# data[].attributes.body
Gulseth, O. A., Steen, K., & Nilssen, K. J. (2001). Seawater tolerance in captive high-arctic Svalbard charr (Salvelinus alpinus): Effect of photoperiod and body size. Polar Biology, 24(4), 276–281. http://doi.org/10.1007/s003000000209

# data[].attributes.body
1.      Gerið í nokkrum orðum grein fyrir því hvers þið væntið að gerist og hvers vegna?

2.      Eru niðurstöður ykkar um styrk jóna í plasma í samræmi við það sem þið bjuggust v ið ?

3.      Eru niðurstöður ykkar um áhrif þyngdar fiskanna á seltustig í blóði í samræmi við það sem þið bjuggust við?

Kenning okkar fyrir þessa tilraun var að fiskur í saltvatni gæti tapað meiri þyngd en fiskur í fersku vatni. Þetta er vegna vandræða við seltustjórnun. Fiskarnir eru enn í ferskvatnsfasa og vatnið leitar því út úr þeim úr meiri styrk í minni. Saltið í vatninu kemst inn í líkamann í gegnum tálknin. Þetta veldur því að fiskurinn verður fyrir vökvaskorti og léttist.
Þegar við fengum niðurstöðurnar, gátum við séð að kenningin okkar var rétt, fiskurinn í saltvatni missti marktækt meiri þyngd en fiskurinn í fersku vatni.

Í uphafi bjuggumst við við því að jónastyrkur í plasma yrði hærri í fiskunum sem fóru í saltvatn en þeim sem eru í ferska vatninu.
Tafla 4 staðfestir þetta þar sem mjög marktækur munur er á styrk natríum og klóríðjóna í blóði fiskanna.

Þetta er alveg í takt við niðurstöður Gulseth et, al. 2001 þar sem fiskar undir 20 cm í lengd náðu ekki fullkominni seltustjórnun og mætti ætla út frá þeirra niðurstö að ef við hefðum haft fullan saltstyrk um 35 ppt hefðum við jafnvel séð dauða í fiskinum.

# data[].attributes.body
Dagur 1
2.10.2017

Við fengum sautján bleikjur í þessa tilraun og gerðum seltuþolspróf.
Fiskarnir voru svæfðir með því að setja þá í lausn sem innihélt 1 ml af phenoxyethanóli í 500ml af fersku vatni.  Við byrjuðum á því að skanna fiskinn til að fá merki/númer fisksins,  síðan var hann lengdarmældur og vigtaður sem var skráð. Honum var skipt í tvo hópa þar sem sjö fiskar voru settir í ferskvatn og tíu í saltvatn samtals sautján fiskar.
Fiskarnir voru síðan hafðir um nóttina í kerjum.

Mynd1: til vinstri eru fiskarnir í svæfingarlyfinu, í miðjunni er PIT-merkjaskanninn og til hægri er fiskur sem verið er að lengdarmæla.

Dagur 2
3.10.2017

Þegar fiskarnir voru búnir að vera í kerjunum í tæpan sólarhring þá hófst sama ferlið frá deginum áður þar sem fiskurinn var svæfður, lesið af örmerkjum og  hann lengdarmældur, vigtaður og til viðbótar var tekið blóðsýni. Öll merki voru síðan tekin úr fiskinum og fiskinum síðan hent.
Blóðsýnin voru send í greiningu á heilbrigðisstofnun Sauðárkróks, á meðan aðrar tölur s.s. lengd og þyngd voru settar inn í excelskjal og dagur 1 borinn saman við dag 2.
Allir fiskar fengu sömu meðferð.

# data[].attributes.body
Laxfiskar þróa með sér seltuþol í gegn um ferli sem kallað er smoltun. Misjafnt er eftir tegundum hversu fullkomin smoltunin er og þar af leiðandi hversu mikið seltuþolið verður. Smærri fiskar sem ganga í sjó mynda oft ekki með sér fullkomið seltuþol og eru því bundnari strandsvæðum þar sem seltan er lægri (Gulseth, Steen, & Nilssen, 2001). Sýnt hefur verið fram á að lágmarksstærð bleikju til fyrir góða seltustjórnun er í kring um 20cm ((Gulseth, et, al., 2001)

Seltuþolspróf eru því mikilvæg við ræktun á laxfiskum í saltvatni. Ef selta eða vatnsmagn inni í fiski verður of mikið getur það leitt til dauða fiskins. Ef fiskidauði verður mikill getur hann haft  mjög slæm áhrif á eldisfyrirtækið og í versta falli leitt til lokunar.

Seltuþol fisks er forsenda þess að fiskar vaxi og dafni í sjó, því er mjög mikilvægt að mæla seltuþolið hjá fiskum áður en þeir eru settir í sjó.

Markmið þessarar tilraunar var að meta hvort bleikjan er tilbúin undir það að geta lifað af í sjó.
Í þessar tilraun vorum við að komast að hversu mikla þyngd bleikju seiði missa við það að fara í salt vatn á móts við að vera í fersku vatni í 24 klst. Þyngd var meðal annars notuð en tilgáta okkar var sú að þeir fiskar sem settir voru í seltupróf myndu tapa vatni og þar af leiðandi massa. Seiðin voru smá og því líklegri til að eiga í vandræðum með seltustjórnun í saltvatni.

# data[].attributes.body
Niðurstöður úr T-prófum (Tafla 1) sýndu að ekki var marktækur munur á líkamsþyngd fiskanna milli hópa, hvorki fyrir né eftir sjópróf.  Þó var marktækur munur á líkamsþyngd fiskanna sem fóru í saltvatn fyrir og eftir prófið (P = 0,00018).

Tafla 1 Niðurstöður úr T-prófum á hópunum, enginn marktækur munur er á milli hópa né á þyngarbreytingum í ferskvatni.

Tafla 2 Niðurstöður úr lengdar og þyngdarmælingum á fiskunum sem fóru í saltvatn. Niðurstöður úr T-prófi sýna að það er marktækur munur í þyngd eftir sjóprófið.

Tafla 3 Niðurstöður úr lengdar og þyngarmælingum á fiskunum sem fóru í ferskvatn.

Tafla 4 Niðurstöður úr T-prófi á jónamagni í plasma á fiskum í fersku og söltu vatni.