# data[].attributes.body
3D - Jozua en Nathan
2D - Noor
Conceptmap - Ozan en Nikita

# data[].attributes.headline
Hoe wordt een bepaalde informatie doorgegeven

# data[].attributes.subject
Hoe wordt een bepaalde informatie doorgegeven

# data[].attributes.body
Neuronen maken contact met het doelweefsel via synapsen, waarin zij chemische stoffen afgeven die neurotransmitters (liganden) worden genoemd. Aangezien deze communicatie met behulp van chemische stoffen verloopt en in chemische synapsen plaatsvindt, wordt het proces chemische neurotransmissie genoemd.

https://kwiekleven.nl/info/neurotransmitters-soorten-rol/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Neurotransmitters zijn stofjes die een belangrijke invloed op ons lichaam uitoefenen. In dit artikel bespreken we vier soorten en welke invloed ze hebben.

Wat zijn neurotransmitters?

Neurotransmitters zijn de chemische boodschappers van het lichaam. Hun taak is signalen uit zenuwcellen (neuronen) door te sturen naar doelcellen. Deze doelcellen zitten in spieren, klieren of andere zenuwen.

Het zenuwstelsel bestuurt de organen, de psychologische functies en de lichamelijke functies, denk maar aan:

Het mechanisme in detail uitgelegd

Neuronen maken contact met het doelweefsel via synapsen, waarin zij chemische stoffen afgeven die neurotransmitters (liganden) worden genoemd. Aangezien deze communicatie met behulp van chemische stoffen verloopt en in chemische synapsen plaatsvindt, wordt het proces chemische neurotransmissie genoemd.

Elke synaps bestaat uit:

Het presynaptisch membraan: het membraan van het axonuiteinde van de presynaptische zenuwvezel.

Het postsynaptisch membraan: het membraan van de doelcel.

De synaptische spleet: een spleet tussen de presynaptische en postsynaptische membranen.

De neurotransmitter die in de synaptische spleet vrijkomt werkt slechts gedurende een zeer korte tijd - enkele minuten of zelfs seconden. Deze wordt vrijwel onmiddellijk ofwel vernietigd door enzymen, ofwel opnieuw opgenomen in het presynaptische membraan en vervolgens gerecycleerd.

Herhaalde synaptische activiteiten kunnen lange-termijn effecten hebben op het receptorneuron. Een voorbeeld hiervan is het leerproces: hoe meer je studeert en herhaalt, hoe meer synapsen er in je hersenen worden aangemaakt die je in staat stellen die informatie op te halen wanneer dat nodig is.

De basis kort uitgelegd

Soorten neurotransmitters

Het zenuwstelsel van de mens telt meer dan 40 neurotransmitters, waarvan acetylcholine, noradrenaline, dopamine, gamma-aminoboterzuur (GABA), glutamaat, serotonine en histamine de meest gekende zijn. In wat volgt bespreken we vier soorten neurotransmitters verder in detail.

Prikkelende neurotransmitters

Als een neurotransmitter de doelcel tot actie aanzet, dan spreken we over prikkelende neurotransmitters.

1. : deze neurotransmitter kan zowel prikkelen als remmen. Welk effect hangt af van het type receptor waaraan dopamine bindt. Een juiste afscheiding van dopamine in de bloedbaan speelt een rol bij de motivatie of het verlangen om een taak te voltooien. Dopamine-deficiëntie kan leiden tot Dopamine (DA)parkinson, een ziekte die o.a. gekenmerkt wordt door een gebrek aan initiatief. Drugs- en alcoholmisbruik kunnen het dopaminegehalte tijdelijk verhogen, wat leidt tot verwarring en een concentratiegebrek. Problemen met dopamineniveaus spelen ook een rol bij schizofrenie.

2. Epinefrine (Epi) of Adrenaline (Ad): een prikkelende neurotransmitter die wordt geproduceerd door de bijnier. Het bereidt het lichaam voor op de vecht-of-vluchtreactie. Dat betekent dat wanneer iemand sterk geprikkeld is (angst, woede, enz.), er extra hoeveelheden epinefrine in de bloedbaan vrijkomen. Dit zorgt voor een verhoogde hartslag, bloeddruk en glucoseproductie uit de lever.

Remmende neurotransmitters

Als een neurotransmitter de doelcel remt, dan spreken we over remmende neurotransmitters.

1. Serotonine (5-HT): een remmende neurotransmitter die net als GABA betrokken is bij stemming en emoties. 5-HT onder andere afgescheiden door de neuronen van de hersenstam en het maagdarmkanaal. Serotonine regelt de lichaamstemperatuur, de pijnperceptie, de emoties en de slaapcyclus. Een ontoereikende uitscheiding van serotonine kan leiden tot slecht werkend immuunsysteem en emotionele stoornissen zoals depressie. Te veel serotonine kan dan weer leiden tot hallucinaties.

2. Endorfine (EN): een verzameling chemische stoffen die helpt om pijn te verlichten, emotionele stress te verminderen en een gevoel van welzijn te geven. Onderzoek suggereert dat het endorfineniveau een factor kan zijn bij depressie, fibromyalgie en andere problemen. Er zijn meer dan 20 soorten endorfine bij de mens, waarvan bèta-endorfine de meest bestudeerde variant is. Sporten is een gekende manier om endorfines vrij te maken in de hersenen.

3. Dopamine (DA): zoals eerder gezegd kan dopamine meerdere rollen spelen. In haar remmende rol, remt dopamine onnodige bewegingen af en remt ze de afgifte van prolactine (melkproductie).

Neuromodulatoren

Dopamine (DA), serotonine (5-HT), acetylcholine (ACh), histamine en noradrenaline (NE) kunnen we ook opdelen in de categorie van neuromodulatoren. Neuromodulatoren zijn een subgroep van neurotransmitters. In tegenstelling tot neurotransmitters vindt de afgifte van neuromodulatoren op diffuse wijze plaats. Dit betekent dat een heel neuraal weefsel onderhevig kan zijn aan de werking van de neuromodulator, wat op zijn beurt het neurale circuit van een heel hersengebied beïnvloeden.

Een voorbeeld uit de farmatocologie zijn de selectieve serotonineheropnameremmers die tijdelijk de verwijdering van serotonine uit specifieke synapsen verhinderen, waardoor het effect van vrijgekomen serotonine wordt versterkt. Dit type van medicijn wordt gebruikt bij de behandeling van depressies.

Neurohormonen

Een vierde type van neurotransmitters zijn de neurohormonen. Neurohormonen vormen een verbinding tussen zintuiglijke prikkels en chemische reacties. Ze staan ook wel bekend als peptiden. Twee bekende neurohormonen zijn oxytocine en vasopressine.

Vasopressine, ook bekend als antidiuretisch hormoon (AVP), is een hormoon dat belangrijk is voor het handhaven van de osmolaliteit (de concentratie van opgeloste deeltjes in het serum, zoals zouten en glucose) en daarmee het volume van het water in de extracellulaire vloeistof (de vloeistofruimte die de cellen omgeeft). Dit is nodig om cellen te beschermen tegen plotselinge veranderingen in het watergehalte, die een goede celfunctie kunnen verstoren.
Vind je onze blogs interessant? Schrijf je dan zeker in op de nieuwsbrief:

# data[].attributes.attachment_link.title
Neurotransmitters: welke soorten zijn er en wat doen ze? - Kwiekleven.nl

# data[].attributes.attachment_link.description
Neurotransmitters zijn stofjes die een belangrijke invloed op ons lichaam uitoefenen. In dit artikel bespreken we vier soorten en welke invloed ze hebben. Neurotransmitters zijn de chemische boodschappers van het lichaam. Hun taak is signalen uit zenuwcellen (neuronen) door te sturen naar doelcellen. Deze doelcellen zitten in spieren, klieren of andere zenuwen.

# data[].attributes.body
Stemming: angst, apathie, algemene ontevredenheid, schuldgevoelens, hopeloosheid, verlies van interesse, verlies van interesse of plezier in activiteiten, stemmingswisselingen of verdriet
Gedrag: agitatie, overmatig huilen, prikkelbaarheid, rusteloosheid of sociaal isolement
Slaap: vroeg wakker worden, overmatige slaperigheid, slapeloosheid of rusteloze slaap
Het hele lichaam: overmatige honger, vermoeidheid of verlies van eetlust
Cognitief: gebrek aan concentratie of traagheid in activiteit
Gewicht: gewichtstoename of gewichtsverlies
Ook vaak voorkomend: slechte eetlust of zelfmoordgedachten

# data[].attributes.headline
Delen van hersen getroffen door depressie.

# data[].attributes.subject
Delen van hersen getroffen door depressie.

# data[].attributes.body
- Verminderde activiteit in de hippocampus.
- Krimpen van grijze massa in hersenen.

# data[].attributes.headline
Art as a therapy for depression                                       

# data[].attributes.subject
Art as a therapy for depression                                       

# data[].attributes.body
Art can help you make sense of your own thoughts and your experiences (which is particularly important for depression). It stops the suffer from feeling engulfed from thoughts from within their mind. Instead, partaking in art physicality records an idea in time acting as a visual diary whilst also going within to understand yourself.

# data[].attributes.body
WE GAAN 2D TEWERK

# data[].attributes.headline
De delen van de hersenen verantwoordelijk voor depressie.

# data[].attributes.subject
De delen van de hersenen verantwoordelijk voor depressie.

# data[].attributes.body
- Hippocampus: Verantwoordelijk voor geheugen, leren, navigatie, en ruimtelijk inzicht.

- Thalamus: Geeft informatie door van de hersenschors naar de hersenstam.

- Amygdala: Regelt emotie en geheugen.

- Prefrontale cortex: Regelt aandachtigheid, controle over impulsen en emotionele reacties.

# data[].attributes.body
A long-held theory about the biological reasons behind depression is that symptoms can happen when the individual is unable to keep control over their amygdala functions. Recurrent excitation in the thalamus, another central area of the brain that is responsible for emotional regulation, was also unusually high in patients with MDD.

# data[].attributes.body
verschillende delen van de hersenen tonen adhv verschillende emoties

# data[].attributes.body
Meer dan 50 soorten neurotransmitters
1. Prikkelende
- Als een neurotransmitter de doelcel tot actie aanzet, dan spreken we over prikkelende neurotransmitters. Bv. adrenaline, bijnier, vecht- en vluchtreactie
2. Remmende
- Als een neurotransmitter de doelcel remt, dan spreken we over remmende neurotransmitters. Bv. serotonine, stemming en emoties
3. Neuromodulatoren
- Subgroep van neurotransmitters. In tegenstelling tot neurotransmitters vindt de afgifte van neuromodulatoren op diffuse wijze plaats, meer uitwaaien en niet naar een bepaald neuron gericht.
4. Neurohormonen vormen een verbinding tussen zintuiglijke prikkels en chemische reacties. Ze staan ook wel bekend als peptiden. Bv. Oxytocine (fysiologische en gedragsprocessen beïnvloeden, seksueel gedrag) en Vasopressine (handhaven van de osmolaliteit (de concentratie van opgeloste deeltjes in het serum, zoals zouten en glucose))

https://kwiekleven.nl/info/neurotransmitters-soorten-rol/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Neurotransmitters zijn stofjes die een belangrijke invloed op ons lichaam uitoefenen. In dit artikel bespreken we vier soorten en welke invloed ze hebben.

Wat zijn neurotransmitters?

Neurotransmitters zijn de chemische boodschappers van het lichaam. Hun taak is signalen uit zenuwcellen (neuronen) door te sturen naar doelcellen. Deze doelcellen zitten in spieren, klieren of andere zenuwen.

Het zenuwstelsel bestuurt de organen, de psychologische functies en de lichamelijke functies, denk maar aan:

Het mechanisme in detail uitgelegd

Neuronen maken contact met het doelweefsel via synapsen, waarin zij chemische stoffen afgeven die neurotransmitters (liganden) worden genoemd. Aangezien deze communicatie met behulp van chemische stoffen verloopt en in chemische synapsen plaatsvindt, wordt het proces chemische neurotransmissie genoemd.

Elke synaps bestaat uit:

Het presynaptisch membraan: het membraan van het axonuiteinde van de presynaptische zenuwvezel.

Het postsynaptisch membraan: het membraan van de doelcel.

De synaptische spleet: een spleet tussen de presynaptische en postsynaptische membranen.

De neurotransmitter die in de synaptische spleet vrijkomt werkt slechts gedurende een zeer korte tijd - enkele minuten of zelfs seconden. Deze wordt vrijwel onmiddellijk ofwel vernietigd door enzymen, ofwel opnieuw opgenomen in het presynaptische membraan en vervolgens gerecycleerd.

Herhaalde synaptische activiteiten kunnen lange-termijn effecten hebben op het receptorneuron. Een voorbeeld hiervan is het leerproces: hoe meer je studeert en herhaalt, hoe meer synapsen er in je hersenen worden aangemaakt die je in staat stellen die informatie op te halen wanneer dat nodig is.

De basis kort uitgelegd

Soorten neurotransmitters

Het zenuwstelsel van de mens telt meer dan 40 neurotransmitters, waarvan acetylcholine, noradrenaline, dopamine, gamma-aminoboterzuur (GABA), glutamaat, serotonine en histamine de meest gekende zijn. In wat volgt bespreken we vier soorten neurotransmitters verder in detail.

Prikkelende neurotransmitters

Als een neurotransmitter de doelcel tot actie aanzet, dan spreken we over prikkelende neurotransmitters.

1. : deze neurotransmitter kan zowel prikkelen als remmen. Welk effect hangt af van het type receptor waaraan dopamine bindt. Een juiste afscheiding van dopamine in de bloedbaan speelt een rol bij de motivatie of het verlangen om een taak te voltooien. Dopamine-deficiëntie kan leiden tot Dopamine (DA)parkinson, een ziekte die o.a. gekenmerkt wordt door een gebrek aan initiatief. Drugs- en alcoholmisbruik kunnen het dopaminegehalte tijdelijk verhogen, wat leidt tot verwarring en een concentratiegebrek. Problemen met dopamineniveaus spelen ook een rol bij schizofrenie.

2. Epinefrine (Epi) of Adrenaline (Ad): een prikkelende neurotransmitter die wordt geproduceerd door de bijnier. Het bereidt het lichaam voor op de vecht-of-vluchtreactie. Dat betekent dat wanneer iemand sterk geprikkeld is (angst, woede, enz.), er extra hoeveelheden epinefrine in de bloedbaan vrijkomen. Dit zorgt voor een verhoogde hartslag, bloeddruk en glucoseproductie uit de lever.

Remmende neurotransmitters

Als een neurotransmitter de doelcel remt, dan spreken we over remmende neurotransmitters.

1. Serotonine (5-HT): een remmende neurotransmitter die net als GABA betrokken is bij stemming en emoties. 5-HT onder andere afgescheiden door de neuronen van de hersenstam en het maagdarmkanaal. Serotonine regelt de lichaamstemperatuur, de pijnperceptie, de emoties en de slaapcyclus. Een ontoereikende uitscheiding van serotonine kan leiden tot slecht werkend immuunsysteem en emotionele stoornissen zoals depressie. Te veel serotonine kan dan weer leiden tot hallucinaties.

2. Endorfine (EN): een verzameling chemische stoffen die helpt om pijn te verlichten, emotionele stress te verminderen en een gevoel van welzijn te geven. Onderzoek suggereert dat het endorfineniveau een factor kan zijn bij depressie, fibromyalgie en andere problemen. Er zijn meer dan 20 soorten endorfine bij de mens, waarvan bèta-endorfine de meest bestudeerde variant is. Sporten is een gekende manier om endorfines vrij te maken in de hersenen.

3. Dopamine (DA): zoals eerder gezegd kan dopamine meerdere rollen spelen. In haar remmende rol, remt dopamine onnodige bewegingen af en remt ze de afgifte van prolactine (melkproductie).

Neuromodulatoren

Dopamine (DA), serotonine (5-HT), acetylcholine (ACh), histamine en noradrenaline (NE) kunnen we ook opdelen in de categorie van neuromodulatoren. Neuromodulatoren zijn een subgroep van neurotransmitters. In tegenstelling tot neurotransmitters vindt de afgifte van neuromodulatoren op diffuse wijze plaats. Dit betekent dat een heel neuraal weefsel onderhevig kan zijn aan de werking van de neuromodulator, wat op zijn beurt het neurale circuit van een heel hersengebied beïnvloeden.

Een voorbeeld uit de farmatocologie zijn de selectieve serotonineheropnameremmers die tijdelijk de verwijdering van serotonine uit specifieke synapsen verhinderen, waardoor het effect van vrijgekomen serotonine wordt versterkt. Dit type van medicijn wordt gebruikt bij de behandeling van depressies.

Neurohormonen

Een vierde type van neurotransmitters zijn de neurohormonen. Neurohormonen vormen een verbinding tussen zintuiglijke prikkels en chemische reacties. Ze staan ook wel bekend als peptiden. Twee bekende neurohormonen zijn oxytocine en vasopressine.

Vasopressine, ook bekend als antidiuretisch hormoon (AVP), is een hormoon dat belangrijk is voor het handhaven van de osmolaliteit (de concentratie van opgeloste deeltjes in het serum, zoals zouten en glucose) en daarmee het volume van het water in de extracellulaire vloeistof (de vloeistofruimte die de cellen omgeeft). Dit is nodig om cellen te beschermen tegen plotselinge veranderingen in het watergehalte, die een goede celfunctie kunnen verstoren.
Vind je onze blogs interessant? Schrijf je dan zeker in op de nieuwsbrief:

# data[].attributes.attachment_link.title
Neurotransmitters: welke soorten zijn er en wat doen ze? - Kwiekleven.nl

# data[].attributes.attachment_link.description
Neurotransmitters zijn stofjes die een belangrijke invloed op ons lichaam uitoefenen. In dit artikel bespreken we vier soorten en welke invloed ze hebben. Neurotransmitters zijn de chemische boodschappers van het lichaam. Hun taak is signalen uit zenuwcellen (neuronen) door te sturen naar doelcellen. Deze doelcellen zitten in spieren, klieren of andere zenuwen.

# data[].attributes.body
Neurotransmitters zijn de signaalstofjes die zenuwimpulsen overdragen tussen zenuwcellen (neuronen) en/of kliercellen en spiercellen. Je zou het boodschappers kunnen noemen bestaande uit een chemische substantie.
Neurotransmitters zijn de chemische boodschappers van het lichaam.

https://www.hersenletsel-uitleg.nl/achtergrondinformatie/anatomie-en-functie-uitleg/hersencellen-en-neurotransmitters

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Signaalstoffen of neurotransmitters

Neurotransmitters zijn de signaalstofjes die zenuwimpulsen overdragen tussen zenuwcellen (neuronen) en/of kliercellen en spiercellen. Je zou het boodschappers kunnen noemen bestaande uit een chemische substantie. Elke boodschap begint met een elektrisch signaal.

Elke zenuwcel heeft een bepaalde elektrische lading die afgevuurd wordt als er een specifieke grens bereikt is. Daarbij komen de neurotransmitters vrij.

Neurotransmitters worden in de uiteinden (synaps) van een zenuwcel gemaakt en richting het celmembraan van de celuitloper, het axon vervoerd. Een deel van de neurotransmitters is altijd klaar om uitgescheiden te worden en een deel wordt opgeslagen in kleine 'zakjes' tot ze gebruikt kunnen worden.

Zenuwcellen communiceren met elkaar via een proces dat in een stappenplan is opgebouwd. Je kan het vergelijken met een juiste sleutel in een slot stoppen. Alleen de sleutel die past (de juiste neurotransmitter) opent de deur tot actie.

Klaarmaken voor verzenden:
1) In een verzendende (pré-synaptische) zenuwcel wordt een elektrisch signaal gemaakt.
2) Het signaal wordt doorgestuurd over lange afstanden.

3) Vanuit de synaps worden chemische signalen(neurotransmitters) vrijgelaten.
4) De neurotransmitters verspreiden zich via de synaptische spleet. Dat is de ruimte tussen twee zenuwcellen.

5) De ontvangende zenuwcel is de post-synaptische zenuwcel. Daar komen de neurotransmitters aan.

6) Er wordt een interactie aan gegaan met de receptoren in het membraan van deze zenuwcel.
7) start van aantal processen op molecuul niveau.
8) de "boodschap" wordt omgezet in en elektrisch signaal.

Klaarmaken voor nieuwe actie:
9) De receptoren laten de neurotransmitters weer gaan. Deze neurotransmitters kunnen dan worden afgebroken of opnieuw ingezet worden in de verzendende (présynaptische) zenuwcel.

zijn onder andere belangrijk voor de communicatie tussen hersencellen. Steuncellen (gliale cellen) en zenuwcellen werken samen om teveel opstapeling Kalium (K+) en neurotransmitters te voorkomen. Ze willen altijd een evenwicht bewaren. Deze gliacellen

Hersenweetje 1
Tijdens de slaap krimpen de gliacellen iets, waardoor er vocht langs stroomt en afvalstoffen afgevoerd kunnen worden. Je kan gerust stellen dat dat een schoonheidsslaap is; de hersenen worden schoon gewassen van afvalstoffen.

Hersenweetje 2 Slechte slapers onthouden de dromen beter dan goede slapers.
bron " Why does the brain remember dreams?"

Hersenletselweetje 2

Bij een ongeluk met het hoofd kunnen neurotransmitters aan de buitenkant van de zenuwcellen vrijkomen. Ze zijn dan giftig voor de zenuwcellen en daardoor sterven er helaas in de eerste 24 uur na een hoofd trauma vaak nog wat hersencellen af.

Axonen kunnen afbreken bij traumatisch hersenletsel. Dat hoeft niet altijd zichtbaar te zijn op een CT-scan of MRI -scan. Lees daarover meer op de pagina hersenscans uitgelegd. Meestal gaat het dan om diffuus letsel (verspreid over het hoofd).

Remmende en activerende neurotransmitters
Glycine
Er zijn neurotransmitters die de activiteit van een andere zenuwcel stimuleren of juist afremmen. De belangrijkste stimuleer-neurotransmitter is glutamaat. De belangrijkste remmer is GABA.

Norepinefrine
Gedraagt zich als remmende neurotransmitter. Wordt voornamelijk door neuronen in het ruggenmerg gebruikt.

Is zowel een neurotransmitter als een hormoon.Maakt deel uit van het vecht of vluchtsysteem. Het werkt meestal prikkelend maar soms remmend.

GABA (Gamma amino boterzuur)

GABA is de belangrijkste remmende neurotransmitter. Het dempt de activiteit van de hersenen. Het kan zorgen voor slaperigheid en moeheid. GABA wordt aangemaakt uit glutamaat. Stress-gerelateerde boodschappen worden door GABA geblokkeerd.

Glutamaat
Serotonine
Glutamaat is de meest voorkomende prikkelende neurotransmitter. Bijna alle prikkelende neuronen zijn glutamergisch.

Serotonine is betrokken bij vele functies, waaronder gemoedstoestanden en zintuiglijke waarneming. In het ruggenmerg is serotonine remmend in de pijn paden,

Acetylcholine
Acetylcholine wordt door het ruggenmerg gebruikt om de spieren te beheersen. Het wordt in de hersenen gebruikt om het geheugen te reguleren. Het werkt als een prikkelende neurotransmitter. Het is ook de neurotransmitter van het parasympatisch zenuwstelsel, dat zorgt voor de ontspanning en voor het herstel van het lichaam.

Dopamine

Produceert gevoelens van plezier wanneer het wordt vrijgegeven door het beloningssysteem van de hersenen. Het werkt meestal Dopamine is een belangrijke neurotransmitter en wordt gemaakt in het bovenste deel van de hersenstam; in de middenhersenen(mesencephalon). Het mesencephalon wordt qua functie gerekend tot de basala ganglia. De zenuwbanen (de verbindingen) tussen de remmend. Bij de ziekte van Parkinson wordt er te weinig dopamine gemaakt. En d e cellen die dopamine maken en gebruiken in de hersenen, dopaminerge neuronen, sterven door de ziekte van Parkinson.
frontale hersenschors en de
Dopamine is bijvoorbeeld noodzakelijk voor een goede aansturing van de spieren. Dopamine geeft een fijn gevoel als het vrij komt als beloning bijvoorbeeld na inspanning, beweging, een moeilijke taak etc. Het werkt ook om te motiveren en heeft invloed op de cognitie, aandacht, leervermogen en geheugen en de slaap.
basale ganglia zijn gevoelig voor dopamine.
De basala ganglia wordt gevormd door belangrijke hersenstructuren voor het laten beginnen van een beweging.

Noradrenaline
Noradrenaline is de neurotransmitter van het sympatische zenuwstelsel.

Endorfine
Endorfine is een neurotransmitter met een pijn dempende werking.

Medicijnen of middelen die neurotransmitters remmen of stimuleren

Er bestaan middelen en medicijnen die de werking van een neurotransmitter kunnen stimuleren of juist kunnen afremmen.
Agonisten zijn stoffen die de werking van een neurotransmitter stimuleren. Antagonisten zijn stoffen die de werking van neurotransmitters juist remmen.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
hersenletsel hersenaandoening kennisbank  alles over hersenletsel in gewone taal voor professionals

# data[].attributes.attachment_link.title
Hersencellen en Neurotransmitters / Anatomie en functie uitleg / Achtergrondinformatie | Hersenletsel-uitleg.nl

# data[].attributes.attachment_link.description
Neurotransmitters zijn de signaalstofjes die zenuwimpulsen overdragen tussen zenuwcellen (neuronen) en/of kliercellen en spiercellen. Je zou het boodschappers kunnen noemen bestaande uit een chemische substantie. Elke boodschap begint met een elektrisch signaal. Elke zenuwcel heeft een bepaalde elektrische lading die afgevuurd wordt als er een specifieke grens bereikt is.

# data[].attributes.body
ZIe link

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
What is the brain?

The brain is a complex organ that controls thought, memory, emotion, touch, motor skills, vision, breathing, temperature, hunger and every process that regulates our body. Together, the brain and spinal cord that extends from it make up the central nervous system, or CNS.

What is the brain made of?

Weighing about 3 pounds in the average adult, the brain is about 60% fat. The remaining 40% is a combination of water, protein, carbohydrates and salts. The brain itself is a not a muscle. It contains blood vessels and nerves, including neurons and glial cells.

What is the gray matter and white matter?

Gray and white matter are two different regions of the central nervous system. In the brain, gray matter refers to the darker, outer portion, while white matter describes the lighter, inner section underneath. In the spinal cord, this order is reversed: The white matter is on the outside, and the gray matter sits within.

Gray matter is primarily composed of neuron somas (the round central cell bodies), and white matter is mostly made of axons (the long stems that connects neurons together) wrapped in myelin (a protective coating). The different composition of neuron parts is why the two appear as separate shades on certain scans.

Each region serves a different role. Gray matter is primarily responsible for processing and interpreting information, while white matter transmits that information to other parts of the nervous system.

How does the brain work?

The brain sends and receives chemical and electrical signals throughout the body. Different signals control different processes, and your brain interprets each. Some make you feel tired, for example, while others make you feel pain.

Some messages are kept within the brain, while others are relayed through the spine and across the body's vast network of nerves to distant extremities. To do this, the central nervous system relies on billions of neurons (nerve cells).

Main Parts of the Brain and Their Functions

At a high level, the brain can be divided into the cerebrum, brainstem and cerebellum.

Cerebrum

The cerebrum (front of brain) comprises gray matter (the cerebral cortex) and white matter at its center. The largest part of the brain, the cerebrum initiates and coordinates movement and regulates temperature. Other areas of the cerebrum enable speech, judgment, thinking and reasoning, problem-solving, emotions and learning. Other functions relate to vision, hearing, touch and other senses.

Cerebral Cortex

Cortex is Latin for "bark," and describes the outer gray matter covering of the cerebrum. The cortex has a large surface area due to its folds, and comprises about half of the brain's weight.

The cerebral cortex is divided into two halves, or hemispheres. It is covered with ridges (gyri) and folds (sulci). The two halves join at a large, deep sulcus (the interhemispheric fissure, AKA the medial longitudinal fissure) that runs from the front of the head to the back. The right hemisphere controls the left side of the body, and the left half controls the right side of the body. The two halves communicate with one another through a large, C-shaped structure of white matter and nerve pathways called the corpus callosum. The corpus callosum is in the center of the cerebrum.

Brainstem

The brainstem (middle of brain) connects the cerebrum with the spinal cord. The brainstem includes the midbrain, the pons and the medulla.

Midbrain. The midbrain (or mesencephalon) is a very complex structure with a range of different neuron clusters (nuclei and colliculi), neural pathways and other structures. These features facilitate various functions, from hearing and movement to calculating responses and environmental changes. The midbrain also contains the substantia nigra, an area affected by Parkinson's disease that is rich in dopamine neurons and part of the basal ganglia, which enables movement and coordination.

Pons. The pons is the origin for four of the 12 cranial nerves, which enable a range of activities such as tear production, chewing, blinking, focusing vision, balance, hearing and facial expression. Named for the Latin word for "bridge," the pons is the connection between the midbrain and the medulla.

Medulla. At the bottom of the brainstem, the medulla is where the brain meets the spinal cord. The medulla is essential to survival. Functions of the medulla regulate many bodily activities, including heart rhythm, breathing, blood flow, and oxygen and carbon dioxide levels. The medulla produces reflexive activities such as sneezing, vomiting, coughing and swallowing.

The spinal cord extends from the bottom of the medulla and through a large opening in the bottom of the skull. Supported by the vertebrae, the spinal cord carries messages to and from the brain and the rest of the body.

Cerebellum

The cerebellum ("little brain") is a fist-sized portion of the brain located at the back of the head, below the temporal and occipital lobes and above the brainstem. Like the cerebral cortex, it has two hemispheres. The outer portion contains neurons, and the inner area communicates with the cerebral cortex. Its function is to coordinate voluntary muscle movements and to maintain posture, balance and equilibrium. New studies are exploring the cerebellum's roles in thought, emotions and social behavior, as well as its possible involvement in addiction, autism and schizophrenia.

Brain Coverings: Meninges

Three layers of protective covering called meninges surround the brain and the spinal cord.

The outermost layer, the dura mater, is thick and tough. It includes two layers: The periosteal layer of the dura mater lines the inner dome of the skull (cranium) and the meningeal layer is below that. Spaces between the layers allow for the passage of veins and arteries that supply blood flow to the brain.

The arachnoid mater is a thin, weblike layer of connective tissue that does not contain nerves or blood vessels. Below the arachnoid mater is the cerebrospinal fluid, or CSF. This fluid cushions the entire central nervous system (brain and spinal cord) and continually circulates around these structures to remove impurities.

The pia mater is a thin membrane that hugs the surface of the brain and follows its contours. The pia mater is rich with veins and arteries.

Lobes of the Brain and What They Control

Each brain hemisphere (parts of the cerebrum) has four sections, called lobes: frontal, parietal, temporal and occipital. Each lobe controls specific functions.

Frontal lobe. The largest lobe of the brain, located in the front of the head, the frontal lobe is involved in personality characteristics, decision-making and movement. Recognition of smell usually involves parts of the frontal lobe. The frontal lobe contains Broca's area, which is associated with speech ability.

Parietal lobe. The middle part of the brain, the parietal lobe helps a person identify objects and understand spatial relationships (where one's body is compared with objects around the person). The parietal lobe is also involved in interpreting pain and touch in the body. The parietal lobe houses Wernicke's area, which helps the brain understand spoken language.

Occipital lobe. The occipital lobe is the back part of the brain that is involved with vision.

Temporal lobe. The sides of the brain, temporal lobes are involved in short-term memory, speech, musical rhythm and some degree of smell recognition.

Deeper Structures Within the Brain

Pituitary Gland

Sometimes called the "master gland," the pituitary gland is a pea-sized structure found deep in the brain behind the bridge of the nose. The pituitary gland governs the function of other glands in the body, regulating the flow of hormones from the thyroid, adrenals, ovaries and testicles. It receives chemical signals from the hypothalamus through its stalk and blood supply.

Hypothalamus

The hypothalamus is located above the pituitary gland and sends it chemical messages that control its function. It regulates body temperature, synchronizes sleep patterns, controls hunger and thirst and also plays a role in some aspects of memory and emotion.

Amygdala

Small, almond-shaped structures, an amygdala is located under each half (hemisphere) of the brain. Included in the limbic system, the amygdalae regulate emotion and memory and are associated with the brain's reward system, stress, and the "fight or flight" response when someone perceives a threat.

Hippocampus

A curved seahorse-shaped organ on the underside of each temporal lobe, the hippocampus is part of a larger structure called the hippocampal formation. It supports memory, learning, navigation and perception of space. It receives information from the cerebral cortex and may play a role in Alzheimer's disease.

Pineal Gland

The pineal gland is located deep in the brain and attached by a stalk to the top of the third ventricle. The pineal gland responds to light and dark and secretes melatonin, which regulates circadian rhythms and the sleep-wake cycle.

Ventricles and Cerebrospinal Fluid

Deep in the brain are four open areas with passageways between them. They also open into the central spinal canal and the area beneath arachnoid layer of the meninges.

The ventricles manufacture cerebrospinal fluid, or CSF, a watery fluid that circulates in and around the ventricles and the spinal cord, and between the meninges. CSF surrounds and cushions the spinal cord and brain, washes out waste and impurities, and delivers nutrients.

Blood Supply to the Brain

Two sets of blood vessels supply blood and oxygen to the brain: the vertebral arteries and the carotid arteries.

The external carotid arteries extend up the sides of your neck, and are where you can feel your pulse when you touch the area with your fingertips. The internal carotid arteries branch into the skull and circulate blood to the front part of the brain.

The vertebral arteries follow the spinal column into the skull, where they join together at the brainstem and form the basilar artery, which supplies blood to the rear portions of the brain.

The circle of Willis, a loop of blood vessels near the bottom of the brain that connects major arteries, circulates blood from the front of the brain to the back and helps the arterial systems communicate with one another.

Cranial Nerves

Inside the cranium (the dome of the skull), there are 12 nerves, called cranial nerves:

Cranial nerve 1: The first is the olfactory nerve, which allows for your sense of smell.

Cranial nerve 2: The optic nerve governs eyesight.

Cranial nerve 3: The oculomotor nerve controls pupil response and other motions of the eye, and branches out from the area in the brainstem where the midbrain meets the pons.

Cranial nerve 4: The trochlear nerve controls muscles in the eye. It emerges from the back of the midbrain part of the brainstem.

Cranial nerve 5: The trigeminal nerve is the largest and most complex of the cranial nerves, with both sensory and motor function. It originates from the pons and conveys sensation from the scalp, teeth, jaw, sinuses, parts of the mouth and face to the brain, allows the function of chewing muscles, and much more.

Cranial nerve 6: The abducens nerve innervates some of the muscles in the eye.

Cranial nerve 7: The facial nerve supports face movement, taste, glandular and other functions.

Cranial nerve 8: The vestibulocochlear nerve facilitates balance and hearing.

Cranial nerve 9: The glossopharyngeal nerve allows taste, ear and throat movement, and has many more functions.

Cranial nerve 10: The vagus nerve allows sensation around the ear and the digestive system and controls motor activity in the heart, throat and digestive system.

Cranial nerve 11: The accessory nerve innervates specific muscles in the head, neck and shoulder.

Cranial nerve 12: The hypoglossal nerve supplies motor activity to the tongue.

The first two nerves originate in the cerebrum, and the remaining 10 cranial nerves emerge from the brainstem, which has three parts: the midbrain, the pons and the medulla.

# data[].attributes.attachment_link.description
The brain is an important organ that controls thought, memory, emotion, touch, motor skills, vision, respiration, and every process that regulates your body.

# data[].attributes.body
In bepaalde delen van de hersenen zou er bij depressie een tekort optreden van deze neurotransmitters. Deze verstoringen in het chemische evenwicht geeft aanleiding tot angstklachten, overmatig piekeren, verminderde plezierbeleving, passiviteit en een sombere stemming.

https://depressiehulp.be/thema/depressie-oorzaken-hersenen#:~:text=In%20bepaalde%20delen%20van%20de,passiviteit%20en%20een%20sombere%20stemming.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Een ontregeling van de werking van bepaalde neurotransmitters in de hersenen, kan aanleiding zijn tot een depressie.

Wat zijn neurotransmitters?

Neurotransmitters zijn stoffen die zorgen voor de communicatie tussen zenuwcellen. Zenuwcellen (of 'neuronen') zitten immers niet aan elkaar vast. Er zit een kleine opening tussen. Een signaal gaat via de ene zenuwcel over op een andere zenuwcel via een chemische stof.

Neurotransmitters zijn dus ' overdrachtstoffen' die er voor zorgen dat signalen kunnen doorgeven worden tussen zenuwcellen. Of tussen zenuwcellen en spiercellen.

Neurotransmitters en depressie

Er bevinden zich in de hersenen verschillende soorten neurotransmitters. Enkele van de meest belangrijke zijn: serotonine, noradrenaline, dopamine en acetylcholine. Naast deze vier zijn er inmiddels nog ten minste 30 andere ontdekt.

Bij het ontstaan van een depressie zijn vooral serotonine, noradrenaline en dopamine van belang. In bepaalde delen van de hersenen zou er bij depressie een tekort optreden van deze neurotransmitters. Deze verstoringen in het chemische evenwicht geeft aanleiding tot angstklachten, overmatig piekeren, verminderde plezierbeleving, passiviteit en een sombere stemming.

Antidepressiva kunnen er voor zorgen dat het onevenwicht zich herstelt, wat een verlichting van de depressieve klachten tot gevolg heeft.
Lees meer over de werking van antidepressiva

# data[].attributes.attachment_link.title
Depressiehulp | Depressie en onevenwichten in de hersenen

# data[].attributes.attachment_link.description
Een ontregeling van de werking van bepaalde neurotransmitters in de hersenen, kan aanleiding zijn tot een depressie. Neurotransmitters zijn stoffen die zorgen voor de communicatie tussen zenuwcellen. Zenuwcellen (of 'neuronen') zitten immers niet aan elkaar vast. Er zit een kleine opening tussen. Een signaal gaat via de ene zenuwcel over op een andere zenuwcel via een chemische stof.

# data[].attributes.body
Automatische functies
- Ademhalen, hartslag temperatuur
Zintuiglijke functies
- Ruiken, voelen, ...
Andere functies
- Coördinatie, cognitieve en emotionele processen
https://www.hersenstichting.nl/de-hersenen/werking-van-de-hersenen/functies/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Hartslag, ademhaling, temperatuur

Je hersenen regelen een heleboel automatische functies, zonder dat je het merkt. Denk bijvoorbeeld aan:

je hartslag

je ademhaling

je bloeddruk

je spijsvertering

je lichaamstemperatuur

Deze basisfuncties worden vooral geregeld door je hersenstam. Gelukkig hoef je hier niet zelf bij na te denken. Het wordt allemaal voor je gedaan zonder dat je het in de gaten hebt.

Als er iets misgaat in de hersenstam, heeft dit vaak grote gevolgen. Dit is bijvoorbeeld zo bij een hersenstamberoerte.

Zien, horen, voelen, ruiken, proeven

De geur van die heerlijke appeltaart, de klanken van je favoriete muziek of dat prachtige schilderij: het zijn allemaal voorbeelden van prikkels. Een prikkel is een stukje informatie dat binnenkomt via onze zintuigen.

Je hersenen zorgen er op verschillende manieren voor dat je prikkels goed kunt verwerken. Zo kunnen we prikkels zien, horen, voelen, ruiken, en proeven. En dus genieten van die heerlijke geur, mooie muziek of dat prachtige schilderij.

Soms gaat er iets mis bij het verwerken van prikkels. Je kunt dan veel meer prikkels ervaren dan normaal, of het kost juist meer moeite om prikkels te verwerken. Dat noemen we overprikkeling.

Overprikkeling komt veel voor bij mensen met een hersenaandoening. Maar ook mensen zonder hersenaandoening hebben hier wel eens last van. Als je erg veel stress hebt bijvoorbeeld.

De hersenen en het geheugen

De weg naar huis vinden, weten dat je bij groen mag oversteken of de naam van een oude vakantieliefde... het komt allemaal uit je geheugen. Je hersenen zorgen ervoor dat je die herinneringen kunt opslaan.

Het geheugen ligt niet op één plek in de hersenen. Er zijn verschillende hersengebieden bij betrokken, zoals de hippocampus. Deze speelt een rol bij het opslaan van nieuwe informatie.

Hippocampus is een Grieks woord en betekent zeepaardje. Hoe ze daarop kwamen? Heel simpel: je hippocampus heeft de vorm van een zeepaardje. Ieder mens heeft twee hippocampi: een links en een rechts.

Lees meer over het geheugen.

Iedereen heeft weleens problemen met z'n geheugen. Maar mensen met een hersenaandoening kunnen veel meer geheugenklachten ervaren dan voor hun aandoening. Wil je hier meer over weten, lees dan deze pagina over geheugenproblemen.

Aandacht en concentratie

Als je aandacht aan iets geeft, gebruik je je hersenen op veel verschillende manieren. Zo kun je alleen naar een lange film kijken als je je aandacht erbij kunt houden. Anders raak je de draad van het verhaal kwijt. Je hersenen moeten ervoor zorgen dat je niet zomaar door andere prikkels of gedachten wordt afgeleid.

Denk maar eens aan autorijden. Om goed te blijven autorijden én een gesprek te kunnen voeren met je bijrijder, moet je je aandacht goed kunnen verdelen. Je moet op het verkeer blijven letten, maar ook je gesprek blijven volgen.

Een ander voorbeeld. Je hebt met een vriend afgesproken om te gaan lunchen, maar het is op de afgesproken plek erg druk. Je kijkt dan snel door de ruimte op zoek naar je vriend, terwijl je de andere mensen overslaat. Ook daar gebruik je je aandacht voor.

Mensen met een hersenaandoening kunnen problemen hebben met hun aandacht. Bij de meeste dingen die je doet en meemaakt heb je wel je aandacht nodig. Daarom kunnen problemen met aandacht erg lastig zijn.

Lees meer over problemen met aandacht.

Plannen en organiseren

Bij je dagelijkse activiteiten maak je vanzelf allerlei keuzes. Koken is zo'n dagelijkse activiteit. We staan er meestal niet bij stil, maar ook tijdens het koken maak je heel veel keuzes.

Eerst kijk je bijvoorbeeld wat je in huis hebt. Je kiest een recept. Dan maak je een planning van de tijd wanneer het op tafel moet staan. Daarna kies je een volgorde van wat je gaat koken of bakken. Misschien houd je rekening met de voorkeur van je huisgenoten. Daarna moet je zorgen dat de pannen de juiste temperatuur krijgen. Je moet het vuur op tijd uitzetten. Je kunt niet zomaar weglopen om naar het toilet te gaan.

Mensen met een hersenaandoening kunnen problemen hebben met deze 'uitvoerende functies'. Ze hebben bijvoorbeeld problemen met plannen en organiseren.

Op deze pagina lees je meer over problemen met uitvoerende functies.

Emoties en hersenen

De hele dag door voelen we allerlei emoties. Je kunt blij zijn om iemand te zien, of juist angstig omdat je iets moet doen waar je bang voor bent. Denk maar een bezoek aan de tandarts.

Je hersenen zorgen ervoor dat je deze emoties kunt voelen. Verschillende hersengebieden zijn hierbij belangrijk. Vooral je amygdala: dit hersengebied zorgt ervoor dat je emoties kunt ervaren en verwerken.

Als je hersenen beschadigd raken door een hersenaandoening, kan het zijn dat je problemen krijgt met je emoties. Zo kan het zijn dat je geen emoties meer voelt of ze niet meer kunt laten zien.

Lees meer over problemen met emoties.

De hersenen laten je praten

Wanneer je een gesprek voert, zijn je hersenen hard aan het werk. Ze regelen dat je kunt praten, de juiste woorden kunt vinden en begrijpt wat een ander zegt. Verschillende hersengebieden zorgen ervoor dat je dit allemaal kunt. Onder andere het gebied van Broca speelt een belangrijke rol. Het wordt ook wel het spraakcentrum genoemd.

Als je hersenen beschadigd raken, kun je problemen krijgen met spraak of taal. Je kunt dan bijvoorbeeld niet op de juiste woorden komen of hebt moeite met het volgen van een gesprek.

Lees meer over problemen met spraak of taal.

Bewegen

Lopen, fietsen, een balletje trappen; je doet het meestal zonder erbij na te denken. Maar ondertussen zijn je hersenen volop aan het werk. Maar liefst driekwart van al je hersencellen zijn betrokken bij beweging.

Om goed te kunnen bewegen werken verschillende hersengebieden druk samen. Met elkaar én met je spieren. De hersengebieden sturen bewegingen aan door signalen te geven aan onze spieren.

Maar ook aan andere delen van het lichaam. Zoals bijvoorbeeld je ogen en je oren: om een bal te kunnen vangen, moet je hem wel zien aankomen. En als je je favoriete muziek hoort, beweeg je vaak als vanzelf mee.

Lees meer over bewegen.

Slapen

Je hersenen bepalen wanneer je slaapt of wakker bent. Je biologische klok speelt hierbij een belangrijke rol. Deze klok ligt in de hypothalamus.

De hypothalamus krijgt informatie over de hoeveelheid licht via je ogen. Ook de pijnappelklier speelt een rol bij slaap. Deze klier maakt aan de hand van het licht-donker-ritme melatonine aan.

Dit hormoon maakt het makkelijker om in slaap te vallen. Melatonine wordt alleen aangemaakt als het donker is. Licht remt juist de productie van melatonine. Daarom zorgt veel licht in de ochtend voor een wakker gevoel. Licht in de avond kan er juist voor zorgen dat je later in slaap valt. Lees meer over slaap.

Ook interessant

Functies per hersengebied

De hersenen

Het Breinmuseum: maak een audiotour door je hersenen.

# data[].attributes.attachment_link.description
Hartslag, ademhaling, temperatuur Je hersenen regelen een heleboel automatische functies, zonder dat je het merkt. Denk bijvoorbeeld aan: je

# data[].attributes.body
1) The brain is a complex organ that controls thought, memory, emotion, touch, motor skills, vision, breathing, temperature, hunger and every process that regulates our body. Together, the brain and spinal cord that extends from it make up the central nervous system, or CNS.

2) According to an fMRI study, decreased brain activity in the hippocampus was reported in depressive patients. Reduced gray matter volume and reduced functional activity in the hippocampus would lead to negative emotion and the inability of cognitive processing in depressive patients.

3) https://www.healthline.com/health/depression-physical-effects-on-the-brain#effects-of-depression

# data[].attributes.body
https://www.apotheek.nl/klachten-ziektes/depressie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Algemeen

Uw apotheker zorgt ervoor dat u uw medicijnen goed en veilig kunt gebruiken. Het maakt niet uit of u een medicijn korte tijd of langdurig nodig heeft.

De apotheker controleert elk recept. Bijvoorbeeld: is het juiste medicijn voorgeschreven en meegegeven, is de dosering goed, kan het medicijn samen met andere medicijnen die u gebruikt. Als het nodig is, overlegt uw apotheker met uw huisarts of specialist.

Delen van informatie over uw medicijnen met andere zorgverleners

Uw apotheker houdt bij welke medicijnen u gebruikt. U kunt in de apotheek altijd om een overzicht van uw medicijnen vragen. Dit kunt u bijvoorbeeld meenemen als u uw specialist bezoekt, in het ziekenhuis wordt opgenomen of naar het buitenland gaat.

Begeleiding bij nieuwe geneesmiddelen

Uw apotheker, huisarts en het ziekenhuis kunnen informatie over uw medicijnen met elkaar delen als dat nodig is voor uw behandeling. Dit mag alleen als U daar toestemming voor geeft.

Ondersteuning als u uw medicijnen weleens vergeet in te nemen

Krijgt u een medicijn dat u in de afgelopen 12 maanden niet hebt gebruikt? Dan krijgt u extra uitleg over deze medicijnen.

Persoonlijk gesprek over uw medicijnen

De apotheker heeft daar hulpmiddelen voor. Als uw zorgverzekeraar toestemming geeft, kan uw apotheker uw medicijnen per dag en per tijdstip van inname in aparte zakjes voor u laten verpakken.

Heeft u vragen over uw medicijnen, of problemen met het gebruik? Bijvoorbeeld moeite met slikken van medicijnen, openmaken van de verpakking, of last van een vervelende bijwerking? Vraag uw apotheker om een persoonlijk gesprek. Hij kijkt dan samen met u welke mogelijkheden er zijn om uw probleem te verhelpen.

Uw apotheker en huisarts kunnen u uitnodigen voor een gesprek over uw medicijnen. Dit is mogelijk bij patiënten ouder dan 65 jaar die langdurig meer dan 5 medicijnen gebruiken. Samen met u bespreken ze of er verbetering mogelijk is. Als u bijvoorbeeld last hebt van bijwerkingen van een medicijn kan het soms vervangen worden door een ander medicijn.

Bij de apotheek kunt u terecht voor advies over medicijnen die u zonder recept (= zelfzorgmedicijnen) kunt kopen, voor verbandmiddelen en cosmetica. De apotheek kan zelfzorgmedicijnen voor u opnemen in uw medicatiedossier. Dan kan de apotheker controleren of u ze veilig samen met uw receptmedicijnen kunt gebruiken.

Bent u moeilijk ter been? Informeer bij uw apotheek of zij uw medicijnen bij u thuis kunnen bezorgen.

# data[].attributes.attachment_link.description
Uw apotheker zorgt ervoor dat u uw medicijnen goed en veilig kunt gebruiken. Het maakt niet uit of u een medicijn korte tijd of langdurig nodig heeft. De apotheker controleert elk recept. Bijvoorbeeld: is het juiste medicijn voorgeschreven en meegegeven, is de dosering goed, kan het medicijn samen met andere medicijnen die u gebruikt.

# data[].attributes.attachment_link.description
Join others in nathan room, right in your browser.

# data[].attributes.body
https://sbhg-my.sharepoint.com/:p:/g/personal/doser_ozan_sbhg_be/EQnLsYH1qq1HmrY6TaoeeD0BiwhMgTX91lHk8kBeK8O3bg?e=4%3AoRvgN6&at=9&CID=8265be4f-b5fc-bacf-6420-0af69308e147