# data[].attributes.body
JAPONYA ÇİÇEKLERİ

Japonya'da bir gün batımı manzarasının karşısındayım. Konumumda karşımda güneş, dallarımdaki pembe çiçeklere vuruyor. Hava şu an esintili. Bu bana her Nisan ayında olduğu gibi huzur veriyor. Tıpkı bu romantik manzarada altımdan yürüyen çiftin de huzurlu hissetiği gibi.

Yerlere bakıyorum, çiftler dökülen narin çiçeklerimin hışırtısında yürüyorlar. Bunu izlemeyi seviyorum. Dallarımda, dallarımdan dallarıma atlayan bir sürü küçük serçeler...

Onların aşkla söyledikleri şarkılar dinlendiyor beni. Hem manzaram, hem serçelerim , hem de bana hayranlıkla bakan insanlar.

Özeldir işte Nİsan; değerini , güzelliğini bilene...

JAPAN FLOWERS

In Japan, I'm across the sunsey landscape. In my location, the sun is reflecting in pink,delicate flowers in my branches. The weather is breezy now. This gives me serenity s every April month does.  Just like in this romantic landscape , the couple who walk my under that feels.

I'm looking at ground. The couple walk around in my falling delicate flowers' rustle. I like watching this. In my branches,

Their singing song with love is relaxing me. Both my landcape, my sparrows, and people looking at me with admire.

April is special to people who know its worth and beauty...

# data[].attributes.body
Hallo , ich bin mit meinem zitronen duft und mit meinen prachtuollen blütenblätter ein wertvoller und eleganter zierbaum. Mein Herkunftsort ist Mittelamerika, Nordomerika und Asien. Die Farben meine Blüten sind lila, violett (purpurrot),gelb, rosa und weiss, mit meinen bunten  blütenblättern heitere ich die welt auf. Natürlich besitze ich zum angenehmen wachsen manche voraussetzungen. Ich brauche eine mittelmäßige feuchtigkeit, ein mildes klima und feuchte erde. Unterdessen bin ich auch ein widerstands fahiger Baum dessen blätter dem wind gegenüber standhalten und nicht veranlassen dass die blätter entlauben(die blätter verlieren) , insofern jene mensehen nicht darauf beharren meine blätter abzuzupfen. So wahr meine blätter farbenprächtig sind, sind sie auch von farbenfroher wesensart. Gelegentlich schätze ich mich als glücklich, da die mensehen mich gern haben, wobei sich duser sachnerhalt darin begründet, dass sie mich in ihnen gärten und parken züchten. Sie sehenken mir

# data[].attributes.body
Beni belki de en iyi siz insanlar anlarsınız. Çünkü ben de sizin kadar çaresizim,sizin gibi etrafımda kimse yok.

Birçoğunuzun aklına gelmiş olabilirim. Evet,ben dünya da en yalnız ağacım. Aslında o kadar yalnız değilim; arada sırada yanıma kaşifler, insanlar, hayvanlar uğrar; benim gölgeme sığınırlardı. Çünkü öğle üzeri kvurucu bir sıcak olurdu.

Biliyor musunuz? Kendimi çok şanslı hissediyorum. İnsanlar beni o derece sevmişti ki, Zinder Sultanları, izin almadan beni keserlerse ölüm cezası veriyorlardı.

Ama ne kadar  insan, hayvan gelse de güneş yavaş yavaş battıktan sonra gidiyorlardı. Benimle hep kalamazlardı, evet ama etrafımda bir tane ağaç bile olsaydı bu kadar yalnız hissetmezdim kendimi…

Ama artık bir ağaç olsa da çok geç. Çünkü artık yokum…Birkaç yıl önce,yanlış manevra yapan ve koyun taşıyan bir kamyon beni devirdi. Nijer’in başkenti Niamey’de bulunan Milli Müze, benim artakalanlarımı topladı ve bana gerçek bir anıtkabir yaptırdı.

TENERE AĞACI: Nifer ‘ de 17-22 kuzey enlem dereceleri arasında Agadez kentinin doğusunda Sahra Çölün de

# data[].attributes.body
Merhaba ben…

Bazen ne olduğumu düşünürüm bazen sadece uçsuz bucaksız çölde yalnız başına kalmış bir 🤬 tanesi gibi olduğumu düşünürüm. Üzülürüm insanlar bana nasıl davranıyor ben ise onlara nasıl davranıyorum hiç yaptıklarımız birbiriyle uyuşmuyor sürekli istediğim şeyler çok farklı keşke hep yeşil kalsaydım, yapraklarımı dökmeseydim keşke sürekli gölgemde oturan birileri olsaydı. Tanıklık etseydim dostluklarına kulak misafiri olsaydım sohbetlerine, onlar sevinince dallarımla kucaklasaydım onları, yaz kış onlara kızıl  şekerler halinde meyveler verseydim onlarla güzel dostluklar kursaydım onlara tefekkür vesilesi olsaydım. Keşke Rahmet hazinesinden aldığım meyveleri insanlara uzattığımda insanlardan güzel ve latif sözler işittiğimde o Rezzak’ın övgüsüne mazhar olabilseydim bilmiyorlar ki ben sadece bir esbabım yani bir perdeyim dedim ya o Rezzak’ın övgüsü diye işte o övgü bana yetiyor ve ben bu vazifemle nebatat sınıfından insanlık mertebesine çıkıyorum…

Siz de bundan sonra hep böyle ben ve benim gibilere hep bu nazarla bakın ki sizden insanlık mertebesinden melekutiyet mertebesine çıkabilesiniz…

# data[].attributes.body
Benim hikayem su ile başlamış oldu. Su aslında beni küçükken alıp bana hayat verdi. Ben bir tohum olarak toprağa atıldım. Su beni büyüterek hayat oldu. Ben de büyüdüm fidana dönüştüm. Geliştim, güçlendim. Kocaman oldum. Gövdem irileşti.

Gövdemin kalınlığı on metreye kadar çıkmıştır. Genellikle kış mevsiminde yapraklarım dökülür. Kocaman kollarıma kuşlar cıvıl cıvıl sesleriyle yuva yapardı. Güçlü kollarıma çocuklar salıncak kurarlardı. Aşıklar gövdeme isimlerini kazırlardı. Heybetimden dolayı yaz gelince insanlar gölgemde dinlenirlerdi ve piknik yaparlardı. Yıllarca sevdalıların aşklarına şahit oldum. Ama artık mutlu değilim. Beni artık dayanıklı olduğum için yerleşim alanı diker oldular. Hızlı gelişen ve büyüyen türden olduğum için sık sık beni kesmeye başladılar. Beni mobilyacılık yapımında kullandılar.

Peki bu kadar mı? Hayır. Çiftçiler de keser. Kürek tırpan gibi aletleri bazı  aletlerin sap yapımında kullanır oldular. Ben bunlara sebep olurken mutsuz değilim. Fakat insanların beni sadece ağaç olarak görmesi beni üzüyor. Keşke benim canımın acıdığını bilseler...

# data[].attributes.body
Bir Ağaç Olsam..

Bitkiler dünya hayatının devamı için, ekolojik dengedeki doğal bir unsurdur. Bazı bitkiler duyguların, olguların ve olayların sembolü olmuştur. Bu bitki ailesine mensup olanlardan birisi de benim. Gövdem göğe kadar uzanır. Öyledir ki boyumun 30-35 metre oluşuyla dünyanın en uzun ağaç türleri arasındayım. Boyumun uzun oluşu, Türk mitolojisinde Tanrı'ya giden yol olarak düşünülmektedir.

Daima yeşil kalırım. Bu özelliğim Türk kültüründe edebiyetin (sonsuzluğun) sembolüdür. Ayrıca dik ve düzgün biçimim doğruluğun, rüzgarda savrulmayan sağlam yapım ise sabrın sembolü olarak nitelendirilebilir. Bazı kültürlerde farklı isimlerle de karşınıza çıkabilirim. Örneğin Osmanlı kültüründe 'hayat ağacı' olarak adlandırılmışımdır. Bunun en önemli sebebi, köklerimin  toprağın altından gelmesi, gövdemin yeryüzünde olması ve yapraklarımın göğe uzanmasıdır ki bu üçleme; doğum, yaşam ve cennete ulaşma arsuzunu çağrıştırır.

Hiçbir ağaç türünün yetişmediği zayıf topraklarda dahi yetişen kanaatkar türdenim. Öyle ki mezarlıklarda, parklarda, soğuk/sıcak/ılıman iklim mahfellerinde de yetişebilirim. Mezarlıklarda tercih edilmemin sebebi, içimde bulunan reçine ve sakız türevi madddelerden dolayı yaydığım güzel kokumdur. Park ve bahçelerin peyzaj düzenlemelerinde ise dekoratif bir ağacımdır.

Kısacası, yetişebileceğim yer sayısı oldukça fazla olduğundan, beni her yerde görebilirsiniz. Bunun için doğaya saygı duymanız yeterli olacaktır.

# data[].attributes.body
Çimlerin üzerine bir halı gibi yayılmışım. Gecenin serinliği hala üzerimde.Yapraklarım yavaş yavaş sallanıyor.Bir yandan da güneş o alımlı ışıltısıyla doğuyor.Güneşin sıcaklığı koca gövdeme vurdukça daha güçleniyorum.Yüzyıllardır bu mahalleye köklerimi saldım.Bu mahalleden ne insanlar geldi, geçti.Ahmet Bey evinden neşe saçarak  çıkıyor.Mahalleli  Ahmet Bey’i çok seviyor.Her gün işe giderken benimle      konuşur,insanların halini hatrını sorar.Kuşlara yem verir,iş dönüşünde çocuklara çikolata dağıtır.Her zamanki gibi Ahmet Bey’in ardından Saliha Teyze  o somurtkanlığıyla sokakta görünüyor.Saliha Teyze Ahmet Bey’e  nazaran bencil ,yüzü  gülmeyen biri.Galiba  insanlardan  hoşlanmadığı gibi hayvanlardan ,ağaçlardan ,çiçeklerden de hoşlanmıyor.

Hıhh!İşte,canlarım geliyor.Yelpaze gibi açılmış dallarımda sallanmak için adeta birbirleriyle yarışıyorcasına bana doğru koşuyorlar.Ben de onları kalım gövdemle ,şefkat dolu dallarımla kucaklıyorum.Çocuklar dallarımda sallandıktan sonra yanı başımda  olan parkta sallanmaya gidiyorlar.Çocuklardan birinin annesi yanıma yaklaşıyor.Gövdeme yaslanarak oturuyor.Parkta oynayan çocukları benim gibi heyecanla izliyor.Bu küçük parkta olmasa nerede oynayacak afacanlar?Akşam vakti oluyor,hava kararıyor.Çocuklar yavaş yavaş evlerine dönüyor.Günler böyle akıp gidiyor benim hayatımda.

Bir yıl iki yıl derken beş yıl daha geçti.Çocuklar eskisi kadar yanıma gelmiyor.İçimde kötü bir his var.Acaba bir şey mi oldu,beni sevmiyorlar mı?Şimdi koca gövdeme kim sarılacak,yelpaze gibi dalarımda kim sallanacak?Sokaklar sessizleşti.Çocuklar evlerinden çıkmıyor.ben onları çok özledim!Parkta oynayan çocuk seslerini duymayı özledim.Sonra anladım ki onlar beni çoktan unutmuşlar.Duyduğuma göre çocuklar evde daha sosyalmiş.Bu nasıl bir sosyallik?Toplumsal ilişkilere hançer vuruyor?Onları doğadan uzaklaştırıp ellerine kelepçe vuruyor?Artık yüz yüze sohbet    etmiyorlarmış   ,kucaklaşmıyorlarmış.Bu çocuklar temiz havanın kokusunu kuşların cıvıltısını unutmuşlar.Üzülüyorum onların bu haline.Yapraklarım akan gözyaşlarım gibi bir bir dökülüyor.Köklerim  içten içe sızlıyor.Yavaş yavaş ölüyorum.
Ne acı!.İnsanlar yalnızlaşıyor git gide.Nereye gidiyor bu sanal alemin elinde?Eğer sanal alem insanı tamamen ele geçirirse erik ağaçları elma da verse insanlığın kurtuluşu olmayacak.
AYŞEGÜL BOYACI

# data[].attributes.body
Bugün nisan ayının ilk haftası…Yapraklarım yeşerdi,daha da gürleştim.O ince balığa benzeyen yapraklarım  tatlı tatlı  esen rüzgarda ,bir kadının saçlarını andırır gibi sağa sola sallanıyor.Rüzgar  yapraklarımı salladığında insana huzur veren o hışırtı   dallarıma yuva yapmış serçelere adeta bir ninni gibi geliyor.Yapraklarım gün geçtikçe yere doğru uzanıyor.benden uzaklaşıyor.

Kendimi bildin bileli buradayım. Veli Amca beni yıllar önce evinin yanına dikmiş.Çocukluğum gençliğim burada geçti .Hep uzaktan sevdim  çeşmenin yanındaki  diğer ağaçları Köklerim yüzünden toprağa bağlıyım ,hareket edemiyorum.Ne var sanki ben de yürüyebilsem!.Onların yanına gitsem, onlarla sohbet etsem..Birlikte gökyüzünü seyretsek,    beraber şarkılar söylesek.Ah!,Yürüyebilsem ,gitsem yanlarına olmuyor işte…
.Geçenlerde ele ele tutuşmuş iki genç geldi yanıma.Bir süre sohbet ettiler gölgemde.Sonra erkek olanı  küçük bir  çakı çıkardı cebinden.Önce kocaman bir kalp çizdi çakının ucuyla gövdeme bastıra bastıra .Sonra kalbin  içine     isimlerinin baş harflerini  kazıdı.Nasıl acı çektim ,bilemezsiniz.Yapmayın,diye haykırmak istedim.Canımın yandığını söylemek istedim .Söyleyemedim.Ağladım ,ağladım ağladım.Peki ,fark ettiler mi ağladığımı? Elbette hayır. Onlar yapraklarımdaki gözyaşlarını su damlaları sandılar, havanın neminden olduğunu düşündüler,  umursamadılar. Oysa benim de insanlar gibi duygularım var..Ben de acıyı ta köklerimde hissediyorum. Konuşamıyorsam ,yürüyemiyorsam bu cansız bir varlık olduğum anlamına gelmez ki!Bıktım artık insanların beni ve diğer ağaçları görmezden gelmesinden.
İnsanları gerçekten anlamıyorum  .Onları ayakta tutan tek şey temiz hava ,oksijen .Bu oksijeni de onlara sağlayan biz ağaçlarız.Buna rağmen hiç düşünmeden bizi çıkarları uğruna kesiyorlar.Yerimize beton yığınları dikiyorlar.Doğrusu bizleri katledip kağıt haline getirdikten sonra  o kağıtların üzerine “Ağaçları kesmeyelim,çevremizi koruyalım” yazısını yazmaları  da tuhaf.
İnsanlar şimdilik bizim farkımızda değiller ama o beton binalar arasında nefes alamaz hale gelecekler bir gün.Nefes almak için dışarı çıkacaklar.Bizi arayacaklar döne döne.Bulamayacaklar.Değerimizi anladıklarında iş işten geçmiş olacak.
ÖZLEM TOPDEMİR

# data[].attributes.headline
Güneşin doğuşuyla,yağmurla,soğukla,sıcakla veyahut üstüme konan kuşların cıvıltılarıyla güne başlarım. Yaz kış farklı anılarla dolarım. Insanların iyisiyle de kötüsüyle de denk gelirim. Insanlığa aslında çok faydam vardır. Havayı temizlerim,hastalıklara şifa olurum. Yeri gelince kar yağdığında dallarımla  üzerlerine kar serpiştirir,yeri gelince pikniklerde kozalaklarimla yardımcı olurum.    Bazen de yılbaşı ağacı olarak sahnelerdeyimdir. Beni yurdun her yanında ormanlara dikerler. Özellikle okullardaki çocukların beni toprağa ekerken gözlerinde ki o mutluluk ışığı görülmeye değer. Ömrüm uzun olduğundan pek çok insan tanıyorum. Dünyanın nasıl değiştiğini rahatlıkla görebiliyorum. Her mevsimin ayrı güzelliği oluyor tabi ayrı acıları da. Baharda gölgemde oturan,cevremde koşuşturan mutlu insanlar,cocuklar... Kışın kartopu savaşı yapıp,kardan melek yapan masum yüzler... Bazen de insanlık dışı davranışları malesefki insan denilenlerin yaptığı durumlara şahit olup hicbir şey yapamamak acı veriyor. Insanlığın geri geleceği,Mutlu ve güzel anıların  birikecegi gunlerin gelmesi umuduyla... Bir gun konuşmak isterseniz her bir alandayım. Hatta dönün bakın tam arkanızdayim.

# data[].attributes.subject
Güneşin doğuşuyla,yağmurla,soğukla,sıcakla veyahut üstüme konan kuşların cıvıltılarıyla güne başlarım. Yaz kış farklı anılarla dolarım. Insanların iyisiyle de kötüsüyle de denk gelirim. Insanlığa aslında çok faydam vardır. Havayı temizlerim,hastalıklara şifa olurum. Yeri gelince kar yağdığında dallarımla  üzerlerine kar serpiştirir,yeri gelince pikniklerde kozalaklarimla yardımcı olurum.    Bazen de yılbaşı ağacı olarak sahnelerdeyimdir. Beni yurdun her yanında ormanlara dikerler. Özellikle okullardaki çocukların beni toprağa ekerken gözlerinde ki o mutluluk ışığı görülmeye değer. Ömrüm uzun olduğundan pek çok insan tanıyorum. Dünyanın nasıl değiştiğini rahatlıkla görebiliyorum. Her mevsimin ayrı güzelliği oluyor tabi ayrı acıları da. Baharda gölgemde oturan,cevremde koşuşturan mutlu insanlar,cocuklar... Kışın kartopu savaşı yapıp,kardan melek yapan masum yüzler... Bazen de insanlık dışı davranışları malesefki insan denilenlerin yaptığı durumlara şahit olup hicbir şey yapamamak acı veriyor. Insanlığın geri geleceği,Mutlu ve güzel anıların  birikecegi gunlerin gelmesi umuduyla... Bir gun konuşmak isterseniz her bir alandayım. Hatta dönün bakın tam arkanızdayim.

# data[].attributes.headline
Bugün buradaki varlığımın  üçüncü asırı. Evet ilk defa burada  olmaktan o kadar nefret ettim ki anlatamam.Bu zamana kadar ki insanlara sağladığım  yarar bugünkü zararımın üçte  biri bile olmayı hak etmiyordu.Oysa insanlar ne çok yararlanırdı benden,bizlerden... İlaç yapımından tutun da mürekkebe kadar..Belki de bugün o minik bedenlerde unutulması güç anılar bıraktım.Buranın  hakimiyeti çok uzun yıllardır bendeydi.Benden başka herkes zamana,denize,yağmursuzluga karşı yenilmişti.Bu kadar çok yaprağımın, dallarım olmasından yakınacağımı hiç düşünmemiştim doğrusu.  ''Bizlerin kalbi üzerimizde barındırdığımız yapraklar,kuşlar ise kelimelerimizin tercümanıdır. Her bir yaprağa yol olan dallarımız ise nefeslerimizdir...'' son sözüydü.-O günden beri o dev çınarda ne bir yaprak kalmıştı, ne de bir kuş dalında misafir oluyordu.Gerçi nefes almayan birisinin konuşması olanaksızdı.-

# data[].attributes.subject
Bugün buradaki varlığımın  üçüncü asırı. Evet ilk defa burada  olmaktan o kadar nefret ettim ki anlatamam.Bu zamana kadar ki insanlara sağladığım  yarar bugünkü zararımın üçte  biri bile olmayı hak etmiyordu.Oysa insanlar ne çok yararlanırdı benden,bizlerden... İlaç yapımından tutun da mürekkebe kadar..Belki de bugün o minik bedenlerde unutulması güç anılar bıraktım.Buranın  hakimiyeti çok uzun yıllardır bendeydi.Benden başka herkes zamana,denize,yağmursuzluga karşı yenilmişti.Bu kadar çok yaprağımın, dallarım olmasından yakınacağımı hiç düşünmemiştim doğrusu.  ''Bizlerin kalbi üzerimizde barındırdığımız yapraklar,kuşlar ise kelimelerimizin tercümanıdır. Her bir yaprağa yol olan dallarımız ise nefeslerimizdir...'' son sözüydü.-O günden beri o dev çınarda ne bir yaprak kalmıştı, ne de bir kuş dalında misafir oluyordu.Gerçi nefes almayan birisinin konuşması olanaksızdı.-

# data[].attributes.body
İCH BİN EİN BAUM DER GUTMÜTİGKEİT

Wie  rasch die Jahre vergehen , es entzieht  sich alles  so  aus  unserer  Vorstellungskraft  wie  wir es  uns  nicht  einmal   ansatzweise  in den Erinnerungen  wachrufen  könnten . In all meinen Blättern verbergen   sich   sowie  diverse  leiden  , als auch   freudvolle  Ereignisse , die  möglicherweise  noch niemanden  so  beeindrucksvoll  beschieden  worden  sind.

In meinem  Schatten  beherberge  ich  viele  Romanzen ,  Liebesbeziehungen  und  was  überhaupt einem menschlichen  Verstand  so alles  Möglichkeit enthaltende  zuteil  werden könnte  , worin sich viele Tatbestände zusammenlegen , die der Gutmütigkeit und dem Wohlwollen dienen . Ich versuche in dieser Hinsicht  zu veranlassen ,dass die Lebewesen sich mit einer Grossen Zuverlässigkeit  zu meinen eifrigen Gesten der Liebenswürdigkeit verleiten   und sich in meiner Obhut wohlfühlen können . İm Winter verliere ich  all meine Blätter , im frühling  fangen diese wider an zu wachsen .Welch eine wundersame Naturerscheinung  natürlichen Ursprungs ,die in uns eine  neue Hoffnung erweckt  und uns zu neuen Zielvorstellungen hineintreibt.Einfach einmalig und wiedererkennungswert .Den Wind bekomme ich oft zu spüren , zudem  ich mich auch  zeitlebens weitgehend als Freund meines Bestands angeschlossen habe .Ihn  verspüre ich besonders in meinen gelben Blüten ,die mir infolge meiner Existenz ein farbiges Gewand verleihen .Wie verdeutlicht , bin ich  oftmals  Zeuge  neuer  Liebesgeschichten ,die meinerseits allgegenwärtig , omnipräsent geworden sind und in meinen Gedankengängen ohne Unterlass  einwirken. meine inneren Lebenstreifen tragen meinen Alter aus  und geben meine Lebenszeit kund , sowie bei den Menschen die Falten  im Gesicht die vertiebene Zeit ankündigt und das  Altern  preisgibt.

Das was ich euch hiermit herbeiführe ist eigentlich wohl  imstande eine Tatsache als Beleg für die Richtigkeit deren Behaptungen meiner Hinsicht  zufolge  anzuführen , doch wenn ihr mein Beisein näher empfinden , und selbst  meine extrem emotional auffühlende Aura zu spüren bekommen wollt , müsst ihr euch für eine kurze weile an mich stämmen.Dann erfährt ihr was sich wirklich in mir verbirgt.

# data[].attributes.body
Belirli bir düzeni olan evrende, canlılar bu düzenin en önemli parçalarıdır.  Her canlının bu evrende var olma sebebi vardır ki bu yüzden her canlı saygıyı hak eder.
Doğa tüm canlıların yaşam yeri olmasına rağmen bizler, bu haktan artık yararlanamıyoruz. İnsanlar doğayı sadece kendilerininmiş gibi kullandıkları için, biz hayvanlar artık yaşayacak tabii bir alan bulmakta epey zorluk çekiyoruz. İnsanların zevkleri uğruna alınan doğal yaşam alanımız, artık hayvanat bahçeleri ve sirkler.
Ben; kızgınlık, öfke, üzgünlük gibi duyguları hissedebiliyorum. Travma sonrasında stres bozukluğu dahi yaşabiliyorum. Çok kırılgan, çok dost canlısı bir hayvanım. Fiziksel özellilerimden de bahsedecek olursak;  ağırlığım yaklaşık 8 bin kilogram, boyum ise yaklaşık 3 metre.
Binek hayvanı olmamama rağmen, insanlar sirklerde beni binek hayvanı olarak kullanabiliyor. Bu, omurgama çok büyük zarar veriyor fakat insanlar bunu asla düşünemiyor. Benim var oluş amacım insanları eğlendirmek değil. Ben, insanların benim üzerimde deneyler yapması için de var olmadım. Arıdan dahi korkabilen bir canlı için, bunlar çok fazla değil mi?
Her canlı saygıyı hak eder, özgürlüğünün elinden alınmasını değil. Her canlı yaşamak ister, dişleri/kürkleri/boynuzları için öldürülmek değil. Fakat ne yazık ki dünyada sadece 400 bin tane kaldık. İnsanların zevkleri ve sorumsuzlukları uğruna da bu sayı azalmaya devam edecek.

# data[].attributes.body
Belirli bir düzeni olan evrende, canlılar bu düzenin en önemli parçalarıdır.  Her canlının bu evrende var olma sebebi vardır ki bu yüzden her canlı saygıyı hak eder.
Doğa tüm canlıların yaşam yeri olmasına rağmen bizler, bu haktan artık yararlanamıyoruz. İnsanlar doğayı sadece kendilerininmiş gibi kullandıkları için, biz hayvanlar artık yaşayacak tabii bir alan bulmakta epey zorluk çekiyoruz. İnsanların zevkleri uğruna alınan doğal yaşam alanımız, artık hayvanat bahçeleri ve sirkler.
Ben; kızgınlık, öfke, üzgünlük gibi duyguları hissedebiliyorum. Travma sonrasında stres bozukluğu dahi yaşabiliyorum. Çok kırılgan, çok dost canlısı bir hayvanım. Fiziksel özellilerimden de bahsedecek olursak;  ağırlığım yaklaşık 8 bin kilogram, boyum ise yaklaşık 3 metre.
Binek hayvanı olmamama rağmen, insanlar sirklerde beni binek hayvanı olarak kullanabiliyor. Bu, omurgama çok büyük zarar veriyor fakat insanlar bunu asla düşünemiyor. Benim var oluş amacım insanları eğlendirmek değil. Ben, insanların benim üzerimde deneyler yapması için de var olmadım. Arıdan dahi korkabilen bir canlı için, bunlar çok fazla değil mi?
Her canlı saygıyı hak eder, özgürlüğünün elinden alınmasını değil. Her canlı yaşamak ister, dişleri/kürkleri/boynuzları için öldürülmek değil. Fakat ne yazık ki dünyada sadece 400 bin tane kaldık. İnsanların zevkleri ve sorumsuzlukları uğruna da bu sayı azalmaya devam edecek.

# data[].attributes.body
O sessiz gecenin ardından yine sabah oldu.Biz yine bir inşaatın bahçesinde güne aç ve çaresiz başladık.Bir avuç sevgiye bir parça ekmeğe muhtacız.Açlıktan hepimiz bir deri bir kemik kaldık.Yavrularım dün gece yiyecek bir şeyler aramaktan çok yoruldular.Deliksiz uyuyorlar.

İşte,sokağın aydınlanmasıyla insanlar evlerinden çıkıyorlar.Benek ve Boncuk insanların sesini duyunca yavaş yavaş gözlerini açtılar.Açar açmaz da kaşınmaya başladılar.Tüylerimiz bir hayli kirlendi.Mahalledeki derenin suyu çekileli banyo da yapamaz olduk.Pireler rahat vermiyor,bir kaşıntı aldı yürüdü vücudumuzda.Onları sırayla kaşıdım azıcık rahatladılar.Şimdi ikisi de gözümün içine bakıyor,yiyecek bulabildim mi diye.Ne yazık ki bir parça ekmek dahi bulamadım.yavrularımı aç görmek beni çok üzüyor.iki gündür ağzımızdan lokma geçmedi.Sadece biraz su içtik tatlı su çeşmesinin oluğundan.

O da ne!Bir kadın elinde bayat ekmek poşeti karşıdaki çöp kutusuna yaklaşıyor.Çöp olarak gördüğü ekmekleri kutunun içine fırlattı.Şansımız döndü galiba.Bu poşetteki ekmekler bana da evlatlarıma da yeter.Kadın uzaklaşırken çöp kutusuna atladım.Ekmek poşetini ağzıma almamla sırtımda bir acı hissetmem bir oldu.Biraz önceki kadın elinde sopa hem vuruyor hem söyleniyor.Neden çöpü dağıtıyormuşum,neden etrafı pisletiyormuşum?Sopa darbeleriyle çöp kutusunun yanından uzaklaştım.Tabii ağzımda içindekilerin  yarısı yerlere saçılmış  poşetle.Boncuk ve Benek korkudan titriyorlardı.Yanlarına gittim.Bana sarıldılar.Sırtımdaki acıyı unutuverdim.Onlara yiyecek buldum ya.Önlerine koydum ekmekleri .Karınlarını doyurdular.Ben de onlar yiyip bir kenara çekilince artanlarından nasiplendim.

Birkaç saat sonra sokağın başında oturan Ali bey geldi yanımıza.İki gündür hastanede olduğu için onu görememiştik.Yavrularım ve ben çok sevindik.Çünkü o hayvan dostu güzel insanlardan biridir.Ali Bey Benek ve Boncuk un kafasını okşadı.Elinde tuttuğu bir kap yemeği onların önüne koydu.Bizimkiler teşekkür etmek için başlarını salladılar.

Maalesef birçok insan için biz sadece  hayvanız.Biz üşümeyiz,acıkmayız,onların hissettiklerin hissetmeyiz.Oysa bizim de ruhumuz var.Biz de dört mevsimi onlar gibi yaşıyoruz.Yazın kavurucu sıcaklarında susuyor,kışın dondurucu soğuğunda üşüyor,sıcak bir yere muhtaç oluyoruz.Biz de  varız,biz de canlıyız.Biz de yaşıyoruz.Biz de …

Ah ,insanlar  bunları bilseler ve bize ona göre muamele etseler…

Nerde!!!

# data[].attributes.body
Bugün her zamanki gibi çok çalıştım ve yoruldum.Daha doğrusu bütün koloni bir dayanışma içinde çalıştı ve işimizi bitirdik.Aramızdaki dayanışma o kadar güçlü ki işlerimizi yaparken hiçbir sorunla karşılaşmıyoruz.Aramızda iş bölümü var.Kimin hangi işe eli yatkınsa o işte çalışıyor.Aramızda rekabet diye bir şey de yoktur.Bu belki siz insanlara garip gelmiş olabilir Evet,biz iş birliği yapar ve toplumsal bilinçle hareket ederiz.Birimiz hepimiz için anlayışı hakimdir bütün koloniye.Biz kişisel çıkarlarımız uğruna başka canlılara zarar vermeyiz hemcinslerimizi acımasızca öldürmeyiz.

Ufak tefek bir canlıyım ben .Büyüklüğüm 70 mm civarı.Çoğu zaman beni fark etmezsiniz.Bu yüzden defalarca ezilme tehlikesi geçirdim.6 tane ayağım var. Başımda da iki tane  anten taşıyorum.Bu antenler bana yolumu gösteriyor.

Rengim siyah kırmızı renkli olan arkadaşlarım da var.Biz tarıma insanoğlundan önce başlamışız.Aynı zamanda birer mühendisiz.Yuvamızın en alt kısmında kraliçemiz vardır.Üst kısımlarda tahıl ambarlarımız.En üstte de muhafız birliğimiz bulunur.Eee düşmanlarımıza karşı uyanık olup tedbir almalıyız değil mi?En büyük düşmanımız kuşlar.Karınları acıkınca bazen bizim yuvalarımıza dalıyorlar.Geçenlerde üç arkadaşımızı kurban verdik bir kuşa.

Bizler dünyanın her yerindeyiz.Yazın çalışır biriktirir,kışın afiyetle yeriz.İmece usulüyle geçinir gider hiçbir canlıya  zarar vermeyiz. İnsallah insanlar da çıkarlarını ,egolarını bir kenara bırakır.İşte  o vakit dünya daha yaşanılır hale gelecektir.

# data[].attributes.body
YOK OLACAKSINIZ
Size bir günümü analatmak istiyorum.Öncelikle oluşumumdan bahsetmek isterim.Öncelikle yumurta daha sonra tırtıl, krizalit ve 1 hafta sonra da yaşama döngümün son aşamasını tamamlıyorum. Benim gibi hayvanların ömrü bir kaç gün ile sınırlı olsa da Türkiye'de Ege, Batı ve D.Akdeniz'de benim türüm 6 ay  kadar yaşamaktadır. Ama şöyle bir durum var ki benim türüm bazen yarım saat anca dayanabilmektedir. Ama uzun süreli yaşayan canlıların bu hayattan bezdiklerini, sıkıldıklarını görüyorum. En azından benim hayatım fragman gibi bir şey.
O bir günüm zaten tatlı suda geçmektedir. O bir günümde beslenme ihtiyacımı havadan sağlıyorum. Soluduğum hava ise bağırsaklarıma dolduktan sonra vücudum şişer ve dönüşen enerji, uçmamı sağlar. Yaşamım halinde ailemle birlikte dolaşırım ki onlarla vakit geçirebileyim.
Toplu halde uçan renkli renkli canlılar görürseniz bilin ki onlar benim familyamdandır.
Ama günüm daha bitmeden bir insan tarafından ezilerek öldüm. Ben ve diğer hayvan, bitki türlerinin çoğu bu şekilde yok olmaktadır. Onun için bitaz temkinli olmanızı dilerim. Çünkü giderek yok oluyoruz ve biz yok oldukça siz de yok olacaksınız!

# data[].attributes.body
Hemen hemen her insanın beslediği bir balık, bir kuş, bir kedi veya başka bir arkadaşım olmuştur. Biz dünyayı insanlarla paylaşıyoruz. İnsanlarla yaşıyoruz. Kimimiz sokakta bunu yapıyor, kimimiz bir evde. Mesela ben, sokakta yaşıyorum. Yaşantımın zorlukları da kolaylıkları da var. Her hayvanın olduğu gibi benim de doğada görevlerim var. Biz bu tabiatın olmazsa olmaz parçalarıyız. Tabii bunu bilene. Bir günümü anlatayım sizlere. Bir banka ya da taş üzerine kıvrılmış vücudumu kaldırıp günüme başlıyorum. Kimi insan beni görünce kaçıyor, kimi insan seviyor beni. Mesela günlük rutinim olan sütçü amcanın süt sırasına girip beklemem... Her gün yanıma gelir, besler beni. Orada bulunan insanlar beni pek severler. Gerçekten bizi seven öyle insanlar var ki gözlerinin içinden kalplerinde olan o sevginin ışığını görebiliyoruz. Kimi insanlar var ki tam tersi içinde 1gram vicdan kalmayan insanlar... Belki ben yaşamamış olabilirim ama hiçbir sebebi yokken masum diğer arkadaşlarıma ne eziyetler çektiriyorlar. Bunlardan biri ben de olabilirim bir gün. Korkuyorum aslında. Nasıl oluyor da bizim gerçekten sevgimizi hisseden insanlarla bizi sadece bir nesne olarak gören insanlar aynı yerde yaşıyor anlamıyorum. Bazı vicdan noksanlarının vicdanlanmalarıdır temennimiz, bizlere sahip çıkanlaradır tüm sevgimiz.