# data[].attributes.headline
ความหมายของการละเล่นพื้นบ้าน

# data[].attributes.subject
ความหมายของการละเล่นพื้นบ้าน

# data[].attributes.body
ความหมายของการละเล่นพื้นบ้าน

การละเล่นพื้นบ้านหมายถึงกิจกรรมหรือเกมที่ใช้ในการสันทนาการหรือสร้างความสนุกสนานให้กับผู้เล่น ซึ่งมักมีการสืบทอดต่อกันมาในท้องถิ่นต่างๆ และมีลักษณะเฉพาะที่แตกต่างกันไปตามแต่ละภูมิภาค

ประเภทของการละเล่นพื้นบ้าน

การละเล่นกลางแจ้ง: เช่น วิ่งเปี้ยว ชักกะเย่อ

การละเล่นในร่ม: เช่น หมากฮอส กระดานชนวน

การละเล่นเชิงศิลปะ: เช่น รำวง รำไทย

การละเล่นพื้นบ้าน: วิ่งเปี้

# data[].attributes.headline
ความเป็นมาของการละเล่น มอญซ่อนผ้า

# data[].attributes.subject
ความเป็นมาของการละเล่น มอญซ่อนผ้า

# data[].attributes.body
นางสาวหวี่งศรี 5/5 เลขที่ ุ6

# data[].attributes.attachment_link.title
EP. 188: การละเล่นมอญซ่อนผ้า | Thai PBS Podcast

# data[].attributes.attachment_link.description
     การละเล่นมอญซ่อนผ้า ควรมีผู้เล่นประมาณ 15 ถึง 20 คน  กติกาก็คือ การคัดเลือกผู้เล่นมา 1 คน เพื่อเป็น มอญ  และถือผ้า  สมาชิกที่เหลือก็นั่งล้อมเป็นวงกลม คนมอญก็จะถือผ้าและเดินวนไปรอบ ๆ วง และสมาชิกที่นั่งในวงก็จะช่วยกันร้องเพลงว่า "มอญซ่อนผ้า ตุ๊กตาอยู่ข้างหลัง ไว้โน่นไว้นี่ ฉันจะตีก้นเธอ" ระหว่างเพลงร้องอยู่ คนที่เป็น "มอญ" จะแอบทิ้งผ้าไว้ข้างหลังผู้เล่นคนใดคนหนึ่ง หากผู้ที่ถูกทิ้งผ้าไม่รู้ตัว "มอญ" จะหยิบผ้ามาตีหลังผู้เล่นคนนั้น แล้วต้องกลายเป็น "มอญ" แทน แต่หากผู้เล่นรู้ตัวว่ามีผ้าอยู่ข้างหลัง ก็จะหยิบผ้ามาวิ่งไล่ตี "มอญ" รอบวง "มอญ" ต้องรีบกลับมานั่งแทนที่ผู้เล่นคนนั้น แล้วผู้ที่วิ่งไล่ต้องเปลี่ยนเป็น "มอญ" แทน

# data[].attributes.attachment_caption
หัวหน้ากลุ่ม

# data[].attributes.headline
นางสาวธีราพร สวนบ่อแร่ ม5/8 เลขที่36 หน้าที่ความเป็นมาของการละเล่นพื้นบ้าน

# data[].attributes.subject
นางสาวธีราพร สวนบ่อแร่ ม5/8 เลขที่36 หน้าที่ความเป็นมาของการละเล่นพื้นบ้าน

# data[].attributes.headline
น.ส วริศรา เงินกลม เลขที่26 5/8

# data[].attributes.subject
น.ส วริศรา เงินกลม เลขที่26 5/8

# data[].attributes.headline
นางสาวณัฐกานณ์ ฤทธิ์บำรุง เลขที่35 ชั้น ม.5/8

# data[].attributes.subject
นางสาวณัฐกานณ์ ฤทธิ์บำรุง เลขที่35 ชั้น ม.5/8

# data[].attributes.headline
ความเป็นมาของการละเล่นพื้นบ้าน

# data[].attributes.subject
ความเป็นมาของการละเล่นพื้นบ้าน

# data[].attributes.body
การละเล่นพื้นบ้านในประเทศไทยมีประวัติยาวนานและเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมที่สืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น การละเล่นเหล่านี้ไม่เพียงแต่เป็นกิจกรรมเพื่อความสนุกสนาน แต่ยังสะท้อนถึงวิถีชีวิตและความเชื่อของชุมชนในอดีต

# data[].attributes.attachment_link.title
การละเล่นวิ่งเปี้ยว

# data[].attributes.headline
ความเป็นมาของเพลงพื้นบ้าน

# data[].attributes.subject
ความเป็นมาของเพลงพื้นบ้าน

# data[].attributes.body
เพลงขอทานหรือวณิพก หรือเพลงสังขารา เป็นเพลงพื้นบ้านชนิดหนึ่งที่มีมาตั้งแต่อยุธยา เรียกอีกชื่อว่าเพลงกระบอก สืบเนื่องมาจากการรับจ้างเล่านิทาน เมื่อใดที่ไม่มีการจ้างก็ตระเวณไปเล่านิทานแลกเปลี่ยนเป็นเงินหรือสิ่งของตามที่ต่างๆ บางทีมีงานวัด ต้องหาของเข้าครัว บรรดาทายก กรรมการวัดต้องเรี่ยไรข้าวสารอาหารแห้ง จึงมีการร้องเพลงขอหรือบอกบุญเพื่อจูงใจคน แต่งเนื้อเพลงเล่าเรื่องนิทานชาดก ใส่ทำนอง มีลูกคู่ มีเครื่องกำกับจังหวะตามถนัด เมื่อได้สิ่งของก็เอามาให้โรงครัวของวัด ต่อมามีผู้เลียนแบบและยึดเป็นอาชีพ การขอทานแบบที่มีเสียงเพลงหรือดนตรีประกอบเพื่อแลกเปลี่ยนเงินทองข้าวของนี้ เรียกว่า วณิพก

# data[].attributes.attachment_link.title
เพลงพื้นบ้าน

# data[].attributes.body
วิธีการเล่น

การแบ่งทีม: ผู้เล่นแบ่งเป็นสองทีมเท่าๆ กัน

การกำหนดเส้นเริ่มและเส้นชัย: วางเส้นเริ่มต้นและเส้นชัยให้ชัดเจน

เริ่มการเล่น: เมื่อสัญญาณเริ่ม ผู้เล่นคนแรกวิ่งไปยังเส้นชัยแล้วกลับมาส่งไม้ให้ผู้เล่นคนถัดไปทำเช่นเดียวกัน ทีมที่วิ่งครบทุกคนก่อนจะเป็นผู้ชนะ

ประโยชน์ของการเล่นวิ่งเปี้ยว

สร้างความสามัคคี: การเล่นเป็นทีมช่วยให้ผู้เล่นเรียนรู้การทำงานร่วมกัน

พัฒนาทักษะทางกาย: ช่วยเสริมสร้างความแข็งแรงและความว่องไว

ส่งเสริมความสนุกสนาน: เป็นกิจกรรมที่สร้างความสุขและลดความเครียดให้กับผู้เล่น

การละเล่นวิ่งเปี้ยวไม่เพียงแต่เป็นการละเล่นที่สนุกสนาน แต่ยังมีคุณค่าทางวัฒนธรรมและสังคมที่สำคัญในการเชื่อมโยงผู้คนในชุมชนเข้าด้วยกัน

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม DCP

# data[].attributes.attachment_link.title
วิ่งเปี้ยว - การเล่นของเด็กไทยภาคกลาง

# data[].attributes.headline
ที่มาของการล่ะเล่นพื้นบ้าน

# data[].attributes.subject
ที่มาของการล่ะเล่นพื้นบ้าน

# data[].attributes.body
ที่มาของการละเล่นพื้นบ้าน

การละเล่นพื้นบ้านมักมีต้นกำเนิดจากกิจกรรมในชีวิตประจำวันของชุมชน เช่น การทำเกษตร การล่าสัตว์ หรือการจัดเทศกาลท้องถิ่น ซึ่งในบางครั้งจะมีการนำเอาการละเล่นเหล่านี้มาใช้ในการรวมกลุ่มสร้างความสามัคคีในชุมชน

# data[].attributes.headline
ส่วน4ประเภทของการละเล่นพื้นบ้าน

# data[].attributes.subject
ส่วน4ประเภทของการละเล่นพื้นบ้าน

# data[].attributes.body
การละเล่นกลางแจ้ง: เช่น วิ่งเปี้ยว ชักกะเย่อ

การละเล่นในร่ม: เช่น หมากฮอส กระดานชนวน

การละเล่นเชิงศิลปะ: เช่น รำวง รำไทย

การละเล่นพื้นบ้าน: วิ่งเปี้ยว

# data[].attributes.headline
ที่มาของล่ะเล่นพื้นบ้าน

# data[].attributes.subject
ที่มาของล่ะเล่นพื้นบ้าน

# data[].attributes.headline
ประเภทของเพลงขอทาน

# data[].attributes.body
ประเภทของเพลงขอทาน

เป็นกลอนประเภทกลอนหัวเดียวเหมือนกับเพลงฉ่อย เพลงเรือ คือเป็นกลอนสัมผัสท้ายไปเรื่อยๆ แล้วไปลงสัมผัสกันระหว่างสามวรรคหลัง ก่อนจะร้องต้องมีบทเกริ่นเหมือนกับเป็นการโหมโรงก่อนจะเล่น เนื้อร้องจะลงเป็นตอนๆ ความยาวแล้วแต่เรื่องที่จะร้อง ถ้าเล่นหลายๆคนจะมีลูกคู่ร้องรับในสองวรรคสุดท้ายทุกตอน

# data[].attributes.headline
ความหมายของเพลงขอทาน

# data[].attributes.subject
ความหมายของเพลงขอทาน

# data[].attributes.body
ความหมายของเพลงขอทาน

เพลงขอทาน หรือเพลงวณิพก เป็นเพลงพื้นบ้านที่มีมาตั้งแต่ครั้งโบราณ อาจเนื่องมาจาก การเล่านิทาน เพราะสมัยก่อนมีการรับจ้างเล่านิทาน วันใดไม่มีคนมาจ้างก็ต้องตระเวนไปเล่าในที่ต่างๆ เพื่อขอแลกกับเงิน หรือสิ่งของ ซึ่งเพลงขอทานมีทำนองเป็นเอกลักษณ์ โดยเฉพาะเวลามีงานวัด จะต้องมีการหาของไว้เข้าโรงครัว บรรดามรรคทายกหรือกรรมการวัดจะต้องออกไปเรี่ยรายข้าวสาร อาหารแห้งเป็นประจำ จึงต้องมีการร้องขอ ครั้นจะร้องธรรมดา ก็รู้สึกว่าไม่จูงใจคนทำบุญ จึงแต่งเนื้อเพลงโดยยึดเอานิทานชาดกเป็นหลัก ใส่ทำนอง มีลูกคู่ และเพิ่มเครื่องกำกับจังหวะตามถนัด เมื่อได้สิ่งของมาก็เอาเข้าวัด ต่อมามีผู้เลียนแบบและยึดเป็นอาชีพไปเลยก็มี การขอแบบมีเสียงเพลง หรือเสียงดนตรีแลกเปลี่ยน เรียกว่า"วณิพก " แต่ถ้าไม่มีเสียงเพลงหรือเสียงดนตรีแลกเปลี่ยน เรียกว่า "ยาจก" หรือ "กระยาจก" มีลักษณะเป็นกลอนหัวเดียว

# data[].attributes.headline
ที่มาของเพลงขอทาน

# data[].attributes.subject
ที่มาของเพลงขอทาน

# data[].attributes.body
ที่มาของเพลงขอทาน

เพลงขอทาน หรือเพลงวณิพก โดยไม่สามารถยืนยันได้แน่ชัดว่ามีการร้องเล่นเพลงชนิดนี้ ตั้งแต่เมื่อใด แต่ปรากฏในคัมภีร์สารัตถสมุจจัย ซึ่งแต่งมากกว่า 700 ปี และยังกล่าวอธิบายเหตุ แห่งมงคลสูตรว่า ในครั้งพุทธกาลนั้นเมืองในมัชฌิมประเทศ มักมีคนไปรับจ้างเล่านิทานให้กันฟัง ในที่ประชุมชน เช่นที่ศาลาพักคนเดินทาง จึงเห็นได้ว่าการเล่านิทานนั้นมีมานานแล้ว สมัยก่อนมีการจ้าง เล่านิทาน ถ้าไม่มีผู้ว่าจ้างก็ต้องออกตระเวนเล่านิทานไปในที่ต่างๆ เพื่อขอแลกเปลี่ยนเงิน และสิ่งของ มายังชีพ (ไพรวัน คงกระพันธ์, 2542 หน้า 164)