# data[].attributes.headline
Rzeźba. Ćwiczenie na podawanie instrukcji i precyzję opisu

# data[].attributes.subject
Rzeźba. Ćwiczenie na podawanie instrukcji i precyzję opisu

# data[].attributes.headline
Scenariusze zajęć o komunikacji ( asertywność, potrzeby itd)

# data[].attributes.subject
Scenariusze zajęć o komunikacji ( asertywność, potrzeby itd)

# data[].attributes.headline
Gra symulacyjna - negocjacje, argumentacja, potrzeby, konflikt.

# data[].attributes.subject
Gra symulacyjna - negocjacje, argumentacja, potrzeby, konflikt.

# data[].attributes.headline
Jak uczy młodzież rozwiązywania konfliktów? Podręcznik - podbudowa teoretyczna plus ćwiczenia (identyfikacja potrzeb i interesów, współpraca, generowanie pomysłów, szukanie porozumienia, wychodzenie z impasu). Scenariusze z elementami teatru, gier symulacyjnych

# data[].attributes.subject
Jak uczy młodzież rozwiązywania konfliktów? Podręcznik - podbudowa teoretyczna plus ćwiczenia (identyfikacja potrzeb i interesów, współpraca, generowanie pomysłów, szukanie porozumienia, wychodzenie z impasu). Scenariusze z elementami teatru, gier symulacyjnych

# data[].attributes.attachment_link.title
Wioska Smerfów – Prosta gra negocjacyjna dla młodzieży

# data[].attributes.attachment_link.description
Michał CzakonAutor wpisu: dr Michał Czakon Pomysłodawca metod edukacyjnych Centrum Dobrego Wychowania, Psycholog, Trener, Dydaktyk, Autor bloga: jakdzialacskutecznie.pl Autor podręcznika: Jak Uczyć Skuteczności Podobne wpisy:Decyzja Należy do Ciebie – prosta metoda uczenia…Jak zbudować prawdziwy aut…

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
Wioska Smerfów – Prosta gra negocjacyjna dla młodzieży

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Często jest tak, że coś do kogoś mówimy i ten ktoś tego nie rozumie, choć dla nas to jest takie oczywiste. A może to nasz komunikat nie był dobrze wypowiedziany? We wpisie prezentuję bardzo proste ćwiczenie komunikacyjne pokazujące ważność myślenia o tym, czy nasz komunikat jest zrozumiały dla odbiorcy.

Ogólnie ćwiczenie to polega na tym, że rysujemy układy figur geometrycznych na podstawie słownego opisu, nie widząc tego układu.

Ćwiczenie to pozwala nam dostrzec, że nawet proste komunikaty mogą być zniekształcane zarówno na poziomie zmysłów i uwagi (np. że czegoś nie usłyszeliśmy lub nie zapamiętaliśmy), jak i na poziomie znaczeń. Wyobraź sobie, że usłyszałeś/aś prosty komunikat: „narysuj trójkąt". Pomyśl chwilę, co rysujesz.

Pomyślałeś/aś o którejś z powyższych figur? A przecież wszystkie to trójkąty. Prawdopodobnie w twojej wyobraźni pojawił się mniej więcej taki stereotypowy trójkąt o mniej więcej równych bokach i kątach:

Trójkąt równoboczny to tzw. prototypowy „przedstawiciel" obiektów, które określamy mianem trójkątów (o prototypach, np. prototypach emocji piszę nieco przy okazji wpisu z Wakacyjną Familiadą do pobrania). Ale zobaczcie, żeby opisać taki trójkąt musielibyśmy wypowiedzieć mniej więcej taki komunikat:

Ustaw kartkę poziomo. Na środku kartki narysuj trójkąt równoboczny, tak, żeby jego dolny bok był równoległy do dolnej krawędzi kartki. Trójkąt nie jest wypełniony w środku. Długość jego boku wynosi 1/3 długości dłuższej krawędzi kartki.

Żeby narysować taki trójkąt musimy oczywiście znać również znaczenie pojęć matematycznych użytych w tym opisie (np. równoboczny, równoległy). A zobaczcie, że wcześniej wszystko to chcieliśmy zmieścić w komunikacie „narysuj trójkąt". I tu chodzi tylko o jakiś prosty trójkąt, a przecież w naszym życiu jest mnóstwo innych bardziej skomplikowanych spraw, o których codziennie rozmawiamy.

Słysząc taki komunikat - jak i zresztą każdy inny - posługujemy się właśnie takimi uproszczeniami myślowymi, prototypami, schematami, stereotypami - bo to ułatwia nam rozumienie świata, ale niestety czasami może nam utrudniać komunikację, ponieważ niejako nieświadomie zakładamy, że każdy z nas te same pojęcia łączy z tymi samymi znaczeniami. A przecież niestety tak nie jest. Jeśli szerzej interesuje Was ten temat, to zapraszam do lektury mojego bardzo rozbudowanego wpisu na temat rozmowy, w którym dosyć dokładnie opisuję tę kwestię:

Sztuka Rozmowy, czyli jak rozmawiać naprawdę (w 14 punktach)

Wróćmy do ćwiczenia. Polega ono na tym, żeby tak przekazać komunikat dotyczący ułożenia figur, żeby zostawić jak najmniej miejsca na brak jednoznaczności. Tym sposobem ćwiczymy się w jednoznacznym przekazywaniu komunikatów i jednocześnie dostrzegamy, skąd biorą się trudności w komunikacji.

W wersji trudniejszej nie wolno dopytywać. W wersji łatwiejszej rysujący mogą zadawać pytania dotyczące tego, co usłyszeli. Możemy rozpocząć ćwiczenie od prostego wzoru przekazywanego bez dopytywania, a następnie zrealizować je z dopytywaniem. Ćwiczenie z dopytywaniem lepiej uczy komunikacji, ponieważ ćwiczy umiejętność słuchania i zadawania odpowiednich pytań.

Do realizacji ćwiczenia potrzebujemy:

- kartki i ołówki

- książki w twardej oprawie lub teczki do zasłaniania wzorów

- Wzory Komunikacyjne, czyli różne układy figur geometrycznych, od prostszych do trudniejszych

Wersja dla całej grupy jednocześnie

Wybieramy jedną osobę i zapraszamy ją na środek. Wręczamy jej wzór komunikacyjny z prośbą, żeby nikomu go nie pokazywała. Zadaniem tej osoby jest opowiedzenie pozostałym uczestnikom, jak wygląda wzór. Pozostali uczestnicy rysują go na kartkach przed sobą. Następnie pokazujemy uczestnikom pierwotny wzór. Czy tak to sobie wyobrażaliśmy, kiedy osoba nam o nim opowiadała?

Wersja w parach

Pary siedzą przy stolikach naprzeciwko siebie. Przed sobą ustawiają pionowo książki lub teczki, tak, żeby druga osoba z pary nie widziała wzoru - dotyczy to zarówno osoby opowiadającej o wzorze, jak i rysującej go. Lepiej, żeby opowiadający o wzorze nie widział, co druga osoba rysuje, bo wtedy mógłby dyrektywnie poprawiać go w trakcie opowiadania.

Wersja w trójkach

Do realizacji ćwiczenia w trójkach stoliki w sali najlepiej ustawić w dwóch rzędach naprzeciwko siebie maksymalnie od siebie oddalonych. W ramach trójki wybieramy trzy osoby: oglądający (O), przekazujący (P) i rysujący (R). Przy jednym rzędzie stolików siedzą oglądający, a przy drugim rysujący. Przekazujący znajdują się pomiędzy stolikami.

Wzór otrzymuje tylko oglądający, ale trzyma go przed sobą na stoliku tak, żeby przekazujący go nie widział (np. zasłania książką lub teczką ustawioną pionowo). Oglądający opowiada o wzorze przekazującemu, ten następnie rysującemu. Ta wersja ćwiczenia jest najtrudniejsza, ponieważ informacja o przekazywanym wzorze może się zniekształcić aż dwukrotnie.

Dodatkowe gadżety

Podobne ćwiczenie możemy przeprowadzić także z klockami LEGO lub innymi. Wtedy potrzebujemy takie same zbiory klocków dla każdego oglądającego i rysującego. Zbiór posiadany przez oglądającego jest połączony w jakąś konstrukcję, natomiast rysujący (w tym przypadku nazwiemy go raczej: układającym) ma przed sobą rozłączone klocki, które łączy na podstawie informacji otrzymywanych przez opowiadającego.

W warsztatach liderskich, które realizujemy w Centrum czasami wykonujemy to ćwiczenie także przy użyciu radiotelefonów, gdzie lider zespołu ma przed sobą wzór i opowiada o nim zespołowi przez radiotelefon. W takim zastosowaniu tego ćwiczenia ważne jest ustalenie przez uczestników pewnego schematu komunikowania się, tak, żeby sobie nie przerywać, np. zakładającego używanie słowa „odbiór" kiedy skończymy mówić i oczekujemy odpowiedzi.

Odzwierciedlenie

W tego rodzaju ćwiczeniu bardzo pomaga stosowanie techniki odzwierciedlenia, która polega na tym, że powtarzamy otrzymany komunikat, tak jak go zrozumieliśmy. Np. osoba opowiadająca mówi: „pod kwadratem narysuj koło o takiej samej średnicy". Osoba rysująca może wtedy zapytać: „chodzi ci o to, że pod kwadratem mam narysować koło, którego średnica ma taką samą długość jak bok kwadratu?". Wyćwiczenie się w używaniu odzwierciedlenia jest bardzo pomocne, ponieważ czasami naprawdę nawet proste komunikaty możemy źle rozumieć.

Omówienie ćwiczenia

Jak każde ćwiczenie komunikacyjne i to wymaga omówienia po jego realizacji. Przy omówieniu możemy zadać następujące pytania:

- Co sprawiło Wam trudność w ćwiczeniu? Jakie były trudności doświadczane przez opowiadających o wzorach, a jakie słuchających?

- Co jest potrzebne, żeby odnieść sukces w komunikacji?

- Czym powinien charakteryzować się skuteczny komunikat?

- Jak słuchać? Jakie pytania zadawać, żeby rozumieć?

Podsumowanie

Podsumowaniem ćwiczenia może być ta prosta grafika zaczerpnięta z cytowanego już wpisu o rozmowie:

W prawdziwej komunikacji chodzi o to, żeby docierać do systemu rozumienia i postrzegania świata drugiej osoby. Jeśli chcemy, żeby inni nas rozumieli, nie wciągajmy ich na siłę do naszego rozmieniania i postrzegania świata, ale próbujemy wchodzić do ich systemu, mówiąc prościej, próbujmy patrzeć na świat oczami tej drugiej osoby. Mam nadzieję, że to ćwiczenie choć trochę nam w tym pomoże.

Podobne ćwiczenia budujące komunikację:

- Jak uczyć słuchania i empatii. Ćwiczenie CO? JAK? DLACZEGO? [do pobrania]

- Wymiana kształtów - proste ćwiczenie pokazujące jak dbanie o innych pomaga nam osiągać nasze cele [do pobrania]

- Kładka - wciągające zespołowe zadanie na myślenie

- Wioska Smerfów - Prosta gra negocjacyjna dla młodzieży

- Ćwiczenie na udzielanie informacji zwrotnej

- Gra Komunikacyjna Powstańcza Mogiła

- Gry Komunikacyjne - angażujące metody uczenia myślenia i współpracy [płatny kurs]

Jak się Wam podoba ta metoda? Macie jakieś podobne pomysły na ćwiczenia komunikacyjne? Zapraszam do podzielenia się swoimi refleksjami w komentarzach.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wzory Komunikacyjne - proste ćwiczenie komunikacyjne [do pobrania]

# data[].attributes.attachment_link.description
Często jest tak, że coś do kogoś mówimy i ten ktoś tego nie rozumie, choć dla nas to jest takie oczywiste. A może to nasz komunikat nie był dobrze wypowiedziany? We wpisie prezentuję bardzo proste ćwiczenie komunikacyjne pokazujące ważność myślenia o tym, czy nasz komunikat jest zrozumiały dla odbiorcy.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Empatia i słuchanie to połączone ze sobą umiejętności. Choć nie musimy słuchać drugiej osoby, żeby odczuwać do niej empatię (bo możemy ją odczuwać obserwując lub nawet tylko dowiadując się o niej), ale empatia wynikająca z uważnego słuchania głębiej dotyka rzeczywistości przeżyć tej drugiej osoby. Słuchanie pozwala nam zrozumieć, co ta druga osoba naprawdę przeżywa, a nie tylko to, co się nam wydaje patrząc na jej wyraz twarzy, czy dowiadując się o faktach z jej życia.

W tym wpisie opowiem Wam o jednym dosyć rozbudowanym ćwiczeniu, którego realizacja może zająć nawet całą lekcję (45 minut) lub nawet dłużej. Jeśli bardziej interesują Was podstawy czegoś, co nazywam Sztuką Rozmowy zapraszam do przeczytania tego wpisu:

Sztuka Rozmowy, czyli jak rozmawiać naprawdę (w 14 punktach)

Ćwiczenie CO? JAK? DLACZEGO?, o którym opowiem Wam w tym wpisie pomaga nam wejść w głębię rozmowy. O trzech wymienionych w nich poziomach naszego komunikowania się z innymi pisałem w powyższym wpisie dot. Sztuki Rozmowy oraz w II rozdziale Jak Uczyć Skuteczności, przy okazji omawiania tematu autorytetu i inspirowania innych, a teraz zapraszam Was do praktycznego wykorzystania tej koncepcji.

Przebieg ćwiczenia

1. Ćwiczenie realizowane jest w dwójkach, tak więc dzielmy grupę na dwójki, które siadają naprzeciw siebie.

2. W dwójkach dzielmy się rolami: jedna osoba to OPOWIADAJĄCY, a druga osoba to SŁUCHACZ.

3. SŁUCHACZ otrzymuje karteczkę, na której napisane są pytania, które ma zadawać OPOWIADAJĄCEMU.

4. Na karteczce, którą otrzymuje SŁUCHCZ napisane są trzy zestawy pytań:

5. Zadaniem OPOWIADAJĄCEGO jest opowiedzenie historii ze swojego życia na zaproponowany temat (poniżej propozycje tematów). Natomiast zadaniem SŁUCHACZA jest słuchanie i zadawanie pytań.

6. Ćwiczenie rozpoczyna SŁUCHACZ zadając pytanie z 1. zestawu (CO?). SŁUCHACZ nie pokazuje OPOWIADAJĄCEMU karteczki z pytaniami, ani nie mówi, jakie pytania tam się znajdują. OPOWIADAJĄCY będzie miał później za zadnie opisać różnice pomiędzy tymi pytaniami i opowiedzieć jak pytania z poszczególnych zestawów wpływały na opowiadanie.

7. SŁUCHACZ może zadawać inne pytania, niż te, które ma na karteczce, ale muszą one dotyczyć tematów, wpisujących się w zakres danego zestawu. Ważne, żeby SLUCHACZ nie przerywał OPOWIADAJĄCEMU - ma jedynie zadawać pytania, kiedy OPOWIADAJACY skończy dany fragment swojej historii.

8. Po kilku minutach opowiadania, prowadzący mówi, że przechodzimy teraz do kolejnego zestawu pytań. SŁUCHACZ zadaje więc pytania z kolejnego zestawu, a po kilku minutach z kolejnego.

9. OPCJONALNIE: Po wysłuchaniu opowiadania możemy poprosić SŁUCHACZY o tzw. odzwierciedlenie historii i wewnętrznych doświadczeń OPOWIADAJĄCEGO. Zadaniem SŁUCHACZA jest teraz opowiedzenie OPOWIADAJĄCEMU tego, jak zrozumiał opowieść. Nie chodzi tu o to ile faktów SŁUCHACZ zapamiętał, ale o to, czy dobrze zrozumiał OPOWIADAJĄCEGO. SŁUCHACZ więc powtarza historię własnymi słowami pytając, czy dobrze rozumiał.

10. Po zakończeniu ćwiczenia koniecznie trzeba je omówić.

Temat historii z życia opowiadanej przez OPWOWIADAJACEGO dobieram w zależności od tego, na czym nam bardziej zależy, na przykład:

- historia o tym, że komuś się pomogło

- historia o doświadczeniu pomocy od innych osób

- historia o pokonanej trudności

- historia o nauczce, której się doświadczyło

Ważne, żeby podkreślić to, żeby opowiadana historia nie dotyczyła bardzo trudnych historii. Ćwiczenie nie ma celu terapeutycznego (choć w pewnym stopniu może pomóc zrozumieć i poukładać uczestnikom doświadczenia w nich samych), ani tym bardzie wracania do bardzo trudnych przeżyć.

Omówienie ćwiczenia

W czasie omówienia ćwiczenia rozmawiamy o:

Pytania do SŁUCHACZA:

- Używając którego zestawu pytań SŁUCHACZ zapamiętał najwięcej?

- Który zestaw pytań pozwolił na największe zrozumienie OPOWIADAJĄCEGO?

- Czy SŁUCHACZ może powiedzieć, że wie o co chodzi OPOWIADAJĄCEMU? czy go rozumie?

Pytania do OPOWIADAJĄCEGO:

- Czy OPOWIADAJĄCY opowiedział wszystko, co chciał?

- Który zestaw pytań pozwolił OPOWIADAJĄCEMU doświadczyć największego poczucia zrozumienia ze strony SŁUCHACZA?

- Jak OPOWIADAJĄCY czuł się odpowiadając na pytania z poszczególnych zestawów pytań?

Pytania do wszystkich uczestników:

- W którym zestawie pytań rozmowa przebiegła najłatwiej?

- W którym zestawie pytań rozmowa przebiegła najtrudniej?

- Jakie wnioski płyną z tego ćwiczenia?

- Czego to ćwiczenie nas nauczyło?

- Co robić, żeby lepiej słuchać i rozumieć innych?

- Jak mówić, żeby być lepiej słuchanym i rozumianym?

Takie ćwiczenie, zarówno z perspektywy OPOWIADAJACEGO, jak i SŁUCHAJĄCEGO może być naprawdę bardzo ciekawym doświadczeniem, czegoś, co lubię nazywać „wzajemnym dotknięciem dusz". Zobacz jak ogromny jest Twój świat przeżyć wewnętrznych. Twój rozmówca ma co najmniej taki sam. A co w ogóle najlepsze - jest ten świat jest zupełnie inny niż Twój - i właśnie to w tym ćwiczeniu jest najciekawsze. Jakie istnienie byłoby nudne, gdybyśmy wszyscy mieli takie same doświadczenia wewnętrzne - nie byłoby wtedy o czym rozmawiać, a my bylibyśmy chyba jakimiś bezmyślnymi robotami. Przecież nie chcemy, żeby tak funkcjonowało nasze społeczeństwo.

Jeśli interesują Was tego typu treści dotyczące rozmowy, a zwłaszcza rozmowy pozwalającej na prawdziwe rozumienie i „wzajemne dotknięcie dusz" zapraszam Was do lektury tego wpisu:

Sztuka Rozmowy, czyli jak rozmawiać naprawdę (w 14 punktach)

Warto pamiętać o tym, że choć dyskusja to nie to samo co rozmowa, to dobre jej przeprowadzenie - z dużym podkreślaniem otwartości na poglądy innych i pokazaniem, że rozumienie nie oznacza akceptowania - również może uczyć rozumienia drugiej osoby. O edukacji do dyskusji pisałem tutaj:

Jak uczyć dyskutowania - Debata Oksfordzka

A więcej podobnych ćwiczeń uczących dyskutowania opisałem w kursie:

Storytelling, Wystąpienia i Debaty w Edukacji

Jak podoba się tam to ćwiczenie? Czy wykorzystujecie jakieś inne pomysły uczące słuchania i empatii? Zapraszam do podzielania się inspiracjami w komentarzach.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak uczyć słuchania i empatii. Ćwiczenie CO? JAK? DLACZEGO? [do pobrania]

# data[].attributes.attachment_link.description
Michał CzakonAutor wpisu: dr Michał Czakon Pomysłodawca metod edukacyjnych Centrum Dobrego Wychowania, Psycholog, Trener, Dydaktyk, Autor bloga: jakdzialacskutecznie.pl Autor podręcznika: Jak Uczyć Skuteczności Podobne wpisy:Dlaczego warto i jak wprowadzić normy i zasady w...Wymiana kształtów - proste ćwiczenie pokazujące jak...Dlaczego żelazka nie mają włączników? i 22 inne...Ćwiczenie na udzielanie informacji zwrotnejJak uczyć tabliczki mnożenia?

# data[].attributes.headline
Fuko, spójność werbalnej i niewerbalnej- ćwiczenia 

# data[].attributes.subject
Fuko, spójność werbalnej i niewerbalnej- ćwiczenia 

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Warto poruszyć ten temat z dziećmi i młodzieżą podczas godzin wychowawczych i nie tylko.

1. Na początku wyświetlamy uczniom film animowany The Bridge (Most) produkcji Pixar, który dostępny jest tutaj:

Oglądamy do sekwencji 2.05. Zatrzymujemy projekcję i rozmawiamy o przedstawionej sytuacji. Dlaczego jelonek i niedźwiadek nie mogli się porozumieć? Co było źródłem konfliktu? Jak się zachowywali?

Następnie włączamy dalszą część filmu i zadajemy pytania: Jak zachowali się zajączek i skunks? Jak nazwać taką postawę? Co jest potrzebne do zawarcia kompromisów? Która postawa wobec konfliktów jest Wam bliższa?

Tworzymy mapy empatii do obu postaw wobec konfliktów:

Niedźwiadek i jelonek: 1. Co robią? Co widzą? Jak się zachowują? 2. Czego nie robią? Czego nie widzą? Czego nie wiedzą? 3. Jakie emocje nimi rządzą? 4. Co Was zdziwiło, zaskoczyło w ich postawach?

Zajączek i skunks: 1. Co robią? Co widzą? Jak się zachowują? 2. Czego nie robią? Czego nie widzą? Czego nie wiedzą? 3. Jakie emocje nimi rządzą? 4. Co Was zdziwiło, zaskoczyło w ich postawach?

2. Zapisujemy na tablicy słowo: KONFLIKT.

Dzielimy tablicę na 3 części tak, aby uczniowie mogli odpowiedzieć na pytania odnośnie słowa „konflikt": Co myślę? Co czuję? Nad czym się zastanawiam?

Uczniowie na samoprzylepnych karteczkach zapisują swoje propozycje i przyklejają je pod odpowiednim pytaniem.

3. Dzielimy klasę na grupy. W grupach uczniowie zastanawiają się nad stratami i zyskami wynikającymi z konfliktu.

Przykładowe odpowiedzi:

Straty: utrata przyjaciół, utrata godności, honoru, złe samopoczucie, stres, agresja, złe relacje z ludźmi, złość...

Zyski: poszukujemy rozwiązań- jest twórczy, uczymy się współpracy, porozumienia, zrozumienia drugiej strony, uczymy się empatii, poznajemy potrzeby i poglądy innych, uczymy się wyrażać swoje poglądy, uczymy się akceptować innych, rozwiązanie konfliktu zwiększa naszą wartość oraz pewność w relacjach...

4. Wyświetlamy obrazek z osiołkami:

źródło grafiki tutaj.

Dyskutujemy na podstawie zamieszczonej grafiki o konflikcie i sposobach rozwiązania go. Co ułatwia, a co utrudnia rozwiązanie konfliktu?

Czy każdy konflikt da się rozwiązać?

Nawiążmy do filmu, który pojawił się na początku lekcji. Uczniowie określają poziom rozwiązania konfliktów przedstawionych w animacji na podstawie poniższej informacji:

Przegrany - wygrany (gdy jedna strona jest zadowolona z rozwiązania konfliktu a druga nie)

Przegrany - przegrany (gdy obie strony są niezadowolone z rozwiązania)

Wygrany - wygrany (gdy obie strony są zadowolone z rozwiązania konfliktu)

5. Dzielimy klasę na grupy. W zespołach uczniowie rozmawiają o doświadczeniach związanych z konfliktami. Przyglądają się szczególnie przeszkodom i konstruktywnym rozwiązaniom konfliktów. Następnie zastanawiają się nad postawami wobec konfliktów.

6. Omawiamy z uczniami postawy wobec konfliktów: unikanie, rywalizacja, dostosowanie, kompromis. Dlaczego kompromis jest wartościową postawą wobec konfliktu? Dlaczego unikanie, dostosowanie, i rywalizacja nie prowadzą do rozwiązania konfliktu?

7. Znów dzielimy klasę na grupy. Case study. W zespołach zastanawiają się nad tym, co jest przyczyną konfliktu, jakie są potrzeby stron, jakie rozwiązanie podsunęliby stronom?

I grupa - Koleżanka namawia Anię na świetną imprezę. Ania bardzo chce pójść, ale wie, że rodzice jej na to nie pozwolą, ponieważ twierdzą, że imprezy bez kontroli dorosłych są niebezpieczne. Ania wymyśla więc kłamstwo z serii „ratowania świata" i mówi rodzicom o tym, że będzie pracowała z koleżanką nad wolontariatem. Rodzice jednak dowiadują się prawdy i Ania dostaje szlaban.

II grupa - Maciej pożyczył Kubie 50 zł. Chce odzyskać pieniądze, ponieważ chciałby kupić z okazji Dnia Kobiet kwiaty swojej dziewczynie. Kuba jednak nie chce na razie oddać pieniędzy, bo twierdzi, że potrzebuje więcej czasu. Maciej grozi Kubie, że odzyska pieniądze siłą.

III grupa - Ida kupiła niedawno buty, o których marzyła. Wydała na nie sporo swoich oszczędności. Ciężko pracowała przez wakacje, aby mieć te buty. Niestety koleżanka w szatni niechcący, robiąc plakaty z okazji Dnia Zakochanych, popisała nowe buty Idy. Ida wpadła w furię.

8. Uczniowie po opracowaniu i omówieniu tych przypadków na forum, zastanawiają się nad wskazówkami/radami na rozwiązanie konfliktów.

9. Czy wszystkie konflikty można rozwiązać? Które konflikty według was są trudne do rozwiązania? - burza mózgów.

10. Szybka runda podsumowująca zajęcia:

Dzisiaj dowiedziałem się... Nauczyłam się... Wychodzę z ... Zapamiętam, że...
Notka o autorce: Anna Konarzewska jest polonistką w XIV Liceum Ogólnokształcącym w Gdańsku. Blogerka „Być nauczycielem..." - strony, za pomocą której inspiruje pedagogów na całym świecie- od Ameryki, przez Europę po Azję. Autorka książki „Być (nie)zwykłym wychowawcą". Liderka Gdańskiego Projektu Edukacyjnego „Kreatywna Pedagogika". Wykładowca w Szkole Wyższej „Ateneum" w Gdańsku na kierunku Innowacyjne i kreatywne metody pracy z uczniem. Uczy przez zachwyt, prowokację, refleksję i działanie, łącząc w ten sposób dydaktykę języka polskiego z wychowaniem i przygotowaniem uczniów do życia. Poza nauczaniem, dzieli z uczniami swoje pasje teatralne, współpracując z Operą Bałtycką oraz Nadbałtyckim Centrum Kultury. Niniejszy wpis ukazał się w blogu Superbelfrów i został nieznacznie zmieniony przez Marcina Polaka. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.title
Spotkajmy się na moście. Pomysł na godzinę wychowawczą

# data[].attributes.attachment_link.description
Portal o nowoczesnej edukacji - dla nauczycieli i edukatorów oraz osób uczących się. Codziennie najnowsze informacje edukacyjne z kraju i świata.

# data[].attributes.headline
Empatyczne porozumienie (?). Instrukcja 

# data[].attributes.subject
Empatyczne porozumienie (?). Instrukcja 

# data[].attributes.attachment_link.title
Karty porozumienia - ąapacze snĘw - awers

# data[].attributes.attachment_link.title
Karty porozumienia - rĘĺe wiatrĘw - rewers

# data[].attributes.attachment_link.title
TUS Kompetencje komunikacyjne Rozmowy o rozmawianiu (1)

# data[].attributes.attachment_link.title
wARszTat asertywnosci 978 83 67874 10 6 hi9fxq