# data[].attributes.headline
 Ζωή Κ. Ο κήπος της ειρήνης 

# data[].attributes.subject
 Ζωή Κ. Ο κήπος της ειρήνης 

# data[].attributes.body
Σε μια μικρή πόλη, οι κάτοικοι είχαν κουραστεί από τους καυγάδες και τις αντιπαραθέσεις. Ένας σοφός γέροντας πρότεινε να οργανώσουν μια γιορτή ειρήνης. Όλοι μαζεύτηκαν και μοιράστηκαν ιστορίες για το πώς οι πόλεμοι είχαν πλήξει τις οικογένειές τους. Καθώς οι άνθρωποι άρχισαν να αναγνωρίζουν τις κοινές τους αγωνίες, οι διαφορές τους έμοιαζαν μικρές. Στο τέλος της γιορτής, συμφώνησαν να δουλέψουν μαζί για το καλό της πόλης. Δημιούργησαν ένα κήπο ειρήνης, όπου οι καλλιέργειες συμβόλιζαν τη συνεργασία και την αλληλεγγύη. Η πόλη έγινε ένα παράδειγμα για άλλες περιοχές, αποδεικνύοντας ότι η ειρήνη μπορεί να ανθίσει όταν οι άνθρωποι επιλέγουν να ακούσουν και να συνεργαστούν.

4o mini

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.headline
Ζωή Β. Ειρήνη πάνω απ' όλα.

# data[].attributes.subject
Ζωή Β. Ειρήνη πάνω απ' όλα.

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, σε εναν τοπο πέρα από κάθε φαντασία, γινότανε πόλεμος. Το βασίλειο του Έραγκον με το βασίλειο της Ιλέα μάχονταν μεταξύ τους για το ποιο από τα δύο βασίλεια θα καταφερει να κυριαρχήσει στον κόσμο. Κάθε μέρα η μάχη γινόταν όλο και πιο έντονη και πλέον είχε αρχίσει να κουράζει τους κατοίκους, μέχρι που μια μέρα δύο παιδιά το καθε ενα απο διαφορετικο βασιλειο πηγαν στους βασιλιάδες και τους μίλησαν για την ειρήνη.Τους είπαν ότι αν αυτοι οι δυο συμφιλιωνόντουσαν τότε θα μπορουσαν να συνυπάρχουν αρμονικά και να κανουν τον κοσμο πιο όμορφο για όλους. Εκεινοι αν και διστακτικα συμφώνησαν και ετσι αρχισε να κυριαρχει η ειρήνη. Δεν άργησαν να καταλάβουν ότι η ειρήνη είναι πάνω απ όλα.

# data[].attributes.headline
Ηρώ Κ. "Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΩΝ"

# data[].attributes.subject
Ηρώ Κ. "Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΩΝ"

# data[].attributes.body
Ο πόλεμος των κόσμων άρχισε πολλά χρόνια πριν όταν πια στον κόσμο κυβερνούσαν βασιλιάδες και όχι πολιτικοί και πρωθυπουργοί. Τα ζώα στον τότε κόσμο κινδύνευαν πόλη από τους κυνηγούς και γενικά από τους ανθρώπους. Δεν άντεχαν αλλο και είπαν να αντισταθούν, αλλά για να αντισταθούν έπρεπε και αυτοί να έχουν ένα οδηγό δηλαδή έναν βασιλιά. Όποτε άρχισαν τα ζώα να προσπαθούν να βρουν τον ιδανικό.

Η πρώτη τους σκέψη ήταν το λιοντάρι αλλά ήταν πολύ μικρό χρηζόντουσαν κάτι πιο μεγάλο, πίτα είπαν τον ελέφαντα αλλά χολιαζόντουσαν κάτι πιο δυνατό και πονηρό, στην συνέχεια είπαν τον κροκόδειλο όμως χρηζόντουσαν κάποιον ποιο ευκίνητο. Έτσι λιπών κατάληξαν στο φίδι και όχι σε ότι νάνε φίδι σε, μια πράσινη ανακόντα. Είχε ότι χρειαζόταν δηλαδή μέγεθος, δύναμη, ευκινησία, πονηράδα, κλπ.

Οι άνθρωποι κατάλαβαν πως τα ζώα ετοιμάζουν πόλεμο και αφορμή να επιτεθούν. Όποτε έπρεπε να κάνουν και αυτοί κάτι για αυτό. Έτσι λοιπόν οι 4 μεγαλύτεροι και ισχυρότεροι βασιλιάδες συναντήθηκαν στο μεγαλύτερο συνέδριο της γης. Πώς να τους επιτεθούν; Να τα εξοντώσουν δεν μπορούν γιατί χωρίς αυτά η ζωή και γενικά η γη θα είναι διαφορετική. Στεφτήκαν μάλιστα να τους δείξουν ποιοι είναι οι κυρίαρχοι. Από την άλλη το σχέδιο των ζωών ήταν διαφορετικό. Να αφανίσουν κάθε άνθρωπο στην γη, και να ζουν ελεύθερα και χωρίς να τρέχουν να σωθούν από τους ανθρώπους.

Ο πόλεμος άρχισε, η πρώτη επίθεση έγινε στην θάλασσα. Κανένα πλοίο δεν μπορούσε να πλεύσει διότι οι φάλαινες, ακόμα και το θρυλικό Κράκεν επιτέθηκε και η δύναμη τους ήταν πολύ ισχυρή. Η δεύτερη επίθεση έγινε στην στεριά και συγκεκριμένα στα δάση οι λύκοι, τα αγριογούρουνα, φίδια, αετοί, έντομα, γεράκια καθώς και αλλά ζώα που ζουν εκεί, έκαναν συνεχείς επιθέσεις στις άμαξες, στα καρά καθώς και στα χωριά.

Τώρα ήρθε η σειρά των ανθρώπων, οι άνθρωποι χρησιμοποίησαν κάτι που τα ζώα δεν μπορούν να βρουν, δηλαδή την φωτιά. Άρχισαν να τα τρομάζουν και να αμύνονται με την φωτιά.

Η βασίλισσα των ζωών, η πράσινη ανακόντα συνειδητοποίησε ότι είχαν πολλές απόλυες λόγο της φωτιάς των ανθρώπων. Έτσι λιπών η βασίλισσα τον ζωών δεν το ανέχτηκε αυτό, πήγε στο συνέδριο των τεσσάρων βασιλιάδων και κάνανε όλοι μια μεγάλη συζήτηση και κατέληξαν σε ανακωχή. Για να σφραγίσει η ανακωχή χτιστικά ένα τεράστιο πέτρινο άγαλμα. Το άγαλμα ήταν ένα γιγαντιαίο πέτρινο σπαθί στο όπιο ήταν τυλιγμένο γύρο του ένα φίδι. Και λένε πως όταν το άγαλμα γκρεμίσει ο πόλεμος θα ξανά αρχίσει.            ΤΕΛΟΣ

# data[].attributes.headline
Δέσποινα Π. Ένα παιδί που το έλεγαν Ειρήνη

# data[].attributes.subject
Δέσποινα Π. Ένα παιδί που το έλεγαν Ειρήνη

# data[].attributes.body
Μια φορά και δυό καιρούς, σε δυο κόσμους μακρινούς, ζούσαν δύο βασιλιάδες, που έφερναν στον λαό τους μπελάδες. Πολεμούσαν κάθε μέρα και είχαν κάνει τους πάντες πέρα.

Δεν υπήρχε λογική στην διαμάχη τους αυτή.

Ήταν όλοι πληγωμένοι, τα φυτά, τα ζώα, ο λαός, ήταν όλοι στεναχωρημένοι

Προσπαθούσαν να τους πείσουν και τον πόλεμο να λύσουν. Μα μάταια προσπαθούσαν και ο πόνος και η θλίψη κυριαρχούσαν.

Ώσπου μια μέρα ένα παιδί βρήκε το θάρρος και την πυγμή να τους πει πως μαζί θα είχαν δύναμη πολλή.

Και πως πάντα ενωμένοι θα είχαν χαρά και ευτυχία που τώρα ήταν θαμμένη.

Και όταν ρώτησαν οι βασιλιάδες το όνομα του αυτό απάντησε με δυνατή φωνή:

«Ειρήνη με λένε και αγαπώ τα ζώα, τα φυτά, τον ουρανό, τον άνθρωπο, την ελπίδα, την αγάπη, αυτά που μου στερείτε με τα δικά σας λάθη».

Τους μάλωσε λοιπόν το μικρό παιδί με μια πολύ δυνατή φωνή. Και από τότε οι βασιλιάδες φίλοι έγιναν αχώριστοι και σταματήσαν οι μπελάδες.

# data[].attributes.headline
Ευαγγελία Μ. "Ειρήνη ή Πόλεμος"

# data[].attributes.subject
Ευαγγελία Μ. "Ειρήνη ή Πόλεμος"

# data[].attributes.body
Μία φορά και έναν καιρό σε ένα χωριό ζούσε ένα κοριτσάκι που το λέγαν Ειρήνη. Κάθε μέρα με τα υπόλοιπα παιδιά του χωριού έπαιζε το αγαπημένο της παιχνίδι "Ειρήνη ή πόλεμος". Στην Ειρήνη άρεσε πάντα να είναι από την πλευρά που ζητούσε ειρήνη. Μία μέρα όμως η μητέρα της, της είπε πως δεν μπορεί να παίξει άλλο έξω, γιατί ξέσπασε πόλεμος. Η Ειρήνη στενοχωρήθηκε πάρα πολύ και ευχήθηκε με όλη της την καρδιά να κερδίσει και στην πραγματικότητα η αγαπημένη της πλευρά, η ειρήνη. Να κερδίσει η συνεργασία, η αγάπη και τα σφιχτά χέρια, που δεν αφήνουν κανένα φίλο να χαθεί και φέρνει μόνο νίκες, γέλια και χαρά. Και ήρθε και πάλι σύντομα η ημέρα που όλα τα παιδιά ξαναβγήκαν στις αυλές να παίξουν ειρήνη και πόλεμο και ζητούσαν μόνο ειρήνη!

# data[].attributes.headline
Μίλτος Λ. Το ειρηνικό Χωριό

# data[].attributes.subject
Μίλτος Λ. Το ειρηνικό Χωριό

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μακρινό βασίλειο, υπήρχε ένα πανέμορφο χωριό. Τα λουλούδια του άνθιζαν μόνο όταν οι άνθρωποι ζούσαν ειρηνικά. Όταν υπήρχε πόλεμος, τα λουλούδια μαραίνονταν και τα χρώματα χάνονταν. Ο βασιλιάς, ανήσυχος για την κατάσταση, έστειλε ένα παιδί, τη Σοφία, να ανακαλύψει το μυστικό της ειρήνης.

Η Σοφία ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, μιλώντας με σοφούς, ζώα και ανθρώπους. Τελικά κατάλαβε: η ειρήνη υπάρχει στην καρδιά κάθε ανθρώπου, όταν αυτός δείχνει αγάπη και σεβασμό στους γύρω του. Γύρισε πίσω στο βασίλειο και μοιράστηκε τη γνώση της. Σύντομα, το χωριό άνθισε ξανά, γεμάτο χρώματα και ωραίες μυροδιές, φέρνοντας την ειρήνη σε όλους.

# data[].attributes.headline
Αναστασία Σ. "Μια Μπάλα, Δύο Σκύλοι και Ένα Μάθημα"

# data[].attributes.subject
Αναστασία Σ. "Μια Μπάλα, Δύο Σκύλοι και Ένα Μάθημα"

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια φάρμα κάπου στη Μακεδονία, ζούσαν δυο μικρά σκυλάκια, ο Μπέλλης και η αδερφή του, η Νταίζη. Ολημερίς μαλώνανε για την αγαπημένη τους μπάλα.

«Δική μου είναι!» φώναζε ο Μπέλλης, αρπάζοντας την μπάλα με τα δόντια του.

«Δική σου; Έχεις δει πώς την κλωτσάς; Εγώ την τριπλάρω καλύτερα!» απαντούσε η Νταίζη, τραβώντας την μπάλα από την άλλη.

«Μη μου πεις ότι έχεις μπαλοδίπλωμα!»

«Ναι, και μάλιστα με άριστα!» του πέταξε η Νταίζη, σηκώνοντας περήφανα το κεφάλι της.

Εκείνη τη στιγμή, πλησίασε ο σοφός σκύλος Γουίλις, κουνώντας το κεφάλι του. «Παιδιά, παιδιά... Σας παρακολουθώ όλη μέρα. Αλήθεια τώρα; Για μια μπάλα;»

Ο Μπέλλης και η Νταίζη σταμάτησαν και κοίταξαν τον Γουίλις.

«Μπέλλη, Νταίζη,» συνέχισε ο Γουίλις, «αντί να μαλώνετε, γιατί δεν παίζετε μαζί; Έτσι, θα έχετε διπλάσια διασκέδαση!»

«Μαζί;» ρώτησαν και οι δύο ταυτόχρονα, μπερδεμένοι.

«Ναι, το λέει η σοφία ενός παλιού μπαλαδόρου!» απάντησε ο Γουίλις χαμογελώντας.

Ο Μπέλλης και η Νταίζη κοιτάχτηκαν. «Μμμ... ίσως έχει δίκιο. Τι λες;»

«Ε, ας δοκιμάσουμε!» είπε η Νταίζη με ένα πονηρό χαμόγελο. «Αλλά αν χάσεις, εγώ κρατάω την μπάλα!»

Και από τότε, τα δύο αδέρφια έπαιζαν μαζί, γελώντας και μαθαίνοντας πως η ειρήνη φέρνει περισσότερη χαρά – και λιγότερους καβγάδες για μπάλες!

# data[].attributes.headline
Μαριάννα Μ.  "Το μυστικό της αληθινής ειρήνης"

# data[].attributes.subject
Μαριάννα Μ.  "Το μυστικό της αληθινής ειρήνης"

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μακρινό βασίλειο, δύο χωριά πολεμούσαν για χρόνια. Το ένα χωριό είχε το καλύτερο φαγητό, το άλλο τα πιο όμορφα ρούχα, αλλά κανείς δεν ήταν ευτυχισμένος. Ένα μικρό παιδί από κάθε χωριό αποφάσισε να συναντηθεί κρυφά. Αντάλλαξαν φαγητό και ρούχα και κατάλαβαν ότι είχαν πολλά να προσφέρουν ο ένας στον άλλον. Γύρισαν στα χωριά τους και μίλησαν για τη συνεργασία και την αγάπη. Σιγά σιγά, οι χωριανοί άρχισαν να μοιράζονται και να ζουν μαζί ειρηνικά. Το βασίλειο άνθισε και όλοι κατάλαβαν πως η ειρήνη δεν έρχεται με νίκες, αλλά με κατανόηση και μοίρασμα και πως η αληθινή ειρήνη ξεκινά όταν καταλαβαίνουμε ότι όλοι έχουμε κάτι πολύτιμο να δώσουμε.

# data[].attributes.headline
Θωμάς Τ.Μια φορά και έ

# data[].attributes.body
Θωμάς Τ.Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα πλούσιο ποντίκι πολυταξιδεμένο που μια μέρα αποφάσισε να πάει να δει τη μαμά του στην Ουκρανία αλλά αντί για εκείνη βρήκε 2 Ρώσους και τότε θυμήθηκε 4 λέξεις : ειρήνη, πόλεμος, ατομική βόμβα. Τότε κατάλαβε σωστά τις 2 πρώτες και φώναξε «ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ» .Οπότε ξεκίνησε ένα μεγάλο ,δύσκολο και σημαντικό ταξίδι για να βάλει ένα τέλος σε όλο αυτό για αρχή με μια βόμβα ελευθέρωσε τη μαμά του και μαζί πήγαν στην καρδιά του προβλήματος την Ρωσία και κατάλαβαν πως ο μόνος που ήθελε πόλεμο ήταν ο Πούτιν οπότε τον πήραν χειροπόδαρα και τον πέταξαν στο ποτάμι . Τέλος

# data[].attributes.headline
Γιάννης Π. "Η θεά της ειρήνης"

# data[].attributes.subject
Γιάννης Π. "Η θεά της ειρήνης"

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μακρινή βασιλεία που ονομαζόταν Ειρηνία, ζούσε ένας πρίγκιπας ονόματι Αλέξανδρος. Ο Αλέξανδρος ήταν γνωστός για τη γενναιοδωρία και την καλοσύνη του, αλλά υπήρχε κάτι που τον βάραινε: οι συνεχείς διαμάχες μεταξύ των γειτονικών βασιλείων.Μια νύχτα, καθώς κοιτούσε τα αστέρια, ο Αλέξανδρος ευχήθηκε να βρει έναν τρόπο να φέρει την ειρήνη στη γη του. Ξαφνικά, εμφανίστηκε μπροστά του μια όμορφη νεράιδα με φτερά από φως. "Είμαι η Νεφέλη," είπε. "Είμαι η θεά της ειρήνης και ήρθα να σε βοηθήσω."Η Νεφέλη του έδωσε ένα μαγικό λουλούδι που ανθίζει μόνο όταν οι καρδιές των ανθρώπων είναι γεμάτες καλοσύνη και συμφιλίωση. "Φύτεψε το λουλούδι στην κεντρική πλατεία του βασιλείου και άφησέ το να ανθίσει. Όταν ανθίσει, οι άνθρωποι θα θυμηθούν την αξία της ειρήνης."

# data[].attributes.attachment_link.title
Screenshot 2024-10-03 at 09-01-58 Battlefield 1 poppy flowers warplanes Games HD wallpaper Peakpx

# data[].attributes.headline
Κωνσταντίνα Σπ. Το φως πάντα νικάει το σκοτάδι

# data[].attributes.subject
Κωνσταντίνα Σπ. Το φως πάντα νικάει το σκοτάδι

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν τόπο μακρινό, υπήρχε ένας λαός σοφός με σπουδαία ιστορία και πολιτισμό που όποιος ξένος επισκεπτόταν μαγευόταν.

Δυστυχώς, μία μέρα, κάποιοι άνθρωποι με σκοτεινή ψυχή πήραν την εξουσία και έπεισαν τους κατοίκους πως αυτό ήταν θέλημα του Θεού που τόσο πολύ πίστευαν. Στο όνομα της θρησκείας απαγόρευσαν βιβλία που μιλούσαν για την ελευθερία, περιόρισαν τις γυναίκες στο σπίτι, χωρίς δυνατότητα μόρφωσης, ενώ ταυτόχρονα τις επέβαλαν να φορούν ρούχα που θα άφηναν ακάλυπτα μόνο τα μάτια.

Και ενώ τα χρόνια κυλούσαν μέσα στον φόβο και την καταπίεση, ένα μικρό κορίτσι, η Ζάχρα, που είχε μάθει κρυφά να διαβάζει, ψάχνοντας για ένα παλιό της παιχνίδι, βρήκε τυχαία ένα βιβλίο το οποίο είχαν φυλάξει οι γονείς της με την ελπίδα να μπορέσουν να το διαβάσουν κάποτε στις κόρες τους. Το βιβλίο αυτό μιλούσε για τη χώρα τους στα χρόνια της ελευθερίας και ενέπνευσε τόσο πολύ το μικρό κορίτσι που αποφάσισε να παλέψει ώστε να ξαναέρθουν στην πατρίδα της οι μέρες του φωτός.

Μίλησε στους γονείς της για το όνειρό της και εκείνοι αποφάσισαν να τη βοηθήσουν γιατί  ήθελαν να ζήσουν τα κορίτσια τους ελεύθερα. Ξεκίνησαν δειλά να βρίσκουν υποστηρικτές ώστε να ξεσηκώσουν όλο τον λαό και παρά τις δυσκολίες κατόρθωσαν να διώξουν μακριά τους ανθρώπους με τη σκοτεινή ψυχή και η ζωή να γίνει όπως παλιά.

Με μοναδικά όπλα τη γνώση των βιβλίων και το όνειρό της για την ελευθερία, η Ζάχρα έζησε ελεύθερη.

# data[].attributes.headline
Δημήτρης Σ. Η πολύπαθη ειρήνη

# data[].attributes.subject
Δημήτρης Σ. Η πολύπαθη ειρήνη

# data[].attributes.body
Πολλά πολλά χρόνια πριν είχε ξεσπάσει ένας μακροχρόνιος πόλεμος ανάμεσα σε δυο βασίλεια : νεκροί και θρήνοι , ωστόσο καμία σκέψη για διαπραγματεύσεις και σύναψη της ειρήνης. Στο πεδίο της μάχης ένα δάσος διαχώριζε τα αντίπαλα στρατεύματα. Ένα δάσος εκπληκτικής ομορφιάς, μια όαση ζωής με πολύ πράσινο και πουλιά που κελαηδούσαν μελωδικά. Ένας στρατιώτης μαγεμένος από το τραγούδι των πουλιών αποφασίζει να προχωρήσει, παρά τις διαταγές του στρατηγού, προς το δάσος, προκειμένου να απαλλαγεί από το θόρυβο της μάχης που τόσες μέρες τους ταλαιπωρούσε. Τι παραλογισμός είναι οι άνθρωποι να πολεμούν και να μην απολαμβάνουν τα αγαθά της ειρήνης!! Και ξαφνικά σκάει μια βόμβα δίπλα, δεν τον σκοτώνει αλλά τον κουφαίνει. Εκεί λοιπόν θα τον βρουν κάποιοι στρατιώτες του εχθρικού στρατοπέδου, να μιλά και να τους παρακαλεί όχι μόνο για τη ζωή τους αλλά και για την πολύπαθη ειρήνη.

# data[].attributes.headline
Ματτέο Β. Η επιλογή του βασιλιά

# data[].attributes.subject
Ματτέο Β. Η επιλογή του βασιλιά

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένας πολύ γνωστός βασιλιάς, ο οποίος διοικούσε μια πανέμορφη πόλη οικοδομημένη με επιβλητικά σπίτια και όμορφους δρόμους. Ωστοσό δεν είχε καθόλου καλές σχέσεις με το διπλανό χωριό. Έτσι ο βασιλιάς ετοιμάζόταν να αρχίσει πόλεμο με το χωριό. Και ενώ συνέβαιναν όλα αυτά αυτός αποφάσισε να περπατήσει σε ένα βουνό για να ηρέμησει. Σταμάτησε σε σημείο όπου έβλεπε καθαρά την πόλη του. Είδε τα ανθισμένα λουλούδια, τα καταπράσινα λιβάδια που την περιέβαλλαν και τον χαρούμενο κόσμο που ζούσε εκεί..Ξαφνικά σκέφτηκε τι θα γινόταν στην αγαπημένη του πόλη σε περίπτωση πολέμου.Τα λουλούδια θα μαραίνονταν και το μόνο που θα φαινόταν θα ήταν στάχτες και φλόγες. Έτσι πήγε στον βασιλιά του χωριού και του εξήγησε ότι δε πρέπει να λύσουν τις διαφορές τους με όπλα αλλά με συζήτηση. Στο τέλος ανάμεσα τους επικράτησε ειρήνη και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ειρήνη Πόλεμοε

# data[].attributes.headline
Ακόμα και οι μεγαλύτεροι εχθροί μπορούν να γίνουν φίλοι…

# data[].attributes.subject
Ακόμα και οι μεγαλύτεροι εχθροί μπορούν να γίνουν φίλοι…

# data[].attributes.body
Βασίλης Μ.

Στον κόσμο του Ninjago, ο Λόιντ και οι νίντζα αντιμετώπισαν τον σατανικό πολεμιστή Σαμουκάι, που είχε επιστρέψει με σκοπό να καταστρέψει την ειρήνη και να αναστατώσει τη γη τους. Ξεκινώντας την επίθεσή του με στρατιές σκιών, ο Σαμουκάι προκάλεσε πανικό. Οι νίντζα, όμως, δεν φοβήθηκαν. Στη μεγάλη μάχη που ξέσπασε, ο Κόουλ χρησιμοποίησε τη δύναμη της Γης για να δημιουργήσει προστατευτικά τείχη, ενώ η Νία έριξε κύματα νερού για να αποκρούσει τις επιθέσεις. Ο Ζέιν, με την ψυχρή του λογική, δημιούργησε παγίδες πάγου για να παγιδεύσει τους εχθρούς. Καθώς η μάχη συνεχιζόταν, ο Λόιντ συγκέντρωσε τη δύναμη όλων. Με μια υπερδύναμη φωτός, επιτέθηκε στον Σαμουκάι, εξουδετερώνοντας τις σκιές του. Μετά τη νίκη τους, οι νίντζα προσέφεραν στον Σαμουκάι μια ευκαιρία για ειρηνική συνεργασία, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και οι μεγαλύτεροι εχθροί μπορούν να γίνουν φίλοι.

# data[].attributes.headline
Ζωή Σ.  Η χώρα της Ειρήνης

# data[].attributes.subject
Ζωή Σ.  Η χώρα της Ειρήνης

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, ο κόσμος ήταν χωρισμένος σε δύο χώρες, τη χώρα του Πολέμου και τη χώρα της Ειρήνης. Οι δύο αυτές χώρες ήταν πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, όμως η μεγαλύτερη διαφορά τους, ήταν η όψη και το χρώμα τους. Η χώρα της Ειρήνης ήταν γεμάτη πολύχρωμα σπίτια το ένα δίπλα στο άλλο. Αντίθετα, στην χώρα του Πολέμου, δεν υπήρχαν χρώματα. Αυτό συνέβαινε καθώς τα χρώματα αντιπροσώπευαν τα συναισθήματα των ανθρώπων. Μία μέρα, μία παρέα παιδιών από τη χώρα της Ειρήνης έπαιζε μήλα όταν ξαφνικά η μπάλα τους φεύγει από τα χέρια και πέφτει μέσα στη χώρα του Πολέμου. τα παιδιά, ενώ πήγαιναν να πάρουν την μπάλα τους, παρατηρούσαν τον χώρο γύρω τους. Επικρατούσε σιωπή, οι ελάχιστοι κάτοικοι κάθονταν στο έδαφος με τα κεφάλια κατεβασμένα, ούτε που τους κοίταξαν. Όταν γύρισαν στη γειτονιά τους, συμφώνησαν την άλλη μέρα να συναντηθούν και να βρουν κάποιον τρόπο να βοηθήσουν τους βασανισμένους και ταλαιπωρημένους κατοίκους της διπλανής χώρας. Το επόμενο πρωί, αποφάσισαν πως μόνοι τους δεν θα μπορούσαν να κάνουν κάτι,οπότε, σιγά σιγά, άρχισαν να διαδίδουν τον στόχο τους με τους υπόλοιπους κατοίκους. Στην αρχή, σχεδόν κανείς δεν τους πρόσεξε αλλά όσο περνούσε ο καιρός, τόσο περισσότεροι άρχισαν να τους υποστηρίζουν ώσπου μια μέρα, η κυβέρνηση της χώρας, ανακοίνωσε πως θα γίνονταν προσπάθειες για τη βοήθεια και την υποστήριξη των ανθρώπων της άλλης χώρας. Έτσι κι έγινε. Την επόμενη κιόλας μέρα, πάνω από 600 άνθρωποι της χώρας του Πολέμου εγκαταστάθηκαν στη χώρα της Ειρήνης. Ακόμα, μέσα σε 2 μήνες, οι δύο χώρες μετατράπηκαν σε μία, όπου όλοι είναι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι.

# data[].attributes.attachment_link.title
Εικόνα σπιτιών

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα βασίλειο και ένα μικρό χωριό και γινόταν ένας πόλεμος με τον αντίπαλο της. Έκαναν μάχη για το ποιός είχε το πιο όμορφο και μεγάλο χωριό. Για το ποιός είχε τα πιο πολλά χρήματα,ρούχα και φαγητά .Mια στιγμή δύο παιδιά απο τα δύο βασίλεια άρχιζαν να παίζουν και να ανταλάζουν πράγματα μαζί.Όσπυ μια μέρα οι γονείςτους το έμαθαν και δεν ξανά άφησαν τα παιδιά να ξαναβρεθούν.Μετά από ενα χρονικό διάστιμα τα παιδιά έστελναν κρυφά μηνύματα και αποφάσισαν να ξαναβρεθούν για να σταματήσουν αυτή τη ζήλια και να μάθουν τι λέγεται ειρήνη.Καθώς βρέθηκαν τους βρήκαν οι γονείς τους και τότε τα παιδιά άρχιζαν να τους εξθγούν οτι δεν χρειάζετε να κάνουμε μια μάχη για ν δούμε ποιος ειναι καλύτερος. Καθώς τα παιδιά εξυγουσαν στους γονείς τους τι πρέπει να γίβουν οι γονείς κατάλαβαν το λάθος τους και έβαλαν ένα τέλος στην μάχη και κατάλαβαν τη σήμαιναι ειρήνη

# data[].attributes.headline
Το πράσινο βουνό Κωνσταντίνος Κ.

# data[].attributes.subject
Το πράσινο βουνό Κωνσταντίνος Κ.

# data[].attributes.body
Ήταν Αύγουστος και όλα κυλούσαν ήρεμα στην περιστερούπολη. Τα περιστέρια ήταν στις δουλειές τους, κάποια έκαναν διακοπές και κάποια απολάμβαναν τον ήλιο της ημέρας. Όλα έδειχναν ότι ήταν άλλη μια κανονική μέρα. Ξαφνικά όμως ακούστηκε ένας δυνατός ήχος, άγνωστος για τα περιστέρια. Όλα άρχισαν να βγαίνουν από τα σπίτια τους. Πετούσαν πανικόβλητα! Αναρωτιόντουσαν τι μπορεί να σημαίνει ένας τέτοιος ήχος! Τελικά οι φήμες επιβεβαιώθηκαν. Ήταν σειρήνες πολέμου. Στράφηκαν προς τον ουρανό και είδαν ένα τεράστιο αεροπλάνο. Ήταν ένα βομβαρδιστικό. Τα γεράκια τους είχαν επιτεθεί. Αμέσως ο γαλάζιος ουρανός καλύφθηκε από τις σκιές πολεμικών αεροσκαφών. Για χρόνια υπήρχε έχθρα ανάμεσα τους λόγω του <<πράσινου βουνού>>. Το <<πράσινο βουνό>> ήταν ένας επίγειος παράδεισος που κάθε πουλί θα ήθελε να κατοικεί εκεί. Τα καημένα τα περιστέρια είχαν τολμήσει να κάνουν κάποια σπίτια για τα πιο ηλικιωμένα. Δεν πρόλαβαν να τα ολοκληρώσουν και η επίθεση έγινε. Αμέσως ο στρατός των περιστεριών οργανώθηκε για να τους αντιμετωπίσει. Τα πιο ηλικιωμένα όμως που ήταν ώριμα και είχαν ξαναζήσει παρόμοιες καταστάσεις έφτιαξαν μια αντιπροσωπεία η οποία στάλθηκε κατευθείαν στον κυβερνητικό πύργο από τα γεράκια. Ευτυχώς εκεί υπήρχαν γέρικα, σοφά γεράκια και μπόρεσαν ύστερα από ώρες διαπραγματεύσεων να καταλήξουν σε μια απόφαση που θα τους ικανοποιούσε όλους. Το <<πράσινο βουνό>> τελικά μοιράστηκε ισάξια και στις δυο πλευρές. Τα περιστέρια και τα γεράκια κατάφεραν να λύσουν τα προβλήματα τους και να ζήσουν ειρηνικά και ήσυχα για τα επόμενα χρόνια. Μάλιστα ήταν και πολύ στεναχωρημένα γιατί είχαν χαθεί πολλά χρόνια με έχθρα και διαμάχες. Είναι σημαντικό λοιπόν να κατανοούμε όλοι ότι ο πόλεμος δεν είναι η μόνη λύση για τις διαφορές μας παρά μόνο ένας κακός εφιάλτης που χάνονται άδικα ανθρώπινες ζωές.

# data[].attributes.headline
Άγγελος Κ.  Το μάθημα της Ειρήνης

# data[].attributes.subject
Άγγελος Κ.  Το μάθημα της Ειρήνης

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, ζούσε σε μια πόλη μια πλούσια οικογένεια. Το παιδί της οικογένειας αυτής ήταν ανικανοποίητο και καλομαθημένο. Κάποια στιγμή ξέσπασε ένας μεγάλος πόλεμος και η οικογένεια έχασε όλη της την περιουσία. Η λήξη του πολέμου την βρήκε να ζει σε ένα μικρό διαμέρισμα έχοντας μόνο τα απαραίτητα για να επιβιώσει. Οι γονείς είχαν χάσει την δουλειά τους και ζούσαν φτωχικά και με φόβο για πολλά χρόνια. Ο πόλεμος, όμως, άρχισε να αλλάζει το παιδί και από σκληρό και αχάριστο μετατράπηκε σε ευγενικό και ευγνώμων. Ένιωθε τυχερό που ζούσε ακόμη με τους γονείς του υγιής και ανέπαφος από τα δεινά του πολέμου. Η επαναφορά στην κανονική ζωή, έκαναν το παιδί να εκτιμήσει την ειρήνη και τα δώρα που αυτή προσφέρει στον άνθρωπο.

# data[].attributes.headline
Φίλιππος Μ. Η ειρήνη του ήλιου με το φεγγάρι.  

# data[].attributes.subject
Φίλιππος Μ. Η ειρήνη του ήλιου με το φεγγάρι.  

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό σε έναν κόσμο μακρινό υπήρχε ένα φεγγάρι κι ένας ήλιος . Το φεγγάρι δεν συμπαθούσε τον ήλιο , γιατί ο ήλιος ήταν πιο αγαπητός από αυτόν , καθώς οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούσαν . Αυτό έκανε το φεγγάρι να αρχίζει να γελοιοποιεί τον ήλιο λέγοντας του πολύ σκληρά λόγια . Τότε ο ήλιος δεν άντεξε άλλο και έφυγε κλαίγοντας , εκείνη τη στιγμή το φεγγάρι δεν ήθελε να χάσει την ευκαιρία και πήρε τη θέση του ηλίου . Όταν οι άνθρωποι είδαν ότι ενώ έπρεπε να είναι μέρα και δεν υπήρχε ο ήλιος αλλά το φεγγάρι παραξενεύτηκαν κι αρχίσαν να ψάχνουν τον λόγο που ο ήλιος έφυγε και πήρε τη θέση του το φεγγάρι . Τότε πήγαν στο σπίτι του ηλίου και το ρωτήσαν τι είχε συμβεί . Όταν ο ήλιος τους διηγήθηκε τι είχε γίνει , οι άνθρωποι πήγαν στο φεγγάρι για να του μιλήσουν και του είπαν πως δεν ξεχώριζαν κάποιο από τους δυο και πως ήταν το ίδιο αγαπητός με τον ήλιο και πως έχουν διαφορετικές χάρες ο καθένας τους . Τότε το φεγγάρι πήγε και ζήτησε συγνώμη στον ήλιο . Και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα .

# data[].attributes.headline
Μαριάνθη Κ. Η κρυμμένη ευτυχία 

# data[].attributes.subject
Μαριάνθη Κ. Η κρυμμένη ευτυχία 

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε μία βασίλισσα η οποία είχε τα πάντα όπως ειρήνη, μία ευτυχισμένη οικογένεια και αυτό που αυτή πίστευε ότι είναι ευτυχία, τα λεφτά. Ζούσε λοιπόν με τον άντρα της και τα δύο της παιδιά, τα οποία ήταν αγόρια στο παλάτι. Στην περιοχή την οποία ζούσε επικρατούσε ειρήνη και όλα τα προβλήματα τα λύνανε με ειρηνικό τρόπο. Μια μέρα λοιπόν, αποφάσισε ότι ήθελε να επεκτείνει την κυριαρχία της για να πλουτήσει ακόμα περισσότερο ,χωρίς όμως να σκεφτεί τις επιπτώσεις αυτού του πολέμου. Αρχηγός της εκστρατείας έβαλε τον άντρα της και έστειλε μαζί και τα παιδία της. Στην αρχή όλα ήταν τέλεια όμως μια μέρα σε μία μάχη σκοτώθηκαν τα παιδία της. Ο πόνος ήταν ανυπόφορος. Η εκστρατεία έληξε και ο άντρας της γύρισε πίσω ψυχολογικά ράκος. Μετά από τον θάνατο των παιδιών τους όλα άλλαξαν. Η βασίλισσα όμως κατάλαβε πως ευτυχία δεν ήταν τα πλούτη ,αλλά η ειρήνη και η ενωμένη και αγαπημένη οικογένεια, που εξαιτίας της διαλύθηκε.

# data[].attributes.headline
Χριστόφορος Λ. "Το Κάστρο της ειρήνης"

# data[].attributes.subject
Χριστόφορος Λ. "Το Κάστρο της ειρήνης"

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα μαγικό βασίλειο, ζούσε ένας γενναίος ιππότης, ο Άρης. Η χώρα του ήταν γεμάτη πόλεμο και διχόνοια. Ο Άρης ήθελε να φέρει ειρήνη και αποφάσισε να αναζητήσει τον Κάστρο της Ειρήνης, που βρισκόταν ψηλά σε ένα βουνό.

Στον δρόμο του, συνάντησε ένα λιοντάρι και μια πεταλούδα, που τσακώνονταν. Ο Άρης τους είπε πως η δύναμη της φιλίας είναι πιο σημαντική από τον καβγά. Έπειτα, τους ζήτησε να τον βοηθήσουν στην αποστολή του.

Μαζί, κατάφεραν να φτάσουν στον Κάστρο. Εκεί, ο βασιλιάς της ειρήνης τους χάρισε ένα μαγικό βότανο. Όταν το χρησιμοποίησαν, η χώρα τους γέμισε αγάπη και χαρά. Έτσι, όλοι έζησαν ευτυχισμένοι και ενωμένοι.

# data[].attributes.headline
Ζωή Ρ.   “Μια μεταμόρφωση”

# data[].attributes.subject
Ζωή Ρ.   “Μια μεταμόρφωση”

# data[].attributes.body
Σε μία μικρή πόλη οι κάτοικοι ζούσαν σε συνεχή αναστάτωση λόγω συγκρούσεων και παρεξηγήσεων. Μια μέρα μία σοφή γριούλα αποφάσισε να οργανώσει μία συνάντηση στην κεντρική πλατεία. Κάλεσε όλους τους κατοίκους να μοιραστούν τις ιστορίες τους και να ακούσουμε ο ένας τον άλλον. Καθώς οι άνθρωποι μιλούσαν άρχισα να συνειδητοποιούν ότι οι φόβοι και οι ελπίδες τους ήταν παρόμοιοι. Ιστορίες τους συνδέθηκαν με έναν ισχυρό τρόπο κι ατμόσφαιρα γέμισε με κατανόηση και συμπόνια. Μετά από πολλές ώρες συζήτησης συμφώνησα να αφήσουν πίσω τους τις διαφορές τους και να εργαστούν μαζί την ειρηνική συμβίωση. Έτσι η πόλη άρχισε να ανθίζει ξανά γεμάτη αγάπη και αλληλεγγύη. Η ειρήνη έγινε το νέο θεμέλιο της κοινότητας τους και όλοι υποσχέθηκα να διαφυλάξουν αυτήν την πολύτιμη σχέση.

# data[].attributes.headline
Παναγιώτα Κ. "Ο Πίνακας της Ειρήνης"

# data[].attributes.subject
Παναγιώτα Κ. "Ο Πίνακας της Ειρήνης"

# data[].attributes.body
Ζούσε, κάποτε, σε μια χώρα μακρινή, ένας σοφός βασιλιάς. Ως υπέρμαχος της ειρήνης, αποφάσισε να διακοσμήσει το παλάτι του με έναν πίνακα αφιερωμένο σε αυτήν! Προκήρυξε, έτσι, έναν διαγωνισμό ζωγραφικής. Αμέτρητα έργα παρουσιάστηκαν μπροστά του, όμως μόνο δύο κέντρισαν το ενδιαφέρον του.

Το πρώτο απεικόνιζε μια ήρεμη λίμνη, περιτριγυρισμένη από ολάνθιστα βουνά∙ έναν καταγάλανο ουρανό και μικρά χελιδόνια που πετούσαν ανέμελα σε αυτόν.

Στο δεύτερο, υπήρχαν παντού άχρωμα κι απόκρημνα βουνά, στους πρόποδες των οποίων κατακρημνίζονταν τα ορμητικά νερά ενός απόκοσμου καταρράκτη! Ο ουρανός ήταν σκοτεινός, οργισμένος!

Κι ενώ οι σύμβουλοι του συμφωνούσαν πως το πρώτο έργο ήταν αντιπροσωπευτικότερο της ειρήνης, ο βασιλιάς δεν αποφαινόταν, παρά μόνο τα περιεργαζόταν σιωπηλός. Ξαφνικά, παρατήρησε μια σημαντική λεπτομέρεια στον δεύτερο πίνακα: πίσω από τον καταρράκτη, στην ρωγμή μιας πέτρας, φυόταν ένας καταπράσινος θάμνος. Στα κλαδιά αυτού του θάμνου είχε βρει καταφύγιο ένα κατάλευκο περιστέρι, το οποίο είχε φτιάξει εκεί την φωλιά του και ζούσε γαλήνιο μαζί με τα μικρά του. Ενθουσιασμένος ο βασιλιάς, ανακήρυξε τον ζωγράφο που τον φιλοτέχνησε ως νικητή, υποστηρίζοντας ότι: «η δύναμη της ειρήνης αποκαλύπτεται, όταν όλα γύρω μας καταρρέουν. Μέσα στο χάος και τη δίνη, αντιλαμβάνεται κανείς την πραγματική της αξία και τότε αρκεί μια ρίζα μόνο κι ένα περιστέρι για να τη φέρουν πίσω, αυτήν που θα δώσει στον κόσμο και πάλι χρώμα, ελπίδα, ζωή»!

# data[].attributes.attachment_link.title
Καταρράκτης της ειρήνης

# data[].attributes.headline
Γιάννης Κ.  Αυτοκινηνιτιστές και Ποδηλάτες

# data[].attributes.subject
Γιάννης Κ.  Αυτοκινηνιτιστές και Ποδηλάτες

# data[].attributes.body
Σε μια μικρή πόλη, οι κάτοικοι είχαν χωριστεί σε δύο ομάδες, τους «Αυτοκινητιστές» και τους «Ποδηλάτες». Κάθε φορά που οι δύο ομάδες συναντιόντουσαν, οι διαμάχες για το ποιο μέσο μεταφοράς ήταν καλύτερο έφταναν στα άκρα. Μια μέρα, μια νεαρή κοπέλα πρότεινε έναν αγώνα: ποιος θα μπορούσε να φτάσει πρώτος στην κεντρική πλατεία, χρησιμοποιώντας είτε αυτοκίνητο είτε ποδήλατο, αλλά με έναν όρο: οι νικητές θα έπρεπε να γιορτάσουν μαζί με τους ηττημένους. Έτσι, μετά τον αγώνα, όλοι μαζεύτηκαν στην πλατεία, αντάλλαξαν ιστορίες και γέλια, και η ειρήνη επικράτησε στην πόλη.

# data[].attributes.headline
Ευαγγελία Κ.  Σε έναν κόσμο χωρίς ελπίδα.

# data[].attributes.subject
Ευαγγελία Κ.  Σε έναν κόσμο χωρίς ελπίδα.

# data[].attributes.body
-Κάποτε, οι δύο κυρίαρχες δυνάμεις της Ανατολής και της Δύσης συγκρούστηκαν. Όλος αυτός ο πόνος, η δυστυχία, ο πόλεμος κι ο διχασμός συνεχιζόταν για τριακόσια χρόνια. Οι υπήκοοι του κάθε βασιλείου στρατολογούνταν, άνδρες και γυναίκες, ακόμα και παιδιά, ώστε να βοηθήσουν τη πατρίδα τους να νικήσει. Ο μιλιταρισμός κυριαρχούσε αυτή τη εποχή, η μοναδική λύση είχε αποφανθεί πως ήταν ο πόλεμος και η νίκη. Κι έτσι πίστευα κι εγώ ο ίδιος, στην αρχή. Έκανα λάθος.

-Εσύ γκοτζάμ στρατηγός έκανες λάθος ρε;

-Ησυχία, εσύ ήθελες την ιστορία. Σου λέω αλήθειες.

-... Ασχολίαστο.

-ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΣ. Μια μέρα, είχαμε πάει να κάνουμε μια επιδρομή σε μια περιοχή. Όταν έπεσαν οι βόμβες, δίστασα, και άργησα να απομακρυνθώ, με-

-Είσαι ηλίθιος-

-ΗΣΥΧΙΑ ΕΙΠΑ. Αχεμ. -με αποτέλεσμα να τραυματιστώ σοβαρά. Πονούσε, πραγματικά πονούσε, όμως κρατιόμουν απ'τη ζωή απελπισμένα- μην με κοιτάς έτσι.

- Δε σε κοιτάω κάπως, τελείωνε.

-... Κι έτσι καθόμουν, τραυματισμένος, σιχαμένος από το αίμα που έβρεχε τη στολή μου. Τα μάτια μου κάποια στιγμή έκλεισαν, και όταν ξανάνοιξαν, η πληγή μου ήταν καλυμμένη με ένα άσπρο επίδεσμο. Δεν έτρεχε αίμα πια. Αντίκρυ μου βρισκόταν ένα κορίτσι, περίπου στην ηλικία σου.

-Ήταν όμορφη;

-Μαζέψου. Τέλος πάντων, ακολουθώντας το τυπικό, έπρεπε να την είχα σκοτώσει. Είχα το όπλο μου. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν μια κίνηση. Μια κίνηση, και έτσι πάει στράφι μια ανθρώπινη ζωή.

-Δεν το έκανες.

-Δεν το έκανα. Αντ'αυτού, τη ρώτησα γιατί.

Μου απάντησε πως, σε ένα κόσμο χωρίς ελπίδα, πρέπει εμείς να τη σπείρουμε και να ελπίζουμε πως θα ανθίσει. Την επόμενη ημέρα σκοτώθηκε από ένα βομβαρδισμό. Κι έτσι ανέλαβα εγώ το έργο της, ανέλαβα να κάνω πράξη τα λόγια της. Κι έτσι φτάνουμε στο σήμερα.

-Ναι, είσαι ένας γέρος που έφερε ειρήνη στον κόσμο επειδή τους έπρηξες όλους. Συγχαρητήρια.

...Είσαι καλός γεροξεκούτης, παππού.

# data[].attributes.headline
Θεοδώρα Λ. Η οικογένεια του πολέμου. 

# data[].attributes.subject
Θεοδώρα Λ. Η οικογένεια του πολέμου. 

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, σε μια όμορφη πόλη στην Τσεχία, ζούσε μια οικογένεια, η οποία είχε δύο παιδιά και το αγαπημένο τους χρώμα ήταν το μαύρο. Όλα τα πράγματα τους ακόμα και το σπίτι τους ήταν μαύρο. Ζούσαν με το μαύρο και δεν χαμογελούσαν ποτέ. Σε αντίθεση με τους γείτονες τους που τους άρεσαν πολύ τα χρώματα και χαμογελούσαν και γελούσαν όλη την ώρα. Οι γείτονές του δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί δεν χαμογελούσαν ποτέ και γιατί δεν είχαν κανένα χρώμα πουθενά. Από την περιέργεια τους, τους ρωτούσαν όμως,  εκείνοι ποτέ δεν τους απαντούσαν απλά τους έλεγαν να φύγουν με άγριο τρόπο. Την ημέρα της ειρήνης ποτέ δεν γιόρταζαν όπως έκαναν όλοι οι άνθρωποι αλλά έκλαιγαν. Μια μέρα η Ελένη το μικρότερο παιδί της οικογένειας άρχισε να κάνει παρέα με το παιδί των γειτόνων τους .Τα πράγματα κυλούσαν όπως πάντα στα μαύρα, μέχρι που η ημέρα της ειρήνης έφτασε και οι γείτονές τούς κάλεσαν να την γιορτάσουνε  όλοι μαζί αφού τα παιδιά τους έκαναν καλή παρέα. Εκείνοι αρνήθηκαν την πρόσκληση γιατί είπαν πως για αυτούς ήταν μέρα λύπης .Έπειτα από πολλές προσπάθειες τους έπεισαν να τους πουν τον λόγο για τον οποίο συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο την ημέρα χαράς για όλους και αυτοί τους εξήγησαν πως τους αρέσει πολύ ο πόλεμος και το μαύρο χρώμα οι γείτονές τους προσπαθώντας να τους αλλάξουν γνώμη τους μίλησαν για τα αποτελέσματα του πολέμου στους ανθρώπους αλλά και στην Γη και αυτοί άλλαξαν γνώμη καθώς κατάλαβαν πόσο καταστρεπτικές συνέπειες έχει ο πόλεμος. Έτσι εκείνη την ημέρα κιόλας, έβαψαν το σπίτι τους άσπρο και άρχισαν να βάζουν χρώμα στην ζωή τους, να χαμογελούν και να γιορτάζουν την αγαπημένη τους πλέον ημέρα της ειρήνης παρέα με τους γείτονές τους.

# data[].attributes.headline
Δωροθεα Λ."Ο Μάγος που έμαθε τα παιδιά να ζουνε με αγάπη"

# data[].attributes.subject
Δωροθεα Λ."Ο Μάγος που έμαθε τα παιδιά να ζουνε με αγάπη"

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν μικρό, ξεχασμένο τόπο, ζούσε ένας μάγος που είχε μια ιδιαίτερη ικανότητα: μπορούσε να μαθαίνει στους ανθρώπους τα πιο σημαντικά πράγματα για τη ζωή, αλλά με έναν μαγικό τρόπο. Όχι με ξόρκια ή μαγικές ράβδους, αλλά με απλές πράξεις και λόγια γεμάτα σοφία.

Μια μέρα, ο μάγος αποφάσισε να ταξιδέψει σε ένα μικρό χωριό, όπου τα παιδιά δεν ζούσαν ποτέ σε ηρεμία. Συχνά μαλώναν μεταξύ τους, δεν ήξεραν πώς να μοιράζονται και δεν καταλάβαιναν πόσο σημαντική ήταν η φιλία. Ο μάγος, βλέποντας τη στεναχώρια τους, αποφάσισε να τους δείξει τον δρόμο της αγάπης.

Στην αρχή, ο μάγος τους είπε να κλείσουν τα μάτια τους και να σκεφτούν όλα όσα αγαπούν: την οικογένειά τους, τους φίλους τους, τα ζώα και τα όμορφα πράγματα γύρω τους. Τα παιδιά το έκαναν με χαρά, και σύντομα άρχισαν να γελούν και να μοιράζονται τις σκέψεις τους.

Τότε, ο μάγος τους είπε: "Η αγάπη είναι η δύναμη που μπορεί να φέρει ειρήνη στον κόσμο. Όταν αγαπάτε, χτίζετε γέφυρες, όχι τείχη."

Τα παιδιά άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι η αγάπη δεν είναι μόνο λέξεις, αλλά πράξεις. Έτσι, αποφάσισαν να κάνουν μικρές καλές πράξεις: να βοηθήσουν τους φίλους τους όταν χρειάζονταν βοήθεια, να μοιραστούν τα παιχνίδια τους και να λένε ευγενικά λόγια.

Κάθε μέρα που περνούσε, το χωριό γινόταν όλο και πιο χαρούμενο και ήρεμο. Οι διαφορές ξεχνιόντουσαν, και οι μικρές κόντρες λύνονταν με αγάπη και κατανόηση.

Μέσα από αυτές τις μικρές πράξεις, τα παιδιά έμαθαν το μεγαλύτερο μάθημα: ότι η αγάπη είναι η πιο ισχυρή μαγεία, γιατί μπορεί να αλλάξει τον κόσμο γύρω μας.

Ο μάγος, βλέποντας τη χαρά και την ειρήνη που είχαν φέρει τα παιδιά, χαμογέλασε και με ένα απαλό αεράκι πέταξε στον ουρανό, αφήνοντας πίσω του έναν κόσμο γεμάτο αγάπη, ελπίδα και φιλία.

Από εκείνη τη μέρα, το χωριό ζούσε με ειρήνη, και τα παιδιά πάντα θυμόντουσαν τον μάγο που τους έμαθε το πιο πολύτιμο μάθημα από όλα: να ζουν με αγάπη.

# data[].attributes.headline
 Δήμητρα Σ. ''Η πόλη της χαράς ''

# data[].attributes.subject
 Δήμητρα Σ. ''Η πόλη της χαράς ''

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα βασίλειο μακριά από εδώ ζούσαν δύο άνθρωποι πολύ διαφορετικοί. Τον έναν τον έλεγα Πόλεμο και την άλλη Ειρήνη .Αυτοί οι δύο μάλωναν συνέχεια , ο ένας ήθελε διχόνοια και η άλλη ηρεμία .Και οι δυο πίστευαν πως έκαναν το καλύτερο για τον  λαό τους . Φέρνοντας πόλεμο και φέρνοντας ειρήνη .Αποφάσισαν λοιπόν να ρωτήσουν τους κατοίκους ποιον θέλουν να μείνει μαζί τους . Όλοι συμφώνησαν πως θέλουν την  Ειρήνη ,επειδή φέρνει μαζί της χαρά και ευτυχία . Έμεινε λοιπόν μαζί τους και ήταν για πάντα χαρούμενοι ενώ ο Πόλεμος ήταν δυστυχισμένος και μόνος του.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Η πόλη της χαράς 

# data[].attributes.headline
Η μέρα, η νύχτα και οι εποχές

# data[].attributes.subject
Η μέρα, η νύχτα και οι εποχές

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μακρινό χωριό, ζούσαν δύο γειτονικά βασίλεια, το Βασίλειο του Ήλιου και το Βασίλειο της Σελήνης. Οι κάτοικοί τους τσακώνονταν συνεχώς για την προτεραιότητα του φωτός. Ένα μικρό κορίτσι, η Λίνα, αποφάσισε να φέρει ειρήνη. Μαζεύτηκε με τα παιδιά και άρχισαν να παίζουν παιχνίδια κάτω από τον ήλιο και το φεγγάρι. Όλοι γέλασαν και συνειδητοποίησαν ότι το φως και της ημέρας και της νύχτας είναι όμορφα.

Έτσι, οι βασιλιάδες συμφώνησαν να συνεργαστούν και να γιορτάζουν μαζί τις αλλαγές των εποχών. Κάθε χρόνο, η Λίνα διοργάνωνε μια μεγάλη γιορτή, όπου όλοι τραγουδούσαν για την αγάπη και την ειρήνη. Από τότε, το χωριό ζούσε ευτυχισμένα, κάτω από τον ήλιο και τη σελήνη.

# data[].attributes.headline
Ελισάβετ Σ.                                                 Η μουσική μας ενώνει 

# data[].attributes.subject
Ελισάβετ Σ.                                                 Η μουσική μας ενώνει 

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μαγικό βασίλειο, ζούσαν οι μουσικές νότες. Κάθε νότα είχε την δική της φωνή και χαρακτήρα. Όμως, οι νότες συχνά τρώγανε μεταξύ τους, δημιουργώντας θόρυβο και αναστάτωση.

Μια μέρα, η Νότα Ειρήνη αποφάσισε να ενώσει τις άλλες νότες. Με ένα απαλό μαγικό άγγιγμα, τις κάλεσε να δημιουργήσουν μια μελωδία. Οι νότες άρχισαν να συνεργάζονται, και η μουσική τους γέμισε τον αέρα με ομορφιά και χαρά.

Σιγά σιγά, το βασίλειο γέμισε χαμόγελα και φιλία. Έτσι, οι νότες κατάλαβαν πως η συνεργασία και η αγάπη είναι η αυθεντική μελωδία της ειρήνης. Και από τότε, έπαιζαν πάντα μαζί, φέρνοντας ηρεμία σε όλο τον κόσμο.

# data[].attributes.headline
Ελισάβετ Σωτ. " Ο Λύκος και η Λευκή Τίγρη: Ένα Παραμύθι για τον Πόλεμο και την Ειρήνη"

# data[].attributes.subject
Ελισάβετ Σωτ. " Ο Λύκος και η Λευκή Τίγρη: Ένα Παραμύθι για τον Πόλεμο και την Ειρήνη"

# data[].attributes.body
Σε μια χώρα όπου τα δάση εκτείνονταν μέχρι τον ορίζοντα, ζούσαν δύο ισχυρά πλάσματα που κυβερνούσαν τις τύχες των ζώων. Στη σκοτεινή πλευρά του δάσους, όπου οι σκιές βασίλευαν, ζούσε ο Σκόλλ, ένας άγριος λύκος και το Πνεύμα του Πολέμου. Τα μάτια του άστραφταν από οργή, και τα νύχια του άφηναν βαθιά σημάδια στο έδαφος. Ο Σκόλλ λαχταρούσε σύγκρουση, και η παρουσία του έφερνε φόβο και χάος. Στην άλλη πλευρά του δάσους, όπου το φως του φεγγαριού αγκάλιαζε τα δέντρα, ζούσε η Άσα, μια μεγαλοπρεπής λευκή τίγρη, το Πνεύμα της Ειρήνης. Η γούνα της έλαμπε σαν αστερόσκονη, και τα μάτια της αντανακλούσαν την ηρεμία. Η Άσα φρόντιζε για την ισορροπία και την αρμονία στη γη της, χαρίζοντας γαλήνη στα πλάσματα που ζούσαν κοντά της. Για αιώνες, τα δύο πλάσματα απέφευγαν το ένα το άλλο. Όμως, ένα βράδυ, τα σύνορα των κόσμων τους θόλωσαν. Ο Σκόλλ και η Άσα συναντήθηκαν στην καρδιά του δάσους. Ο λύκος μίλησε πρώτος: «Ο πόλεμος δυναμώνει τον κόσμο. Χωρίς αυτόν, επικρατεί αδυναμία.» Η Άσα τον κοίταξε με ήρεμα, ατάραχα μάτια και είπε: «Ο πόλεμος καταστρέφει, ενώ η ειρήνη χτίζει. Μαζί μπορούμε να βρούμε ισορροπία, όχι μέσα από τη σύγκρουση, αλλά μέσα από την κατανόηση.» Ο Σκόλλ γρύλισε, απρόθυμος να υποχωρήσει. «Δεν υπάρχει δύναμη στην ειρήνη.» Η Άσα στάθηκε ψηλά, η φωνή της σαν απαλό αεράκι. «Η αληθινή δύναμη δεν έρχεται από τη μάχη αλλά από το να ξέρεις πότε να μην πολεμήσεις. Ας βρούμε έναν δρόμο όπου τόσο ο πόλεμος όσο και η ειρήνη μπορούν να συνυπάρξουν, όπου επιλέγουμε τις μάχες που αξίζει να δώσουμε και προστατεύουμε την αρμονία που αξίζει να διατηρήσουμε.» Για μια μακρά στιγμή, στάθηκαν σιωπηλοί. Το δάσος σαν να κράτησε την ανάσα του, περιμένοντας τι θα ακολουθούσε. Ο λύκος, η ενσάρκωση της σύγκρουσης, και η τίγρη, το πνεύμα της γαλήνης, στάθηκαν ως ίσοι. Και παρόλο που δεν πολέμησαν εκείνη τη νύχτα, η ένταση μεταξύ τους δεν εξαφανίστηκε ποτέ. Όταν οι λύκοι ούρλιαζαν, ο ουρανός σκοτείνιαζε, αλλά πάντα επέστρεφε η γαλήνη, καθώς το φεγγάρι ξαναφώτιζε το δάσος. Και έτσι, η γη έμαθε να ζει με τον πόλεμο και την ειρήνη, γιατί το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο.

# data[].attributes.attachment_link.title
DALL·E 2024-10-10 22.11.16 - A dramatic scene of a wolf and a white tiger facing each other as if they are about to engage in a battle. The wolf represents war with a fierce, aggr

# data[].attributes.headline
Ελένη Σ. Ο πόλεμος και η ειρήνη.

# data[].attributes.subject
Ελένη Σ. Ο πόλεμος και η ειρήνη.

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, σε δύο χώρες, ζούσαν δύο βασιλιάδες. Ο ένας ήταν ο πόλεμος και ο άλλος η ειρήνη. Ο βασιλιάς πόλεμος ήθελε πάντα να κάνει πολέμους, ενώ ο βασιλιάς ειρήνη ήθελε πάντα να υπάρχει ειρήνη. Μια μέρα ο βασιλιάς πόλεμος ξεκίνησε έναν πόλεμο στο βασιλιά ειρήνη, γιατί νόμιζε πως θα νικήσει και θα κάνει όλον τον κόσμο δικό του. Ο βασιλιάς ειρήνη δεν ήθελε να κάνει πόλεμο και έλεγε στον βασιλιά πόλεμο να σταματήσει. Ο πόλεμος όμως δεν σταμάτησε. Μετά από λίγες μέρες οι κάτοικοι του βασιλιά πολέμου πήγαν σε αυτόν και του ζητούσαν ειρήνη. Φυσικά αυτός δεν σταμάτησε. Στο τέλος όμως κατάφερε να νικήσει ο βασιλιάς ειρήνη και έτσι έκανε τον βασιλιά πόλεμο να αγαπήσει την ειρήνη και να σταματήσει να κάνει πολέμους όλη την ώρα. Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

# data[].attributes.headline
Αντίκλεια Μ.  Η Ειρήνη κάνει τον κόσμο μας καλύτερο 

# data[].attributes.subject
Αντίκλεια Μ.  Η Ειρήνη κάνει τον κόσμο μας καλύτερο 

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια ζούγκλα γεμάτη ζωή, ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στα ζώα. Τα λιοντάρια, οι τίγρεις και οι ελέφαντες πολεμούσαν για την εξουσία. Τα μικρότερα ζώα κρύβονταν φοβισμένα.

Μέσα στη σύγχυση, ένας σοφός πίθηκος ο Ραφίκι, ανέβηκε στην κορυφή ενός δέντρου και φώναξε: "Σταματήστε! Ο πόλεμος καταστρέφει τον τόπο μας. Αν συνεχίσουμε, δεν θα μείνει τίποτα για κανέναν."

Τα ζώα, κουρασμένα, τον άκουσαν. Ο Ραφίκι τους πρότεινε να συνεργαστούν και να μοιραστούν τη ζούγκλα. Τα ζώα συμφώνησαν και η ειρήνη αποκαταστάθηκε. Από τότε, η ζούγκλα έγινε ένα μέρος αρμονίας όπου όλα τα ζώα ζούσαν μαζί.

# data[].attributes.headline
Στέλιος Π. ΟΧΙ απώλειες μόνο ειρήνη

# data[].attributes.subject
Στέλιος Π. ΟΧΙ απώλειες μόνο ειρήνη

# data[].attributes.body
Μιά φορά κι έναν καίρο πρίν από πολλά χρόνια ,σε μιά χώρα ζούσαν 2 φίλοι που μεγάλωσαν μαζί και είχαν μοιραστεί πολλές εμπειρίες.

Κάποια στιγμή, μιά γειτονική χώρα τους κύριξε πόλεμο. Σκοπός της ήταν να τους κατακτίσει και να τους υποδουλώσει.

Δυστυχώς όμως ο ένας από τους δύο σκοτώθηκε και αυτό τον σημάδεψε. Δεν μπορούσε να φανταστεί τη ζωή του χωρίς τον φίλο του. Ένα μεγάλω ΓΙΑΤΙ τον έπνιγε. Γιατί να γίνονται πόλεμοι και γιατί να χάνονται τόσοι αθώοι άνθρωποι; Γιατί να βασίζονται όλα στα χρήματα.

Από τότε αποφάσισε να αγωνίζεται για την ειρήνη και κατά του πολέμου.

# data[].attributes.headline
Νίκολας Δ. Το μάθημα της ειρήνης

# data[].attributes.subject
Νίκολας Δ. Το μάθημα της ειρήνης

# data[].attributes.body
Μια φορά, καθώς απολάμβανε ο μικρός 'Ελλιοτ με την γιαγιά του τον απογευματινο τους περίπατο, την ρώτησε για την σημασία της ειρήνης.Έτσι,η γιαγιά αποφάσισε να του δώσει παραδείγματα μετά απο τον πόλεμο για να του τονίσει τη σημασία της.Του είπε πως αν υπήρχε ειρήνη στον κόσμο,δεν θα υπήρχαν ορφανά παιδιά,τρομοκρατία,εκτελέσεις,αναπηρίες,δολοφονίες και φοβισμένοι άνθρωποι.Δεν θα υπήρχαν τα πεδία μάχης,η φτώχεια,η πείνα και οι υλικές καταστροφές.Τα όπλα δε θα χρησιμοποιούνταν,τα λεφτά θα μαζευόνταν για σχολεία και νοσοκομεία,τα δάση δεν θα καιγόνταν,δεν θα υπήρχαν υλικές καταστροφές και το περιβάλλον θα ήταν πολύ καλύτερο.Έτσι,ο μικρός κατάλαβε την σπουδαιότητα της ειρήνης.

# data[].attributes.headline
Εκεί που φυσά ο άνεμος (Ένα παραμύθι με θέμα την ειρήνη, Δανάη Μπ.)

# data[].attributes.subject
Εκεί που φυσά ο άνεμος (Ένα παραμύθι με θέμα την ειρήνη, Δανάη Μπ.)

# data[].attributes.body
Παλιά, σε ένα χωριό της Αγγλίας, ζούσε ένα ζευγάρι ηλικιομένων. Κάθε πρωί έρτωγαν μαζί πρωινό στο σαλόνι, σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο παράθυρο, η Ελπίδα, η κυρία του σπιτιού, κάθε μέρα έβγαινε στη πίσω αυλή του μικρού σπιτιού τους και άπλωνε τα ρούχα. Μια μέρα, ακούστηκαν αχνές συρήνες απ'τη πόλη, ανακοινώθηκε στο ραδιόφωνο πως η ρωσσία θα έριχνε βόμβα στη πρωτεύουσα, και πως είχαν όλοι 3 λεπτά να προστατευτούν. Το ζευγάρι τηλεφώνησε στο παιδί τους, που ζούσε στη πρωτεύουσα, του έλεγαν πως όλα θα πάνε καλά, αυτός γέλασε. Ο παππούς δε κατάλαβε γιατί, και με την γυναίκα του, κρύφτηκαν σε μια αυτοσχέδια κρυψώνα στο σαλόνι τους.

3...2...1... η βόμβα έπεσε. Φυσικά, το καταφύγιό τους δεν ήταν επαρκές, και αφού ήταν δίπλα στο παράθυρο, δέχτηκε όλη την ώθηση και ραδιενενέργεια της βόμβας. Ο παππούς και η συζυγός του, θυμόντουσαν τον πόλεμο τον παλιό. Με άλλα πυρά, δε τα πολυείδαν βέβαια, και οι δυο ήταν παιδιά. Το μόνο που θυμούνται από τον πόλεμο είναι το πόσο διασκέδασαν στο καταφύγιο με τα άλλα παιδιά. Έτσι πίστεψαν πως θα είναι και τώρα. Βγήκαν απ'τη κρυψώνα εισπνέοντας ραδιενέργεια. Το μόνο που στεκόταν στο σπίτι τους ήταν το τραπέζι, όλα ήταν κατεστραμένα. Η κ. Ελπίδα άρχισε να ζαλίζεται λίγο, και έτσι, περιμένοντας τις πρώτες βοήθειες, πήγαν για ύπνο.

Την επόμενη μέρα περίμεναν, αφού κάθισαν και γελούσαν στην αυλη του σπιτιού για ώρες, ο παππούς πήγε για να κοιμηθεί πρώτος προς το βράδυ, ίσως με΄ρα η΄ταν ακόμα, δε φαινόταν ο ήλιος, ίσως από τη κούραση. Ακολούθησε η Ελπίδα.

Και όπως τα ξέρετε, η Ελπίδα πέθανε, τελευταία, (όπως πάντα)

Τότε εμφανίστηκε ένα φως, ζεστό, ο ουρανός ήταν πάλι μπλε, μετά απο τόσες μέρες, επιτέλους. Οι δύο τώρα ψυχές κρατήθηκαν ο ένας από τον άλλον και συνέχισαν προς το τυφλωτικό αλλά γαλήνιο φως...

# data[].attributes.headline
Λάζαροσ Κ. "Το Χωριό της Σοφής Ειρήνης"

# data[].attributes.subject
Λάζαροσ Κ. "Το Χωριό της Σοφής Ειρήνης"

# data[].attributes.body
Κάποτε υπήρχε ένα μέρος στην άκρη του πλανήτη όπου οι ανθρωποι ζούσαν αρμονικά μεταξύ τους. Κάθε μέρα, συγκεντρώνονταν στην πλατεία, μοιράζονταν τα αγαθά τους και εξηστορόντας χαρόυμενες ιστορίες . Η ειρήνη τους βασιζόταν στην κατανόηση πως όλοι είναι διαφορετικοί, αλλά και ίδιοι στην καρδιά. Ένα παιδί, ρώτησε τον σοφό του χωριού: «Γιατί ζούμε τόσο ήσυχα εδώ;» Εκείνος χαμογέλασε και του είπε: «Η ειρήνη δεν είναι η απουσία σύγκρουσης, αλλά η επιλογή να ακούμε και να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον».

Κι έτσι, το χωριό συνέχισε να ανθίζει, καθώς η ειρήνη γινόταν ο βασικός λίθος της ζωής τους.

# data[].attributes.attachment_link.title
DALL·E 2024-10-13 20.36.35 - A peaceful village surrounded by nature, with people gathered in a square, sharing goods and joyfully singing together. The village is filled with vib

# data[].attributes.attachment_caption
Ο νεαρός σπέρνει τον σπόρο της ειρήνης

# data[].attributes.headline
Ο Άγνωστος που Άλλαξε τον Κόσμο Χάρης Π.

# data[].attributes.subject
Ο Άγνωστος που Άλλαξε τον Κόσμο Χάρης Π.

# data[].attributes.body
Σε μια εποχή που οι πόλεμοι μαστίγωναν τη γη, υπήρχε ένας ισχυρός κυβερνήτης που ονειρευόταν να κατακτήσει όλο τον κόσμο. Ήταν ένας άνθρωπος με μεγάλη δύναμη, αλλά με μικρή καρδιά. Πίστευε πως μόνο μέσα από τη βία και την καταπίεση θα μπορούσε να επιβληθεί η τάξη του.

Ο κυβερνήτης είχε δημιουργήσει ένα τεράστιο στρατό και κατέκτησε πολλές χώρες. Οι άνθρωποι ζούσαν σε φόβο και δυστυχία, και η γη λεηλατούνταν. Όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή εποχή, υπήρχαν ακόμα άνθρωποι που ονειρεύονταν μια ζωή σε ειρήνη.Ένας νεαρός άντρας, απλός και ταπεινός, αποφάσισε να αντισταθεί στην τυραννία του κυβερνήτη. Αντί να πολεμήσει με όπλα, ο νεαρός επέλεξε τον δρόμο της σοφίας και της καλοσύνης. Ξεκίνησε να ταξιδεύει από χωριό σε χωριό, μιλώντας στους ανθρώπους για την αξία της ειρήνης και της συνεργασίας.

Με τα λόγια του, ο νεαρός άναψε μια σπίθα ελπίδας στις καρδιές των ανθρώπων. Σιγά-σιγά, οι άνθρωποι άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι η βία δεν είναι η λύση. Ένωσαν τις δυνάμεις τους και ξεκίνησαν ένα κίνημα για την ειρήνη.

Η φήμη του νεαρού άντρα έφτασε στα αυτιά του κυβερνήτη. Αρχικά, ο κυβερνήτης προσπάθησε να τον σταματήσει με τη βία, αλλά σύντομα κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να νικήσει μια ιδέα. Καθώς έβλεπε τους ανθρώπους να ενώνουν τις δυνάμεις τους, άρχισε να αμφιβάλλει για τις επιλογές του.Τελικά, αντιμέτωπος με την αλλαγή που είχε προκαλέσει ο νεαρός, ο κυβερνήτης αποφάσισε να παραιτηθεί. Έδωσε τη θέση του σε έναν νέο ηγέτη, έναν ηγέτη που θα μπορούσε να συνεχίσει το έργο του νεαρού και να οδηγήσει τον κόσμο σε μια νέα εποχή ειρήνης και ευημερίας.Ο νεαρός άντρας, έχοντας εμπνεύσει μια ολόκληρη γενιά, συνέχισε να ταξιδεύει από τόπο σε τόπο, σπέρνοντας τους σπόρους της ειρήνης. Και έτσι, ο κόσμος άλλαξε για πάντα, χάρη σε έναν άνθρωπο που πίστεψε στη δύναμη της καλοσύνης και της ενότητας.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ποτέ μην λες ποτέ mini παραμύθι (2)

# data[].attributes.headline
Μαρία Ξ. "Ο πρίγκιπας και το λουλούδι της ειρήνης"

# data[].attributes.subject
Μαρία Ξ. "Ο πρίγκιπας και το λουλούδι της ειρήνης"

# data[].attributes.body
Σε μια όμορφη χώρα, ο Πρίγκιπας Ερρίκος ανησυχούσε για τις συγκρούσεις που έβλεπε γύρω του. Ενώ οι άνθρωποι ζούσαν σε ειρήνη, εκείνος ήξερε πως κάτι μπορούσε να την απειλήσει.

Μια μέρα, ο σοφός του βασιλείου του είπε για το , ένα μαγικό φυτό που φύτρωνε μια φορά κάθε εκατό χρόνια στην κορυφή του Όρους των Σκιών. Αυτό το λουλούδι μπορούσε να φέρει ειρήνη σε όλο τον κόσμο, αλλά ήταν προστατευμένο από τον Σκοτεινό Πρίγκιπα, που ήθελε τον πόλεμο και τη σύγκρουση.

Ο Ερρίκος ξεκίνησε το ταξίδι του και πέρασε από δάση και ποταμούς, μέχρι που έφτασε στην κορυφή του βουνού. Εκεί, βρήκε το λουλούδι, αλλά ο Σκοτεινός Πρίγκιπας το φύλαγε.

“Η ειρήνη είναι αδυναμία!” είπε ο Σκοτεινός Πρίγκιπας.

“Η ειρήνη είναι η πιο δυνατή δύναμη που υπάρχει,” απάντησε ο Ερρίκος. “Είναι αυτό που μας ενώνει.”

Η λάμψη του λουλουδιού φώτισε τη γύρω περιοχή και ο Σκοτεινός Πρίγκιπας, βλέποντας την ομορφιά του, άρχισε να αμφιβάλλει. Σιγά σιγά, η καρδιά του μαλάκωσε και συμφώνησε να αφήσει το λουλούδι να ανθίσει.

Από εκείνη τη μέρα, η ειρήνη επικράτησε σε όλο το βασίλειο, και ο Ερρίκος έγινε ο πιο σοφός και αγαπητός βασιλιάς.

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό χωριό , ζούσε η Ειρήνη, μια καλοσυνάτη κοπέλα . Όταν οι άνθρωποι τσακώνονταν, εκείνη φρόντιζε να επαναφέρει την ηρεμία. Κάθε φορά που κάποιος θύμωνε, η Ειρήνη έβρισκε πάντα τρόπο να τους κάνει όλου και πάλι ευτυχισμένους .

Μια μέρα ένα σκοτεινό σύννεφο κάλυψε το μικρό χωριό και όλοι οι κάτοικοι ήταν αναστατωμένοι . Η Ειρήνη, αποφασισμένη, κάλεσε όλους σε μια μεγάλη γιορτή. Όταν συγκεντρώθηκαν, τους ζήτησε να μοιραστούν τις ανησυχίες τους. Καθώς μιλούσαν, το σκοτεινό σύννεφο άρχισε να διαλύεται.

Μετά τη γιορτή, το χωριό ήταν ξανά γεμάτο χαρά. Η Ειρήνη είχε δείξει σε όλους ότι με την αγάπη και τον σεβασμό μπορούν να λυθούν όλα τα προβλήματα .

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
μαγεμένο χωριό 

# data[].attributes.headline
Ιόλη Κ. Καλά Χριστούγεννα!

# data[].attributes.subject
Ιόλη Κ. Καλά Χριστούγεννα!

# data[].attributes.body
Είχε πάει πια μεσημέρι, όταν η Άννα ξύπνησε από τα γέλια και τον θόρυβο. Κατευθείαν, σηκώθηκε και κατέβηκε τις σκάλες για να βρει την οικογένειά της. Η μητέρα της ετοίμαζε το φαγητό, ενώ η αδερφή της και πατέρας της στόλιζαν το σπίτι. Παρόλο που ήταν Χριστούγεννα, ο ήλιος έλαμπε έξω στην πόλη. Για την ακρίβεια, ήταν τα Χριστούγεννα του 1945, τα πρώτα που η οικογένεια Παπαδοπούλου κατάφερε να γιορτάσει μετά τον πόλεμο. Και όμως, μετά από τόσες δυσκολίες και τόσο φόβο, βρισκόταν όλοι μαζί, χαρούμενοι και ασφαλείς. Από τα παράθυρα ακουγόταν φωνές, τραγούδια, μικρά παιδιά να γελάνε. Η Άννα ντύθηκε καλά και βγήκε να παίξει μαζί τους. Το βράδυ, μαζεύτηκε όλη η οικογένεια για το περίφημο Χριστουγεννιάτικο δείπνο.  Φορούσαν όλοι τα καλά τους, και το μόνο που ένιωθαν, ήταν ευτυχία.  Αυτή τη φορά, δεν άκουγαν βόμβες και κανόνια, αλλά τραγούδια, λογία αγάπης και ελπίδας. Μπορεί η συνθήκες να μην ήταν ιδανικές, αλλά η μικρή  Άννα ήταν απλά τόσο χαρούμενη, και το μόνο που κατάφερε να της το προσφέρει αυτό ήταν η ειρήνη.

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.headline
Η ειρήνη στα μάτια του Παυλήτου. Δημήτρης Α.

# data[].attributes.subject
Η ειρήνη στα μάτια του Παυλήτου. Δημήτρης Α.

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, ζούσε στο Παρίσι, ένα μικρό αγοράκι, ο Παυλήτος. Ο Παυλήτος, αν και δεν ήταν φανερό, γεννήθηκε με το πρόβλημα του αυτισμού, και είχε πολλές δυσκολίες στη ζωή του. Εκτός από μαθητικές όμως, οι δυσκολίες που αντιμετώπιζε ήταν και κοινωνικές. Ήταν θύμα εκφοβισμού, και στο σχολίου όλοι τον κορόιδευαν. Όταν κάποιος είχε ένα πρόβλημα, πάντα κατηγορούσε τον Παυλήτο, που θεωρούταν "Εύκολος στόχος". Ο μικρός μας ήρωας, παρά τα βάσανα που περνούσε, ποτέ δεν βγήκε το κουράγιο να μιλήσει σε κάποιον για αυτά. Μία μέρα, ο Παυλήτος περπατούσε μόνος του στην σχολική αυλή, ώσπου ένας από τους θήτες, τον πλησίασε και τον έριξε κάτω.

-Δώσε μου όλα σου τα λεφτά! του φώναξε με αγριότητα.

-Όχι! αρνήθηκε τρέμοντας ο Παυλήτος.

Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο θήτης άρχισε να τον χλευάζει και να τον βαράει. Σε μικρό χρονικό διάστημα, κι άλλοι συμμαθητές συμμετείχαν στον ξυλοδαρμό. Υπέφερε ο Παυλήτος, αλλά δίχως να βγάλει άχνα, δεν τον πείρε είδηση κανένας καθηγητής. Γύρισε σπίτι του εκέινη την ημενα, και με το που τον βλέπει η μαμα του, ουρλιάζει τρομαγμένη:

-Παυλήτοοοοο αγαπη μουυυυ τι έπαθεςςςςς!?!?!?!?

-Έπεσα απαντάει μονότονα αυτός, και κατευθύνεται προς το δωμάτιό του. Άνοιξε το κινητό του, το μόνο μέσο ηρεμίας για αυτόν, και ξάπλωσε στο κρεβάτι του. Πριν ακόμα προλάβει να χαλαρώσει, τον ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΑΝ αμέτρητες ειδοποιήσεις με tags και mentions σε ένα post στο Instagram. Πάει να δει τι έγινε, και αυτό που αντίκρισε, τον άφησε με το στάμα ανοιχτό! ήταν ένα βίντεο με αυτόν να πλακώνεται νωρίτερα αυτή την ημέρα. Στεναχωρήθηκε ο Παυλήτος, μα μη ικανός να κάνει κάτι, απλά το αγνόησε. Όμως, το βίντεο έγινε viral, και έφτασε να είναι στα χέρια της μαμάς του. Με το που το είδε, σαν κλασική Ελληνίδα μάνα άρχισε να τσιρίζει - κανονικά όμως, και έτρεξε στον Παυλήτο. Μετά από μια μεγάλη συζήτηση μεταξύ τους, αλλά και με την διεύθυνση του σχολείου, ο Παυλήτος, δεν ξανά δείχτηκε bulling ποτέ στην ζωή του. Αυτό σήμαινε ειρήνη για αυτόν............

Ο αυτιστικός Παυλήτος, έζησε καλά, και εμείς καλυτέρα.

# data[].attributes.headline
Η Θάλασσα και η Στεριά  Ραλού Λ.

# data[].attributes.subject
Η Θάλασσα και η Στεριά  Ραλού Λ.

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό οι άνθρωποι ήταν ευτυχισμένοι. Ζούσαν στην όμορφη Στεριά, η οποία βρεχόταν από την Θάλασσα. Οι δυο κόρες ήταν πάντα αγαπημένες. Ο καιρός ήταν πάντα ηλιόλουστος και δεν υπήρχε καμία αφορμή για να διαταραχτεί αυτός ο όμορφος και γαλήνιος κόσμος.

Μια παρεξήγηση ωστόσο αναμεσά στις οικογένειές τους οδήγησε τις δυο κόρες να απομακρυνθούν και να μαλώσουν. Οι γονείς τους, που αποδείχτηκε ότι είχαν μεγάλο εγωισμό και ήταν γεμάτοι ζήλια και φθόνο μεταξύ τους, άρχισαν να ανταγωνίζονται για το ποιος ήταν ο πιο σημαντικός και σπουδαίος. Ένα βράδυ που η Θάλασσα κοιμόταν, ακουγόταν ο απαλός παφλασμός των κυμάτων της. Η σελήνη λαμπύριζε πάνω της και τίποτα δεν προμήνυε το κακό που θα ακολουθούσε. Η οικογένεια της Στεριάς αποφάσισε να δράσει πονηρά. Επιτέθηκαν και έσπρωξαν τη Θάλασσα και την οικογένεια της, μέχρι να πέσει από το άκρο της γης  και να εξαφανιστεί εντελώς! Η Θάλασσα πληγωμένη και προδομένη απομακρύνθηκε αδύναμη να αντιδράσει, ενώ οι γονείς της ορκίστηκαν πόλεμο.

Ο πόλεμος ήταν σκληρός ανάμεσα στις δυο πλευρές. Οι κόρες ένιωθαν πληγωμένες και γεμάτες ντροπή για τις οικογένειές τους αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Νικητής στέφθηκε η οικογένεια της Στεριάς, η οποία πλέον κυριαρχούσε  σε όλο τον πλανήτη. Ικανοποιήθηκαν και ένιωθαν πολύ περήφανοι για τον εαυτό τους, όμως η Στεριά γνώριζε ότι  αυτό που έκαναν ήταν η αιτία για πολλά προβλήματα. Τα ψάρια εξαφανίστηκαν, έτσι πολύς κόσμος ο οποίος εργάζονταν στο θαλασσινό εμπόριο, έχασε τη δουλειά του, γεγονός που προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια. Η γη είχε χάσει την ομορφιά της δεν υπήρχε πια πράσινο. Το μυστήριο και η περιέργεια της εξερεύνησης των ποταμιών και των ωκεανών έμοιαζε μακρινή ανάμνηση. Τα μικρά παιδιά στενοχωριόντουσαν που δεν μπορούσαν να απολαύσουν τις καλοκαιρινές διακοπές στη θάλασσα και ο κόσμος δεν μπορούσε πια να αντέξει την ανυπόφορη ζέστη χωρίς την δροσιά της.

Η Στεριά δεν άντεξε και ζήτησε από τους γονείς της να αντιληφθούν το κακό που είχαν κάνει και να ξαναφέρουν πίσω την πολυαγαπημένη της φίλη καθώς και την οικογένεια της. Οι γονείς της μην μπορώντας να αντέξουν την θλίψη της κόρης τους αλλά και των άλλων ανθρώπων, αντιλήφθηκαν το λάθος τους και αποφάσισαν να αλλάξουν και να ζητήσουν ειλικρινά συγνώμη από όλους. Παρακάλεσαν λοιπόν να επιστρέψουν η Θάλασσα και η οικογένεια της στη γη και υποσχέθηκαν ότι δεν θα δημιουργούσαν πότε ξανά ταραχές. Ο κόσμος τους συγχωρέσε και δουλέψαν όλοι μαζί για να έρθει πίσω η ειρήνη και η ευημερία.

Μετά από λίγο καιρό και άπειρες προσευχές και παρακλήσεις της οικογένειάς της Στεριάς, επέστρεψε η Θάλασσα, ήρεμη και χαρούμενη, με την οικογένειά της. Συγχωρέσαν τη Στεριά και την οικογένεια της ,και αγκαλιάστηκαν σφιχτά. Η αγκαλιά τους ήταν τόσο σφιχτή που ακόμα δεν έχουν λυθεί! Κατάλαβαν ότι όλοι ήμαστε σημαντικοί και χρήσιμοι με τον δικό μας τρόπο, καθώς και ότι η ένταση και ο πόλεμος δεν αποτελεί μέσο για να λύσει κανείς τις διαφορές του.

# data[].attributes.headline
Σίμος Π. Δύο παιδία η Ειρήνη και ο Πόλεμος. 

# data[].attributes.subject
Σίμος Π. Δύο παιδία η Ειρήνη και ο Πόλεμος. 

# data[].attributes.body
Μια φορά και ένα καιρό υπήρχαν δύο παιδιά το ένα ήταν κορίτσι που το λέγαν Ειρήνη και ένα αγόρι το οποίο λεγόταν Πόλεμος. Τα παιδία αυτά ήταν πολύ αγαπημένα μέχρι που μία μέρα ο Πόλεμος είδε στο σπίτι του ένα όπλο. Εκείνη την στιγμή βρισκόταν από δίπλα του και η Ειρήνη. Τότε, ο Πόλεμος είπε στην Ειρήνη να το πάρουν. Η Ειρήνη του είπε ότι είναι επικίνδυνο. Ο Πόλεμος όμως δεν την άκουσε και το πήρε. Μετά ο Πόλεμος βγήκε με το όπλο έξω και άρχισε να πυροβολεί. Ο Πόλεμος χωρίς να το θέλει σκότωσε τον πατέρα του. Ο Πόλεμος κατάλαβε το λάθος του που δεν άκουσε την Ειρήνη. Από εκείνη την τραγική μέρα άκουγε την Ειρήνη και δεν συνέβη τίποτα παρόμοιο.

# data[].attributes.headline
ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΚΑΡΛ.                                                    ''ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΑΤΙΑ''

# data[].attributes.subject
ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΚΑΡΛ.                                                    ''ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΑΤΙΑ''

# data[].attributes.body
Πριν από πολλά χρόνια στην μακρινή Πριγκιπούπολη, υπήρχαν δυο βασιλιάδες οι οποίοι πριν ξεσπάσει ο πόλεμος ήταν αχώριστοι φίλοι. Ο πόλεμος όμως τους έκλεψε την όμορφη φιλία που είχαν και γέμισε τις καρδιές τους με μίσος και φθόνο. Έτσι από εκεί που ήταν αχώριστοι φίλοι έγιναν θανάσιμοι εχθροί.

Μια μουντή ημέρα του πολέμου με το τοπίο μαύρο και σκοτεινό αφού λίγο πριν είχαν πέσει βόμβες παντού, ξαφνικά αντίκρισαν δυο αγοράκια να παίζουν στα λασπόνερα. Η εικόνα των παιδιών με τα αθώα μάτια που προφανώς δεν καταλάβαιναν τι συμβαίνει γύρω τους και προσπαθούσαν ακόμα και τώρα να παίξουν ,στάθηκε η αφορμή να κάνει τους βασιλιάδες να δούνε μέσα από τα παιδικά μάτια. Συγκινήθηκαν πάρα πολύ γιατί θυμήθηκαν πως κάποτε ήταν και αυτοί παιδιά και έπαιζαν σε ένα όμορφο καταπράσινο λιβάδι . Τότε έδωσαν εντολή να σταματήσει ο πόλεμος ,πέταξαν τα όπλα και αγκαλιασμένοι πλέον φώναξαν μαζί ''ΕΙΡΗΝΗ''!!!!!!!!!

# data[].attributes.headline
Γιώργος Φ. Το  χωριό της ειρήνης

# data[].attributes.subject
Γιώργος Φ. Το  χωριό της ειρήνης

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σ' ένα μικρό χωριό, οι άνθρωποι ζούσαν σε ένταση και φόβο. Μια μέρα, μια μικρή κοπέλα ονόματι Ειρήνη βρήκε μια μαγική πέτρα που έλαμπε στον ήλιο. Όταν την κράτησε κοντά της, οι διαφωνίες άρχισαν να σβήνουν. Η Ειρήνη κάλεσε όλους να καθίσουν γύρω της και να μοιραστούν τις ιστορίες τους. Καθώς μοιράζονταν γέλια και δάκρυα, οι καρδιές τους γέμισαν κατανόηση. Σύντομα, το χωριό έγινε σύμβολο ειρήνης, με την Ειρήνη να είναι η υπερασπιστής της. Έτσι, οι άνθρωποι έμαθαν ότι η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην αγάπη και τη συνεργασία. Και έζησαν όλοι ευτυχισμένοι, γεμάτοι ελπίδα και ειρήνη.

# data[].attributes.attachment_link.title
εργα δεξιο εικονα

# data[].attributes.headline
Στελλα Ξ. O σπόρος της Ειρήνης!

# data[].attributes.subject
Στελλα Ξ. O σπόρος της Ειρήνης!

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, δύο γειτονικά βασίλεια, το Βασίλειο του Ήλιου και το Βασίλειο της Σελήνης, βρέθηκαν σε συνεχή πόλεμο. Οι άνθρωποι υπέφεραν και τα χωράφια μαράθηκαν. Μια μέρα, ένα μικρό κορίτσι, η Ειρήνη, αποφάσισε να πάει κρυφά στους δύο βασιλιάδες. Κρατούσε στα χέρια της έναν απλό σπόρο.

«Αυτός ο σπόρος», είπε, «αν τον φυτέψετε μαζί, θα φέρει τη γαλήνη». Οι βασιλιάδες γέλασαν, αλλά συμφώνησαν από περιέργεια. Όταν φύτεψαν τον σπόρο, από τη γη άνθισε ένα πανέμορφο δέντρο με καρπούς που έθρεφαν και τους δύο λαούς. Ο πόλεμος τελείωσε, και τα δύο βασίλεια έμαθαν ότι η ειρήνη είναι πιο δυνατή από κάθε μάχη!!!!

# data[].attributes.headline
Θανάσης Σ.                                                                                                                        "Η χαμένη αρμονία: Πόλεμος και Ειρήνη"     

# data[].attributes.subject
Θανάσης Σ.                                                                                                                        "Η χαμένη αρμονία: Πόλεμος και Ειρήνη"     

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια όμορφη κοιλάδα, ζούσαν δύο αδέλφια: ο Πόλεμος και η Ειρήνη. Ο Πόλεμος ήθελε να δείξει τη δύναμή του, καταστρέφοντας τη φύση γύρω του. Κόβοντας δέντρα και σπέρνοντας μίσος, η κοιλάδα έγινε γκρίζα και θλιμμένη. Η Ειρήνη, λυπημένη, τον πλησίασε και του είπε: "Αδελφέ, αν συνεχίσεις έτσι, θα χαθεί όλη η ομορφιά." Ο Πόλεμος κοίταξε γύρω του και συνειδητοποίησε ότι η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην προστασία της φύσης. Αποφάσισαν να φυτέψουν δέντρα και να φροντίσουν τα ζώα. Σύντομα, η κοιλάδα ξαναγέμισε ζωή και χρώματα. Έτσι, έγιναν οι φύλακες της φύσης, διδάσκοντας σε όλους τη σημασία της ειρηνικής συνύπαρξης.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
δασος με ζωα

# data[].attributes.headline
Φανή Σ. Η αξία της ειρήνης 

# data[].attributes.subject
Φανή Σ. Η αξία της ειρήνης 

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, στον απέραντο ωκεανό, ζούσε μια φάλαινα ονόματι Ειρήνη. Ήταν η πιο μεγάλη και σοφή φάλαινα του βυθού. Στον βυθό πάντα επικρατούσε ηρεμία και αγάπη όμως ένα καλοκαίρι όταν οι άλλες θαλάσσιες ζωές τσακώνονταν για το ποιοι θα έπρεπε να κολυμπήσουν πρώτοι κοντά στις ακτές, η Ειρήνη αποφάσισε να παρέμβει.Μάζεψε όλα τα θαλάσσια πλάσματα και τους είπε πως η ομορφιά του ωκεανού ανήκει σε όλους τους και ότι θα έπρεπε να την μοιραστούνε με αγάπη και χαρά αντί να τσακώνονται.Οι φίλοι της συμφώνησαν, και έτσι δημιούργησαν ένα μεγάλο πάρτι με χορούς και τραγούδια. Από εκείνη τη μέρα, ο ωκεανός γέμισε με ειρήνη και φιλία, και η Ειρήνη έγινε η φύλακας της αρμονίας.

# data[].attributes.headline
  Γιώργος Δ.      Το περιστέρι της Ειρήνης.

# data[].attributes.subject
  Γιώργος Δ.      Το περιστέρι της Ειρήνης.

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, σε μια μακρινή χώρα της Μέσης Ανατολής πόλεμος ξέσπασε. Οι βομβαρδισμοί ισοπέδωσαν τις πόλεις και υπήρχε ένα δυσάρεστο κλίμα στα καταφύγια που ζούσαν οι άνθρωποι.

Η μικρή Ειρήνη ζούσε σε ένα σκοτεινό καταφύγιο με την μαμά της και τον μεγάλο της αδερφό, απελπισμένη ότι αυτός ο πόλεμος δεν θα σταματήσει σύντομα. Την στεναχωρούσε ότι ίσως να μην μπορέσει να ξαναδεί τον πατέρα της που πολεμούσε στο μέτωπο του πολέμου.

Μια μέρα βγήκε έξω να πάρει αέρα και να δει το φως του ηλίου. Αυτό που αντίκρισε

την έκανε να γονατίσει και ξεσπάσει σε λυγμούς, ένα τοπίο γεμάτο ερείπια και φωτιές. Ξαφνικά ένα κατάλευκο περιστέρι έρχεται και κάθεται δίπλα της. Γεμάτη απελπισία εκείνη την ώρα μια σπίθα θάρρους ξεπροβάλει από μέσα της κοιτάζει τον ουρανό και λέει <<Υπάρχει ελπίδα!!!!>>.

Μετά από πολλούς μήνες, έγινε ανακωχή

και σταμάτησαν οι συγκρούσεις. Τότε ο πατέρας της εμφανίστηκε στο κατώφλι του καταφυγίου μαζί με ένα περιστέρι. Το έδωσε στην κόρη του λέγοντάς της <<Ορίστε ένα δώρο για το τέλος του πολέμου, με συντρόφευε στις μάχες, δίνοντάς μου θάρρος και ελπίδα. Το ονόμασα ΕΙΡΉΝΗ>>...

# data[].attributes.headline
Δημήτρης Λ.   Ακόμα και ο αντίπαλος θα σε βοήθησει                                                           

# data[].attributes.subject
Δημήτρης Λ.   Ακόμα και ο αντίπαλος θα σε βοήθησει                                                           

# data[].attributes.body
Μια φορά και ένα καιρό το 532 μ.Χ. ήταν μια καλοκαίρηνη ημερά στην Πόλη και όπως κάθε Σάββατο είχαν μαζευτεί ολοι η κατοικεί της στον ιππόδρομο και παρακολουθούσαν ένα πολλή έντονο γυρο καθώς οι Πράσινοι ήταν πρώτοι και οι Βένετοι δεύτερη και ξαφνικα οι Πράσινοι και οι Βένετοι που ήταν μακροχρόνια αντίπαλη ομαδοποιήθηκαν για ένα σκοπο την ανατροπή του Ιουστινιανού έτσι ακόμα και οι δυο μεγαλύτεροι αντίπαλοι για ένα σκοπο θα γίνουν καλή φιλοι.

# data[].attributes.body
Η ελιά της ειρήνης

Είχε περάσει ήδη ένας μήνα που η οικογένεια του Ορέστη μετακόμισε στην καινούργια γειτονιά τους. Ήταν μια όμορφη ήσυχη γειτονιά γεμάτη δέντρα και όμορφα σπίτι με μεγάλες αυλές. Ο Ορέστης ήταν ενθουσιασμένος γιατί στον διπλανό σπίτι καθόταν μια οικογένεια που γιος τους ήταν στην ίδια ηλικία.Μετα από λίγο καιρό όμως άρχισαν οι φασαρίες με τους γείτονες, ακριβώς στο μισό του φράχτη που χώριζε τις δύο αυλές υπήρχε μια ελιά της οποίας τα κλαδιά έφτανε και στις δύο αυλές και αυτό έγινε αιτία να μαλώνουν συνέχεια οι δύο οικογένειες διεκδικώντας το δέντρο μερικές φορές μάλιστα ερχόταν οι αστυνομία να τους λύσουν τις διαφορές.Ο πόλεμος είχε ξεσπάσει και οι δύο οικογένειες προσπαθουσαν να βλάψουν η μία την άλλη τα παιδιά όμως που ήταν και συμμαθητές υπέφεραν από αυτή την έχθρα αποφάσισαν λοιπόν να γίνουν καλοί φίλοι να παίζουν μαζί και να βοηθάνε ο ένας τον άλλον. Έτσι έδειξαν στους γονείς τους ότι με την ειρηνη μπορούν να ζήσουν αρμονικά και ευτυχισμένα και να μοιράζονται τις ελιές του δέντρου,που ήταν το σύμβολο της ειρήνης.

# data[].attributes.headline
Δημήτρης Ζ.  Ο πόλεμος Η  ειρήνη και ο Τάκης 

# data[].attributes.subject
Δημήτρης Ζ.  Ο πόλεμος Η  ειρήνη και ο Τάκης 

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό σε ένα κόσμο διαφορετικό υπήρχαν δύο θεοί ο πόλεμος και η ειρήνη. Αυτοί οι δύο θεοί συνήθιζαν να μπαίνουν σε σκέψεις πολλών παιδιών. Η ειρήνη πήγαινε πάντα πρώτη και ο πόλεμος στεναχωριόταν. Η ειρήνη τον παρηγορούσε λέγοντας του ότι αυτός μπορεί να δημιουργήσει θυμό στα παιδιά Όμως η ειρήνη του βρήκε λύση δίνοντας του ένα φάρμακο. Ο πόλεμος αρνήθηκε και μπήκε στο μυαλό ενός παιδιού του Τάκη. Ο Τάκης από ήρεμος και ευγενικός έγινε αγενής και πολεμοχαρής. Όλοι πάθανε σοκ, ο κολλητός του ο Μάκης δεν μπορούσε να τον πιστέψει. Ξαφνικά η ειρήνη έδιωξε τον πόλεμο από την σκέψη του Τάκη και ο Τάκης επανήλθε στα κανονικά του . Από τότε ο πόλεμος άλλαξε και έγινε σεβασμός και ο σεβασμός μαζί με την ειρήνη έκαναν τον κόσμο καλύτερο από ποτέ ...

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.headline
Στέλλα Ι. Ο ήλιος και το φεγγάρι

# data[].attributes.subject
Στέλλα Ι. Ο ήλιος και το φεγγάρι

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό στην κάποτε παραδεισένια Γη με τα καταπράσινα πλασματάκια της και τους πολύχρωμους λόφους της υπήρχε το φεγγάρι και ο ήλιος. Μια μέρα το φεγγάρι και ο ήλιος μάλωναν, διότι ήθελαν και οι δύο να κυριαρχήσουν στον ουρανό. Υπήρχαν πολλές εναλλαγές μέρας - νύχτας και οι άνθρωποι είχαν τρελαθεί και δεν άντεχαν άλλο. Έτσι μια μέρα κάλεσαν σε σύσκεψη τον ήλιο και το φεγγάρι και τους είπαν ότι θα πρέπει να γίνει κάτι με αυτές τις εναλλαγές. Τους έδωσαν μια λύση που ήταν δίκαιη και για τους δύο και έτσι έμειναν ευχαριστημένοι.

# data[].attributes.headline
 Ειρήνη η πόλεμος ; Γεωργία Χ . 

# data[].attributes.subject
 Ειρήνη η πόλεμος ; Γεωργία Χ . 

# data[].attributes.body
Πολλά χρόνια πριν τόσα πολλά που δεν μπορούμε να τα φανταστούμε υπήρχαν στον κόσμο μόνο δυο ήπειροι . Η μια ήπειρος ήταν γεμάτο πόλεμο και κακιά και στην άλλη επικρατούσε υγεία και γαλήνη . Κάθε παιδί που γενίοταν μέχρι την ηλικία των 12 ζούσε σε ένα κενό άσπρο μέρος το οποίο δεν είχε κανένα ενδιαφέρον . Όταν έφτανε στην ηλικία των δώδεκα κάλουταν να επιλέξει σε πια ήπειρο θα πάει γνωρίζοντας ότι αν πάει στην ήπειρο του πολέμου θα ζούσε εκεί μόνο για δυο χρόνια και μετά θα γινόταν πλούσιος αλλά θα ζούσε σε έναν κόσμο γεμάτο δυστυχία . Αν πιωμένε στην ήπειρο της ειρήνης θα ζούσε για πάντα εκεί αλλά θα ήταν φτωχός αλλά χαρούμενος . Όταν ένα παιδί έγινε δώδεκα χρόνων αποφάσισε να πάει στην ήπειρο του πολέμου όχι για να γίνει πλούσιος αλλά για να πισει όλους τους ανθρώπους που ζούσαν εκεί να πάνε στην ήπειρο της ειρήνης . Μετά από λίγο καιρο τα κατάφερε . Η Ειρήνη υπερτέρησε

# data[].attributes.headline
Κρίτων Ι. Η άμμος και η θάλασσα

# data[].attributes.subject
Κρίτων Ι. Η άμμος και η θάλασσα

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό στην πόλη Διαμαντούπολη ήταν η άμμος ονόματι Αστέρας και η θάλασσα ονόματι Φλις. Ο Αστέρας ήταν μια πεντακάθαρη άμμος με πολύχρωμα κοχύλια, βότσαλα και αστερίες. Είχε όμως και το κάτι ξεχωριστό: Όταν πατούσες πάνω του και ευχόσουν μια μόνο φορά κάτι σου το 'δινε. Η Φλις από την άλλη ήταν καταγάλανη, με τους άσπρους στην κορυφή κυματισμούς της και ήταν θεραπευτική, αφού κάθε τραύμα το επούλωνε. Μια μέρα ο ένας μιλάει στην άλλον για τις δυνάμεις τους και ενώ ο Αστέρας έλεγε τι μπορούσε να κάνει ,στη Φλις, η Φλις έτρωγε ένα τμήμα του Αστέρα από ζήλια οπότε ο Αστέρας έκανε το αντίθετο.

( Ει τι κάνεις; ρωτάει ο Αστέρας)

( Τι νομίζεις πως κάνω; Θέλω να σου πάρω την δύναμη. Είναι πολύ άδικο που η δικιά σου είναι πολύ καλύτερη από την δική μου) Λέει η Φλις

( Δεν ισχύει αυτό αλλά μπορούμε όμως να κάνουμε κάτι αντί να μαλώνουμε) Λέει ο Άστέρας

( Τι; ) Ρωτάει η Φλις

( Λοιπόν, μπορώ να σου δώσω άμμο μέσα στο νερό σου, άμα εσύ μου δώσεις λίγο από το θεραπευτικό νερό σου), είπε ο Αστέρας.

( Οκ) Είπε με χαρά η Φλις και του έδωσε λίγο

# data[].attributes.headline
Σοφία Δ.                                       Ο πόλεμος ανάμεσα σε δυο μικρές πόλεις 

# data[].attributes.subject
Σοφία Δ.                                       Ο πόλεμος ανάμεσα σε δυο μικρές πόλεις 

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό υπήρχαν δυο μικρές πόλεις η μια ήταν ασπρόμαυρη και σκοτεινή ενώ η άλλη ήταν λαμπερή και είχε πολλά χρώματα. Μια μέρα άρχισε ένας πόλεμος μεταξύ τους για το ποία πόλη είναι ποίο όμορφη. Αυτή η μάχη κράτησε πολύ καιρό, με πολλούς τσακωμούς και χτυπήματα. Όμως, μια μέρα κάνανε ένα συμβούλιο μεταξύ τους και κατάλαβαν πως και η δυο πόλεις είναι όμορφες άπλα με τον δικό τους τρόπο και πως δεν χρειάζεται να μαλώνουν για ασήμαντα πράγματα.

# data[].attributes.headline
Ειρήνη Στέργιος Παπικας 

# data[].attributes.subject
Ειρήνη Στέργιος Παπικας 

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα βαθύ δάσος υπήρχε μια μικρή πηγή με κρυστάλλινα νερά που έδιναν ζωή σε όλο το περιβάλλον της. Σ' αυτό το δάσος ζούσε μια νεαρή φάενα με το όνομα Ει, η οποία ήταν τόσο όμορφη και καλή που όλα τα ζώα την αγαπούσαν. Ένα βράδυ, ένας κακόβουλος μάγος προσπάθησε να στερήσει την πηγή της ζωής. Ωστόσο, η Ει, με τη βοήθεια των φίλων της, κατάφερε να ανακτήσει τη μαγική ενέργεια και να σώσει το δάσος, αποδεικνύοντας πως η αγάπη και η αλληλεγγύη είναι η πιο δυνατή δύναμη.

# data[].attributes.headline
Ειρήνη Στέργιος Παπικας

# data[].attributes.subject
Ειρήνη Στέργιος Παπικας

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα βαθύ δάσος υπήρχε μια μικρή πηγή με κρυστάλλινα νερά που έδιναν ζωή σε όλο το περιβάλλον της. Σ' αυτό το δάσος ζούσε μια νεαρή φάενα με το όνομα Ει, η οποία ήταν τόσο όμορφη και καλή που όλα τα ζώα την αγαπούσαν. Ένα βράδυ, ένας κακόβουλος μάγος προσπάθησε να στερήσει την πηγή της ζωής. Ωστόσο, η Ει, με τη βοήθεια των φίλων της, κατάφερε να ανακτήσει τη μαγική ενέργεια και να σώσει το δάσος, αποδεικνύοντας πως η αγάπη και η αλληλεγγύη είναι η πιο δυνατή δύναμη.

# data[].attributes.headline
Ειρήνη Στέργιος Παπικας 

# data[].attributes.subject
Ειρήνη Στέργιος Παπικας 

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα βαθύ δάσος υπήρχε μια μικρή πηγή με κρυστάλλινα νερά που έδιναν ζωή σε όλο το περιβάλλον της. Σ' αυτό το δάσος ζούσε μια νεαρή φάενα με το όνομα Ει, η οποία ήταν τόσο όμορφη και καλή που όλα τα ζώα την αγαπούσαν. Ένα βράδυ, ένας κακόβουλος μάγος προσπάθησε να στερήσει την πηγή της ζωής. Ωστόσο, η Ει, με τη βοήθεια των φίλων της, κατάφερε να ανακτήσει τη μαγική ενέργεια και να σώσει το δάσος, αποδεικνύοντας πως η αγάπη και η αλληλεγγύη είναι η πιο δυνατή δύναμη.

# data[].attributes.headline
Εβελίνα Κ. ¨Η ειρήνη στο μικρό βασίλειο¨

# data[].attributes.subject
Εβελίνα Κ. ¨Η ειρήνη στο μικρό βασίλειο¨

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρο βασιλειο , ξέσπασε ενας πόλεμος πολύ μεγαλος . Τα δυο αδερφια πολεμουσαν για το ποιος πρεπει να διοικησει το βασιλειο.

Λιγη ωρα αργοτερα ενας σοφός κάτοικος του βασιλειου ο Ρομέο , πηγε στην κορθγη του ποιου ψηλου κτηριου  και φώναξε: ¨Ο πόλεμος δεν είναι λυση για το προβλημα, αλλα το κανει χειροτερο και καταστρευει και το βασιλειο μας γι αυτό σταματηστε τον πολεμο και καθηστε να το λυσετε με τα λογια¨

Ο Ρομέο τους πρότεινε να συνεργαστούν και να διοικούν και οι δυο το βασιλειο μαζι . Οι δυο συμφώνησαν και ο πολεμος σταματησε . Από τότε, τα δυο αδερφια αρχισαν να διοικουν το βασιλειο παρεα  και υπηρχε αρμονια στο βασιλειο

# data[].attributes.headline
Τσιόπουλος Β.Κάθε τέλος είναι και μια νέα αρχή 

# data[].attributes.subject
Τσιόπουλος Β.Κάθε τέλος είναι και μια νέα αρχή 

# data[].attributes.body
Μία φορά κι έναν καιρό ήταν μία οικογένεια που ζούσε στη Χιροσίμα. Ζούσαν όλοι μαζί σε ένα μικρό σπίτι κάπου στο κέντρο. Όλοι ήταν ευτυχισμένοι και πάνω απ’ όλα ευχαριστημένοι για ότι είχαν.Μέχρι που ήρθε εκείνη νύχτα…………

Είναι 12 η ώρα τα μεσάνυχτα. Οι σειρήνες πολέμου αντηχούν παντού και τότε μία λάμψη πρόβαλε στον ορίζοντα.

Ο πατέρας αρπάζει τα παιδιά στην αγκαλιά του και τα βάζει στο αυτοκίνητο.

Αυτή θα ήταν η τελευταία λάμψη φωτός που θα έβλεπαν. Τα σπίτια άρχισαν να τυλίγονται στις φλόγες και εκρήξεις ακουγόντουσαν από δω κι από κει. Η

οικογένεια κατάφερε να ξεφύγει. Μετά από δύο ολόκληρα χρόνια επέστρεψαν στη Χιροσίμα αλλά αυτό που αντίκρισαν δεν έμοιαζε με την προηγούμενη, Και τότε ακούστηκαν τα σοφά λόγια της γιαγιάς << Κάθε τέλος είναι και μια νέα αρχή>>.

# data[].attributes.headline
Το χωριό της ειρήνης 

# data[].attributes.subject
Το χωριό της ειρήνης 

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό μια οικογένεια αποφάσισε να μετακομίσει σε ένα χωριό και να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή. Μόλις έφτασαν στο χωριό όλοι οι κάτοικοι τους καλωσόρισαν και τους πρόσφεραν φαγητό και στέγη. Το χωριό στο οποίο είχαν πάει, όλοι οι κάτοικοι ήταν σαν μια οικογένεια μάλιστα κάθε Κυριακή μαζεύονταν στην πλατια του χωριού και έτρωγαν, όμως σε αυτή την περιοχή ηταν δύσκολοι η εύρεση τροφής και νερού για αυτό οι κάτοικοι μαζεύονταν κάθε Δευτέρα και έψαχναν όλοι μαζί γαι νερό και φαγητό στο δασος και μετά το μυραζανε δίκαια. Μια Δευτέρα λοιπόν η οικογένεια αυτή πήγε μαζί με τους άλλους ανθρώπους για εύρεση τροφής, τότε κάθε οικογένεια πήρε έναν δρόμο και άρχισαν τα ψάχνουν, οι οικογένεια αυτή ήταν τόσο τυχερή που βγήκε και πολύ τροφη αλλά και ολόκληρη λίμνη με καθαρό νερό, τότε ο πατέρας της οικογένειας πρότεινε να μην πουν σε κανέναν ότι βρήκαν φαγητό και νερό και μα το κρατήσουν για αυτούς. Φυσικά αυτό μαθεύτηκε στο χωριό και έτσι το χωριό χωρίστηκε σε δύο πλευρές μια η οικογένεια και μια το υπόλοιπο χωριό. Βέβαια οι κάτοικοι εκεί ήξεραν που να πάνε να βρουν τροφή έτσι κάποια στιγμή η οικογένεια κατέληξε να μην έχει ούτε να φαΐ ούτε να πιει και ζήτησε από τότε συγχωριανους συγνώμη. Έτσι το χωριό τους συγχώρεσε και γαι τα επόμενα χρόνια έζησαν όλοι με ειρήνη και ηρεμία.

# data[].attributes.body
Σε μια ήσυχη πόλη, ζούσε η Ειρήνη, μια κοπέλα που εκπροσωπούσε την αγάπη και την ειρηνική συνύπαρξη. Η Ειρήνη είχε ένα όνειρο: να ενώσει τους ανθρώπους και να δημιουργήσει έναν κόσμο χωρίς συγκρούσεις. Κάθε μέρα, επισκεπτόταν τα γειτονικά χωριά, μοιράζοντας μηνύματα αγάπης και φιλίας. Μια μέρα, άκουσε για μια διαμάχη που είχε ξεσπάσει ανάμεσα σε δύο γειτονικά χωριά. Οι κάτοικοί τους ήταν σε αντιπαράθεση για ένα μικρό κομμάτι γης. Η Ειρήνη αποφάσισε να παρέμβει. Οργάνωσε μια συνάντηση, καλώντας όλους να συμμετάσχουν. Στην αρχή, οι άνθρωποι ήταν επιφυλακτικοί, αλλά η Ειρήνη μίλησε για τη σημασία της συνεργασίας και της κατανόησης. Με τον καιρό, οι άνθρωποι άρχισαν να ακούν ο ένας τον άλλον. Στη διάρκεια της συνάντησης, οι κάτοικοι μοιράστηκαν τις ιστορίες τους και τις ανησυχίες τους. Στο τέλος, αποφάσισαν να μοιραστούν τη γη και να συνεργαστούν για να την καλλιεργήσουν μαζί. Η Ειρήνη είχε καταφέρει να φέρει την ειρήνη και την ενότητα. Από εκείνη τη μέρα, οι άνθρωποι της περιοχής γιορτάζουν την ημέρα της Ειρήνης, θυμίζοντας σε όλους τη δύναμη της αγάπης και της κατανόησης.

# data[].attributes.headline
Θανάσης Μ. Το καράβι της Ειρήνης

# data[].attributes.subject
Θανάσης Μ. Το καράβι της Ειρήνης

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα ήσυχο λιμάνι, υπήρχε ένα πλοίο που ονομαζόταν "Ειρηνική Αχτίδα". Ήταν ένα πανέμορφο ιστιοφόρο, με λευκά πανιά που έλαμπαν στον ήλιο. Ο καπετάνιος του, ο Γιώργος, πίστευε ότι η θάλασσα μπορεί να φέρει ειρήνη ανάμεσα στους ανθρώπους.

Μια μέρα, ο Γιώργος αποφάσισε να ταξιδέψει σε απομακρυσμένα νησιά, όπου οι κάτοικοι είχαν διαφορές και συχνά συγκρούσεις. Το πλοίο του έγινε το μέσο για να ενώσει τους ανθρώπους. Κάθε φορά που έφτανε σε ένα νησί, ο Γιώργος προσκαλούσε τους ντόπιους να συμμετάσχουν σε γιορτές με μουσική, χορό και παιχνίδια.

Μετά από αρκετές επισκέψεις, οι κάτοικοι άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι οι διαφορές τους ήταν μικρές μπροστά στη χαρά της κοινής τους ζωής. Οι γιορτές αυτές έγιναν παράδοση και το πλοίο "Ειρηνική Αχτίδα" έγινε σύμβολο φιλίας και συνεργασίας.

Στο τέλος του ταξιδιού του, ο Γιώργος επέστρεψε στο λιμάνι του με την καρδιά γεμάτη ελπίδα. Είχε δείξει σε όλους ότι η ειρήνη μπορεί να υπάρξει αν οι άνθρωποι μοιράζονται, ακούνε και συνεργάζονται. Και έτσι, το πλοίο του συνέχισε να ταξιδεύει, φέρνοντας πάντα την ειρηνική του αποστολή.

# data[].attributes.headline
Ιωάννα Κ.Το μέλλον και τα όνειρα της Αφέτ

# data[].attributes.subject
Ιωάννα Κ.Το μέλλον και τα όνειρα της Αφέτ

# data[].attributes.body
Η Αφέτ, έχει μόλις αποφοιτήσει από το πανεπηστήμιο, τώρα έχει βρει μια πολύ αξιόλογη εργασία, έχει κάνει πολλούς φίλους και πενάει όμορφα τα πρώτα της χρόνια ως ενήλικας. Αυτή τη στιγμη την βλέπουμε ως μια ευτυχισμένη και πια παντρεμένη γυναίκα να ταξιδεύει με τον σύζηγό της ως την άκρη του κόσμου. Μένει έγκυος και αποκτά μια μεγάλη και χαρούμενη οικογένεια και νιώθει περήφανη βλέποντας τα παιδιά της να μεγαλλώνουν και να εξελισωνται. Τώρα έχει φτάσει πια ο καιρός όπου η ίδια...

-Αφέτ! Αφέτ! Σήκω γρήγορα, πρέπει να φύγουμε! Από στιγμή σε στιγμή θα εισβάλουν στο χωριό!

Η αφέτ είναι μια δεκαεξαχρονη κοπέλα από την Παλαιστίνη όπου θα μπορούσε να έχει μια ήρεμη καθημερινότητα και ένα σίγουρο, ευτυχισμένο μέλλον. Αντί αυτού ζει σε ένα αβέβαιο περιβάλλον και παλεύει καθημερινά για την επιβίωσή της και της οικογένειάς, όπως εκατομύρια παιδιά του κόσμου αυτή τη στιγμή! Πρέπει να μπει ένα τέλος σε αυτή την κατάσταση ώστε όλα τα παιδιά να έχουν ίδιες ευκαιρίες και ένα ελπιδοφόρο μέλλον

# data[].attributes.headline
Κυβέλη Ψ. "Οι καλοί" και οι "κακοί"

# data[].attributes.subject
Κυβέλη Ψ. "Οι καλοί" και οι "κακοί"

# data[].attributes.body
Παλιά πολύ παλιά μία χώρα ήταν χωρισμένη στα δύο, στους "καλούς και τους κακούς. Αρνιόντουσαν να μιλήσουν ο ένας στον άλλον και ήταν συνεχώς σε πόλεμο. Υπήρχε ένα αξιαγάπητο κοριτσάκι, η Ειρήνη η οποία ήταν μισή "καλή" και μισή "κακή". Αυτό το κοριτσάκι προσπαθούσε να ενώσει όλη τη χώρα άλλα κάθε προσπάθειά της αποτύχαινε. Το μόνο που είχε ως νόημα για τη ζωή της ήταν να προσπαθεί ξανά και ξανά και δεν την ένοιαζε τι θα έχανε το μόνο που την ένοιαζε ήταν να καταφέρει να ενώσει τους ανθρώπους. Ο λόγος που ήθελε τόσο πολύ να το καταφέρει ήταν γιατί οι γονείς της είχαν πεθάνει λόγο της έχθρας μεταξύ των "καλών" και των "κακών". Η Ειρήνη δεν το άντεχε άλλο ήξερε πως υπήρχε μόνο ένας τρόπος να ενωθούν, να βάλει τέλος στη ζωή της και να παέι στον ουρανό, με αυτόν τον τρόπο θα καταλάβαιναν πως πρέπει να σταματήσουν να τσακόνονται και να γίνουν όλοι αγαπημένοι! Τέλος το κοριτσάκι έγινε αγγελάκι στον ουρανό συνάντησε τους γονείς της και έβλεπε πλέων τους ανθρώπους με ένα πλατύ χαμόγελο...

# data[].attributes.headline
Βασιλική Ο.<< Τα πάντα είναι δυνατά με την δύναμη της ειρήνης!>>

# data[].attributes.subject
Βασιλική Ο.<< Τα πάντα είναι δυνατά με την δύναμη της ειρήνης!>>

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχαν 2 χώρες. Η χώρα της φωτιάς και η χώρα του νερού. Την χώρα της φωτιάς διηκούσε ο Βασιλιάς Σπίθας ενώ την χώρα του νερού η Βασίλισσα Δροσοσταλιά.Η χώρα της φωτιάς χάριζε στους ανθρώπους την δυνατότητα στο να ανάψουν μια φωτιά τον χειμώνα για να ζεσταθούν στο τζάκι και να μαγειρέψουν το φαγητό τους.Το βασίλειο του νερού έκανε τα ποτάμια να ρέουν νερό και την βροχή να ποτίζει τα φυτά.Μετά από χρόνια βασιλείας και των 2 χωρών από τους κυρίαρχούς της τα δύο βασίλεια δεν είχαν ποτέ συμφιλιωθεί πραγματικά.Μάλωναν συνέχεια για το ποιος είναι πιο σημαντικός.<<Εγώ είμαι πιο σημαντική δίνω νερό ώστε να ποτιστούν τα φυτά και τα ανθίσουν ώστε να έχουν καρπούς και φρούτα να φάνε!>> έλεγε η Βασίλισσα Δροσοσταλιά.<<ΌΧΙ εγώ είμαι πιο σημαντικός! Αν δεν υπήρχα πως θα ζεστένονταν η άνθρωποι τον χειμώνα?!>>Και αφού μετά από τόσο καιρό αντιπαλότητας κανείς δεν πήρε το θάρρος να τους σταματήσει αποφάσισαν να το κάνουν οι διάδοχοι τους.Τα παιδιά τους δηλαδή.Έτσι ο διάδοχος από την πλευρά του νερού απόφασισε να στείλει πρώτος αίτημα για ειρήνη στο βασίλειο της φωτιάς.Μετά από λίγες μέρες ήρθε πίσω απάντηση από τον διάδοχο της φωτιάς που έλεγε ναι.Τώρα το μόνο πράγμα που έμενε ήταν να συμφωνήσουν και οι πραγματικοί κυρίαρχοι των δύο χωρών. Μετά από πολύ συζήτηση με τα παιδιά τους οι δύο ηγέτες αρνήθηκαν να συμφιλιωθούν συμφωνόντας όμως και οι δύο στην φράση ¨Η ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΡΟ ΔΕΝ ΑΝΑΜΙΓΝΕΙΟΝΤΑΙ¨ έτσι οι διάδοχοι αποφάσισαν να τους αποδείξουν το αντίθετο, οργανώνοντας μία γιορτή. Εκείνη την μέρα κάτοικοι και από τις δύο χώρες συγκεντρώθηκαν στα σύνορά τους εκεί που δεν είχε σημασία αν είσαι φωτιά η νερό αλλά μόνο το πνεύμα της ειρήνης κυριαρχούσε εκεί.Έτσι αφού οι κάτοικοι των δύο χωρών είχαν αναπτύξει φιλίες και σχέσεις μεταξύ τους το μόνο που έμενε ήταν η συμφιλίωση των δύο ηγετών . Της βασίλισσας Δροσοσταλιάς και του βασιλιά Φλόγα. Και έτσι μετά από πολλά πολλά παρακάλια των δύο λαών και των διαδόχων έπεισαν τους δύο κυρίαρχους των δυο αντίθετων στοιχείων να συμφιλιωθούν.Η λύση ήτανε μία, να φυτέψουνε μαζί το λουλούδι των δύο στοιχείων.Ένα λουλούδι που φύτρωνε και σε περιβάλλον φωτιάς και σε νερού, και για να ανθίσει χρειαζόταν και φωτιά και νερό. Έτσι η βασίλισσα και ο βασιλιάς των δύο χωρών αν και φοβισμένοι φύτεψαν μαζί το λουλούδι των δύο στοιχείων στην μέση των δύο λαών.Όταν τα χέρια τους ακούμπησαν βγήκε ένας τόσο όμορφος καπνός από την ανάμειξη του νερού με την φωτιά που όλοι έμειναν να τον κοινάνε για ώρα!Το λουλούδι άνθισε και κάθε μέρα το φρόντιζαν.Και έτσι αυτοί οι δύο παλιοί εχθροί η φωτιά και το νερό απέδειξαν πως ακόμα και τα πιο αδύνατο πράγμα μπορεί να γίνει με την θέληση και την δύναμη της ειρήνης, όπως η ανάμειξη της φωτιάς και του νερού.

ΤΕΛΟΣ!

# data[].attributes.headline
Ευγενία Πισιώτη

# data[].attributes.subject
Ευγενία Πισιώτη

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μαγικό χωριό, οι κάτοικοι ζούσαν σε αρμονία. Κάθε χρόνο, διοργάνωναν μια γιορτή ειρήνης, όπου όλοι μοιράζονταν ιστορίες και μουσική. Μια μέρα, μια κακιά μάγισσα προσπάθησε να διαλύσει τη γιορτή, ρίχνοντας ένα ξόρκι μίσους. Όμως, οι κάτοικοι, ενωμένοι, άρχισαν να χορεύουν και να τραγουδούν. Η μουσική τους ήταν τόσο δυνατή που το ξόρκι της μάγισσας έσπασε. Η ειρήνη αποκαταστάθηκε και η γιορτή έγινε ακόμα πιο λαμπρή. Από τότε, οι κάτοικοι έμαθαν ότι η αγάπη και η ενότητα είναι πιο ισχυρές από οποιαδήποτε κακία. Έτσι, η ειρήνη έμεινε για πάντα στο χωριό τους.

# data[].attributes.headline
Λυδία Π. Το χωριό της Ειρήνης

# data[].attributes.subject
Λυδία Π. Το χωριό της Ειρήνης

# data[].attributes.body
Σε ένα καράβι που ταξιδεύει για μέρες και μήνες μέσα στις φουρτούνες και στα μαύρα άβαθα νερά του ωκεανού, οι 12 ναύτες περνούν τη ζωή τους με τον καπετάνιο τον μηχανικό και τον μάγειρα. Κάθε μέρα είναι ίδια, έχουν να δουν ξηρά μήνες τώρα. Σαν να το έχουν συνηθίσει κιόλας. Σαν να μην θέλουν να μιλούν για αυτό . Θαρρείς και η γη χρώμα δεν έχει, μόνο νερό θαλασσινό και σύννεφα. Και όμως τους περίμενε μια έκπληξη. Ξαφνικά ακούν τον ναύτη, στο κατάρτι ψηλά να φωνάζει: ''Ξηρά, ξηρά! Βλέπω Γη! Βλέπω δέντρα! Τρέξτε όλοι''... Απίστευτο, στη μέση της ξελογιάστρας θάλασσας να' σου ένα νησάκι. Μόνο και ξεχασμένο. Καταπράσινο και φωτεινό από τον ήλιο. Το καράβι πλησιάζει. Οι ναύτες δειλά δειλά, με κοντάρια και σπαθιά αποβιβάζονται στην παραλία και κοιτούν γύρω τους φοβισμένοι. Ακούν γέλια μικρών παιδιών, πίσω από τα δέντρα αποκαλύπτεται ένας ολόκληρος κόσμος. Σπίτια, άνθρωποι, ζώα, κτίρια και παιδιά. Πολλά παιδιά! Οι κάτοικοι τους υποδέχονται και τους καλωσορίζουν με φρούτα και χυμούς. Το πιο περίεργο από όλα ήταν, πως φωνάζουν όλα τα παιδιά τους με το ίδιο όνομα: ΕΙΡΗΝΗ. Όλα τα κορίτσια του χωριού έχουν το ίδιο όνομα: ΕΙΡΗΝΗ. Μικρά, μεγάλα, όλα με το ίδιο όνομα. Όταν ο καπετάνιος ρωτάει γιατί συμβαίνει αυτό του απαντούν "Για να μην ξεχνάμε". "Τι να ξεχνάτε;" τους ρωτά. "Για να μην ξεχνάμε πως χωρίς Ειρήνη, τίποτα από όλα όσα καταφέρνουμε και δημιουργούμε κάθε μέρα, δεν θα μπορούσε να συμβεί και κυρίως πως οφείλουμε να δώσουμε το Αύριο στα παιδία μας για να το ζήσουν όμορφα. Χωρίς Ειρήνη ούτε Αύριο θα υπάρχει, ούτε Σήμερα, για να ζήσουμε ". Και Μετά από όλα, στήθηκε ένα γλέντι στην πλατεία του νησιού όπου κάθε Ειρήνη έσερνε το χορό μαζί με όλες τις υπόλοιπες

# data[].attributes.headline
Κωνσταντίνος Μ. Το χωριό της ειρήνης.

# data[].attributes.subject
Κωνσταντίνος Μ. Το χωριό της ειρήνης.

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό σε μια μακρινή χώρα, υπήρχε ένα μικρό χωριό που ονομαζόταν Ειρηνία. Οι κάτοικοί της ζούσαν αρμονικά και μοιράζονταν χαρές και λύπες, γεμάτοι καλοσύνη και αλληλεγγύη.

Μια μέρα, όμως, μια σκοτεινή σκιά άρχισε να απλώνεται πάνω απο το χωριό. Οι κάτοικοι άρχισαν να τσακώνονται για μικροπράγματα και η αγαπημένη τους ειρηνική ζωή κινδύνευε. Ο σοφός γέροντας του χωριού, παππούς Κωνσταντίνος, αποφάσισε οτι έπρεπε να βρουν μια λύση.

"Ας οργανώσουμε ένα μεγάλο γλέντι", πρότεινε, "Θα καλέοσυμε όλους τους κατοίκους να μοιραστούν τις ιστορίες τους και να θυμηθούν γιατί αγαπάμε ο ένας τον άλλον"

Και έτσι έγινε. Οι κάτοικοι του χωριού συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία, έφεραν φαγητά, μουσικά όργανα και έτοιμοι να αφηγηθούν τις αγαπημένες τους ιστορίες. Καθώς η νύχτα προχωρούσε, τα γέλια και οι μουσικές υπύρχαν παντού.

Μια μικρή κοπέλα, η Βασιλεία, στάθηκε στο κέντρο της πλατείας και είπε: "Ας κάνουμε μια υπόσχεση. Να μην ξεχνάμε ποτέ τη σημασία της φιλίας και της αγάπης". Όλοι συμφώνησαν με ενθουσιασμό και η ατμόσφαιρα γέμισε ξανά με χαρά.

Από εκείνη τη μέρα, οι κάτοικοι της Ειρηνίας έμαθαν να επιλύουν τις διαφορές τους με διάλογο και κατανόηση. Η ειρήνη επανήλθε και το χωριό έγινε πιο δυνατό από ποτέ.

Και έτσι, η ιστορία της Ειρηνίας θυμίζει σε όλους ότι η ειρήνη είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε ο ένας στον άλλον.

# data[].attributes.headline
Γιώτα Π. Η δύναμη της ειρήνης

# data[].attributes.subject
Γιώτα Π. Η δύναμη της ειρήνης

# data[].attributes.attachment_link.title
εργασια για την ειρηνη

# data[].attributes.headline
Μαρκέλλα Π.                                                    Οι δύο φίλοι. 

# data[].attributes.subject
Μαρκέλλα Π.                                                    Οι δύο φίλοι. 

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό ζούσαν 2 περιστέρια που ήταν πολύ καλοί φίλοι και ηταν αχώριστοι! Η Ειρήνη και ο Πόλεμος ήταν κάθε μέρα μαζί.Ομως υπήρχε ένα πρόβλημα στην φιλιά τους,οι οικογένειες τους ήταν μαλωμενες και αυτό τα κατέστρεφε όλα. Επί πολλές βραδιές προσπαθούσαν να σκεφτούν κάτι δραστικό... Η λύση που κατέληξαν είναι να φύγουν μαζί στο Περιστεροχωρι και να ζήσουν την ζωή τους ήρεμα μόνοι τους σε εκείνο το χωριό.Και εκείνοι ζητάνε καλά κ εμείς καλύτερα!