# data[].attributes.body
Dit is het einde van mijn blog. Er gaat nog veel meer gebeuren in dit boek maar als ik dat nu allemaal al zou vertellen ben ik uren bezig en haalt het alle spanning uit het boek weg. Ik zou dit boek persoonlijk zeer aanraden omdat het bijvoorbeeld een boek is wat zich vroeger afspeelt en dan leer je ook over hoe de mensen vroeger leefde. Het is niet geschreven om je iets bij te leren uit die tijd maar omdat je naar een verhaal kijk van personen uit een andere tijd dan nu pak je onbewust toch nog een stukje geschiedenis mee en dat is wat ik zo geweldig vind aan de boeken van Simone van der Vlught.

ik hoop dat ik hiermee mensen heb kunnen stimuleren om dit boek ook te gaan lezen.

gemaakt door: Kelly Westerhuis

# data[].attributes.body
Het is 4 uur in de ochtend ik word wakker door de hand van mijn vader die me heen en weer schud. ‘’sta op het is vandaag je eerste dag in de mijn je kan echt niet te laat komen.’’ Ik stond met veel tegen zin op en kleedde me aan in het blauwe overal. Ik liep naar beneden en pakte de spullen die mijn moeder voor mij had klaar gelegd. Samen met mijn vader, broer en broertje liepen we naar de mijn. Het was zo vroeg dat de zon nog niet scheen en zo koud dat je tanden begonnen te klappertanden.

Eenmaal aangekomen bij de mijn moesten we in langen rijen staan om onze spullen op te halen zoals het pikhouweel en de helm. Ik keek om me heen maar ik kende niemand alleen mijn eigen familie. Hoe kon ik ooit daar beneden overleven zonder iemand te kennen zonder iemand die op mij kon letten. Na eeuwig in  de rij te hebben gestaan hebben we eindelijk onze spullen en lopen we naar de ingang van de mijn. Ik kwam aan bij de ingang en tot mijn verbazing was het een steile ijzeren trap die je de mijn in leidde. Maar het was zo diep dat je amper iets kon zien. Je zag misschien 5 meter en daarna werd het donker compleet donker. Ik had blijkbaar zo lang naar die trap zitten kijken dat de mensen achter me chagrijnig waren geworden omdat het zo lang duurde. Ik moest nu wel er was geen weg meer terug. Langzaam zette ik mijn eerste voet op de eerste stang en daarna de ander net zo lang zot ik alleen nog maar een heel klein wit stipje boven me zag en ik daarna totaal verdween in de duisternis.

# data[].attributes.body
Het is nu zondag de enige dag dat mijn vader en broer niet hoeven te werken in de mijn. We zaten met zijn allen aan de tafel voor het ontbijt tenminste als je dit ontbijt kan noemen. We hadden alleen een klein stukje hard brood met een heel dun laagje van vet erop. Mijn vader en broer hebben nu wel werk maar het verdient zo weinig dat we al blij moeten zijn als we al iets te eten hebben voor 1 dag. Toen mijn vader aan tafel kwam zitten had hij een ernstige blik op zijn gezicht. Je kon al meteen werken dat er iets aan de had was. Mijn vader keek eerst mij aan en daarna mijn broertje Tom en begon toen me zijn verhaal: ‘’Het werken in de mijn verdient zoals jullie weten erg slecht en daarom hebben we besloten dat Emma en  Tom vanaf morgen ook in de mijn gaan werken.’’ Mijn vader praatte nog door over het werken in de mijn maar ik luisterde allang niet meer. Het enige wat ik nu wilde doen is heel boos worden schreeuwen en schelden. Ik wilde die mijn helemaal niet in! Maar op de een of andere manier kon ik het niet ik kon niet boos worden omdat ik wist dat dit nodig was omdat ik wist dat als ik dit niet zou doen ik mijn hele familie honger zou laten lijden.

# data[].attributes.body
Het was 4 uur in de ochtend. Ik werd wakker van de voetstappen van mijn vader en broer op de trap. Ik had even een moment nodig om te beseffen waar ik nou eigenlijk was. Ik was ik Kerkrade ik een ijskoud huis met amper wat spullen en een broer en vader die zwaar en gevaarlijk werk moesten gaan doen in de mijn. Ik kleedde me snel aan en liep naar beneden met de hoop om mijn vader en broer nog even gedag te kunnen zeggen, maar ik was al te laat. Toen mijn moeder zag hoe droevig ik keek omdat ik te laat was liep ze naar me toe en gaf ze me een knuffel en zei:’’ het komt allemaal wel goed lieverd. ze komen heus wel veilig terug.’’ toen ze dat zei wilde ik haar graag geloven maar ik zag ook in haar ogen een soort bezorgdheid.

Het was 9 uur s ’avonds. Ik had de hele dag mijn moeder geholpen met het schoonmaken van het huis. Ik was net de laatste paar spullen aan het opruimen toen de deur open ging. Daar stonden mijn vader en broer. Ik kon ze amper nog herkennen. Hun gezichten waren helemaal zwart door de steen kool en hun kleding zag er ook niet echt schoon meer uit. Ik rende naar mijn vader toe en omhelsde hem. Het maakte me niet meer uit dat hij zo vies was het enige wat nu in mij omging was de blijdschap van het feit dat ze ongedeerd terug waren gekomen.

# data[].attributes.body
Mijn vader had besloten in Kerkrade te gaan wonen omdat hij daar werk kon krijgen in een mijn. We waren al bijna 4 dagen te voet onderweg toen we opeens de kerktoren van Kerkrade boven de bomen tevoorschijn kwam. Ik was erg blij omdat ik besefte dat we er bijna waren maar aan de andere kan was ik ook bang bang voor wat me te wachten stond in een heel nieuw dorp.

# data[].attributes.body
Slenaken 1845.

Het geknerp van paardenhoeven in het grind. Elke pas die ik het paard hoorde maken deed mijn hart sneller doen kloppen. Maar ik was zeker niet de enige die dat gevoel had. Mijn moeder die aan de andere kant van de kamer zat probeerde zich te focussen op het naaiwerk, maar je aan haar gezicht kon je zien dat ze bang was. De laatste keer dat de oogst mislukt was heeft mijn moeder gesmeekt om de pacht 1 maand later te mogen betalen en na lang smeken was dat gelukt. Nu is het dus 1 maand later alleen was deze oogst zelfs nog slechter dan de vorige en al het harde naaiwerk had ook al niks opgeleverd. Lang tijd om hier over na te denken was er niet je er werd namelijk op de deur gebonsd en niet zacht ook. Mijn vader en moeder liepen haastig naar de deur. In de hoop dat wij(ik en mijn broertjes en zusje)niks zouden meekrijgen van het gesprek sloten ze de deur haastig weer. Maar ik kon me niet inhouden. Ik liep naar de deur toe om toch iets op te vangen van het gesprek. Veel kreeg ik niet mee het enige wat ik kon horen was de boze stem van mijn vader en het gehuil van mijn moeder. ik hoorde haastige voetstappen terugkomen naar de deur. De deur zwaaide open en daar stond mijn vader. Hij had een felle blik in zijn ogen en zei: ''pak zo veel mogelijk spullen als je mee kan nemen we moeten hier weg.''

# data[].attributes.body
titel: zwarte sneeuw
Auteur: Simone van der Vlugt

Jaar van uitgave:2000

Het boek gaat over het 14 jarige meisje Emma. Ze woonde eerst op een boerderij in Slenaken samen met haar familie. Al een paar keer op rij hadden ze een erg karige oogst. De laatste keren konden ze weg komen, maar deze keer nam de landeigenaar geen genoegen met loften en smeekbeden. Ze vertrokken met hun laatste spulletjes naar Kerkrade. Daar zouden haar vader en oudere broer in de mijn gaan werken. Ze verdienden te weinig om het gezin te kunnen onderhouden hierdoor moesten ook Emma en haar jongere broertje in de mijn gaan werken

Persoonlijk vind ik het een erg mooi verhaal omdat het echt vanuit Emma verteld wordt. Het is niet een boek die alleen van plaats naar plaats gaat maar je ook meeneemt in de persoonlijke vorderingen van Emma. Ook worden de plaatsen erg mooi, duidelijk en levendig beschreven hierdoor is het erg makkelijk om je in te leven in het verhaal.

in dit reisblog zal ik de gebeurtenissen die Emma (de hoofdpersoon) meemaakt omschrijven vanuit haar perspectief.