# data[].attributes.body
Het is moeilijk om een complete definitie te geven van het begrip nationalisme, want er zijn veel verschillende vormen en nuanceringen. Er is een duidelijke ontwikkeling te zien door de jaren heen. In het begin was Nationalisme vooral een cultureel begrip, maar het is uitgegroeid tot een politieke ideologie. Een ideologie waar een negatieve betekenis aan wordt gegeven na de tweede wereldoorlog. In het huidige Europa wordt nationalisme gebruikt als een reactie op het verlies in het vertrouwen in de EU.

# data[].attributes.headline
Contemporary ideas and theories of nationalism

# data[].attributes.subject
Contemporary ideas and theories of nationalism

# data[].attributes.body
Muhammad Badiul Alam

# data[].attributes.body
Nationalisme is al heel oud, het was al te vinden bij de Hebreeuwen en de Grieken en daarna bij de Romeinen en in de Middeleeuwen. Toen de moderne nationale staten ontstonden, begon het echt vorm te krijgen. Tijdens de Franse Revolutie is het moderne nationalisme ontstaan, met het principe van de soevereiniteit van het volk.

# data[].attributes.body
Het artikel is geschreven in 1980, een tijd waarin kolonialisatie en onderdrukking vrijwel verdwenen waren en de gedekolonaliseerde naties bezig waren om zich te ontwikkelen. Deze ontwikkeling heeft hoogstwaarschijnlijk plaats kunnen vinden door het nationalisme in die tijd. Maar wat is nationalisme nu precies? Alam stelt vast dat er eigenlijk geen vaste definitie voor nationalisme bestaat. Alam beschrijft de zes vormen van nationalisme die Professor Heyes heeft onderscheiden. 1. Humanistisch nationalisme * John Bolingbroke à aristocratisch-humanistisch nationalisme * Jean-Jaques Rousseau à democratisch-humanistisch nationalisme * J. Gottfried von Herder à cultureel-humanistisch nationalisme

2. Jacobijns nationalisme * Ontstaan uit het democratisch nationalisme * Argwanend, intolerant, had geweld en militarisme nodig, was erg religieus * Gebruikt bij het Russische communisme en het Duitse nationaalsocialisme 3. Traditioneel nationalisme * Ontstaan uit aristocratisch nationalisme * Benadrukte geschiedenis en traditie

4. Liberaal nationalisme * Middenweg tussen Jacobijns en Traditioneel * Wilde een onafhankelijk constitutioneel parlement om despotisme, aristocratie en kerkelijke invloeden tegen te gaan * Voor individuele vrijheid 5. Integraal nationalisme * Individu ondergeschikt aan de staat * Geen samenwerking met andere naties * Totalitaire staten voor de 2e Wereldoorlog (Duitsland, Polen, Hongarije enz.) 6. Economisch nationalisme * Proberen om economisch zelfvoorzienend te zijn * Mercantilisme Hierna probeert Alam een goede definitie van nationalisme te vinden. De eerste versie waar hij mee komt is:

“Nationalism is the group consciousness that breeds a sentiment of unity, a feeling of oneness and like-mindedness among themselves.”
Maar dit is volgens Alam toch nog niet echt een complete definitie. De tweede definitie die hij geeft luidt als volgt:
“Nationalism consists of organizationally heightened and articulated group demands directed toward securing control of the distributive system in a society.”
Deze vindt Alam beter, omdat het ook aangeeft hoe nationalisme ontstaat en niet alleen wat het is. Op het ontstaan van nationalisme wordt ingegaan door middel van twee theorieën; de integratietheorie en de conflicttheorie. De integratietheorie gaat ervan uit dat verschillende groepen mensen integreren en op deze manier een verbondenheid ontwikkelen die uitgroeit tot nationalisme. De conflicttheorie gaat ervan uit dat verschillende groepen mensen ontevreden zijn over de gang van zaken en samen de strijd aan gaan, wat uiteindelijk leidt tot verbintenis en nationalisme. Hierbij concludeert Alam uiteindelijk dat de integratietheorie logischer is, omdat de conflicttheorie alleen geldt als de groep al geïntegreerd is.

# data[].attributes.body
Johann Gottfried Herder

# data[].attributes.body
Herder zegt in het eerste stukje van zijn tekst dat Duitsland een land is om over te klagen. Er heerst geen algemene stem, geen plaats waar men kan samenkomen, waar men zich verbonden voelt. Alles is opgesplitst en men beschermt deze splitsing in Duitsland. Er heerst een splitsing in religie, secten, dialecten, provincies, regeringen, gewoontes en rechten. Alleen op het kerkhof hebben we iets gemeenschappelijks. Vervolgens vraagt hij zich af waarom we alleen daar dat gemeenschappelijke hebben. Want is het niet zo dat in alle lagen van de samenleving zichtbare en onzichtbare krachten zijn die de uitvoering hiervan zouden vergemakkelijken? Een deel van Duitsland heeft een duidelijke voorsprong Herder zegt: Verschil in religie is geen probleem. Want weet je wat het is? Religie geeft ons goede mensen ook dialecten en andere dingen maken niet uit. Wat ons uit elkaar houdt en zondert is een vermoeiende nationaal belang. Aan de ene kant de arrogantie van de geest en aan de andere kant de welvaart. Herder vraagt zich af wat ons Duitsers hindert om met z´n allen aan de bouw van humaniteit te werken. Want we hebben toch de zelfde taal, gemeenschappelijk belang en menselijk hart? De filosofie kan men niet de weg versperren. Die werkt zich door alles heen en leeft in de goede geesten. Haar regels zijn overal hetzelfde. Roem en dank is voor eenieder die de gemeenschap van Duitsland stimuleert met een bijdrage aan de filosofie. Herder wil geen hoofdstad voor de mannen om bijeen te komen want de filosofie zal de muren van een hoofdstad versmaden. Een altaar waar men zich met geest en hart kan verzamelen is wat gunstig is. Herder zegt dat Frederik de Grote een naam is in Europa die veel indruk heeft gemaakt. Frederik wordt gezien als een genie. Toen hij overleed wilde Herder niet zijn werken graag hebben maar vooral zijn relatie met Voltaire. Voltaire’s geschriften worden gezien als schatten van de geest. Frederik wordt een leerling bij Voltaire. Niet uit ijdelheid maar in ernst en bescheidenheid. Samen bereiken ze veel en vormen ze goede burgers die tevens trouwen vrienden zijn die tirannie verafschuwen en ijverig voor de wil van het algemene werken. Naarmate Frederik ouder wordt, wordt zijn bewondering voor Voltaire minder. Maar hij bleef respect houden voor zijn leraar. Frederik had nu de wetenschap gezien/ontdekt. Frederik vond de wetenschap niet alleen zijn mooiste plezier maar vond het ook ontonbeerlijk voor de staat en de menselijke samenleving. Zonder wetenschap zouden de vorsten, standen en vorsten barbaren zijn. Frederik wilde niet als Voltaire zijn. Hij was slim genoeg om in te zien wat hij kon en wat hij niet kon. Er is een balans in zijn geest, gezond verstand en eer. Hij streeft naar eer en onophoudelijke activiteit. Op dit punt overtreft hij Voltaire. Een vorst is voor volk datgene wat het hart is voor het lichaam. Frederik ontvangt loyaliteit, gehoorzaamheid van onderdanen. In ruil daarvoor geeft hij zijn onderdanen een overvloed van gelukzaligheid, rust en voorspoed. Dit zijn principes die in de harten van alle mensen uit zichzelf kunnen ontspringen. Om dit te leren heb je geen lange ingewikkelde cursussen nodig. Tirannen zien dit anders. Voor hun is de wereld geschapen. Ze hebben verharde harten tegen gemeenschappelijke dingen. Het hele huishouden van het menselijk ras is erop ingesteld om liefde in te fluiten/inspireren. De overeenkomst tussen de mensen, de gelijkheid van hun verlies, de onontbeerlijke behoefte die de een aan de ander heeft en nog veel meer preekt humaniteit. Het lijkt wel als of de hele natuur zich verenigd heeft om ons onze plicht in te prenten.

# data[].attributes.body
Nationalisme wordt op Wikipedia als volgt gedefinieerd:

Nationalism is a shared group feeling in the significance of a geographical and sometimes demographic region seeking independence for its culture and/or ethnicity that holds that group together. This can be expressed as a belief or political ideology that involves an individual identifying with or becoming attached to one's nation. Nationalism involves national identity, by contrast with the related concept of patriotism, which involves the social conditioning and personal behaviors that support a state's decisions and actions.

# data[].attributes.body
Door Robin Celikates, Yolande Jansen en René Gabriels

# data[].attributes.body
Dit artikel is geschreven aan de vooravond van de Europese verkiezingen. De economische crisis is al een lange tijd bezig dus dat heeft uiteraard ook een grote invloed. Het artikel is geplaatst in het tijdschrift 'De Helling' van GroenLinks.

# data[].attributes.body
In “het spook van het Nationalisme” wordt de stand van zaken in het Europa van 2014 vergeleken met het Europa uit 1914. Volgens de schrijvers is het Europa van 2014 net zo verscheurd als het Europa vlak voor de eerste Wereldoorlog.

“De verscheurdheid van vandaag komt door economische ongelijkheid en een crisis van de democratie. Het antwoord ligt in sociaal beleid en een anti-nationalistische repolitisering van Europa.”

Door de economische crisis is er in Europa een verdeling gekomen tussen rijke landen zoals Duitsland en arme landen zoals Griekenland. Door de verdeling staat de Europese politiek onder hoge spanning en willen veel landen dat er iets gaat veranderen. Het antwoord dat veel politieke partijen, zowel rechts als links, geven is nationalistisch van aard. De schrijvers zijn van mening dat nationalisering alleen maar slecht nieuws zal brengen.

De reden die gegeven wordt voor de nieuwe opkomst van het nationalisme is het feit dat men het vertrouwen in Europa aan het verliezen is, of nooit heeft gehad. ‘Het Volk’ gelooft niet meer in Europa en doet beroep op haar eigen overheid. Het gebrek aan vertrouwen komt weer door het gebrek aan een gezamenlijke politieke visie voor Europa. Nooit meer oorlog is niet langer genoeg om alle landen samen te binden.

“Wanneer dit jaar de Eerste Wereldoorlog wordt herdacht, dan is het van belang dat we de vernietigende werking van het nationalisme in herinnering roepen, en onderstrepen dat een democratisch, sociaal en k osmopolitisch Europa een noodzakelijke voorwaarde is voor het voortbestaan van een Europa dat in haar geschiedenis niet alleen illusies en gewelddaden zal hoeven te herkennen, maar ook de hoop op de en inzet voor een minder onrechtvaardige wereld.”

# data[].attributes.headline
Historische context en ontstaanssituatie artikel

# data[].attributes.subject
Historische context en ontstaanssituatie artikel

# data[].attributes.body
De discussie over de Franse nationale identiteit stamt al vanuit de jaren 80, maar komt voort uit het 19e eeuwse nationalisme.

Dit artikel is geschreven ten tijden van de verkiezingen in Frankrijk. Het is daarom niet verwonderlijk dat het debat van de Franse identiteit ter sprake komt. Het is immers handig om je potentiële kiezers een groot gemeenschappelijk gevoel te geven. Het is daarom ook logisch dat het debat rond die tijd weer opnieuw opkwam.

# data[].attributes.body
Bresson - Heeft het debat ingezet en vind het dus een belangrijke kwestie Rossignol - Vind het debat onzin en vermoed dat het een verkiezingsstunt is Monde - Vind het debat belangrijk maar vraagt zich af of de tijd er rijp voor is Thiesse - De wortels van de discussie liggen bij het 19e eeuwse nationalisme Bayart - De discussie is onzin, er zijn geen natuurlijke identiteiten Renaut - Er bestaat wel degelijk een Franse identiteit alleen deze komt niet tot uiting in het privéleven van mensen

# data[].attributes.headline
Frankrijk debatteert over identiteit - 2009

# data[].attributes.subject
Frankrijk debatteert over identiteit - 2009

# data[].attributes.body
Door Marc Leijendekker

# data[].attributes.body
Leijendekker vertelt in zijn artikel dat president Bresson in Frankrijk het door hem ingezette debat over de nationale identiteit probeert aan te wakkeren. In het artikel van Leijendekker is ook een stuk opgenomen dat geschreven is door Pascal Rossignol. Hij vind het debat over de nationale identiteit van Frankrijk onzinnig en vermoed dat deze discussie in gang is gezet om stemmen tijdens de verkiezingen te winnen. Men zou het dus kunnen zien als een soort van propaganda. Le Monde wordt ook genoemd in het artikel van Leijendekker. Hij stelt:

Dat het niet zo vruchtbaar is om je af te vragen of dit het goede moment is, maar dat het wel degelijk een belangrijke vraag is’.

Hiermee laat Le Monde dat het debat over de nationale identiteit wel degelijk belangrijk is. In het artikel van Leijendekker krijgt ook historicus Anne-Marie Thiesse het woord. Zij wijst erop dat het hele begrip ‘nationale identiteit’ pas in de jaren 80 van de vorige eeuw is opgekomen in Frankrijk. Echter, het wortelt wel in het 19e eeuwse nationalisme. Het verschil zit er volgens haar in dat de Fransen hun republiek een meer politieke basis hebben gegeven, gebaseerd op een sociaal contract, terwijl de Duitsers meer de nadruk legden op de Volksgeist. (Volksgeist is een cultureel verwantschap). Jean-Francious Bayart stelt dat het debat volkomen nutteloos is, omdat er geen Franse identiteit is. De discussie leid er volgens hem toe dat ‘de illusie ontstaat dat er natuurlijke identiteiten zijn, terwijl identiteit te maken heeft met een persoon’. Verder vind hij dat de samenleving bepaald wat de definitie van een natie is, en niet de staat. Filosoof Renaut zegt dat diversiteit wel mag in het privéleven, maar niet in het openbaar.