# data[].attributes.body
Helaas kon ik door lichamelijke beperkingen niet mee klimmen. Ik heb in het verleden ontzettend veel en hard gesport. Ik heb gesoftbald en ik liep erg veel hard. Toen ik dit opeens niet meer kon heeft mijn lichaam erg geprotesteerd. Bij het sporten maakt je lichaam stoffen aan die veel met je lichaam doen. Toen ik behoorlijk abrupt stopte met sporten, maakte mijn lichaam deze stoffen niet meer op de grote maten aan waardoor ik een soort 'afkickverschijnselen' kreeg.

Nu doe ik veel oefeningen om de bloedsomloop in mijn voet te bevorderen (voor hoever dat nog mogelijk is in mijn voet).

Het is ook belangrijk om met mijn voeten te 'wapperen'. Ik bevorder met mijn oefeningen niet alleen mijn bloedsomloop in mijn voet, maar ook mijn spierkracht in mijn voet. Zo moet ik deze oefening elke dag doen. Dit is simpel aangezien ik dit ook kan doen als ik gewoon in de klas zit, of zit te eten aan tafel.Als je goed kijkt zie je ook dat mijn 'slechte' been veel dunner is dat mijn 'goede' been, de spieren zijn in grote maten afgenomen in mijn 'slechte' been omdat ik dit been veel ontzie.

Dit is een oefening die echt heel vervelend is voor mij, maar ook de belangrijkste oefening, dit kan trouwens ook met een knikker. Je moet, de handdoek in dit geval, met je tenen vastpakken en optillen. Ik ben aan de voorkant geopereerd aan de hallux en deze is overgevoelig waardoor ik heel moeilijk op de voorkant van mijn voet kan staan en afwikkelen. Daarom is deze oefening heel belangrijk, zodat mijn tenen niet helemaal stijf worden en ik bevorder hiermee ook het vermogen om mijn voet helemaal af te wikkelen.

Naast de oefeningen voor mijn voet doe ik veel normale bil/buik/been/borstspier oefeningen om toch nog mijn lichaam enigszins te trainen en het gevoel van sporten te hebben. Dit vind ik ontzettend fijn, want iets is beter dan niets.

# data[].attributes.body
Een foto van mij in een steady.

# data[].attributes.body
In Hoorn zijn wij op bezoek geweest bij Omring Wijkverpleging. Wij kregen informatie over de wijkverpleging over het algemeen en over de wijkverpleging in de wijken in Hoorn. De informatie werd gegeven door mensen die zelf in de wijkverpleging werken, een mevrouw die zelf net de studie Verpleegkunde op de HvA heeft afgerond en ook een meisje die in het derde jaar zit op de HvA Verpleegkunde. Het was fijn om deze informatie te krijgen van mensen die zelf (net) in deze sector werken omdat je dan een 'eerlijk' beeld krijgt over het werk.
Ons werd verteld over de vooroordelen van de wijkverpleegkunde; veel steunkousen aandoen, billen wassen (deze vooroordelen had ik zelf ook wel een beetje). Maar de wijkverpleegkundigen doen zoveel meer: Infusen aanbrengen, medicatie toedienen, het waarnemen van lichamelijke veranderingen, wondverzorging, palliatieve zorg, enzovoorts.
Toen ik dit hoorde sprak de wijkverpleegkunde mij opeens veel meer aan. Het contact met veel verschillende mensen waarmee je een band kan opbouwen. Je komt bij de mensen thuis en dat is toch iets speciaals. Je handelt naar hun regels in plaats van het onpersoonlijke ziekenhuis. Het is zeker een goed bezoek geweest, het heeft mij echt aan het denken gezet. Het mindere was dat het helemaal in Hoorn was. Je bent langer onderweg dan dat we daar werkelijk waren.

# data[].attributes.body
Ik vond het Dolhuys erg verwarrend. Ik wist niet zo goed wat ik daar precies nou moest doen en wat er van me verwacht werd. We werden naar binnen gelaten en we mochten het zelf uitzoeken. Ook fijn, de vrijheid die je krijgt, maar persoonlijk had ik het fijner gevonden als er een begeleider mee ging om over het museum uit te leggen en over wat er zich daar allemaal afspeelde. Om deze reden kon ik mij niet zo goed plaatsen in het museum en vond ik het bezoek niet heel leuk.

Vraag: Wanneer wijkt iemand af van de 'normale' norm volgens jou?
Antwoord: Voor mij wijkt iemand af van de normale norm als de persoon niet meer kan functioneren op het niveau waarop diegene zou moeten functioneren.

Vraag: Hoe ga jij om met mensen die afwijken van de normale norm?
Antwoord: Het ligt eraan op welke manier iemand afwijkt van de normale norm. Mijn tante bijvoorbeeld, zij heeft syndroom van down. Dit is in mijn hoofd omdat ik ermee ben opgegroeid een normaal iets. Maar je gaat er toch iets 'kinderlijker' mee om dan met mensen die geen syndroom van down hebben.
Maar bijvoorbeeld iemand met een psychose lijkt mij heel moeilijk om mee om te gaan. Ik denk dat het belangrijk is om genoeg informatie te hebben over wat een psychose inhoudt om mee te kunnen leven. Je moet je open stellen om die persoon te helpen zodat diegene over zijn gevoelens kan praten aangezien deze persoon heel afhankelijk kan zijn

# data[].attributes.body
De foto van het gastcollege werkveld-oriëntatie