# data[].attributes.headline
Nierówności w polskim systemie edukacyjnym

# data[].attributes.subject
Nierówności w polskim systemie edukacyjnym

# data[].attributes.body
Badanie wykazuje, że młoda generacja Polaków jest lepiej wykształcona niż ich rówieśnicy w Europie; nierówności społeczne w odniesieniu do wykształcenia nadal pozostają nieprzepracowane, a aktualnie są mniej widoczne i trudniej je zaobserwować; starsza generacja dysponuje gorszymi zasobami edukacyjnymi niż młodsze pokolenie; największe szanse na uzyskanie wyższego wykształcenia mają respondenci z rodzin, w których ojciec miał wyższe wykształcenie; wyższe wykształcenie jest w większości dziedziczone i transmitowane w obrębie klasy średniej, klasy niższe w niewielkim stopniu mają szanse na awans i przeniknięcie do wyższych warstw społecznych; uzyskane w badaniu dane pokazują, że polskie społeczeństwo bardzo sceptycznie podchodzi do oceny systemu edukacyjnego w zakresie niwelowania nierówności.

# data[].attributes.body
Nierówności edukacyjne zależą w znacznym stopniu od nierówności społecznych, przede wszystkim kulturowych i materialnych, nie związanych ze szkołą.

# data[].attributes.body
,,Nierówność społeczna to zjawisko polegające na nierównym podziale dóbr materialnych i niematerialnych między ludźmi lub grupami społecznymi. Nierówności społeczne wynikają z nierównych szans i nagród za różne pozycje lub statusy społeczne. Nierówności społeczne są nieuniknione, ale mogą być szkodliwe dla społeczeństwa, jeśli są zbyt duże."

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nierówności społeczne nie dotyczą wyłącznie biednych krajów, takich jak Indie w których panuje hierarchia społeczna. Dzisiaj właściwie wszystkie, także te najbogatsze państwa mierzą się z problemem rosnących różnic między biednymi i bogatymi.
Nierówności społeczne są największe w historii, pokazuje to m.in. współczynnik Giniego.

Czy są nierówności społeczne?

Nierówności społeczne to podział dóbr materialnych (a więc dochodów, pieniędzy) oraz niematerialnych (dostęp do edukacji, ochrony zdrowia itp.). W społeczeństwie ocenia się różnicę między tym, co posiadają najbiedniejsi i tym, co posiadają najbogatsi. Im ta różnica jest większa, tym o większych nierównościach mówimy. Do oceny nierówności społecznej w socjologii i ekonomii wykorzystuje się współczynnik Giniego .

Dzisiaj nierówności społeczne w Polsce, jak i na całym świecie są najwyższe w historii i wszystko wskazuje na to, że jeśli nic nie zrobimy, sytuacja będzie się tylko pogarszać.

Skąd się biorą nierówności społeczne?

Przyczyn nierówności społecznych jest wiele.

Paradoksalnie dynamiczny wzrost gospodarczy i gospodarka globalna przyczyniają się do pogłębienia nierówności społecznych. Rynek jest drapieżny, przedsiębiorcy dążą do obniżania kosztów i zwiększania zysków, a ci, którzy nie potrafią się w tym odnaleźć, spadają w hierarchii.

Niestety wielokrotnie w takich sytuacjach okazuje się, że zawodzi państwo, które nie gwarantuje odpowiedniej ochrony i pomocy w rozwoju.

Nierówne szanse, które mogą wynikać z warunków środowiskowych - trudniejszego dostępu do edukacji i wiedzy, gorszych szans zawodowych, kryzysu lub bezrobocia w regionie - z czasem się tylko pogłębiają.

Część różnic wynika także z normalnych zjawisk takich jak: różne predyspozycje, chęć/niechęć do nauki, mniejszy/większy nakład pracy własnej w dążeniu do poprawy sytuacji.

Zobacz także: Tarcza antykryzysowa - pomoc państwa a prawa wolnego rynku

Skutki nierówności społecznych

Wysokie nierówności społeczne spowalniają wzrost gospodarczy.

Pogłębiające się nierówności dynamizują konflikty polityczne, np. te o wsparcie socjalne .

Nierówność obniża produktywność, a przez to paradoksalnie sprzyja tendencji do podnoszenia podatków.

Im większe nierówności, tym większa szansa, że będą się one tylko pogłębiać, osłabiając państwo zarówno od strony ekonomicznej, jak i społecznej (zwiększają przestępczość, obniżają jakość edukacji, poziom zdrowia publicznego).

Trzeba temu przeciwdziałać, nie tylko czekając na wsparcie państwa. Każdy z nas może zrobić coś dobrego dla innych, którzy są w gorszej sytuacji. W szkole możemy pomóc kolegom, którzy mają kłopot z nauką lub mają problemy rodzinne. Nawet wsparcie duchowe dodaje siły w kryzysie. Kupując w lokalnych sklepikach lub bazarach wspieramy rynek lokalny i małych przedsiębiorców. Pomagając osobom starszym lub samotnym dodajemy im otuchy i sił do walki z trudnościami.

Fot. Kat Jayne / Pexels

# data[].attributes.attachment_link.title
Nierówność społeczna - definicja, przyczyny, przykłady - Noizer.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Nierówność społeczna nigdy nie była tak duża jak obecnie. To szokujące wyniki, które pokazują przepaść między biednymi i bogatymi. Zobacz, dlaczego tak się dzieje?

# data[].attributes.body
1. Schemat ,,popełnianie błędów jest złe"

2. Schemat “Na każde pytanie jest tylko jedna odpowiedź”

3. Szkolny system oceniania wiedzy i zachowania

4. Schemat “Musisz być posłuszny autorytetom”

5. Sposób rozumienia ludzkich talentów

6. Hierarchia przedmiotów

7. Podział na przedmioty ścisłe i humanistyczne

8. Każde dziecko jest mierzone tą samą miarą

9. Przeładowanie dzieci ilością wiedzy

10. Wszystkie dzieci są w klasach z dziećmi w tym samym wieku

11. Uczenie dzieci bezużytecznej wiedzy

12. Uczenie dzieci w niezwykle nudny sposób

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Albert Camus powiedział kiedyś, że "szkoła przygotowuje dzieci do życia w świecie, który nie istnieje". Obecny system edukacji jest przestarzałym reliktem, pełnym szkodliwych zasad i ograniczających schematów. Najwyższy czas głośno i wyraźnie powiedzieć o tym, co dokładnie szkoła robi źle i dlaczego tak się dzieje.

Obecny system edukacji powstał na potrzeby gospodarki industrialnej ubiegłych wieków. Ma na celu szkolenie armii bezmyślnych robotów, które będą posłusznie pracować na rzecz obecnej gospodarki.

Całkiem zgrabnie ujęła to prof. dr hab. Dorota Klus-Stańska (wielokrotnie nagrodzona za swoje badania, aktualnie zajmuje się badaniem procesów i mechanizmów kształcenia w szkołach podstawowych oraz generowanych przez nie barier w rozwoju uczniów):
"Szkoła jest skansenem, nie tylko nie zapewniającym nabywania kompetencji do radzenia sobie we współczesności, a wręcz pielęgnującym kompetencje bezużyteczne, autodestrukcyjne wobec jednostki i społeczeństwa (...)"
W tym artykule opisuję 13 najważniejszych błędów polskiego systemu edukacji. Zanim o nich przeczytasz, chcę zaznaczyć, że:

1. Poniższy artykuł skupia się na szkodliwych aspektach polskiego systemu edukacji. Nie oznacza to jednak, że jest on w całości zły i tylko zły. Dostrzegam wiele pozytywnych aspektów ścieżki edukacji polskich dzieci. Mimo to, przytłaczająca ilość wad tego systemu jak i ich ogromne znaczenie sprawiają, że cały system edukacji nadaje się do kosza i ten artykuł ma na celu zwiększenie świadomości tego problemu.

2. Krytykuję system edukacji, nie nauczycieli. Faktem jest, że wielu nauczycieli wykonuje swoją pracę na bardzo niskim poziomie, ale prawdą jest również to, że nauczyciele zarabiają śmieszne pieniądze i nikt nie uczy ich tego, jak uczyć i jak traktować dzieci. To błąd systemu, nie jego pracowników. Oczywiście nauczyciel świadomy błędów systemu edukacji może samodzielnie zminimalizować lub naprawić część z nich we własnym zakresie (i taki jest też cel tego tekstu).

3. Jeśli uważasz, że jakiś fragment tego artykułu zawiera błędne tezy lub nieprawdziwe informacje, napisz o tym w komentarzach - jestem otwarty na rozmowę.

4. Ze względu na długość tekstu, w tym artykule nie opisuję lepszych rozwiązań oraz alternatyw dla tradycyjnej edukacji (np. szkoły demokratyczne czy waldorfowskie, nauczanie domowe). Zostanie to poruszone w jednym z kolejnych artykułów.

Gotowy? Zaczynamy od najważniejszego:

1. Schemat "Popełnianie błędów jest złe"

To założenie, które leży u podstaw obecnego systemu edukacji. Przenika przez każdą jego płaszczyznę i jest obecne w codziennym życiu każdej szkoły. Już od pierwszej klasy szkoły podstawowej dzieci są ofiarami polityki strachu, według której nauczyciele traktują popełnianie błędów jako oznakę bycia "gorszym uczniem".

Taki sposób myślenia niszczy kreatywność dzieci i buduje u nich stałe poczucie strachu przed podejmowaniem działań i eksperymentowaniem. To w większości przypadków na zawsze kształtuje psychikę człowieka i jest jednym z najważniejszych powodów, dla których tak wielu z nas żyje przeciętnym życiem.

Popełnianie błędów jest nieodłącznym i koniecznym elementem nauki i każdy człowiek powinien być gotowy, a nawet ciekawy niepowodzeń - to najlepszy sposób na szybkie uczenie się na bazie doświadczenia, a nie suchej teorii.

"Nigdy nie pozwoliłem mojej szkole stanąć na drodze mojej edukacji."MARK TWAIN

2. Schemat "Na każde pytanie jest tylko jedna odpowiedź"

To założenie również jest głęboko zakorzenione w systemie edukacji i posłuszeństwo wobec tego schematu jest wymagane na każdym kroku ścieżki edukacji dziecka - "Wpasuj się w nasz sposób myślenia albo zgiń".

Najlepszym przykładem jest matura, na której uczeń musi idealnie wpasować się w określony klucz, który określa, jaka interpretacja zadania jest prawidłowa, a jaka nie. Wszelkie twórcze pomysły uczniów są z miejsca krytykowane przez nauczycieli, którzy sami tkwią od wielu lat w ścisłych schematach.

Od uczniów oczekuje się tylko "prawidłowych" odpowiedzi - wymusza się na nich sposób myślenia, który został z góry określony w kluczu. Dzieci, których osobowość wyłamuje się ze ścisłego schematu, są traktowane z pogardą jako jednostki bezwartościowe.

Takie podejście upośledza umiejętność poszukiwania kreatywnych i oryginalnych rozwiązań, zabija innowacyjność i zdolność do twórczego rozwiązywania codziennych problemów.

3. Szkolny system oceniania wiedzy i zachowania

W pierwszej klasie dzieci wręcz wyrywają się do odpowiedzi. Chcą się pochwalić wiedzą, nawet jeśli nie są jej pewni. Im starsza klasa, tym mniej rąk w górze. Dzieci wiedzą, że każda zła odpowiedź zostanie skrytykowana przez nauczyciela, a więc nie warto ryzykować.

Dzieci bardzo szybko się uczą, że ich głównym celem jest zdobywanie dobrych ocen, a nie uczenie się i poznawanie świata. Rywalizują ze swoimi rówieśnikami i na podstawie ocen porównują się do nich. Ci, którzy dostają gorsze oceny, czują się gorsi od innych, co bardzo negatywnie wpływa na ich poczucie własnej wartości i motywację.

Ocenie podlega też zachowanie uczniów - już w pierwszej klasie dziecko dostaje łatkę "pilny uczeń", "leń", "łobuz", "nieśmiała, ale grzeczna" i wiele innych. Czasami te łatki towarzyszą mu przez całe życie.

"Za największe zło kapitalizmu uważam okaleczenie osobowości. Złem tym dotknięty jest cały nasz system edukacyjny. Uczniom nazbyt silnie wpaja się idee współzawodnictwa, kazać im uznawać żądzę odnoszenia sukcesów za podstawę przyszłej kariery."ALBERT EINSTEIN

4. Schemat "Musisz być posłuszny autorytetom"

Od dzieci wymaga się posłuszeństwa i podporządkowania - od samego początku ich ścieżki edukacyjnej. W szkole oczywiste jest, że nauczyciel ma zawsze racje i że uczeń nie może z nim dyskutować.

W efekcie prawie wszystko, co powie nauczyciel jest dla dziecka jak wyrocznia. Niejednokrotnie wpływa to na bieg całego życia dziecka, które bezkrytycznie wierzy w każde słowo autorytetu.

"Nie masz zdolności muzycznych", "Już nigdy nie będziesz dobry w matematyce", "Jesteś najgorszym uczniem w klasie" - dziecko z łatwością w to uwierzy i będzie samo tak o sobie myśleć, często przez resztę swojego życia.

Jakakolwiek oznaka braku posłuszeństwa autorytetom (choćby chęć dyskusji, wyrażenia własnego zdania!), jest od razu traktowana jako złe zachowanie i jest odnotowane jako uwaga w dzienniczku ucznia.

„Ideałem wychowawczym nauczycieli jest przekształcenie zwykłego ucznia w ucznia wzorowego. W ucznia, a nie dorosłego. Nauczyciele czują się zwierzchnikami uczniów, i takimi chcą pozostać do końca, tj. do chwili, gdy przekażą go następnym zwierzchnikom. Jest to masowe produkowanie ludzi nieodpowiedzialnych"MARIAN MAZUR, wybitny polski cybernetyk (1909 - 1982)

5. Sposób rozumienia ludzkich talentów

To ograniczone myślenie w stylu: "Albo masz talent, albo go nie masz." Najgorsze jest to, że jedno stwierdzenie nauczyciela może ukształtować dziecko na całe życie.

Wystarczy, że przy jednej okazji powie on dziecku "Nie masz talentu do matematyki, lepiej zabierz się za coś innego". Jak myślisz, jak to wpłynie na psychikę dziecka, jeśli uwierzy w te słowa (a w większości sytuacji uwierzy, bo nauczyciel jest dla niego naturalnym autorytetem)?

Oczywiście do talentu potrzebne są pewne predyspozycje, ale kluczowa jest ciężka, wytrwała praca.

Szkoła ma również tendencję do określania i wyodrębniania grupy talentów: plastyczny, muzyczny, matematyczny i pisarski. Nauczyciele zapominają o tym, jakie bogactwo tkwi w łączeniu dyscyplin. Leonardo da Vinci był jednocześnie malarzem, architektem, filozofem, muzykiem, pisarzem, odkrywcą, matematykiem, mechanikiem, anatomem, wynalazcą i geologiem.

6. Hierarchia przedmiotów

Według systemu najważniejsze przedmioty to te najbardziej użyteczne do funkcjonowania w obecnym społeczeństwie z perspektywy obecnej gospodarki (co oznacza, że jeśli lubisz malować, tańczyć lub śpiewać, będzie ci ciężko, jako dziecko będziesz niemal zmuszony, by zrezygnować z tego, co kochasz i do czego masz naturalny talent).

Świat już dawno się przekwalifikował i nowe branże, gałęzie rynku i nisze, pojawiają się niemal każdego dnia. Ani matematyka ani plastyka nie jest ważniejsza.

7. Podział na przedmioty ścisłe i humanistyczne

Podział ten sprawia, że jeśli uczeń został oceniony jako umysł ścisły, z miejsca przekreśla przedmioty humanistyczne (bo przecież ma predyspozycje do ścisłych), i na odwrót.

Największe innowacje, wynalazki i praktyczne pomysły wynikają z połączenia dyscyplin, a nie z ich dzielenia. Leonardo da Vinci był geniuszem ze względu na płynne lawirowanie pomiędzy dziedzinami i kompetencjami.

Ten podział nie jest prawdziwy i każdy (jeśli poświęci na to czas) może być świetny w łączeniu dyscyplin zarówno ścisłych jak i humanistycznych.

8. Każde dziecko jest mierzone tą samą miarą

Wszyscy muszą umieć to samo i uczyć się tego w taki sam sposób. System edukacji zupełnie ignoruje fakt, że każde dziecko jest inne. Każde dziecko ma swój własny sposób uczenia się, rozumienia świata, zapamiętywania informacji.

Różne dzieci mają różne pasje i różne marzenia. Dzieci na początku szkolnej przygody powinny samodzielnie lub razem z rodzicami określać swoje potrzeby względem edukacji. Każdy uczeń powinien mieć indywidualną ścieżkę rozwoju, zaprojektowaną tak, aby pozwalała ona rozwijać talenty i najważniejsze umiejętności.

9. Przeładowanie dzieci ilością wiedzy

Każde dziecko jest zmuszone do czytania stosów książek każdego miesiąca, kucia na pamięć dat i formułek, pisania trzech kartkówek każdego tygodnia i codziennego odrabiania ogromu zadań domowych.

Umysł dziecka szybko staje się przeładowany informacjami, co wpływa niekorzystnie na rozwój umiejętności, przy których nie jest potrzebna wiedza, ale praktyka (czynności manualne, aktywności związane z ciałem, empatia, relacje międzyludzkie).

Ponad 70% tak zdobytej wiedzy uleci z młodych głów jeszcze przed ukończeniem szkoły, a co gorsza, upośledzi dziecko w poszukiwaniu i zdobywaniu wiedzy w życiu dorosłym.

Przytłaczająca ilość testów, kartkówek, sprawdzianów i egzaminów to sposób na wywieranie na dzieciach wielkiej presji (co jest przyczyną chronicznego stresu, który skutecznie zabija komórki mózgowe), podczas gdy w tym okresie powinny mieć one komfortową przestrzeń do nauki poprzez zabawę, eksplorowanie i doświadczanie.

10. Wszystkie dzieci są w klasach z dziećmi w tym samym wieku

Zabieg utworzenia klas dzieci w tym samym wieku świetnie działa na egzekwowanie dyscypliny - podobny etap w rozwoju psychicznym, więc i podobne reakcje. Kompletnie ignorujemy fakt, że dzieci są na zupełnie innym poziomie intelektualnym i poznawczym i nie powinny uczyć się tych samych rzeczy.

Mało tego, wprowadza to fałszywy obraz świata - nigdzie bowiem poza szkołą nie ma sytuacji gdzie obracamy się wyłącznie wśród rówieśników. W kościele, w pracy, w klubie fitness, w restauracji - wszędzie poznajemy ludzi w bardzo zróżnicowanym przedziale wiekowym i musimy nauczyć dziecko życia w takim społeczeństwie.

11. Uczenie dzieci bezużytecznej wiedzy

Nie można określić obiektywnie, jaka wiedza jest użyteczna ani praktyczna. Zależy to bowiem od tego, co nasze dziecko zechce w życiu praktykować. Dlatego zasób wiedzy, jaką dziecku należy pokazać lub przekazać, zależy od jego indywidualnych potrzeb. Szkoła nigdy nie dostosuje się do tej uniwersalnej prawdy.

Nikt w szkole nie umie powiedzieć do czego przyda się nam wiedza, która jest nam tam wciskana do głowy. Nauczyciele mówią jedynie "Kiedyś Ci się to przyda". Nic dziwnego, że dzieci nie mają ani grama motywacji do tego, aby uczyć się suchych i nieprzydatnych formułek.

12. Uczenie dzieci w niezwykle nudny sposób

Większość (choć nie wszyscy) nauczyciele uczą dzieci nudnych rzeczy w nudny sposób. Zniechęcają je do nauki, a czasami tworzą nawet fobię związaną z "zakuwaniem" i szkołą.

Dziecko otrzymuje prosty komunikat: "Świat przedstawiany w szkole nie jest ciekawy. Nauka jest trudna i nieprzyjemna." W efekcie przestaje poznawać świat na własną rękę i traci dziecięcy pęd do eksplorowania wszystkiego, co nowe.

To nie jest wina nauczycieli, bo ich też nikt nie nauczył, jak uczyć. Każdy pracownik szkoły powinien zostać porządnie przeszkolony z metod efektywnej i praktycznej nauki dzieci oraz z podstaw psychologii.

"Upokarzanie i psychiczne gnębienie uczniów przez niedouczonych i egoistycznych nauczycieli sieje spustoszenie w młodych umysłach, powodując w późniejszym wieku opłakane skutki, których już nie da się naprawić."ALBERT EINSTEIN

13. Pomijanie kluczowych umiejętności

Szkoła pomija kompetencje, które każdemu z nas są niezbędne do życia we współczesnym świecie.

System edukacji nie zawiera w programie takich przedmiotów, jak: Inteligencja emocjonalna, inteligencja finansowa, budowanie relacji i związków, komunikacja międzyludzka, przedsiębiorczość, rozwiązywanie problemów, dbanie o ciało, dbanie o zdrowie, medytacja, planowanie przyszłości, zarządzanie czasem i wiele, wiele innych.

To tylko wierzchołek góry lodowej. Mam jednak nadzieję, że to wystarczy, aby Twoje spojrzenie na obecny system edukacji nieco się zmieniło.

Być może zastanawiasz się, co z tym wszystkim zrobić. Wiem, przydałaby się nie lada rewolucja w naszym szkolnictwie.

Nie mam jednak zamiaru zmieniać obecnego systemu edukacji, bo to polityczna walka z wiatrakami. Uważam, że rewolucja powinna nastąpić oddolnie, nie odgórnie. Dlatego chcę angażować się w propagowanie idei świadomej edukacji i planuję zbudować solidne alternatywy, które umożliwią dzieciom uczenie się użytecznych rzeczy w inteligentny sposób.

Spotykam ludzi, którzy działają w sferze edukacji i ku mojemu zaskoczeniu jest takich osób bardzo dużo. Świadomość tego problemu rośnie bardzo szybko i wiem, że zmiany są tuż za rogiem.

Jedna z nich to mój największy, jak dotąd, projekt edukacyjny, nad którym pracowały przez wiele miesięcy dziesiątki osób. Kursy Life Architect są autorską formułę rozwoju umiejętności. Do ich stworzenia zaprosiłem najlepszych w swoich dziedzinach. Możesz się tam nauczyć przedsiębiorczości, inteligencji emocjonalnej czy budowania prawidłowych nawyków żywieniowych - wszystkich tych umiejętności, których nie zdobyłeś w szkole. Pełną ofertę kursów znajdziesz tutaj.

Jeśli jesteś rodzicem i masz dzieci, które są w szkole (lub które wkrótce do niej pójdą), pewnie zastanawiasz się nad tym, co powinieneś zrobić. Nie możesz czekać na reformy i rewolucje, bo Twoje dziecko potrzebuje edukacji tu i teraz.

Dobra wiadomość jest taka, że możesz zrobić całkiem dużo. Możesz zadbać o to, aby sposób rozumienia świata Twojego dziecka nie został upośledzony przez obecny system edukacji.

Za pomocą rozmów, zabaw, zadań i ćwiczeń możesz uchronić swoje dziecko przed indoktrynacją ograniczających schematów myślenia. Wiesz już, co szkolna edukacja robi źle. Gdy Twoja pociecha jest przy Tobie, rób rzeczy dokładnie odwrotne.

W jednym z kolejnych artykułów opiszę istniejące na rynku alternatywy dla tradycyjnego systemu edukacji (szkoły demokratyczne, waldorfowskie, domowa edukacja). Pojawia się ich w Polsce coraz więcej, ich program jest przemyślany i wolny od wyżej opisanych, szkodliwych schematów.

Napisz w komentarzach, jakie są Twoje doświadczenia ze szkołą i co udało Ci się zaobserwować u swoich dzieci. Zapraszam do dyskusji na temat, który powinien być w naszym kraju priorytetem.
Artykuł został napisany we współpracy z Angeliką Marią Gąsior.
O autorze

# data[].attributes.attachment_link.description
Albert Camus powiedział kiedyś, że "szkoła przygotowuje dzieci do życia w świecie, który nie istnieje". Obecny system edukacji jest przestarzałym reliktem, pełnym szkodliwych zasad i ograniczających schematów. Najwyższy czas głośno i wyraźnie powiedzieć o tym, co dokładnie szkoła robi źle i dlaczego tak się dzieje.

# data[].attributes.headline
Statystyki nierówności w edukacji akademickiej OECD w roku 2013r. 

# data[].attributes.subject
Statystyki nierówności w edukacji akademickiej OECD w roku 2013r. 

# data[].attributes.body
Znaczny wpływ na osiągnięcia edukacyjne uczniów ma najbliższe otoczenie i rodzina. Wysoki status społeczno-ekonomiczny rodziców umożliwia przekazanie wiedzy, ważnych umiejętności, finansowanie dodatkowych zajęć i finansowanie edukacji wyższej. nierówności społeczno-ekonomiczne występujące pomiędzy poszczególnymi gospodarstwami domowymi determinują także nierówności edukacyjne. Im bardziej zróżnicowane są gospodarstwa domowe pod kątem dochodów i majątku, społecznego czy kulturowego, tym większych zróżnicowań należy spodziewać się także w sferze osiągnięć edukacyjnych dzieci i młodzieży pochodzących z tych gospodarstw domowych.

# data[].attributes.headline
Raport UNICEF-u o nierównościach edukacyjnych wśród dzieci w krajach wysokorozwiniętych

# data[].attributes.subject
Raport UNICEF-u o nierównościach edukacyjnych wśród dzieci w krajach wysokorozwiniętych

# data[].attributes.body
,,W raporcie „Niesprawiedliwy Start” i nierówności edukacyjne wśród dzieci w krajach wysokorozwiniętych”, UNICEF porównał wyniki 41 państw członkowskich UE i OECD pod względem nierówności edukacyjnych na poziomie wychowania przedszkolnego, szkoły podstawowej oraz szkoły średniej. Autorzy zbadali również powiązania między nierównościami edukacyjnymi a takimi czynnikami jak: zawód rodziców, imigranckie pochodzenie, płeć dziecka, a także charakter szkoły."

# data[].attributes.headline
Nierówności w systemie edukacji. Jak sobie z nimi radzić?

# data[].attributes.subject
Nierówności w systemie edukacji. Jak sobie z nimi radzić?

# data[].attributes.body
Profesor Sadura przedstawia oraz omawia sposoby niwelowania nierówności edukacyjnych. Omawia konkretne elementy systemu i praktyki funkcjonowania szkół, takie jak wiek rozpoczęcia obowiązkowej nauki czy czas spędzany przez dzieci i młodzież w szkole. Profesor wskazuje na złe konsekwencje dzielenia klas w szkole na klasy dla „dzieci zdolnych” i pozostałych, czy oddzielnie dzieci dojeżdżających od tych pochodzących z miejscowości, w której znajduje się szkoła, tłumaczy również jak zadawanie prac domowych staje się mechanizmem pogłębiania nierówności. W rozmowie pojawia się również temat włączenia rodziców w życie szkoły i odpowiedzialności samorządu i wspólnot lokalnych za jakość edukacji.

# data[].attributes.attachment_link.title
Nierówności w systemie edukacji. Jak sobie z nimi radzić? - Wszechnica

# data[].attributes.attachment_link.description
Rozmowa Justyny Duriasz-Bułhak z dr. hab. Przemysławem Sadurą o nierównościach w edukacji i ich źródłach. Fundacja Wspomagania Wsi, 17 września 2021 r. [1 godz. 5 min.]

# data[].attributes.body
Mimo wielu lat edukacji wiele osób przez brak dostosowanego programu nauczania pod indywidualne potrzeby jest niedokształcone. W szkołach masowych nie dba się o to, aby każdy uczeń mógł posiadać ten sam stopień wiedzy, przez co w dorosłym życiu niektórym sprawiają problemy najłatwiejsze czynności, które powinno wykonywać się samodzielnie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Title: Edukacja - Najlepsze memy, zdjęcia, gify i obrazki - KWEJK.pl

# data[].attributes.body
Nierówności etniczne często wpływają na dostęp do materiałów edukacyjnych oraz na ilość przyswajanej wiedzy przez mniejszy zasób dóbr materialnych.

# data[].attributes.body
Podstawa programowa jest nieodłącznym elementem edukacji szkolnej, przez jej przeładowanie nauczyciele często nie są w stanie wyrobić się z zagadnieniami, co odbija się na przyswajaniu wiedzy przez uczniów. W tej sytuacji zdecydowanie łatwiej mają uczniowie zdolni-szybciej przyswajają informacje, przez co są w stanie nadążyć za tokiem nauczania, natomiast uczniowie gorzej przyswajający informacje mają braki edukacyjne, które odbijają się na ich dalszym funkcjonowaniu w społeczeństwie.

# data[].attributes.body
Ze zgromadzonych materiałów wynika, że mimo rozwoju samoświadomości, technologii oraz poradnictwa, do teraz możemy spotykać ogromne przejawy nierówności edukacyjnych. Szczególny wpływ na zagadnienie przedstawione w temacie mają miejsce pochodzenia, status materialny oraz wykształcenie rodziny. Bez wzorców oraz dostępu do szerokich możliwości oraz materiałów edukacyjnych trudno jest uczniowi dostarczyć należytej wiedzy, która będzie skutkować w większym dostosowaniu społecznym oraz funkcjonowaniu w dorosłości. Głównie szkoły masowe nie dbają o każdego ucznia indywidualnie, co jest spowodowane przesytem osób w placówce. Brak podejścia indywidualnego do każdej osoby sprawia, że są one podzielone na osoby zdolniejsze oraz te, które wolniej przyswajają informacje i mniej odnajdują się w rzeczywistości. Ponadto, system wartości może mieć wpływ na traktowanie ucznia. Niekompetentni nauczyciele traktują uczniów, którzy wygłaszają swoje zdanie przeczące ich poglądom, w sposób gorszy, wymagając od nich więcej, zaniżając wyniki ich pracy oraz nie licząc się z ich opinią. Nierówności edukacyjne to zagadnienie, które z pewnością nie powinno istnieć, zadbanie o równy dostęp do edukacji i o równe traktowanie osób uczących się to kluczowy element do tego, aby wiedza była przyswajana z radością i aby społeczeństwo miało szansę kształtować się jak najlepiej.

# data[].attributes.body
,,Ogólnoświatowe obietnice o zapewnieniu dostępu do edukacji wszystkim dzieciom pozostają bez pokrycia, według danych ONZ. Na świecie są 264 miliony młodych ludzi, którzy nie chodzą do szkoły, prawdopodobieństwo poprawy sytuacji jest dość małe, podaje Unesco. Na całym świecie prawie jedna dziesiąta dzieci nie ma dostępu nawet do szkół podstawowych."

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nie ma problemu? Tylko pozornie. Miliony dzieci z najbiedniejszych krajów świata nigdy nie będą miały szansy rozpocząć nauki w szkole.
Ogólnoświatowe obietnice o zapewnieniu dostępu do edukacji wszystkim dzieciom pozostają bez pokrycia, według danych ONZ.
Na świecie są 264 miliony młodych ludzi, którzy nie chodzą do szkoły, prawdopodobieństwo poprawy sytuacji jest dość małe, podaje Unesco.

Na całym świecie prawie jedna dziesiąta dzieci nie ma dostępu nawet do szkół podstawowych.

ONZ zwraca uwagę na fakt, że szerszy dostęp do edukacji zmniejszyłby problem biedy i poprawił bezpieczeństwo.

Coroczny Raport Monitorowania Światowej Edukacji obserwuje liczbę uczniów w szkołach i mierzy postęp w kwestii międzynarodowych obietnic zapewnienia dostępu do edukacji.

„ Brak postępu"

Te najnowsze dane Unesco wskazują na całkowity brak progresu w ostatnich latach.

Dostęp do szkół jest istotny dla poprawienia warunków zdrowotnych, gospodarki i równowagi krajów rozwijających się.

Jednak coroczne dane nadal pokazują, że miliony rodzin nie ma dostępu nawet do podstawowej edukacji.

Najbardziej niepokojące są wskaźniki są dla Afryki, gdzie 21% dzieci w wieku przedszkolnym i 36% nastolatków nie chodzi do szkoły.

Według danych Organizacji Narodów Zjednoczonych, około 61 mln dzieci omija edukacja podstawowa.

Ponadto, kwestia ta dotyczy także biedniejszych rodzin Azji. Ponad jedna trzecia dzieci bez dostępu do edukacji koncentruje się w 6 krajach, takich jak:

Od ponad 25 lat światowi liderzy obiecują dostęp do podstawowej edukacji wszystkim dzieciom na świecie. Te obietnice jednak mało mają wspólnego z rzeczywistością.

Obecnym celem, który chcą osiągnąć jest zapewnienie szansy na zdobycie podstawowej edukacji wszystkim rejonom świata do 2030 roku, jednak otrzeźwiający raport ONZ prognozuje, opierając się na teraźniejszych danych, że jeszcze wiele pokoleń dzieci będzie pozbawione dostępu do edukacji.

Dziewczynki mają niewspółmiernie mniejsze szanse na zdobycie edukacji niż chłopcy. Ponadto istnieją duże podziały na biednych i bogatych.

W najbiedniejszych krajach dzieci z biednych rodzin mają o 9 razy mniejszą szansę na zdobycie edukacji niż ich bogatsi rówieśnicy.

Coroczny raport pokazuje w jak dużym stopniu problem biedy na świecie mógłby zostać rozwiązany, gdyby tylko zwiększyć dostęp do edukacji.

Badanie pokazuje, że gdyby wszystkie osoby dorosłe zdobyły średnie wykształcenie, to korzyści ekonomiczne umożliwiłyby wyjście ze stanu ubóstwa 420 mln ludzi, o 2/3 zmniejszając wskaźnik ubóstwa w południowej Azji i Afryce.

Jednak oprócz takich potencjalnych korzyści, raport pokazuje, że liczba nieuczących się jest na stabilnym poziomie.

Podsumowując, na początku XXI wieku miał miejsce duży postęp w kwestii dostępu dzieci do edukacji. Jednak sytuacja nie zmieniła się zbytnio od 2008 roku.

# data[].attributes.attachment_link.title
ONZ informuje o „braku postępu" w kwestii dostępu do edukacji. Na świecie brakuje 260 mln szkół

# data[].attributes.attachment_link.description
Nie ma problemu? Tylko pozornie. Miliony dzieci z najbiedniejszych krajów świata nigdy nie będą miały szansy rozpocząć nauki w szkole. Ogólnoświatowe obietnice o zapewnieniu dostępu do edukacji wszystkim dzieciom pozostają bez pokrycia, według danych ONZ. Na świecie są 264 miliony młodych ludzi, którzy nie chodzą do szkoły, prawdopodobieństwo poprawy sytuacji jest dość małe, podaje Unesco.

# data[].attributes.body
W ukrytym programie szkoły również znalazło się miejsce na temat nierówności edukacyjnych. Autorka tekstu wskazuje problematykę w kwestiach sposobu nagradzania i promowania uczniów, wychowywania się w danej warstwie społecznej oraz w hierarchizowaniu uczniów w warstwie zawodowej. „Te ukryte założenia programu szkolnego nieuchronnie rodzą przesądy oraz poczucie winy i przyczyniają się do pogłębienia dyskryminacji stosowanej przez społeczeństwo wobec niektórych jego członków, a przywileje innych ludzi wzbogacają o nowy tytuł, który pozwala im z góry traktować ogół”.

# data[].attributes.body
Nasze badanie ma na celu lepsze zrozumienie różnic w dostępie do edukacji oraz identyfikację potencjalnych obszarów poprawy. Ankieta pomogła nam zgłębić kwestie związane z nierównościami edukacyjnymi. Wierzymy, że zebrane dane pozwolą nam lepiej zrozumieć istniejące wyzwania i wspólnie pracować nad bardziej sprawiedliwym i dostępnym systemem edukacyjnym; Z ankiety wynika, że główni respondenci są w wieku 18-25 lat, posiadają średni stopień wykształcenia i spotkali się z tematem nierówności edukacyjnych. Często ich doświadczali lub byli ich świadkiem, prawie na równi w szkole podstawowej/gimnazjum oraz liceum, natomiast nikt z ankietowanych nie doświadczył nierówności na studiach. Ankietowani również uważają, że nierówności edukacyjne zdecydowanie miały wpływ na końcowy rezultat kształcenia. Doświadczanych typów nierówności w ankiecie wystąpiło dużo, w tym ankietowani własnymi słowami opisywali jakie to doświadczenia były. Kilka doświadczeń, propozycji zmian opisanych przez respondentów: zwrócenie uwagi nauczycieli na problem wykluczenia uczniów przez rówieśników, zwiększenie edukacji na temat nierówności wśród nas, czy to w pracy czy w szkole, pilnowanie aby prawo było przestrzegane, mniejsza presja na osobach identyfikujących się z płcią żeńską, odejście od stereotypu, że chłopcy nie muszą uczyć się tak dobrze, jak dziewczynki.

# data[].attributes.body
Klaudia Skupińska 340203

Weronika Brożyna 337746