# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ŻYCIE NA WALIZKACH - FRAJDA CZY ZMORA ?
Dziś przeprowadzę wywiad z Kingą Rachwalską - studentką drugiego roku. Poruszę z nią temat nauki w większych miastach i mieszkania poza domem. Dzień dobry, bardzo mi miło Panią widzieć. Myślę, że to będzie bardzo ciekawy wywiad, szczególnie dla nastolatków.
Witam, mi również bardzo miło i oczywiście też mam taką nadzieję.
Może zacznijmy od początku, dlaczego zdecydowała się Pani na naukę w innym mieście?
Na moją decyzję szczególnie wpłynęły koleżanki, które mnie zachęciły do tego, bo wiedziały, że jestem ambitna.
Od czego zależało, że została Pani przyjęta do Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Kotarbińskiego w Gorzowie Wlkp. ?
Przede wszystkim liczyły się wyniki testu gimnazjalnego, punkty za różne wolontariaty oraz za szczególne osiągnięcia.
Ooo, jakie to były osiągnięcia ?
Długi czas grałam w piłkę ręczną, na zawodach międzyszkolnych zajmowałyśmy zawsze pierwsze miejsca. Wyjątkowym sukcesem było zajęcie drugiego miejsca w województwie. Mogę się również pochwalić, iż każda klasę gimnazjalną kończyłam z czerwonym paskiem. Ha ha, więc jak sama widzisz, warto się uczyć.
To gratuluję, brawo ! Tylko jak to wszystko pogodzić?
Jak się chce, to wszystko można.
Wracając do tematu, szybko się Pani zaaklimatyzowała w nowym środowisku ?
Hmm, miałam to szczęście, że trafiłam na świetnych i ciepłych ludzi. Najgorzej było wstawać o świcie, biec na autobus i wracać do domu późnym wieczorem dzień w dzień. Takie trochę życie na walizkach.
Z tego co wiem, oddaliła się Pani do jeszcze większego miasta na studia.
Tak, zgadza się. Studiuję na Pomorskim Uniwersytecie Medycznym w Szczecinie moją ukochaną kosmetologię.
Ooo, to trudny kierunek.
Tak, w liceum uczęszczałam do klasy o profilu bio-chemicznym, co zmuszało mnie do systematycznej i ciężkiej nauki.
Podziwiam, że podjęła się Pani nauki tak wymagających przedmiotów, ponieważ większość osób boi się chemii i biologii.
Kosmetologia to moje marzenie, warte trudu.
I teraz Pani również dojeżdża czy mieszka w Szczecinie?
Mieszkam w Szczecinie, ale na weekend zawsze wracam do domu, także dalej życie na walizkach.
Nie jest Pani jeszcze zmęczona tym jeżdżeniem ?
Nie, nie, absolutnie! Wręcz przeciwnie, nauczyło mnie to odpowiedzialności, radzenia sobie w trudnych sytuacjach i dobrej organizacji.
Czyli poleca Pani naukę w dobrym liceum i wymarzone studia, nawet jeśli oddalone są od domu i przyjaciół?
Zdecydowanie tak! Wszystko ma swoją cenę, potrzeba tylko trochę wysiłku i motywacji, a wtedy wszystko jest w zasięgu ręki.
Myślę, że to powinien przeczytać każdy uczeń zmagający się z wyborem liceum, czyli tak naprawdę swojej przyszłości. Dziękujemy za słowa otuchy oraz dodający sił wywiad. Do widzenia.
Ja również dziękuję, trzymam kciuki za przyszłych licealistów i studentów ! Do widzenia.

Sami widzicie, dla marzeń warto się poświęcić, ciężko pracować. Czyli uszy do góry, książki do ręki i do boju moi drodzy koledzy !
"Ucz się ucz, bo nauka to potęgi klucz " !

# data[].attributes.attachment_link.description
Dziś przeprowadzę wywiad z Kingą Rachwalską - studentką drugiego roku. Poruszę z nią temat nauki w większych miastach i mieszkania poza domem. Dzień dobry, bardzo mi miło Panią widzieć. Myślę, że to będzie bardzo ciekawy wywiad, szczególnie dla nastolatków. Witam, mi również bardzo miło i oczywiście też mam taką nadzieję.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dzisiaj spotkałam się z moją ciocią Kasią, która jest weterynarzem w Szczecinie , aby porozmawiać o pracy zawodowej.
Skąd pomysł na zostanie weterynarzem?
Od dziecka lubiłam opiekować się zwierzętami, przynosiłam do domu małe kotki, jeże oraz ptaszki, które wypadły z gniazda. Dowiadywałam się z książek , czym można je karmić i jak się nimi zajmować.
Ile lat trzeba się uczyć i ile trwają studia w tym kierunku?
Oczywiście, należy ukończyć szkołę podstawową oraz szkołę średnią, a potem pójść na prawie sześcioletnie studia. Studia w tym kierunku są dosyć trudne i wymagają wiele wysiłku, ale później praca daje dużo satysfakcji.
Z jakimi trudnościami zmaga się pani w pracy?
Na pierwszy rzut oka przeważnie trudno jest zorientować się, co dolega naszemu pacjentowi, ponieważ zwierzęta nie mówią i nie można się z nimi dogadać, a z właścicielami czasami również jest trudno się porozumieć.
Czy pani praca bywa czasami niebezpieczna?
Zdarzają się niebezpieczne sytuacje, gdyż pies może ugryźć, kot podrapać, a koń kopnąć. Można się również zarazić się różnymi chorobami, które mogą być nawet śmiertelne dla ludzi.
Czy zaraziła się pani kiedyś jakąś chorobą podczas pracy?
W swojej karierze nie miałam jeszcze możliwości zarażenia się, gdyż co jakiś czas chodzę na specjalne szczepionki, aby właśnie tak się nie stało. Staram się również pracować tak, aby nie mieć za bliskiego kontaktu z chorym zwierzęciem oraz zawsze zakładam maskę oraz rękawiczki.
Z jakimi chorobami najczęściej zmagają się pacjenci?
Głównie są to choroby układu pokarmowego oraz oddechowego. Trafiają do nas również pacjenci z trudniejszymi do zdiagnozowania chorobami, które wymagają dłuższej obserwacji.
Jakie zwierzęta najczęściej ma pani pod swoją opieką?
Najczęściej przychodzą do nas właściciele ze zwierzętami domowymi, głównie psami i kotami, a także mniejszymi istotami, jak chomiki lub świnki morskie. Często też jesteśmy wzywani do zwierząt wiejskich.
Czy w dzisiejszych czasach ludzie dbają o swoje zwierzaki?
Zazwyczaj właściciele dbają o swoje zwierzęta, lecz czasami trafiają do nas zwierzęta skrajnie wyczerpane. Często również trafiają do nas bezpańskie psy oraz koty, kóre właściciele pozostawili na pastwę losu.
Co się dzieje z takimi zwierzętami?
Przechodzą one dwutygodniową kwarantannę, podczas której są badane i w tym czasie nie można ich jeszcze zaadoptować. Po tym czasie, gdy wszystko jest z nimi w porządku, przenosimy je do schroniska i są już wtedy przeznaczone do adopcji.
Co pani czuje podczas usypiania zwierząt?
Czuję wtedy ogromny smutek i żal, że nie dało się nic więcej z nimi zrobić. To jest najgorszą czynnością, którą muszę wykonywać w tym zawodzie.

# data[].attributes.attachment_link.description
Skąd pomysł na zostanie weterynarzem? Od dziecka lubiłam opiekować się zwierzętami, przynosiłam do domu małe kotki, jeże oraz ptaszki, które wypadły z gniazda. Dowiadywałam się z książek , czym można je karmić i jak się nimi zajmować. Ile lat trzeba się uczyć i ile trwają studia w tym kierunku?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wywiad wraz z moim dziadkiem o jego przeżyciach

Mój dziadek ma na imię Stanisław i ma życie wypełnione ciekawymi rzeczami, wydarzeniami.
Przeżył bardzo dużo.
Gdzie żyłeś przez swoje pierwsze 18 lat życia?
Mieszkałem i wychowywałem się początkowo w Mostnie, lecz się przeniosłem do Oborzan.
Jaka była twoja pierwsza praca?
Początkowo -po ukończeniu 18 lat- wzięli mnie do wojska i spędziłem tam ok. 3 lata.
Czy mógłbyś opowiedzieć, czym się zajmowałeś w wojsku?
Głównie zajmowałem się transportem broni z różnych miejsc w Polsce, np. z okolic Poznania.
Czym zajmowałeś się po wystąpieniu z wojska?
Zacząłem się zajmować wyrobem mebli, metali.
Czy miałeś kiedykolwiek zamiar opuścić swoje dotychczasowe miejsce zamieszkania?
Tak, lecz wtedy wpadła mi w oko pewna dziewczyna, tylko dla niej postanowiłem zostać.
Jak oceniasz teraźniejszą Polskę?
W współczesnej Polsce żyje się bardzo dobrze, w porównaniu do czasów PRL-u jest o wiele lepiej.
Jesteśmy w sojuszach międzynarodowych, więc Polska prawdopodobnie nie będzie już nigdy pod zaborem.

# data[].attributes.attachment_link.description
Mój dziadek ma na imię Stanisław i ma życie wypełnione ciekawymi rzeczami, wydarzeniami. Przeżył bardzo dużo. Gdzie żyłeś przez swoje pierwsze 18 lat życia? Mieszkałem i wychowywałem się początkowo w Mostnie, lecz się przeniosłem do Oborzan. Jaka była twoja pierwsza praca? Początkowo -po ukończeniu 18 lat- wzięli mnie do wojska i spędziłem tam ok.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W mojej ocenie - tak. Praca nauczyciela jest dla mnie pasją. To już 30 lat. Pierwsze 5 lat, od 1987 r., pracowałem w szkole podstawowej, następnie w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych. Byłem współzałożycielem Stowarzyszenia Oświatowego i społecznego Liceum Ogólnokształcącego w Dębnie. Miałem świadomość, że dojdzie do zmian w systemie edukacji w Polsce, więc perspektywa zetknięcia się z realiami była dla mnie ciekawa. W dwa lata po podjęciu pracy w szkole nastąpiła demokratyzacja ustroju w Polsce, więc krótko: przełom. Z perspektywy czasu oceniam, że reformy edukacji mogły zostać przeprowadzone dużo lepiej, z większymi korzyściami dla uczniów, rodziców i nauczycieli. Pracuję jako nauczyciel przedmiotów: historia, wiedza o społeczeństwie oraz historia i społeczeństwo. Pasjonujące jest przede wszystkim to, że można osiągnąć różne formy i poziomu dialogu z uczniami. Lekcja nie jest występem jednego aktora.

Jestem również wychowawcą. Oczywiście, wychowanie to domena domu rodzinnego, nauczyciel nie ma zadania zastępować rodziców. Ma jednak duże możliwości dobierania różnorodnych metod i form zajęć z wychowankami. Lubię swoją pracę. Robię to, co lubię.
Jakim pasjom oddaje się pan po pracy?
To były, są i będą różne pasje czy choćby zainteresowania. Są wśród nich: fotografowanie, czytanie książek, obcowanie z przyrodą, turystyka, poznawanie Polski - podróże po niej, rekreacja - bieganie, narciarstwo biegowe, jazda rowerem, żeglarstwo, architektura obronna, filatelistyka, kolekcjonerstwo, rysowanie, taniec, muzyka, literatura, filatelistyka. Kiedyś miałem okazję zetknąć się z harcerstwem i z tzw. sprawnościami harcerskimi. Zdaniem specjalistów dzieci, młodzież i dorośli powinni próbować się sprawdzić w różnorodnych formach aktywności. To pozwoli na wszechstronny rozwój, a któraś z tych aktywności może przybrać charakter pasji.
Która z nich jest dla pana najważniejsza i dlaczego?
Najważniejszą jest rodzina. Ale ta rozmowa dotyczy pasji w innym znaczeniu. Nie mam jednej, najważniejszej pasji. Ważny jest ruch - ułatwia zachowanie zdrowia, dostarcza pozytywnych doznań, wyzwala endorfiny - hormony szczęścia. Drugą dominującą jest genealogia - byłem ciekaw, skąd się wziąłem, skąd pochodzę?
Jaką rolę pełni w pana życiu sport?
Uprawiam sport w wymiarze rekreacyjnym. W latach 2003-2013 biegałem, ukończyłem kilkanaście maratonów, półmaratonów i wiele biegów na różnych dystansach. Poznałem wielu wspaniałych, życzliwych ludzi.
Jak wspomina pan swój udział w maratonach?
Wielka, niekiedy ekstremalna przygoda. Chciałem doświadczyć na sobie tego, o czym słyszałem. Biegałem ostrożnie, więc nie miałem jakichś dramatycznych przeżyć, o których niekiedy dowiadujemy się z relacji w mediach. Jako dziecko nie lubiłem biegać. Niestety, na zajęciach z wychowania fizycznego nie stosowano właściwej metody - a jest nią marszobieg. Pierwszym, radosnym zaskoczeniem było to, że w trakcie biegu można normalnie oddychać, a nawet rozmawiać - to jednak przy bieganiu rekreacyjnym. W poszczególnych maratonach miałem sporo przygód, np. uciskająca sznurówka omal nie stała się powodem nieukończenia biegu. W innym z powodu zbyt lekkiego śniadania, przeżyłem kryzys, tzw. ścianę. W kolejnym startowałem z bólem w stopie. W innym - dokuczał mi ogromny upał. Dla odmiany w jeszcze innym - wiatr, zimno i deszcz. Ostatni swój maraton ukończyłem w 2011 r. biegnąc z córką i jej narzeczonym - to było wyjątkowe, miłe przeżycie.
Czy mógłby pan opowiedzieć o swojej ulubionej dyscyplinie sportu?
Z powodu kontuzji nie mogę wrócić do biegania. Bardzo lubię pływać. To aktywność polecana przez wszystkich i dla każdego. Bardzo przyjemna i zdrowa. W związku z tym, że od kilku lat uprawiam tzw. morsowanie, przestałem się bać zimnej wody. Swobodnie pływam więc w okresie od kwietnia do listopada. Wielką przyjemność znajduję w narciarstwie biegowym, oczywiście uprawiam je w wymiarze rekreacyjnym. To chyba jedna z najzdrowszych form aktywności. Wystarczy odpowiednia grubość warstwy śniegu i narty możemy założyć dosłownie wszędzie. Jest to tani sport. Zdrowy dlatego, że angażujemy zarówno nogi, jak i ręce. Spacerujemy czy biegniemy na nartach gimnastykując się przy tym. Może uda się wrócić do żeglarstwa. Pasjonowałem się nim w latach 1978-1982. Sporo wtedy czytałem o żeglarstwie.
Czy mógłby pan opowiedzieć o swoich historycznych pasjach?
Na początku, jako dziecko, interesowałem się fortyfikacjami oraz rycerzami - to epoka średniowiecza. Potem i do dzisiaj - wikingowie. Przez 40 lat pasjonowałem się Józefem Piłsudskim. Interesuje mnie starożytność, w szczególności te obszary, których niestety brakuje w szkolnym programie historii. Pasjonująca jest archeologia. Dzieje Polski, zwłaszcza XIX i XX wiek, historia współczesnych systemów politycznych - totalitaryzmu z okresu rewolucji we Francji, komunizmu. Najważniejsza dla mnie jest możliwość zweryfikowania opinii, krytycyzm. Wbrew pozorom, ustalenie prawdy i jej przekazanie, wcale nie jest takim oczywistym celem autorów książek historycznych. Historii nieodłącznie towarzyszy polityka.
Odbywa pan wiele bliższych i dalszych podróży. Czy ma pan swoje miejsca, do których pan wraca albo chciałby wrócić?
To nie są duże wyprawy. Wręcz przeciwnie. Bardzo lubię wracać nad jezioro Duszatyń. Piękna jest dolina Myśli i Kosy.W młodości odbyłem z bratem motocyklową podróż dookoła Polski. Miałem wówczas 17 lat. Lubię jeździć po Polsce. Uwielbiam Karkonosze. Bywałem w Tatrach, Pieninach, Bieszczadach. Moja rodzina pochodzi z Podlasia. Dobrze się składa, bo to piękny region i lubię tam być.
Interesuje się pan historią swoich przodków - czy mógłby pan przybliżyć ten temat?
Późno zająłem się genealogią. Najpierw intrygowało mnie to, skąd pochodzę. Najstarsze dokumenty dotyczące Brzozowskich, to połowa XVIII w. W poszukiwaniach przodków - tzw. wachlarz - dotarłem do przełomu XVII i XVIII w. Moja ciekawość została w dużym stopniu zaspokojona, a przy okazji genealogia stała się moją wielką pasją. Poznałem wielu ciekawych ludzi, w tym krewnych. Zajmuję się indeksacją ksiąg chrztów, ślubów i zgonów z parafii z terenu Podlasia i łódzkiego, skąd pochodzi mój zięć. Zetknąłem się też z genealogią genetyczną. Genealogia staje się coraz bardziej popularna wśród Polaków.
Ma pan tak wiele pasji i zainteresowań - czym jest według pana pasja w życiu człowieka i w pana życiu?
Pasja to według mnie jedna z witamin. Żartując, chciałem wyrazić opinię, że pasja jest każdemu z nas niezbędna. Może to być coś zupełnie zwyczajnego, drobnego. Zainteresowania i pasje rozwijają nas. To od nas zależy, w jakim stopniu i czy przy okazji staniemy się mądrzejsi, bardziej doświadczeni, ciekawsi dla siebie samych i dla znajomych. Ważne, żeby dostarczała nam radości, poczucia spełnienia.
Jakich rad, związanych z rozwijaniem pasji, udzieliłby pan dzisiejszym nastolatkom?
Wracając do pierwszego pytania - życzyłbym nastolatkom, aby z pasją przyjmowali możliwość nauki w szkole. Pewnie, gdybym powiedział to np. na lekcji, wzbudziłbym wesołość danej klasy. Uczenie się jest czymś fundamentalnie ważnym. Byłoby wspaniale, gdyby uczniowie lubili uczyć się, chodzić do szkoły. Radziłbym, aby uczniowie starali się zachować pozytywne i aktywne nastawienie do nauki.

Przede wszystkim, byłoby czymś pięknym zachowanie naturalnej dziecięcej ciekawości, aktywności i spontaniczności - nie tylko w sferze szkolnej. W całym swoim życiu - mam na myśli również siebie - powinniśmy być wręcz ciekawscy i aktywni w najbardziej różnorodnych sferach. Powinniśmy być otwarci na słuchanie, ale i krytyczni, tak aby mądrze wybierać. Kierujmy się ciekawością, atrakcyjnością - ale też starajmy się ocenić czy nasze zainteresowania i pasje są korzystnie ulokowane. Musimy być mądrymi egoistami - robić to, co nas buduje, rozwija, umacnia. Każde z dzieci jest unikalne i wyjątkowe, posiada niezmierzalny potencjał.
Jakie ma pan plany na najbliższą przyszłość dotyczące pana pasji i zainteresowań?
Bez zmian. Szukać, próbować, poznawać. Na pewno będzie to rekreacja. Genealogia - może pojawi się książka? Chciałbym wrócić do rysowania. Może spróbuję swoich zdolności w grze na jakimś instrumencie?
Dziękuję Panu serdecznie za rozmowę. Myślę, że wynika z niej kilka ważnych wniosków. Nasuwa mi się refleksja, że w życiu potrzebna jest pasja, jakieś hobby. Ono wzbogaca nas i zmieniana lepsze. Pozwala odkryć nowe możliwości, które tkwią w nas...

# data[].attributes.attachment_link.description
Czy praca jest dla pana pasją, czy jedynie obowiązkiem? W mojej ocenie - tak. Praca nauczyciela jest dla mnie pasją. To już 30 lat. Pierwsze 5 lat, od 1987 r., pracowałem w szkole podstawowej, następnie w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych. Byłem współzałożycielem Stowarzyszenia Oświatowego i społecznego Liceum Ogólnokształcącego w Dębnie.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dzisiejszy wywiad przeprowadzę z moim bratem Wiktorem.
Jakie jest twoje hobby?
Moje hobby to przede wszystkim granie w piłkę nożną.
Co chciałbyś robić w przyszłości?
W przyszłości chciałbym zostać policjantem, żeby pomagać innym w trudnych sytuacjach.
Jak spędzasz czas wolny?
Czas wolny często spędzam na dworze z przyjaciółmi. Uwielbiam bawić się w chowanego, w berka, a także lubię grać w piłkę nożną.
Do jakiego miasta chciałbyś się przeprowadzić i dlaczego?
Najbardziej chciałbym się przeprowadzić do Warszawy, gdzie chciałbym dostać się do szkoły wyższej.

Co cenisz w sobie ?

Cenię w sobie lojalność, szczerość oraz poczucie humoru.
Co jest dla ciebie najważniejsze?
Najważniejsza dla mnie jest szczególnie rodzina, z którą codziennie spędzam czas. W trudnych sytuacjach rodzina zawsze było koło mnie i za to ich bardzo kocham.
Dziękuje za poświęcenie czasu. Ja również dziękuję za rozmowę.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jakie jest twoje hobby? Moje hobby to przede wszystkim granie w piłkę nożną. Co chciałbyś robić w przyszłości? W przyszłości chciałbym zostać policjantem, żeby pomagać innym w trudnych sytuacjach. Jak spędzasz czas wolny? Czas wolny często spędzam na dworze z przyjaciółmi. Uwielbiam bawić się w chowanego, w berka, a także lubię grać w piłkę nożną....

# data[].attributes.headline
Krzysztof Piestrzyński , Brajan Balcarczyk

# data[].attributes.subject
Krzysztof Piestrzyński , Brajan Balcarczyk

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Krzysztof Piestrzyński , Brajan Balcarczyk kl.2c - zadawali pytania
Jakub Forster kl.2c - odpowiadał na zadane pytania

Dzisiaj przeprowadzimy wywiad z uczniem klasy IIc gimnazjum -Kubą- ze Szkoły Podstawowej nr 2 im. Arkadego Fiedlera w Dębnie
Czym się zajmujesz na co dzień?
Najczęściej w wolnym czasie, oprócz chodzenia do szkoły, jeżdżę rowerem i gram w gry typu "GTA V".
Jaka była Twoja najdalsza trasa pokonana rowerem ?
Najdalsza trasa, jaką pokonałem, to ok. 50 km. Jechałem wtedy przez las naokoło Dębna.
Na jakim urządzeniu grasz w gry ?
Ja grałem na Windows, ale przerzuciłem się na "X-box 360" . Planuję jednak zakup "PS4".
Jakie było twoje pierwsze zwierzę domowe ?
Moim pierwszym zwierzątkiem był malutki piesek. Wabił się Majka.
Jakiej rasy był ten pies ?
Była to rasa owczarek niemiecki.
A jakie jest twoje ulubione zwierzę ?
Moim ulubionym zwierzęciem jest agama brodata, ponieważ jest malutka, a przy tym bardzo słodka.
Jaka jest twoja ulubiona marka urządzeń elektronicznych ?
Apple, ponieważ wszystko działa i się nie zawiesza. Lubię jak się nic nie zacina.
Kiedy zakupiłeś pierwsze urządzenie z tej marki ?
Był to "IPhone SE" zakupiony w 2016 roku i był to mój najlepszy zakup.

Czyli sumując wszystko- Kuba jest osobą, która lubi zwierzęta i interesuje się technologią.

Krzysztof Piestrzyński , Brajan Balcarczyk zadawali pytania
Jakub Forster odpowiadał na zadane pytania

# data[].attributes.attachment_link.description
Dzisiaj przeprowadzimy wywiad z uczniem klasy IIc gimnazjum -Kubą- ze Szkoły Podstawowej nr 2 im. Arkadego Fiedlera w Dębnie Czym się zajmujesz na co dzień? Najczęściej w wolnym czasie, oprócz chodzenia do szkoły, jeżdżę rowerem i gram w gry typu 'GTA V'. Jaka była Twoja najdalsza trasa pokonana rowerem ?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wywiad będzie z osobą, która mi bardzo imponuje, przez co jest moim autorytetem. Tą osobą jest Dariusz Rozalik, mój tata.
Bohaterem mojego wywiadu jest Dariusz Rozalik. Jest on szefem firmy DR- Trans oraz pracownikiem firmy Eurocash. Poza pracą czynnie uprawia sport, w szczególności piłkę siatkową i trenuje na siłowni. Mimo to znajduje czas na wiele innych zainteresowań. Postanowił podzielić się z nami tym, jak godzi pracę, hobby i rodzinę.
Darku, o której godzinie zaczyna i kończy się Twój dzień?
Mój dzień zaczyna się od godziny 6.00, wtedy właśnie wstaję. O której się kończy ciężko określić, zależy to od dnia. Nie raz jest to 24.00, a czasem o 02.00.

Od wielu lat prowadzi Pan firmę transportową i jednocześnie pracuje jako przedstawiciel handlowy. Jak Pan to godzi?
W dzisiejszych czasach jest to wszystko możliwe przy pomocy telefonów i internetu. Daje mi możliwość komunikowania się z klientami, jak i pracownikami. Wieloletnie doświadczenie nauczyło mnie rozłożyć obowiązki na cały dzień. Najważniejsza jest organizacja pracy. W prowadzeniu firmy bardzo pomaga mi żona, na którą mogę zawsze liczyć. Jest to na pewno ciężkie i stresujące, ale jakoś daję sobie radę.

Co lubi Pan w pracy przedstawiciela handlowego?
Głównie handel, czyli sprzedaż. Jak pamiętam, od zawsze miałem do tego smykałkę, nawet będąc dzieckiem, np. sprzedawałem jabłka z babci ogrodu.

Wspomniał Pan wcześniej o stresie. Jak Pan z nim sobie radzi?
Pomaga mi w tym siłownia. Jest ona dla mnie najlepsza na wyładowanie. Tam zapominam o wszystkich problemach i ładuję baterie do dalszej pracy. Pomaga mi w tym również moja rodzina, to przy niej zapominam o wszystkim. Przecież praca nie jest najważniejsza.

Właśnie, kiedy znajduje Pan czas dla rodziny?
Mamy wiele wspólnych zainteresowań, np. uwielbiamy jeździć rowerem. Więc jak jest piękna pogoda, jedziemy wspólnie na przejażdżkę. Z synem uwielbiamy razem oglądać mecze. Oprócz tego na co dzień znajduję czas, aby porozmawiać czy pobawić się (jak to robię z młodszą córką). Znajduję czas, aby wspólnie pójść na spacer czy poczytać córce bajki.

Tak zapracowany człowiek znajduje czas na jeszcze inne hobby?
Oczywiście. Latem są to wszelkie sporty wodne, wiosną i jesienią jest to jazda rowerem, a zimą jest to morsowanie. Poza tym uwielbiam sporty ekstremalne, np. skok z bangie lub z komina (222m). Jednak najbardziej z tego kocham siłownię.

Ostatnie pytanie, czy zmieniłbyś coś w swoim życiu?
Chyba nic. Lubię ten pęd... Już wielokrotnie próbowałem, ale nie umiem zwolnić, nie umiem siedzieć bezczynnie. Praca daje mi satysfakcję, a rodzina i hobby siłę. Mimo to, że czasem jestem zmęczony, nie umiem inaczej.
Czego mogę Panu życzyć?
Zdrowia.
Więc tego Panu życzę i dziękuję za rozmowę. Moim zdaniem Pan Dariusz jest bardzo pracowitą osobą i niejedna osoba powinna wziąć z niego przykład. Potrafi pogodzić pracę, obowiązki domowe, jak i przyjemności. Wszystko ze sobą łączy i czerpie z tego co najlepsze. Ma pracę, która daje mu satysfakcję, zapewnia hobby, które rozładowuje stres i zmęczenie oraz rodzinę, przy której czuje się wspaniale.

# data[].attributes.attachment_link.description
Bohaterem mojego wywiadu jest Dariusz Rozalik. Jest on szefem firmy DR- Trans oraz pracownikiem firmy Eurocash. Poza pracą czynnie uprawia sport, w szczególności piłkę siatkową i trenuje na siłowni. Mimo to znajduje czas na wiele innych zainteresowań. Postanowił podzielić się z nami tym, jak godzi pracę, hobby i rodzinę.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Strażnik Graniczny-co i jak?
Dzisiaj porozmawiamy z emerytowanym funkcjonariuszem Straży Granicznej, który przez dwadzieścia lat zajmował się ochroną granic naszego państwa. Witam serdecznie naszego gościa. Czy mógłby nam Pan się przedstawić?
Chorąży sztabowy SG, Henryk Mazur.
Czym zajmuje się Straż Graniczna i jak Pan do niej trafił?
Straż Graniczna jest to Formacja Mundurowa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, której zadaniem jest ochrona granic lądowych, powietrznych oraz wodnych Rzeczypospolitej Polskiej. Do formacji tej trafiłem w 1992r. po ukończeniu szkoły średniej. Zdałem odpowiednie egzaminy i wstąpiłem do Centrum Szkolenia Straży Granicznej w Kętrzynie.
Ile lat trwało szkolenie?
Dwa lata. Po tym czasie trafiłem do służby w ochronie granicy polsko-niemieckiej. Przez 11 lat pracowałem na trzech strażnicach na rzece Odrze i Nysie Łużyckiej.
Na czym polegała ochrona granicy polsko-niemieckiej?
W czasie służby zajmowałem się patrolowaniem granicy, kontrolą osób i pojazdów przebywających w tym rejonie. Zapobiegałem przemycaniu przez granicę państwa uchodźców z całego świata, niedozwolonych towarów i czuwałem nad bezpieczeństwem porządku publicznego.
Czy służba w SG jest ciekawa?
Tak, w trakcie mojej pracy jeździłem samochodami i motorami terenowymi, pływałem kutrami patrolowym, a także latałem samolotami i helikopterami.
Czuł Pan się bezpiecznie w pracy?
Nie, ponieważ niejednokrotnie miałem kontakt z przestępcami i przemytnikami. Warto dodać, że w trakcie służby posiadałem także broń.
Czy miał Pan kiedyś okazję strzelać z broni?
Tak, ale tylko i wyłącznie na strzelnicy w czasie treningu. W trakcie służby na szczęście nie musiałem jej używać.
W takim razie co Pan robił przez kolejne lata pracy w SG?
Pracowałem na Drogowym Przejściu Granicznym w Kostrzynie Nad Odrą jako kontroler. Zajmowałem się tam kontrolą osób, samochodów i autokarów przekraczających granicę polsko-niemiecką.
Jak wygląda mundur strażnika granicznego?
Na strażnicach chodziłem w tak zwanym mundurze polowy(moro)i zielonym berecie lub czapce kepi. Na przejściu granicznym w mundurze wyjściowym z charakterystyczną czapką z zielonym otokiem.
I na koniec ostatnie pytanie. Gdyby miał Pan możliwość ponownego wyboru, czy wybrałby Pan ten sam zawód?
Tak, bo pomimo tego, że był niebezpieczny, dawał mi dużo przygód i satysfakcji.
Dziękuję Panu za rozmowę. Jestem wdzięczna, że poświecił mi Pan swój czas.

# data[].attributes.attachment_link.description
Dzisiaj porozmawiamy z emerytowanym funkcjonariuszem Straży Granicznej, który przez dwadzieścia lat zajmował się ochroną granic naszego państwa. Witam serdecznie naszego gościa. Czy mógłby nam Pan się przedstawić? Chorąży sztabowy SG, Henryk Mazur. Czym zajmuje się Straż Graniczna i jak Pan do niej trafił? Straż Graniczna jest to Formacja Mundurowa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, której...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
17 grudnia 2017 roku miałam okazję przeprowadzić wywiad z zawodowym kierowcą ciężarówki. Jego przebieg relacjonuję poniżej.
Co Pana nakłoniło, aby zostać kierowcą tira?
Przede wszystkim to, że praca nie jest monotonna. Codziennie mogę podróżować w inne miejsce i podziwiać piękno natury.
Jakie są minusy tego zawodu?
Największym minusem jest to, że przebywa się poza domem i trzeba rozstawać się z rodziną.
Jaką najważniejszą cechę powinna mieć osoba wybierająca ten zawód?
Powinna wyróżniać się odpowiedzialnością za wszystkie swoje czyny oraz racjonalnym myśleniem.
Jak wygląda typowy dzień. Z czego on się składa?
Składa się on z załadunku, szukania miejsca ładunku i rozładunku oraz przerwy na posiłek. Dzień pracy trwa maksymalnie 15 godzin w czasie, których czas jazdy może trwać 9 godzin. Jazda trwa 4,5 godziny, następnie jest przerwa 45 minut, a potem dalej 4,5 godziny prowadzenia pojazdu.
Ile wykonuje Pan w ciągu dnia kilometrów?
Zależy to od tego, jak daleko od siebie są położone miejsca ładunku oraz rozładunku. Jest to zazwyczaj od 500km do 700 km.
Jaka pora roku bywa najgorsza i dlaczego?
Najbardziej utrudniona praca występuje zimą. Związane jest to zazwyczaj ze zmianą temperatury, przez co powierzchnia staje się śliska.Opady deszczu również są niekorzystne podczas jazdy. W takich warunkach łatwo można wpaść w poślizg, dlatego zawsze trzeba być czujnym.
Na co należy zwracać szczególną uwagę, aby uniknąć wypadków?
Szczególną uwagę należy zwracać na znaki oraz przewidywać zachowania innych kierowców.
Co musiał Pan zrobić, aby stać się kierowcą ciężarówki?
Zdać prawo jazdy kategorii C na samochody ciężarowe oraz E na przyczepy. Przejść badania lekarskie i psychologiczne oraz ukończyć kurs kompetencji zawodowych.
Co Pan najbardziej lubi w swojej pracy?
Jazdę po różnych krajach i podziwianie otaczającej przyrody.
Który kraj szczególnie się Panu podobał?
Szczególnie zapadła mi w pamięć trasa po Hiszpanii, która co chwilę zaskakiwała mnie swoim niezwykłym śródziemnomorskim klimatem.
Jak długo Pan jest kierowcą ?
Od 2005 roku, czyli już 12 lat.
Bardzo dziękuję za udzielenie mi wywiadu. Życzę Panu bezpieczeństwa w pracy i podziwiania wielu pięknych krajobrazów.
Dziękuję.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ciężarówką przez świat, czyli tajniki kierowcy

# data[].attributes.attachment_link.description
Co Pana nakłoniło, aby zostać kierowcą tira? Przede wszystkim to, że praca nie jest monotonna. Codziennie mogę podróżować w inne miejsce i podziwiać piękno natury. Jakie są minusy tego zawodu? Największym minusem jest to, że przebywa się poza domem i trzeba rozstawać się z rodziną. Jaką najważniejszą cechę powinna mieć osoba wybierająca ten zawód?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zapraszamy na wywiad z Klaudią, który przeprowadzili Eryk i Marek.

Witamy w programie "Pogawędki z rana". Dzisiaj wywiad z Klaudią przeprowadzą Eryk i Marek.
Dzień dobry.
Witam.
Jakie są Twoje zainteresowania?
Bardzo lubię jazdę na rolkach, grę na gitarze i djembie, a w wolnych chwilach uwielbiam projektować wnętrza i rysować.
Jakie były początki jazdy na rolkach?
Zaczęłam uprawiać ten sport w wieku dziewięciu lat i zakochałam się w nim. Nauka nie zajmowała mi długo, ponieważ praktycznie od samego początku umiałam utrzymać równowagę, a to jest w tym najważniejsze.
Jeździsz zazwyczaj sama czy z kimś?
Przeważnie jeżdżę z moją przyjaciółką, ale zdarzają się dni, kiedy mam ochotę wybrać się w pojedynkę i trochę odpocząć lub pomyśleć.
Od czego zaczęło się projektowanie wnętrz?
Szczerze mówiąc to nie miałam nigdy pomysłu, aby zacząć stwarzać domy czy pokoje. W sumie mój talent pomogła mi odnaleźć gra The sims. Zaczęłam dekorować mieszkania w niej i zauważyłam, że jest to dla mnie bardzo przyjemne, a moja rodzina była zaskoczona tym, jak dobierałam kolorystykę i meble.
A jak często projektujesz wnętrza?
Różnie, zdarza się, że robię to codziennie, ale czasem mam też kilkudniowe przerwy. Tak naprawdę wszystko zależy od tego, czy mam pomysł na dane pomieszczenie lub po prostu chcę zrobić coś dla odpoczynku.
Wspomniałaś na początku, że lubisz grę na gitarze. Jak często na niej grasz.
Nie mam określonych dni czy godzin. Gram wtedy, gdy tego potrzebuję, chcę się odprężyć. Mogę grać przez 1 godzinę, a czasem tylko 10 minut. Zależy to też od tego, czy mam wolny czas.
Co Cię zafascynowało w grze na gitarze?
Ciężko mi będzie odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ w sumie to sama nie wiem. Gdy byłam mała, lubiłam sobie brzdąkać na gitarze, a później poszłam na lekcje gry i od tego w sumie się wszystko zaczęło.
Mówiłaś też, że grasz na djembie. Na którym instrumencie idzie Ci lepiej?
Tak szczerze, to na obydwu umiem grać dobrze. Zarówno na djembie, jak i na gitarze gram bardzo dobrze, ale nie perfekcyjnie. Sądzę, że te dwa instrumenty są na równi, jeśli chodzi o moje umiejętności.
Na samym początku wspomniałaś także o rysowaniu. Czy jest to Twoja pasja?
Z jednej strony jest to moje hobby, ponieważ bardzo to lubię, ale mam też taki przymus, bo chcę iść do liceum plastycznego, więc muszę się bardziej rozwinąć w tej dziedzinie, niemniej jednak sprawia mi to przyjemność.
Dobrze, dziękujemy za ten wywiad i życzymy Ci miłego dnia.
Także dziękuję. Do widzenia.

A oto dotrwaliśmy do końca naszej rozmowy z Klaudią. Życzymy miłego dnia. Do zobaczenia wkrótce.

# data[].attributes.attachment_link.description
Witamy w programie ''Pogawędki z rana''. Dzisiaj wywiad z Klaudią przeprowadzą Eryk i Marek. Dzień dobry. Witam. Jakie są Twoje zainteresowania? Bardzo lubię jazdę na rolkach, grę na gitarze i djembie, a w wolnych chwilach uwielbiam projektować wnętrza i rysować. Jakie były początki jazdy na rolkach?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wywiad z moją mamą, która opowiada o starych czasach.

Witam, nazywam się Jakub Bąk i przeprowadzę wywiad z moją mamą.
Cześć mamo! Pani, która uczy mnie języka polskiego, zadała nam zadanie. Mamy przeprowadzić wywiad ze swoim rodzicem na temat waszego dzieciństwa. Poszedłem z tym do taty, ale on stwierdził, że ty miałaś bardziej interesujące dzieciństwo, więc chciałbym z tobą porozmawiać na ten temat
Mam ci opowiedzieć o swoim dzieciństwie ? Myślę, że to bardzo fajne zadanie, a wracając do taty, on również mógłby się pochwalić wieloma anegdotami ze swojego dzieciństwa, ale już jak przyszedłeś do mnie, bardzo chętnie ci pomogę. Więc od czego zaczniemy?
Może od tego, że opowiesz po krótce o swoim rodzeństwie.
Jak wiesz, mam siostrę- ciocię Martę i dwóch braci, twoich wujków- Zbyszka i Łukasza. Wszyscy już wyprowadzili się z rodzinnego domu i pozakładali rodziny.
No to teraz może przejdżmy do tematu szkoły.
O szkole co mogę ci powiedzieć... szkoła podstawowa, do której uczęszczałam to szkoła, do której ty też chodziłeś czyli nr 3 w Dębnie.
No wiem, mówiłaś mi, a czy nauczyciele, którzy mnie uczyli, ciebie też uczyli?
Tak i to bardzo wielu. Byli, jak zauważyłeś, również młodsi, co niektórzy moi rówieśnicy, z którymi właśnie chodziłam do tej szkoły, a teraz starają się nauczyć i w pewnym sensie ukształtować mojego synka.
Ja lubię matematykę.
Wiem synku, zauważyliśmy to z tatem od samej zerówki, jak interesowałeś się liczbami.
Dobrze mamuś, a co do wolnego czasu, jak go spędzałaś, przecież nie było komputerów?
No właśnie, nie było, a one wcale nam do szczęścia nie były potrzebne. Dzieciństwo to przede wszystkim była dla nas dobra zabawa. Ponieważ mieszkałam w bloku, miałam bardzo dużo sąsiadów w moim wieku lub trochę starszych, byli to naprawdę dobrzy koledzy i koleżanki. Wymyślaliśmy różne zabawy, najczęściej to była jazda na wrotkach ...to takie rolki synku.
Mamo, wiem.
Więc było to jeszcze zabawa w chowanego, podchody, jazda rowerem, zawsze było coś do roboty.
A więc, mamusiu, chyba dobrze wspominasz dzieciństwo?
Pewnie synku, że dobrze. Ja osobiście miałam bardzo udane dzieciństwo. Czasami nawet sobie myślę, że człowiek chciałby wrócić do tych młodych lat. Daleko od zmartwień, być młodym i nie martwić się, co przyniesie jutro. Bo dzieciństwo to beztroski czas w naszym życiu. Kiedyś przytoczysz moje słowa, pamiętaj synku.
Dziękuje ci mamo. Dałaś mi trochę do myślenia, ale spróbuję zapamiętać twoje słowa.
No ja również dziękuję. Myślę, że odrobinę ci pomogłam, a sama mogłam wrócić do tego czasu.
Dzięki rozmowie z moją mamą, zrozumiałem, że kiedyś wszystko wyglądało inaczej i młodzi ludzie więcej czasu spędzali z rówieśnikami niż dzisiaj.

# data[].attributes.attachment_link.description
Witam, nazywam się Jakub Bąk i przeprowadzę wywiad z moją mamą. Cześć mamo! Pani, która uczy mnie języka polskiego, zadała nam zadanie. Mamy przeprowadzić wywiad ze swoim rodzicem na temat waszego dzieciństwa. Poszedłem z tym do taty, ale on stwierdził, że ty miałaś bardziej interesujące dzieciństwo, więc chciałbym z tobą porozmawiać na ten temat Mam...

# data[].attributes.headline
Daria Kłosowska, Krystian Kurosz, Martyna Paszyńska

# data[].attributes.subject
Daria Kłosowska, Krystian Kurosz, Martyna Paszyńska

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dziś 16.10.2017r. w naszym studiu odbył się wywiad z Ambasadorką Kampanii "Bądź sobą" z Nikolą Pieczyńską.
Witamy cię bardzo serdecznie w naszym studiu i dziękujemy za znalezienie chwili, aby z nami porozmawiać.
Dzień dobry, bardzo miło mi jest gościć w naszym studiu.
Co skłoniło panią do stworzenia tej kampanii?
Wiele razy byłam świadkiem nietolerancji, zwłaszcza wśród młodzieży, która nie toleruje ludzi, którzy się od nich różnią wiarą, wyglądem, orientacją seksualną i pora to zakończyć.
Co sądzi pani o ludziach innej wiary?
Uważam, że tak jak każdy powinni wierzyć w to, co chcą i nie powinni im tego zabraniać i się z tego wyśmiewać. Nawiązyjąc do islamistów, którzy są najbardziej wykluczani, to nie popieram zabijania, którego wcale nie ma w Koranie.
Czy uważa pani, że ludzie innej orientacji powinni mieć takie same prawa jak inni i dlaczego ?
Nie mam nic przeciwko tym związkom, ale uważam, że w związkach homoseksualnych nie powinny wychowywać się dzieci ze względu na ich późniejszą przyszłość. Sama wiele razy widziałam, jak im dokuczają. Nie chcę, żeby ta sytuacja się powtórzyła wśród innych, ponieważ to też są ludzie i mają takie samo prawo jak każdy.
Mamy nadzieję, że pani kampania uzyska jak najwięcej poparcia wśród ludzi i odwiedzi nas pani ponownie. Dziękujemy za przybycie. Do widzenia.
Miło było u was gościć, dziękuje Do widzenia.
Wywiad poprowadzili: Daria Kłosowska, Krystian Kurosz, Martyna Paszyńska,
a ich gościem była Nikola Pieczyńska.

# data[].attributes.attachment_link.description
Dziś 16.10.2017r. w naszym studiu odbył się wywiad z Ambasadorką Kampanii 'Bądź sobą' z Nikolą Pieczyńską. Witamy cię bardzo serdecznie w naszym studiu i dziękujemy za znalezienie chwili, aby z nami porozmawiać. Dzień dobry, bardzo miło mi jest gościć w naszym studiu. Co skłoniło panią do stworzenia tej kampanii?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dzisiaj mam zamiar przeprowadzić wywiad z moją mamą na temat jej dotychczasowego życia. Bardzo ją podziwiam i uważam, że jest najlepszą mamą i silną kobietą.
Mamo, chciałabym przeprowadzić z tobą wywiad na temat twojego życia. Myślę, że będziesz w stanie odpowiedzieć na moje pytania.
Proszę bardzo. Czego chciałabyś się dowiedzieć?
Czy dorosłość jest fajna?
Moim zdaniem nie. Dlatego, że życie dziecka jest niewinne, beztroskie i radosne, a przynajmniej powinno takie być. Natomiast życie dorosłego w tych czasach to splot kłamstw, manipulacji, intryg i pogoni za złudzeniem szczęścia w formie materialnej i finansowej.
Jakie są plusy dorosłości?
Dla mnie plusem w byciu dorosłym jest to, że mam poczucie wolności i niezależności. Każdy krok, który poczynasz, robisz świadomie i sama o nim decydujesz.
A jakie minusy?
Chyba minusem dorosłości jest niestety praca. Owszem, czasem daje satysfakcję, radość i poczucie finansowego bezpieczeństwa, ale tak naprawdę jest jedynie ograniczeniem swobody. Zabiera znaczną część wolnego czasu. A czas ten można byłoby poświęcić na przeżycie czegoś pięknego i niesamowitego. Myślę, że dorośli pracują zdecydowanie za dużo.
Czy były w twoim życiu ciężkie chwile?
Niestety, tak. Jak każdy człowiek, przeżyłam radosne i miłe chwile oraz ciężkie i trudne. Ważne jest, aby pamiętać i pielęgnować miłe wspomnienia, na których budujemy życie, a złe zapomnieć i wyciągnąć wnioski na przyszłość, aby nie popełniać kolejnych błędów.
Czy żałujesz czegoś w swoim życiu?
Pewnie, że tak. Ale to, co wydarzyło się złe w moim życiu, sprawiło, że dziś jestem silną kobietą.
Jaki jest twój najszczęśliwszy dzień?
To narodziny moich dzieci. Ale oprócz tego staram się cieszyć każdym dniem, zdrowiem i promieniem słońca. Wtedy jestem szczęśliwa.

Co najbardziej lubisz robić w wolnym czasie?
Kocham sport każdego rodzaju, ponieważ pracuję umysłowo i mam siedzący tryb życia, a podczas fizycznego wysiłku ,,ładuję baterie" na kolejne dni. Myślę, że daje mi dużo szczęścia, bo gdy biegnę przed siebie, czuję nieopisaną radość.
Z kogo bierzesz przykład?
Z nikogo, staram się żyć po swojemu, według mojego rozumu i serca. Jestem sobą, a nie kopią kogoś. Staram się żyć tak, aby nie krzywdzić innego człowieka.
Czy zawsze planowałaś dwoje dzieci?
Nie, nie planowałam. Liczyłam na Łaskę Bożą.
Jakie masz plany na przyszłość?
Chcę nauczyć się tańczyć, skończyć rozpoczęte inwestycje i wysłać swoje dzieci do dobrych szkół, aby zapewnić im najlepsze wykształcenie oraz nauczyć się nie martwić i nie planować dalekiej przyszłości, aby cieszyć się daną chwilą.
Bardzo dziękuję za rozmowę. Dowiedziałam się o tobie kilku ciekawych rzeczy.
Ja również.
Zrozumiałam, że dorośli także mają swoje zainteresowania, które rozwijają. Okazało się, że ich życie nie jest takie nudne, jak przypuszczałam.

# data[].attributes.attachment_link.description
Dzisiaj mam zamiar przeprowadzić wywiad z moją mamą na temat jej dotychczasowego życia. Bardzo ją podziwiam i uważam, że jest najlepszą mamą i silną kobietą. Mamo, chciałabym przeprowadzić z tobą wywiad na temat twojego życia. Myślę, że będziesz w stanie odpowiedzieć na moje pytania. Proszę bardzo. Czego chciałabyś się dowiedzieć?

# data[].attributes.headline
Filip Żugaj , Roksana Śniegocka , Hubert Gaczyński, Karol Stojanowski

# data[].attributes.subject
Filip Żugaj , Roksana Śniegocka , Hubert Gaczyński, Karol Stojanowski

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dzisiaj mamy przyjemność rozmawiać z Łukaszem Rynkiewiczem. Jest to uczeń drugiej klasy gimnazjalnej chodzący do Szkoły Podstawowej nr2 w Dębnie im. Arkadego Fiedlera, co za tym idzie, nasz kolega z klasy. W wolnym czasie zajmuje się amatorską grą w Canter Sticke (CS:GO), kolarstwem oraz lubi MMA.
Pierwszym pytaniem będzie: dlaczego wybrałeś akurat CS'a i jak to się zaczęło?
Myślę, że zaczęło się to od moich rówieśników. To oni zapoznali mnie z tą grą, a ona mnie niesamowicie wciągnęła. Z dnia na dzień coraz bardziej zacząłem się nią interesować
Ile czasu już się tym zajmujesz?
Wszystko zaczęło się w kwietniu 2015 roku i ta pasja grania trwa po dziś dzień.
Jaka jest Twoja lubiona gamingowa drużyna i dlaczego?
Moją ulubioną drużyną jest NAVI (Natus Vincare). Wybrałem ją, ponieważ nie lubię naszego polskiego zespołu VP, a NAVI to jej bardzo dobry zamiennik.
Masz swojego ulubionego zawodnika?
Tak, jest to s1mple.
Co szczególnego jest w CS?
Był i jest bardzo popularny, a co za tym idzie, można zrobić duże pieniądze.
Ile czasu spędzasz nad grą i czy nie wadzi Ci to w życiu codziennym?
Nad grą dziennie spędzam około 1,5 godziny, gdyż moi przyjaciele proszą mnie abym z nimi zagrał. Mam rozplanowany dzień, aby CS nie przeszkadzał mi w szkole ani nie zabierał zbyt dużo wolnego czasu.
Gdy nie grasz lubisz jeździć na rowerem jakie emocje Ci wtedy towarzyszą?
Sprawia mi to ogromną frajdę, czuję się wtedy wolnym.
Jakie trasy rowerowe szczególnie polecasz?
Wszystko to sprawa indywidualna. Ja najbardziej lubię trasy, na których nie ma zbyt dużo przeszkód, a droga jest prosta.
Czy jazda rowerem jest dla wszystkich?
To zależy już tylko od chęci.
MMA to dość brutalny sport. Czy można się zatem nauczyć czegoś od zawodników?
Od zawodników MMA można nauczyć się między innymi wytrwałości czy też dążenia do celu.
Komu możesz polecić MMA, komu może się to spodobać?
MMa mogę polecić dla ludzi, którzy bardzo lubią sporty walki oraz zaciętą rywalizację. Odradzam jednak widowni o słabych nerwach.

Naszym gościem był Łukasz. Bardzo dziękujemy za odpowiedzenie na pytania oraz miło spędzony czas. Życzymy sukcesów i rozwijania pasji.

Przeprowadził wywiad Filip Żugaj , Roksana Śniegocka , Hubert Gaczyński, Karol Stojanowski

# data[].attributes.attachment_link.description
Dzisiaj mamy przyjemność rozmawiać z Łukaszem Rynkiewiczem. Jest to uczeń drugiej klasy gimnazjalnej chodzący do Szkoły Podstawowej nr2 w Dębnie im. Arkadego Fiedlera, co za tym idzie, nasz kolega z klasy. W wolnym czasie zajmuje się amatorską grą w Canter Sticke (CS:GO), kolarstwem oraz lubi MMA.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jakie to uczucie nosić okulary? Jakie wiążą się z tym problemy? Na te i jeszcze więcej pytań odpowiedziała moja koleżanka nosząca okulary.

Dnia 09.03.2018 miałam przyjemność przeprowadzić wywiad z moją koleżanką Klaudią. Pytania dotyczyły pewnej cechy jej wyglądu, a mianowicie noszenia okularów:

Witaj Klaudio. Dziękuję, że zgodziłaś się odpowiedzieć na moje pytania.

Cześć! Nie ma problemu, z miłą chęcią to zrobię.
Czy czujesz się inna nosząc okulary?
Zdaję sobie sprawę, że okulary mnie wyróżniają, ale na pewno nie czuję się inna. Po jakimś czasie przyzwyczaiłam się do nich, teraz traktuję je jak nieodmienną część mojego codziennego wyglądu. Z drugiej strony jednak czuję się wyjątkowo. Dzięki nim zwracam na siebie uwagę i sądzę, że z nimi wyglądam o wiele lepiej.
Racja, bez okularów wyglądasz jak nie Ty. Czy kiedykolwiek ktoś się z powodu tego, że nosisz okulary?
Nigdy nie spotkałam się z tym, żeby ktoś naśmiewał się ze mnie tylko dlatego, że noszę okulary. Na początku moi znajomi byli zdziwieni, lecz po czasie jak się przyzwyczaili i nie było z tym problemu. Mam to szczęście, że otaczają mnie ludzie, którzy nie wyśmiewają mnie z powodu zmian wyglądu.
Pamiętam moje zdziwienie, gdy pierwszy raz Cię w nich zobaczyłam. Jak zareagowałaś na wieść, że musisz nosić okulary?
Przez pierwsze kilka dni byłam przerażona. To był okres, kiedy szczególnie przejmowałam się opinią innych. Lecz gdy nadszedł czas pierwszego założenia, od razu przekonałam się do nich. Do tego sądzę, że w tam tym momencie stały się nieodzowną częścią mojego życia. Nie wyobrażam sobie siebie bez nich.
Najważniejsze, że przyzwyczaiłaś się do nich. A jeśli mogłabyś, to wolałabyś nosić soczewki?
-Zdecydowanie wolę nosić okulary. Nie mam konkretnego powodu, dla którego taka jest moja decyzja. Chociaż myślę, że są wygodniejsze, czuję się w nich pewniej.
Rozumiem. Czy uważasz, że osoby osoby w okularach wyglądają na mądrzejsze?
-Niektóre może i wyglądają na mądrzejsze. ale wygląd nie odzwierciedla naszego intelektu. Kierowanie się tym stereotypem jest według mnie bezsensowne. Niektóre osoby pomimo noszenia okularów nie należą do najmądrzejszych.
Zgadzam się z tobą całkowicie. Okulary, które nosisz na co dzień stwarzają ci problem w noszeniu okularów przeciwsłonecznych?
Osobiście, odkąd noszę okulary korekcyjne to nie używam okularów przeciwsłonecznych. Słońce jakoś nigdy nie sprawiało mi problemu ale, gdy już muszę je nałożyć nie sprawia mi to problemu. O wiele gorzej jest zimą, gdy okulary są zaparowane. Muszę je wtedy ciągle czyścić.
Współczuję ci. Moje przedostatnie pytanie brzmi tak: Czy ktoś z twojego najbliższego otoczenia nosi okulary? Czy sprawia to, że czujesz się pewniej?
Znam sporo osób, które noszą okulary lecz nigdy nie czułam się pewniej przy takiej osobie. Najpewniej czuję się przy moich bliskich i przyjaciołach. Każdy z nich daje mi poczucie komfortu. Nie muszą oni nosić okularów, abym przy nich czuła się najlepiej.
Czy okulary sprawiły ci kiedykolwiek jakiś problem?
Przez pierwsze miesiące miałam z nimi duży problem. Nie byłam do końca przyzwyczajona do noszenia okularów. Co chwilę musiałam je poprawiać , co trochę mnie irytowało. Codzienne mycie szkiełek ,które brudziły się za każdym razem, a także odbijające światła, bardzo denerwujące uczucie. Jednak z czasem weszło mi to w nawyk i stały się dla mnie czynnościami codziennymi.

Bardzo dziękuję, że znalazłaś dla mnie czas.

Było miło, również dziękuję.

Jak widać bycie okularnikiem/okularnicą nie jest takie złe. Może dodać nam wiele uroku, sprawić, że będziemy wyglądać inaczej od wszystkich. Jeśli ktoś dopiero zaczyna nosić okulary, to wcale nie musi się bać opinii innych. Śmiało możecie je nosić. Nawet jeżeli nie będziecie czuli się pewnie, to na pewno otrzymacie wsparcie innych.

# data[].attributes.attachment_link.description
Dnia 09.03.2018 miałam przyjemność przeprowadzić wywiad z moją koleżanką Klaudią. Pytania dotyczyły pewnej cechy jej wyglądu, a mianowicie noszenia okularów: Witaj Klaudio. Dziękuję, że zgodziłaś się odpowiedzieć na moje pytania. Cześć! Nie ma problemu, z miłą chęcią to zrobię. Czy czujesz się inna nosząc okulary? Zdaję sobie sprawę, że okulary mnie wyróżniają, ale na pewno...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
,,W życiu zarówno zawodowym jak i prywatnym trudno zaplanować wszystko od początku do końca, czasami zbieg okoliczności i nadarzające się sytuacje kształtują nasze decyzje. Tak również było w moim przypadku."

Starajmy się wykorzystywać to, co przynosi nam los, ale nie zapominajmy, że gwarancją sukcesu jest ciężka praca i wytrwałość w dążeniu do celu.

Redaktor: Dzień dobry, dzisiaj mam zaszczyt rozmawiać z Panią Małgorzatą Berlińską- stomatologiem praktykującym od czternastu lat w naszym mieście. Dlaczego wybrałem tę osobę? Bardzo podoba mi się postawa Pani Doktor.

O jakim zawodzie marzyła Pani, będąc w moim wieku?

Pani Małgorzata: Pamiętam jak dziś, gdy podczas badań przesiewowych w przedszkolu, doktor powiedział mi, oczywiście żartem, z czego w tamtej chwili nie zdawałam sobie sprawy, że będę lekarzem. Zawsze fascynowały mnie programy i filmy związane z medycyną. Wszystkie moje wybory, jeśli chodzi o edukację, zmierzały w tym kierunku. Po ukończeniu szkoły podstawowej, rozpoczęłam naukę w liceum ogólnokształcącym, w klasie o profilu matematyczno-fizycznym. Następnie zdawałam egzaminy na Akademię Medyczną w Poznaniu. Niestety, osiągnięty przeze mnie pułap punktów nie wystarczył. Zabrakło zaledwie trzech. Aby kontynuować naukę i pomóc sobie w osiągnięciu celu, zdałam z sukcesem na wydział chemii Uniwersytetu imienia Adama Mickiewicza. W trakcie trwania studiów jeszcze trzykrotnie podejmowałam próby egzaminów na Akademię Medyczną. Ostatnia była udana. Już wtedy wiedziałam, że w następnym roku akademickim czeka mnie trudny okres- praca magisterska na wydziale chemii i pierwszy rok na akademii medycznej. Mój wysiłek zaowocował ukończeniem wydziału chemii i stomatologii na wydziale lekarskim. Dziś mogę stwierdzić, że to stomatologia jest treścią mojego życia zawodowego i bardzo się z tego cieszę.

Redaktor: Od czego zaczęła Pani swoją karierę w zawodzie lekarza?

Pani Małgorzata: Pierwsze kroki w zawodzie stawiałam w przychodni NZOZ w Barlinku pod okiem pani doktor Kwiatkowskiej. Zdobyłam tam bogate doświadczenie dzięki dużej liczbie przyjmowanych pacjentów i różnorodności ich dolegliwości.

Redaktor: Jak przebiegała Pani dalsza kariera?

Pani Małgorzata: Po odbyciu stażu w Barlinku miałam roczny urlop macierzyński z powodu urodzenia syna Jakuba. Po tej przerwie otworzyłam własny gabinet przy ulicy Armii Krajowej, gdzie stawiałam pierwsze samodzielne kroki jako lekarz dentysta. Był to też czas intensywnych szkoleń pogłębiających wiedzę i umiejętności w zakresie stomatologii. Warto w tym miejscu nadmienić, iż każdy lekarz i dentysta ma obowiązek ustawicznego kształcenia zawodowego. Oznacza to w praktyce, że w ciągu roku musimy odbyć określoną liczbę szkoleń i zdobyć odpowiednią ilość punktów. Po ośmiu latach otworzyłam nowy gabinet, w którym obecnie praktykuję. Został wybudowany z wykorzystaniem funduszy Unii Europejskiej, co pozwoliło na jego bogate wyposażenie w sprzęt nowej generacji.

Redaktor: Czy żałuje Pani jakiejś decyzji dotyczącej Pani życia zawodowego?

Pani Małgorzata: O zawodzie lekarza marzyłam od dziecka. Wszystkie moje kroki dążyły do osiągnięcia postawionego celu, jakim był tytuł lekarza. Miałam to szczęście, że w życiu zawodowym dotychczas nie poniosłam większych porażek.

Redaktor: Jak godziła Pani życie prywatne z zawodowym?

Pani Małgorzata: Zawód lekarza dentysty zalicza się do grupy tak zwanych zawodów wolnych. Specyfika branży i praca we własnym gabinecie pozwoliła mi na dostosowanie godzin przyjęć pacjentów do życia rodzinnego. Jednak początki kariery wymagały zdobycia pacjentów i bycia na ich żądanie, zmuszały więc do spędzania wielu godzin w gabinecie kosztem rodziny.

Redaktor: Czy wszystkie działania podejmowane przez Panią były zaplanowane czy raczej były to spontaniczne decyzje?

Pani Małgorzata: W życiu zarówno zawodowym, jak i prywatnym, trudno zaplanować wszystko od początku do końca, czasami zbieg okoliczności i nadarzające się sytuacje kształtują nasze decyzje. Tak również było w moim przypadku.

Redaktor: Dziękuje za wywiad. Bardzo przyjemnie mi się z Panią rozmawiało. Myślę, że puentą tego wywiadu może być zdanie:

,,W życiu zarówno zawodowym jak i prywatnym trudno zaplanować wszystko od początku do końca, czasami zbieg okoliczności i nadarzające się sytuacje kształtują nasze decyzje. Tak również było w moim przypadku."

Starajmy się wykorzystywać to, co przynosi nam los, ale nie zapominajmy, że gwarancją sukcesu jest ciężka praca i wytrwałość w dążeniu do celu.

# data[].attributes.attachment_link.description
W życiu zarówno zawodowym jak i prywatnym trudno zaplanować wszystko od początku do końca, czasami zbieg okoliczności i nadarzające się sytuacje kształtują nasze decyzje. Tak również było w moim przypadku." Starajmy się wykorzystywać to, co przynosi nam los, ale nie zapominajmy, że gwarancją sukcesu jest ciężka praca i wytrwałość w dążeniu do celu.

# data[].attributes.headline
Bartosz Ircha, Karol Gryciak, Janek Zarzycki oraz Kacper Żugaj

# data[].attributes.subject
Bartosz Ircha, Karol Gryciak, Janek Zarzycki oraz Kacper Żugaj

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Każdy ma prawo do swoich zainteresowań, a najważniejszym jest je rozwijać. Nie powinniśmy kryć się przed wszystkimi z tym, co lubimy robić w wolnym czasie. Amelia jest wzorem, który powinniśmy naśladować.

Amelia Majewska jest uczennicą gimnazjalnej 2B. Do ich zainteresowań należy aktorstwo, dlatego w poniedziałek 16 października zaprosiliśmy ją do naszego programu, gdzie przeprowadziliśmy wywiad odnośnie aktorstwa.
Dzień dobry pani Amelio, witamy w naszym studio.
Dzień dobry.
Obiło nam się o uszy, że pani hobby jest aktorstwo. Kiedy pani zaczęła się tym interesować?
Już od najmłodszych lat wykazywałam duże zdolności aktorskie, a zaczęło się od zwykłych przedstawień w przedszkolu. Jako dziecko również uwielbiałam organizować prymitywne spektakle dla najbliższej rodziny.
Jakie pani ma doświadczenie w występach przed publicznością?
Wielokrotnie śpiewałam i recytowałam wiersze na apelach szkolnych, ale również odgrywałam ważne role w przedstawieniach szkolnych.
Wspomniała pani o recytowaniu i śpiewie. Czy pani równie chętnie spędza czas na tych dwóch czynnościach?
Zdecydowanie wolę śpiewać niż recytować, to bardziej do mnie przemawia. Łatwiej jest wczuć się w rytm muzyki niż głosić coś przy wszechobecnej ciszy.
Jak dużo czasu pani spędza na ćwiczeniach?
Trzy razy w tygodniu mam zajęcia w szkole muzycznej, ale poza tym w domu też muszę przygotowywać się do przedstawień. Najczęściej uczę się po prostu swojej roli albo piosenki na pamięć.
Do jakiej szkoły muzycznej pani uczęszcza?
Uczęszczam do Prywatnej Szkoły Muzycznej Huberta Zbiorczyka w Gorzowie Wielkopolskim, ale zajęcia aktorsko-wokalne również odbywają się w Filharmonii Gorzowskiej.
Życzymy pani samych sukcesów, tymczasem (niestety) musimy się z panią żegnać. Dziękujemy za poświęcony czas.
Również dziękuję i życzę sukcesów. Do widzenia.
Każdy ma prawo do swoich zainteresowań, a najważniejszym jest je rozwijać. Nie powinniśmy kryć się przed wszystkimi z tym, co lubimy robić w wolnym czasie. Amelia jest wzorem, który powinniśmy naśladować.

Wywiad przeprowadzili: Bartosz Ircha, Karol Gryciak, Janek Zarzycki oraz Kacper Żugaj, a gościem była Amelia Majewska.

# data[].attributes.attachment_link.description
Amelia Majewska jest uczennicą gimnazjalnej 2B. Do ich zainteresowań należy aktorstwo, dlatego w poniedziałek 16 października zaprosiliśmy ją do naszego programu, gdzie przeprowadziliśmy wywiad odnośnie aktorstwa. Dzień dobry pani Amelio, witamy w naszym studio. Dzień dobry. Obiło nam się o uszy, że pani hobby jest aktorstwo. Kiedy pani zaczęła się tym interesować?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Moja babcia kilka lat temu wyjechała do Szwajcarii Kanton Bern. Tam mieszka i pracuje.
Dlaczego zdecydowałaś się zamieszkać w Szwajcarii? Wyjechałam do Szwajcarii ze względów zdrowotnych po przeziębionej grypie. Gdzie pracujesz ? Z wykształcenia jestem fizjoterapeutką, więc podjęłam pracę w swoim zawodzie. Czym zajmuje się twój mąż ? Jest mistrzem wyrobu sera w Szwajcarii. Produkuje regionalne sery, masło i jogurty. Są to wyroby ekologiczne. Jego produkty są doceniane w Szwajcarii oraz nagradzane licznymi wyróżnieniami oraz złotymi medalami . Czy Szwajcarzy różnią się od Polaków ? Co cię zaskoczyło w Szwajcarii ? Szwajcarzy są bardzo punktualni i pracowici. Zaskoczyła mnie ich wielka uczciwość. Kiedy do naszego sklepiku przychodzą okoliczni mieszkańcy oraz turyści, to sami się obsługują i zostawiają należną kwotę. Mieszkasz w górach. Podoba ci się tam ? Bardzo mi się podoba. Krajobraz jest zupełnie inny. Alpy są piękne, a powietrze jest bardzo czyste. Często chodzisz w góry? Zmiana klimatu bardzo dobrze wpłynęła na moje zdrowie. Spodobały mi się alpejskie krajobrazy, kultura i ludzie. Postanowiłam tam zamieszkać. Czym zajmujesz się w wolnych chwilach?
Bardzo często. Uwielbiam górskie wyprawy oraz jazdę na nartach.

Moje hobby to malarstwo. Bardzo często maluję Alpy.

# data[].attributes.attachment_link.description
Dlaczego zdecydowałaś się zamieszkać w Szwajcarii? Wyjechałam do Szwajcarii ze względów zdrowotnych po przeziębionej grypie. Zmiana klimatu bardzo dobrze wpłynęła na moje zdrowie. Spodobały mi się alpejskie krajobrazy, kultura i ludzie. Postanowiłam tam zamieszkać. Gdzie pracujesz ? Z wykształcenia jestem fizjoterapeutką, więc podjęłam pracę w swoim zawodzie. Czym zajmuje się twój mąż ?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pomimo niesprzyjających warunków, była prawda i ogromny szacunek do siebie nawzajem.
Aby dowiedzieć się czegoś ciekawego i szczegółowego na temat dawniejszego życia i zwyczajów, przeprowadzam wywiad z moją babcią.
Jacy byli ludzie w tamtych czasach ?
Byli zupełnie inni niż teraz. Wszyscy według siebie byli równi i nie zwracali uwagi na wygląd lub majątek.

Co noszono w tamtych czasach ?
Kupowano płaszcze dla dzieci o kilka rozmiarów za duże po to, by służyły przez kilka lat. Dziewczynki bez wyjątku nosiły spódnice, grube rajstopy, chusty kocowe i walonki, ale tylko w zimę. A w okresie letnim ubierano tylko sukienki i biegało się na boso, nie było klapek ani sandałów.

Jak wyglądała szkoła w tamtych latach ?
Większość dzieci miało po nawet 5 km od szkoły. Aby dojść na lekcje na czas, chodziło się na skróty przez pola, torfowiska i różne ścieżki. Wracało się drogą, gdzie czasem jechały bryczki i zabierały po drodze wszystkie dzieci. Lekcje zaczynały się o 8, a kończyły o 15. W klasach było po 30 osób a w całej szkole ok. 1000. Każdy miał swój kałamarz, nie było prądu, więc były lampy naftowe. Kiedy skończyło się lekcje, szło się do pracy na polu i wieczorami odrabiało się lekcje.

Czy ludzie dużo chorowali ?
Oczywiście, że nie. Jeśli już ktoś chorował, to był to katar albo grypa. Leczyło się różnymi ziołami. Nie było mowy o raku lub o dzieciach z chorobami wrodzonymi.

Jaka była pogoda w poszczególnych porach roku ?
W zimie dochodziło czasem do -40 stopni, a śniegu było aż do pasa. Uczniowie nie musieli wtedy chodzić do szkoły. Latem było zupełnie odwrotnie, upały nie ustępowały.

Wspominasz jakąś zabawną historię z młodości ?
Tak, pamiętam jak przyjechałam do pracy w nafcie i po raz pierwszy zobaczyłam samolot na niebie. Przestraszyłam się i położyłam na ziemi, modląc się do Boga. Myślałam, że to wojna. Inni się ze mnie śmiali.
Tamte czasy były naprawdę interesujące, można by się jeszcze wiele dowiedzieć. Pomimo tych niesprzyjających warunków, była prawda i ogromny szacunek do siebie nawzajem.

# data[].attributes.attachment_link.description
Aby dowiedzieć się czegoś ciekawego i szczegółowego na temat dawniejszego życia i zwyczajów, przeprowadzam wywiad z moją babcią. Jacy byli ludzie w tamtych czasach ? Byli zupełnie inni niż teraz. Wszyscy według siebie byli równi i nie zwracali uwagi na wygląd lub majątek. Co noszono w tamtych czasach ?

# data[].attributes.headline
Alicja Witkowska, Daria Kamińska, Jakub Jakóbczyk

# data[].attributes.subject
Alicja Witkowska, Daria Kamińska, Jakub Jakóbczyk

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wywiad został przeprowadzony z Wiktorią Korzeniowską, uczennicą klasy 2c Szkoły Podstawowej nr 2 im. A. Fiedlera w Dębnie
Dzień dobry, chciałabym ci zadać kilka pytań.
Proszę bardzo.
Do jakiej szkoły zamierzasz iść po ukończeniu gimnazjum?
Zamierzam pójść do Liceum w Szczecinie o kierunku biologiczno-chemicznym.
Co zamierzasz robić w przyszłości?
Mam plany pójść na studia medyczne i zostać lekarzem. Z tego wynika, że będę miała przed sobą dużo nauki.
Czy lubisz chodzić do szkoły?
Tak, ale zależy też to od mojego humoru.
Ile czasu poświęcasz na naukę?
To zależy od przedmiotu, na który mam się nauczyć. Bywa, że uczę się 30 min, a czasem uczę się 1,5 godziny.
Jaki jest twój ulubiony przedmiot?
Nie mam swojego ulubionego przedmiotu, ale preferuję przedmioty ścisłe, takie jak matematyka, fizyka, biologia i chemia.
Masz jakieś zainteresowania?
Bardzo lubię sport, a w szczególności siatkówkę oraz koszykówkę. Mam nadzieję, że w przyszłości będę miała czas na realizację swojego hobby.
Co robisz w wolnym czasie oprócz swojego hobby?
W wolnym czasie wychodzę ze znajomymi, lubię też słuchać muzyki.
Jakiej muzyki słuchasz?
Moim ulubionym gatunkiem muzycznym jest pop, lecz słucham mniej więcej wszystkich gatunków muzyki dla zróżnicowania.
Czy dużo czasu spędzasz przed komputerem\ telewizorem \ telefonem ?
Nie spędzam zbyt dużo czasu przed komputerem i telewizorem, ale dużo czasu spędzam przy telefonie. Moim zdaniem za dużo poświęcam na niego czasu, ale niestety nie potrafię go odłożyć na bok.
Jaki jest twój ulubiony film?
Moimi ulubionymi filmami są ,,Niezgodna" i ,,Ponad wszystko". Są to dwa różne filmy. Pierwszy z nich to niesamowity film akcji z bardzo dobrą obsadą, a drugi to romans.
Dziękuję za poświęcenie czasu
Wywiad z Wiktorią przeprowadzili: Alicja Witkowska, Daria Kamińska, Jakub Jakóbczyk

# data[].attributes.attachment_link.title
O planach na przyszłość rozmawialiśmy z koleżanką z klasy

# data[].attributes.attachment_link.description
Dzień dobry, chciałabym ci zadać kilka pytań. Proszę bardzo. Do jakiej szkoły zamierzasz iść po ukończeniu gimnazjum? Zamierzam pójść do Liceum w Szczecinie o kierunku biologiczno-chemicznym. Co zamierzasz robić w przyszłości? Mam plany pójść na studia medyczne i zostać lekarzem. Z tego wynika, że będę miała przed sobą dużo nauki.