# data[].attributes.body
photo: Henryk Niestrój
Gosia, Poland

# data[].attributes.body
World's largest lake
an amazing reservoir of contradictions

Gosia, Poland

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Morze Kaspijskie jest największym bezodpływowym i śródlądowym zbiornikiem wody na Ziemi. Starożytni nazywali je oceanem z uwagi na jego wielkość i zasolenie. Współczesność przyniosła dyskusje nad klasyfikacją (morze czy jezioro), problemy z prawami do użytkowania oraz olbrzymie zagrożenie środowiska w wyniku pośredniej i bezpośredniej antropopresji.

Lokalizacja

Morze Kaspijskie zlokalizowane jest na umownej granicy Europy i Azji. Wokół zbiornika położone są tereny pięciu państw:

Rosja (na północnym - zachodzie)

Azerbejdżan (na zachodzie)

Iran (na południu)

Turkmenistan (na południowym wschodzie)

Kazachstan (na północnym - wschodzie).

Położenie na umownej granicy dwóch kontynentów ma swoje konsekwencje w ukształtowaniu terenu w otoczeniu akwenu. Bezpośrednie sąsiedztwo to depresja morza kaspijskiego. Na zachód od niej znajdują się zbocza Kaukazu, w kierunku wschodnim rozciąga się rozległy step Azji Środkowej. Północną część zbiornika otacza Nizina Nadkaspijska z deltą największego dopływu - Wołgi.

Co sprawiło że jest unikalne?

Współcześnie Morze Kaspijskie nie ma bezpośredniego połączenia z żadnym innym akwenem na kuli ziemskiej. W odległej przeszłości sprzed milionów lat razem z Morzem Czarnym i jeziorami Namak i Urmia stanowiło część dużego Oceanu Tetydy. Zbiornik stał się śródlądowy około 5,5 mln lat temu w wyniku procesów tektonicznych oraz obniżenia poziomu wód.

Drugim ważnym czynnikiem wpływającym na charakter zbiornika jest dostarczanie potężnych ilości wody przez rzeki przy jednoczesnym braku odpływu. Jedynym procesem, który pozwala na „pozbycie się" nadmiaru dostarczanej wody jest parowanie. Ma to swoje poważne konsekwencje dla ekosystemu Morza Kaspijskiego. Słony w przeszłości zbiornik jest zasilany wyłącznie przez wody słodkie. W efekcie zasolenie w północnej części akwenu kształtuje się na poziomie około 1 %, z kolei w południowej części dochodzi do 30 %.

Warunki życia w Morzu Kaspijskim znacznie się od siebie różnią w poszczególnych jego częściach. Północnym akwen jest bardzo płytki, bowiem jego głębokość kształtuje się na poziomie 5-6 m. W środkowej części głębokość znacznie się zwiększa - dochodząc do 190 m. Największe głębokości znajdziemy w południowej części akwenu. Dochodzą one do poziomu 1 025 m - tym samym stawiając akwen drugim po jeziorze Bajkał (-1 180m) najgłębszym naturalnym zagłębieniem na lądzie.

Połączenie trzech powyższych cech: braku odpływu i wymiany wód z innymi słonymi akwenami oraz niewielkim zasoleniem w północnej części spowodowało, że jest klasyfikowane jako jezioro. Dyskusje nad klasyfikacją akwenu jako morze bądź jezioro ma swoje skutki legislacyjne w kwestii prawa do użytkowania przez państwa sąsiadujące.

Po ponad 20 latach dyskusji i sporów między krajami ościennymi 12 sierpnia 2018 r. na piątym Szczycie Kaspijskim podpisano „Konwencję o statusie prawnym Morza Kaspijskiego". Ustalono w niej, że powierzchnia i wody akwenu są morzem. Co to oznacza w praktyce? Prawo do eksploatacji zasobów mineralnych w wodach terytorialnych o szerokości około 27 km od brzegu.

Z kolei strefy połowów ryb przez państwa nadbrzeżne mają w przybliżeniu szerokość 46 km. Pozostała część akwenu to wody neutralne przez które możliwe są m.in. transporty wojskowe. Jednocześnie porozumienie zabrania krajom niemającym dostępu do brzegu prowadzenia operacji wojskowych na akwenie.

Zawarte porozumienie reguluje gospodarowanie wodami pozostawiając otwartą kwestie eksploatacji dna morskiego. Ze względu na istniejące tam złoża ropy i gazu oraz potencjalny szlak transportowy ropy i gazu z Azji Środkowej to właśnie dno ma znaczenie strategiczne. Zasady gospodarowania dnem mają zostać uregulowane w umowach dwustronnych.

Konsekwencją obecności licznych dopływów i braku odpływu jest także silna antropopresja. Niesione przez rzeki substancje biogenne zmieniają żyzność obszaru i znacząco wpływają na funkcjonowanie ekosystemu morskiego. Niebagatelnym źródłem zanieczyszczeń są tereny zurbanizowane rozmieszczone zarówno wzdłuż rzek (w tym Wołgi) jak aglomeracje położone nad Morzem Kaspijskim.

Drugim poważnym czynnikiem stwarzającym zagrożenie dla akwenu jest eksploatacja złóż paliw kopalnych (głównie ropy naftowej) w tym rejonie. Przykładem realnego zagrożenia może być wyspa Vulf, na której liczba występujących ptaków morskich znacznie spadła w skutek oddziaływać przemysły petrochemicznego. Istniejące i planowane rurociągi naftowe i gazowe znacząco zwiększają zagrożenie dla środowiska przyrodniczego.

Klimat

Warunki klimatyczne wokół jeziora są skrajnie różne. Brzegi północny i wschodni odznacza się zimnym i suchym klimatem kontynentalnym. Z kolei południowe i zachodnie wybrzeże otoczone jest górami z dużymi opadami atmosferycznymi i wyższymi temperaturami. Tak duże zróżnicowanie doprowadziło do dużej bioróżnorodności w rejonie Morza Kaspijskiego.

Hydrologia

Poziom wód w akwenie jest uzależniony wielkości przepływów w jej dopływach, z których najważniejszym jest Wołga. Z kolej na wielkość poziomu wód wprowadzanych przez Wołgę mają opady w jej rozległym zlewisku. Łączna suma wody w postaci deszczu lub śniegu jaka spadnie w ciągu roku jest ściśle uzależniona od warunków atmosferycznych na Północnym Atlantyku, czyli tysiące kilometrów od Morza Kaspijskiego.

Na przestrzeni wieków obserwowano znaczne zmiany poziomu wód układające się w długie cykle. Przykładowo w latach 1929 - 1977 poziom wód spadał, po czym do roku 1995 stopniowo się podnosił. Od połowy lat 90-tych XX w. obserwowane są obecnie mniejsze wahania wód.

Fauna i flora

Świat roślin i zwierząt Morza Kaspijskiego to przede wszystkim organizmy związane z wodą. Patrząc całościowo na obszar nie można pominąć gatunków lądowych żyjących na wyspach oraz strefie przybrzeżnej okresowo zalewanej w związku z wahaniami poziomu wód.

Ekosystemy wodne

Flora

W pierwszej połowie lat 90-tych XX w. w strefach przybrzeżnych występowały rzadkie gatunki roślinności wodnej przystosowanej do stopnia zasolenia zbiornika. W latach 1994 - 1996 liczba siedlisk została znacznie ograniczona przypuszczalnie w skutek podniesienia się poziomu wód braku w dostępie do materiału siewnego w nowopowstałych przybrzeżnych lagunach i zbiornikach wodnych.

Fauna

Odcięcie akwenu przed milionami lat od pozostałych mórz i oceanów globu przyczyniło się do występowania licznej grupy gatunków endemicznych. W zlewni Morza Kaspijskiego żyje 160 gatunków ryb należących do kilkudziesięciu rodzajów. Z licznej ichtiofauny 62 % jest endemitami (rodzaje Anatirostrum, Caspiomyzon, Chasar oraz Hyrcanogobius).

Do rodzimych gatunków, które występują poza zlewnią Morza Kaspijskiego należą: karaś, karp, leszcz, płoć, szczupak okoń i sandacz. Do akwenu zostało wpuszczonych około 30 gatunków naturalnie występujących w innych częściach globu.

Najliczniejszymi rodzinami wśród ryb są: babkowate (35 gatunków i podgatunków), karpiowate (32) i śledziowate (22). Jednakże to nie z nich słynie Morze Kaspijskie. Prawdziwym towarem rozpoznawczym i eksportowym stały się tu jesiotry reprezentowane przez sześć gatunków: rosyjski, szyp, kaspijski, sterlet, siewruga (znany także jako gwiaździsty) oraz bieługa.

Kawior pozyskiwany z tych ryb jest jednym z najbardziej pożądanych na świecie, a jego cena i popyt na niego spowodowała wyczerpanie się części historycznych łowisk i stanowi zagrożenie dalszej egzystencji populacji. Z tego względu podjęto działania zmierzające do ograniczenia ilości połowów.

Świat zwierzęcy akwenu to nie tylko ryby. Spotykamy tu małże takie jak sercówka pospolita znaną z bałtyckich plaż czy racicznicę zmienną pochodzącą z terenu zbiornika a inwazyjną w Europie.

Do endemicznych gatunków reprezentujących inne grupy kręgowców należą jeden z podgatunków mewy białogłowej, czy nerpa kaspijska będąca przedstawicielem fok. Obszary sąsiadujące zamieszkuje żółw kaspijski będący gatunkiem słodkowodnym.

W przeszłości występowały tu także większe ssaki. Badania archeologiczne potwierdziły występowanie delfinów, morświnów oraz wielorybów.

Ekosystemy lądowe

Mówiąc o akwenach pierwsze skojarzenie dotyczy organizmów wodnych. Jednak w przypadku Morza Kaspijskiego nie można pominąć przedstawicieli fauny i flory żyjących w strefie przybrzeżnej, deltach rzek oraz na wyspach.

Flora

Rzadkie i endemiczne gatunki lądowe występują w obszarze delty rzeki Wołgi. Występuje tu aldrowanda pęcherzykowata - roślina wodna należąca do rodziny rosiczkowatych odżywiająca się zooplanktonem, a niekiedy larwami komarów i mikroskopijnym narybkiem. Drugim przykładem jest endemiczny gatunek lotosu ( Nelumbo caspica).

Siedliskiem z bogactwem roślin endemicznych są lasy łęgowe w delcie rzeki Samur. Dotychczas oznaczono tu 11 gatunków cennych przyrodniczo, w tym liany pamiętające czasy trzeciorzędu.

Linia brzegowa stanowi ostoję roślin charakterystycznych dla luźnych piasków pustynnych Azji centralnej.

Czynniki ograniczające występowania roślin można podzielić na naturalne oraz pochodzenia antropogenicznego. Do pierwszej grupy zaliczymy brak równowagi hydrologicznej w deltach i znaczące zmiany poziomu wód akwenu.

Drugim poważnym czynnikiem wpływającym na obecność gatunków roślin na tym obszarze są zanieczyszczenia wód pochodzące z terenów zurbanizowanych wzdłuż rzek oraz rekultywacją gruntów zdegradowanych w wyniku działalności człowieka.

Fauna

Z rejonu Morza Kaspijskiego pochodzą żółwie śródziemnomorski ( Testudo graeca buxtoni) oraz stepowy ( Testudo horsfieldii).

Tereny te zamieszkiwane są przez duże koty: geparda oraz lamparta perskiego. W nieodległej przeszłości żyły tu także tygrysy kaspijskie (wyparły w latach 70-tych XX wieku), oraz lew azjatycki.

Z kolei na największej z wysp można spotkać swobodnie przemieszczające się gazele.

Co warto zobaczyć?

Zróżnicowane przyrodnicze, bogate złoża naturalne i długa historia obecności człowieka na tym terenie sprawiły, że znajdziemy w rejonie wiele obiektów wartych zobaczenia.

Baku

Historia osadnictwa współczesnej stolicy Azerbejdżanu sięga do epoki kamienia łupanego. To otoczone pustyniami miasto na swoim terenie ma mnóstwo zadbanych terenów zieleni. W mieście znajdziemy ciekawe obiekty architektoniczne.

Począwszy od wpisanego na listę UNESCO średniowiecznego Starego Miasta Iczeri-Szeher z Meczetem Muhammada (Złamaną Wieżą), Meczetem Piątkowym, Pałacem szachów Szyrwanu, Basztą Dziewiczą, po Muzeum Historii Azerbejdżanu i Świątynię Ognia Ateszgah w Surachanach po Meczet Taza Pir z początku XX wieku. Całość dopełniają nowoczesne przeszklone „drapacze chmur": Flame Tower, Azersu Tower, SOFAZ Tower czy modernistyczny budynek Centrum Kulturalne Hejdara Alijewa.

Neft Daşlari

Miasto wybudowane zostało na rozkaz Stalina na przełomie lat 40-stych i 50-tych XX w. Położone jest 100 km na wschód od Baku oraz 55 km od stałego lądu. W rzeczywistości to największy na świecie kompleks wiertniczy na morzu. Na jego terenie znajdziemy pełną infrastrukturę, w tym: boisko, meczet, kino, piekarnię, bibliotekę, niewielki park i kilka sklepów.

W roku 2008 zamieszkane było przez 2 tysiące ludzi pracujących na platformie. Współcześnie infrastruktura podlega silnemu procesowi dewastacji i nie wszystkie części miasta są możliwe do zwiedzania. Przykładowo w 2015 r. wydarzył się wypadek, w którym zaginęło kilka osób, a część budynków mieszkalnych wpadła do wód akwenu.

Sari

Miasto położone na południowym brzegu akwenu. Obecnie stanowi stolicę irańskiego regionu Mazandaran, a przed krótki okres swojej historii pełniła rolę stolicy państwa. Jest bardzo ważnym ośrodkiem kulturalnym w Iranie.

Większość dziedzictwa kulturowego i starożytnych zabytków uległo zniszczeniom przez trzęsienia ziemi i inne kataklizmy. Mimo to warto obejrzeć zabytki: Kolbadi House i Dom Ramedani, prehistoryczne stanowiska archeologiczne: Hutto (7 tysięcy lat p.n.e.), jaskinia Kamarband (9 tysięcy lat p.n.e.); wieżę zegarową na Placu Zegara (Meydan-e-Sa'at), a także wieżę Resket i kompleks pałacowy Farahabad.

Astrachań

Rosyjskie miasto położone na 11 wyspach w delcie rzeki Wołgi. Należy do najstarszych centrów ekonomicznych i kulturalnych w tym regionie. Miasto znane od początku XIII wieku jako warowny gród tatarski. Do ważniejszych obiektów wartych zobaczenia należą: kreml z XVI i XVII w., sobory Zaśnięcia Matki Bożej (XVIII w.) oraz Trójcy Świętej (XVII/XVIII w.) oraz wybudowany w XXI w. Astrachański Państwowy Teatr Opery i Baletu.

Atyrau

Miasto w Kazachstanie do 1991 r. znane jako Guryev. Jest stolicą rejonu Atyrau. Zlokalizowane w delcie rzeki Ural. Cechą wyróżniającą jest fakt, że jest położone zarówno w Azji jak i Europie. Tereny miejskie z brzegów azjatyckiego i europejskiego połączone są mostami.

Pierwszy żelbetonowy most prze rzekę Ural oddano do użytku 28 sierpnia 1965 r. Ma on 259 metrów długości i 10 metrów wysokości. Łączy Satpayev Avenue i Abay Street. Na prawym europejskim wybrzeżu przy Alei Satpajewa zlokalizowane są siedziby burmistrza oraz gubernatora.

Z początkiem nowego tysiąclecie w 2001 r. wybudowano wiszący most dla pieszych o długości 551 m. Znajduje się on w Księdze Rekordów Guinessa jako najdłuższy most dla pieszych na świecie. Z jego centralnej części roztacza się wspaniała panorama na okolice.

Z kolei w 2009 r. Otwarto Sultan Beibars - czteropasmowy most o przepustowości 5-7 tys. samochodów dziennie. Obiekt ma długość 380,74 m i szerokości 22 metrów. Szerokość jezdni wynosi 16 metrów plus dwie ścieżki piesze o długości 2,5 metra każda.

Na terenie miasta warto zobaczyć: Sobór; Pomnik Isataya i Makhambeta; Meczet Manjali.

Derbent

Jest to najbardziej na południe wysunięte miasto w Rosji. Malownicze położone pomiędzy Morzem Kaspijskim, Kaukazem, stepami Eurazji i płaskowyżem irańskim. Jednocześnie jest to bardzo stare miasto z poświadczonym istnieniem w dokumentach pochodzących z VIII w. p.n.e. Długa historia, strategiczne położenie oraz zmiany narodów panujących sprawiły, że Derbent przypomina ogromne muzeum.

Najbardziej spektakularnym zabytkiem są fortyfikacje składające się z cytadeli Naryn-Kala, dwóch długich murów łączących ją z Morzem Kaspijskim oraz Dagh -Bary biegnącej z miasta w kierunku Kaukazu. Cały kompleks został wpisany w 2003 r. na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Szczegółowe dane

Morze Kaspijskie

Jest to największy śródlądowy zbiornik wodny o powierzchni 362 tysięcy km2 (w latach 30 XX w. wynosiła ponad 440 tys. km2), a więc większy od terenu Polski (312 tys. km²).

Objętość zgromadzonej w niej wody to objętość 78 200 - 90 000 km³, czyli ponad 40 % wszystkich wód zgromadzonych w jeziorach na kuli ziemskiej.

O wielkości akwenu świadczą także:

maksymalna długość zbiornika: max. 1 030 km

max. szerokość 435 km.

długość wybrzeża wynosi około 7 000 km

maksymalna głębokość: 1025 m

średnia głębokość: 211 m

Liczba wysp: 26

Morze Kaspijskie - ciekawostki

Zbiornik położony jest depresji Morza Kaspijskiego 28 m poniżej poziomu morza.

Nazwa akwenu wywodzi się od starożytnego ludu Kaspów, który w I tysiącleciu p.n.e. zamieszkiwał południowo - zachodnie krańce morza.

Morze Kaspijskie stanowi od 40 do 44% wszystkich wód jeziornych na Ziemi.

Akwen zawiera około 3,5 razy więcej wody niż łącznie pięć Wielkich Jezior w Ameryce Północnej.

Do akwenu wpada ponad 130 rzek, przy czym największe to Wołga (80% objętości wód) Ural i Kura.

Morze Kaspijskie ma kilkadziesiąt małych wysp części o łącznej powierzchni 2000 km². Największa z nich to Ogurja Ada o długości 37 km. Większość z wysp z uwagi na wielkość jest niezamieszkała przez ludzi, za to pełnią ważną rolę jako miejsce życia dla ptaków.

Najstarsze ślady obecności przodków człowieka znalezione w rejonie Morza Kaspijskiego na terenie Gruzji pochodzą sprzed 1,8 mln lat i należą do przedstawicieli Homo erectus lub Homo ergaster.

Odkrycie szczątków neandertalczyka na południe od akwenu świadczą o zamieszkanie rejonu przez ludzi około 11 000 lat temu.

Rejon Morza Kaspijskiego jest bardzo bogaty w złoża ropy znane już od
X wieku. Współcześnie na tym terenie są liczne platformy wiertnicze zlokalizowane zarówna na morzu jak i na lądzie, a rejon akwenu jest jednym z ważniejszych miejsc wydobycia ropy w skali świata.

Pomimo braku odpływów rejon zbiornika jest połączony z innymi morzami: Bałtyckim, Białym, Azowskim i Czarnym za pośrednictwem systemu rzek i kanałów. Do głównych i nowoczesnych systemów kanałów należą Wołga-Bałtycka Droga Wodna i kanał Wołga-Don.

Polecamy

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
каспийское море

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
каспий теңізі

# data[].attributes.attachment_link.title
Morze Kaspijskie: zadziwiający akwen sprzeczności | DinoAnimals.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Morze Kaspijskie jest największym bezodpływowym i śródlądowym zbiornikiem wody na Ziemi. Starożytni nazywali je oceanem z uwagi na jego wielkość i zasolenie. Współczesność przyniosła dyskusje nad klasyfikacją (morze czy jezioro), problemy z prawami do użytkowania oraz olbrzymie zagrożenie środowiska w wyniku pośredniej i bezpośredniej antropopresji. Morze Kaspijskie zlokalizowane jest na umownej granicy Europy i Azji.

# data[].attributes.location_name
Niagara, Niagara Falls, Nowy Jork, Stany Zjednoczone

# data[].attributes.headline
Niagara, Niagara Falls, Nowy Jork, Stany Zjednoczone

# data[].attributes.subject
Niagara, Niagara Falls, Nowy Jork, Stany Zjednoczone

# data[].attributes.attachment_link.title
Unbelievable!!! Niagara Falls World's Most Beautiful Waterfalls

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zatoka Neapolitańska (Golfo di Napoli), to część Morza Tyrreńskiego pod którym znajduje się kaldera jednego z najniebezpieczniejszych superwulkanów, znanego jako Pola Flegrejskie. To właśnie aktywność wulkaniczna pod dnem zatoki spowodowała wypiętrzenie się większości wysp na jej obszarze. Zatoka przywiera do regionu Kampania - na wschodzie opiera się o stoki Wezuwiusza, na północy graniczy z Neapolem i Pozzuoli, na południu przechodzi w Półwysep Sorrento (jak dojechać i co zwiedzić w Sorrento, przeczytacie tutaj klik!). Niezwykłe widoki i wspaniały klimat sprawiły, że już w czasach starożytnych tereny zatoki stały się ośrodkiem turystycznym dla wielkich i zamożnych Rzymian. Poznajcie trzy, moim zdaniem, najpiękniejsze wyspy Zatoki Neapolitańskiej
- Capri -

- Ischia -

- Procida -

Najbardziej znana z wysp Zatoki Neapolitańskiej, "mekka" turystów z całego świata. W przeciwieństwie do wulkanicznej Ischii oraz Procidy, Capri jest niewielką, podłużną i górzystą wyspą zbudowaną ze skał wapiennych.
W zależności od języka/tłumaczenia, nazwa wyspy może wywodzić się z greki, gdzie Kapros oznacza dzika lub od łacińskiej Capry, czyli kozy.
Na wyspie znajdują się dwa miasteczka Capri oraz Anacapri. Z tego drugiego, za pomocą wyciągu, można wjechać na najwyższy wzniesienie wyspy Monte Solaro (596 m n.p.m.), na którym znajdują się ruiny zamku i z którego rozciąga się przepiękny widok na Zatokę.

W tym przypadku jedyną opcją jest droga morska - promem lub wodolotem z Sorrento, Neapolu bądź Pozzuoli do portu Marina Grande, położonego w północnej części wyspy. Koszt w jedną stronę wynosi około 15-20 euro, promy odpływają mniej więcej co godzinę, około godziny trwa również sama podróż. Po szczegółowe informacje - daty, godziny, ceny oraz możliwość rezerwacji, odsyłam na stronę przewoźnika ( klik!).
CO ZOBACZYĆ NA CAPRI?

Główna część miasta Capri położona jest powyżej Marina Grande, między dwoma wzgórzami. Prowadzi do niej kręta droga, można tam też dojechać naziemną kolejką linową. Wśród wąskich, krętych uliczek znajdują się liczne sklepiki z miejscowymi wyrobami, ekskluzywne hotele i barwne, kwitnące ogrody. Popularnością wśród turystów cieszą się trasy spacerowe. Niektóre z nich można obejrzeć podczas rejsu wycieczkowego wzdłuż brzegu wyspy. Poza tym warto zwiedzić Dolinę Tragara zakończoną tarasem widokowym w Ogrodach Augusta oraz słynne skały wypiętrzające się z morza, czyli Fraglioni: Stella, Fraglione di Mezzo, Scopolo i Monacone. Przepiękne groty, w tym Grotę Lazurową, podczas zwiedzania warto pamiętać, że każdy przedmiot włożony pod wodę przybiera srebrny kolor (!), poza tym jest również Grotta di Matermania oraz Grotta Bianca (Jaskinia Biała), którą swoją nazwę zawdzięcza kolorowi wody będącym wynikiem mieszania się wody słonej ze słodką oraz dużej zawartości minerałów. Na koniec pozostaje Grotta Meravigliosa, czyli Jaskinia Cudowna, w której znajduje się słynny stalagmit "Wykapana Madonna" oraz Grota Koralowa. Poza tym Capri to również Arco Nature, przepiękne wille - Jowis, San Michele oraz Damacuta, kościół i pustelnia Cetrella, Klasztor Karuzja San Giacomo oraz latarnia morska Punta Carena.

Wyspa pochodzenia wulkanicznego, największa z Wysp Flegrejskich. Ze względu na swoje krajobrazy nazywana jest Zieloną Wyspą. Co roku, podobnie jak Capri, zalewana przez morze turystów. Charakteryzuje się mnóstwem ścieżek, skał, białych domków i masą jaszczurek.
Ischia była znana już w starożytności jako Pithecusai. Grecy z Chalkis założyli tam około 770 roku p.n.e. pierwszą kolonię na zachodzie, którą zamieszkiwali Hellenowie oraz feniccy kupcy. W 1953 podczas przeprowadzanych na wyspie badań archeologicznych znaleziono Puchar Nestora, na którym wydrapano jeden z najstarszych napisów w alfabecie greckim. ISCHIA W PIGUŁCE

Charakterystycznym punktem widokowym wyspy jest góra Epomeo (787 m n.p.m.). Głównymi atrakcjami Ischii są termy lecznicze, źródła termalne, uzdrowiska oraz wybrzeże z przepięknymi plażami. Główne miasta wyspy to Ischia (Ponte i Porto), Forio, Lacco Ameno, CAsamicciola, Sant'Angelo, Barano i Serra Fontana. Po wyspie najwygodniej podróżować samochodem lub komunikacją miejską (autobusy). Na Ischię dopłyniemy z Neapolu, Pozzuoli, Amalfi oraz Sorrento - promem, wodolotem lub wodną taksówką. Najtańszą opcją jest prom z Neapolu (Porto di Massa), jeśli dokonamy zakupu wcześniej niż w dniu wycieczki zapłacimy za niego 11 euro. Podróż wodolotem z Neapolu (Beverello) jest o 7 euro droższa.
KOMUNIKACJA MIEJSKA - BILETY

- bilet dzienny (od 6.00 do 18.00) - 6 euro
- dwudniowy - 10 euro
- 90-minutowy - 1,20 euro (do kupienia w kasie, kiosku lub u kierowcy autobusu)
- jednorazowy - 2,50 euro
ISCHIA - CO ZWIEDZIĆ?

Główne miasto dzieli swoją nazwę z wyspą. Ischia, bo o nim tu mowa dzieli się na dwie części: Ischia Porto oraz Ischia Ponte. Pierwsza dzielnica jest dużo bardziej komercyjna, poza pięknym portem, kwitnie tutaj rozrywka i życie nocne. Główna atrakcją miasta, jeśli nie całej wyspy jest położony w Ischia Ponte Zamek Arragoński. Twierdza sięga czasów starożytnych Greków, podczas przebudowy w XV wieku wysepka, na której znajduje się zamek została połączona mostem z portem. Naprzeciwko zamku, w zatoce Cartaromana, w pięknym ogrodzie stoi XV-wieczna wieża Torre Guevara, przykład architektury neapolitańskiego renesansu, nazywana często Torre di Michelangelo, gdyż według legendy Michał Anioł spotykał się tu ze swoją kochanką. Forio, to miasteczko dla osób, które poszukują rozrywki i lubią spędzać czas w klubach. Poza nocnymi atrakcjami warto zwiedzić tutejszy kościół (Chiesa del Soccorso) wzniesiony z stromym brzegiem morza, Il Torrione, czyli wieżę z 1480 roku, w której obecnie znajduje się galeria sztuki oraz Ogrody La Mortella (koszt 12 euro/20 euro jeśli w ogrodzie odbywają się koncerty). Przybywając do Lacco zwróćcie uwagę na nekropolię z IV wieku p.n.e. oraz Villa La Colombaia, miejsce kulturalnych wydarzeń i imprez związanych ze światem sztuki, kina i muzyki. Barano to przede wszystkim przepiękne plaże. Na szczególną uwagę zasługuje Spiaggia dei Maronti.

Archipelag Wysp Flegreiskich składa się z 4 wysp. Największa i najbardziej znana jest oczywiście Ischia, jednak to Procida jest uznawana za najbardziej malowniczą. Procida, zaledwie 3,4 kilometra od stałego lądu, podobnie jak pozostałe wysyp flegrejskie, powstała w wyniku erupcji wulkanu, jednak co ciekawe na żadnej z nich nie znajdziemy wulkanicznego krateru.
Źródeł nazwy wyspy możemy doszukiwać się w greckim "prochyo" oraz rzymskim imieniu Prochyda, które możemy tłumaczyć jako "głębia", "z głębin", co nawiązywałoby do jej powstania. Neapolitańczycy nazywają ją Proceta. Chociaż nie ma termalnych źródeł Ischii, ani wapieni i bogactwa Capri, to charakteryzujące ją kolory czynią ją równie wyjątkową.
Promem bądź wodolotem, najwygodniej z Neapolu lub Pozzuoli, dostaniemy się do najwyższej i jednocześnie jedynej zamieszkanej części wyspy - Terra Murata. Jak zostało wspomniane, wyspa charakteryzuje się pastelowymi kamieniczkami z XVIII wieku oraz licznymi artystami przechodzącymi się jej uliczkami. Wyjątkowy klimat Procidy, został zauważony przez wielu twórców i artystów, sprawiając, że wyspa na zawsze zapisała się na kartach literatury oraz filmu. Wzmianek o wyspie, doszukamy się już w dziełach Wergiliusza, Decameronie Boccacciego, we włoskimi filmie "Il Postino" oraz znanym większości filmie pt. "Utalentowany Pan Riplay".
Dzięki za odwiedziny i lekturę! Jeśli spodobał Ci się tekst, to będzie mi miło jeśli pozostawisz po sobie ślad w komentarzu lub podzielisz się nim ze znajomymi. Każda wskazówka na wagę złota! Bądźmy w kontakcie, polub Love Eat Travel na Facebooku, wpadnij również na Instagram. Do następnego!

# data[].attributes.attachment_link.title
Capri, Ischia, Procida || Najpiękniejsze wyspy Zatoki Neapolitańskiej

# data[].attributes.attachment_link.description
Zatoka Neapolitańska (Golfo di Napoli), to część Morza Tyrreńskiego pod którym znajduje się kaldera jednego z najniebezpieczniejszych superwulkanów, znanego jako Pola Flegrejskie. To właśnie aktywność wulkaniczna pod dnem zatoki spowodowała wypiętrzenie się większości wysp na jej obszarze.

# data[].attributes.body
najgłębsze jezioro Afryki, jedno z najstarszych jezior świata

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wilgotne powietrze, piękne słońce, intensywnie zielona dżungla oraz safari - to cechy okołorównikowych terenów w Afryce. Wśród nich znajduje się jedno z największych i najstarszych jezior słodkowodnych na świecie, Tanganika. Poza imponującymi rozmiarami, zbiornik ten posiada równie ciekawe okazy w świecie dzikiej przyrody. Pozwólcie zatem zabrać się w krótką podróż po afrykańskiej naturze.

Lokalizacja

Jezioro Tanganika jest położone we wschodniej części Afryki, w strefie ryftu wschodnioafrykańskiego i znajduje się na terenie państw Tanzanii, Zambii, Demokratycznej Republiki Konga oraz Burundi. Jezioro to jest jednym z Wielkich Jezior Afrykańskich.

Geologia i nazwa

Nazwa tego jeziora, Tanganika, w dialektach wschodnioafrykańskich oznacza nic innego jak wielkie jezioro, którego wielkie wody rozpościerają się aż po horyzont.

Historia powstania jeziora Tanganika jest dosyć różnorodna, a zbiornik wodny powstawał w dynamicznych procesach geologicznych. Najpierw wszystko zaczęło się od momentu zetknięcia się płyt tektonicznych. Wówczas zaczynały powstawać pierwsze wypiętrzenia skał, które można zauważyć po wschodniej stronie jeziora w postaci gór. Z kolei w późniejszym okresie nastąpiło oddalanie się płyt od siebie, wskutek czego doszło do powstania różnego rodzaju zapadlisk, które tworzą się między oddalającymi się płytami. W taki sposób przez siły natury został stworzony Wielki Rów Afrykański.

Z czasem powolne rozsuwanie się płyt powodowało coraz większe pogłębianie się Rowu, a w wyniku działania sił grawitacji zaczęła tworzyć się w nim woda, co doprowadziło jednocześnie do powstania systemu Wielkich Jezior Afrykańskich, w tym także Tanganikę.

Tanganika - jedno z najstarszych jezior świata

Wiek jeziora

Kiedyś wiek jeziora określano na ponad 20 a czasami nawet ponad 30 mln lat. Obecnie wiadomo, że nie jest możliwe, aby jezioro powstało w tym okresie, ponieważ wiek Wielkiego Rowu Afrykańskiego liczy co najwyżej 20 mln lat.

W określeniu wieku jeziora pomogły odnalezione kilkanaście lat wcześniej znajdujące się na dnie jeziora osady. Wiek najstarszych osadów, jakie tam odkryto, sięga ponad 12 mln lat. Dla porównania: wiek współcześnie występujących jezior wynosi ok. 10 tys. lat, Tanganika zaś 12 mln lat. Widać zdecydowaną różnicę, prawda? Bez względu na większość historii geologicznych innych zbiorników wodnych, wiadomo, że jezioro Tanganika i tak należy do najstarszych jezior świata.

Skały otaczające jezioro Tanganika oraz jednocześnie tworzące jego dno to w dużej mierze granity, skały metamorficzne platformy prekambryjskiej, bazalty oraz skały, które powstały w wyniku erozji tych skał, a także z osadów aluwialnych, które są osadami rzecznymi i jeziornymi nanoszonymi wskutek działalności zbiornika wodnego przez wiele lat.

Geografia rejonu

Współcześnie jezioro Tanganika składa się z trzech wielkopowierzchniowych basenów połączonych ze sobą, do których należą: basen północny, środkowy i południowy. Basen południowy jest terenem, w którym, w okresie powstawania jeziora, działo się najwięcej i który był jego pierwszą częścią. Jest to jednocześnie najstarsza, a zarazem najgłębsza część jeziora Tanganika.

Dla historii tego jeziora jest on szczególnie ważny, ponieważ to właśnie tam doszło do zamieszkania pierwszych organizmów żywych, które pochodziły z systemu rzecznego rzeki Kongo, a także do pierwszych zmian ewolucyjnych, które koniec końców doprowadziły do wielkich zmian w różnorodności biologicznej.

Wyspy Jeziora Tanganika

Na jeziorze Tanganika znajduje się także kilka wysp, a najważniejszymi z nich są:

Wyspa Kawala (Demokratyczna Republika Konga)

Wyspy Mamba-Kayenda (Demokratyczna Republika Konga)

Wyspa Milima (Demokratyczna Republika Konga)

Wyspa Kibishie (Demokratyczna Republika Konga)

Mutondwe Island (Zambia)

Kumbula Island (Zambia)

Największą z nich jest Wyspa Kavala, która mierzy sześć kilometrów długości i około jednego kilometra szerokości.

Park Narodowy Gór Mahale

Park Narodowy Gór Mahale (ang. Mahale Mountains National Park) położony jest w zachodniej części Tanzanii, wzdłuż wybrzeża jeziora Tanganika. Pośród innych narodowych parków tj. Selous czy Serengeti, znajdujących się w pobliżu jeziora Tanganika, park ten jest najrzadziej odwiedzanym, co nie oznacza, że jest on najmniej interesujący.

Miejscowe lasy równikowe są jednym z niewielu na świecie spokojnych miejsc życia dzikich szympansów. Tropienie i obserwowanie tych niezwykłych małp jest największą atrakcję w okolicy i tym samym uczy szacunku do otaczającej nas natury. Gęsta, bujna roślinność afrykańskiej dżungli parku Gór Mahale niezaprzeczalnie stanowi teren wyciszenia i spokoju dla zapuszczających się tam turystów.

Zwierzęta i roślinność

Ciepłe wody jeziora, których temperatura waha się od 24 do 29 stopni Celsjusza, są bogate w różne gatunki ryb, z których większość to gatunki endemiczne. Przy brzegach Tanganiki można obserwować wiele gatunków ptactwa wodnego, a także gady czy ssaki (krokodyle, hipopotamy). Tereny podmokłe jeziora są miejscem życia głównie krokodyli nilowych ( Crocodylus niloticus ), czy żółwi ( Pelusios rhodesianus). Jezioro posiada co najmniej 250 gatunków ryb pielęgnicowatych i stanowi dom dla ponad 80 gatunków innych gatunków ryb, z których ok. 60% jest endemiczna.

Poza pokaźnymi gatunkami ryb, w jeziorze żyją także 83 gatunki ślimaków słodkowodnych (65 endemicznych gatunków) oraz 11 gatunków małży. Różnorodność pozostałych grup bezkręgowców jest często nieznana, ale istnieje ponad 20 opisywanych gatunków pijawek (Hirudinea), 6 gatunków mszywiołów (Bryozoa), 11 płazińców (Platyhelminthes) oraz 20 nicieni.

Atrakcje Jeziora Tanganika

Okolice jeziora Tanganika są bardzo zróżnicowanym i tym samym malowniczym rejonem, głównie z uwagi na bliskość skalistych i stromych gór.

Jezioro Tanganika posiada ogromne łowisko, specjalnie dostosowane do połowów lokalnej społeczności, a także dla odwiedzających to miejsce. Rybołówstwo jest tutaj szczególnie ważne, ponieważ ryby stanowią pokarm dla około 10 milionów ludzi, żyjących w okolicy tego basenu.

Dla miłośników nieco aktywniejszych i ekstremalnych form spędzania czasu, warto wybrać się na przejażdżkę samochodem terenowym, przemieszczając się przez trawiastą sawannę. Także górskie tereny idealnie nadają się na długie, piesze wędrówki, a malownicze wybrzeża Tanganiki wręcz zachęcają do łowienia oraz nurkowania wśród głębin ogromnego jeziora.

Dane szczegółowe

Jezioro Tanganika

Angielska nazwa: Lake Tanganyika

Powierzchnia: 32 900 km2

Max długość: 673 km

Max szerokość: 72 km

Max głębokość: 1 470 m

Objętość wody: 18 900 km³

Długość linii brzegowej: 1 828 km

Wybrane atrakcje:

Parki Narodowe, m.in. Gombe, Sumby czy Mahale Mountain

Wyspa Kavala

Park Narodowy Gór Mahale

Jezioro Tanganika - ciekawostki

Jezioro Tanganika jest drugim najstarszym jeziorem słodkowodnym na świecie, drugim pod względem ilości wody oraz drugim co do głębokości, zaraz po jeziorze Bajkał na Syberii. Jednak może poszczycić się tytułem najdłuższego jeziora słodkowodnego na świecie.

Aby udać się w okolice dzikiej przyrody jeziora Tanganika, wymagane jest szczepienie przeciw żółtej febrze. Natomiast zalecanym jest szczepienie przeciw żółtaczce.

Polecamy

# data[].attributes.attachment_link.title
Tanganika - najdłuższe słodkowodne jezioro | DinoAnimals.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Wilgotne powietrze, piękne słońce, intensywnie zielona dżungla oraz safari - to cechy okołorównikowych terenów w Afryce. Wśród nich znajduje się jedno z największych i najstarszych jezior słodkowodnych na świecie, Tanganika. Poza imponującymi rozmiarami, zbiornik ten posiada równie ciekawe okazy w świecie dzikiej przyrody. Pozwólcie zatem zabrać się w krótką podróż po afrykańskiej naturze.

# data[].attributes.location_name
Mount Rainier, Waszyngton, Stany Zjednoczone

# data[].attributes.headline
Mount Rainier, Waszyngton, Stany Zjednoczone

# data[].attributes.subject
Mount Rainier, Waszyngton, Stany Zjednoczone

# data[].attributes.attachment_link.title
2012 - Banff National Park, Alberta, Canada

# data[].attributes.body
Gosia, Poland

# data[].attributes.attachment_link.title
Nie uwierzysz ile ciekawostek skrywa Bajkał! [Najniebezpieczniejsze miejsca świata]

# data[].attributes.attachment_link.title
Victoria Falls - Mosi-oa-Tunya, Zambia & Zimbabwe  [Amazing Places 4K]

# data[].attributes.headline
Old Town in Warsaw, Poland - view from the Vistula River

# data[].attributes.subject
Old Town in Warsaw, Poland - view from the Vistula River

# data[].attributes.body
photo: Henryk Niestrój