# data[].attributes.body
พิโรธวาทัง(บทตัดพ้อ) คือการกล่าวข้อความแสดงอารมณ์ไม่พอใจ ตั้งแต่น้อยไปจนมาก จึงเริ่มตั้งแต่ ไม่พอใจ โกรธ ตัดพ้อ ประชดประชัน กระทบกระเทียบเปรียบเปรย เสียดสี และด่าว่าอย่างรุนแรง

น้ำใจนางเหมือนน้ำค้างบนไพรพฤกษ์    เมื่อยามดึกดังจะรองเข้าดื่มได้
ครั้งรุ่งแสงสุรีย์ฉายก็หายไป               เพิ่งเห็นใจเสียเมื่อใจจะขาดรอน
(ไม่ปรากฏนามผู้แต่ง)
ครั้งนี้เสียรักก็ได้รู้                          ถึงเสียรู้ก็ได้เชาวน์ที่เฉาฉงน
เป็นชายหมิ่นชายต้องอายคน           จำจนจำจากอาลัยลาน
(เจ้าพระยาพระคลัง(หน))
บทตัดพ้อที่แสดงทั้งอารมณ์รักและแค้นของ อังคาร กัลยาณพงศ์ จากบทกวี เสียเจ้า

จะเจ็บจำไปถึงปรโลก                  ฤๅรอยโศกรู้ร้างจางหาย
จะเกิดกี่ฟ้ามาตรมตาย                 อย่าหมายว่าจะให้หัวใจ
(อังคาร กัลยาณพงศ์)
บทตัดพ้อที่แทรกอารมณ์ขันของ  จากบทกวี ปากกับใจ

เมื่อรักกันไม่ได้ก็ไม่รัก                 ไม่เห็นจักเกรงการสถานไหน
ไม่รักเราเราจักไม่รักใคร               เอ๊ะน้ำตาเราไหลทำไมฤๅ

# data[].attributes.body
นารีปราโมทย์ (บทเกี้ยว โอ้โลม)
คือการกล่าวแสดงความรัก ทั้งการเกี้ยวพาราสีกันในระยะแรก ๆ หรือการพรรณนาบทโอ้โลมปฏิโลมก่อนจะถึงบทสังวาสนั้นด้วย เช่น
ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร         ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน
แม้นเกิดในใต้ฟ้าสุธาธาร                    ขอพบพานพิศวาสไม่คลาดคลา
แม้นเนื้อเย็นเป็นห้วงมหรรณพ             พี่ขอพบศรีสวัสดิ์เป็นมัจฉา
แม้นเป็นบัวตัวพี่เป็นภุมรา                   เชยผกาโกสุมปทุมทอง
เจ้าเป็นถ้าอาไพขอให้พี่                     เป็นราชสีห์สมสู่เป็นคูสอง
จะติดตามทรามสงวนนวลละออง         เป็นคู่ครองพิศวาสทุกชาติไป
(พระอภัยมณี : สุนทรภู่)

# data[].attributes.body
พิโรธวาทัง (บทตัดพ้อ)
คือการกล่าวข้อความแสดงอารมณ์ไม่พอใจ ตั้งแต่เรื่องเล็กน้อยไปจนถึงเรื่องใหญ่ ตั้งแต่ ไม่พอใจ โกรธ ตัดพ้อ ประชดประชัน กระทบกระเทียบเปรียบเปรย เสียดสี และด่าว่าอย่างรุนแรง เช่น

ครั้งนี้เสียรักก็ได้รู้                         ถึงเสียรู้ก็ได้เชาวน์ที่เฉาฉงน
เป็นชายหมิ่นชายต้องอายคน                 จำจนจำจากอาลัยลาน
(เจ้าพระยาพระคลัง (หน))

บทตัดพ้อที่แสดงทั้งอารมณ์รักและแค้นของ อังคาร กัลยาณพงศ์ จากบทกวี “เสียเจ้า”
จะเจ็บจำไปถึงปรโลก                     ฤๅรอยโศกรู้ร้างจางหาย
จะเกิดกี่ฟ้ามาตรมตาย                             อย่าหมายว่าจะให้หัวใจ
(อังคาร กัลยาณพงศ์)

# data[].attributes.headline
ด.ญ.วรพิชชา พรหมรัตน์ เลขที่25 3/5

# data[].attributes.subject
ด.ญ.วรพิชชา พรหมรัตน์ เลขที่25 3/5

# data[].attributes.headline
สัลลาปังคพิไสย (บทโศก)     คือการกล่าวข้อความแสดงอารมณ์โศกเศร้า อาลัยรัก เช่นบทโศกของนางวันทอง จากเรื่องขุนช้างขุนแผน ตอนขุนแผนพานางวันทองหนี ซึ่งคร่าครวญอาลัยรักต้นไม้ในบ้านขุนช้าง อันแสดงให้เห็นว่านางไม่ต้องการตามขุนแผนไป แต่ที่ต้องไปเพราะขุนแผนร่ายมนต์สะกด ก่อนลาจากไป นางได้ร่าลาต้นไม้ก่อน                         ลำดวนเอ๋ยจะด่วนไปก่อนแล้ว         ทั้งเกดแก้วพิกุลยี่สุ่นสี                 จะโรยร้างห่างกลิ่นมาลี                          จำปีเอ๋ยกี่ปีจะมาพบ (พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย)            สุนทรภู่คร่ำครวญถึงรัชกาลที่ ๒ ซึ่งสวรรคต แล้วเป็นเหตุให้สุนทรภู่ต้องตกระกาลาบาก เพราะไม่เป็นที่โปรดปรานของรัชกาลที่ ๓ ต้องระเห็ดเตร็ดเตร่ไปอาศัยในที่ต่างๆขณะล่องเรือผ่านพระราชวัง สุนทรภู่ ซึ่งรำลึกความหลังก็คร่าครวญอาลัยถึงอดีตที่เคยรุ่งเรือง                                             เคยหมอบใกล้ได้กลิ่นสุคนธ์ตลบ     ละอองอบรสรื่นชื่นนาสา                 สิ้นแผ่นดินสิ้นรสสุคนธา                          วาสนาเราก็สิ้นเหมือนกลิ่นสุคนธ์ (สุนทรภู่ : จากนิราศภูเขาทอง)

# data[].attributes.subject
สัลลาปังคพิไสย (บทโศก)     คือการกล่าวข้อความแสดงอารมณ์โศกเศร้า อาลัยรัก เช่นบทโศกของนางวันทอง จากเรื่องขุนช้างขุนแผน ตอนขุนแผนพานางวันทองหนี ซึ่งคร่าครวญอาลัยรักต้นไม้ในบ้านขุนช้าง อันแสดงให้เห็นว่านางไม่ต้องการตามขุนแผนไป แต่ที่ต้องไปเพราะขุนแผนร่ายมนต์สะกด ก่อนลาจากไป นางได้ร่าลาต้นไม้ก่อน                         ลำดวนเอ๋ยจะด่วนไปก่อนแล้ว         ทั้งเกดแก้วพิกุลยี่สุ่นสี                 จะโรยร้างห่างกลิ่นมาลี                          จำปีเอ๋ยกี่ปีจะมาพบ (พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย)            สุนทรภู่คร่ำครวญถึงรัชกาลที่ ๒ ซึ่งสวรรคต แล้วเป็นเหตุให้สุนทรภู่ต้องตกระกาลาบาก เพราะไม่เป็นที่โปรดปรานของรัชกาลที่ ๓ ต้องระเห็ดเตร็ดเตร่ไปอาศัยในที่ต่างๆขณะล่องเรือผ่านพระราชวัง สุนทรภู่ ซึ่งรำลึกความหลังก็คร่าครวญอาลัยถึงอดีตที่เคยรุ่งเรือง                                             เคยหมอบใกล้ได้กลิ่นสุคนธ์ตลบ     ละอองอบรสรื่นชื่นนาสา                 สิ้นแผ่นดินสิ้นรสสุคนธา                          วาสนาเราก็สิ้นเหมือนกลิ่นสุคนธ์ (สุนทรภู่ : จากนิราศภูเขาทอง)

# data[].attributes.body
ด.ญ. สุชาวลี บุญมี 3/5

# data[].attributes.headline
๑. เสาวรจนีย์ (บทชมโฉม)     คือการเล่าชมความงามของตัวละครในเรื่อง อาจเป็นตัวละครที่เป็นมนุษย์ อมนุษย์ หรือสัตว์ ซึ่งการชมนี้อาจจะเป็นการชมความเก่งกล้าของกษัตริย์ ความงามของปราสาทราชวังหรือความเจริญรุ่งเรืองของบ้านเมือง เช่น     บทชมนางเงือก ซึ่งติดตามพ่อแม่มาเพื่อพาพระอภัยมณีหนีนางผีเสื้อสมุทร จากเรื่อง พระอภัยมณี                        หน่อกษัตริย์ทัศนานางเงือกน้อย     ดูแช่มช้อยโฉมเฉลาทั้งเผ้าผม                 ประไพพักตร์ลักษณ์ล้าล้วนขาคม            ทั้งเนื้อนมนวลเปล่งออกเต่งทรวง                 ขนงเนตรเกศกรอ่อนสะอาด                    ดังสุรางค์นางนาฏในวังหลวง                 พระเพลินพิศคิดหมายเสียดายดวง           แล้วหนักหน่วงนึกที่จะหนีไป                 (พระอภัยมณี : สุนทรภู่)๒. นารีปราโมทย์ (บทเกี้ยว โอ้โลม)     คือการกล่าวแสดงความรัก ทั้งการเกี้ยวพาราสีกันในระยะแรก ๆ หรือการพรรณนาบทโอ้โลมปฏิโลมก่อนจะถึงบทสังวาสนั้นด้วย เช่น                        ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร         ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน                 แม้นเกิดในใต้ฟ้าสุธาธาร                    ขอพบพานพิศวาสไม่คลาดคลา                 แม้นเนื้อเย็นเป็นห้วงมหรรณพ             พี่ขอพบศรีสวัสดิ์เป็นมัจฉา                 แม้นเป็นบัวตัวพี่เป็นภุมรา                   เชยผกาโกสุมปทุมทอง                 เจ้าเป็นถ้าอาไพขอให้พี่                     เป็นราชสีห์สมสู่เป็นคูสอง                 จะติดตามทรามสงวนนวลละออง         เป็นคู่ครองพิศวาสทุกชาติไป  (พระอภัยมณี : สุนทรภู่)

# data[].attributes.subject
๑. เสาวรจนีย์ (บทชมโฉม)     คือการเล่าชมความงามของตัวละครในเรื่อง อาจเป็นตัวละครที่เป็นมนุษย์ อมนุษย์ หรือสัตว์ ซึ่งการชมนี้อาจจะเป็นการชมความเก่งกล้าของกษัตริย์ ความงามของปราสาทราชวังหรือความเจริญรุ่งเรืองของบ้านเมือง เช่น     บทชมนางเงือก ซึ่งติดตามพ่อแม่มาเพื่อพาพระอภัยมณีหนีนางผีเสื้อสมุทร จากเรื่อง พระอภัยมณี                        หน่อกษัตริย์ทัศนานางเงือกน้อย     ดูแช่มช้อยโฉมเฉลาทั้งเผ้าผม                 ประไพพักตร์ลักษณ์ล้าล้วนขาคม            ทั้งเนื้อนมนวลเปล่งออกเต่งทรวง                 ขนงเนตรเกศกรอ่อนสะอาด                    ดังสุรางค์นางนาฏในวังหลวง                 พระเพลินพิศคิดหมายเสียดายดวง           แล้วหนักหน่วงนึกที่จะหนีไป                 (พระอภัยมณี : สุนทรภู่)๒. นารีปราโมทย์ (บทเกี้ยว โอ้โลม)     คือการกล่าวแสดงความรัก ทั้งการเกี้ยวพาราสีกันในระยะแรก ๆ หรือการพรรณนาบทโอ้โลมปฏิโลมก่อนจะถึงบทสังวาสนั้นด้วย เช่น                        ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร         ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน                 แม้นเกิดในใต้ฟ้าสุธาธาร                    ขอพบพานพิศวาสไม่คลาดคลา                 แม้นเนื้อเย็นเป็นห้วงมหรรณพ             พี่ขอพบศรีสวัสดิ์เป็นมัจฉา                 แม้นเป็นบัวตัวพี่เป็นภุมรา                   เชยผกาโกสุมปทุมทอง                 เจ้าเป็นถ้าอาไพขอให้พี่                     เป็นราชสีห์สมสู่เป็นคูสอง                 จะติดตามทรามสงวนนวลละออง         เป็นคู่ครองพิศวาสทุกชาติไป  (พระอภัยมณี : สุนทรภู่)

# data[].attributes.body
ด.ญ.ปณิดา ช่วยสร้าง ม.3/2 เลขที่19

# data[].attributes.headline
ด.ญ.กมลลักษณ์  เเสงพลสิทธิ์ ม.3/2 เลขที่12

# data[].attributes.subject
ด.ญ.กมลลักษณ์  เเสงพลสิทธิ์ ม.3/2 เลขที่12

# data[].attributes.body
เสาวรจนีย์ (บทชมโฉม)
คือการเล่าชมความงามของตัวละครในเรื่อง อาจเป็นตัวละครที่เป็นมนุษย์ อมนุษย์ หรือสัตว์ ซึ่งการชมนี้อาจจะเป็นการชมความเก่งกล้าของกษัตริย์ ความงามของปราสาทราชวังหรือความเจริญรุ่งเรืองของ
บ้านเมือง เช่น
บทชมนางเงือก ซึ่งติดตามพ่อแม่มาเพื่อพาพระอภัยมณีหนีนางผีเสื้อสมุทร จากเรื่อง พระอภัยมณี
หน่อกษัตริย์ทัศนานางเงือกน้อย     ดูแช่มช้อยโฉมเฉลาทั้งเผ้าผม
ประไพพักตร์ลักษณ์ล้าล้วนขาคม            ทั้งเนื้อนมนวลเปล่งออกเต่งทรวง
ขนงเนตรเกศกรอ่อนสะอาด                    ดังสุรางค์นางนาฏในวังหลวง
พระเพลินพิศคิดหมายเสียดายดวง           แล้วหนักหน่วงนึกที่จะหนีไป
(พระอภัยมณี : สุนทรภู่)

# data[].attributes.headline
ด.ญ.กมลลักษณ์  เเสงพลสิทธิ์ เลขที่12 ม.3/2

# data[].attributes.subject
ด.ญ.กมลลักษณ์  เเสงพลสิทธิ์ เลขที่12 ม.3/2

# data[].attributes.body
พิโรธวาทัง (บทตัดพ้อ)
คือการกล่าวข้อความแสดงอารมณ์ไม่พอใจ ตั้งแต่เรื่องเล็กน้อยไปจนถึงเรื่องใหญ่ ตั้งแต่ ไม่พอใจ โกรธ ตัดพ้อ ประชดประชัน กระทบกระเทียบเปรียบเปรย เสียดสี และด่าว่าอย่างรุนแรง เช่น

ครั้งนี้เสียรักก็ได้รู้                         ถึงเสียรู้ก็ได้เชาวน์ที่เฉาฉงน
เป็นชายหมิ่นชายต้องอายคน                 จำจนจำจากอาลัยลาน
(เจ้าพระยาพระคลัง (หน))

บทตัดพ้อที่แสดงทั้งอารมณ์รักและแค้นของ อังคาร กัลยาณพงศ์ จากบทกวี “เสียเจ้า”
จะเจ็บจำไปถึงปรโลก                     ฤๅรอยโศกรู้ร้างจางหาย
จะเกิดกี่ฟ้ามาตรมตาย                             อย่าหมายว่าจะให้หัวใจ
(อังคาร กัลยาณพงศ์)

# data[].attributes.headline
นาย ภานุพัฒน์ สีเสมอ

# data[].attributes.body
นาย ภานุพัฒน์ สีเสมอ เลขที่10 ม.3/4

# data[].attributes.headline
กิ่งแก้ว หยู๋หยู๋ทอง

# data[].attributes.body
กิ่งแก้ว หยู๋หยู๋ทองคำ เลขที่17 ม3/5ค่ะ

# data[].attributes.body
เสาวรจงามดี นารีจีบหญิง พิโรธโกรธจริง แฟนทิ้งสัลลาปัง

# data[].attributes.headline
ภาษาในวรรณคดีไทย 

# data[].attributes.subject
ภาษาในวรรณคดีไทย 

# data[].attributes.body
วรรณคดีไทยเป็นงานศิลปะประเภทหนึ่ง ที่ใช้ภาษาให้เกิดความงาม หรือคุณค่าทางวรรณศิลป์ ให้เกิดความงาม อารมณ์ ความรู้สึก เห็นภาพ ได้ยินเสียง เกิดความไพเราะ
ได้ดังนี้
๑. รสในวรรณคดีไทย
รสในวรรณคดดีไทย  หมายถึง ความรู้สึกที่ผู้อ่านได้รับจากบทประพันธ์  ซึ่งผู้เขียน
(ผู้แต่ง)  เจตนาถ่ายทอดความรู้สึกต่าง ๆ เช่น  อารมณ์รัก อารมณ์โกรธ อารมณเศร้า
ผ่านการเลือกสรรถ้อยคำ ให้ผู้อ่านเกิดความรู้สึกคล้อยตาม หรือเกิดความรู้สึกซาบซึ้ง
ได้แก่ เสาวรจนี นารีปราโมทย์ พิโรธวาทัง สัลลาปังคพิสัย

# data[].attributes.headline
๑.๑  เสาวรจนี                 อ่านว่า   (เสา -วะ-รด-จะ-นี)       

# data[].attributes.subject
๑.๑  เสาวรจนี                 อ่านว่า   (เสา -วะ-รด-จะ-นี)       

# data[].attributes.body
หมายถึง คือบทความงาม ชมโฉม  ของตัวละคร  ซึ่งอาจจะเป็นมนุษย์ อมนุษย์ สัตว์ ชมความเก่งกล้าของพระมหากษัตริย์ ชมความงาม ความเจริญรุ่งเรืองของบ้านเมือง ชมธรรมชาติ รวมถึงชมความงามของสิ่งของต่าง ๆ
เช่น
ชมความงามของนางบุษบา  ในเรื่อง อิเหนา ดังคำประพันธ์

พักตร์น้องละอองนวลเปล่งปลั่ง               ดังดวงจันทร์วันเพ็งประไพศรี
อรชรอ้อนแอ้นทั้งอินทรีย์                            ดังกินรีลงสรงคงคาลัย
งามจริงพริ้งพร้องทั้งสารพางค์                     ไม่ขัดขวางเสียทรงที่ตรงไหน
พิศพลางปฎิพัทธ์กำหนัดใน                         จะใคร่ไปโอบอุ้มองค์มา

ชมความงามของบ้านเมือง กรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ว่า มีความงดงามเหมือน
เมืองลอยมาสวรรค์  ดังคำประพันธ์

เรืองเรืองไตรรัตน์พ้น                 พันแสง
รินรสพระธรรมแสดง                  ค่ำเช้า
เจดีย์ระดะแซง                        เสียดยอด
ยลยิ่งแสงแก้วเก้า                     แก่นหล้าหลากสวรรค์

# data[].attributes.headline
๒. นารีปราโมทย์   (บทเกี้ยว ซึ่งเป็นที่ยินดีของหญิง หรือการทำให้ผู้หญิงดีใจ ปลื้มใจ)

# data[].attributes.subject
๒. นารีปราโมทย์   (บทเกี้ยว ซึ่งเป็นที่ยินดีของหญิง หรือการทำให้ผู้หญิงดีใจ ปลื้มใจ)

# data[].attributes.body
หมายถึง คำประพันธ์ที่มีเนื้อความ ฝากรัก แสดงความรักต่อนาง ในเรื่อง พระอภัยมณี
เช่น ดังประพันธ์
ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร          ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน
แม้นเกิดในใต้หล้าสุธาธาร                 ขอพาบพานพิศวาสไม่คลาคคลา
แม้นเนื้อเย็นเป็นห้วงมหรรณพ             พี่ขอพบศรีสวัสดิ์เป็นมัจฉา
แม้นเป็นบัวตัวพี่เป็นภุมรา                  เชยผกาโกสุมปทุมทอง
เจ้าเป็นถ้ำอำไพขอให้พี่                    เป็นราชสีห์สมสู่เป็นคู่สอง
จะติดตามทรามสงวนนวลละออง เป็นคู่ครองพิศวาสทุกชาติไป

# data[].attributes.headline
๓. พิโรธวาทัง (คำพูด ถ้อยคำ ไม่พอใจ โกรธ )

# data[].attributes.subject
๓. พิโรธวาทัง (คำพูด ถ้อยคำ ไม่พอใจ โกรธ )

# data[].attributes.body
หมายถึง คำประพันธ์ที่มีเนื้อความ แสดงความโกรธ  ไม่พอใจ  ตัดพ้อต่อว่า  เสียดสี ประชดประชัน  เยาะเย้ย
เช่น  บทโกรธในเรื่อง สามัคคีเภทคำฉันท์  ดังคำประพันธ์
เอออุเหม่นะมึงชิช่างกระไร
ทุทาสสถุลฉะนี้ไฉน                               ก็มาเปนฯ
ศึก บ ถึงและมึงก็ยังมิเห็น
จะน้อยจะมากจะยากจะเย็น                     ประการใด
อวดฉลาดและคาดแถลงเพราะใจ
ขยาดขยั้นมิทันอะไร                             ก็หมิ่นกู

หรือบทตัดพ้อที่แสดงอารมณ์รักและอารมณ์โกรธ ของ อังคาร    กัลยาณพงศ์ ใน เสียเจ้า
ดังคำประพันธ์
จะเจ็บจำไปถึงปรโลก          ฤารอยโศกรู้ร้างจางหาย
จะเกิดมากี่ฟ้ามาตรมตาย อย่าหมายว่าจะได้หัวใจ

# data[].attributes.body
หมายถึง คำประพันธ์ที่มีเนื้อความแสดงความเศร้าโศก ความเสียใจ ความอาลัย หรือรำพันถึงความทุกข์กาย ทุกข์ใจ
เช่น เรื่องขุนช้างขุนแผน ดังคำประพันธ์
เจ้าพลายงามความแสนสงสารแม่      ชำเลืองแลดูหน้าน้ำตาไหล
แล้วกราบกรานมารดาด้วยอาลัย            ลูกเติบใหญคงจะมาหาแม่คุณ

หรือ จากเรื่อง นิราศภูเขาทอง ของสุนทรภู่ เมื่อขณะที่สุนทรภู่ล่องเรือผ่านพระราชวัง
ได้คร่ำครวญอาลัยถึงอดีตที่เคยรุ่งเรือง  ดังคำประพันธ์
เคยหมอบใกล้ได้กลิ่นสุคนธ์ตรลบ       ละอองอบรสรื่นชื่นนาสา
สิ้นแผ่นดินสิ้นรสสุคนธา                          วาสนาเราก็สิ้นเหมือนกลิ่นสุคนธ์