# data[].attributes.headline
Τι είναι το σχολείο

# data[].attributes.subject
Τι είναι το σχολείο

# data[].attributes.body
Το σχολείο είναι ο ανθρώπινος θεσμός εκτος απο την οικογένεια. Είναι ένας ξεχωριστός κόσμος στον οποίο μαθητές έρχονται σε επαφή με διάφορους άλλους συμμαθητές. Ένας χώρος στον οποίο μαθαίνουμε διάφορα και καινουρια θέματα. Δεν ειναι μονο χώρος εκπαίδευσης αλλά διαμορφώνει μια ξεχωριστή γενική εκπαιδευτική και μια ειδική / τοπική σχολική κουλτούρα, οπως για παραδειγμα στην εφηβική κουλτούρα οπου οσοι ανω των 13 μπορούν να έχουν μια εικόνα σοβαρότητας και ευθύνης. Είναι ένας χώρος ζωής, ελευθερίας, αλληλεγγύης, αξιοπρέπειας, δημιουργικής έκφρασης και ελπίδας. Να μάθουν να συνεργάζονται αρμονικά στην ομάδα, όπως άλλωστε θα κληθούν να κάνουν στην ενήλικη ζωή τους.

# data[].attributes.headline
Το σχολείο βοηθάει τ

# data[].attributes.body
Το σχολείο βοηθάει τους νέους να επιλέξουν το επάγγελμα που θα ασκήσουν ως ενήλικοι. Αναπτύσσουν σχέσεις με τους συμμαθητές τους, κάνουν φίλους, μαθαίνουν να συνεργάζονται και να ζουν μέσα στη σχολική ομάδα. Το σχολείο διαπλάθει την προσωπικότητα. Οι μαθητές καλλιεργούν τις κλίσεις και τις ικανότητές τους, μαθαίνουν υποχρεώσεις και ευθύνες, το σωστό και το δίκαιο ώστε να γίνουν άνθρωποι συνετοί, με αρχές και αξίες. Μας προσφέρει γνώσεις με τις οποίες οι νέοι κατανοούν τον κόσμο γύρω τους. Οι μαθητές μαθαίνουν να εργάζονται, να αναλαμβάνουν ευθύνες και πρωτοβουλίες. Γνωριμία με τη γλώσσα, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, αλλά και την ιστορία και τον πολιτισμό άλλων λαών.

# data[].attributes.headline
Απαραίτητεσ προυποθέσεις

# data[].attributes.subject
Απαραίτητεσ προυποθέσεις

# data[].attributes.body
Το πραγματικό σχολείο πρέπει να ανταποκρίνεται στην κοινωνική πραγματικότητα, δηλαδή να είναι ελκυστικό στους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς. Στόχος του είναι η ολοκληρωμένη γενική μόρφωση των μαθητών αλλά και η καλλιέργεια της προσωπικότητάς τους. Το σχολείο πρέπει να αναπτύσσει την κριτική σκέψη και τον κοινωνικό προβληματισμό, τη συμμετοχή και την αλληλεγγύη των μαθητών. Να σέβεται τη διαφορετικότητα, να συνδέει τον άνθρωπο με την κοινωνία και το περιβάλλον, με γενικό σκοπό τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου πολίτη οποίος θα μπορεί να συμμετέχει στο «κοινωνικό γίγνεσθαι». Σ’ αυτό το σχολείο η γνώση θα κατακτάται μέσα από τον προβληματισμό και την κατανόηση, την ενεργό συμμετοχή των μαθητών με τη μέθοδο της έρευνας, τη διαρκή επικοινωνία μαθητών καθηγητών, τη συμμετοχή του σχολείου στην κοινωνία-κοινότητα και τη συμμετοχή της κοινωνίας στο σχολείο.

# data[].attributes.headline
Το σημερινό σχολείο 

# data[].attributes.body
Το σημερινό σχολείο δυστυχώς συμβάλει στην εκμάθηση, όχι όμως στη μάθηση. Ελάχιστα καλλιεργείται η κριτική σκέψη , η ευαισθησία και η φαντασία του μαθητή. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μετατρέπεται ο μαθητής σε άβουλο ον. Δημιουργούνται, έτσι, άτομα με γνώση, χωρίς όμως γνώμη, άτομα που δεν προβληματίζονται, δεν έχουν πνευματικές ανησυχίες και ενδιαφέροντα και γι’ αυτό το λόγο δεν σκέφτονται, δεν κρίνουν, αλλά ούτε και θέλουν να κρίνονται.

# data[].attributes.headline
Συνοψίζοντας, το σχο

# data[].attributes.body
Συνοψίζοντας, το σχολείο είναι ένας «ζωντανός οργανισμός». Αυτό σημαίνει ότι είναι αναγκαίο να εξελίσσεται μέσω της αναβάθμισης των εκπαιδευτικών προγραμμάτων και τον εκσυγχρονισμό των μεθόδων διδασκαλίας. Είναι αδιανόητο το εκπαιδευτικό σύστημα της σύγχρονης εποχής να μένει στάσιμο και να ακολουθεί πρότυπα παλαιότερων εποχών, όπου επικρατούσαν πολύ διαφορετικές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, οι ανάγκες της κοινωνίας ήταν διαφορετικές, το προφίλ μαθητών-εκπαιδευτικών ήταν διαφορετικό, επομένως και τα εκπαιδευτικά ζητούμενα διαφοροποιούνταν σε πολύ μεγάλο βαθμό από τα σημερινά. Ο εκσυγχρονισμός της εκπαίδευσης, ξεκινώντας από το Νηπιαγωγείο και φτάνοντας στο Λύκειο, είναι αναγκαιότητα για το σύγχρονο ελληνικό σχολείο, όπως και η ακριβής στοχοθεσία.

# data[].attributes.body
Συμπέρασμα οτι ρόλος του εκπαιδευτικού δεν είναι καθόλου εύκολος. Οφείλει να είναι καλός παιδαγωγός, διδάσκαλος, αρκετές φορές ψυχολόγος, σωστός αξιολογητής απέναντι στα παιδιά και να πρέπει να έχει γνώσεις και από άλλες επιστήμες, όπως ψυχολογία, κοινωνιολογία και φυσικές επιστήμες. Είναι ο άνθρωπος που θα προετοιμάσει τα παιδιά, θα τους δώσει τα κατάλληλα εφόδια προκειμένου να είναι οι μελλοντικοί πολίτες μέσα στην κοινωνία.

# data[].attributes.headline
Δάσκαλοι/Εκπαιδευτικοί

# data[].attributes.subject
Δάσκαλοι/Εκπαιδευτικοί

# data[].attributes.body
Οι εκπαιδευτικοί, σε μία κοινωνία που υφίσταται ισχυρούς τριγμούς, πρέπει να γίνουν καθοδηγητές των μαθητών και να αποτελέσουν πρότυπά τους. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει πρώτα να σταματήσουν να είναι «θηριοδαμαστές» που παλεύουν να κάνουν το μάθημά τους σε τάξεις όπου επικρατεί το χάος. Για να κανουν το μάθημα πιο ενδιαφέρον χρειαζεται οι εκπαιδευτικοί να γινονται πιο ζωντανή και να μην τα διαβάζουν ολα μεσα απο το σχολικό βιβλίο γιατι έτσι χάνεται η προσοχή του μαθητή.

# data[].attributes.headline
Είναι σωστό να τονισ

# data[].attributes.body
Είναι σωστό να τονιστεί, ότι ο ρόλος του εκπαιδευτικού διαφοροποιείται ανάλογα τον τόπο που διδάσκει. Δηλαδή, ο ρόλος του είναι διαφορετικός στην πόλη από ότι στο χωριό. Αυτό συμβαίνει, διότι ο εκπαιδευτικός εναρμονίζεται κάθε φορά με τα ερεθίσματα που δέχεται από το περιβάλλον το οποίο ζει και εργάζεται. Ο ίδιος πρέπει να ενθαρρύνει τους μαθητές ανάλογα με τις ικανότητές τους. Να τους αντιμετωπίζει ως ξεχωριστές προσωπικότητες και να μη ξεχνάει να τονίζει τη διαφορετικότητά τους. Η διαφορετικότητά τους είναι αυτή που τους ξεχωρίζει.

# data[].attributes.headline
Είναι συνεπώς σκόπιμ

# data[].attributes.body
Είναι συνεπώς σκόπιμο να επιμορφωθούν όλοι οι εκπαιδευτικοί από τους αρμόδιους φορείς του Υπουργείου Παιδείας ως προς το φλέγον ζήτημα της «διαχείρισης της τάξης» στο σύγχρονο σχολείο, γιατί όταν ο εκπαιδευτικός χάνει την περισσότερη ώρα του μαθήματος προσπαθώντας να επιβάλλει την τάξη, όλοι οι μαθητές αποπροσανατολίζονται. Ενδεχομένως, θα ήταν σκόπιμο και σε ακαδημαϊκό επίπεδο να υπάρχουν υποχρεωτικά μαθήματα διαχείρισης της τάξης, ώστε να είναι πιο ενημερωμένοι οι εκπαιδευτικοί για ένα πραγματικά πολύ σοβαρό πρόβλημα.

# data[].attributes.headline
Συνέπεια των παραπάν

# data[].attributes.body
Συνέπεια των παραπάνω είναι η «παραίτηση» -σε ψυχολογικό επίπεδο- ορισμένων εκπαιδευτικών που καταλήγουν, κυριολεκτικά, να μιλάνε μόνοι τους, να μην τους προσέχει κανένας μαθητής, αντίθετα να τους χλευάζουν και να τους συμπεριφέρονται με μεγάλη ασέβεια. Άλλοι εκπαιδευτικοί πληγώνονται από αυτή την κατάσταση και προσπαθούν να την αλλάξουν, με θετικά πολλές φορές αποτελέσματα, άλλοι συνηθίζουν και κάποιοι αδιαφορούν. Αυτό όμως το στοιχείο οδηγεί σε μία γενικότερη απαξίωση της εκπαιδευτικής κοινότητας και του εκπαιδευτικού έργου και  γι’ αυτό πρέπει, επιτέλους, να εξαλειφθεί το φαινόμενο και να χτιστεί ξανά η εμπιστοσύνη της κοινωνίας στο πρόσωπο του εκπαιδευτικού.