# data[].attributes.headline
Το καλάθι του Λευκάδιου

# data[].attributes.subject
Το καλάθι του Λευκάδιου

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, μέσα σε ένα ψάθινο καλάθι που ήταν πάνω στο τραπέζι του Λευκάδιου, ζούσαν τέσσερις φίλοι:

ένα Κάστανο καφετί και στρουμπουλό, ένα Μήλο κόκκινο και γυαλιστερό, ένα Σταφύλι με μικρές μοβ ρώγες και ένα Μπουκάλι Λάδι με χρυσό υγρό που λαμποκοπούσε στο φως.

Κάθε μέρα μάλωναν για το ποιο ήταν το πιο σημαντικό.

— Εγώ δίνω δύναμη το χειμώνα! έλεγε περήφανα το Κάστανο.

— Εγώ φέρνω υγεία και γλυκιά γεύση, απαντούσε το Μήλο.

— Εμένα με λατρεύουν στα πανηγύρια! φώναζε γελώντας το Σταφύλι.

— Εγώ όμως τους ενώνω όλους στο τραπέζι, είπε ήρεμα το Λάδι.

Ο Λευκάδιος άκουσε τη φασαρία, χαμογέλασε και είπε:

— Μη μαλώνετε, παιδιά μου! Όλοι μαζί κάνετε το τραπέζι νόστιμο και χαρούμενο. Χωρίς το ένα, το άλλο δεν θα έλαμπε τόσο!

Έτσι, από εκείνη τη μέρα, η Παρέα των Τεσσάρων έμαθε ότι η φιλία και η συνεργασία είναι πιο δυνατές από κάθε σύγκριση.

Και κάθε Κυριακή, όταν ο Λευκάδιος στρώνει το τραπέζι, όλοι χαμογελούν μέσα στο καλάθι — γιατί ξέρουν πως ο καθένας έχει τη δική του ξεχωριστή αξία.

# data[].attributes.headline
Η Ζωή και η Φθινοπωρινή Βροχή

# data[].attributes.subject
Η Ζωή και η Φθινοπωρινή Βροχή

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα σπιτάκι κοντά σε ένα δάσος, ζούσε ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Ζωή. Η Ζωή αγαπούσε πολύ το φθινόπωρο.

Ένα πρωί, η Ζωή ξύπνησε και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Ο ουρανός ήταν γκρίζος και έπεφτε ψιλή βροχή! "Τέλεια!" σκέφτηκε η Ζωή. "Σήμερα είναι μέρα για παιχνίδι στη βροχή!".

Η Ζωή έβαλε γρήγορα τις αγαπημένες της γαλοτσες. Πήρε και τη μικρή της ομπρελα, για να μην βραχεί το κεφαλάκι της.

Βγήκε έξω στον κήπο. Το έδαφος ήταν στρωμένο με χρωματιστά φυλλα – κόκκινα, κίτρινα, πορτοκαλί. Η Ζωή περπατούσε αργά, προσπαθώντας να πατήσει όσο περισσότερα φύλλα μπορούσε για να ακούσει τον αστείο θόρυβο "κρατς-κρατς!".

Ξαφνικά, κάτω από ένα φυλλο είδε κάτι να γυαλίζει. Έσκυψε προσεκτικά. Ήταν ένα μικρό, καφέ σαλιγκαρι, που είχε βγάλει τα κερατάκια του και έκανε τη βόλτα του στη βροχή! "Γεια σου, σαλιγκαράκι!" είπε η Ζωή χαμογελώντας. "Σου αρέσει κι εσένα η βροχή, ε;"

Συνέχισε τη βόλτα της μέχρι που έφτασε στη μηλιά του κήπου. Πάνω στα κλαδιά κρέμονταν κατακόκκινα μηλα. Η Ζωή τέντωσε το χεράκι της και έκοψε δύο μεγάλα μήλα.

Η βροχή δυνάμωνε, κι έτσι αποφάσισε να επιστρέψει στο ζεστό της σπίτι. Έβγαλε τις γαλοτσες της, έκλεισε την ομπρέλα της και κάθισε στην κουζίνα. Έπλυνε τα μήλα και έφαγε το ένα. Ήταν τόσο γλυκό!

Η Ζωή πέρασε ένα υπέροχο φθινοπωρινό πρωινό. Έπαιξε στη βροχή με τις γαλοτσες και την ομπρέλα, πάτησε τα ξερά φύλλα, γνώρισε ένα σαλιγκαρι και έφαγε νόστιμα μηλα. Το φθινόπωρο ήταν η αγαπημένη της εποχή!

# data[].attributes.headline
Ο Μπάντυ και η

# data[].attributes.body
Ο Μπάντυ και η κολοκύθα της φιλίας

Ο Μπάντυ, ένα χαρούμενο καφετί σκυλάκι, έτρεχε στον κήπο. Ξαφνικά, κάτι πορτοκαλί τράβηξε το βλέμμα του.Ήταν μια τεράστια κολοκύθα!«Ουάου! Τι όμορφη μπάλα!» γάβγισε ο Μπάντυ και άρχισε να την σπρώχνει με τη μουσούδα του.Η κολοκύθα κύλησε και σταμάτησε κάτω από μια μηλιά, απ’ όπου έπεσε ένα κόκκινο μήλο.Εκεί ήταν ένας μικρός σκαντζόχοιρος.«Γεια σου! Μπορώ να πάρω αυτό το μήλο;» ρώτησε ντροπαλά. Ο Μπάντυ κούνησε την ουρά του. «Φυσικά! Αλλά… μπορείς να με βοηθήσεις να μεταφέρω την κολοκύθα στο σπίτι;». Έτσι, ο ένας έσπρωχνε, ο άλλος τραβούσε, και σιγά-σιγά κύλησαν την κολοκύθα ως την αυλή. «Ξέρεις;» είπε ο Μπάντυ. «Δεν είναι απλώς μια κολοκύθα — είναι το πρώτο μας κοινό παιχνίδι!».

# data[].attributes.headline
Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ ΚΑΙ Ο ΓΡΙΦΟΣ ΤΗΣ ΚΟΛΟΚΥΘΑΣ

# data[].attributes.subject
Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ ΚΑΙ Ο ΓΡΙΦΟΣ ΤΗΣ ΚΟΛΟΚΥΘΑΣ

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε ένα μικρό ξωτικό που το έλεγαν Παραμυθά.

Και ξέρετε γιατί τον φώναζαν έτσι;

Γιατί δεν υπήρχε βράδυ που να μην λέει παραμύθια στα παιδιά του δάσους.

Μόλις τελείωνε η βροχή, φόραγε τις γαλότσες του κι έβγαινε να μαζέψει λιχουδιές του φθινοπώρου για να φτιάξει γλυκό του κουταλιού , απο σταφύλι και κάστανο..

Γλυκό που πάντα κερνούσε στα παιδιά μετά τα παραμύθια του.

Έτσι λοιπόν, εκείνη τη μέρα, είδε ξαφνικά μπροστά του κάτι τεράστιο, στρογγυλό και πορτοκαλί να λαμπυρίζει.

Ήταν μια μεγάλη κολοκύθα!

Ο Παραμυθάς τρίβει τα χεράκια του χαρούμενος:

— «Μμμ, τι ωραίο γλυκό θα φτιάξω μ’ εσένα!»

Μα πριν προλάβει να την αγγίξει, η κολοκύθα κουνήθηκε και η φωνή της ακούστηκε βαθιά:

— «Παραμυθά, μικρέ μάγειρα των ιστοριών… Δεν θα με κόψεις έτσι απλά!

Αν θέλεις να με πάρεις, πρέπει πρώτα να βρεις τον γρίφο μου!»

Ο Παραμυθάς γέλασε. Του άρεσαν πολύ οι γρίφοι!

— «Για πες, λοιπόν, σοφή Κολοκύθα. Είμαι έτοιμος!»

Τότε η κολοκύθα, με μυστήρια φωνή, είπε:

«Γεννιέμαι ψηλό και σιγά σιγά μικραίνω,

το σκοτάδι φοβάται όταν εγώ φωτίζω.

Τι είμαι;»

Ο Παραμυθάς ξύστηκε στο κεφάλι, σκέφτηκε λίγο, κι ύστερα φώναξε:

— «Το βρήκα! Είσαι το κερί!»

Η Κολοκύθα άνοιξε ένα μεγάλο χαμόγελο και φωτίστηκε ολόκληρη σαν φανάρι:

— «Σωστά απάντησες, Παραμυθά! Πάρε με μαζί σου· και κάθε φθινόπωρο θα σου χαρίζω μια σπίθα μαγείας για κάθε παραμύθι που λες!»

# data[].attributes.attachment_caption
Εκδρομή στην φύση!!!

# data[].attributes.headline
Ο κύριος Ηρακλής ,η κυ

# data[].attributes.body
Ο κύριος Ηρακλής ,η κυρία Μαρία και ο μικρός τους γιος ο Δημήτρης φόρεσαν τις μπότες τους πήραν τις ομπρέλες τους κ πήγαν στο δάσος να μαζέψουν μανιτάρια.

Έπεφτε σιγανή βροχή προχωρούσαν χαρούμενοι και θαύμαζαν τη φύση,τα πουλάκια,τα δέντρα και τα σαλιγκάρια που είχαν βγει με την βροχή.

Μετά από ώρα γύρισαν χαρούμενοι στο σπίτι έβαλαν λάδι στο τηγάνι και μαγείρεψαν τα νόστιμα μανιτάρια.

Πέρασαν όλοι τους μια ωραία μέρα!

# data[].attributes.headline
Η Ελσα και το φύλλο που μιλούσε

# data[].attributes.subject
Η Ελσα και το φύλλο που μιλούσε

# data[].attributes.body
Μια φθινοπωρινή μερα,η μικρή Ελσα περπατούσε στον κήπο και παρατηρούσε τα φυλλα που έπεφταν απαλά και σκέπαζαν το χώμα. Ξαφνικά, ένα φύλλο κύλησε κοντά της και είπε: “Έλσα! Κοιτα! Κρύβω κάτι!» Η Έλσα γέλασε και σήκωσε το φύλλο.

Κάτω του βρήκε ένα μικρό τσαμπί σταφύλια! “Σε ευχαριστώ, μικρό φύλλο!”είπε.Το φύλλο στριφογύρισε χαρούμενο στον αέρα και χάθηκε μαζί με τα άλλα. Τότε η ελσα πήρε το τσαμπί από τα σταφύλια και το πήγε στην μαμά της. “Μαμα , μαμά κοιτα τι σου έφερα;”

Η μαμά χαμογέλασε και της είπε: “Είδες ελσα η φύση πάντα ξέρει να μας κάνει δώρα!»

# data[].attributes.headline
Η πριγκίπισσα Έλσα και ο σκαντζόχοιρος

# data[].attributes.subject
Η πριγκίπισσα Έλσα και ο σκαντζόχοιρος

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό σε ένα βασίλειο ήταν μια πριγκίπισσα που την έλεγαν Έλσα. Η πριγκίπισσα Έλσα είχε βαρεθεί στο βασίλειό της και ήθελε να κάνει δουλειές, οπότε βγήκε από το παλάτι και πήγε στην κουζίνα του βασιλείου. Στην αρχή ήθελε να φτιάξει μία μηλόπιτα για να έχει όταν πεινάσει,όμως είχε σκεφτεί νωρίτερα να μαζέψει τις ελιές για να φτιάξει λάδι για το παλάτι. Έφτιαξε λοιπόν τη μηλόπιτα και πήγε στο κτήμα. Στην ελιά που θα μάζευε ήταν κάτι λαχταριστά μανιτάρια φυτρωμένα, η Έλσα κάθισε δίπλα αλλά δεν πρόσεξε ότι υπήρχε και μία τρύπα που βρισκόταν μέσα ένας σκαντζόχοιρος. Η πριγκίπισσα έφαγε από τα μανιτάρια και έπεσε σε βαθύ ύπνο γιατί ήταν δηλητηριώδη. Ο σκαντζόχοιρος μύρισε τη μηλόπιτα και βγήκε έξω να φάει. Έφαγε όλη τη μηλόπιτα και καθώς επέστρεφε στην φωλιά του πέρασε κοντά από την Έλσα και την τρύπησε με τα αγκάθια του. Τότε η Έλσα ξύπνησε! Είχε καταλάβει τι συνέβη και τον ευχαρίστησε πολύ που της έσωσε τη ζωή γιατί θα κοιμόταν για πάντα. Η Έλσα και ο σκαντζόχοιρος έγιναν οι καλύτεροι φίλοι, τον πήρε στο βασίλειο και έζησαν ευτυχισμένοι μια ζωή τρώγοντας μηλόπιτες που έφτιαχνε οι Έλσα.

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ο Sonic. Ο Sonic ήταν ένας μπλε σκαντζόχοιρος με κόκκινα παπούτσια.

Καθώς περπατούσε μια μέρα στο δάσος είδε ένα φθινοπωρινό πορτοκαλί φύλλο. Το κράτησε ψηλά και το πήρε ο αέρας. Τότε κατάλαβε ότι ήρθε το φθινόπωρο και εκεί κοντά θα έχει σταφύλια. Έψαξε λοιπόν, τα βρήκε και τα έφαγε.

Τότε είδε ένα σαλιγκάρι που πεινούσε κι αυτό. Ο Sonic όμως τα έφαγε όλα εκτός από ένα σταφύλι που το άφησε για το σαλιγκάρι. Και έτσι έγιναν φίλοι καλοί.

Επειδή έβρεχε πήραν ομπρέλα και φόρεσαν μπότες και πήγαν σπίτι του Sonic που ήταν μέσα σε μια σπηλιά για να στεγνώσουν και να κοιμηθούν. Όταν ξύπνησαν βρήκαν δυο κολοκύθες και τις έφαγαν και αυτές.

Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

# data[].attributes.headline
Ο Χαλκ και ο σκαντζόχοιρος

# data[].attributes.subject
Ο Χαλκ και ο σκαντζόχοιρος

# data[].attributes.body
Μια φθινοπωρινή μέρα ο Χαλκ αποφάσισε να κάνει μία βόλτα στο πάρκο. Περπατούσε λοιπόν αμέριμνος, όταν ξαφνικά γλίστρησε πατώντας πάνω στο λάδι που είχε χυθεί από έναν περαστικό που διέσχιζε νωρίτερα τον ίδιο δρόμο. Ο Χαλκ, βρέθηκε φαρδύς πλατύς στο έδαφος. Δίπλα του, παρστήρησε έναν σκαντζόχοιρο, ο οποίος ζούσε στο πάρκο και τουρτούριζε απ' το κρύο. Ο Χαλκ σηκώθηκε και πλησίασε τον σκαντζόχοιρο. Ο σκαντζόχοιρος φοβήθηκε και σκέφτηκε πως αυτό το μεγάλο πράσινο πλάσμα θέλει να του κάνει κακό.Τότε ο Χαλκ, αφού κοίταξε λίγο τριγύρω σκεπτικός, ξεκίνησε να μαζεύει μερικά πεσμένα φύλλά και κλαδιά δέντρων και να τα μεταφέρει όλα πίσω από έναν θάμνο εκεί κοντά. "Μα τί κάνει;", απόρησε ο σκαντζόχοιρος; Ο Χαλκ πολύ γρήγορα είχε φτίαξει ένα σπιτάκι από φύλλα και κλαδιά. Ικανοποιημένος κοιτώντας την καρασκευή του, είπε με χαρά: "Τώρα μάλιστα! Δεν θα κρυώνεις πια μικρέ μου φίλε!" Ο σκαντζόχοιρος δεν πίστευε στα μάτια του και ενθουσιασμένος αναφώνησε: "Σ' ευχαριστώ! Δεν θα ξεχάσω ποτέ την καλή σου πράξη!" Ο σκαντζόχοιρος κατάλαβε πως δεν πρέπει να κρίνουμε τους άλλους από την εμφάνιση αλλά από αυτό που έχουν μέσα στην καρδιά!

# data[].attributes.headline
Ρουλης ρεγκουανζα ο σκατζοχειρουλης

# data[].attributes.subject
Ρουλης ρεγκουανζα ο σκατζοχειρουλης

# data[].attributes.body
Στην πιο φωτεινή πλευρά του φεγγαριού, σε ένα δάσος γεμάτο από δέντρα με διαστημικά κάστανα ζούσε μια περίεργη φυλή από σκατζοχειρους. Μαζι τους ζούσε και ο Ρουλης ρεγκουανζα, ο πιο γενναίος σκατζοχειρουλης, αλλά και ο πιο περίεργος. Όλο το χρόνο φορούσε γαλοτσες, αδιάβροχο και κρατούσε πάντα ανοιχτή την ομπρέλα του. Έτσι όλοι τον περιγελούσαν. Αλλα αυτός του κεφαλιού του. Μια φθινοπωρινή μέρα ένας κακος εξωγήινος με κεφάλι κολοκύθας εμφανίστηκε κρατώντας ένα όπλο που πέταγε με δύναμη νερό. Όλοι στο χωριό φοβισμένοι τρεχαν να κρυφτούν αλλά ο Ρουλης Ρεγκουανζα ο σκατζοχειρουλης ύψωσε την ομπρέλα του απέναντι στον κακό κολυκυθοεξωγιηνο και τον έδιωξε μακρυά σώζοντας όλο το χωριό.. Απο τότε κανείς δεν τον κορόιδεψε ξανά . Τώρα πια ο Ρουλης Ρεγκουανζα ο σκατζοχειρουλης είναι ο φύλακας του διαστημικού σκατζοχειροχωριου..

# data[].attributes.headline
Η Έλσα και ο σκαντζόχοιρος 

# data[].attributes.subject
Η Έλσα και ο σκαντζόχοιρος 

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η βασίλισσα Έλσα και ο φίλος της ο σκαντζόχοιρος.. Μία μέρα αποφάσισαν να φτιάξουν ένα κέικ με κάστανα.. Μάζεψαν τα υλικά.. Ζάχαρη, αυγά, αλεύρι, λάδι.. Αλλά τους έλειπαν τα κάστανα.. Ετσι λοιπόν αποφάσισαν να πάρουν το καλαθάκι τους και να πάνε στο δάσος να μαζέψουν μερικά..Εκτός όμως από κάστανα, λίγο πιο δίπλα βρήκαν και ωραία μεγάλα σταφύλια.. Τα πήραν και αυτά για να φτιάξουν ενα ωραίο γλυκό.. Αφου γύρισαν σπίτι ξεκίνησαν να μαγειρεύουν... Λερώθηκαν παντού αλλά γέλασαν πολύ και πέρασαν πολύ ωραία.

# data[].attributes.headline
Ο Σόνικ και το Μυστικό του Φθινοπώρου

# data[].attributes.subject
Ο Σόνικ και το Μυστικό του Φθινοπώρου

# data[].attributes.body
Στο φθινοπωρινό δάσος ζούσε ο πιο γρήγορος σκαντζόχοιρος του κόσμου: ο Σόνικ. Έτρεχε τόσο γρήγορα που άφηνε πίσω του σύννεφα από πεσμένα φύλλα δέντρων!

Μια μέρα, βρήκε ένα χρυσό φύλλο που άστραφτε. Εκεί εμφανίστηκε ο Lucia, ένα μαγικό Pokémon.

- «Σόνικ, θέλω τη βοήθειά σου» του είπε. «Χρειαζόμαστε τρία φθινοπωρινά δώρα για να ζωντανέψει το δάσος:

1. Ένα χρυσό φύλλο,

2. Μια μεγάλη κολοκύθα,

3. Ένα τσαμπί σταφύλια.»

Ο Σόνικ έτρεξε σαν αστραπή! Ανέβηκε στο πιο ψηλό δέντρο και πήρε το χρυσό φύλλο. Έπειτα, διάλεξε την πιο ζουμερή κολοκύθα από το ξέφωτο και μάζεψε τα πιο γλυκά σταφύλια από τον αμπελώνα.

Με τη βοήθεια του Lucia, τα δώρα έφεραν χαρά και χρώμα στο δάσος.

Κι από τότε, κάθε φθινόπωρο, το δάσος λάμπει… χάρη στον γρήγορο ήρωα σκαντζόχοιρο και το Πόκεμον φίλο του , τον Lucia.

# data[].attributes.headline
Η βολτα μιας πριγκίπισσας

# data[].attributes.subject
Η βολτα μιας πριγκίπισσας

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μία πριγκίπισσα που την έλεγαν Σοφία. Μία μέρα αποφάσισε να πάει μία βόλτα στο δάσος.. Στον δρόμο που περπατούσε ανάμεσα στα δέντρα άρχισε να πεινάει.. Τότε είδε μπροστά της μία κολοκύθα και ένα μεγάλο μανιτάρι και αποφάσισε να κάτσει επάνω στην κολοκύθα και να κάνει το μανιτάρι τραπέζι...Ακούμπησε λοιπόν εκεί ενα καλαθάκι που είχε μαζί της.. Στο καλαθάκι ειχε βάλει νόστιμα σταφύλια.. Αφού τα έφαγε συνέχισε το δρόμο της και βρήκε πολλα φύλλα του φθινοπώρου... Αφού έκατσε και έπαιξε με τα φύλλα για λίγη ώρα, έβαλε και μερικά στο καλάθι της για τα πάει σπίτι της και να φτιάξει ένα φθινοπωρινό διακοσμητικό..

# data[].attributes.headline
Ο καουμπόι που έκλαιγε 

# data[].attributes.subject
Ο καουμπόι που έκλαιγε 

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας καουμπόι που έτρεχε και έπεσε πάνω σε μια ψηλή πέτρα που δεν την είχε δει και μάτωσε στο γόνατο. Όπως φύσαγε αέρας, ένα πορτοκάλι φύλλο βρέθηκε μπροστά του, που είχε πέσει από μια μουριά. Αφού το έπιασε, το έβαλε στο γόνατό του. Μέχρι να γίνει καλά, επειδή πεινούσε πήρε από την τσάντα του ψωμί και λάδι για να φάει. Ξαφνικά, πίσω από ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, που είχε ακουμπήσει την πλάτη του, ήταν ένας σκαντζόχοιρος, που πήγε κοντά του για να τον παρηγορήσει. Ο καουμπόι πήρε κάστανα, που είχε στην τσάντα του και τα έδωσε στον σκαντζόχοιρο για να φάει και εκείνος. Αφού έφαγαν, έφυγαν παρέα για την παιδική χαρά.

# data[].attributes.headline
Πικνικ στο δάσος 

# data[].attributes.subject
Πικνικ στο δάσος 

# data[].attributes.body
Ένα πρωινό ο Σούπερμαν αποφάσισε να πάει να συναντήσει τους φίλους του στο δάσος.Πηρε λοιπόν το μπαστούνι του και βγήκε απ' το σπίτι του.Καθώς περπατούσε άρχισε να γουργουριζει η κοιλιά του,είχε πιεί μόνο νερό για πρωινό...έτσι λοιπόν άρχισε να ψάχνει στο δάσος για τροφή.Πρωτα σκάλισε το χώμα και τα φύλλα που ήταν πεσμένα στο έδαφος και ανακάλυψε ένα μανιτάρι,το έκοψε και το φυλαξε στην τσέπη του.Μετά σκέφτηκε πως θα μπορούσε να πετάξει από δέντρο σε δέντρο ώστε να κόψει περισσότερους καρπούς...σήκωσε τα χέρια του ψηλά πήρε φόρα και πέταξε σε μια καστανιά και από εκεί σε μια ελιά και μετά σε μια κληματαριά και μάζεψε κάστανα,ελιές και σταφύλια..Οι τσέπες του είχαν γεμίσει.Γρηγορα γρήγορα έφυγε για να συναντήσει τους φίλους του και μαζί να απολαύσουν ένα πικνικ με όλα τα υπέροχα καλουδια που είχε μαζέψει!Ήταν μια υπέροχη φθινοπωρινή μέρα!

# data[].attributes.headline
«Η Πριγκίπισσα και το Σκατζοχοιράκι»

# data[].attributes.subject
«Η Πριγκίπισσα και το Σκατζοχοιράκι»

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε η Πριγκίπισσα Ομπρελίνα.
Φορούσε ροζ μπότες και κρατούσε μια πολύχρωμη ομπρέλα.

Ένα φθινοπωρινό πρωινό, βρήκε ένα μικρό σκατζοχοιράκι κάτω από μια ελιά.
Το σκέπασε με την ομπρέλα της και του είπε, Έλα, μικρούλι, πάμε μια βολτα στον ελαιωνα
Χάρηκαν, τραγούδησαν και χόρεψαν μαζί κάτω από τη βροχή.

Και από τότε η Ομπρελίνα και το σκατζοχοιράκι γινανε φιλοι!

# data[].attributes.headline
Μια φορά και έναν καιρ

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα παιδί που τον έλεγαν Νικόλα.μια μέρα βροχερή ο Νικόλας φόρεσε τις γαλοτσες του,πήρε την ομπρέλα του και ξεκίνησε για το δάσος,για να μαζέψει φύλλα.Εκει στο δάσος συνάντησε έναν σκαντζόχοιρο,που κρυβόταν πίσω από μια μεγάλη κολοκύθα.Βοηθησε το σκαντζόχοιρο να γυρίσει στη μαμά του,και μετά ο μικρός Νικόλας γύρισε χαρούμενος στο σπίτι του και κόλλησε τα φύλλα στο ημερολόγιο του.

# data[].attributes.headline
Το σκουλήκι και το μαγικό μπουκάλι

# data[].attributes.subject
Το σκουλήκι και το μαγικό μπουκάλι

# data[].attributes.body
Μια μέρα, το σκουλήκι βρήκε στο χώμα ένα παλιό μπουκάλι που έλαμπε.

Προσπάθησε να το ανοίξει, αλλά δεν μπορούσε.

Έτσι, ζήτησε βοήθεια από τον φίλο του, τον σκαντζόχοιρο.

Εκείνος του είπε πως χρειάζεται τις μαγικές μπότες που κρύβονται κάτω από το μανιτάρι.

Το σκουλήκι τις βρήκε, τις φόρεσε και —πλουφ!— το μπουκάλι άνοιξε.

Τότε εμφανίστηκε ένα μικρό τζίνι, που του χάρισε ένα τσαμπί σταφύλια.

Από τότε, όποιος έτρωγε από αυτά τα σταφύλια, γέμιζε χαρά και φως.

# data[].attributes.headline
Η βόλτα του Τομ 

# data[].attributes.subject
Η βόλτα του Τομ 

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ο Τομ το σαλιγκάρι που γυρνούσε στο δάσος . Καθώς σερνόταν στο μονοπάτι ανάμεσα από τα δέντρα, έπεσε ξαφνικά ένα κάστανο πάνω στο καβούκι του . Τρομαγμένος το ρωτάει

- Ει , τι κάνεις εκεί, θα μου χαλάσεις το σπιτικό μου.

- Δεν το ήθελα, συγγνώμη. Θα με συγχωρέσεις και να γίνουμε φίλοι.

-Ναι σε συγχωρώ, και δέχομαι να είμαστε πλέον φίλοι. Πάμε τώρα μαζί καινούργιε μου φίλε, στην αράχνη. Πρέπει να μου κλείσει την τρύπα στο καβούκι μου , με τον ιστό της για να μην κρυώνω ούτε να βρέχομαι τώρα που εχουμε φθινόπωρο.

Ξεκίνησαν να τσουλανε μαζί για την αράχνη, ώσπου τους έκλεισε το δρόμο ένα μήλο, και τους ρωτάει

-Θέλετε να παίξουμε μαζί?

- Βέβαια απάντησαν και οι δύο, αλλά πρέπει να φτάσουμε στην αράχνη.

Και ετσι οι τρεις φίλοι συνέχισαν τον δρόμο τους.

Ώσπου ακούστηκαν βροντές και αστραπές, και ξεκίνησε μια δυνατή βροχή. Αμέσως φόρεσαν τις γαλότσες τους , τα μπουφάν τους, άνοιξαν τις ομπρέλες τους και σιγά σιγά έφτασαν στην αράχνη.

Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

# data[].attributes.headline
Ο Σονικ στο δασος

# data[].attributes.subject
Ο Σονικ στο δασος

# data[].attributes.body
Μια βροχερή μερα, ο Σονικ οπως καθε μερα βγηκε για την πρωινή του βολτα. Καθώς περπαταγε στο δάσος ειδε ενα σπασμενο μπουκαλι απο το οποιο είχε χυθεί ολο το λάδι. Κοιταξε τριγυρω και ερχόταν ο ξαδερφος του ο μικρός σκατζοχοιρος και του ζητησε βοήθεια.

"Σε παρακαλω μπορείς να με βοήθησεις να μαζεψουμε τα σπασμενα κομματια για να μην τα πατησει κανενα αλλο ζωακι?"ειπε ο Σονικ."Μετα χαρας" απαντησε ο μικρος σκαντζοχοιρος.Ετσι οι δυο τους μαζεψαν τα γυαλια και συνεχισαν τη βολτα τους μαζι, εβαλαν στο καλαθακι τους μπολικα σταφυλια και μανιταρια και πηραν το δρομο της επιστροφης για το σπιτι.

# data[].attributes.attachment_caption
Το σαλιγκάρι, ο σκαντζόχοιρος και το μαγικό βελανίδι

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, το σαλιγκάρι βρήκε μέσα στο δάσος ένα όμορφο βελανίδι.

Το πήρε προσεκτικά και το πήγε στον καλό του φίλο, τον σκαντζόχοιρο.

«Αν το φυτέψεις κάτω από μια μπότα γεμάτη χώμα», του είπε,

«θα συμβεί κάτι μαγικό!»

Ο σκαντζόχοιρος χάρηκε πολύ. Πήρε το βελανίδι και το φύτεψε μέσα σε μια παλιά μπότα που είχε γεμίσει με χώμα.

Κι εκεί, ύστερα από λίγο, φύτρωσε ένα αμπέλι γεμάτο γλυκά, λαμπερά σταφύλια!

Το άρωμά τους απλώθηκε σε όλο το δάσος, και τα ζώα άρχισαν να γελούν και να τραγουδούν χαρούμενα.

Από τότε, κάθε φθινόπωρο, το σαλιγκάρι και ο σκαντζόχοιρος θυμούνται το μαγικό βελανίδι και γεμίζουν τον τόπο χαρά και φως.

# data[].attributes.headline
Η Θεοδώρα και οι νέοι της φίλοι

# data[].attributes.subject
Η Θεοδώρα και οι νέοι της φίλοι

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα όμορφο κοριτσάκι που την έλεγαν Θεοδώρα και της άρεσαν πολύ τα μήλα. Ένα πρωινό σηκώθηκε και η μαμά της ζήτησε να πάει στο φούρνο να πάρει ψωμί και να μαζέψει ντομάτες, αγγούρια και μήλα από τον κήπο. Αφού φίλησε τη μαμά της, πήρε το καλαθάκι της και ξεκίνησε.

Στη διαδρομή έπιασε βροχή και έτρεξε γρήγορα κάπου να κρυφτεί. Όταν σταμάτησε, το μονοπάτι είχε γεμίσει σαλιγκάρια...τόσα πολλά που δεν είχε δει ποτέ έως τώρα. Πατούσε στις μύτες των ποδιών της, για να μπορέσει να συνεχίσει το δρόμο της. Μπροστά της είδε μια φουντωτή μηλιά με κατακόκκινα μήλα, άπλωσε το χέρι της και έκοψε ένα. Πάνω του ήταν ένα σαλιγκάρι , που προσπαθούσε να φάει το μήλο. Η μικρή Θεοδώρα τρόμαξε και άρχισε να ουρλιάζει. Ξαφνικά, το σαλιγκάρι τη ρώτησε « Γιατί τρόμαξες, κοριτσάκι, δεν έχεις ξαναδεί σαλιγκάρι;» και η Θεοδώρα απόρησε «Μα εσύ μιλάς...Πώς είναι δυνατόν;». Το σαλιγκάρι απάντησε «Μόνο τα παιδάκια, που είναι αθώα, μπορούν να μ' ακούσουν; Θα σε πείραζε να φάω αυτό και εσύ να πάρεις κάποιο άλλο;», η Θεοδώρα απάντησε « Όχι, μπορείς να το φας..Εσένα θα σε πείραζε, να έρθεις μαζί μου να σε προσέχω;». Το σαλιγκάρι δέχτηκε την πρόταση, το έβαλε στο καλαθάκι της μαζί με τα μήλα και συνέχισε.

Στο δρόμο συνάντησε μια πεδιάδα γεμάτη μανιτάρια, μικρά, μεσαία, μεγάλα, κόκκινα και μαύρα. Ήταν πολύ ωραίο θέαμα αλλά ωραιότερο ήταν το μωράκι σκαντζοχοιράκι που αντίκρυσε μπροστά της. Ήταν τόσο χαριτωμένο. Η Θεοδώρα πλησίασε να το πιάσει και αυτό άπλωσε τα μικρά αγκαθάκια του. «Μη με φοβάσαι, δε θα σου κάνω κακό» και το σκαντζοχοιράκι κλαίγοντας της είπε «Έχω χάσει τους γονείς μου. Μπορείς να με βοηθήσεις να τους βρω;». Η Θεοδώρα κοίταξε στο βάθος, τους βρήκε και του ζήτησε να την εμπιστευτεί ώστε να το πιάσει και να το πάει στην οικογένειά του. Όταν τους ένωσε όλους, η οικογένειά του, την ευχαρίστησε και εκείνη ικανοποιημένη από την καλή της πράξη, επέστρεψε στο σπίτι της με όσα της ζήτησε η μανούλα της και με το νέο της φίλο....το σαλιγκάρι.

# data[].attributes.headline
Μια φορά και έναν καιρ

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα σαλιγκάρι ο Πεπιτο………

Ένα βροχερό πρωινό βγήκε μια βόλτα περπατώντας πάνω στα πεσμένα φθινοπωρινά φύλλα…..

Μετά από λίγη ώρα συνάντησε ένα κοριτσάκι που κρατούσε μια μπλε ομπρέλα κ φορούσε γαλότσες……

Το κοριτσάκι μίλησε στο πεπιτο……κ του είπε αν θέλει να τον πάρει μαζί της και να τον βάλει μέσα σε μια κολοκύθα….που είχε φτιάξει μέχρι να σταματήσει η βροχή……

Εκείνος συμφώνησε….κ έτσι οι δυο τους γίνανε πολύ καλοί φίλοι!!!

# data[].attributes.headline
Ο κ. Νικόλας με τις κόκκινες μπότες και τον ήλιο κολοκύθα

# data[].attributes.subject
Ο κ. Νικόλας με τις κόκκινες μπότες και τον ήλιο κολοκύθα

# data[].attributes.body
Μια και ενα καιρό ήταν ο κ. Νικόλας.

Ένα απόγευμα έβαλε τις αγαπημένες του κόκκινες μπότες και σκέφτηκε να παει μια βόλτα στο δάσος. Εκεί, αντίκρισε ενα τεράστιο και πολύχρωμο μανιταρι. Αμέσως, σκέφτηκε να το πλησιάσει... Καιιιιι ξαφνικά κάτω απο το μανιταρι ηταν κρυμμένο ενα σαλιγκάρι πολύ τρομαγμένο...

"Τι επαθες; Γιατί είσαι εδω; Πως μπορώ να σε βοηθήσω; " τον ρώτησε.

"Φοβάμαι πολύ, έχω χάσει τον δρόμο για το σπιτι μου και σε λίγο νυχτωνει" του απάντησε.

"Μην φοβάσαι,  είμαι εγω εδω για σενα!" Του χαμογελασε. Κι έτσι δίχως να το σκεφτεί, ο κ. Νικόλας πήρε στα χέρια του το σαλιγκάρι και πηραν το μονοπάτι στα αριστερά.  Καθώς ξεκίνησε να νυχτώνει παρατηρησαν να λάμπει κάτι σαν διαμάντι.

"Καλε τι ειναι αυτό μπροστά μας;"

"Ααααα μια φωτεινη κολοκύθα" ειπε το σαλιγκάρι. Αυτή θα μας οδηγήσει στο σπιτι σου" απαντησε ο κ. Νικολας. Και πράγματι, η κολοκύθα τους έδειξε τον δρόμο.

Και ζήσαν αυτοί καλα και εμείς καλύτερα!

# data[].attributes.headline
Μια φορά και έναν καιρ

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό ήταν δυο φιλοι.

Ο σκαντζόχοιρος και το σαλιγκάρι.

Είχαν πάει στο πάρκο του Τρίτση και τρώγανε κάστανα και σταφύλια.

Έπαιζαν βόλεϊ με τα μήλα και την κολοκύθα.

Το βραδύ πήγαν σπίτι τους που ηταν μανιταροσπιτο. Τέλος

# data[].attributes.headline
Η φθινοπωρινή περιπέτεια του Γαργαλίγκου και του Φαγοπότη

# data[].attributes.subject
Η φθινοπωρινή περιπέτεια του Γαργαλίγκου και του Φαγοπότη

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα πολύ μακρινό μέρος, υπήρχε ένα όμορφο, πυκνό δάσος από πλατάνια. Στο ξέφωτο του δάσους ζούσαν δύο μικροσκοπικά πλασματάκια: ο Γαργαλίγκος και ο Φαγοπότης. Ο Γαργαλίγκος λάτρευε να γαργαλάει τα παιδάκια με τα δαχτυλάκια του, ξεκινώντας από τις πατούσες και φτάνοντας το λαιμό των παιδιών. Και ο Φαγοπότης λάτρευε να γαργαλάει τα παιδάκια με τα μικρά γαλάζια του δοντάκια στην κοιλίτσα και τα πλευράκια τους. Τους άρεσε τόσο πολύ να ακούνε το παιδικό γέλιο...

Ο Γαργαλίγκος ζούσε σε μία πορτοκαλί κολοκύθα. Η κολοκύθα ήταν σκαλισμένη σαν σπίτι και χωρούσε μέσα της όλα τα πράγματα και τα παιχνίδια του Γαργαλίγκου ενώ ο Φαγοπότης είχε το σπίτι του σε ένα μανιτάρι με άσπρο κορμό και με κόκκινο, με άσπρες βούλες, καπέλο.

Μία φθινοπωρινή μέρα, που φυσούσε ένα κρύο αεράκι, τα δύο φιλαράκια ξεχύθηκαν στο δάσος για να βρουν παιδάκια να πειράξουν, όπως κάθε άλλη μέρα. Όμως ο αέρας άρχισε να γίνεται πιο δυνατός, τόσο δυνατός που έριχνε κάτω τα πλατανόφυλλα. Ο Γαργαλίγκος και ο Φαγοπότης ενθουσιάστηκαν με τα πλατανόφυλλα που τα φυσούσε ο αέρας και άρχισαν να κρεμιούνται από τα κοτσάνια τους και να πετάνε. Διασκεδάζανε τόσο πολύ...

Ξαφνικά μία έντονη ριπή του αέρα τους παρέσυρε και τους μετέφερε σε μία μακρινή κουζίνα με ένα κελάρι. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπαν κουζίνα με κελάρι. Το κελάρι είχε μέσα κάθε λογής τρόφιμα: λαχταριστά κίτρινα και λευκά τυριά, ζουμερά λουκάνικα, τραγανά μπισκότα, σταρένιο ψωμί, στρογγυλές πατατούλες, κατακόκκινα μήλα, σοκολάτες,  σταφύλια με ολοστρόγγυλες και γυαλιστερές σαν μαργαριτάρια, ρώγες, και πολλές άλλες λιχουδιές.

Τα δύο φιλαράκια είχαν ενθουσιαστεί τόσο πολύ με την ανακάλυψή τους και έλεγαν το ένα στο άλλο «θέλω να μείνω για πάντα εδώ». Είχαν ξεχάσει πόσο λατρευαν να γαργαλάνε παιδάκια, αλλά κυρίως πόσο πολύ είχαν απομακρυνθεί από το σπίτια τους στο δάσος.

Έφαγαν τυριά, έφαγαν ψωμιά και όταν τελείωσαν με τα λουκάνικα, σκαρφάλωσαν σε ένα βάζο με μαρμελάδα, αλλά ήταν δύσκολο να το ανοίξουν. Από εκεί όμως ειδαν ενα μισανοιχτό βάζο με ταχίνι με κακάο. Άρπαξαν όσο ψωμί μπορούσαν στα χέρια τους και βούτηξαν μες στο σοκολατένιο άλειμμα. Όταν φούσκωσε η κοιλιά τους για τα καλά, κατευθύνθηκαν προς το σταφυλάκι για να δροσιστούν.

Αφού έφαγαν και χόρτασαν θέλησαν να ξεκουραστούν. Έψαχναν να βρουν ένα μέρος να είναι τόσο άνετο όσο η κολοκύθα και το μανιτάρι. Χώθηκαν στις τρύπες ενός έμμενταλ αλλά γλιστρούσαν πολύ. Μετά δοκίμασαν να ξαπλώσουν σε μία τρυφερή μπριζόλα αλλά ήταν πολύ υγρή. Ύστερα μπήκαν σε ένα σακουλάκι με χυλοπίτες αλλά ήταν σαν λαβύρινθος και ζαλίζονταν. Τότε συνειδητοποίησαν πόσο πολύ τους έλειπε το σπίτι τους και ευχήθηκαν να ήταν πίσω στο δάσος: ο Γαργαλίγκος στην κολοκύθα του και ο Φαγοπότης στο μανιτάρι του.

Η ευχή τους ήταν τόσο έντονη και ειλικρινής που μια καλή νεράιδα, με πολύχρωμα φτερά και ένα μαγικό ραβδάκι την άκουσε και τους λυπήθηκε. Κατευθείαν εμφανίστηκε μπροστά τους και τους είπε: «Μη στεναχωριέστε μικρά μου πλασματάκια! Σύντομα θα γυρίσετε στο δάσος!» και με ένα κούνημα του ραβδιού κάλεσε μία πανέμορφη πεταλούδα και βοήθησε τους δύο φίλους να ανέβουν στην πλάτη της. Ο Γαργαλίγκος και ο Φαγοπότης κοίταξαν με ευγνωμοσύνη την καλη νεράιδα, την ευχαρίστησαν και γύρισαν πίσω στο δάσος μέσα σε έναν ανεμοστρόβιλο από πλατανόφυλλα. Σε λίγη ώρα ήταν πίσω στο γνώριμο δάσος και μιλούσαν με ενθουσιασμό για την περιπέτεια τους. Το βράδυ αποκαμωμένοι πλέον γύρισαν στην κολοκύθα και το μανιτάρι και κοιμήθηκαν βαθιά. Τις επόμενες μέρες συνέχισαν να βρίσκουν παιδάκια και να τα γαργαλάνε και να χαίρονται τις χαρούμενες παιδικές φωνές, ποτε όμως δεν ξέχασαν τη φθινοπωρινή τους περιπέτεια...

Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα....

# data[].attributes.attachment_link.title
Γαργαλίγκος και Φαγοπότης

# data[].attributes.headline
Ο σκαντζόχοιρος και ο σκίουρος σε νέες περιπέτειες! 

# data[].attributes.subject
Ο σκαντζόχοιρος και ο σκίουρος σε νέες περιπέτειες! 

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, μια βροχερή μέρα του φθινοπώρου ο σκαντζόχοιρος φόρεσε τις μπότες του και πήρε την ομπρέλα του για να πάει να μαζέψει μανιτάρια! Μάζεψε τόσα πολλά μανιτάρια και αποφάσισε να τα μοιραστεί μαζί με το φίλο του το σκίουρο. Μαζεύτηκαν λοιπόν στο δεντρόσπιτο τους, έβαλαν στη φωτιά μια κατσαρόλα με ελαιόλαδο και τα έψησαν για να τα φάνε! Ήταν πολύ νόστιμα και ήθελαν να βρέξει ξανά σύντομα για να ζήσουν νέες περιπέτειες!

# data[].attributes.headline
Ο σκαντζόχοιρος είναι πεινασμένος 

# data[].attributes.subject
Ο σκαντζόχοιρος είναι πεινασμένος 

# data[].attributes.body
Ο Τέιλς ο σκαντζόχοιρος ήταν πολύ πεινασμένος. Αποφάσισε να βγει μία βόλτα στο δάσος να γεμίσει την κοιλιά του. Έτσι όπως περπάταγε βρήκε ένα κόκκινο πουά 🍄 μανιτάρι. Μμμμμ, πόσο μου αρέσουν τα μανιτάρια! Σίγουρα θα έχει κι άλλα εδώ κοντά, σκέφτηκε. Έτσι όπως έψαχνε, ξαφνικά είδε μπροστά του μία κλιματαριά γεμάτη με ζουμερά σταφύλια! Μιαμ μιαμ, πόσο μου αρέσουν τα σταφύλια! Είμαι πολύ τυχερός φαίνεται, θα φάω με την ψυχή μου! Και έφαγε όντως μέχρι να χορτάσει. Στην επιστροφή βρήκε κι άλλα μανιτάρια και σκέφτηκε να μαζέψει λίγα για τους φίλους του. Το απόγευμα κάλεσε τους φίλους του στη φωλιά του και φάγανε όλοι παρέα ψητά μανιτάρια στα κάρβουνα! Τι ωραίο που είναι να μοιραζόμαστε! Και φάγανε αυτοί καλά, και εμείς καλύτερα!

# data[].attributes.headline
Ο Δρακουμέλ σε φθινοπωρινές περιπέτειες.

# data[].attributes.subject
Ο Δρακουμέλ σε φθινοπωρινές περιπέτειες.

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, ήτανε ο Δρακουμέλ, που ήθελε να πιάσει όλα τα στρουμφάκια. Μια βροχερή μέρα, φόρεσε τις γαλότσες του, πήρε την ομπρέλα του και τη γάτα του την Ψιψινέλ και ξεκίνησε να πάει στο στρουμφοχωριό. Στο δρόμο καθώς προχωρούσε, βρήκε πεσμένα κάστανα απο μια καστανιά και αποφάσισε να τα δώσει στην Ψιψινέλ να τα φάει. Στην Ψιψινέλ όμως δεν αρέσουνε τα κάστανα και είπε "ίου-ίου" και τα πέταξε κάτω. Εκείνη την ώρα απο εκέι περνούσε ένας πεινασμένος σκαντζόχοιρος και τα έφαγε. Ο Δρακουμέλ συνέχισε το δρόμο του και μόλις έφτασε στο στρουμφοχωριό, είδε τα στρουμφάκια να φτιάχνουν ένα μαγικό φίλτρο με κολοκύθα, για να τον εξοντωσουν και φοβήθηκε και αποφάσισε να γυρίσει γρήγορα στο σπίτι του. Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο Τέιλς και το σαλιγκάρι περπατάνε προς το ελαιοτριβείο.

# data[].attributes.headline
Ο Τέιλς και το σαλιγκάρι στο ελαιοτριβείο. 

# data[].attributes.subject
Ο Τέιλς και το σαλιγκάρι στο ελαιοτριβείο. 

# data[].attributes.body
Ήταν μια βροχερή μέρα του Νοέμβρη. Ο Τέιλς, ο σκαντζόχοιρος, αποφάσισε να αφήσει το δάσος και να μπει μέσα σε ένα ελαιοτριβείο για να προστατευτεί από τη βροχή. Πήγε μαζί του για παρέα και ο φίλος του το σαλιγκάρι, που αγαπάει πολύ τη βροχή. Μέσα στο ελαιοτριβείο πέρασαν πολύ όμορφα! Είδαν όλα τα μηχανήματα που τρίβουν και πατάνε τις ελιές, και πώς παράγεται το ελαιόλαδο. Εντυπωσιάστηκαν! Εκεί οι άνθρωποι του ελαιοτριβείου είχαν ένα πανέρι με μήλα και τους κέρασαν από ένα μήλο. Ω, τι χαρά!

-Μας αρέσουν πολύ τα μήλα, είναι τόσο θρεπτικά! Ευχαριστούμε που μας ξεναγήσατε στο ελαιοτριβείο σας και μάθαμε τόσα καινούργια πράγματα! (είπαν ο Τέιλς και το σαλιγκάρι).

-Να έρθετε ξανά όποτε θέλετε! Η χαρά ήταν δική μας! (είπαν οι άνθρωποι του ελαιοτριβείου)

Ο Τέιλς και το σαλιγκάρι γύρισαν χαρούμενοι στο δάσος να πουν τα νέα στους φίλους τους!

# data[].attributes.headline
Ένα βροχερό φθινοπωρινό απόγευμα!

# data[].attributes.subject
Ένα βροχερό φθινοπωρινό απόγευμα!

# data[].attributes.body
Ένα βροχερό φθινοπωρινό απόγευμα η μικρή Μαρία που έμενε δίπλα στο μικρό δάσος φόρεσε τις ροζ γαλότσες της,πήρε την πολύχρωμη ομπρέλα της και βγήκε να περπάτησει στην βροχούλα.Μπήκε στο δάσος και λίγα μέτρα πιο κάτω συνάντησε ένα μικρό σκαντζόχοιρο που είχε μπλέξει τα αγκάθια του σε ένα κλαδί ελιάς.Τον βοήθησε να ελευθέρωθει και μαζί μάζεψαν ελίτσες για να τις βάλουν σε ένα βαζάκι με λάδι για τον χειμώνα.

Η Μαρία περπάτησε μαζί με τον σκαντζόχοιρο στο δάσος και πλατσούριζαν στα νερά όταν βρήκαν μια όμορφη μεγάλη κίτρινη κολοκύθα.

Χάρηκαν τόσο πολύ και έπαιζαν μαζί της ώσπου η βροχή σταμάτησε και βγήκε ένα πανέμορφο ουράνιο τόξο!

Η Μαρία πέρασε τόσο όμορφα εκείνο το βροχερό απόγευμα και κατάλαβε οτι είναι πολύ σπουδαίο και όμορφο να μοιράζεσαι πράγματα και στιγμές με φίλους!!!

# data[].attributes.headline
Το μοναχικό σκαντζοχοιράκι

# data[].attributes.subject
Το μοναχικό σκαντζοχοιράκι

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα μικρό σκαντζοχοιράκι, που το έλεγαν Σοφία. Η Σοφία ήταν μόνη της και ήθελε πάρα πολύ να βρει ένα φίλο. Αποφάσισε, λοιπόν, να ταξιδέψει στη μαγική χώρα, όπου όλοι μιλούσαν και μπορούσαν να είναι φίλοι μεταξύ τους. Περνώντας μέσα από ένα τεράστιο χωράφι, γεμάτο φθινοπωρινά φύλλα, έφτασε επιτέλους στη μαγική χώρα, όπου ένα σταφύλι και μια κολοκύθα έγιναν αμέσως οι νέοι της φίλοι! Από εκείνη τη μέρα, περνούσε πολύ όμορφα με τους φίλους της, παίζοντας και διασκεδάζοντας μαζί τους!

# data[].attributes.headline
Το μανιταρι και η παρεα του

# data[].attributes.subject
Το μανιταρι και η παρεα του

# data[].attributes.body
Καποτε σε ενα μεγαλο δασος υπηρχε ενα ομορφο μανιταρι που ηθελε να γνωρισει τον κοσμο.Ζητησε απο ενα φυλλο του κοντινου του δεντρου να τον ταξιδεψει καπου μακρια.Το φυλλο δεν αρνηθηκε και του αρεσε πολυ η ιδεα!

Ξεκινησαν λοιπον περασαν ολο το δασος συναντησαν ομορφα δεντρα,πουλια,ζωακια,και ομορφες καστανιες.Στο μανιταρι αρεσαν πολυ τα καστανα που ηταν μεσα σε αγκαθωτο κουτακι.Βγαινοντας απο το δασος εφτασαν σε ενα ομορφο αμπελι.Εκει το μανιταρι θαυμασε τα σταφυλια οπως κρεμοντουσαν απο το αμπελι.Ευχαριστησε το φυλλο για το ταξιδι και του ζητησε να γυρισουν πισω στο δασος.Ειχε γεμισει ομορφες εικονες και ειχε αποκτησει καινουργιους φιλους.Καταλαβε λοιπον οτι η ζωη ειναι πολυ πιο ωραια οτν εχεις φιλους!!!

# data[].attributes.headline
Ο Χαλκ και το φθινόπωρο 

# data[].attributes.subject
Ο Χαλκ και το φθινόπωρο 

# data[].attributes.body
Ο Χαλκ ο πράσινος ήρωας πήγαινε μια βολτιτσα που στο δάσος. Ήταν φθινόπωρο και φορούσε τις κόκκινες μπότες του για ναην βραχεί. Στο δρόμο συνάντησε ένα σαλιγκάρι και ένα κόκκινο σκατζόχοιρο. Τους κέρασε μήλα,κόκκινα φυσικά!!! Ο Χαλκ παρότι είναι πράσινος το αγαπημένο του χρώμα είναι το κόκκινο

# data[].attributes.headline
O μπάτμαν Γιάννης και ο σκαντζόχοιρος

# data[].attributes.subject
O μπάτμαν Γιάννης και ο σκαντζόχοιρος

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, υπήρχε ένας μικρός μπάτμαν που τον έλεγαν μπάτμαν Γιάννη. Ένα φθινοπωρινό πρωί που πήγε να μαζέψει μήλα και κάστανα στο δάσος συνάντησε έναν φίλο του σκαντζόχοιρο που παλιά τον είχε σώσει από έναν κακό λύκο που ήθελε να τον φάει. Μόλις τον είδε ο σκαντζόχοιρος του είπε γεια σου φίλε, περίμενε να σου φέρω κάτι που έφτιαξα. Αμέσως του έφερε μία λαχταριστή κολοκυθόπιτα. Μμμμ είπε ο μπάτμαν Γιάννης και άρχισαν να την τρώνε. Τότε ξεκίνησε να βρέχει αλλά ευτυχώς ο μπάτμαν Γιάννης φορούσε γαλότσες και κρατούσε ομπρέλα και έτσι δεν βράχηκε. Αφού έφαγαν, χαιρέτησε τον σκαντζόχοιρο τον ευχαρίστησε μάζεψε μερικά μήλα και κάστανα και γύρισε στο σπίτι του. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!

# data[].attributes.attachment_link.title
batman Γιαννης σκαντζόχοιρος

# data[].attributes.headline
O super Μπασκετμπολ κολοκυθος!!!!

# data[].attributes.subject
O super Μπασκετμπολ κολοκυθος!!!!

# data[].attributes.body
Μια φορα κ εναν καιρο υπηρχε ο super κολοκυθας που του αρεσε να παιζει το φθινοπωρο με τις κολοκυθες,τις επαιρνε και τις εκανε μπαλες του μπασκετ!!!

Μια μερα σκεφτηκε να φτιαξει μια μπασκετα απο τσαμπια με σταφυλια,τα εδεσε μεταξυ τους και εφτιαξε ενα στεφανι για να βαζει καλαθια,επειδη ηταν πολυ δυσκολο να μπουν τα καλαθια με τις κολοκυθες σκεφτηκε να βαλει λιγο λαδι πανω στην κολοκυθα για να γλιστρανε τα καλαθια!!!Αυτο τον εκανε super κολοκυθομπασκετμπολιστα!!!!

Του αρεσε παρα πολυ αυτο το παιχνιδι ,φανταστειτε ποσο του αρεσε που ακομη κ οταν η μερα ηταν βροχερη εκεινος επαιρνε ομπρελα ,γαλοτσες και κολοκυθες για να παει να παιξει Μπασκετ.

Οταν ομως τελειωσε το φθινοπωρο κ δεν εβρισκε πλεον κολοκυθες εκεινος εκλαιγε καθε μερα ολη μερα μεχρι που οι γονεις του του πηραν μια αληθινη μπασκετα και μπαλα μπασκετ!!!

Ετσι ο ηρωας μας ηταν χαρουμενος και ευτυχισμενος!!!!

# data[].attributes.headline
ΧΑΝΤΣΟΝ, Ο ΜΙΚΡΟΣ ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΤΟ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ 

# data[].attributes.subject
ΧΑΝΤΣΟΝ, Ο ΜΙΚΡΟΣ ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΤΟ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ 

# data[].attributes.body
Μια βροχερή φθινοπωρινή μέρα ο μικρός σκαντζόχοιρος Χάντσον αφού ξύπνησε, τεντώθηκε από το όλο κολοκύθα σπιτάκι του ετοιμάστηκε να πάει να βρει μανιτάρια για να γεμίσει την κοιλίτσα του.  Ακολουθώντας το μονοπάτι του δάσους συνάντησε τον φίλο του Σέλβι, το σαλιγκάρι.

-Γεια σου Σέλβι, λέει ο σκαντζόχοιρος Χάντσον.

-Γεια σου φίλε μου Χάντσον, βγήκες για τον πρωινό σου περίπατο;

-Ναιιι , περπατώντας όμως μου άνοιξε η όρεξη , τι λες; πάμε να βρούμε παρέα μερικά νόστιμα και λαχταριστά μανιτάρακια;

-Εννοείτε φίλε μου αλλά εγώ λέω να ψάξω για μερικά δροσερά χορταράκια που μου αρέσουν περισσότερο!

Έτσι και σαν εξερευνητής ο Χάντσον τράβηξε μπροστά, αφού περιπλανήθηκαν στο δάσος για ώρες, εξερευνώντας κάθε σημείο του, με παιχνίδια και αστεία κατάφεραν να βρουν ο καθένας τους την τροφή που λαχταρούσε!

Πλησίαζε το απόβραδο και στο δρόμο της επιστροφής για τα σπιτάκια τους, χορτάτοι πια από φαγητό και ατελείωτο παιχνίδι στο μαγευτικό δάσος, έδωσαν ραντεβού για την επόμενη μέρα για νέες περιπέτειες μαζί! Το λατρεύουν αυτό το <<ΜΑΖΙ!>>

# data[].attributes.headline
Ένα φθινοπωρινό απόγευμα

# data[].attributes.subject
Ένα φθινοπωρινό απόγευμα

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μαγικό χωριό ζούσαν ο Νικόλας και ο Κωνσταντίνος. Τα δύο παιδιά ήταν πολύ καλοί φίλοι και τους άρεσε να παίζουν στην πλατεία του χωριού με τους φίλους τους.

Ο μπαμπάς του Κωνσταντίνου καλλιεργούσε κολοκύθες και άρεσε στους φίλους μας να τρώνε την νόστιμη κολοκυθόπιτα που μαγείρευε η μαμά του Κωνσταντίνου. Ο μπαμπάς του Νικόλα είχε αμπέλια και με τα σταφύλια του έφτιαχνε κρασί που πωλούσε στους συγχωριανούς του για να μπορέσει να ζήσει την μικρή οικογένειά του.

Το φθινόπωρο είχε μπει για τα καλά στην ζωή του χωριού καθώς έβρεχε πάρα πολύ και έκανε κρύο. Ένα απόγευμα οι δύο φίλοι έκαναν βόλτα με τα ποδήλατά τους στο δάσος και βρήκαν κάτω από τα πεσμένα κίτρινα φύλλα πολλά σαλιγκάρια που προσπαθούσαν να βρουν την τροφή τους. Αμέσως έτρεξαν να τα δείξουν στους γονείς τους γιατί ήταν η πρώτη φορά που κατάφεραν να τα δουν που σέρνονταν στο έδαφος με τις κεραίες τους έξω.

Ο Νικόλας και ο Κωνσταντίνος ήταν πολύ χαρούμενοι με την ανακάλυψή τους και κάθε απόγευμα πήγαιναν στο δάσος για να μπορέσουνε να βρουν και άλλα μικρά ζωάκια που ζούσαν μέσα σε αυτό.

# data[].attributes.headline
Ο Σκατζόχοιρος και τα Μήλα! 🦔🍎

# data[].attributes.subject
Ο Σκατζόχοιρος και τα Μήλα! 🦔🍎

# data[].attributes.body
Μια μέρα ο μικρός σκατζόχοιρος

βγηκε βόλτα στο δάσος!

Βρήκε μήλα κόκκινα και γυαλιστερά,

Και κάστανα ζεστά μέσα στα φύλλα!

"Θα τα πάω στο σπίτι μου!"

Είπε χαρούμενος.

Στον δρόμο βρήκε και ένα μπουκάλι με λάδι. Το πήρε και αυτό!

Το βράδυ εψησε τα μήλα και τα κάστανα, έριξε και λίγο λάδι.

Και φώναξε τους φίλους του να διασκεδάσουν και να φάνε!

Όλοι μαζί έφαγαν,ήπιαν,χόρεψαν και φώναξαν: " τι όμορφο φθινόπωρο που έχουμε!" 🦔🍎🍁

Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!!

# data[].attributes.headline
Ο Σκατζόχοιρος και το Σαλιγκάρι! 🦔🐌

# data[].attributes.subject
Ο Σκατζόχοιρος και το Σαλιγκάρι! 🦔🐌

# data[].attributes.body
Μια φθινοπωρινή μέρα, ένα φύλλο χρυσο έπεσε στο πάτωμα απαλά!

Εκεί περπατούσε ο μικρός μας σκατζόχοιρος.

"Τι όμορφο φύλλο! " Είπε

Ξαφνικά, βλέπει πίσω του ένα μικρό σαλιγκάρι να έρχεται σιγά σιγά.

" Που πας φίλε μου; " Ρώτησε

"Ψάχνω να βρω μια όμορφη μεγάλη πορτοκάλι κολοκύθα, να φτιάξω το σπιτάκι μου για τον χειμώνα! " Του απάντησε ο σκατζόχοιρος.

Περπάτησαν μαζί τα δύο ζωάκια, ώσπου βρήκαν την μεγάλη πορτοκάλι κολοκύθα!

Μπήκαν μέσα, έστρωσαν τα φύλλα για κρεβάτι, και γίνανε φίλοι για πάντα.

Και από τότε, κάθε φθινόπωρο, το σαλιγκάρι και ο σκατζόχοιρος ζουν μαζί στο σπιτάκι της κολοκύθας, κάτω από τα φθινοπωρινά φύλλα!! 🍁🎃

# data[].attributes.headline
Η ωραία φθινοπωρινή βροχή 

# data[].attributes.subject
Η ωραία φθινοπωρινή βροχή 

# data[].attributes.body
Μια μέρα η Ραπουνζέλ περπατούσε στο δρόμο με ένα καλαθάκι γεμάτο μήλα και μια ομπρέλα. Συνάντησε ένα γελαστό σκαντζόχοιρο, μια κολοκύθα κι ένα φύλλο. Εκείνη την ημέρα, το σύννεφο έριχνε την αμέτρητη βροχή και όλοι έτρεχαν να φτάσουν στο σπίτι της Ραπουνζελ για να φτιάξουν ένα παιχνίδι.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο Πινόκιο πάει βόλτα στο δασος

# data[].attributes.headline
Ο Πινόκιο πάει βόλτα στο δάσος 

# data[].attributes.subject
Ο Πινόκιο πάει βόλτα στο δάσος 

# data[].attributes.body
Μια φορά και ένα καιρό ο Πινόκιο βγήκε βόλτα στο δάσος να μαζέψει κάστανα. Φόρεσε τις γαλότσες του επειδή το χώμα ήταν βρεγμένο.Στο δρόμο του συνάντησε ένα μικρό σκατζόχοιρο και έγιναν αμέσως φίλοι.Περπατησαν παρέα για ώρα και στο δρόμο τους βρέθηκε και ένα σαλιγκάρι που είχε βγει από το καβούκι του για να φαει. Όταν πέρασε η ώρα, ο Πινόκιο πήρε τα κάστανα και γύρισε στον μπαμπά του τον Τζεπέτο.

# data[].attributes.headline
Η ωραία φθινοπωρινή βροχή 

# data[].attributes.subject
Η ωραία φθινοπωρινή βροχή 

# data[].attributes.body
Μια μέρα η Ραπουνζελ περπατούσε στο δρόμο με ένα καλαθάκι γεμάτο μήλα και μια ομπρέλα. Συνάντησε ένα γελαστό σκαντζόχοιρο, μια κολοκύθα κι ένα φύλλο. Εκείνη τη μέρα, το σύννεφο έριχνε την αμέτρητη βροχή και όλοι έτρεχαν να φτάσουν στο σπίτι της Ραπουνζελ για να φτιάξουν ένα παιχνίδι.

# data[].attributes.headline
Η επιστροφη της κολοκυθας

# data[].attributes.subject
Η επιστροφη της κολοκυθας

# data[].attributes.body
Μια φορα κ ενα καιρο ηταν ενας γεωργος και πηγε στο χωραφι του να μαζεψει μηλα...οπως τα μαζευε σ ενα σημειο ειχε μαζεμενα πολλα φυλλα κ εκει απο κατω υπηρχε μια μεγαλη κολοκυθα...Εσκυψε τη μαζεψε και τη πηρε σπιτι του...Απο κεινη τη στιγμη οτι σκεφτοταν γινοταν πραγματικοτητα...Αργησε να καταλαβει πως για ολο αυτο εφταιγε η κολοκυθα...Επειδη ομως φοβηθηκε τη δυναμη της για να μη κανει και κακα πραγματα, αποφασισε να τη πουλησει.....Ετσι πηγε στο διπλανο χωριο και την ανταλλαξε με ενα μπετονι λαδι....Γυρνωντας χαρουμενος σπιτι του τι να δει...μπροστα στη πορτα τσουπ η κολοκυθα!!!!Κοντεψε να τρελαθει ....τη πηρε μεσα και συνεχισε η ιδια κατασταση...Μετα αποφασισε να τη θαψει βαθια στη γη...Εσκαψε την εβαλε μεσα εριξε χωμα ...αλλ γυρνωντας σπιτι τσουπ παλι η κολοκυθα....Τα νευρα του ειχαν σπασει δεν ηξερε τι να κανει τελικα τη καθαρισε και την εκανε πιτα οποτε ετσι πιατευε οτι ειχε γλυτωσει...Αμ δε ..ολες οι δυναμεις της περασαν τωρα στον ιδιο....δε μπορουσε να κανει τιποτα γι να το αλλαξει...Ετσι ο γεωργος εμεινε με τις δυναμεις αυτες και για να μην κανει ποτε κακο αρχισε να βοηθαει ολους τους χωριανους τους...Ετσι εζησε αυτος καλα κ εμεις καλυτερα!!!!

# data[].attributes.headline
Ο Μουφασα γνώρισε ένα 

# data[].attributes.body
Ο Μουφασα γνώρισε ένα σαλιγκάρι και το βοήθησε να σωθεί σωθεί από την βροχή και το έβαλε πάνω σε ένα φύλλο. Την άλλη μέρα ο Μουφασα γνώρισε έναν σκατζόχοιρο και έτρωγαν μανιτάρια. Και όλοι μαζί έγιναν φίλοι

# data[].attributes.headline
Περιπολία του Spiderman το φθινόπωρο

# data[].attributes.subject
Περιπολία του Spiderman το φθινόπωρο

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό
ζούσε ένας ήρωας — ο Σπάιντερμαν.
Βγήκε για περιπολία
κι έπεσε πάνω σ’ έναν κακό.

Για να μπορέσει να τον πιάσει η αστυνομία,
έριξε λάδι στον δρόμο
κι ο κακός έτσι έμεινε ακίνητος.
Ήταν η πρώτη μέρα του φθινοπώρου με φύλλα στρωμένα παντού στο σοκάκι.

Ο κακός είχε στον σάκο του πολλά μανιτάρια και κόκκινα μήλα.
Κι ο Σπάιντερμαν τα μοίρασε
σε παιδάκια που πεινούσαν.

# data[].attributes.headline
Ο σκαντζόχοιρος με τη μαμά του

# data[].attributes.subject
Ο σκαντζόχοιρος με τη μαμά του

# data[].attributes.body
Μία φορά και έναν καιρό ένας σκαντζόχοιρος έψαχνε τη μαμά του επειδή την είχε χάσει, και όλη τη μέρα την έψαχνε. Ψάχνοντας βρήκε ένα μήλο και το έφαγε και έτρεχε πιο γρήγορα. Και βρήκε και σταφύλια τα οποία τα έδωσε σε έναν άνθρωπο που ήταν δίπλα από το δέντρο, έφαγε και ένα σταφύλι και πήγε στη σπηλιά της αρκούδας που ήταν ακριβώς πίσω. Στη σπηλιά της αρκούδας είχε πολλά φύλλα και κάτω από ένα μεγάλο φύλλο κρύβονταν η μαμά του. Ήταν ένα πορτοκαλί φύλλο του φθινοπώρου το οποίο το είχε μαζέψει η αρκούδα για να φτιάξει το στρώμα της. Ο σκαντζόχοιρος μαζί με την μαμά του πήγαν στη φωλιά τούς για βραδινό και ύπνο.

# data[].attributes.headline
Μια φορά κι έναν καιρό

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας σκαντζοχοιρος που τον έλεγαν Τζέρι. Περπατούσε μέσα στο δάσος,όταν ξαφνικά σκόνταψε σε ένα σωρό από φύλλαπου είχαν πέσει από τα δέντρα καθώς ήταν φθινόπωρο. Άρχισε να κυλάεισαν μπάλα στη μεγάλη κατηφόρα. Πάνω στα αγκάθια του κολλούσαν ότι βρισκόταν στον δρόμο του. Πρώτα κόλλησε μια κολοκύθα, έπειτα μερικά κάστανα και δύο μήλα...Καθώςσυνέχιζε να τσουλαει σαν μπάλα έπεσε πάνω σε μια όμορφη σκατζοχοιρινα, τη Σοφι και κατάφερε να τον σταματήσει. Ο Τζέρι για να την ευχαριστήσει μοιράστηκε μαζί της τους καρπούς που είχε μαζέψει με τα αγκάθια του κι από τότε έγιναν δύο πολύ καλοί φίλοι! Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

# data[].attributes.headline
Ο Μαξ ,το σαλιγκάρι και τα φύλλα 

# data[].attributes.subject
Ο Μαξ ,το σαλιγκάρι και τα φύλλα 

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Μαξ,το σαλιγκάρι. Προχωρούσε μέσα στο δάσος πεινασμένος για να βρει τροφή. Τότε βρήκε πεσμένο κάτω ένα κίτρινο φύλλο κι πλησίασε να το φάει. 《Μη με φας,δεν είμαι νόστιμο, τα κόκκινα φύλλα είναι πιο νόστιμα !》είπε το κίτρινο φύλλο. Ο Μαξ προχώρησε λίγο πιο κάτω και βρήκε ένα κόκκινο φύλλο. 《Τι νόστιμο!》είπε και πλησίασε να το φάει. 《Μη με φας,δεν είμαι αρκετά νόστιμο!, είπε το κόκκινο φύλλο. 《Τα πιο νόστιμα είναι τα πράσινα φύλλα 》,είπε. Ο Μαξ προχώρησε πιο κάτω αλλά δεν μπορούσε να βρει πράσινα φύλλα γιατί ήταν φθινόπωρο κι όλα τα φύλλα των δέντρων είχαν αλλάξει χρώμα, ήταν μόνο κίτρινα, κόκκινα ή καφέ. Ο Μαξ απογοητευμενος συνέχισε πεινασμένος τον δρόμο του. Ξαφνικά, είδε μπροστά του μια μεγαλη και νόστιμη κολοκυθα. Έφαγε όλη σχεδόν την κολοκύθα κι έπεσε χαρούμενος και χορτάτος για ύπνο.Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

# data[].attributes.headline
Ο Νίκος και η Ανακάλυψη 

# data[].attributes.subject
Ο Νίκος και η Ανακάλυψη 

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό μια όμορφη φθινοπωρινή ημέρα ο Νίκος με τον μπαμπά του ξεκίνησαν να πάνε να μαζέψουν ελιές για το λάδι του χρόνου...

Ο Νίκος ως μικρός εξερευνητής βρήκε ένα δέντρο γεμάτο με κόκκινα μανιτάρια εκεί όπως τα χαζευε βρήκε σαλιγκάρια.... Δυστυχώς έπιασε βροχή αλλά ευτυχώς φορούσε τις κίτρινες μπότες του και είχε κ ομπρέλα μαζί!!!!

# data[].attributes.headline
Ο μικρός Νικόλας 

# data[].attributes.subject
Ο μικρός Νικόλας 

# data[].attributes.body
Ένα φθινοπωρινό και βροχερό πρωινό ο Νικόλας θέλησε να πάει να μαζέψει τα μήλα από τη μηλιά του! Φόρεσε λοιπόν τις γαλοτσες του, πήρε την ομπρέλα του και πήγε να τα μαζέψει! Όταν γύρισε ξαπλωσε να κοιμηθεί. Μόλις ξύπνησε βρήκε κάτω από το κρεβάτι του μερικές κολοκύθες... Χωρίς να χάσει χρόνο, πήγε κ έφτιαξε μια πεντανόστιμη κολοκυθόπιτα και κάλεσε τους φίλους του να την απολαύσουν παρέα!

# data[].attributes.headline
O Τομ και το φθινόπωρο

# data[].attributes.subject
O Τομ και το φθινόπωρο

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Τομ ένα σαλιγκάρι το φθινόπωρο, μια μέρα που έβρεχε. Βγήκε μια βόλτα, είδε ένα μήλο, έκοψε ένα κομμάτι. Μετά είδε ένα μανιτάρι, έκοψε ένα κομμάτι, μετά είδε ένα τσαμπί σταφύλι, έκοψε μια ρώγα. Έπειτα είδε μια μεγάλη κολοκύθα. Έσκαψε μέσα στη μεγάλη κολοκύθα κι έκανε τη φωλιά του. Τα κομμάτια από τα προηγούμενα φρούτα τα μετέφερε στην καινούργια φωλιά του και τα έτρωγε όλο το φθινόπωρο. Και έζησε αυτό καλά και εμείς καλύτερα.

# data[].attributes.headline
Η βόλτα του Σόνικ

# data[].attributes.subject
Η βόλτα του Σόνικ

# data[].attributes.body
Ήταν μια όμορφη μια φθινοπωρινή μέρα όταν ο Σόνικ έτρεχε στο δρόμο.Καθώς έτρεχε είδε ένα πορτοκαλί φύλλο να πέφτει από ένα δέντρο.Ο Σόνικ προσπάθησε να πιάσει το φύλλο αλλά δεν τα κατάφερε γιατί το φύλλο απομακρυνόταν με τον αέρα. Όπως συνέχιζε τη βόλτα του συνάντησε μπροστά του ένα μεγάλο αμπέλι και σκέφτηκε να πάει να κόψει ένα τσαμπί σταφύλι γιατί πείναγε.Όταν πήγε να το κόψει με το χέρι του το σταφύλι έπιασε καταλάθος ένα σαλιγκάρι που ήταν πάνω στο φύλλο του σταφυλιού.

# data[].attributes.headline
Αγαπητοί γονείς των μα

# data[].attributes.body
Αγαπητοί γονείς των μαθητών του 28ου Νηπιαγωγείου Ιλίου,

Το νηπιαγωγείο μας συμμετέχει στην Εβδομάδα Κώδικα με μια σειρά από δράσεις.

Στη συγκεκριμένη δράση, θα θέλαμε να συμμετέχετε κι εσείς, δημιουργώντας ένα φθινοπωρινό παραμύθι μαζί με το/τα παιδί/παιδιά σας.

Τα βήματα που θα χρειαστεί να κάνετε, είναι τα εξής:

1. Σκεφτείτε μαζί έναν ήρωα για το παραμύθι σας.

Πατήστε στον σύνδεσμο https://wheelofnames.com/el/c3x-qju

Πατήστε 3-4 φορές πάνω στην ρόδα με τα φθινοπωρινά αντικείμενα. Τα αντικείμενα που θα σας τύχουν, χρησιμοποιήστε τα με τη σειρά για να φτιάξετε ένα μικρό παραμύθι μαζί με το παιδί σας.

Δημιουργήστε μαζί μια ζωγραφιά για το παραμύθι σας. Φωτογραφήστε την με το κινητό ώστε να την έχετε και ηλεκτρονικά.

Πατήστε το + που βρίσκεται κάτω δεξιά στο παρόν padlet. Στο πλαίσιο που σας ανοίγει, καταγράψτε το παραμύθι που δημιουργήσατε και επισυνάψτε τη ζωγραφιά. Μόλις πατήσετε ΥΠΟΒΟΛΗ, η ανάρτησή σας θα δημοσιευτεί!

ΠΡΟΣΟΧΗ. ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΩΝΥΜΑ ΚΑΙ Η ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΕΠΑΝΩ ΟΝΟΜΑ.