic o królewskim pochodzeniu młodzieńca, przyjęli go do swego domu i ożenili z Ojnone. Poznał go dopiero jego brat, Deifobos.

Z polecenia Zeusa Parys rozstrzygnął spór między Herą, Afrodytą i Ateną powstały na weselu Tetydy o to, która z nich jest najpiękniejsza. W zamian za obietnicę pomocy w zdobyciu najpiękniejszej kobiety na ziemi, Parys przyznał złote jabłko Afrodycie. Zgodnie z wcześniejszą obietnicą bogini pomogła mu w uprowadzeniu Heleny, żony Menelaosa. Porwanie królowej Sparty stało się bezpośrednią przyczyną wybuchu wojny trojańskiej.

W trakcie oblężenia Troi mieszkańcy miasta obwiniali Parysa o sprowadzenie nieszczęścia oraz oskarżali o tchórzostwo i brak męstwa. Jednak to właśnie Parys, z pomocą Apollina, zabił, siejącego postrach wśród Trojan, Achillesa. Zatruta strzała wypuszczona z łuku Parysa ugodziła herosa w piętę, powodując jego śmierć.

Raniony przez Filokteta udał się w góry Ida, do swojej żony, Ojnone, gdyż tylko ona, według przepowiedni, mogła uleczyć Parysa. Urażona zdradą odmówiła jednak pomocy. Parys powrócił do Troi i wkrótce potem zmarł.

# data[].attributes.attachment_link.description
Ten artykuł od 2020-08 wymaga zweryfikowania podanych informacji. Należy podać wiarygodne źródła, najlepiej w formie Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon przypisów bibliograficznych. Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte. {{Dopracować}} z tego artykułu. Parys (także Aleksander, gr.

# data[].attributes.body
Czas powstania  około 800 r. p.n.e.
Rodzaj literacki  epika
Gatunek literacki  epos bohatersko - batalistyczny
Geneza mit o wojnie trojańskiej
Czas akcji  49 dni ostatniego 10 roku wojny trojańskiej
Struktura 24 księgi, wstęp i zakończenie, opowiadanie o 4 wielkich bitwach posiadających epilogi

# data[].attributes.body
Achilles - najsławniejszy grecki heros o nieśmiertelnym ciele, nieustraszony rycerz będący główną postacią utworu.
Agamemnon - syn Atreusa, władcy Argos,
Menelaos - brat Agamemnona, to jemu porwano żonę Helenę, jest porywczy i mściwy.
Diomedes - odważny i waleczny wojownik,
Odyseusz (Odys, Ulisses) - król Itaki, sprytny, odważny i mądry, dobry wódz i wojownik, doskonały żeglarz.
Nestor - król Pyros, czcigodny mędrzec i doradca, najbardziej doświadczony wódz grecki.
Patrokles - przyjaciel Achillesa, odważny i czuły.
Ajas (Wielki) - najbardziej uparty wojownik, odznaczał się wielkim męstwem w walce.
Ajas (Mały) - był mężny i odważny, ale także kłótliwy. Najszybszy po Achillesie biegacz.

# data[].attributes.body
1. Kłótnia Achillesa z Agamemnonem o brankę Bryzeidę.

2. Gniew Achillesa - wycofanie się z walki.

3. Liczne klęski Greków.

4. Śmierć Patroklesa  z ręki Hektora.

5. Rozpacz Achillesa.

6. Powrót Achillesa  na pole walki.

7. Pojedynek Achillesa z Hektorem.

8. Śmierć Hektora.

9. Zbezczeszczenie zwłok Hektora przez Achillesa.

10. Prośba Priama  o zwrócenie włok syna.

11. Wydanie ciała Hektora Priamowi.

12. Pogrzeb Patroklesa i Hektora.

# data[].attributes.body
Co w zachowaniu zachowaniu się bohaterów i w przebiegu pojedynku zwraca naszą uwagę?

# data[].attributes.body
żądza zemsty
wściekłość
gwałtowność zachowania i słów
Pragnie pomścić śmierć przyjaciela.
Jest porywczy, popędliwy, dumny.
Nie uznaje racji Hektora.
Nie szanuje przeciwnika.
Zapomina o obyczaju oddania ciała pokonanego przeciwnika rodzinie.
Bezcześci zwłoki Hektora.

# data[].attributes.body
bohaterstwo
poświecenie dla ojczyzny
szlachetność
Staje do walki, mimo że wie, że zginie.
Jest pokorny wobec przeznaczenia.
Szuka kompromisu z Achillesem - chce zawrzeć układ na wypadek śmierci jednego z nich.
Szanuje przeciwnika
Pamięta o obyczaju wojennym i konieczności uszanowania zwłok pokonanego.

# data[].attributes.body
Pojedynek nie jest czysty, ponieważ bogowie pomagają Achillesowi przeciwko Hektorowi.

# data[].attributes.headline
Achilles - w mitologii greckiej heros i bohater wojny trojańskiej.

# data[].attributes.subject
Achilles - w mitologii greckiej heros i bohater wojny trojańskiej.

# data[].attributes.body
Zobacz więcej:

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Achilles ( gr. Ἀχιλλεύς, Achilleús; łac. Achilles) - w mitologii greckiej heros i bohater wojny trojańskiej (wódz Myrmidonów).

Uchodził za syna Peleusa, króla jednego z miast w Tesalii, i nereidy Tetydy. Był wychowankiem mądrego centaura Chejrona i ojcem Neoptolemosa. i Homera oraz charakteryzują go jako największego wojownika.

Pragnąc zapewnić mu nieśmiertelność, Tetyda po narodzeniu zanurzyła syna w wodach Styksu, by w ten sposób uodpornić na ciosy całe jego ciało; jedynym słabym miejscem pozostała pięta, za którą matka trzymała niemowlę. W związku z przepowiednią, wedle której bez Achillesa zwycięstwo nad Troją jest niemożliwe, a za co jednak opłaci on śmiercią, Tetyda ukrywała go wśród córek króla Likomedesa na Skiros. Miał go znaleźć i zabrać stamtąd Odyseusz, który w przebraniu kupca rozłożył przed królewnami pachnidła i kosztowności. Wobec jedynej obojętnej na nie królewny wydobył bogato zdobiony miecz, po który bez wahania sięgnął Achilles, zdradzając tym samym swą męską tożsamość.

W czasie podróży pod Troję Achilles zdobył ok. 40 miast, biorąc bogate łupy i branki.

Z dziejami herosa związana była przepowiednia[potrzebny przypis], że miał żyć długo i szczęśliwie, lecz umrzeć zapomniany - albo też umrzeć młodo, zdobywając chwałę. W innej wersji miał zginąć, gdy tylko zabije Hektora. Bohater zdecydował się na to, by pomścić śmierć swojego ukochanego Patroklosa, który zginął z ręki trojańskiego królewicza. Patroklos był ukochanym Achillesa. Gdy Achilles obraził się na Agamemnona za odebranie mu branki Bryzeidy i Trojanie wdarli się już do obozu Achajów i zaczęli podpalać ich okręty, Patroklos poprosił Achillesa o pożyczenie jego zbroi. Ubrany w nią uderzył na czele Myrmidonów na Trojan, pobił ich i odpędził pod mury Troi. Tam jednak padł od ciosu Hektora, który zdarł z niego zbroję i poznał, że to nie Achilles. Na drugi dzień, ubrany w nową zbroję wykutą w nocy przez Hefajstosa Achilles pomścił jego śmierć zabijając Hektora.

Achilles zginął, zanim Troja została zdobyta, gdy w jedyne miejsce „śmiertelne" - tam, gdzie matka trzymała go za piętę, ugodziła go strzała wypuszczona z łuku przez Parysa, brata Hektora. Stąd wzięło się wyrażenie „ pięta Achillesa" oraz nazwa ścięgno Achillesa.

Mała encyklopedia kultury antycznej, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1968

# data[].attributes.attachment_link.title
Achilles - Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Achilles ( gr. Ἀχιλλεύς, Achilleús; łac. Achilles) - w mitologii greckiej heros i bohater wojny trojańskiej (wódz Myrmidonów). Uchodził za syna Peleusa, króla jednego z miast w Tesalii, i nereidy Tetydy. Był wychowankiem mądrego centaura Chejrona i ojcem Neoptolemosa. i Homera oraz charakteryzują go jako największego wojownika.

# data[].attributes.body
Kliknij!

# data[].attributes.body
plan wydarzeń

# data[].attributes.body
Co w zachowaniu Achillesa zwraca naszą uwagę?

Achilles wyraża swą rozpacz po śmierci Patroklesa (jęczy i płacze).
Jest żądny zemsty, pragnie pomścić smierć przyjaciela. Nie zważa na przepowiednię, ktora mówi, że po śmierci Hektora, zginie on sam.  Jest na nią gotowy.

# data[].attributes.body
Achilles daje dowód swojej bezgranicznej przyjaźni z Patroklesem. Jest to przyjaźń wierna, silna i trwała.

# data[].attributes.body
obraz rosyjskiego malarza Mikołaja Ge, domena publiczna