# data[].attributes.headline
วัฒนธรรมการแต่งกายภาคกลาง

# data[].attributes.subject
วัฒนธรรมการแต่งกายภาคกลาง

# data[].attributes.body
ประวัติเครื่องแต่งกาย

ตามธรรมดาคนไทยสมัยโบราณ ไม่นิยมสวมเสื้อผ้าแม้แต่เวลา เข้าเฝ้าพระเจ้าอยู่หัว จึงประกาศให้ข้าราชการสวมเสื้อเข้าเฝ้า ในสมัยรัชกาลที่ 4 ทรงสนับสนุนให้มีการศึกษาภาษาอังกฤษ และวัฒนธรรมตะวันตกขึ้นในราชสำนัก จึงเกิดการเปลี่ยนแปลงเครื่องแต่งกายสตรี โดย ผู้หญิงเลิกไว้ผมปีก หันมาไว้ผมยาวประบ่า การแต่งกาย

นุ่งผ้าลายโจงกระเบน เสื้อผ่าอก แขนยาว ห่มแพร จีบตามขวาง สไบเฉียงทาบบนเสื้ออีกชั้นหนึ่ง ถ้าอยู่บ้านห่มสไบไม่สวมเสื้อ เมื่อมีงานพิธีจึงนุ่งห่มตาด เครื่องประดับ สร้อยคอ สร้อยตัว สร้อยข้อมือ ก าไล แหวน เข็มขัด ผู้ชาย ผม เลิกไว้ทรงมหาดไทย หันมาไว้ผมยาวทั้งศีรษะ ผมรองทรง พระมหากษัตริย์ และพวกราชทูตไทยจะแต่งตัวแบบฝรั่งคือ สวมกางเกง ใส่เสื้อนอกคอเปิด สวมรองเท้าคัทชู

ลักษณะความโดดเด่นและเอกลักษณ์

ผู้ชายสมัยก่อนการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครอง นิยมสวมใส่โจง กระเบนสวมเสื้อสีขาว

ติดกระดุม 5 เม็ด ที่เรียกว่า "ราชประแตน"

ผู้หญิงสมัยก่อนการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครอง นิยมสวมใส่ผ้าซิ่นยาวครึ่งแข้ง ห่มสไบ

เฉียง และสวมใส่เครื่องประดับเพื่อความสวยงาม

# data[].attributes.headline
วัฒนธรรมการแต่งกายภาคอีสาน

# data[].attributes.subject
วัฒนธรรมการแต่งกายภาคอีสาน

# data[].attributes.body
ประวัติเครื่องแต่งกาย
ชาวอีสานถือว่าการทอผ้าเป็นกิจกรรมยามว่างหลังจากฤดู
การทำนาหรือว่างจากงานประจำอื่นๆ ใต้ถุนบ้านแต่ละบ้านจะกางหูกทอผ้ากันแทบทุกครัวเรือน โดยผู้หญิงในวัยต่างๆ จะสืบทอดกันมาผ่านการจดจำและปฏิบัติจากวัยเด็ก ทั้งลวดลายสีสัน การย้อมและการทอผ้าที่ทอด้วยมือจะนำไปใช้ตัดเย็บเป็นเครื่องนุ่งห่ม หมอน ที่นอน ผ้าห่ม และการทอผ้ายังเป็นการเตรียมผ้าสำหรับการออกเรือนสำหรับหญิงวัยสาวทั้งการ
เตรียมสำหรับตนเองและเจ้าบ่าว ทั้งยังเป็นการวัดถึงความเป็นกุลสตรีเป็นแม่เหย้าแม่เรือนของหญิงชาวอีสานอีกด้วย
ลักษณะความโดดเด่นและเอกลักษณ์
ผู้ชาย ส่วนใหญ่นิยมสวมเสื้อแขนสั้นสีเข้มๆ ที่เราเรียกว่า
"ม่อห่อม" สวมกางเกงสีเดียวกับเสื้อจรดเข่า นิยมใช้ผ้าคาดเอวด้วยผ้าขาวม้า
ผู้หญิง การแต่งกายส่วนใหญ่นิยมสวมใส่ผ้าซิ่นแบบทอทั้งตัวสวมเสื้อคอเปิดเล่นสีสัน ห่มผ้าสไบเฉียง สวมเครื่องประดับตามข้อมือข้อเท้าและคอ

# data[].attributes.headline
วัฒนธรรมการแต่งกายภาคเหนือ

# data[].attributes.subject
วัฒนธรรมการแต่งกายภาคเหนือ

# data[].attributes.body
ประวัติเครื่องแต่งกาย

การแต่งกายของชาวล้านนา แม้จะเป็นชนกลุ่มใดก็ตาม ก็จะมีลักษณะร่วมกันอยู่ โดยเฉพาะประกอบด้วยเครื่องนุ่งและเครื่องห่ม ซึ่งแม้เวลาจะผ่านเลย นับตั้งแต่สมัยของพระญามังรายมาจนถึงสมัย

เชื้อสายของพระเจ้ากาวิละแล้วก็ตาม ย่อมมีลักษณะไม่ต่างกัน ในแง่ของผ้าที่ทอขึ้นในท้องถิ่นและ

การใช้งานที่ไม่ต่างกัน จึงน่าจะมีความคล้ายคลึงกันอยู่ในแง่ของรูปแบบและประเพณีนิยม การแต่งกายของชายหญิงชาวล้านนามีลักษณะดังต่อไปนี้

ลักษณะความโดดเด่นและเอกลักษณ์

การแต่งกายพื้นเมืองของภาคเหนือมีลักษณะแตกต่างกันไปตามเชื้อชาติของกลุ่มคนชนเมือง เนื่องจากผู้คนหลากหลายชาติพันธ์ุอาศัยอยู่ในพื้นที่ซึ่งบ่งบอกเอกลักษณ์ของแต่ละพื้นถิ่นสำหรับหญิงชาวเหนือจะนุ่ง ผ้าซิ่น ผ้าถุง ที่มีความยาวถึงตาตุ่ม ซึ่งนิยมนุ่งทุกวัยผ้าถุงที่นุ่งจะมีความปรานีต มีลวดลายงดงาม เสื้อที่ใส่จะเป็นเสื้อคอกลม มีสีสัน และมีลวดลายที่สวยงาม อาจห่มสไบและเกล้าผม

# data[].attributes.headline
ผ้าพื้นเมืองภาคเหนือ

# data[].attributes.subject
ผ้าพื้นเมืองภาคเหนือ

# data[].attributes.body
ผ้าพื้นบ้านภาคเหนือมีเอกลักษณ์โดดเด่นที่สุดคือ ผ้าไทยวน ผ้าไทลื้อ ผ้าของกลุ่มชนชั้นทั้งสองได้แก่เครื่องนุ่งห่ม เครื่องนอน และเครื่องบูชาตามความเชื่อที่ใช้ในพิธีกรรมต่าง ๆ โดยเฉพาะผ้าซิ่น

# data[].attributes.headline
สื่อวิดิโอ นำเสนอการแต่งกายของภาคเหนือ

# data[].attributes.subject
สื่อวิดิโอ นำเสนอการแต่งกายของภาคเหนือ

# data[].attributes.body
https://youtu.be/9ViLgN1_A3U?si=yF10fY5F7wNcgHNw

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
PNRU เพื่อการพัฒนาครู

# data[].attributes.attachment_link.title
การแต่งกายภาคเหนือ

# data[].attributes.headline
ผ้าพื้นเมืองภาคกลาง

# data[].attributes.subject
ผ้าพื้นเมืองภาคกลาง

# data[].attributes.body
ผ้าซิ่นตีนจก หาดเสี้ยว

ผ้าซิ่นตีนจก คูบัว

ผ้าซิ่นตีนจก บ้านไร่

# data[].attributes.headline
สื่อวิดิโอ นำเสนอการแต่งกายของภาคกลาง

# data[].attributes.subject
สื่อวิดิโอ นำเสนอการแต่งกายของภาคกลาง

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
PNRU เพื่อการพัฒนาครู

# data[].attributes.attachment_link.title
การแต่งกายภาคกลาง

# data[].attributes.headline
ผ้าพื้นเมืองภาคอีสาน

# data[].attributes.subject
ผ้าพื้นเมืองภาคอีสาน

# data[].attributes.body
ผ้าซิ่นตีนแดง
ผ้าหางกระรอก
ผ้าโฮล
ผ้าสมปักปูน
ผ้ามัดหมี่

# data[].attributes.headline
สื่อวิดิโอ นำเสนอการแต่งกายของภาคอีสาน

# data[].attributes.subject
สื่อวิดิโอ นำเสนอการแต่งกายของภาคอีสาน

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
PNRU เพื่อการพัฒนาครู

# data[].attributes.attachment_link.title
การแต่งกายภาคอีสาน

# data[].attributes.headline
วัฒนธรรมการแต่งกายภาคใต้

# data[].attributes.subject
วัฒนธรรมการแต่งกายภาคใต้

# data[].attributes.body
ประวัติเครื่องแต่งกาย
การแต่งกายภาคใต้ ภาคนี้มีการแต่งกายต่างกันตามเชื้อชาติ ถ้าเชื้อสายจีนจะแต่งแบบจีน ถ้าเป็นชาวมุสลิม ก็จะแต่งคล้ายกับชาวมาเลเซีย
ปัจจุบันแหล่งทำผ้าแบบดั้งเดิมนั้นเกือบจะสูญหายไป คงพบได้เฉพาะ 4 แหล่งเท่านั้นคือ ที่ตำบลพุมเรี้ยง จังหวัดสุราษฎร์ธานี , อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช , เกาะยอ จังหวัดสงขลา และตำบลนาหมื่นศรี จังหวัดตรัง
ลักษณะความโดดเด่นและเอกลักษณ์
กลุ่มเชื้อสายจีน – มาลายู ชาวยะหยาจึงมีการแต่งกายอันสวยงาม ที่ผสมผสาน รูปแบบของชาวจีนและมาลายูเข้าด้วยกันอย่างงดงาม ฝ่ายหญิงใส่เสื้อฉลุลายดอกไม้ รอบคอ,เอว และปลายแขนอย่างงดงาม นิยมนุ่งผ้าซิ่นปาเต๊ะ ฝ่ายชายยังคงแต่งกาย คล้ายรูปแบบจีนดั้งเดิมอยู่
กลุ่มชาวไทยมุสลิม ฝ่ายหญิงมีผ้าคลุมศีรษะ ใส่เสื้อผ้ามัสลิน หรือลูกไม้ตัวยาวแบบมลายูนุ่งซิ่นปาเต๊ะ หรือ ซิ่นทอแบบมาลายู ฝ่ายชายใส่เสื้อคอตั้ง สวมกางเกงขายาว และมีผ้าโสร่งผืนสั้น ที่เรียกว่า ผ้าซองเก็ต พันรอบเอวถ้าอยู่ บ้านหรือลำลองจะใส่โสร่ง ลายตารางทอด้วยฝ้าย และสวมหมวกถักหรือ เย็บด้วยผ้ากำมะหยี่

# data[].attributes.headline
ผ้าพื้นเมืองภาคใต้

# data[].attributes.subject
ผ้าพื้นเมืองภาคใต้

# data[].attributes.body
ผ้ายกพุมเรียง
ผ้ายกปัตตานี
ผ้าพานช้าง

# data[].attributes.attachment_caption
การแต่งกายภาคใต้

# data[].attributes.headline
สื่อวิดิโอ การนำเสนอการแต่งกายของภาคใต้

# data[].attributes.subject
สื่อวิดิโอ การนำเสนอการแต่งกายของภาคใต้

# data[].attributes.attachment_link.title
การแต่งกายภาคใต้