# data[].attributes.headline
โมโหจนร้องไห้ ทำอะไม่ได้เ

# data[].attributes.body
โมโหจนร้องไห้ ทำอะไม่ได้เลย คิดจะต่อยกับมันก็สู้มันไม่ได้ บอกคุณครู ก็ไม่สนใจ จะบอกพ่อเเม่ก็กลัวจะเป็นเรื่อง ผมจึงเลือกอดทนเอา จนจบ ป.6 เเละไม่ได้เจอมันอีกเลย มันทำให้ผมเลือกที่จะเข้มแข็งเเละกล้าพูดกล้าทำกล้าที่จะตอบโต้ มากขึ้น มันเป็นปมฝังใจมาโดยตลอด ละต่อต้านการถูก Bully มากๆ
favorite
1
Rehawa(จิรพงศ์)
Rehawa(จิรพงศ์)
เหตุการที่ผมจำไม่เคยลืม คือ วันที่ผมคอลคุยกับจะเรียกว่าอะไรไม่รู้นะครับจะแฟนก็ไม่ใช่เพื่อนก็ไม่เชิง ในวันนั้นตอนที่คอลกันอยู่ๆเค้าก็ให้ผมไปคอลกับเค้าในไลน์ พอคุยกับไปได้สักพักนึง เค้าก็เงียบไปผมลองเงียบฟังแต่เหมือนจะไม่ได้ยินอะไรเลย ผมรู้ทันทีเลยว่าเค้าปิดไมไปผมเลยลองเปิดคอมแล้วคอลเฟสไป มันขึ้นว่าติดสายอีกสายอยู่ ผมจี้ถามเค้าจนเค้าบอกว่าคุยกับอีกคนอยู่ ซึ่งเธอให้เหตุผลว่าแค่คุยกับเพื่อน แต่ในวันนั้นผมคุมอารมณ์ไม่ได้ ทั้งความรู้สึกเสียใจ โกรธแค้น ความหงุดและสงสัย ถาโถมเข้ามาเลยเผลอตะคอกใส่และหลังจากตอนนั้นความรู้สึกได้เบาลงและความรู้สึกผิดก็ได้เกิดขึ้นแต่ในวันนั้นผมจึงหายไปจากเธอคงเพราะผมอยากจะหนีความผิดของตัวเอง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยกลับกันยิ่งโกรธขึ้นมาในวันที่เพื่อนสนิทของเราไปรับเธอออกมาเที่ยวแล้วอัพลงบนสตอรี่เฟสบุ๊ค ความรู้สึกของผมได้กลับมาอีกครั้งทั้งความโกรธไม่เคยคิดเลยว่าเพื่อนสนิทของผมจะทำแบบนี้ ผมจมอยู่กับความรู้สึกนั้นสักพัก จนกระทั้งเพื่อนชวนมาทักออกไปสังสรรค์ และได้เล่าระบายความรู้สึกนั้นกลับเพื่อนๆครับ
favorite
1
เเคร์
เเคร์
ความทรงจำที่ไม่เคยลืมคือ ช่วง ม.6 ที่ต้องเลือกสอบมหาลัย หรือหาคณะที่อยากเข้า เราไม่เคยตอบตัวเองได้เลย เเละก็ไม่เคยตอบคำถามเเม่ได้เลยว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร เพราะตั้งเเต่ขึ้นมัธยมเรา สาขาวิชาที่เรียนครอบครัวเป็นคนเลือกให้เสมอ มัธยมปลายเราก็สอบเข้า รร ที่เเม่เป็นคนเลือกให้อีกเหมือนกัน เราว่าสิ่งเหล่านั้นทำให้ความชอบหรือสิ่งที่เราอยากทำมันหายไป เพราะเราไม่มีโอกาสได้เลือกเองหรือตัดสินใจด้วยตัวเอง เรากับเเม่มีปากเสียงกันหลายครั้งกับเรื่องเรียน เพราะทุกครั้งที่เเม่ถามว่าจะเรียนอะไรต่อ เราไม่เคยตอบได้เลย มันสับสน มันรู้สึกว่าทำอะไรได้ไม่ดีสักอย่าง จนครั้งสุดท้ายที่เเม่ถาม เราเลยตอบเเค่ว่าเราไม่รู้ เเล้วก็ร้องไห้ เราบอกเขาว่า เราไม่รู้จะเรียนอะไรเลย ผลการเรียนที่เรามี มันไม่พอให้เราไปสอบในสิ่งที่เราอยากเรียน คณะที่เราอยากเข้าไม่ได้ นั่นเลยเป็นครั้งเเรกที่เเม่ยอมรับฟังเเล้วก็ให้เราตัดสินใจเลือกด้วยตัวเอง 
favorite
1
ณิชาพร จรัญจอหอ
ณิชาพร จรัญจอหอ
ไม่เคยเข้าใจคำว่าแตกสลายจนได้พบเข้ากับเหตุการณ์ในวันนั้น
ใน ปี 2016 ฤดูฝนที่อากาศร้อนฉ่าเหมือนหน้าร้อน ตอนเวลาประมาณสัก 3 ทุ่ม อยู่ ๆ บนโต๊ะอาหารหลังจากที่เขานอนคิดเรื่องอนาคตของตัวเองมาหลายคืนจึงตัดสินบอกแก่ผู้เป็นแม่ออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่น ไร้ความมั่นใจ นั่นก็เพราะว่าเขาและไม่ไม่ค่อนจะสนิทสนมกันตามประสาลูกหรือว่าตามฉบับแม่ลูกที่ควรจะเป็น เรื่องการเรียนต่อในอนาคตและความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่ตัวเองแสนจะภูมิใจแต่สิ่งที่ได้รับกลับมาแทนที่จะเป็นลอยยิ้มกลับเป็นคำว่าไร้สาระ

favorite_border
0
นายพงศธร ผิวคำ
นายพงศธร ผิวคำ

# data[].attributes.headline
ความทรงจำที่จำได้ไม่ลืม 

# data[].attributes.body
ความทรงจำที่จำได้ไม่ลืม คือ ความทรงจำในช่วงวัยเด็ก ในช่วงตอน ป.5 เป็นความทรงขำที่จำได้แม่น มีทั้งความรู้สึกหวาดกลัว เสียใจ ในช่วงที่ผมอยู่ตอน ป.5นั้น ในตอนนั้นอยู่ในวันลอยกระทง ผมได้ออกจากบ้านเพื่อไปเล่นกับเพื่อนแถวบ้านตามประสาเด็ก มีเล่

# data[].attributes.headline
ความทรงจำที่จำได้ไม่ลืม 

# data[].attributes.body
ความทรงจำที่จำได้ไม่ลืม คือ ความทรงจำในช่วงวัยเด็ก ในช่วงตอน ป.5 เป็นความทรงขำที่จำได้แม่น มีทั้งความรู้สึกหวาดกลัว เสียใจ ในช่วงที่ผมอยู่ตอน ป.5นั้น ในตอนนั้นอยู่ในวันลอยกระทง ผมได้ออกจากบ้านเพื่อไปเล่นกับเพื่อนแถวบ้านตามประสาเด็ก มีเล่

# data[].attributes.body
เรียนมัธยมเป็นอะไรที่สนุกมาก ๆ เป็นตอนที่ได้เข้ามาเรียนแล้วได้เจอเพื่อนต่างห้องต่างโรงเรียนต่างที่ได้มาเจอในห้องๆนี้ตอนแรกคิดว่ามาเรียนที่ห้องนี้ไม่มีความสุข แน่ ๆ จนมีรุ่นพี่เข้ามาแนะนำการอยู่ของห้องนี้ที่นี่อยู่เหมือนครอบครัวมีปัญหาอะไรมาปรึกษาได้ เลยเริ่มโอเคขึ้นมาจากที่พี่แนะนำมาจนอยู่ถึงมอหกตลอดสามปีที่อยู่ด้วยกันมา มักมีเรื่องให้มานั่งคุยกันทุกวันเราสนิทกับทุกคนในห้องมากแล้วเรามักจะชวนคุยเสมอ จนจบการศึกษาต่างคนต่างไปเรียนที่อื่นของตัวเองเมื่อสัปดาที่แล้วได้นัดมาเจอเพื่อนห้องเดิม ทุกคนมีเรื่องต่างๆมากมายมาเล่าให้เฟังทุกคนต่างมีทางเดินเป้นของตัวเองขอบคุณตลอดปีที่ผ่านมาที่มิตรภาพของพวกเราไม่มีวันหายไป

# data[].attributes.headline
อิทธิศักดิ์ เลิศชาญโรจน์

# data[].attributes.subject
อิทธิศักดิ์ เลิศชาญโรจน์

# data[].attributes.body
เป็นเรื่องความรักตอนเรียนมัธยมเป็นเวลา 5 ปีอาจจะเป็นความรักเด็กแต่มันผูกพันมากจนถึงตอนนี้ตั้งแต่ ม 1 ถึง ม 5 ถึงจะไม่เจอกันเกือบ 4 ปีแล้วแต่ก็ยังจำได้หมดทุกอย่างอาจจะเป็นเพราะความรักครั้งแรกในอนาคตอาจจะต้องเจออะไรอีกมากแต่ในตอนนี้ยังมีความรู้สึกที่ดีถึงเป็นความทรงจำที่คิดถึงแล้วมันเสียใจบ้างแต่มันเป็นความทรงจำที่ไม่อยากลืมเลย

# data[].attributes.headline
เดชาวัฒน์ แตงรีโน่

# data[].attributes.subject
เดชาวัฒน์ แตงรีโน่

# data[].attributes.body
ความจำที่ไม่เคยลืมคือสองปีที่แล้วได้ไปเที่ยวงานดนตรีแล้วได้เจอนักร้องที่ชอบมากเขายืนอยู่ใกล้เราทำให้เรารู้สึกตื่นเต้นและประทับใจมาก ที่ได้เจอนักร้องที่เราชอบยืนใกล้ๆแบบตัวเป็นๆเลย

# data[].attributes.headline
นาย ธนธรณ์ วีรดิษฐกิจ

# data[].attributes.subject
นาย ธนธรณ์ วีรดิษฐกิจ

# data[].attributes.body
เหตุการณ์ระทึกขวัญที่เคยเกิดขึ้นเหตุการณ์หนึ่งคือ เคยเกิดเรื่องเข้าใจผิดว่าตนถูกโจรขึ้นบ้านในขณะอยู่บ้านคนเดียว เรื่องมีอยู่ว่าในช่วงสายของวันหนึ่งหลังจากที่ผมตื่นขึ้นมาในบ้านคนเดียว เนื่องจากพ่อแม่ออกไปทำงานประจำ และพี่ชายก็ไปเรียนที่มหาวิทยาลัย จู่ๆผมก็ได้ยินเสียงโครมครามขึ้นในชั้นล่างของบ้าน และเมื่อแง้มประตูออกไปก็ได้ยินเสียงคนแปลกหน้าพูดอะไรสักอย่างที่ฟังจับใจความไม่ได้เท่าไหร่เนื่องจากกำลังตกใจ แล้วสักพักก็ได้ยินเสียงเท้าเดินขึ้นบันใดขึ้นมา ผมด้วยความตกใจจึงรีบปิดล็อกประตู หยิบมีดคัตเตอร์ซ่อนไว้ในกระเป๋ากางเกงเพื่อป้องกันตัว แล้วจึงรีบโทรศัพท์เรียกรปภ.หมู่บ้านด้วยเสียงกระซิบและใจที่เต้นตึกตัก รปภ.รีบเบิ่งมาที่บ้านผมด้วยจักรยานไวไม่ถึงสองนาทีแล้วตะโกนเรียกเจ้าบ้าน ทันใดนั้นก็มีเสียงจากในบ้านขานกลับไป แต่กลับเป็นเสียงของพี่ชายของผมเอง เรื่องของเรื่องก็คือพี่ชายผมป่วยกะทันหันจึงหยุดอยู่บ้านโดยผมก็นอนไม่รู้เรื่อง เสียงจากชั้นล่างก็คือเสียงพี่ชายผมคุ้ยหาของในห้องเก็บของระหว่างเปิด Youtube ฟังอยู่นั่นเอง ที่ตลกคือเราทั้งสองอยู่ใต้หลังคาเดียวกันเป็นหลายชั่วโมงโดยที่ผมไม่รู้เลยว่ามีคนอื่นอยู่ ถือเป็นประสบการณ์ระทึกขวัญที่ยังโชคดีที่ไม่มีใครเป็นอะไร นึกย้อนกลับไปก็รู้สึกทั้งตลกกับตนเอง และภูมิใจกับreactionของตนเช่นเดียวกัน

# data[].attributes.headline
นายนันณพงศ์ 

# data[].attributes.subject
นายนันณพงศ์ 

# data[].attributes.body
ความทรงจำที่เคยเจอ
งานกีฬาสีของโรงเรียนในห้องของผมได้เป็นคนจัดงานของสีของผม นั้นวันนั้นมีทั้งความสุขเเละความเศร้า ในวันเเรกของงานกีฬาสี สเเตนของผมได้โดนลมพัดทำให้เเสตนล้มลงมาทุกคนตกใจเเล้วเสียกันมากเพราะทุกคนตั้งใจทำกันมากเเต่ในตอนนั้นทุกคนก็มาช่วยกันเก็บของที่ล้มลงมาเเละเพื่อนในสีอื่นก็ช่วยกันสร้างมันขึ้นมาใหม่เราถึงได้เห็นความมีน้ำใจของเพื่อนเเละทำให้ระดับชั้นของผมสนิทกันมากขึ้น

# data[].attributes.headline
พัตฑ์ฐาภรณ์ อิสริยาพร

# data[].attributes.subject
พัตฑ์ฐาภรณ์ อิสริยาพร

# data[].attributes.body
ตอนเด็ก ๆ เคยวิ่งไปกอดพ่อที่ร้านหนังสือ แล้วปรากฏว่าพ่อยืนอยู่ข้าง ๆ กำลังเรียกเราอยู่ แล้วคนที่เรากอดคือใครไม่รู้ จำได้เลยอายมาก

# data[].attributes.headline
เอกรัตน์ มานะเมธีกุล

# data[].attributes.subject
เอกรัตน์ มานะเมธีกุล

# data[].attributes.body
เรื่องราวที่ไม่เคยลืม เป็นเรื่องราวในในวัยเด็กผมชอบจะฝันถึงการตกจากตึกสูกอยู่บ่อยๆในฝันที่ผมรู้สึกกับมันจริง มาคงไม่ใช่ที่ฟังดูประหลาดสำหรับใครบางคนแต่มันคงเป็นประหลาดสำหรับผมล่ะคิดถึงมันที่ไรใจของมันแทบอยู่ใต้ตาตุ่มตลอด ในการฝันของผมในวัยเด็กมันราวกับฝันร้ายที่หลอกหลอนผมมาถึงปัจจุบัน แต่การที่ผมเริ่มโตขึ้นมาทำให้ผมหากลัวในสิ่งต่างๆมากขึ้น เช่นเดียวกับฝันในวัยเด็กที่มันละลายหายไปกับวัยที่เปลี่ยน ฝันการตกตึกก็เหมือนเพื่อนที่แกล้งเราแต่มันก็ทำให้เรากลายเป็นผู้ใหญ่ได้เช่นกัน

# data[].attributes.body
ตอน7ตอนนั้นผมอยู่ที่เชียงรายชั้น2ของบ้านกำลังดูการ์ตูนอยู่กับพี่ๆของผมจากนั้นมีเสียงดังข้าวของเริ่มหล่นจากชั้นวางผมที่เด็กเลยทำตัวไม่ถูกมองๆไปรอบๆตัว ทั้นใดนั้นแม่ตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ตกใจว่า รีบลงมาๆลงมาให้หมด ตอนนั้นผมรีบลุกออกไปด้วยสัญชาติยาน และวิ่งลงไปข้างล่างและวิ่งไปหน้าบ้าน สติเริ่มกลับมา แล้วะบว่าพื้นดินสั่นผมทั้งกลัวและตกใจเพราะำม่เคยเจออะไรแบงนี้มาก่อนเหตุการเริ่มสงบผมกลับเข้าไปในบ้าน จนช้าวันต่อมาเปิดข่าวดูว่ามันคือแผ่นดินไหว่จากรอยแยกบริเวณประเทศพม่า

# data[].attributes.headline
สัตตบงกช หอมทุมมา

# data[].attributes.subject
สัตตบงกช หอมทุมมา

# data[].attributes.body
ความทรงจำที่ไม่เคยลืมคือตอนที่รู้ตอนที่แม่ท้องแม่เคยเกือบจะทำแท้งเรา ครอบครัวฝั่งพ่อไม่ชอบเรา พี่สาวก็ไม่ชอบ  มันเลยเป็นเรื่องฝังใจมาจนถึงทุกวันนี้ มันเป็นความรู้สึกที่ตัวเองค่อนข้างโดดเดี่ยว เลยพยายามหาความสุขจากภายนอกแทนการอยู่กับครอบครัว

# data[].attributes.headline
นาย ธีรเดช พงษ์แสวง

# data[].attributes.subject
นาย ธีรเดช พงษ์แสวง

# data[].attributes.body
ความทรงจำที่ชอบ คือการได้แข่งตลกบนเวที เพราะชอบตลกมากเพราะตลกทำให้เราไม่เครียดในช่วงเวลานั้นเราสนุกกับมันตลอด แล้วเราได้ขึ้นบนเวทีไปเล่น เรามีความรู้สึกที่ว่า ถ้าเราทำอะไรให้คนยิ้มและสนุกกับมันได้ เราก็จะดีใจไปด้วย และตอนนั้นเป็นความรู้สึกที่ดีมาก

# data[].attributes.headline
มรุตา แก้วจินดา 

# data[].attributes.subject
มรุตา แก้วจินดา 

# data[].attributes.body
ตอนเด็กๆเคยโดนผู้ใหญ่ในบ้านพูดว่า ทำไมชอบทำเสียงกา์ตูน คือตอนนั้นก็ยังเด็กอะเสียงก็ต้องเล็กอยู่ละป่ะ ละคือโดนบ่อยมาก เปิดการืตูนดูก็โดนหาว่า เพราะดูการ์ตูนบ่อยเลยทำเสียงตาม ตอนนั้นรุ้สึกเลยว่า คือต้องพูดยังไงหรอก็เสียงเป็นแบบนี้ ต่อให้ตอนนี้จะไม่ได้คิดอะไรมากแล้ว แต่พอนึกถึงตอนนั้นก็รู้สึกว่า มันเจ็บปวดนะ โดนว่าทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลย เลยคิดมาตลอดว่า มชไม่ยุติธรรมเลย เราก็แค่เด็กคนนึงเอง ที่เรื่ืองเลือกนี้เพราะ รู้สึกว่า ความรู้สึกเศร้าและเจ็บปวดที่มันอยุ่ในใจเราอะ ต่อให้นานไปแค่ไหน มันก็ยังคงอยุ่ มีแต่ลืมๆไปแค่นั้นเอง แค่พอกลับมานึกถึง ความรู้มันก็ยังคงเหมือน แต่อาจจะไม่ได้เสียใจเท่าตอนนั้นแล้ว และแอบคิดด้วยว่า ตอนนั้นไม่น่าไปสนใจเลย น่าจะเถียงไปบ้าง เซ็ง

# data[].attributes.headline
นายธนกร อูปเสาร์

# data[].attributes.subject
นายธนกร อูปเสาร์

# data[].attributes.body
ตอนเด็กๆ เมื่อก่อนตอนที่อินเตอร์เน็ตยังไม่สามารถเข้าถึงได้ง่ายๆเท่านี้ ตอนนั้นที่บ้านยังใช้สายโทรศัพท์บ้านในการต่อเน็ตไม่ค่อยมีเกมเล่น จึงแอบหนีออกไปเข้าร้านเกมแถวๆบ้าน ซึ่งพ่อและแม่ไม่อยากให้ไปร้านเกมในสมัยนั้นเพราะเป็นที่มั่วสุมต่างๆ และสุดท้ายพ่อก็จับได้พ่อมาตามถึงร้านเกมทั้งด่าทั้งตีด้วยความเป็นห่วงและพากลับบ้าน  ทำให้ตัวเองตอนเด็กไม่เข้าไปเล่นเกมกับเพื่อนในร้านเกมเลย จนกว่าจะรู้ความและโลกมันทันสมัยขึ้น

# data[].attributes.headline
นายธีระวัฒน์ มั่นทอง

# data[].attributes.subject
นายธีระวัฒน์ มั่นทอง

# data[].attributes.body
เรื่องราวที่จำได้ไม่เคยลืม คือเหตุการณ์ที่ผมเกิดอุบัติเหตุนอนโรงพยาบาลครับ เหตุผลที่จำได้เพราะมันเจ็บปวดห่ะ แบบจี๊ดๆ ผมหลับในแล้วรู้สึกง่วงครับ รู้สึกแบบคนอย่างเราไม่น่าเกิดอุบัติเหตุแบบนี้ได้ เพราะความประมาทของตัวเอง เย็บไป 18 เข็ม ยั่วๆจ้า

# data[].attributes.body
เรื่องราวของผม
งานกีฬาสี เป็นงานที่ทุกคนในห้องช่วยกันจัดมากมีทั้งความสนุกความเศร้าเกิดขึ้นได้เห็นความมีน้ำใจบองเพื่

# data[].attributes.headline
นาย.จตุพล ชูกุล

# data[].attributes.subject
นาย.จตุพล ชูกุล

# data[].attributes.body
เรื่องราวของผมเกิดขึ้นในช่วงม.4จะขึ้นม.5 ในช่วงเวลานั้นแม่ของผมเป็นโรคภูมิแพ้ตัวเอง เป็นโรคที่ระบบภูมิคุ้มกันในร้างกายผิดปกติ ช่วงนั้นผมไม่ได้สนใจท่านเลยเป็นเด็กติดเพื่อนสนใจแต่เที่ยวจนท่านเข้าโรงพยาบาล ยอมรับตามตรงว่าตัวผมในตอนนั้นขี้เกียจไปเยี่ยมแม่ เลยอ้างว่าไม่ว่าง เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ผมตัดสินใจไปเยี่ยมแม่ตัวคนเดียว ผมถามพ่อเรื่องห้องพัก
ตอนที่ผมไปถึงโรงพยาบาล ผมพยายามหาห้องที่แม่อยู่
ทันทีที่ผมเข้าไปผมไม่เชื่อสายตาตัวเอง น้ำตาค่อยๆไหล ผมได้แต่คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าผมเป็นใคร เธอผอมแห้งหนังติดกระดูก ไม่มีแรงพูดและต้องนอนอยู่แต่บนเตียง แม่กินข้าวไม่ได้ต้องให้อาหารทางจมูก แค่เห็นผมก็รับรู้ว่าแม่คงเจ็บมาก มันทำให้ผู้รู้สึกแย่มากทั้งความเศร้าทั้งความผิดหวังในตัวเอง คิดแต่ว่าตัวเองเป็นลูกที่ไม่ได้เรื่องแค่มาเยี่ยมแม่ตัวเอง ยังขี้เกียจมา ยังหาข้ออ้าง หลังจากความรู้สึกนี้หายไป มันก็ทำให้ผมนึกได้ว่าแม่สำคัญกับผมขนาดไหน แม่รักผมขนาดไหน

# data[].attributes.headline
นายนันณพงศ์
นายนันณพงศ์ 

# data[].attributes.body
นายนันณพงศ์
นายนันณพงศ์ 
ความทรงจำที่เคยเจอ 
งานกีฬาสีของโรงเรียนในห้องของผมได้เป็นคนจัดงานของสีของผม นั้นวันนั้นมีทั้งความสุขเเละความเศร้า ในวันเเรกของงานกีฬาสี สเเตนของผมได้โดนลมพัดทำให้เเสตนล้มลงมาทุกคนตกใจเเล้วเสียกันมากเพราะทุกคนตั้งใจทำกันมากเเต่ในตอนนั้นทุกคนก็มาช่วยกันเก็บของที่ล้มลงมาเเละเพื่อนในสีอื่นก็ช่วยกันสร้างมันขึ้นมาใหม่เราถึงได้เห็นความมีน้ำใจของเพื่อนเเละทำให้ระดับชั้นของผมสนิทกันมากขึ้น
favorite_border
0
นาย ธีรเดช พงษ์แสวง
นาย ธีรเดช พงษ์แสวง
ความทรงจำที่ชอบ คือการได้แข่งตลกบนเวที เพราะชอบตลกมากแล้วเราได้ขึ้นบนเวทีไปเล่น เรามีความรู้สึกที่ว่า ถ้าเราทำอะไรให้คนยิ้มและสนุกกับมันได้ เราก็จะดีใจไปด้วย และตอนนั้นเป็นความรู้สึกที่ดีมาก


favorite
2
เดชาวัฒน์ แตงรีโน่
เดชาวัฒน์ แตงรีโน่
ความจำที่ไม่เคยลืมคือ สองปีที่แล้วได้ไปเที่ยวงานเทศกาลดนตรีแล้วได้เจอนักร้องที่ชอบมากๆ เขายืนอยู่ใกล้เรา ทำให้เรารู้สึกตื่นเต้นมากๆที่ได้เจอนักร้องที่เราชอบมายืนใกล้ๆ
favorite_border
0
เอกรัตน์ มานะเมธีกุล
เอกรัตน์ มานะเมธีกุล
เรื่องราวที่ไม่เคยลืม เป็นเรื่องราวในในวัยเด็กผมชอบจะฝันถึงการตกจากตึกสูกอยู่บ่อยๆในฝันที่ผมรู้สึกกับมันจริง มาคงไม่ใช่ที่ฟังดูประหลาดสำหรับใครบางคนแต่มันคงเป็นประหลาดสำหรับผมล่ะคิดถึงมันที่ไรใจของมันแทบอยู่ใต้ตาตุ่มตลอด ในการฝันของผมในวัยเด็กมันราวกับฝันร้า
favorite_border
0
เดชาวัฒน์ แตงรีโน่
เดชาวัฒน์ แตงรีโน่
favorite_border
0
สัตตบงกช หอมทุมมา
สัตตบงกช หอมทุมมา
ความทรงจำที่ไม่เคยลืมคือตอนที่รู้ตอนที่แม่ท้องแม่เคยเกือบจะทำแท้งเรา ครอบครัวฝั่งพ่อไม่ชอบเรา พี่สาวก็ไม่ชอบ  มันเลยเป็นเรื่องฝังใจมาจนถึงทุกวันนี้ มันเป็นความรู้สึกที่ตัวเองค่อนข้างโดดเดี่ยว เลยพยายามหาความสุขจากภายนอกแทนการอยู่กับครอบครัว
favorite_border
0
มรุตา แก้วจินดา
มรุตา แก้วจินดา 
ตอนเด็กๆเคยโดนผู้ใหญ่ในบ้านพูดว่า ทำไมชอบทำเสียงกา์ตูน คือตอนนั้นก็ยังเด็กอะเสียงก็ต้องเล็กอยู่ละป่ะ ละคือโดนบ่อยมาก ตอนนั้นรุ้สึกเลยว่า คือต้งองพูดยังไงหรอก็เสียงเป็นแบบนี้ ต่อให้ตอนนี้จะไม่ได้คิดอะไรมากแล้ว แต่พอนึกถึวตอนนั้นก็รู้สึกว่า มันเจ็บปวดนะ โดนว่าทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลย เลยคิดมาตลอดว่า มชไม่ยุติธรรมเลย เราก็แค่เด็กคนนึงเอง ที่เรื่ืองเลือกนี้เพราะ รู้สึกว่า ความรู้สึกเศร้าและเจ็บปวดที่มันอยุ่ในใจเราอะ ต่อให้นานไปแค่ไหน มันก็ยังคงอยุ่ มีแต่ลืมๆไปแค่นั้นเอง 
favorite_border
0
รวิชญ์ ธีรคุณากร
รวิชญ์ ธีรคุณากร
เหตุการณ์ที่ผมไม่เคยลืม เป็นเหตุการณ์ที่ผมฝังใจมาตลอดและยังไม่เข้าใจเหตุผลจริงๆของมัน คือ ณ ตอนนั้นผมอายุราว 12 ขวบ ผมตกหลุมรักกับ ผญ คนนึงในห้องเรียนเป็นเวลานานราว3ปี และเขาก็รู้ด้วยนะว่าผมชอบ อยู่มาวันนึงผมเพียงทักไปคุยกับ ผู้หญิงคนนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นคือเขาเกิดรำคาญผมขึ้นมาแล้วโพสต์ลงโซเชียลและด่าผมลับหลังสิ่งที่เกิดขึ้น...มันทำให้เพื่อนผู้ชายในห้องและเพื่อนๆ เกลียดผมหลังจากนั้นมา และไม่กี่วันต่อมาเพื่อนๆในห้องก็ด่าผมในแชทกลุ่มห้องเรียนและจะลุมทำร้ายผม ผมก็เป็นคนที่ไม่สู้คนผมพยามขอโทษและขอให้พวกเขาให้อภัยทั้งที่ผมไม่รู้เหตุผลจริงๆว่าสรุปพวกเขาต้องการอะไรจากผมกันแน่ 
favorite_border
0
นายธีระวัฒน์ มั่นทอง
นายธีระวัฒน์ มั่นทอง
เรื่องราวที่จำได้ไม่เคยลืม คือเหตุการณ์ที่ผมเกิดอุบัติเหตุนอนโรงพยาบาลครับ เหตุผลที่จำได้เพราะมันเจ็บปวดห่ะ แบบจี๊ดๆ  ผมหลับในแล้วรูเพราะความประมาทของตัวเอง เย็บไป 18 เข็ม ยั่วๆจ้า
favorite
3
นายนันณพงศ์
นายนันณพงศ์
เรื่องราวของผม
งานกีฬาสี เป็นงานที่ทุกคนในห้องช่วยกันจัดมากมีทั้งความสนุกความเศร้าเกิดขึ้นได้เห็นความมีน้ำใจบองเพื่
favorite_border
0
นาย.จตุพล ชูกุล
นาย.จตุพล ชูกุล
เรื่องราวของผมเกิดขึ้นในช่วงม.4จะขึ้นม.5 ในช่วงเวลานั้นแม่ของผมเป็นโรคภูมิแพ้ตัวเอง เป็นโรคที่ระบบภูมิคุ้มกันในร้างกายผิดปกติ ช่วงนั้นผมไม่ได้สนใจท่านเลยเป็นเด็กติดเพื่อนสนใจแต่เที่ยวจนท่านเข้าโรงพยาบาล ยอมรับตามตรงว่าตัวผมในตอนนั้นขี้เกียจไปเยี่ยมแม่ เลยอ้างว่าไม่ว่าง เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ผมตัดสินใจไปเยี่ยมแม่ตัวคนเดียว ผมถามพ่อเรื่องห้องพัก 
ตอนที่ผมไปถึงโรงพยาบาล ผมพยายามหาห้องที่แม่อยู่
ทันทีที่ผมเข้าไปผมไม่เชื่อสายตาตัวเอง ผมได้แต่คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าผมเป็นใคร เธอผมแห้งหนังติดกระดูก 
favorite_border
0
ธนัชชา กาญจนอักษร
ธนัชชา กาญจนอักษร
เคยแอบชอบผู้ชายคนนึงค่ะตอนมอต้น ได้ชอบใครแบบจริงๆจังๆครั้งแรก5555 เหมือนว่าเค้าก็รู้ สักพักเค้าไม่พอใจมากๆที่เราไปชอบเค้า เค้าพูดกับทุกคนว่า” แค่เป็นเพื่อนกันยังยากเลยคนอย่างน้ำขิงอะ”เค้ากับเพื่อนสร้างกลุ่มแอนตี้เราเอาเราไปด่า คนอยู่ในกลุ่มนั้นเป็นครึ่งระดับ แม้แต่เพื่อนสนิทเราก็อยู่ด้วย ด้วยเหตุผลว่าถ้าไม่เข้ากลุ่มจะเ
favorite_border
0
พัตฑ์ฐาภรณ์ อิสริยาพร
พัตฑ์ฐาภรณ์ อิสริยาพร
ตอนเด็ก ๆ เคยวิ่งไปกอดพ่อที่ร้านหนังสือ แล้วปรากฏว่าพ่อยืนอยู่ข้าง ๆ กำลังเรียกเราอยู่ แล้วคนที่เรากอดคือใครไม่รู้ จำได้เลยอายมาก
favorite_border
0
นาย วงศธร กรวยสวัสดิ์
นาย วงศธร กรวยสวัสดิ์
ความทรงจำที่จำไม่เคยลืม ตอนผมเรียนอยู่มัธยม ตอนนั้นผมเชื่อว่ามันดีมากที่มีเพื่อนๆคอยรับฟังคอยอยู่เคียงข้าง  มันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด ผมพยายามเก็บรูปถ่ายเพื่อนๆทุกคนไว้ วันเวลาผ่านไปพอขึ้นมหาลัยอะไรมันก็รวดเร็วไปหมด ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปทำตามความฝันตนเอง ภาพในอดีตที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมาก็ขึ้นมาในหัว
 ตอนนี้ผมอยากบอกเพื่อนๆว่าผมคิดถึงพวกเค้ามากครับ
favorite
1
นายกรินทร์ บุญศรี
นายกรินทร์ บุญศรี

# data[].attributes.headline
ธนัชชา กาญจนอักษร

# data[].attributes.subject
ธนัชชา กาญจนอักษร

# data[].attributes.body
เคยแอบชอบผู้ชายคนนึงค่ะตอนมอต้น ได้ชอบใครแบบจริงๆจังๆครั้งแรก5555 เหมือนว่าเค้าก็รู้ สักพักเค้าไม่พอใจมากๆที่เราไปชอบเค้า เค้าพูดกับทุกคนว่า” แค่เป็นเพื่อนกันยังยากเลยคนอย่างน้ำขิงอะ”เค้ากับเพื่อนสร้างกลุ่มแอนตี้เราเอาเราไปด่า คนอยู่ในกลุ่มนั้นเป็นครึ่งระดับ แม้แต่เพื่อนสนิทเราก็อยู่ด้วย ด้วยเหตุผลว่าถ้าไม่เข้ากลุ่มจะเสียเพื่อนๆในนั้น ทุกคนกันว่าคนอย่างเราไม่สมควรจะไปชอบใคร เพราะไม่มีใครเอามึงหรอก เป็นปมมากๆไม่อยากไปโรงเรียนอยุ่สองปี ย้ายห้องใหม่แล้วคนแอนตีก็ตามมาด้วย5555

# data[].attributes.headline
นายกรินทร์ บุญศรี

# data[].attributes.subject
นายกรินทร์ บุญศรี

# data[].attributes.body
ความทรงจำที่จำไม่เคยลืมคือ ความทรงจำในเรื่องของวันเกิดผมเชื่อว่าทุกคนคงจะไม่ลืมวันเกิดตัวเอง และบางคนกลับคาดหวังกับสิ่งที่เกิดขึ้น ในทุกๆปีจะมีเรื่องราวเกิดขึ้นอยู่เสมอไม่ว่าจะในทางที่ดีหรือไม่ดีแต่ทุกอย่างก็ล้วนเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในความทรงจำ แน่นอนครับว่าถ้าพูดถึงเรื่องความรู้สึก ในแต่ละบุคคลก็จะมีความรู้สึกหลากหลายกับวันเกิดของตัวเอง แต่สำหรับตัวผม ผมคงจะตั้งคำถามว่า ผมจะทำยังไงให้ตัวเองมีความสุขในวันเกิดและคำตอบที่ผมได้คือ ในตอนเด็กผมแค่คาดหวังว่าขอให้พรุ่งนี้เป็นวันที่ดี แต่พอโตขึ้นผมกลับมีความคิดนี้ขึ้นมาในหัวว่าทำไม "เราถึงขอแค่ให้พรุ่งนี้เป็นวันที่ดี" แต่เรากลับไม่ขอให้ทุกวันเป็นวันที่ดี...ที่ไม่ใช่แค่วันพรุ่งนี้

# data[].attributes.headline
นายภัทรฑิต พาลีบุตร

# data[].attributes.subject
นายภัทรฑิต พาลีบุตร

# data[].attributes.body
จำไม่เคยลืมม ตอนเด็กประมาณ อ .2 จำได้เวลาประมาณ 2 ทุ่มกว่าๆ เราอยู่ที่บ้านพักกับเเม่ที่จังหวัด ประจวบ เเม่ยืนรีดผ้าอยู่ซึ่งตอนนั้นเราก็เปิดการ์ตูนดูไปด้วยซึ่งเป็นกระบวนการอะไรไม่รู้จะไม่ได้เเล้ว 5555 เเล้วบ้านเรามันจะมีวิทยุเก่าอยู่ตัวหนึ่งอยู่บนโต๊ะเป็นโต๊ะความสูงขนาดปกติ เราก็ไปหยิบเก้าอี้มาด้วยความที่ตัวนั้นตัวยังเล็กอยู่ก็ เราก็หยิบเก้าอี้ขึ้นไปบนโต๊ะเเล้วตอนนั้นในฉากการต่อสู้ของกระบวนการ5เป็นฉากที่สัตว์ประหลาดขยายร่างใหญ่เเล้ว กระบวนก็ต้องเรียกหุ่นยนต์ออกมา เราที่อยู่บนโต๊ะก็กดปุ่มตามวิทยุเสมือนเราขับหุ่นยนต์ไปด้วย จังหวะนั้นปีศาจตายในเรื่องโลกสงบสุข เรา ก็กระโดดลงมาจากโต๊ะปังหน้าลงครับ คิ้วเเตกแม่ที่รีดผ้าอยู่รีบพาเราไปโรงพยาบาลเย็บไป 5 เข็ม ระหว่างทางร้องไม่หยุดแม่ก็ได้เเต่บอกว่าไม่เป็นไร เเล้วสิ่งที่เราเห็นก็มีผ้าขนหนูเละเลือดของเราเองอยู่ที่คิ้ว พอไปถึงโรงพยาบาลก็ได้เย็บเสดเรียบร้อย5เข็ม หมอบอกมาว่าตอนเย็บไม่ร้องเลย หมอก็เลยให้ลูกโปร่งมาเป็นของขวัญ

# data[].attributes.headline
มาติกา แข็งฉลาด

# data[].attributes.subject
มาติกา แข็งฉลาด

# data[].attributes.body
ความทรงจำที่ไม่เคยลืม คือไปร้านเกมกับพี่ ไปดูพี่เล่นเกม เเล้วก็มีตะขาบมากัดที่เท้า เราก็คันเท้าวิ่งกลับบ้าน เเม่นึกว่าเราอารมณ์ดี ร้องเพลง จริงๆแล้วคือโดนตะขาบกัด จำได้ว่าเท้าชาเดินยังไม่ได้ ย้อนกลับไปคิดก็ตลกดีค่ะ เเต่ฝังใจกับตะขาบมากค่ะ. ฆ่ามันก็ไม่ได้ ทำให้ตอนนี้เจอก็วิ่งค่ะ

# data[].attributes.headline
รุ้งสง่า สุขปิ่นแก้ว

# data[].attributes.subject
รุ้งสง่า สุขปิ่นแก้ว

# data[].attributes.body
ความทรงจำที่จำไม่เคยลืม คือตอน 4 ขวบ ปั่นจักรยานตกน้ำแล้วพี่สาวก็ลงไปช่วย ตอนเด็กก็ร้องไห้เสียใจ แต่ตอนนี้รู้สึกขำเวลานึกถึงมัน

# data[].attributes.headline
ณัฐริกา หมอกแก้ว

# data[].attributes.subject
ณัฐริกา หมอกแก้ว

# data[].attributes.body
ความทรงจำที่ไม่เคยลืมเลยคือตอนเข้าห้องน้ำอยู่ละตอนนั้นคืออยู่ม.ต้นซึ่งไม่ได้เอาโทรศัพท์เข้าไปละคืออยู่ๆก็มีงูเข้ามาในห้องน้ำ แล้วก็เลยรีบขึ้นไปบนอ่างล้างหน้าและตะโกนคือตอนนั้นร้องไห้หนักมากและคือไม่มีโทรศัพท์หลังจากนั้นก็กลัวงูไปเลย…

# data[].attributes.headline
นาย วงศธร กรวยสวัสดิ์

# data[].attributes.subject
นาย วงศธร กรวยสวัสดิ์

# data[].attributes.body
ความทรงจำที่จำไม่เคยลืม
ตอนผมเรียนอยู่มัธยม ตอนนั้นผมเชื่อว่ามันดีมากที่มีเพื่อนๆคอยรับฟังคอยอยู่เคียงข้าง  มันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด ผมพยายามเก็บรูปถ่ายเพื่อนๆทุกคนไว้ ผมเลยสร้างกลุ่มๆนึงขึ้นมาชื่อว่า OneWay
เป็นกลุ่มไว้คอยถ่ายคลิปเพื่อนๆ เพื่อที่จะเก็บไว้เป็นความทรงจำ วันเวลาผ่านไปพอขึ้นมหาลัยอะไรมันก็รวดเร็วไปหมด ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปทำตามความฝันตนเอง ภาพในอดีตที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมาก็ขึ้นมาในหัว ตอนนี้ผมอยากบอกเพื่อนๆว่าผมคิดถึงพวกเค้ามากครับและผมหวังว่าเราจะกลับมาพบกันอีก

# data[].attributes.headline
นาย โยชูวา บุญปก

# data[].attributes.subject
นาย โยชูวา บุญปก

# data[].attributes.body
เรื่องราวที่ผมไม่เคยลืมเลยคือ เรื่องราวตอนม.ปลายของผม ด้วยความที่ผมในช่วงตั้งแต่เด็กจนถึงช่วงม.ต้น ผมเรียนโรงเรียนเดิมตั้งแต่อนุบาลถึงจบม.ต้น ผมจะโดนเพื่อนๆในห้องรังเกียจและโดนรังแกเสมอ ด้วยความที่เป็นเด็กอ้วนและ บวกกับการที่ผมเป็นลูกรักของอาจารย์หลายๆคน ทำให้ผมมักจะต้องอยู่คนเดียวอยู่เสมอ เลยทำให้สิ่งที่เรียกว่าเพื่อนนั้นผมนับครั้งจนจำได้ว่านับใครว่าเพื่อนบ้าง โดยเฉพาะเพื่อนผู้ชายที่ผมไม่เคยมีความสำพันธ์ที่ดีเลย ผมจะต้องโดนรังแกอยู่เป็นประจำ จนกลายเป็นว่าผมปิดใจกับการที่จะมีเพื่อน โดยเฉพาะเพื่อนผู้ชาย เมื่อขึ้นม.ปลายผมได้ย้ายโรงเรียนเพราะโรงเรียนเดิมนั้นมีถึงแค่ชั้นม.ต้น พอได้ย้ายมาในช่วยม.4-5 ผมไม่เปิดใจเลยกับเพื่อนคนไหนในห้อง ยุ่งมากสุดคือมีงานกลุ่ม แต่ถ้าหนีได้ผมก็จะหนีหรือเลี่ยงได้ก็จะเลี่ยง เพราะไม่อยากมีปัญหาในการทำงานหรืออย่างอื่นเพราะว่าแค่อยู่ในห้องเรียนด้วยกันผมก็เป็นที่จับตามองอยู่แล้ว เพราะว่าเป็นนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามา และจนทำตัวแย่ๆและเก็บตัวอยู่คนเดียว จนกระทั่งม.6 ในขณะที่ผมกำลังเดินไปที่โรงอาหารเพื่อไปกินข้าว เพื่อนผู้ชายในห้องชื่อวิทย์ได้เรียกผมและถามว่ามาเล่นเกมด้วยกันมั้ย ด้วยความที่ชักชวนหรือคุยกับผมเรื่องเกม ผมก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฎิเสธ แต่ในใจก็ยังแอบกลัวอยู่บ้าง จนได้เล่นเกมด้วยกันตานั้นจบ จากนั้นก็เริ่มเล่นบ่อยขึ้น จากช่วงพักเที่ยง เป็นช่วงโฮมรูมหน้าเสาธง เป็นแอบเล่นในคาบ และจนถึงเมื่อกลับบ้านก็ยังชวนมาเล่นด้วยกัน จนได้เข้ากลุ่มแชทของเพื่อนๆผู้ชายในห้อง จนทำให้ความกลัวเรื่องเพื่อนของผมนั้นได้ค่อยๆหายจนกระทั่งทำให้ผมได้มีความกล้าที่จะเปิดใจให้กับเพื่อนๆ

# data[].attributes.headline
ธีระภัทร หมุนคูณ

# data[].attributes.subject
ธีระภัทร หมุนคูณ

# data[].attributes.body
ในช่วงที่ผมอยู่ ป.6 ผมค่อนข้างที่จะเป็นเด็กตัวอ้วนๆ เเละมักจะโดนพวกหัวโจกประจำห้องเเกล้ง ทั้งเตะ ทั้งต่อย บ่อยมาก ทุกวัน เราก็ทำได้เเต่บอกว่า อย่ามันเจ็บ เเต่เหมือนกับว่ายิ่งพูดเหมือนยิ่งยุจนวันนึงเราทนไม่ไหวก็ได้เเต่พูด จำได้ว่าโมโหจนร้องไห้ ทำอะไม่ได้เลย คิดจะต่อยกับมันก็สู้มันไม่ได้ บอกคุณครู ก็ไม่สนใจ จะบอกพ่อเเม่ก็กลัวจะเป็นเรื่อง ผมจึงเลือกอดทนเอา จนจบ ป.6 เเละไม่ได้เจอมันอีกเลย มันทำให้ผมเลือกที่จะเข้มแข็งเเละกล้าพูดกล้าทำกล้าที่จะตอบโต้ มากขึ้น มันเป็นปมฝังใจมาโดยตลอด ละต่อต้านการถูก Bully มากๆ

# data[].attributes.headline
นาย สิรภพ ธนูหมื่น

# data[].attributes.subject
นาย สิรภพ ธนูหมื่น

# data[].attributes.body
ตอนอยู่ชั้นประถมตั้งแต่ป.4-6 โดนBullyจากเพื่อนๆ ที่ทำให้รู้สึกว่าไม่มีเพื่อนเลย โดนเพราะตัวเองเป็นเด็กอ้วน เลยทำให้โดนแกล้งอยู่บ่อยครั้ง จนทำให้ตัวเองไม่ทัศนศึกษาตอนป.6เพราะไม่อยากโดนเพื่อนล้อ
เจอเหตุการต่างๆมากมายจนให้ตัวจำจนถึงทุกวันนี้และก็พยายามจะลืม พอขึ้นปวช.เลยตัดสินใจเปลี่ยนแปลงตัวเริ่มที่จะลดน้ำหนักจาก78 กก.ลงมาได้เหลือ56กก. พอเจอเพื่อนเก่าบางคนก็ไม่อยากพูดด้วยเพราะตัวจำฝังใจ

# data[].attributes.body
เหตุการที่ผมจำไม่เคยลืม คือ วันที่ผมคอลคุยกับจะเรียกว่าอะไรไม่รู้นะครับจะแฟนก็ไม่ใช่เพื่อนก็ไม่เชิง ในวันนั้นตอนที่คอลกันอยู่ๆเค้าก็ให้ผมไปคอลกับเค้าในไลน์ พอคุยกับไปได้สักพักนึง เค้าก็เงียบไปผมลองเงียบฟังแต่เหมือนจะไม่ได้ยินอะไรเลย ผมรู้ทันทีเลยว่าเค้าปิดไมไปผมเลยลองเปิดคอมแล้วคอลเฟสไป มันขึ้นว่าติดสายอีกสายอยู่ ผมจี้ถามเค้าจนเค้าบอกว่าคุยกับอีกคนอยู่ ซึ่งเธอให้เหตุผลว่าแค่คุยกับเพื่อน แต่ในวันนั้นผมคุมอารมณ์ไม่ได้ ทั้งความรู้สึกเสียใจ โกรธแค้น ความหงุดและสงสัย ถาโถมเข้ามาเลยเผลอตะคอกใส่และหลังจากตอนนั้นความรู้สึกได้เบาลงและความรู้สึกผิดก็ได้เกิดขึ้นแต่ในวันนั้นผมจึงหายไปจากเธอคงเพราะผมอยากจะหนีความผิดของตัวเอง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยกลับกันยิ่งโกรธขึ้นมาในวันที่เพื่อนสนิทของเราไปรับเธอออกมาเที่ยวแล้วอัพลงบนสตอรี่เฟสบุ๊ค ความรู้สึกของผมได้กลับมาอีกครั้งทั้งความโกรธไม่เคยคิดเลยว่าเพื่อนสนิทของผมจะทำแบบนี้ ผมจมอยู่กับความรู้สึกนั้นสักพัก จนกระทั้งเพื่อนชวนมาทักออกไปสังสรรค์ และได้เล่าระบายความรู้สึกนั้นกลับเพื่อนๆครับ

# data[].attributes.headline
รวิชญ์ ธีรคุณากร

# data[].attributes.subject
รวิชญ์ ธีรคุณากร

# data[].attributes.body
เหตุการณ์ที่ผมไม่เคยลืม เป็นเหตุการณ์ที่ผมฝังใจมาตลอดและยังไม่เข้าใจเหตุผลจริงๆของมัน คือ ณ ตอนนั้นผมอายุราว 12 ขวบ ผมตกหลุมรักกับ ผญ คนนึงในห้องเรียนเป็นเวลานานราว3ปี และเขาก็รู้ด้วยนะว่าผมชอบ อยู่มาวันนึงผมเพียงทักไปคุยกับ ผู้หญิงคนนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นคือเขาเกิดรำคาญผมขึ้นมาแล้วโพสต์ลงโซเชียลและด่าผมลับหลังสิ่งที่เกิดขึ้น...มันทำให้เพื่อนผู้ชายในห้องและเพื่อนๆ เกลียดผมหลังจากนั้นมา และไม่กี่วันต่อมาเพื่อนๆในห้องก็ด่าผมในแชทกลุ่มห้องเรียนและจะลุมทำร้ายผม ผมก็เป็นคนที่ไม่สู้คนผมพยามขอโทษและขอให้พวกเขาให้อภัยทั้งที่ผมไม่รู้เหตุผลจริงๆว่าสรุปพวกเขาต้องการอะไรจากผมกันแน่ แล้วบทสรุปออกมาวันต่อไปผมก็โดนทำลุมกระทืบจากเพื่อนร่วมห้องโดยที่สุดท้ายเพื่อนๆให้เหตุผลว่า..ผมไปยุ่งกับ ผู้หญิงคนนั้นทำไม ซึ่งผมก็สงสัยมาก และมีเพื่อนฮีโร่ของผมคนนึงมาพูดกับเพื่อนๆในห้องเรียนและให้เหตุผลถามว่าทำไมกระทืบเพื่อนทำแล้วมันได้อะไรข้าวของส่วนตัวเพื่อนเสียหายใครจะรับผิดชอบหลังจากนั้นเพื่อนที่ลุมทำร้ายผมก็เข้ามาขอโทษ ซึ่งมันทำให้ผมคิดว่าเพื่อนๆเหล่านี้ในห้อง ใช้แต่ความรุนแรงและไม่เคยคิดที่จะใช้ความคิดเป็นหลักก่อนจะกระทำอะไรลงไป ถ้าหากเพื่อนๆในห้องคิดก่อนที่จะทำมัน ผมว่าเหตุการณ์นี้มันคงไม่เกิดขึ่นกับผมหรอก แล้วส่วนผู้หญิงคนนั้นหนะหรอ ..สุดท้ายแล้วผมก็คงต้องเลือกที่จะตัดใจมันคงจะเป็นหนทางที่ดีที่สุดสำหรับผม

# data[].attributes.body
ความทรงจำที่ไม่เคยลืมคือ ช่วง ม.6 ที่ต้องเลือกสอบมหาลัย หรือหาคณะที่อยากเข้า เราไม่เคยตอบตัวเองได้เลย เเละก็ไม่เคยตอบคำถามเเม่ได้เลยว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร เพราะตั้งเเต่ขึ้นมัธยมเรา สาขาวิชาที่เรียนครอบครัวเป็นคนเลือกให้เสมอ มัธยมปลายเราก็สอบเข้า รร ที่เเม่เป็นคนเลือกให้อีกเหมือนกัน เราว่าสิ่งเหล่านั้นทำให้ความชอบหรือสิ่งที่เราอยากทำมันหายไป เพราะเราไม่มีโอกาสได้เลือกเองหรือตัดสินใจด้วยตัวเอง เรากับเเม่มีปากเสียงกันหลายครั้งกับเรื่องเรียน เพราะทุกครั้งที่เเม่ถามว่าจะเรียนอะไรต่อ เราไม่เคยตอบได้เลย มันสับสน มันรู้สึกว่าทำอะไรได้ไม่ดีสักอย่าง จนครั้งสุดท้ายที่เเม่ถาม เราเลยตอบเเค่ว่าเราไม่รู้ เเล้วก็ร้องไห้ เราบอกเขาว่า เราไม่รู้จะเรียนอะไรเลย ผลการเรียนที่เรามี มันไม่พอให้เราไปสอบในสิ่งที่เราอยากเรียน คณะที่เราอยากเข้าไม่ได้ นั่นเลยเป็นครั้งเเรกที่เเม่ยอมรับฟังเเล้วก็ให้เราตัดสินใจเลือกด้วยตัวเอง

# data[].attributes.headline
ณิชาพร จรัญจอหอ

# data[].attributes.subject
ณิชาพร จรัญจอหอ

# data[].attributes.body
ไม่เคยเข้าใจคำว่าแตกสลายจนได้พบเข้ากับเหตุการณ์ในวันนั้น
ใน ปี 2016 ฤดูฝนที่อากาศร้อนฉ่าเหมือนหน้าร้อน ตอนเวลาประมาณสัก 3 ทุ่ม อยู่ ๆ บนโต๊ะอาหารหลังจากที่เขานอนคิดเรื่องอนาคตของตัวเองมาหลายคืนจึงตัดสินบอกแก่ผู้เป็นแม่ออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่น ไร้ความมั่นใจ นั่นก็เพราะว่าเขาและไม่ไม่ค่อนจะสนิทสนมกันตามประสาลูกหรือว่าตามฉบับแม่ลูกที่ควรจะเป็น เรื่องการเรียนต่อในอนาคตและความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่ตัวเองแสนจะภูมิใจแต่สิ่งที่ได้รับกลับมาแทนที่จะเป็นรอยยิ้มกลับเป็นคำว่า ไร้สาระ เขารู้สึกว่าอาหารมื้อนี้ไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่ จึงขอตัวขึ้นห้องกลับไปนอน คนเป็นแม่พูดแบบนี้กับลูกงั้นเหรอ แล้วความฝันของเรามันไร้สาระงั้นเหรอ ส่วนตัวคิดว่าไม่นะ คิดวนเวียนอยู่กับเรื่องนั้นหลายปี จมอยู่กับมัน ออกมาไม่ได้ และวตั้งแต่วันนั้นก็ไม่เคยพูดคุยกับคุณแม่อีกเลย กลัวว่าเรื่องดี ๆ ของเรามันจะกลายเป็นเรื่องไร้สาระอีก แตกสลายจริง ๆ

# data[].attributes.headline
นายพงศธร ผิวคำ

# data[].attributes.subject
นายพงศธร ผิวคำ

# data[].attributes.body
ความทรงจำที่จำได้ไม่ลืม คือ ความทรงจำในช่วงวัยเด็ก ในช่วงตอน ป.5 เป็นความทรงขำที่จำได้แม่น มีทั้งความรู้สึกหวาดกลัว เสียใจ ในช่วงที่ผมอยู่ตอน ป.5นั้น ในตอนนั้นอยู่ในวันลอยกระทง ผมได้ออกจากบ้านเพื่อไปเล่นกับเพื่อนแถวบ้านตามประสาเด็ก มีเล่นประทัดบ้างอะไรบ้าง ลอยกระทง ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมย้ายบ้านจากที่อยู่กับปู่ย่า ย้ายไปอยู่กับพ่อแม่ ที่กลับมาอยู่บ้าน ปลูกบ้านใหม่แล้วมันไกลจากหมู่บ้าน ผมก็ปั่นจักรยานไปเล่นกับเด็กแถวบ้าน จนดึก แล้วพอดึกผมก็กลับบ้าน พอปั่นไปถึงหน้าบ้าน ผมได้เห็นพ่อยืนรอที่หน้าบ้าน พอถึงบ้านผมก็เข้าบ้าน พ่อก็เรียกผมเข้าไปที่ห้องแล้วถามว่าทำไมถึงกลับดึก ด้วยน้ำเสียงที่โกรธ ผมก็บอกว่าไปเล่นกับเพื่อนแถวบ้าน พ่อโกรธมาก (ด้วยที่ว่าพ่อเป็นคนอารมณ์ร้อน) พ่อก็ต่อว่าแล้วก็ใช้มือมาบีบคอผม ลอยขึ้นจากพื้น ซึ่งตอนนั้นผมรู้สึกหวาดกลัวทั้งน้ำเสียงที่โดนด่ากับคอที่โดนบีบมาก ทันใดนั้นก็มีแม่เดินเข้ามาห้ามได้ทันพอดี เรื่องนี้จึงเป็นความทรงจำที่จำได้ไม่ลืมเลยครับ

# data[].attributes.headline
นฤมลเป็นตอนเด็กๆ

# data[].attributes.body
นฤมล
เป็นตอนเด็กๆที่โดนรถมอไซเฉี่ยวค่ะ ตอนนั้นปั่นจักรยานไปซื้อของตอนกลางคืน ตอนที่กำลังปั่นกลับบ้านมีรถมอไซที่เขากลับมาจากที่ทำงานขับมารู้ตัวอีกทีหนูกับจักรยานก็กองอยู่ที่พื้นค่ะ ที่จำได้เพราะมันเป็นความรู้สึกที่กลัวและตกใจเพราะไม่ได้ทันตั้งตัวค่ะ แต่ไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะ พอถึงบ้านก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงกลัวโดนแม่ดุพอถึงบ้านก็เข้านอนไม่ยอมบอกแม่ค่ะ ยังจำได้จนถึงวันนี้ค่ะเพราะแปปเดียวพ่อกับแม่ก็มาหาที่ห้องมาดูว่าเป็นยังไง แล้วหนูก็ร้องไห้เพราะทำให้เขาเป็นห่วง เนความรู้สึกที่เสียใจมากค่ะ

# data[].attributes.headline
นายกฤตวัฒน์ พ่วงบางโพ

# data[].attributes.subject
นายกฤตวัฒน์ พ่วงบางโพ

# data[].attributes.body
ความทรงจำที่ไม่เคยลืมม..
คือสมัยตอนผมเด็กๆตอนนั้นน้ำท่วมกรุงเทพผมเลยต้องกลับไปอยู่ที่บ้านตจว.แล้วที่บ้านตจว.ผมเลี้ยงแมวอยู่หลายตัวเลยผมก็ใช้ชีวิตอยู่กับมันนานมากหลายเดือนเลยและมีอยู่วันนึงมีแมวตัวนึงที่ผมเลี้ยงมันไปวิ่งเล่นหน้าบ้านและมันถูกคนแถวนั้นขับรถชนทำให้มันได้รับบาดเจ็บอย่างหนักและเสียชีวิตตอนนั้นผมเสียใจมากมันเ

# data[].attributes.headline
นาย สุนันท์ ฝากพืช

# data[].attributes.subject
นาย สุนันท์ ฝากพืช

# data[].attributes.body
เรื่องของผมเป็นเรื่องผมได้เป็นตัวแทนของวิทยาลัยได้ไปแข่งขันทักษะในระดับชาติซึ่งตอนแรกผมรู้สึกว่าทำไมอาจารย์ต้องเลือกเราไปแข่งด้วยทำให้เราได้ใช้เวลาในการเรียนน้อยลง และเราก็เรียนไม่ทันเพื่อนเพราะต้องแบ่งเวลาไปซ้อม แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็ตั้งใจพยายามฝึกซ้อม ผมและเพื่อนอีกคนเราได้ซ้อมกันหนักมากและทำให้เราได้ติดอันดับ1ใน10 ของประเทศไทยในการแข่งขันออกแบบวงจรไฟฟ้า ซึ่งนั่นเป็นความภาคภูมิใจที่สุดของผม และผมได้รู้ว่าอาจารย์ได้เล็งเห็นถึงศักยภาพในตัวของเรา  ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมจำความรู้สึกนั้นได้เป็นอย่างดี เพราะความพยายามทำให้เประสบความสำเร็จ อย่างน้อยก็เป็นประสบการณ์ในการแข่งขัน และได้เจอเพื่อนใหม่ๆ

# data[].attributes.headline
นาย อธิสิทธิ์ โพธิ์ขำ

# data[].attributes.subject
นาย อธิสิทธิ์ โพธิ์ขำ

# data[].attributes.body
เรื่องราวที่จำไม่เคยลืม คือ วันนั้นไปเล่นน้ำกับเพื่อนๆแล้วตัวเองว่ายน้ำไม่เป็น แต่ตัวเองเล่นอยู่ที่ตื่นๆ แล้วเพื่อนดึงแขนลงไปในที่ลึก ทำให้ตัวเองจมน้ำ จนมีผู้ใหญ่ผ่านมา เลยช่วยไว้ได้ทัน แล้วต่อจากนั้น ตัวเองก็ต้องหัดไหว้น้ำให้เป็น เพื่อนจะได้เอาชีวิตรอด ถ้ามีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก เรื่องนี้ เลยเป็นเรื่องที่ตัวเองจำไม่เคยลืมตั้งแต่ตอนนั้น จนถึงตอนนี้เพราะเหตุการณ์นั้น ทำให้ตัวเองเกือนเอาชีวิตไม่รอด

# data[].attributes.headline
นางสาวอัจจิตา ไชยชนะ

# data[].attributes.subject
นางสาวอัจจิตา ไชยชนะ

# data[].attributes.body
เรื่องของฉันคือตอนฉันเรียนจบม.ต้นฉันทะเลาะกับแม่ครั้งใหญ่เพราะแม่ไม่ยอมให้ฉันไปแลกเปลี่ยนที่อเมริกาทั้งๆที่พ่อก็อนุญาตแล้ว และสาเหตุท่านไม่ให้ฉันไปแค่เพียงเพราะฉันยังดูเด็กเกินไปในสายตาของท่าน และมันแย่มากตรงที่ว่าในการขอครั้งแรกท่านบอกปัดให้ไปถามพ่อ ซึ่งพ่อฉันก็ให้การอนุญาติและช่วยดำเนินเรื่องในการจะไปแลกเปลี่ยนไปครึ่งทางแล้ว อยู่ดีๆแม่ฉันก็โทรไปยกเลิกเสียดื้อๆ ความรู้สึกตอนนั้นคือ เศร้ามาก ผิดหวัง เค้งไปหมด อึดอัด และไม่มีอิสระเลยในการใช้ชีวิตเพียงเพราะมุมมองของท่านที่ยังเห็นเราเป็นเด็กเกินไป

# data[].attributes.headline
นายนันณพงศ์
นายนันณพงศ์ 

# data[].attributes.body
นายนันณพงศ์
นายนันณพงศ์ 
ความทรงจำที่เคยเจอ 
งานกีฬาสีของโรงเรียนในห้องของผมได้เป็นคนจัดงานของสีของผม นั้นวันนั้นมีทั้งความสุขเเละความเศร้า ในวันเเรกของงานกีฬาสี สเเตนของผมได้โดนลมพัดทำให้เเสตนล้มลงมาทุกคนตกใจเเล้วเสียกันมากเพราะทุกคนตั้งใจทำกันมากเเต่ในตอนนั้นทุกคนก็มาช่วยกันเก็บของที่ล้มลงมาเเละเพื่อนในสีอื่นก็ช่วยกันสร้างมันขึ้นมาใหม่เราถึงได้เห็นความมีน้ำใจของเพื่อนเเละทำให้ระดับชั้นของผมสนิทกันมากขึ้น
favorite_border
0
นาย ธีรเดช พงษ์แสวง
นาย ธีรเดช พงษ์แสวง
ความทรงจำที่ชอบ คือการได้แข่งตลกบนเวที เพราะชอบตลกมากแล้วเราได้ขึ้นบนเวทีไปเล่น เรามีความรู้สึกที่ว่า ถ้าเราทำอะไรให้คนยิ้มและสนุกกับมันได้ เราก็จะดีใจไปด้วย และตอนนั้นเป็นความรู้สึกที่ดีมาก


favorite
2
เดชาวัฒน์ แตงรีโน่
เดชาวัฒน์ แตงรีโน่
ความจำที่ไม่เคยลืมคือ สองปีที่แล้วได้ไปเที่ยวงานเทศกาลดนตรีแล้วได้เจอนักร้องที่ชอบมากๆ เขายืนอยู่ใกล้เรา ทำให้เรารู้สึกตื่นเต้นมากๆที่ได้เจอนักร้องที่เราชอบมายืนใกล้ๆ
favorite_border
0
เอกรัตน์ มานะเมธีกุล
เอกรัตน์ มานะเมธีกุล
เรื่องราวที่ไม่เคยลืม เป็นเรื่องราวในในวัยเด็กผมชอบจะฝันถึงการตกจากตึกสูกอยู่บ่อยๆในฝันที่ผมรู้สึกกับมันจริง มาคงไม่ใช่ที่ฟังดูประหลาดสำหรับใครบางคนแต่มันคงเป็นประหลาดสำหรับผมล่ะคิดถึงมันที่ไรใจของมันแทบอยู่ใต้ตาตุ่มตลอด ในการฝันของผมในวัยเด็กมันราวกับฝันร้าน
favorite_border
0
เดชาวัฒน์ แตงรีโน่
เดชาวัฒน์ แตงรีโน่
favorite_border
0
สัตตบงกช หอมทุมมา
สัตตบงกช หอมทุมมา
ความทรงจำที่ไม่เคยลืมคือตอนที่รู้ตอนที่แม่ท้องแม่เคยเกือบจะทำแท้งเรา ครอบครัวฝั่งพ่อไม่ชอบเรา พี่สาวก็ไม่ชอบ  มันเลยเป็นเรื่องฝังใจมาจนถึงทุกวันนี้ มันเป็นความรู้สึกที่ตัวเองค่อนข้างโดดเดี่ยว เลยพยายามหาความสุขจากภายนอกแทนการอยู่กับครอบครัว
favorite_border
0
มรุตา แก้วจินดา
มรุตา แก้วจินดา 
ตอนเด็กๆเคยโดนผู้ใหญ่ในบ้านพูดว่า ทำไมชอบทำเสียงกา์ตูน คือตอนนั้นก็ยังเด็กอะเสียงก็ต้องเล็กอยู่ละป่ะ ละคือโดนบ่อยมาก เปิดการืต ตอนนั้นรุ้สึกเลยว่า คือต้งองพูดยังไงหรอก็เสียงเป็นแบบนี้ ต่อให้ตอนนี้จะไม่ได้คิดอะไรมากแล้ว แต่พอนึกถึวตอนนั้นก็รู้สึกว่า มันเจ็บปวดนะ โดนว่าทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลย เลยคิดมาตลอดว่า มชไม่ยุติธรรมเลย เราก็แค่เด็กคนนึงเอง ที่เรื่ืองเลือกนี้เพราะ รู้สึกว่า ความรู้สึกเศร้าและเจ็บปวดที่มันอยุ่ในใจเราอะ ต่อให้นานไปแค่ไหน มันก็ยังคงอยุ่ มีแต่ลืมๆไปแค่นั้นเอง 
favorite_border
0
รวิชญ์ ธีรคุณากร
รวิชญ์ ธีรคุณากร
เหตุการณ์ที่ผมไม่เคยลืม เป็นเหตุการณ์ที่ผมฝังใจมาตลอดและยังไม่เข้าใจเหตุผลจริงๆของมัน คือ ณ ตอนนั้นผมอายุราว 12 ขวบ ผมตกหลุมรักกับ ผญ คนนึงในห้องเรียนเป็นเวลานานราว3ปี และเขาก็รู้ด้วยนะว่าผมชอบ อยู่มาวันนึงผมเพียงทักไปคุยกับ ผู้หญิงคนนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นคือเขาเกิดรำคาญผมขึ้นมาแล้วโพสต์ลงโซเชียลและด่าผมลับหลังสิ่งที่เกิดขึ้น...มันทำให้เพื่อนผู้ชายในห้องและเพื่อนๆ เกลียดผมหลังจากนั้นมา และไม่กี่วันต่อมาเพื่อนๆในห้องก็ด่าผมในแชทกลุ่มห้องเรียนและจะลุมทำร้ายผม ผมก็เป็นคนที่ไม่สู้คนผมพยามขอโทษและขอให้พวกเขาให้อภัยทั้งที่ผมไม่รู้เหตุผลจริงๆว่าสรุปพวกเขาต้องการอะไรจากผมกันแน่ 
favorite_border
0
นายธีระวัฒน์ มั่นทอง
นายธีระวัฒน์ มั่นทอง
เรื่องราวที่จำได้ไม่เคยลืม คือเหตุการณ์ที่ผมเกิดอุบัติเหตุนอนโรงพยาบาลครับ เหตุผลที่จำได้เพราะมันเจ็บปวดห่ะ แบบจี๊ดๆ  ผมหลับในแล้วรู้เพราะความประมาทของตัวเอง เย็บไป 18 เข็ม ยั่วๆจ้า
favorite
3
นายนันณพงศ์
นายนันณพงศ์
เรื่องราวของผม
งานกีฬาสี เป็นงานที่ทุกคนในห้องช่วยกันจัดมากมีทั้งความสนุกความเศร้าเกิดขึ้นได้เห็นความมีน้ำใจบองเพื่
favorite_border
0
นาย.จตุพล ชูกุล
นาย.จตุพล ชูกุล
เรื่องราวของผมเกิดขึ้นในช่วงม.4จะขึ้นม.5 ในช่วงเวลานั้นแม่ของผมเป็นโรคภูมิแพ้ตัวเอง เป็นโรคที่ระบบภูมิคุ้มกันในร้างกายผิดปกติ ช่วงนั้นผมไม่ได้สนใจท่านเลยเป็นเด็กติดเพื่อนสนใจแต่เที่ยวจนท่านเข้าโรงพยาบาล ยอมรับตามตรงว่าตัวผมในตอนนั้นขี้เกียจไปเยี่ยมแม่ เลยอ้างว่าไม่ว่าง เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ผมตัดสินใจไปเยี่ยมแม่ตัวคนเดียว ผมถามพ่อเรื่องห้องพัก 
ตอนที่ผมไปถึงโรงพยาบาล ผมพยายามหาห้องที่แม่อยู่
ทันทีที่ผมเข้าไปผมไม่เชื่อสายตาตัวเอง ผมได้แต่คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าผมเป็นใคร เธอผมแห้งหนังติดกระดูก แม่ก
favorite_border
0
ธนัชชา กาญจนอักษร
ธนัชชา กาญจนอักษร
เคยแอบชอบผู้ชายคนนึงค่ะตอนมอต้น ได้ชอบใครแบบจริงๆจังๆครั้งแรก5555 เหมือนว่าเค้าก็รู้ สักพักเค้าไม่พอใจมากๆที่เราไปชอบเค้า เค้าพูดกับทุกคนว่า” แค่เป็นเพื่อนกันยังยากเลยคนอย่างน้ำขิงอะ”เค้ากับเพื่อนสร้างกลุ่มแอนตี้เราเอาเราไปด่า คนอยู่ในกลุ่มนั้นเป็นครึ่งระดับ แม้แต่เพื่อนสนิทเราก็อยู่ด้วย ด้วยเหตุผลว่าถ้าไม่เข้ากลุ่มจะเสียเพื่อนๆ
favorite_border
0
พัตฑ์ฐาภรณ์ อิสริยาพร
พัตฑ์ฐาภรณ์ อิสริยาพร
ตอนเด็ก ๆ เคยวิ่งไปกอดพ่อที่ร้านหนังสือ แล้วปรากฏว่าพ่อยืนอยู่ข้าง ๆ กำลังเรียกเราอยู่ แล้วคนที่เรากอดคือใครไม่รู้ จำได้เลยอายมาก
favorite_border
0
นาย วงศธร กรวยสวัสดิ์
นาย วงศธร กรวยสวัสดิ์
ความทรงจำที่จำไม่เคยลืม ตอนผมเรียนอยู่มัธยม ตอนนั้นผมเชื่อว่ามันดีมากที่มีเพื่อนๆคอยรับฟังคอยอยู่เคียงข้าง  มันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด ผมพยายามเก็บรูปถ่ายเพื่อนๆทุกคนไว้ วันเวลาผ่านไปพอขึ้นมหาลัยอะไรมันก็รวดเร็วไปหมด ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปทำตามความฝันตนเอง ภาพในอดีตที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมาก็ขึ้นมาในหัว
 ตอนนี้ผมอยากบอกเพื่อนๆว่าผมคิดถึงพวกเค้ามากครับ
favorite
1
นายกรินทร์ บุญศรี
นายกรินทร์ บุญศรี

# data[].attributes.headline
ณัฏฐณิชา คำวงษา

# data[].attributes.subject
ณัฏฐณิชา คำวงษา

# data[].attributes.body
เวลาประมาณตี 3 ขณะที่กำลังนอนอยู่บนเตียง มีโทรศัพท์โทรเข้ามาหลายสาย ตอนแรกก็ไม่รับเพราะอยากจะนอน แต่ก็ทนไม่ไหวต้องลุกมารับ เบอร์ที่คุ้น ๆ แต่ไม่ได้เมมชื่อไว้โทรเข้า เสียงของหญิงวัยกลางคนที่คุ้นหูถามว่า วันนี้มีธุระอะไรไหม ต้องไปไหนหรือเปล่า ในความจริงแล้วมีธุระคือต้องไปสอบพรีแอดมินชั่น แต่พอได้ยินน้ำเสียงแบบนั้นที่สั่น ๆ ดูเศร้า ๆ ก็เลยบอกไปว่าไม่มีธุระอะไร เธอก็ตอบกลับมาว่า พ่อเสียแล้ว  คนพึ่งตื่นก็จะมีอาการที่ยังไม่ตื่นดี ห้ะ? เธอก็ตอบกลับมาอีกว่า ไม่ใช่ฝันลูก พ่อเสียแล้ว โดนรถชน น้ำตาไหลก่อนที่จะตั้งสติได้ เสียงร้องไห้ของแม่กับของตัวเองที่ร้องใส่กันยังดังอยู่ในหัวทุกครั้งเวลาที่คิดถึงเรื่องนี้ ถึงแม้ว่าเราเองรู้สึกเศร้าและเจ็บปวด แต่เสียงร้องไห้คร่ำครวญของแม่ มันฟังดูเจ็บปวดยิ่งกว่าหลายเท่า ตอนนั้นก็คิดได้ว่าต้องตั้งสติให้ไว เราเองไม่อยากให้แม่เจ็บไปมากกว่านี้ เราต้องเข้มแข็งเพื่อแม่ เพื่อพี่สาว เพื่อครอบครัวที่เหลือกันอยู่สามคน

# data[].attributes.headline
จารุนันท์ ศรีแผ้ว

# data[].attributes.subject
จารุนันท์ ศรีแผ้ว

# data[].attributes.body
เหตุการณ์ในวันนั้น คือฉันมีสัตว์เลี้ยงที่ฉันรักมากๆ เพราะมันอยู่ในช่วงชีวิตของฉันมาเกือบ 10 ปี จนกระทั่งวันนึงฉันได้เสียมันไปแบบไม่สามารถหวนกลับมาได้อีก เช้าวันนั้นฉันไม่สบายหนักมาก ฉันลุกขึ้นมากินข้าวกินยาและฉันพยายามจะหาน้องหมาที่ออกไปเดินเล่นอยู่นอกบ้าน ช่วงนั้นหมาของฉันป่วย มีอาการขากระเพกเจ็บเท้า มันเดินมาหาฉันที่หลังบ้านด้วยอาการที่ไม่ดี ฉันเลยพูดกับมันว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้เราไปหาหมอพร้อมกันนะ รอก่อน ด้วยความที่กินยาไปเลยเกิดอาการง่วงฉันเลยไปนอน ซักพักน้องสาว เดินมาปลุกบอกว่า หมาไม่หายใจแล้วนิ่งไปเลย ฉันตกใจมาก รีบวิ่งไปดู ตอนนั้นฉันลุกลี้ลุกลนไม่รู้ต้องทำยังไง เพราะพ่อกับแม่ไม่อยู่ ฉันมือไม้สั่นรีบกดโทรหาทุกคนเพื่อที่จะรับโทรศัพท์ รีบวิ่งไปหาอาที่ข้างบ้าน บอกช่วยมาดูที แต่มันก็สายไปแล้ว ฉันร้องไห้หนักมาก ร้องไห้จนไม่สนใจเลยว่าใครจะมองยังไง และฉันก็โทษตัวเองมาตลอดที่เห็นอาการไม่ดีของหมาแล้วไม่ยอมพาไปหาหมอและนั่นคือความผิดพลาดอย่างนึงที่ทำให้เสียน้ำตาทุกครั้งที่คิดถึงมัน...

# data[].attributes.headline
นาย พชร พิทักษ์เจริญ

# data[].attributes.subject
นาย พชร พิทักษ์เจริญ

# data[].attributes.body
เรื่งที่จําไม่ลืมตอนสมัยประถมตอนนั้นเลิกเรียนแล้วตัวผมเห็นแผลตนงข้อเท้าตัวเองตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรจนวันหรืออีก2วันไม่รู้แผลมันเกิดมีอะไรรอบๆแผลซึ่งมันเจ็บมากจนกลับบ้านไปถึงได้รู้ว่ามันเป็นหนองที่อรอบๆแผลเดินแทบไม่ได้จนกระทั่งไปหาหมอที่โรงพยาบาลแล้วได้พบว่ามันเป็นฝีหมอบอกว่าหนองรอบๆ10กว่าหัวหมอก็ให้เราผ่าฝีออกแล้วต้องชีดยาชาหลังจากนนั้นก็เห็นหมอผ่าออกตอนนั้นคือกลัวมากมันรู้สึกเจ็บมากๆแล้วแผลที่ผ่ามันเป็นหลุมแล้วก็กลัวมาก

# data[].attributes.headline
นายเจนจบ ทีปะสวัสดิ์

# data[].attributes.subject
นายเจนจบ ทีปะสวัสดิ์

# data[].attributes.body
เรื่องของผมคือ  ตอนเด็กไปซื้อของกับพ่อและแม่ และระหว่างที่เรากำลังออกจากห้องน้ำ เราโดนพนักงานของทางห้างที่ใส่สกูตเตอร์วิ่งชนเข้าจนเราล้มลงหัวฟาดกับพื้น จำได้ว่าตอนนั้นร้องไห้หนักมาก ที่เราจำได้เพราะว่ามันเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้รู้สึกว่าควรระมัดระวังตัวให้มากกว่านี้