# data[].attributes.body
1. UNIKANIE

Czyli udajemy, że nic się nie stało To postawa mówiąca: nie zależy mi na niczym, chcę tylko, żeby to się wreszcie skończyło! Niezauważanie konfliktu; brak zgody na najmniejszą choćby interakcję. Między nami nie ma żadnych sprzeczności. A jeśli nawet coś tam się pojawia, to lepiej udawać, że tego nie ma. Efekt: nie są zaspokojone potrzeby żadnej strony, nikt nie osiąga celów.

2. DOSTOSOWANIE SIĘ

Inaczej: oddaję ci pole. Istotą tej strategii jest bierność, ustępstwo, chęć podporządkowania się drugiej stronie. Rezygnujemy ze swoich potrzeb, wolimy załagodzić sytuację. W kategoriach wygrana-przegrana druga strona bierze wszystko, a my nic. Dla świętego spokoju, żeby ochronić relację albo z powodu uznania wyższości racji drugiej strony poddajemy się i całkowicie poświęcamy swoje potrzeby.

3. KONFRONTACJA

Wyzywam cię na pojedynek! Rywalizacja, walka, konkurencja. To strategia ostra, w której chcemy wziąć wszystko kosztem porażki drugiej strony.

4. KOMPROMIS

Troszkę ustępuję Realizujemy jedynie część własnych celów, dzięki czemu część celów może zrealizować druga strona. Niby świetnie, ale każdy może czuć niedosyt czy niesmak i choć nie ma przegranych, to zwycięstwa są połowiczne.

5. WSPÓŁPRACA

Czyli sami zwycięzcy. Obie strony wspólnie szukają rozwiązań, dzięki którym każda osiąga cele i spełnia potrzeby. Nie ma przegranych. Współpraca zazwyczaj opłaca się wszystkim zainteresowanym, ale jest trudna, wymaga czasu, dobrej woli i celowego wysiłku.

# data[].attributes.headline
Rodzaje konfliktów i sposoby ich rozwiązywania

# data[].attributes.subject
Rodzaje konfliktów i sposoby ich rozwiązywania

# data[].attributes.attachment_link.title
Rodzaje konfliktów i metody ich rozwiązywania

# data[].attributes.attachment_link.description
W ostatnich kilkudziesięciu latach pogląd na konflikt w organizacjach uległ istotnej ewolucji. W tradycyjnej koncepcji konflikt traktowany był jako szkodliwy i niepotrzebny. Uważano, że odgrywa przede wszystkim rolę destrukcyjną z uwagi na to, że prowadzi do spadku efektywności działań. Ponadto, wzmaga pojawianie się negatywnych emocji, które sprzyjają dezintegracji zespołów pracowniczych oraz szkodliwych konsekwencji tak dla jednostek, jak i organizacji.

# data[].attributes.body
W tym ćwiczeniu każdy uczeń ma za zadanie narysowanie własnej postaci (w formie prostego graficznego zarysu jednostki, bez szczegółów), podpisanie jej imieniem i nazwiskiem oraz przesłanie tego rysunku do kolejnej osoby. Każdy uczeń z klasy, anonimowo, dorysowuje/dopisuje cechy, które jego zdaniem są charakterystyczne dla właściciela rysunku. W ten sposób tworzy się portret każdego ucznia, tak jak jest postrzegany przez poszczególne jednostki w klasie.

# data[].attributes.body
Czy asertywność jest tożsama z krytyką?

Bycie asertywnym oznacza także umiejętność przyjmowania i wyrażania krytyki, pochwał i innych opinii, umiejętność reagowania w sposób nieuległy, w tym odmawiania. Postawa asertywna zwykle towarzyszy ludziom, którzy posiadają adekwatny do rzeczywistości obraz własnej osoby (tego kim są), a w związku z tym stawiają sobie realistyczne cele i w znacznej mierze wykorzystują swoje możliwości. Nie podejmują się zbyt trudnych zadań przez co nie narażają się na frustrację i krytykę otoczenia.

Osoba asertywna czuje się swobodnie odsłaniając (w rozsądnych granicach) siebie innym. Bez nadmiernego lęku, uczciwie i bezpośrednio buduje relacje, potrafi współpracować. Ma też adekwatną świadomość własnych mocnych i słabszych stron, dzięki czemu nie jest mocno zależna od chwilowych sukcesów i porażek. Potrafi pozwolić sobie na popełnianie błędów i potknięć jako pretekstów do dalszej nauki.

# data[].attributes.body
Czym jest asertywność, jakie są zachowania asertywne

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Asertywność - w psychologii termin oznaczający posiadanie i wyrażanie własnego zdania oraz bezpośrednie wyrażanie emocji i postaw w granicach nie naruszających praw i psychicznego terytorium innych osób oraz własnych, bez zachowań agresywnych, a także obrona własnych praw w sytuacjach społecznych. Jest to umiejętność nabyta.

Asertywność to:

umiejętność wyrażania opinii, krytyki, potrzeb, życzeń, poczucia winy,

umiejętność odmawiania w sposób nieuległy i nieraniący innych,

umiejętność przyjmowania krytyki, ocen i pochwał,

autentyczność,

elastyczność zachowania,

świadomość siebie (wad, zalet, opinii),

stanowczość,

umiejętność samooceny.

Osoba asertywna ma jasno określony cel i potrafi kontrolować własne emocje, nie poddaje się łatwo manipulacjom i naciskom emocjonalnym innych osób.

Osoba asertywna posiada umiejętność określania własnych oczekiwań i uczenia innych, jak chce być traktowana.

Asertywność nie oznacza ignorowania emocji i dążeń innych ludzi, lecz raczej zdolność do realizacji założonych celów mimo negatywnych nacisków otoczenia, racjonalną dbałość o własne interesy z uwzględnieniem interesów innych. Asertywność to obok empatii podstawowa umiejętność wchodząca w skład inteligencji emocjonalnej. Diagnozy zachowań nieasertywnych dokonuje się na podstawie zablokowanych w autoprezentacji sfer komunikacji - blokady mówienia nie, wyrażania i przyjmowania opinii i krytyki, kontaktu z autorytetem i tłumem ( trema), radzenia sobie z poczuciem winy.

Zachowanie asertywne polega na uznawaniu, że jest się tak samo ważnym, jak inni, na reprezentowaniu własnych interesów z uwzględnieniem interesów drugiej osoby. Zachowanie asertywne oznacza korzystanie z osobistych praw bez naruszania praw innych.

Charakteryzuje postawę akceptacji siebie, szacunku do siebie i innych.

Postawa asertywna towarzyszy ludziom, którzy mają adekwatny do rzeczywistości obraz własnej osoby. Stawiają sobie realistyczne cele, dzięki czemu w pełni wykorzystują swoje możliwości, a jednocześnie nie podejmują zbyt trudnych zadań, co ich chroni przed rozczarowaniem i krytyką otoczenia.

Człowiek asertywny swobodnie ujawnia innym siebie, wyraża otwarcie swoje myśli, uczucia, pragnienia. Czyni to w sposób uczciwy, bezpośredni, śmiało, bez paraliżującego lęku, akceptuje swoje ograniczenia, niezależnie od tego, czy w danej sytuacji udało mu się odnieść sukces, czy też nie. Potrafi odpowiedzieć nie, zażądać czegoś, co mu się należy, nie lęka się nadmiernie oceny, krytyki, odrzucenia. Pozwala sobie na błędy i potknięcia, dostrzegając swoje sukcesy i mocne strony. Gdy jest w centrum zainteresowania uwagi, potrafi działać bez niszczącego lęku. Akceptuje zmiany w sobie i innych. Potrafi się porozumieć z innymi, potrafi też dochodzić swych praw i egzekwować je.

# data[].attributes.attachment_link.title
Asertywność - Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Asertywność - w psychologii termin oznaczający posiadanie i wyrażanie własnego zdania oraz bezpośrednie wyrażanie emocji i postaw w granicach nie naruszających praw i psychicznego terytorium innych osób oraz własnych, bez zachowań agresywnych, a także obrona własnych praw w sytuacjach społecznych. Jest to umiejętność nabyta.

# data[].attributes.headline
"Jak na dłoni"- ćwiczenie na informacje zwrotne

# data[].attributes.subject
"Jak na dłoni"- ćwiczenie na informacje zwrotne

# data[].attributes.body
W poniższym zadaniu każdy uczeń otrzymuje kartkę z zarysem dłoni, którą podpisuje swoim imieniem i nazwiskiem, a następnie przesyła kolejno do każdej osoby z klasy, która anonimowo umieszcza krótki wpis, mający być informacją zwrotną dla właściciela dłoni, dotyczącą jego osoby.

# data[].attributes.headline
7 zasad dobrej komunikacji interpersonalnej

# data[].attributes.subject
7 zasad dobrej komunikacji interpersonalnej

# data[].attributes.body
1. Aktywne słuchanie

Kluczem do zrozumienia rozmówcy jest okazanie mu zainteresowania. Należy skoncentrować się na jego słowach oraz mowie ciała, zamiast skupiać się na nieistotnych rzeczach: jego wyglądzie, leżącej przed nami gazecie czy włączonym w tle telewizorze. Nawiązujmy kontakt wzrokowy, nie przerywajmy partnerowi interakcji i zadawajmy mu dodatkowe pytania (najlepiej otwarte, pozostawiające przestrzeń na wyrażenie szczerej opinii).

2. Opanowanie

Bardzo istotna jest cierpliwość (ważne jest zarezerwowanie sobie wystarczającej ilości czasu na rozmowę) i trzymanie emocje na wodzy. Unikajmy kłótni o to, „kto ma rację”. Zastąp słowo „racja” określeniem „opinia”, bo opinii, jak wiadomo, jest tyle, ilu ludzi na świecie i każdy ma pełne prawo do posiadania własnej.

3. Sprecyzowany cel komunikacji

Osiągnięcie celu jest możliwe jedynie wówczas, gdy zdajemy sobie z niego sprawę. Przed rozpoczęciem rozmowy warto więc zastanowić się, co planujemy przez nią osiągnąć (może to być jedynie wysłuchanie nas przez drugą osobę, ale również podpowiedź, rada, podjęcie decyzji). Po określeniu celu konwersacji warto wyartykułować go naszemu rozmówcy.

4. Odpowiedzialność za własny komunikat

Jeśli chcemy być odbierani jako osoby wiarygodne i godne zaufania, musimy brać odpowiedzialność za własne słowa. Nie wahajmy się zaznaczyć, że nie jesteśmy czegoś pewni. Jeśli widzimy, że nasz rozmówca wydaje się być zakłopotany, nie przerzucajmy na niego odpowiedzialności („Dlaczego nie rozumiesz tego, co mówię?”), a postarajmy się sprecyzować lub wyjaśnić prezentowany przez siebie punkt widzenia. Przyznawajmy się do błędów i na bieżąco korygujmy zakłócony przez nie komunikat.

5. Jasne i precyzyjne komunikaty

Język, którym się posługujemy, powinien być prosty i jednoznaczny, a także dopasowany do rozmówcy. Unikajmy skrótów i żargonów (jeśli nie mamy pewności, że partner interakcji je zrozumie), a także zbyt długich i rozbudowanych zdań. Warto powtarzać najważniejsze informacje, używając w tym celu innych słów. Mówmy o faktach i konkretnych wydarzeniach (np. „Spóźnił się pan z tym zleceniem aż o 5 dni”, zamiast: „Jest pan niesolidny i nieodpowiedzialny, nie dotrzymuje pan terminów”).

6. Konstruktywna informacja zwrotna

Informacje zwrotne pomagają nam dowiedzieć się, czy zostaliśmy trafnie zrozumiani, a także jak druga osoba odbiera nasze zachowanie. Pozwalają również na bieżąco konfrontować cel wypowiedzi z osiągniętymi rezultatami i dokonywać ewentualnych korekt. Konstruktywna informacja zwrotna dotyczy jej nadawcy (np. „Przykro mi, że tak się zachowałeś”, „Jestem zawiedziony, że spóźniłeś się na to spotkanie”, zamiast: „Ty zawsze tak się zachowujesz”, „Znowu się spóźniłeś”).

7. Komunikacja niewerbalna

Komunikacja niewerbalna może nam przekazać więcej informacji, niż same słowa rozmówcy. Zwracajmy uwagę na to, czy zachowanie partnera interakcji wydaje się być zgodne z tym, co mówi. Starajmy się wykorzystywać mowę ciała do wywierania pozytywnego wrażenia: siedźmy lub stójmy wyprostowani, uśmiechajmy się, akcentujmy najważniejsze informacje za pomocą tonu głosu, dobierajmy optymalną szybkość oraz głośność mówienia.

Umiejętność dobrego komunikowania się z innymi jest bardzo ważna z perspektywy naszego rozwoju osobistego - pomaga nam na drodze do budowania pozytywnych kontaktów z innymi, unikania konfliktów, a także zwiększania skuteczności stosowanej przez siebie perswazji. Powyższe zasady mogą przynieść poprawę jakości wszystkich wymienionych aspektów.

Jednym z mitów dotyczących komunikacji interpersonalnej jest przekonanie, że to my decydujemy, kiedy ona zachodzi. Tymczasem, czy tego chcemy, czy nie - przez cały czas wysyłamy otoczeniu różnego rodzaju sygnały. Mogą to być chociażby gesty, wyrazy mimiczne lub… milczenie. Nie zakładajmy też, że puszczona w obieg informacja z pewnością zostanie właściwie zrozumiana. To my odpowiadamy za to, czy nasze intencje są jasne dla odbiorcy. Przerzucanie na niego odpowiedzialności za to, co usłyszał, nie ma większego sensu.

Nawet najdłuższy monolog czy wykład nie trafia w próżnię - brak werbalnej reakcji nie oznacza, że nie jest on interakcją. Zawsze warto zwrócić uwagę na kontekst sytuacji, w której się porozumiewamy. Nawet najciekawsza wypowiedź może przegrać pojedynek o uwagę słuchacza z takimi kwestiami jak upał, głód... Bądźmy więc uważni i otwarci na partnerów komunikacji - w ten sposób zwiększymy swoje szanse na to, że odwdzięczą się nam tym samym.

# data[].attributes.body
Krótki film edukacyjny, mówiący o błędach w komunikacji i zasadach jej dobrego prowadzenia

# data[].attributes.attachment_link.title
Studio Komunikacji Magdalena Malicka   odcinek 11   Błędy komunikacyjne i zasady dobrej komunikacji

# data[].attributes.body
Czym jest? Co jej sprzyja, a co ją utrudnia?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Komunikacja interpersonalna w najprostszym ujęciu mogłaby zostać zamknięta w schemacie: nadawca-komunikat-odbiorca. Wiemy jednak, że mimo tego, iż jest to model zgodny z prawdą, to nie wyczerpuje tematu niuansów związanych z komunikacją interpersonalną. Jak zwykle "diabeł tkwi w szczegółach" - poznajcie je więc i dowiedzcie się, jakie rodzaje komunikacji interpersonalnej wyróżniamy.

Pojęcie komunikacji pochodzi od łacińskiego communicare - uczynić wspólnym, połączyć, przekazać, warto więc poświęcić jej trochę uwagi, aby w rezultacie łączyła, a nie dzieliła nas z odbiorcą.

Komunikacja interpersonalna to zjawisko, które towarzyszy nam od początku życia. Już pierwszy płacz noworodka jest jego komunikatem płynącym w świat, ku drugiej osobie ("interpersonalny" znaczy właśnie "między ludźmi"): "jestem tu", "zimno mi", "potrzebuję..." itp. To podstawowe narzędzie budowania i podtrzymywania relacji społecznych. Właśnie dzięki komunikacji wymieniamy się myślami, pomysłami, obserwacjami, ostrzegamy siebie nawzajem o potencjalnym zagrożeniu, prowadzimy konflikty i budujemy sojusze. Każdy z nas rodzi się z jakimś wachlarzem umiejętności w tym zakresie, ale dzięki doświadczeniom, socjalizacji i wszelakim procesom uczenia się rozwijamy zakres swoich kompetencji w zakresie komunikacji interpersonalnej. Prawdą jest, że tak jak w przypadku innych umiejętności mamy jakieś predyspozycje lub skłonności wpływające na naszą skuteczność w tym zakresie, jednak komunikacja jak każda inna kompetencja może być poddawana treningowi. Warto przyjrzeć się swoim sposobom komunikacji interpersonalnej - temu, jak kształtują naszą rzeczywistość i które jej elementy należałoby udoskonalić. Sposób w jaki komunikujemy się wpływa na nasze relacje, życie prywatne i zawodowe. Właściwie nie ma obszaru życia niezwiązanego w jakimś stopniu z komunikowaniem się.

Każdy akt komunikacji jest procesem, zwykle zawiera kilka podstawowych elementów takich jak: kontekst, język używany, symbole itp. Nieustannie wysyłamy mimowolnie komunikaty w świat a otoczenie chcemy tego czy nie, odczytuje i interpretuje je. Ważne aby sposób komunikacji był dostosowany do odbiorcy.

Jak się komunikować, czyli przepis na komunikację

O złożoności mechanizmów komunikacyjnych wiele już powiedziano, ale rozważając własny rozwój na tym polu warto przyjrzeć się jej składnikom. Komunikacja jest aktem o charakterze społecznym, więc wymogiem jej zaistnienia jest wystąpienie co najmniej dwóch jednostek. Kontekst społeczny to liczba osób biorących udział w danym akcie komunikacji i kolejne determinanty tego zjawiska. Każda osoba w danym procesie komunikacyjnym ma swój sposób kodowania i odkodowywania przekazu, dlatego tak duży wpływ na cały proces mają indywidualne cechy i umiejętności. To właśnie przez te różnice akt komunikacji jest kreatywny, dynamiczny i często trudny do przewidzenia. Skuteczność komunikacji zależy również od tego, w jakim stopniu uczestnicy posługują się tymi samymi symbolami. Często potrzeba lub konieczność porozumienia zmusza ich do przyswojenia i stosowania zrozumiałych dla obu stron znaków.

Komunikacja interpersonalna: rodzaje

Zwykle z komunikacją interpersonalną kojarzymy rozmowę. Jednak komunikat ustny jest jedynie elementem większej całości. Jego niewątpliwą zaletą jest fakt, iż daje możliwość bezpośredniego i dość precyzyjnego budowania przekazu. Pozwala również zminimalizować ewentualne zakłócenia. Zdawszy sobie sprawę, że komunikat został niewłaściwie odebrany, nadawca od razu ma możliwość sprostowania wypowiedzi, klarowania niedomówień lub niezgodnych z jego intencją interpretacji.

Werbalny aspekt komunikacji zależy od znajomości języka obu stron oraz sprawności narządu słuchu i narządu mowy - nie bez znaczenia jest dykcja czy głośność nadawcy.

Myśląc o rozwoju w tym zakresie warto pamiętać, że komunikat werbalny daje możliwość tendencyjnemu czy jednostronnemu budowaniu informacji. Umożliwia niestety mieszanie faktów z opiniami i wrażeniami, nie stroni od ułatwiających poukładanie rzeczywistości stereotypów. Często zakłócany jest przez nieświadome pomyłki. Czasem próbując bardziej lub mniej świadomie wykorzystać komunikat werbalny do wsparcia autoprezentacji, staje się on nieautentyczny, zwłaszcza kiedy nasze ciało mówi coś innego niż usta.
Komunikacja pozawerbalna
Pamiętajmy, że, milczenie to też komunikat. Komunikacja interpersonalna niewerbalna zwykle przekazuje więcej niż wypowiadane słowa. Trudniej nad nią zapanować, ale to ona stanowi większą część tego, co chcemy przekazać odbiorcy. Ta część komunikacji to nie tylko powszechnie znana mowa ciała, czyli nasze gesty, postawa ciała, mimika, tiki i drobne gesty, które mimowolnie wykonujemy, ale również nasz wygląd, strój, ton głosu, zapach, kontakt wzrokowy, kontakt fizyczny, dotyk, dystans między nadawcą a odbiorcą, organizacja przestrzeni itp. Nie da się przecenić roli, jaką ta forma komunikacji pełni w relacjach między ludzkich, czasem subtelny gest znaczy więcej w interakcji niż sto słów. Ogromne znaczenie w tym zakresie mają również różnice kulturowe, każda społeczność ma charakterystyczny dla siebie arsenał gestów komunikacyjnych i intensywności ekspresji ciałem.

Część przekazu pozawerbalnego niezależnie od kultury czy umiejętności w tym zakresie czytamy dość instynktownie - są to stałe dla gatunku homo sapiens elementy.

Często jednak zdobywając niepełną lub mało precyzyjną wiedzę w zakresie przekazu pozawerbalnego możemy zacząć przeinterpretowywać mowę ciała innych. To co mówimy, nie używając słów składa się z licznych zależności, wpływa na to wiele czynników, dlatego proste wyciąganie wniosków czy doszukiwanie się na siłę "drugiego dna" komunikatu może utrudnić cały proces. Powszechny przykład założonych
na siebie rąk, który w prosty sposób można interpretować jako postawę zamkniętą związaną z brakiem chęci komunikowania się, potrzebą wycofania itp., w rzeczywistości znaczyć może przecież "jest mi zimno". Warto pamiętać o tym, że znaczenie ma spójność komunikatu werbalnego i pozawerbalnego. Istotne, więc jest poznanie swoich ograniczeń i mocnych stron w tym zakresie, zaś nadmierne interpretowanie cudzych gestów nie służy sprawnej komunikacji interpersonalnej.
Komunikacja pośrednia
Komunikowanie się za pomocą pisma czy telefonu również ma swoją specyfikę. Ten sposób jest niezwykle praktyczny w sytuacjach, gdy nadawca i odbiorca znajdują się w znacznej odległości. Tworzenie możliwości komunikowania się za pomocą poczty, telefonu czy internetu za każdym razem wiązało się ze skokiem cywilizacyjnym. Niestety ograniczony kontakt nadawcy z odbiorcą wymaga konstruowania prostych i jednoznacznych komunikatów, co nie zawsze jest łatwe. Brak bezpośredniego kontaktu lub możliwości natychmiastowej odpowiedzi obarczone jest dużym zagrożeniem wprowadzenia nieporozumień i niedomówień. Na szczęście nowe technologie w pewnym stopniu dostarczają rozwiązań, które np. za pomocą videorozmowy prowadzonej w czasie rzeczywistym zwiększa szansę na interakcję zakończoną sukcesem.

Warto wiedzieć

Rozwój umiejętności komunikacyjnych

Czasem, żeby usprawnić swoją komunikację interpersonalną, wystarczy odrobinę popracować nad sobą. Na rynku można znaleźć ogromną ofertę literatury i filmów zachęcających do poprawy swojej komunikacji. Warto korzystać z warsztatów i treningów, które w bezpiecznych warunkach, pod okiem specjalisty umożliwiają przetrenowanie w relacji interpersonalnej nowo poznanych sposobów komunikowania się. Jak z każdą umiejętnością, zdolności komunikacji interpersonalnej można ją rozwijać, jednak zwykle trwałe rezultaty wynikają z praktyki. Czytanie o pływaniu nie jest tym samym, co wizyta na basenie pod okiem instruktora.

Czasem jednak może okazać się, że nasze trudności komunikacyjne nie są jedynie związane z małymi umiejętnościami, ale z głębszym problemem. Sposób, w jaki się komunikujemy z innymi i ze światem wynika z trudnych doświadczeń. Może być tak, że samodzielnie podejmowane próby albo udział w warsztacie okażą się niewystarczające. Wtedy warto udać się do gabinetu terapeuty i skorzystać z pomocy specjalisty. Czasem odkrycie przyczyn problemów w tym obszarze oraz wypracowanie nowych rozwiązań i mechanizmów wpływają na jakość życia w ogóle.

Co utrudnia komunikację?

Niezależnie od rodzaju komunikacji interpersonalnej, jest ona obarczona ryzykiem zniekształceń. Bariery komunikacyjne czy tzw."szumy w kanale" to czynniki, które nie dadzą się wykluczyć w stu procentach. Lista potencjalnych utrudnień mogłaby być naprawdę długa, jednak warto przyjrzeć się tym najczęściej występującym:

niedostosowanie komunikatu do odbiorcy;

używanie różnych języków, symboli;

pochodzenie z różnych warstw społecznych, kultur, środowisk zawodowych, grup wiekowych itp.;

czynniki biologiczne, na przykład niesprawny narząd mowy, słuchu;

stan emocjonalny nadawcy i odbiorcy, trudności w utrzymaniu uwagi;

zakłócenia zewnętrzne np. hałas, zbyt duża grupa osób komunikujących się, zbyt duża odległość między uczestnikami interakcji;

nadmiar informacji w jednym komunikacie;

wpływ na nadawanie i odbieranie komunikatu przekonań, stereotypów, zakresu wiedzy, wcześniejszych doświadczeń, itp.;

brak umiejętności przyjęcia lub zrozumienia perspektywy rozmówcy;

poziom zmęczenia;

brak spójności komunikatu itp.

Chorobliwa nieśmiałość potrafi wyrządzić wiele złego - utrudnia poznawanie nowych ludzi, zawieranie przyjaźni, uniemożliwia wyrażanie opinii, czy domaganie się swoich praw ...

Co sprzyja komunikacji?

Sztuka komunikacji, jak każda inna sztuka, wymaga odrobiny "talentu", czyli naturalnych predyspozycji czy skłonności, ale również regularnej pracy. Chcąc poprawić swoją skuteczność w zakresie komunikacji interpersonalnej, warto przyjrzeć się kilku obszarom:

Słuchaj aktywnie. Okaż rozmówcy swoje zainteresowanie i gotowość zrozumienia. Nawiąż kontakt wzrokowy, informuj rozmówcę o tym, że jest słuchany. Potakiwanie, dopytywanie, parafraza czy wtrącone od czasu do czasu "aha", pozwoli twojemu rozmówcy czuć się słuchanym. Oczywiście, jeżeli nie będziesz szczerze zainteresowany tą interakcją, to "mechaniczne" kiwanie głową może nie być wiarygodne i w rezultacie nie spełni swojej roli.

Usuwaj, ograniczaj "szumy w kanale", bądź świadomy barier komunikacyjnych. Podejrzewając, że możesz nie zostać dobrze zrozumianym mów językiem prostym, jednoznacznym, stosuj krótkie zdania. Jeżeli wiem, że mój rozmówca niedosłyszy na lewe ucho lub słabo zna język polski, a zamierzam skutecznie z nim się komunikować, to muszę wziąć poprawkę na zaistniałe bariery komunikacyjne. Mówienie w kierunku prawego ucha lub używanie prostych wyrażeń może w tych przypadkach w zupełności wystarczyć. Nie ma nic złego w upewnianiu się, czy dobrze się słyszymy lub czy właściwie się rozumiemy. Szczera chęć porozumienia zwykle jest skutecznym narzędziem.

Miej jasny cel i intencje komunikatu. Jeżeli nie wiem, czemu ma służyć komunikat, nie będę wiedzieć czy sam akt komunikacyjny był skuteczny. Jeżeli dana rozmowa lub relacja jest na nas naprawdę ważna, warto na chwilę się zatrzymać i przyjrzeć własnym intencjom i celom. Czasem dobrym pomysłem jest poinformowanie rozmówcy o naszym celu, może to usprawnić cały proces i ułatwiać drugiej stronie właściwa interpretację naszych intencji.

Ty odpowiadasz za swój komunikat. Jeżeli już znasz swój cel, jesteś świadom własnych intencji, nie unikaj również odpowiedzialności za komunikat. To może nie być ani łatwe, ani przyjemne, ale branie odpowiedzialności za swoje słowa, umiejętność przyznania się do niewiedzy czy świadomość swojej stronniczości to czynniki zwiększające skuteczność komunikacyjną. Łatwo jest powiedzieć "Ona mnie nie rozumie!", trudniej jest pomyśleć "No dobrze, to co mogę zrobić, żeby być lepiej zrozumianą?".

Nie oceniaj - udzielaj informacji zwrotnej. Udzielanie informacji zwrotnej, czyli przybliżanie rozmówcy naszej perspektywy i tego, jak go zrozumieliśmy sprzyja skutecznej komunikacji. Ważne jednak, aby budując ją, odnosić się do faktów i swoich uczuć, unikając interpretacji, generalizowania i oceny. Unikaj używania zwrotów typu: "Ty zawsze tak robisz", "Oni nigdy nie rozumieją". Zwykle mijają się z prawdą i są pożywką dla nieporozumienia. Korzystniej będzie odwołać się do konkretnego faktu z danej interakcji, np.: "Kiedy nie patrzysz na mnie podczas rozmowy, mam wrażenie, że mnie nie rozumiesz".

Warto stosować komunikat "ja", np. "kiedy mówisz do mnie takim tonem, zaczynam się denerwować" zamiast: "Zawsze mnie denerwujesz!".

Analiza swoich umiejętności. Często nie jesteśmy w świadomi tego, jak się komunikujemy z innymi. Dlatego też warto zrobić mały eksperyment i nagrać filmik z krótką wypowiedzią. Może się okazać, że bezwiednie wtrącamy zakłócające słówko albo wokalizę, może nadmiernie gestykulujemy lub to, co mówi nasze ciało i nasze usta są zupełnie niespójne. Zwiększenie świadomości i diagnoza zasobów i deficytów w ramach komunikacji międzyludzkiej może stanowić początek rozwoju na tym polu.

# data[].attributes.attachment_link.title
Komunikacja interpersonalna: czym jest, co jej sprzyja i co ją utrudnia? Rodzaje komunikacji interpersonalnej

# data[].attributes.attachment_link.description
Komunikacja interpersonalna w najprostszym ujęciu mogłaby zostać zamknięta w schemacie: nadawca-komunikat-odbiorca. Wiemy jednak, że mimo tego, iż jest to model zgodny z prawdą, to nie wyczerpuje tematu niuansów związanych z komunikacją interpersonalną. Jak zwykle "diabeł tkwi w szczegółach" - poznajcie je więc i dowiedzcie się, jakie rodzaje komunikacji interpersonalnej wyróżniamy.