# data[].attributes.headline
นางสาว ศศิวรรณ ธนะมั่น เลขที่27

# data[].attributes.subject
นางสาว ศศิวรรณ ธนะมั่น เลขที่27

# data[].attributes.headline
นาย วชิรวิทย์ แก้วไพฑูรย์ เลขที่7

# data[].attributes.subject
นาย วชิรวิทย์ แก้วไพฑูรย์ เลขที่7

# data[].attributes.headline
นาย ชยางกูร ภู่สุวรรณ์

# data[].attributes.subject
นาย ชยางกูร ภู่สุวรรณ์

# data[].attributes.headline
นายศุภวิชญ์ นาคเปรม เลขที่13

# data[].attributes.subject
นายศุภวิชญ์ นาคเปรม เลขที่13

# data[].attributes.headline
นายเลิศฤทธิ์ กองช้าง เลขที่8

# data[].attributes.subject
นายเลิศฤทธิ์ กองช้าง เลขที่8

# data[].attributes.headline
นางสาว ศิวปรียา บอกวงค์ เลขที่31

# data[].attributes.subject
นางสาว ศิวปรียา บอกวงค์ เลขที่31

# data[].attributes.headline
เล่นซ่อนหา” หรือ “โป้ง

# data[].attributes.body
เล่นซ่อนหา” หรือ “โป้งแปะ” เป็นหนึ่งในการละเล่นพื้นบ้านที่มีมาช้านาน และยังได้รับความนิยมอยู่ทุกยุคทุกสมัย เพราะกติกาง่าย แถมสนุก และต้องมีการกำหนดอาณาเขต เพื่อไม่ให้กว้างจนเกินไป จนถึงวันนี้ก็ยังมีเด็ก ๆ จับกลุ่มกันเล่นซ่อนหาให้เห็นกันอยู่

โดยกติกาก็คือ คนที่เป็น “ผู้หา” ต้องปิดตา และให้เพื่อน ๆ ไปหลบหาที่ซ่อน โดยอาจจะนับเลขก็ได้ ส่วน “ผู้ซ่อน” ในสมัยก่อนจะต้องร้องว่า “ปิดตาไม่มิด สาระพิษเข้าตา พ่อแม่ทำนาได้ข้าวเม็ดเดียว” แล้วแยกย้ายกันไปซ่อน

เมื่อ “ผู้หา” คาดคะเนว่าทุกคนซ่อนตัวหมดแล้ว จะร้องถามว่า “เอาหรือยัง” ซึ่งเมื่อ “ผู้ซ่อน” ตอบว่า “เอาละ” “ผู้หา” ก็จะเปิดตาและหาเพื่อน ๆ ตามจุดต่าง ๆ เมื่อหาพบจะพูดว่า “โป้ง..(ตามด้วยชื่อผู้ที่พบ)” ซึ่งสามารถ “โป้ง” คนที่เห็นในระยะไกลได้

จากนั้น “ผู้หา” จะหาไปเรื่อย ๆ จนครบ ผู้ที่ถูกหาพบคนแรกจะต้องมาเปลี่ยนมาเป็น “ผู้หา” แทน แต่หากใครซ่อนเก่ง “ผู้หา” หาอย่างไรก็ไม่เจอสักที “ผู้ซ่อน” คนที่ยังไม่ถูกพบสามารถเข้ามาแตะตัว “ผู้หา” พร้อมกับร้องว่า “แปะ” เพื่อให้ “ผู้หา” เป็นต่ออีกรอบหนึ่งได้

ประโยชน์จากการเล่นซ่อนหา ก็คือ ฝึกให้เป็นคนช่างสังเกต สามารถจับทิศทางของเสียงได้ รวมทั้งรู้จักประเมินสถานที่ซ่อนตัว จึงฝึกความรอบคอบได้อีกทาง นอกจากนี้ยังทำให้ผู้เล่นสนุกสนาน อารมณ์แจ่มใสเบิกบานไปด้วย

# data[].attributes.headline
การเล่นซ่อนแอบ (Hide and Seek) เป็นหนึ่งในเกมพื้นฐานที่เด็ก ๆ ทั่วโลกนิยมเล่นกันมาอย่างยาวนาน เกมนี้มีต้นกำเนิดที่ไม่ชัดเจน เนื่องจากเป็นรูปแบบการละเล่นที่เรียบง่ายและเกิดขึ้นในหลายวัฒนธรรมโดยอิสระจากกัน แต่นักประวัติศาสตร์และนักมานุษยวิทยาได้เสนอว่าเกมซ่อนแอบมีต้นกำเนิดมาจากพฤติกรรมพื้นฐานของมนุษย์ที่เกี่ยวข้องกับการล่าสัตว์และการซ่อนตัวเพื่อเอาตัวรอดในธรรมชาติ

# data[].attributes.subject
การเล่นซ่อนแอบ (Hide and Seek) เป็นหนึ่งในเกมพื้นฐานที่เด็ก ๆ ทั่วโลกนิยมเล่นกันมาอย่างยาวนาน เกมนี้มีต้นกำเนิดที่ไม่ชัดเจน เนื่องจากเป็นรูปแบบการละเล่นที่เรียบง่ายและเกิดขึ้นในหลายวัฒนธรรมโดยอิสระจากกัน แต่นักประวัติศาสตร์และนักมานุษยวิทยาได้เสนอว่าเกมซ่อนแอบมีต้นกำเนิดมาจากพฤติกรรมพื้นฐานของมนุษย์ที่เกี่ยวข้องกับการล่าสัตว์และการซ่อนตัวเพื่อเอาตัวรอดในธรรมชาติ

# data[].attributes.headline
การเล่นซ่อนแอบ หมายถึงการละเล่นที่มักเล่นในกลุ่มคน (โดยเฉพาะเด็ก ๆ) ซึ่งมีผู้เล่นหนึ่งคนเป็น "ผู้หา" (seeker) และผู้เล่นคนอื่น ๆ เป็น "ผู้ซ่อน" (hiders) โดยผู้ซ่อนต้องหาที่หลบซ่อนตัวในบริเวณที่กำหนดไว้ เพื่อไม่ให้ผู้หาเจอภายในระยะเวลาที่กำหนด

# data[].attributes.subject
การเล่นซ่อนแอบ หมายถึงการละเล่นที่มักเล่นในกลุ่มคน (โดยเฉพาะเด็ก ๆ) ซึ่งมีผู้เล่นหนึ่งคนเป็น "ผู้หา" (seeker) และผู้เล่นคนอื่น ๆ เป็น "ผู้ซ่อน" (hiders) โดยผู้ซ่อนต้องหาที่หลบซ่อนตัวในบริเวณที่กำหนดไว้ เพื่อไม่ให้ผู้หาเจอภายในระยะเวลาที่กำหนด

# data[].attributes.headline
ประเภทตามรูปแบบของการเ

# data[].attributes.body
ประเภทตามรูปแบบของการเล่นและกฎเกณฑ์ที่ใช้ในแต่ละวัฒนธรรมหรือพื้นที่ ซึ่งมีความหลากหลายขึ้นอยู่กับความคิดสร้างสรรค์และวัตถุประสงค์ของผู้เล่น ตัวอย่างประเภทของการเล่นซ่อนแอบ ได้แก่:1.ซ่อนแอบแบบดั้งเดิม รูปแบบ: มีผู้หา (seeker) หนึ่งคนที่ปิดตาและนับเลขในขณะที่ผู้เล่นคนอื่น ๆ หาที่ซ่อน เมื่อครบเวลานับ ผู้หาจะออกตามหาผู้ซ่อนกติกา: หากผู้หาเจอผู้ซ่อน จะต้องระบุชื่อหรือจับตัวเพื่อออกจากเกม2.ซ่อนแอบแบบแช่แข็ง รูปแบบ: ผู้ที่ถูกพบต้องหยุดนิ่งในตำแหน่งที่ถูกจับได้ (เหมือนถูกแช่แข็ง) แต่เพื่อนที่ยังไม่ได้ถูกจับสามารถช่วยปลดปล่อยได้โดยการแตะตัวกติกา: เกมจบเมื่อผู้ซ่อนทุกคนถูกแช่แข็ง3.ซ่อนแอบในที่มืด รูปแบบ: เล่นในพื้นที่ที่มืด เช่น ในห้องที่ปิดไฟหรือตอนกลางคืน เพื่อเพิ่มความท้าทายกติกา: ผู้หาจะต้องใช้การฟังเสียงหรือการสัมผัสเพื่อค้นหาผู้ซ่อน4.ซ่อนแอบแบบห้ามเคลื่อนย้าย รูปแบบ: ผู้ซ่อนจะต้องอยู่ที่ตำแหน่งเดิมที่ซ่อนตัวไว้ ห้ามเคลื่อนย้ายหรือเปลี่ยนตำแหน่งกติกา: ผู้หาต้องค้นหาทุกซอกทุกมุมในบริเวณที่กำหนด 5.ซ่อนแอบแบบหมุนเวียน รูปแบบ: ผู้ซ่อนมีเพียงหนึ่งคน และผู้หาเป็นกลุ่ม หากใครเจอผู้ซ่อน จะต้องเข้าไปซ่อนในจุดเดียวกันจนเหลือคนสุดท้ายเป็นผู้แพ้กติกา: คนสุดท้ายที่หาเจอจะเป็นผู้แพ้หรือเป็นผู้เริ่มซ่อนในรอบถัดไป6.ซ่อนแอบผสมเกมวิ่งไล่จับ รูปแบบ: เมื่อผู้หาพบผู้ซ่อน ต้องวิ่งไล่จับผู้ซ่อนเพื่อให้ออกจากเกมกติกา: ผู้ซ่อนสามารถหลบหนีได้เมื่อถูกพบ7.ซ่อนแอบในน้ำ รูปแบบ: เล่นในสระว่ายน้ำ โดยผู้เล่นซ่อนตัวในน้ำหรือบริเวณรอบสระกติกา: ผู้หาต้องลงน้ำหรือค้นหาในพื้นที่กำหนด

# data[].attributes.headline
ประวัติและความเป็นมาขอ

# data[].attributes.body
ประวัติและความเป็นมาของการเต้นกำรำเคียว

เต้นกำรำเคียว เป็นการแสดงพื้นบ้านของภาคกลางของประเทศไทย มีต้นกำเนิดจากวิถีชีวิตของชาวนาไทยที่ใช้เคียวเกี่ยวข้าว จึงนำท่าทางเหล่านั้นมาประยุกต์เป็นการแสดงที่สะท้อนถึงวัฒนธรรมและความเป็นอยู่ของเกษตรกร

ที่มาและความสำคัญ

1. พื้นฐานจากวิถีชีวิตชาวนา

ในอดีต ชาวนาไทยต้องทำงานหนักโดยใช้เคียวเกี่ยวข้าว จังหวะการเคลื่อนไหวซ้ำ ๆ จึงถูกนำมาพัฒนาเป็นศิลปะการเต้นที่สื่อถึงความสามัคคีและความขยันหมั่นเพียร

2. การพัฒนาเป็นศิลปะการแสดง

เดิมทีเป็นการละเล่นในชุมชน ต่อมาได้รับการพัฒนาให้เป็นการแสดงในงานประเพณีและเทศกาลต่าง ๆ

มีการแต่งกายที่สวยงาม เช่น ใส่เสื้อม่อฮ่อม โจงกระเบน และใช้เคียวเป็นอุปกรณ์ประกอบการแสดง

3. ลักษณะของการเต้นกำรำเคียว

การเคลื่อนไหวเลียนแบบการเกี่ยวข้าว เช่น การเหวี่ยงเคียว การก้มเกี่ยวข้าว และการรวมข้าวเป็นฟ่อน

จังหวะเพลงสนุกสนาน มักใช้ดนตรีพื้นบ้านไทย เช่น กลอง ฉิ่ง ฉาบ

4. ความสำคัญทางวัฒนธรรม

แสดงถึงความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของชาวนา

เป็นการอนุรักษ์ศิลปะพื้นบ้านให้คงอยู่

ใช้เป็นการแสดงเพื่อความบันเทิงและการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น

# data[].attributes.headline
ที่มาของการเต้นกำรำเคี

# data[].attributes.body
ที่มาของการเต้นกำรำเคียว

เต้นกำรำเคียว เป็นการแสดงพื้นบ้านของภาคกลางของไทยที่ได้รับแรงบันดาลใจจากวิถีชีวิตของชาวนา โดยมีต้นกำเนิดมาจากการเกี่ยวข้าว ซึ่งเป็นอาชีพหลักของคนไทยมาแต่โบราณ คำว่า "เต้นกำรำเคียว" มาจากการรวมคำระหว่าง "เต้น" (การเคลื่อนไหวตามจังหวะดนตรี), "กำ" (หมายถึงการจับหรือถือ), และ "รำเคียว" (การใช้เคียวเกี่ยวข้าวในท่าทางที่พลิ้วไหว)

ต้นกำเนิดและแรงบันดาลใจ

1. จากการทำงานในท้องนา

ชาวนาไทยมีวิธีการเกี่ยวข้าวโดยใช้เคียว ซึ่งต้องใช้จังหวะและความพร้อมเพรียงกันในหมู่ชาวนา

เพื่อให้การทำงานสนุกสนานขึ้น บางครั้งชาวนาจะร้องเพลงหรือขับลำนำขณะเกี่ยวข้าว

ท่าทางที่เกิดจากการทำงานถูกนำมาประยุกต์ให้เป็นท่ารำที่สวยงาม

2. พัฒนาสู่การแสดงศิลปะพื้นบ้าน

เดิมเป็นการละเล่นของชาวบ้านในช่วงฤดูเก็บเกี่ยว

ต่อมาได้รับการพัฒนาให้เป็นการแสดงที่มีระเบียบแบบแผน ใช้ในงานประเพณีและเทศกาลต่าง ๆ

มีการนำเครื่องดนตรีพื้นบ้าน เช่น กลอง ฉิ่ง ฉาบ และเพลงพื้นเมืองมาประกอบ

3. การแพร่หลายและการอนุรักษ์

ได้รับความนิยมและกลายเป็นการแสดงในงานวัฒนธรรมและงานรื่นเริง

มีการเรียนการสอนในโรงเรียนและสถาบันวัฒนธรรม เพื่อให้เยาวชนรุ่นใหม่ได้สืบสาน

# data[].attributes.headline
ความหมายของการเต้นกำรำ

# data[].attributes.body
ความหมายของการเต้นกำรำเคียว

เต้นกำรำเคียว เป็นศิลปะการแสดงพื้นบ้านของภาคกลางของไทยที่มีความหมายลึกซึ้งเกี่ยวกับวิถีชีวิตของชาวนา สื่อถึงความขยันหมั่นเพียร ความสามัคคี และความสนุกสนานของชาวไทยที่ผูกพันกับการเกษตร

ความหมายในด้านต่าง ๆ

1. ความหมายทางวัฒนธรรม

แสดงถึงวิถีชีวิตของชาวนาไทยที่ต้องใช้แรงงานและความอดทนในการเกี่ยวข้าว

เป็นการสะท้อนวัฒนธรรมพื้นบ้านที่แสดงถึงความสามัคคีของคนในชุมชน

2. ความหมายทางศิลปะและการแสดง

เป็นการเคลื่อนไหวที่เลียนแบบท่าทางการเกี่ยวข้าว แต่ปรับให้มีความอ่อนช้อยและสวยงาม

ผสมผสานดนตรีพื้นบ้านเข้ากับจังหวะการรำ ทำให้การแสดงมีเอกลักษณ์

3. ความหมายทางสังคม

สร้างความบันเทิงและความสุขให้กับผู้ชมและผู้แสดง

เป็นสัญลักษณ์ของการทำงานร่วมกันและความสมานฉันท์

4. ความหมายเชิงสัญลักษณ์

"เคียว" เป็นเครื่องมือสำคัญของชาวนา เปรียบเสมือนสัญลักษณ์ของการเก็บเกี่ยวผลผลิตและความอุดมสมบูรณ์

การ "เต้น" และ "รำ" สื่อถึงพลังชีวิต ค

วามมุ่งมั่น และความสุขในการทำงาน

# data[].attributes.attachment_link.title
การแสดงพื้นบ้านภาคกลาง เต้นกำรำเคียว

# data[].attributes.headline
ประเภทของการเต้นและการ

# data[].attributes.body
ประเภทของการเต้นและการรำเคียวในภาคกลางของไทย

การรำเคียวในภาคกลางเป็นหนึ่งในศิลปะการแสดงพื้นบ้านที่สะท้อนวิถีชีวิตของชาวนาไทย โดยเฉพาะช่วงฤดูเก็บเกี่ยว ซึ่งใช้เคียวเป็นอุปกรณ์ประกอบการแสดง ท่ารำจะเลียนแบบการเกี่ยวข้าวและการทำงานของชาวนา มีลักษณะร่าเริง สนุกสนาน และมักมีการร้องเพลงประกอบ

ประเภทของการรำเคียวในภาคกลาง

1. รำเคียวพื้นบ้าน

เป็นการแสดงที่สะท้อนวัฒนธรรมชาวนา ใช้ท่าทางที่เลียนแบบการเกี่ยวข้าว

มักแสดงในงานเทศกาลเกี่ยวกับข้าว เช่น งานบุญข้าวใหม่ งานบุญขวัญข้าว

2. รำเคียวประกอบเพลงพื้นบ้าน

ใช้การร้องเพลงพื้นบ้าน เช่น เพลงเรือ เพลงเกี่ยวข้าว หรือเพลงอีแซว

มีจังหวะสนุกสนาน และอาจมีการโต้ตอบกันระหว่างผู้แสดง

3. รำเคียวร่วมสมัย

เป็นการนำรำเคียวแบบดั้งเดิมมาประยุกต์กับดนตรีและท่าทางที่ทันสมัย

อาจมีการแสดงในงา

นวัฒนธรรมหรืองานแสดงศิลปะ