# data[].attributes.headline
"Να μάθεις να φευγεις" Μ. Λουντέμης(Τμήμα ποιήματος)

# data[].attributes.subject
"Να μάθεις να φευγεις" Μ. Λουντέμης(Τμήμα ποιήματος)

# data[].attributes.body
“Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών.

Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν.

Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας.

Να φεύγεις !

Αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς.

Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.

Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι.

Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο.

Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ.

Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.

Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου (όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας).

Αποδέξου το.
Μαρία ( ΓΦ)

# data[].attributes.headline
"Μιά βόλτα μόνο" Ε. Ρηνιώτη

# data[].attributes.subject
"Μιά βόλτα μόνο" Ε. Ρηνιώτη

# data[].attributes.body
"Άστραφτε το ποδήλατο στον ήλιο
Μία βόλτα μόνο! είπα
Δεν ξέρω να ισορροπώ
όμως τολμώ να πέσω για να μάθω
'Άλλο αν δεν έμαθα
Ανέτοιμη κάθε φορά
με βρίσκει η επιθυμία
καθώς σκορπίζουνε γι' αλλού
η σέλα τα πετάλια το τιμόνι
Μονάχα το φωτάκι του οδηγού
μένει στο δρόμο"

Μαρία ( ΓΝ)

# data[].attributes.headline
"Σε σένα" M.Πολυδούρη

# data[].attributes.subject
"Σε σένα" M.Πολυδούρη

# data[].attributes.body
Ξέρω νὰ ψάξω καὶ νὰ βρῶ
διαμάντια καὶ ζαφείρια χίλια
κι᾿ ἀπ᾿ τοῦ γιαλοῦ τὸ θησαυρὸ
μαργαριτάρια καὶ κογχύλια

Κ᾿ ἔτσι τεχνόπλεχτα δετὰ
μαζὶ μὲ λουλούδια κι᾿ ἀστέρια
νὰ τὰ φορεῖς καμαρωτὰ
στὸ μέτωπό σου καὶ στὰ χέρια.

Ξέρω στὸ διάβα σου μπροστὰ
ρόδα καὶ κρίνους νὰ μαδήσω
ξέρω μὲ λόγια ταιριαστὰ
τὴ χάρη σου νὰ τραγουδήσω.

Ξέρω πὼς κάτι χωριστὸ
ἀταίριαστο σὲ κάθε ἄλλη
χάρισαν Βάσω μου σὲ Σὲ
Μοῖρες μὲ τὰ πανώρια κάλλη.

Ιουλια ( ΓΝ)

# data[].attributes.headline
" Ενα παιδί" Τ.Νικηφόρου

# data[].attributes.subject
" Ενα παιδί" Τ.Νικηφόρου

# data[].attributes.body
με το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι
κοιτάζω εκστατικά
πίσω απ’ τις στάλες της βροχής
ένα πολύχρωμο κόσμο
κρύβω μέσα μου ένα παιδί
με τις τσέπες γεμάτες μπίλιες
μέσα στο χειμώνα
ένα παιδί με δακρυσμένα μάτια
για το γατάκι του που πέθανε
για το λουλούδι που μαράθηκε
για όσους έφυγαν χωρίς επιστροφή
κρύβω μέσα μου ένα παιδί
με τρύπιο παλτό
που λαχταράει τα ζεστά κάστανα
την γειτονιά και τους φίλους
την άνοιξη που θάρθει
κρύβω μέσα μου ένα παιδί που
δεν δέχεται
πως μπορώ να γελάω
όταν την ίδια στιγμή κάποιος κλαίει
κρύβω μέσα μου ένα παιδί
απαρηγόρητο
που θάθελε να φτιάξει τη ζωή
στα μέτρα της καρδιάς του

Γιάννης

# data[].attributes.headline
"Η Σονάτα του Σεληνόφωτος" (απόσπασμα-Γιάννης Ρίτσος)

# data[].attributes.subject
"Η Σονάτα του Σεληνόφωτος" (απόσπασμα-Γιάννης Ρίτσος)

# data[].attributes.body
Άφησέ με νάρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!
Είναι καλό το φεγγάρι, δε θα φαίνεται
που ασπρίσαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι
θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου.

Δε θα καταλάβεις.

Άφησέ με νάρθω μαζί σου.
Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,
αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,
ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου
λησμονημένα λόγια δε θέλω να τ’ ακούσω. Σώπα.

Πέτρος

# data[].attributes.headline
" Η πόλις" Κ.Καβάφης

# data[].attributes.subject
" Η πόλις" Κ.Καβάφης

# data[].attributes.body
Εἶπες ˚ «Θὰ πάγω σ' ἄλλη γῆ, θὰ πάγω σ' ἄλλη θάλασσα. Μιὰ πόλις ἄλλη θὰ βρεθεῖ καλλίτερη ἀπ' αὐτή. Κάθε προσπάθειά μου μιὰ καταδίκη εἶναι γραφτῆ ˚ κ' εἲν' ἡ καρδιά μου -σὰν νεκρός- θαμένη. Ὁ νοῦς μου ὡς πότε μὲς στὸν μαρασμὸν αὐτὸν θὰ μένει. Ὅπου τὸ μάτι μου γυρίσω, ὅπου κι ἂν δῶ ἐρείπια μαῦρα τῆς ζωῆς μου βλέπω ἐδῶ, ποῦ τόσα χρόνια πέρασα καὶ ρήμαξα καὶ χάλασα.» Καινούργιους τόπους δὲν θὰ βρεῖς, δὲν θάβρεις ἄλλες θάλασσες. Ἡ πόλις θὰ σὲ ἀκολουθεῖ. Στοὺς δρόμους θὰ γυρνᾷς τοὺς ἴδιους. Καὶ στὲς γειτονιὲς τὲς ἴδιες θὰ γερνᾷς ˚ καὶ μὲς στὰ ἴδια σπίτια αὐτὰ θ' ἀσπρίζεις. Πάντα στὴν πόλι αὐτὴ θὰ φθάνεις. Γιὰ τὰ ἀλλοῦ -μὴ ἐλπίζεις δὲν ἔχει πλοῖο γιὰ σέ, δὲν ἔχει ὁδό. Ἔτσι ποῦ τὴ ζωή σου ρήμαξες ἐδῶ στὴν κώχη τούτη τὴν μικρή, σ' ὅλην τὴν γῆ τὴν χάλασες.

Θωμαή Αναγνώστη Γφ

# data[].attributes.headline
"Τα Ρω του έρωτα", κομμάτια στοίχων ,Ο.Ελύτης

# data[].attributes.subject
"Τα Ρω του έρωτα", κομμάτια στοίχων ,Ο.Ελύτης

# data[].attributes.body
14. Σταμάτα μου την αστραπή

ν’ ανάψω ένα τσιγάρο
Και πες του σύννεφου να πει
πως θα ‘ρθω να σε πάρω

15. Την αγάπη μια τη λες

την ντύνεσαι τη γδύνεσαι
Όσο που γίνονται πολλές
και πάλι σ’ όλες δίνεσαι

Αφεντούλης Βαλάντης, Γφ

# data[].attributes.headline
"ΟΙ ΔΥΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΙ" Ο. Ελύτης

# data[].attributes.subject
"ΟΙ ΔΥΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΙ" Ο. Ελύτης

# data[].attributes.body
Δύο είν’ οι Παράδεισοι

που λέει κι η παράδοση:
Είν’  ένας μες στους ουρανούς
που μήτε τον χωράει ο νους
Κι όπου αδερφέ μου για να πας
θα ‘ναι από δίπλα του παπάς
Είν’ ένας άλλος έδωνα
κι ας μην τον βλέπεις πουθενά
Όρη θάλασσες και βράχοι
μοιάζει λίγος κι όλα τα ‘χει
Έχει βιόλες έχει κρίνα
Σεραφείμ με μαντολίνα
Έχει γλύκες έχει τρέλες
του διαόλου τις κοπέλες
Μοιάζει λίγος κι όλα τα ‘χει
να βουτάς κι ό,τι σου λάχει.

Γαβριέλα Ιακωβίδου Βυ3

# data[].attributes.headline
"Η Σονάτα του Σεληνόφωτος", Γιάννης Ρίτσος

# data[].attributes.subject
"Η Σονάτα του Σεληνόφωτος", Γιάννης Ρίτσος

# data[].attributes.body
Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα,

κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας

μπορεί να φαντάζουμε κιόλας πως θα πετάξουμε,

γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω το θόρυβο του φουστανιού μου,

σαν το θόρυβο δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν,

κι όταν κλείνεσαι μέσα σ’ αυτόν τον ήχο του πετάγματος

νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,

κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,

μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,

δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις

ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου,

(δεν είναι τούτο η λύπη μου – η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κ’ η καρδιά μου).

Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,

μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.

Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.

Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Κιβρακίδης Ιορδάνης Βυ2

# data[].attributes.headline
"Σὲ μιὰ γυναῖκα" Τ. Λειβαδίτης

# data[].attributes.subject
"Σὲ μιὰ γυναῖκα" Τ. Λειβαδίτης

# data[].attributes.body
Θυμᾶσαι τὶς νύχτες; Γιὰ νὰ σὲ κάνω νὰ γελάσεις περπατοῦσα πάνω
……στὸ γυαλὶ τῆς λάμπας.
«Πῶς γίνεται αὐτό;» ρώταγες. Μὰ ἦταν τόσο ἁπλὸ
ἀφοῦ μ᾿ ἀγαποῦσες

Ιάκωβος Γραμματικόπουλος Γφ

# data[].attributes.headline
"Φυγή" , Γιώργος Σεφέρης

# data[].attributes.subject
"Φυγή" , Γιώργος Σεφέρης

# data[].attributes.body
Δὲν ήταν ἄλλη ἡ ἀγάπη μας

ἔφευγε ξαναγύριζε καὶ μᾶς ἔφερνε

ἕνα χαμηλωμένο βλέφαρο πολὺ μακρινὸ

ἕνα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο

μέσα στὸ πρωινὸ χορτάρι

ἕνα παράξενο κοχύλι ποὺ δοκίμαζε

νὰ τὸ ἐξηγήσει ἐπίμονα ἡ ψυχή μας.

Ἡ ἀγάπη μας δὲν ἦταν ἄλλη ψηλαφοῦσε

σιγὰ μέσα στὰ πράγματα ποὺ μᾶς τριγύριζαν

νὰ ἐξηγήσει γιατί δὲ θέλουμε νὰ πεθάνουμε

μὲ τόσο πάθος.

Κι ἂν κρατηθήκαμε ἀπὸ λαγόνια κι ἂν ἀγκαλιάσαμε

μ᾿ ὅλη τὴ δύναμή μας ἄλλους αὐχένες

κι ἂν σμίξαμε τὴν ἀνάσα μας μὲ τὴν ἀνάσα

ἐκείνου τοῦ ἀνθρώπου

κι ἂν κλείσαμε τὰ μάτια μας, δὲν ἦταν ἄλλη

μονάχα αὐτὸς ὁ βαθύτερος καημὸς νὰ κρατηθοῦμε

μέσα στὴ φυγή.

Μπουράκη Θεοδώρα Γφ

# data[].attributes.headline
" Σε Περιμένω Παντού" Τάσος Λειβαδίτης

# data[].attributes.subject
" Σε Περιμένω Παντού" Τάσος Λειβαδίτης

# data[].attributes.body
Την αγάπη μας αύριο θα τη διαβάζουν

τα παιδιά στα σχολικά βιβλία,

πλάι στα ονόματα των άστρων

και τα καθήκοντα των συντρόφων.

Αν μου χάριζαν όλη την αιωνιότητα χωρίς εσένα

θα προτιμούσα μια μικρή στιγμή πλάι σου.

Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερά και μεγάλα

σα δυο νύχτες έρωτα μες στον εμφύλιο πόλεμο.

Α! ναι, ξέχασα να σου πω,

πως τα στάχυα είναι χρυσά κι απέραντα

Γιατί σ’ αγαπώ.

Βερίκοκου Κατερίνα Γφ

# data[].attributes.headline
" Πες, η αγάπη τι έχει γίνει ?" Heinrich Heine(μετάφραση Καρυωτάκης)

# data[].attributes.subject
" Πες, η αγάπη τι έχει γίνει ?" Heinrich Heine(μετάφραση Καρυωτάκης)

# data[].attributes.body
«Πες, η αγάπη τι έχει γίνει,
στα τραγούδια σου που υμνούσες,
της καρδιάς η φλόγα εκείνη,
που σ’ εθέρμαινε κι εζούσες;»

Είναι η φλόγα στάχτη κρύα,
είναι τάφος η καρδιά μου,
κι είναι οι στίχοι σαν υδρία
με την τέφρα του έρωτά μου.

Τζιότζου Σοφία Βυ3

# data[].attributes.headline
" Η αγάπη" Γ. Στογιαννίδης

# data[].attributes.subject
" Η αγάπη" Γ. Στογιαννίδης

# data[].attributes.body
Η αγάπη είναι ένα κρύσταλλο
πρέπει να το καθαρίζεις συχνά
να το προφυλάγεις,
όπως προφυλάγεις τα μάτια σου.

Να θυμάσαι
πού ακουμπάς το κάθε της πράγμα,
καθώς το πρωί που σηκώνεσαι
και γνωρίζεις τη βούρτσα σου
τα ρούχα σου για να ντυθείς.

Μπορεί να ’ρθει
να σταθεί αναμέσω ημών
καθώς ο νυμφίος εν μέση νυκτός
και να μην τη γνωρίσουμε.

Θα ’πρεπε να μιλούμε,
μπορεί να μας πάρει κι ο ύπνος,
να δίνουμε ο ένας στον άλλο τα χέρια
όπως το δεύτε λάβετε φως, γρηγορώντας.

Όταν ανοίγεις την πόρτα
μπορεί να γλιστρήσει
σαν την ψυχή σου, πριν απ’ το σώμα,
όταν ανοίγεις την πόρτα
μπορεί να σου χαμογελάσει.

Είναι σαν ένα βλέμμα
στραμμένο σε σένα.

Βυ3

# data[].attributes.headline
" Αγάπη είναι ο φόβος" Μ. Αναγνωστάκης

# data[].attributes.subject
" Αγάπη είναι ο φόβος" Μ. Αναγνωστάκης

# data[].attributes.body
Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους.
Όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε σα δάκρυα
Όταν μαζί τους πεθάνανε σε μιαν οικτρή παραμόρφωση
Τα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτων
Και τι κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;
Ξέρει να σφίξει γερά εκεί που ο λογισμός μάς ξεγελά
Την ώρα που ο χρόνος σταμάτησε και η μνήμη ξεριζώθηκε
Σα μιαν εκζήτηση παράλογη πέρα από κάθε νόημα;
(Κι αυτοί γυρίζουν πίσω μια μέρα χωρίς στο μυαλό μια ρυτίδα
Βρίσκουνε τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους που μεγάλωσαν
Πηγαίνουνε στα μικρομάγαζα και στα καφενεία της συνοικίας
Διαβάζουνε κάθε πρωί την εποποιία της καθημερινότητας).
Πεθαίνουμε τάχα για τους άλλους ή γιατί έτσι νικούμε τη ζωή
Ή γιατί έτσι φτύνουμε ένα ένα τα τιποτένια ομοιώματα
Και μια στιγμή στο στεγνωμένο νου τους περνά μιαν ηλιαχτίδα
Κάτι σα μια θαμπήν ανάμνηση μιας ζωικής προϊστορίας.
Φτάνουνε μέρες που δεν έχεις πια τι να λογαριάσεις
Συμβάντα ερωτικά και χρηματιστηριακές επιχειρήσεις
Δε βρίσκεις καθρέφτες να φωνάξεις τ’ όνομά σου
Απλές προθέσεις ζωής διασφαλίζουν μιαν επικαιρότητα
Ανία, πόθοι, όνειρα, συναλλαγές, εξαπατήσεις
Κι αν σκέφτομαι είναι γιατί η συνήθεια είναι πιο προσιτή από την τύψη.
Μα ποιός θά ’ρθει να κρατήσει την ορμή μιας μπόρας που πέφτει;
Ποιός θα μετρήσει μια μια τις σταγόνες πριν σβήσουν στο χώμα
Πριν γίνουν ένα με τη λάσπη σαν τις φωνές των ποιητών;
Επαίτες μιας άλλης ζωής της Στιγμής λιποτάχτες
Ζητούνε μια νύχτα απρόσιτη τα σάπια τους όνειρα.

Γιατί η σιωπή μας είναι ο δισταγμός για τη ζωή και το θάνατο.

Ψωμά Θεοφανή Γφ

# data[].attributes.headline
" Χαμός από αγάπη" Ο.Ελύτης

# data[].attributes.subject
" Χαμός από αγάπη" Ο.Ελύτης

# data[].attributes.body
-Τι να 'ναι κείνο που φωτά Μάνα στα δώματα ψηλά; -Κοιμήσου γιε μου κι είναι αργά σήμανε η ώρα έντεκα
-Μάνα στα μάτια μου για δες λάμπουνε τέσσερις φωτιές -Δεν είναι τίποτα έλα πια είν' τα μπακίρια αστραφτερά
Μέσα στη νύχτα και στη ζέστη φέγγαν οι τοίχοι απ' τον ασβέστη

Σπυριάδου Φωτεινή Βυ3

# data[].attributes.headline
" Όλα τα πήρε το καλοκαίρι" Ο. Ελύτης

# data[].attributes.subject
" Όλα τα πήρε το καλοκαίρι" Ο. Ελύτης

# data[].attributes.body
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι τ' άγριο μαλλί σου στην τρικυμία το ραντεβού μας η ώρα μία Όλα τα πήρε το καλοκαίρι τα μαύρα μάτια σου το μαντίλι την εκκλησούλα με το καντήλι Όλα τα πήρε το καλοκαίρι κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι Όλα τα πήρε το καλοκαίρι με τα μισόλογα τα σβησμένα τα καραβόπανα τα σχισμένα Μες στις αφρόσκονες και τα φύκια όλα τα πήρε τα πήγε πέρα τους όρκους που έτρεμαν στον αέρα Όλα τα πήρε το καλοκαίρι κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι.

Απιδοπούλου Σοφία (Γφ)

# data[].attributes.headline
"Αγάπη"     Κ.Καρυωτάκης

# data[].attributes.subject
"Αγάπη"     Κ.Καρυωτάκης

# data[].attributes.body
Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μία αχτίδα

Δροσούλα το ιλαρὸ το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο σσφοδίλι.
Πώς μ᾿ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ό μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ᾿ είχε πέτρα κάνει ο πόνος.

Καλελή Βασιλική Γφ

# data[].attributes.headline
" Της αγάπης" Κ. Ουράνης

# data[].attributes.subject
" Της αγάπης" Κ. Ουράνης

# data[].attributes.body
Νά ‘ξερες πώς λαχτάριζα τον ερχομό σου, Αγάπη
που ίσαμε τα σήμερα δε σ’ έχω νιώσει ακόμα,
μα που ένστικτα το είναι μου σ’ αναζητούσαν, όπως
τη γόνιμη άξαφνη βροχή το στεγνωμένο χώμα!

Πόσες φορές αλλοίμονο! δε γιόρτασα, θαρρώντας
πως επιτέλους έφτασες, Εσύ που είχες αργήσει:
Σα μυγδαλιά, που ηλιόλουστες ημέρες του χειμώνα
την ξεγελάνε, βιαζονταν κι εμέ η ψυχή ν’ ανθήσει.

Μα δεν ερχόσουνα ποτές και, μέρα με τη μέρα,
τ’ άνθια σωριάζονταν στη γης από τον κρύο αγέρα
κι είναι η ψυχή μου πιο γυμνή παρά προτού ν ‘ανθίσει’

Και σήμερα, που η Νιότη μου γέρνει αργά στη δύση,
του ερχομού σου σβήνεται κι η τελευταία ελπίδα:
– Φοβάμαι πως επέρασες, Αγάπη και δεν σ’ είδα!.

Κώττη Αικατερίνη Βυ3