# data[].attributes.body
Kent veel mensen binnen de textielwereld (kan ook doorverwijzen), door Naomi als een 'alleskunner' beschreven.
"Wendy kan textiel linken aan geluid en andere zaken super leuk voor die leeftijdsgroep denk ik!"
Leeft en werkt in BXL

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
This is the virtual home of Wendy Van Wynsberghe, artist, tinkerer, member of Floss arts lab Constant vzw, sound & field recorder, fauna adept, part of the lively and chaotic Brussels realm, fascinated by protocol in all shapes and sizes, avid free software user, pro open licences such as the Free arts license for artwork, frankenscript coder, physical computing aficionado, net neutrality custodian, dabbling in embroidery, crochet & knitting (with or without eTextiles).

CV 2014 English
Portfolio with clickable links
CV 2020 French

# data[].attributes.attachment_link.description
This is the virtual home of Wendy Van Wynsberghe, artist, tinkerer, member of Floss arts lab Constant vzw, sound & field recorder, fauna adept, part of the lively and chaotic Brussels realm, fascinated by protocol in all shapes and sizes, avid free software user, pro open licences such as the Free arts license for artwork, frankenscript coder, physical computing aficionado, net neutrality custodian, dabbling in embroidery, crochet & knitting (with or without eTextiles).

# data[].attributes.body
(op dit moment wel hoogzwanger - woont in Gent) - verwijst daarom door naar Wendy

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Naomi Kerkhove studeerde multimediale vormgeving aan het KASK in Gent en ontwikkelt haar werk op het grensgebied tussen strip, film, textielontwerp en performance. Haar eerste voorstelling White Out (2010) werd een volledig met de naaimachine gestikte, zwart-witte miniatuurwereld waarin mensen, huizen, bomen en straten door middel van draadjes tot leven worden gewekt. Met behulp van een oude bewakingscamera en een broeierige soundscape werd het bevreemdende stadje de setting voor een intrigerende roadmovie. Duister, desoriënterend, maar schoon als de nacht. Met Valies (2012), haar tweede productie, breit Naomi een vervolg aan die zoektocht door het grensgebied van strip, ontwerp, muziek en film. Waar White Out een schetsboek tot leven bracht in een driedimensionale wereld van textiel, duikt Valies verder in de konijnenpijp van de animatiefilm. Stoffen personages wandelen een levensgrote film binnen waar alles met elkaar verwoven is.

In seizoen 14-15 was Naomi in binnen- en buitenland te zien met haar nieuwe interactieve installatie Forest Fruit. In die nieuwe interactieve installatie krijgt het publiek de kans om zelf de wonderwitte wereld binnen te wandelen. Met Forest Fruit plukt Naomi zowel uit eerder als uit nieuw werk. Je wordt rondgeleid in een wereld die het midden houdt tussen een werkatelier en speelkamer. In dit universum lopen gedaantes en gedachten in elkaar over en wordt je verbeelding langzaam op sleeptouw genomen. Je kan ook zelf aan de slag met de vele constructietjes en ontrafelt een lappendeken van impressies en verhalen, langs een draadje dat onherroepelijk bij jezelf uitkomt. Naast deze voorstellingen is Naomi's werk ook geregeld te zien in tentoonstellingen of vormt het de setting voor filmpjes en muziekvideo's.

# data[].attributes.attachment_link.description
Naomi Kerkhove studeerde multimediale vormgeving aan het KASK in Gent en ontwikkelt haar werk op het grensgebied tussen strip, film, textielontwerp en performance. Haar eerste voorstelling White Out (2010) werd een volledig met de naaimachine gestikte, zwart-witte miniatuurwereld waarin mensen, huizen, bomen en straten door middel van draadjes tot leven worden gewekt.

# data[].attributes.body
Ik stuurde een mail, meer info volgt

# data[].attributes.body
https://gluon.be/nl/educatie/scholen/pop-up-nl/2747/electro-textiel/
misschien wel een leuke combo?

# data[].attributes.body
Academie Anderlecht heeft een textiel atelier

Alice Van Innis

ABC (heeft weefgetouwen)

http://www.kmkg-mrah.be/nl/expositions/voorbij-inca-dress-code

Wandtapijten

Lotte → studente kostuum (zie Beatriz)

# data[].attributes.body
wel enkel FR?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Professeur titulaire : Yole Devaux

Le textile porte en lui la dualité d'être à la fois un objet utilitaire et un médium utilisé par des artistes. Au sein de l'orientation nous travaillons le matériau souple et l'entrelacs avec comme objectif la mise en place pour chaque étudiant d'un travail et d'une démarche artistiques singuliers. Pour ce faire nous tentons d'amener les étudiants à réfléchir les éléments structurant le textile (dans son acceptation la plus large), ses qualités, ses ambiguïtés, ses enjeux et ce, à partir des matériaux, des procédés et des outils techniques et réflexifs. A côté du travail en atelier les cours techniques, les cours généraux, les modules de recherche, les cours artistiques de soutien viennent élargir et nourrir le questionnement.

Pour ce faire nous tentons d'amener l'étudiant à réfléchir les éléments structurant le textile, à partir des matériaux, des procédés et des techniques, de ses enjeux, de ses fonctionnalités. En développant petit à petit son questionnement, la tentative s'oriente résolument vers l'invention de la "tapisserie" de demain.

Plus précisément, interroger l'entrelacs par l'expérimentation et la réflexion, conduit à interroger les éléments constitutifs et les gestes du textile, les procédures de mise en oeuvre, les aspects du "métier", chaîne, trame et entrelacs, texture et croisure, rythme et temporalité, mais aussi le rapport à l'espace et à l'architecture, la médiation entre le dedans et le dehors, le rapport au corps, l'intime et le public, le rapport au nombre et à l'écriture, la transparence et l'opacité, le mobile et l'immobile, la souplesse et la raideur,... Pour pouvoir interroger tous ces éléments, les détourner, se les approprier, il faudra d'abord les connaître.

Des cours de technologie donnés au sein de l'atelier permettent la découverte et la compréhension d'outils divers: les techniques de la tapisserie traditionnelle et contemporaine, des techniques apparentées par l'entrelacs, telles que la vannerie, la dentelle, la broderie, ... Cet apprentissage technique n'est jamais conçu comme une fin en soi. Il est toujours inclus dans des exercices qui incitent l'étudiant à s'approprier ce medium et à l'utiliser dans des recherches personnelles qui s'inscrivent dans le champ des arts textiles contemporains.

Afin de susciter la curiosité des étudiants et de nourrir leur réflexion nous leur apportons des informations sur l'art textile contemporain par le biais d'exposés, de visites d'expositions et d'ateliers d'artistes, de voyages d'étude, de présentations de livres et catalogues, de lectures en lien avec les visites ou exposés...

Ces présentations se font très souvent de manière verticale pour toutes les années.

# data[].attributes.attachment_link.description
Professeur titulaire : Yole Devaux Le textile porte en lui la dualité d'être à la fois un objet utilitaire et un médium utilisé par des artistes. Au sein de l'orientation nous travaillons le matériau souple et l'entrelacs avec comme objectif la mise en place pour chaque étudiant d'un travail et d'une démarche artistiques singuliers.

# data[].attributes.attachment_link.description
Artistieke en participatieve projecten dans l'espace public

# data[].attributes.body
met NL gids

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mexico kent een grote textieltraditie. Het hele proces is 100% ambachtelijk. Voor veel vrouwen betekent het weven van stoffen dat ze autonoom kunnen werken, en een ambacht dat ze naast al hun andere taken kunnen uitoefene. De vrouwen zoeken en verven zelf de draden.

Wanneer je niet meer naar je land terug kunt om het daar terug te leren, dan sterft er een traditie.

Thamara was als kind al geïntrigeerd door de vrouwen die met zeven stokken een stof maakten. Die stokken bleven bijna voortdurend in de lucht. Voor haar had het iets van tovenarij, magie. Ze leerde als kind al weven zoals het de gewoonte is in haar land: al zittend bij een groep vrouwen die weefden en praatten. Zo kreeg ze de techniek eerder onbewust mee, zoals het aanleren van een taal. Later toonden de vrouwen hoe ze iets moest doen. Door het veel te herhalen, leerde ze de weefpatronen te interpreteren.
Ze raakte er door betoverd. In die mate dat ze later industrieel textiel ging studeren. Die kennis van beide technieken blijft tot vandaag één van haar vele sterke punten.

Vrouwen werken in Mexico meestal samen in groepjes zodat ze eveneens van elkaar leren.
Thamara's verbazing was dan ook groot toen ze zag dat men hier in België naar een school gaat om patronen te leren en dat die kennis in boeken werd opgeschreven. "Ik kende die manier van lezen niet. Het was voor mij een nieuwe manier om patronen te interpreteren. Maar ik besefte redelijk snel dat het principe van de draden hetzelfde is. Alleen de manier om het te lezen is verschillend."

Toen Thamara naar België kwam, wist ze dat hier ook een rijke textieltraditie was. Ze hoopte daar snel werk in te vinden. Eenmaal hier merkte ze echter snel dat die tijd voorbij is en dat de eens zo bloeiende Belgische industriële textielsector naar het buitenland was overgebracht. "Vroeger waren die ateliers in handen van vrouwen. Het waren kleine groepen van vrouwen die thuis weefden in opdracht van een bedrijf. Zo konden ze ook voor hun familie zorgen. Ze waren dus ook heel polyvalent, de meesten hadden ook nog een eigen moestuin. Het was een soort van inheemse maatschappij, dezelfde sfeer van vrouwen die zorgen, werken en multi-inzetbaar zijn. Het was een beetje anders dan in Mexico, maar het principe was gelijk."

Thamara dacht veel na over de verschillende manieren om weven aan te leren in België en Mexico en wil graag de traditionele techniek uit haar regio noteren. " Onze manier van 'lezen' en hoe ik het heb geleerd, probeer ik nu op te schrijven. Anders vergeet ik het misschien en kan ik het niet meer aan anderen vertellen. Wanneer ik weef, komen sommige dingen terug in mijn geheugen, zie ik de verschillende opties en die wil ik opschrijven om de kennis te doen voortleven."

Ze ziet hetzelfde stramien terug bij veel vrouwen uit andere landen. Ze hebben veel kennis, maar kunnen het niet noteren. Het idee, hun geschiedenis, hun verhalen zitten enkel in hun geheugen en ze weten niet hoe ze hun kennis aan iemand anders kunnen overbrengen. Thamara is er dus van overtuigd dat de traditionele technieken zoveel mogelijk opgeschreven en uitgetekend moeten worden. "Ik voel dat dit nodig is want het is een soort van taal en geschiedenis. Als je een bepaalde techniek kan leren, leer je ook meteen veel van die cultuur. Het is voor mij interessant om die kennis over technieken uit te wisselen. Want zo kan ook de techniek evolueren. Wanneer je een techniek begrijpt, is het gemakkelijker om te innoveren. Het is niet de bedoeling om enkel te innoveren om sneller en meer te doen. Het doel is om de vrouw die weeft, om het haar gemakkelijker te maken."

De universele taal van het weven.

Wat Thamara nog zo mooi vindt aan het weven, is dat het bijna een universele taal is. Het maakt dat vrouwen en mannen van over de hele wereld toch een manier vinden om met elkaar in contact te komen. Het is voor haar een opportuniteit om hier in België andere mensen te leren kennen, mensen met wie ze anders niet zou praten. Zo leert ze door haar ambacht veel nieuwe mensen kennen. "Mensen die iets ambachtelijks maken, of kunst, dat zijn mensen met een passie. Als zij beginnen te praten over hun passie, dat maakt hen warm, gelukkig en gezond. Dus ook voor mij is het heel fijn om mensen op die manier te leren kennen. Het is een kans om mensen iets te laten uitleggen dat ze graag doen."

"Als ik naar de Academie van Anderlecht kom om met dit groot weefgetouw te werken, dan zou ik hier de ganse dag kunnen zitten, zonder probleem. Ik weef en kan ondertussen praten. Het is niet voor niets dat de sociale bewegingen ontstonden in de ateliers!"

Door haar zoektocht naar een weefgetouw leerde Thamara veel Belgische vrouwen kennen die hun hele leven in de textiel hadden gewerkt. Nu deze industrie bijna volledig naar het buitenland is verplaatst, missen deze vrouwen niet alleen hun werk, maar ook alle sociale contacten. Vroeger hadden zij ook een soort zorgnet voor wanneer er iemand ziek of oud was. Nu moeten ze zelf oplossingen zoeken. "Deze vrouwen vertelden me dat het voelde alsof ze geen familie meer hadden. Hun eenzaamheid was heel groot want hun sociale leven viel stil."
De gelijkenis met Spaanstalige vrouwen die hier in België een nieuw leven willen beginnen, is groot: thuis opgesloten zitten, eenzaamheid, depressie. "Ik zei 'we moeten iets samen doen, samen profiteren (in de goede zin van het woord) van deze kennis of het misschien tonen aan iemand anders. Ook al spreken we elkaars taal niet, via een mengeling van Frans, Spaans, Nederlands en Engels en onze gemeenschappelijke passie voor weven, verstaan we elkaar wel. En zo hebben we tenminste weer contact met elkaar."

Hieruit groeide in 2017 Siempre, een organisatie waar vrouwen opnieuw eigen creaties maken èn hun verhaal kwijt kunnen. Siempre is dus ook een sociaal netwerk voor grotendeels Spaanstalige vrouwen. Ze komen samen om te weven en elkaar te helpen door informatie uit te wisselen. Op die manier vindt iedereen gemakkelijker en sneller zijn weg in de Belgische samenleving.
De bal is dus rond. Thamara doet in Brussel hetzelfde als wat de vrouwen in haar dorp vroeger deden, namelijk samenzitten om te weven en naar elkaar te luisteren, elkaar te helpen, van elkaar te leren. Een win-win situatie voor zowel de traditie van het ambacht weven als voor de vrouwen die hier een nieuw leven opbouwen en Belgische vrouwen.

In 2019 kreeg Thamara subsidies voor haar project in het kader van 'Hoe maakt u het? Ambachten in Brussel'.

# data[].attributes.attachment_link.description
Mexico kent een grote textieltraditie. Het hele proces is 100% ambachtelijk. Voor veel vrouwen betekent het weven van stoffen dat ze autonoom kunnen werken, en een ambacht dat ze naast al hun andere taken kunnen uitoefene. De vrouwen zoeken en verven zelf de ...

# data[].attributes.body
doen workshops met kinderen (FB) https://www.facebook.com/atelierlotterene/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het atelier van Lotte en René: wat de titel van een gedicht zou kunnen zijn, is minstens even speciaal in de realiteit. Lotte is negendertig en René zestien. Sinds 2018 zijn ze onlosmakelijk met elkaar verweven in het weven. De liefde voor dit ambacht ontstond bij beiden onafhankelijk van elkaar, maar om het echt goed onder de knie te krijgen, bracht het toeval hen samen.

De moeder van René nam uit nostalgie haar weefgetouw nog eens op en schreef zich in voor een week weven in Noord Nederland. René ging mee uit nieuwsgierigheid. Waar zijn moeder het weven te technisch en te saai vond, werd haar zoon verliefd op de draden en het getouw.
René: "In de paasvakantie ben ik teruggegaan voor een tweede week en die zomer voor een derde week. Deze zomer terug en daartussen ben ik daar ook een paar keer gaan werken."

Weven ... iedereen draagt kleren.
Je kunt dus niet zeggen 'ik heb daar geen verbinding mee'.

Lotte had een weefraam gekregen en kocht daarna een ridgid heddle getouw. Bij een vriendin stond een weefgetouw met schachten. Lotte dacht het via You Tube zelf te leren, maar dat bleek moeilijk te zijn.
Lotte: "Die vriendin van wie het weefgetouw eigenlijk was, zei me: 'misschien wil René je wel leren weven'. Omdat het nogal een roestig getouw was, had ze al eens gezegd dat René daar niet meer graag op weefde. Dus was ik al aan het denken: wat voor iemand zou die René zijn, zo een oude meneer, zo een mopperpot? Ik had op het laatste moment nog besloten in plaats van een fles wijn mee te nemen, koekjes te bakken. Toen ik aankwam, zat daar een jongen van net geen vijftien jaar." Die jongeman leerde Lotte alle kneepjes van het vak zoals scheren, opbommen enz.
In hartje zomer 2018 kwamen Lotte en René heel veel samen om te weven, bij Lotte thuis. In die hele hete zomer hebben ze veel sjaals gemaakt en veel gepraat. Al snel hadden ze het gevoel dat ze iets met hun passie moesten doen. Toen veel mensen vroegen om ook hen te leren weven, werd één plus één al snel drie. Bij gemeenschapscentrum Ten Noey vonden ze plaats om met hun lessen te starten.
Het respect voor het ambacht is groot, het respect voor elkaar nog groter.
Lotte: "Je voelt dat je dezelfde passie deelt. Vanaf het begin was dat zo. Vanaf het moment dat je bezig bent met weven is er zo iets speciaals. Ik vond het ook wel sjiek dat René zijn tijd wou steken om iemand te leren weven. Soms kwam hij nog af na zijn examens. Dat is echt chapeau, zoveel liefde voor het vak."

Beiden zijn het erover eens dat lesgeven veel energie creëert. Het feit dat mensen zo blij en dankbaar zijn na een les. Ze krijgen veel complimentjes van de deelnemers, wat hen elke keer veel deugd doet. Voor sommigen is het beter en ontspannender dan een yogasessie.
René: "Weven, dat is zo iets raars. Mensen denken dat je elke minuut bezig bent, dat het heel traag gaat. Maar omdat er elke keer een redelijk simpele beweging is, zit dat meteen in je arm en kom je zo in een soort trance. Als je mediteert dan denk je 'ik ben aan het mediteren, ik mag aan niks denken'. Met weven ben je zo iets simpel aan het doen en opeens ben je drie uur verder. Zo zen ben ik daarna. Dat is heel speciaal."

Ze kennen elkaar sinds februari 2018, hun atelier is actief sinds juli 2018. De eerste workshopreeks van vijf lesavonden raakte heel snel vol en ze hadden meteen een wachtlijst van vier mensen. "Het feit dat we een afgewerkt product maken en dat de getouwen daar zijn, maakt het toegankelijk. Ik denk dat dat mensen wel aanspreekt. Bezig zijn met je handen doet veel mensen deugd en een origineel handgemaakt eindproduct maakt het extra speciaal."
De interesse groeit ook al zijn ze zich ervan bewust dat weven niet de goedkoopste bezigheid is.
René: "Weven is, daar kunnen we eerlijk over zijn, het duurste textielhandwerk dat er bestaat. Omdat een weefgetouw duur is en omdat het sneller gaat dan breien waardoor je meer garen nodig hebt. Het is duurder dan een paar breinaalden kopen. Als je denkt 'o ik wil eens iets breien' dan koop je een paar breinaalden en een bolletje wol. Het is iets gemakkelijker om te beginnen met breien dan te weven."
Lotte: "Maar in vergelijking met fotografie ofzo is het niet zo heel duur. Als je een passie hebt, is het wel logisch dat het iets kost."
In Anderlecht op de academie wordt er ook les gegeven. Daar doen de lessen het sinds vorig jaar heel goed! Daarvoor lag het stil. In Brussel was er bijvoorbeeld geen groep die bij elkaar kwam om te weven. Een professionele Nederlandstalige opleiding is er in Brussel niet. Voor Lotte en René zou het onderdeel mogen zijn van alle textielopleidingen, zoals het weefatelier van CVO Gent dat internationaal befaamd is.

Lotte en René vullen elkaar perfect aan. René is technisch heel sterk en daar helemaal door bezeten, terwijl Lotte meer de creatieve van het duo is. Ze volgt meer haar buikgevoel. Beiden zijn blij met deze verschillen en genieten er van om dingen bij elkaar af te toetsen. Ze vinden het juist goed dat ze allebei goed zijn in andere dingen. Waar ze samen nog werk van willen maken, is zich wat meer verdiepen in de weefgeschiedenis van België.
"Ik denk dat België daar toch wel ietsje trotser over mag zijn, over al die Belgische wandtapijten in Frankrijk en Spanje, Italië. In de onderkant staat dan zo keimooi de naam van de stad geweven. Ik vind dat wij daar toch wel iets trotser over mogen zijn. We nemen dat zo voor zelfsprekend, de textielindustrie, maar eigenlijk is het onze nationale trots. Ook nu nog, we zijn er nog altijd heel goed in."

Voorlopig gaan Lotte en René nog even door en geven ze vanaf 2020 ook les met schachtgetouwen. Ze blijven dus nog een tijdje ateliers geven om zo de liefde voor het weven verder te verspreiden.
Het atelier van Lotte en René kan je volgen via hun facebookpagina.

In 2019 kregen Lotte en René subsidies voor hun project in het kader van 'Hoe maakt u het? Ambachten in Brussel'.

# data[].attributes.attachment_link.title
Atelier Lotte en René | Erfgoedcel Brussel

# data[].attributes.attachment_link.description
Het atelier van Lotte en René: wat de titel van een gedicht zou kunnen zijn, is minstens even speciaal in de realiteit. Lotte is negendertig en René zestien. Sinds 2018 zijn ze onlosmakelijk met elkaar verweven in het weven. De ...

# data[].attributes.body
Saskia 0479 66 10 36 saskia_dk@hotmail.com

# data[].attributes.attachment_link.description
Découvrez le design textile avec Saskia De Kinder !

# data[].attributes.body
Hallo Lassoianen,

Ik volgde jullie uiteenzetting naar aanleiding van de netwerkweek Anderlecht en jullie inspireerden mij: ik heb concrete vraag ivm een mogelijke samenwerking.

Céline is de juf handwerk/plastische opvoeding in de secundaire Steinerschool in Brussel. in het derde trimester zouden de lln van de 11de klas (17 jarigen) ondergedompeld moeten worden in de wondere wereld van het weven. Ik dacht dat dit misschien leuk zou zijn om hen 'weven' te laten combineren met een andere kunstvorm die ze dan samen zouden kiezen via jullie spel... En misschien zou een samenwerking met het atelier Lotte en Renée of Thamara mogelijk zijn.

Komt mijn ingeving te laat?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Voor de directie contacteer Lidewei Kruizinga: lidewei@steinerschoolbrussel.be

Bereikbaar met het openbaar vervoer:

Trein: Station Kapellekerk (1 min. wandelafstand)

Brussel-Centraal (12 min. wandelafstand), Brussel-Zuid (15 min. wandelafstand)

César De Paepe (bus 86, N04, N05, N06, N08, N09, N10, N11, N12, N13, N16)

Lemonnier (tram 3, 4, 32, 51, 82)

Anneesens (bus 33, 86, N04, N05, N06, N08, N09, N10, N11, N12, N13, N16)

# data[].attributes.attachment_link.description
Voor de directie contacteer Lidewei Kruizinga: lidewei@steinerschoolbrussel.be Bereikbaar met het openbaar vervoer: Trein: Station Kapellekerk (1 min. wandelafstand) Brussel-Centraal (12 min. wandelafstand), Brussel-Zuid (15 min.