# data[].attributes.body
Dit verhaal is heel echt. Daar bedoel ik mee dat je je goed kunt inleven in de personages. Ook worden de situaties goed beschreven waardoor je een duidelijk beeld in je gedachte kunt maken. Hierdoor lijkt het net alsof je zelf in die tijd hebt geleefd. Zoals in een eerder stukje genoemd zet dit je aan het denken en krijg je meer respect voor mensen uit de tijd van de oorlog. Ondanks dat het een nare periode was, kan men over honderden jaren nog teruglezen hoe het was in die tijd. Alle handelingen en gebeurtenissen zouden in het echte leven ook kunnen gebeuren.

# data[].attributes.body
"Maar De aanslag is niet alleen een harmonieus geheel van karaktertekening, stijl en een sterk plot. Het verhaal vertelt meer dan een verhaal." Bron: www.recensieweb.nl

# data[].attributes.body
A. De hoofdpersoon uit het boek is Anton Steenwijk.

B. Qua uiterlijk is Anton lang en vrij slank. Zijn huidskleur is licht getint. Een kenmerk van hem is dat hij zijn hoofd een beetje schuin houdt en een beetje door het leven sloft. Het is een rustige man waar je niet heel veel emoties van kunt aflezen. Anton is een naïef persoon die niet graag terug kijkt op zijn verleden. Deze eigenschap zit hem een beetje in de weg aangezien hij steeds geconfronteerd wordt met het verleden. verder is het een intelligente man. Je merkt dat hij in het begin moeite heeft met omgaan van zijn emoties. Gedurende het verhaal veranderd dit en wordt hij zekerder van zichzelf.

D.   Persoonlijk kan in me goed inleven in het leven van Anton. Gedurende het boek leer je hem steeds beter kennen. Doordat je vanuit zijn perspectief het verhaal leest kom je veel over hem te weten en is het makkelijk om je in te leven.

# data[].attributes.body
A.      De titel van het boek is ‘De Aanslag’. In het verhaal is dit de rode draad, een motief dat steeds terugkomt. Het is een gebeurtenis waar Anton steeds op terugkijkt en het is de gebeurtenis die hij gedurende het verhaal probeert te verwerken. steeds komt hij meer te weten over de aanslag die zorgde voor het overlijden van zijn ouders en broer.

B.      Het motto van het verhaal is: “Overal was het al dag, maar hier was het nacht, neen, meer dan nacht” (C.Plinius Ceacilius Secundus, Epistulae, VI, 16). Het motto gaat over de tegenstelling tussen dag en nacht, iets wat belangrijk is in het verhaal aangezien Anton nooit meer vergeet wat er op die nacht in januari in 1945 gebeurde.

C.      Er zijn een aantal leidmotieven te herkennen in het verhaal. Een belangrijke is de Tweede Wereldoorlog. Dit is de setting van het verhaal. Er wordt niet echt specifiek op ingegaan maar het leven in de oorlog wordt meerdere malen benoemd. Een ander motief is haat. haat die Anton voelt voor de personen die veel verdriet en leed hebben veroorzaakt bij de aanslag. Ook is een dobbelsteen een leidmotief die te herkennen is in het verhaal. er zijn twee belangrijke momenten in het leven van Anton en bij beide is een dobbelsteen aanwezig.

# data[].attributes.body
“Indrukwekkend boek, meeslepend, makkelijk leesbaar. Er worden slechts korte fragmenten beschreven uit een leven en toch geeft het een goed beeld van hoe het leven van de hoofdpersoon is gelopen. Toegankelijk geschreven.” – Marianne op bol.com
Het verhaal zet de lezer echt aan het denken. Door de heftige gebeurtenissen besef je je pas hoe goed we het tegenwoordig hebben en hoe blij we moeten zijn dat wij niet in die tijd hebben geleefd. Zoals in het bovenstaande citaat genoemd worden er steeds maar korte fragmenten beschreven uit de oorlog, maar toch krijg je een duidelijk beeld van de situatie en leef je je helemaal in. Ook dit is een reden waardoor het een goed boek is. hierdoor kom je makkelijk door het boek heen omdat je wilt blijven lezen.

# data[].attributes.body
‘’En toen zij ter hoogte van de Westerkerk waren, op weg naar de Dam, weerklonk plotseling ver achter hen en heel zacht een afschuwelijke, massale schreeuw, die dichterbij kwam. Geschrokken draaide iedereen zich om. Wat gebeurd er? ‘' (p.346)

In het verhaal zitten een aantal cliffhangers. Een goed voorbeeld is bovenstaand citaat uit het laatste stukje van het boek. Door gebruik te maken door cliffhangers wordt er spanning opgebouwd waardoor je de lezer nieuwsgierig houdt. Er worden spanningsbogen gecreëerd waardoor er vragen worden opgeroepen bij de lezer wat ervoor zorgt dat je blijft doorlezen om achter antwoorden te komen. Zo ook bij dit citaat, er worden vragen opgeroepen als: Wie schreeuwde er en waarom? Door de spanningsbogen blijft het verhaal interessant waardoor het boek vrij makkelijk te lezen is.

# data[].attributes.body
De aanslag op de NSB’er Fake Ploeg die plaatsvindt in januari 1945 heeft veel impact gemaakt op Anton Steenhuis. Hij is dan nog een jongetje van 12 jaar. Zijn huis wordt verbrand en zijn gezinsleden worden vermoord. Hierdoor komt Anton bij zijn oom en tante in Amsterdam te wonen. Hij heeft moeite met het verwerken van de aanslag en de oorlog. Hij ontmoet steeds nieuwe mensen die iets met de aanslag te maken hadden. Zo krijgt hij steeds meer antwoorden op vragen waar hij al heel zijn leven mee zat. Door middel van de antwoorden en verklaringen heeft hij alles na 44 jaar na de oorlog achter zich kunnen laten.

# data[].attributes.body
" Was iedereen schuldig en onschuldig? Was de schuld onschuldig en de onschuld schuldig? De drie Joden......Zes miljoen waren er afgemaakt, twaalf keer zoveel mensen als hier lopen; maar door in levensgevaar te verkeren hadden die drie mensen twee andere mensen en zichzelf gered, zonder het te weten en in plaats van zij waren zijn ouders en Peter gestorven door toedoen van hagedissen.......Maar wat doet het er toe? Het is allemaal vergeten. De kreten trekken weg, de golven trekken glad, de straten raken leeg en het wordt weer stil. Een lange, slanke man loopt met zijn zoon aan zijn hand in een demonstratie, en even glinstert er iets in zijn ogen, alsof hij dat een grappig denkbeeld vindt."

# data[].attributes.body
Tweede wereldoorlog

Oorlog, die tijd moet verschrikkelijk zijn geweest,
niet alleen voor de joden,
Oorlog, het was als een beest.
waarom moesten er zoveel doden?

Zoveel verdriet,
het heeft zolang moeten duren,
iedereen die het ziet,
zelfs door alle muren.

Ze wisten iedereen te vinden,
zoveel macht,
door regen en winden,
het gaf de Duitsers steeds meer kracht.

Al die bommen en schoten,
jaren onderdrukking,
in het midden van de twintigste eeuw,
éen grote mislukking.

Er waren heel veel moorden,
op al die bange joden,
verschrikkelijk was het,
die periode.

Dit mag niet nog een keer gebeuren,
voor altijd vrede,
de wereld hoort in kleuren,
voor altijd, in het heden.

# data[].attributes.body
Eva Onstein 4HE

# data[].attributes.body
Eerste zin

Ver, ver weg in de tweede wereldoorlog woonde een zekere Anton Steenwijk met zijn ouders en zijn broer aan de rand van Haarlem.