# data[].attributes.body
Rozpoczyna się rok szkolny w Akademii Weltona, elitarnej szkole średniej o wielkich osiągnięciach i... nader surowej dyscyplinie. W miejsce odchodzącego na emeryturę nauczyciela języka angielskiego, przychodzi nowy, John Keating. Czterem zasadom Akademii, którymi są: Tradycja, Honor, Dyscyplina i Doskonałość przeciwstawia inny sposób kształcenia i wychowania młodych ludzi. Obrona własnej indywidualności, wrażliwość na poezję i umiejętność dostrzegania jej wokół siebie, radość życia i korzystanie z tego, co przynosi każdy dzień – to wartości, które próbują realizować jego uczniowie w tajnym klubie, „Stowarzyszeniu umarłych poetów”. Co zwycięży: rygorystycznie przestrzegana tradycja czy prawo do marzeń, wolności i młodzieńczego buntu?

# data[].attributes.body
Marzenia Neila o aktorstwie ,przyjażń ,Planowanie przez ojca życia dla swojego syna, Powstanie Stowarzyszenia umarłych poetów, impreza, spektakl Neila, samobójstwo Neila, śledztwo, wydalenie Keatinga, bunt uczniów, idea nauczania Keatinga,

# data[].attributes.body
Charyzmatyczny nauczyciel języka angielskiego w konserwatywnym liceum stara się wpoić uczniom miłość do poezji i ideę carpe diem.

# data[].attributes.attachment_link.title
Stowarzyszenie umarłych poetów - zwiastun

# data[].attributes.body
Data urodzenia | 30 sierpnia 1948
Narodowość | amerykańska
Dziedzina sztuki | literatura
Ważne dzieła
Stowarzyszenie Umarłych Poetów

Nancy Horowitz Kleinbaum (ur. 30 sierpnia 1948) – amerykańska pisarka i dziennikarka. Studiowała na Northwestern University (Uniwersytet Północnozachodni) w Evanston (Illinois) w Stanach Zjednoczonych od 1966 do 1970 roku.

Książkę Stowarzyszenie Umarłych Poetów (ang. "Dead Poets Society") napisała na podstawie scenariusza Toma Schulmanna[1] przedstawiającego realia prywatnej, chłopięcej Akademii Weltona w 1959 roku.

# data[].attributes.body
Todd Anderson – jeden z głównych bohaterów powieści. Decyzją rodziców przeniesiony do Akademii ze względu na wysoki poziom nauczania. Nieśmiały i zakompleksiony, nie potrafi się odnaleźć w nowej rzeczywistości. Odnajduje ,,bratnią duszę” w Neilu, którego trapią podobne problemy (surowy ojciec). Todd nie potrafi przełamać własnej nieśmiałości, czuje się zaszczuty i niezrozumiany. Keating przełamuje jego strach zmuszając go do improwizowanej, głośnej deklamacji wobec całej klasy. Z biegiem czasu w chłopcu zachodzi ogromna przemiana duchowa. Spośród wszystkich uczniów Todd najwytrwalej sprzeciwia się usunięciu Keatinga, odmawia podpisania oświadczenia o winie nauczyciela i sprzeciwia się ojcu w obecności dyrektora. Podczas lekcji z Nolanem wchodzi na ławkę, protestując przeciw wydaleniu ze szkoły swego ,,kapitana”.

# data[].attributes.body
John Keating był wyjątkowym nauczycielem, który jako jeden z niewielu potrafił rozmawiać i rozumiał doskonale uczniów.
Keating był mężczyzną średniego wzrostu, o brązowych włosach. Jedną z cech, która go wyróżniała, to wieczny uśmiech na twarzy. Jak nikt potrafił przekonać młodzież, że poezja wcale nie jest straszna oraz że to nie jest matematyka. Umiał tak ułożyć lekcję, że wszystkich interesowała i budziła w uczniach wodze fantazji. Ponadto starał się uprzyjemniać lekcje poprzez wprowadzenie elementów innych zajęć, jak spacerowanie po placu z jednoczesnym recytowaniem wierszy. Jego mottem było Carpe Diem, czyli chwytaj dzień. Kolejną rzeczą, która go wywyższała nad innych nauczycieli, to sposób zwracania się do niego. Mianowicie kazał do siebie mówić „Kapitanie mój, kapitanie”. Doceniał wysiłki wszystkich uczniów i nie miał swoich faworytów. Każdy był dla niego równy. Nauczał ich także, jak spełniać swoje marzenia i jak dążyć do szczęścia.

# data[].attributes.body
Neil Perry
Todd Anderson
John Keating
Charles Dalton
Knox Overstreet
Richard Cameron
Steve Meeks
Gerard Pitts
Chris Noel

# data[].attributes.body
Neil Perry to jeden z uczniów Akademii Weltona, bardzo zdolny, osiągał najlepsze wyniki w nauce. Jego pasją był teatr, a także literatura. Był bardzo zawiedziony, kiedy ojciec nie pozwolił mu kontynuować pracy przy redagowaniu Księgi Pamiątkowej Akademii, choć miał objąć stanowisko zastępcy redaktora naczelnego.

Neill bardzo się boi swojego ojca, dlatego zawsze jest mu posłuszny, nawet wtedy, kiedy ma poczucie, że ojciec go krzywdzi. Neill nie potrafi z nim rozmawiać.

Rola Puka daje mu ogromne szczęście. Czuje się spełniony, robi to, co kocha i ma świadomość, że robi to dobrze.