# data[].attributes.body
Zbiór artykułów

# data[].attributes.body
Sytuacja kobiet w różnych państwach europejskich

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nawet w ustrojach demokratycznych o prawa kobiet kłócono się od stuleci. We francuskiej Trzeciej Republice pewien parlamentarzysta dowodził, że różnica między kobietami a mężczyznami jest niewielka, na co z amfiteatru wzniesiono pamiętny okrzyk Vive la petite difference! (Niech żyje ta mała różnica!). Okrzyk wszedł do słownika idei z wyraźną konotacją seksualną. Najwyraźniej podoba się tym, którzy ignorują inną różnicę, na pewno niemałą: w świecie polityki i biznesu dominują mężczyźni. Zilustrujmy tę tezę głównie dwoma przykładami: z Francji, gdzie sama perspektywa kobiety u władzy zakrawała na epokową sensację, i ze Skandynawii, gdzie taka sama perspektywa kwitowana jest wzruszeniem ramion.
Przykład francuski
Na początek Francję porównajmy z Anglią, jej odwieczną rywalką. W historii i imaginacji społecznej płeć piękna we Francji - kraju miłości, mody i elegancji - zajmuje miejsce szczególne. A jednak prawo odsuwało kobiety od tronu, królewskie faworyty miały wpływy ogromne, ale nie panowały. Obyczaj angielski i literatura nie opiewały kobiet z francuską egzaltacją, ale godzono się na ich rządy: energicznym władczyniom o żelaznej woli - Elżbiecie I i Wiktorii - Imperium zawdzięczało potęgę.

Takie kraje jak Polska, Niemcy, Anglia w herbach mają zwierzęta; we Francji rolę herbu pełni Marianna, której rysów dla popiersi - ustawianych po szkołach i merostwach - użyczają kolejne mieszkanki masowej wyobraźni: aktorki i modelki, m.in. Brigitte Bardot, Catherine Deneuve, Inčs de la Fressange.

Jak to często bywa, afiszowanie się z symbolami kryje mizerię realnych praw. Francja, mimo Marianny i Wolności prowadzącej lud na barykady, była (i jest) w istocie bardziej macho od wielu krajów europejskich. Prawo wyborcze, tak bierne jak i czynne, dano tam kobietom dopiero w 1944 r. (w Polsce - w 1918 r., w Norwegii - w 1913 r.); jeszcze bardziej kraj pozostawał zapóźniony w równouprawnieniu praktycznym. Aż trudno uwierzyć, lecz do 1965 r. kobieta zamężna nie mogła otworzyć własnego rachunku bankowego ani podjąć pracy bez zgody męża, do 1970 r. prawa rodzicielskie matki były skromniejsze od praw ojca, nierówność praw rozwodowych utrzymywała się do 1975 r., a nawet do ostatnich lat, kiedy zlikwidowano okres tzw. vidouité (inaczej niż mężczyźni, kobiety rozwiedzione i wdowy dopiero po 300 dniach nabywały prawo do ponownego małżeństwa).

Żeby temu francuskiemu zapóźnieniu praw kobiet zaradzić, socjaliści przeforsowali w 2000 r. ustawę o parytecie. Nakazuje ona, by partie polityczne wystawiały do wyborów listy przynajmniej w połowie zapełnione kandydatkami. Zwolennicy tego prawa nie tylko zabiegali o równość, ale myśleli o uszlachetnieniu życia politycznego. Dowodzili bowiem, że kobiety - dzięki swym najzupełniej naturalnym cechom - staną bliżej codziennych trosk wyborców, wezmą się za problemy konkretne. Co więcej, samo życie polityczne weszłoby w proces ozdrowieńczy, gdyż kobiety mniej - jakoby - trawi samcza rywalizacja. Polityka nie traciłaby pary na kogucie, jałowe ambicje.

Ten śmiały zabieg inżynierii społecznej nie przyniósł spektakularnych rezultatów. Kobieta jako symbol kraju, na poczesnym miejscu - proszę bardzo. Ale już perspektywa władzy dla Ségolčne Royal, przecież realna, budziła wielkie emocje, tak jak do niedawna szanse, przecież duże, Hillary Clinton do Białego Domu. Dość przypomnieć, że w samym środku kampanii wyborczej Ségolčne Royal, jej kolega i rzekomo sojusznik, były premier Laurent Fabius zakpił publicznie: A kto będzie chował dzieci?

Kobieta u władzy? Najsławniejsza chyba dziennikarka francuska Christine Ockrent, żona ministra spraw zagranicznych Bernarda Kouchnera, napisała kilka książek o ludziach władzy, w tym o „kobietach, które nami rządzą" (taki w tłumaczeniu był tytuł). W tej ostatniej zadawała pytanie, czy kobieta rządziłaby lepiej, czy też poddana presji władzy, pieniądza i dworu - godziłaby się z odwiecznymi regułami?

Ockrent cytuje Fukuyamę, który może nie przewidział trafnie końca historii, ale utrzymywał, iż świat rządzony przez kobiety okiełznałby agresję, przemoc i dziką konkurencję. Czyżby anielskie teorie feministyczne miały więc jakieś podstawy? „Rzeczywistość musiałaby dostarczyć jeszcze dowodu" - zastrzega autorka, a z jej książki warto wynotować dwa przykłady.

Margaret Thatcher, premier Wielkiej Brytanii przez ponad 11 lat, przeszła do kronik jako synonim stanowczości (twierdziła m.in., że każda kobieta, która prowadzi dom i trzyma kasę, wie lepiej od innych, jak administrować krajem). Prezydent Mitterrand, który umiał patrzeć na kobiety, mawiał, że „to jedyny mężczyzna w brytyjskim rządzie" i oceniał, że ma ona „oczy Kaliguli i usta Marilyn Monroe". Pewien kanadyjski parlamentarzysta pozwolił sobie na niewybredny żart: pani Thatcher dlatego nie może nosić minispódniczki, gdyż „she's got balls...". W Londynie powtarzano to bez końca, a pani Thatcher przyjmowała żart jako komplement. Co najmniej dwa wielkie starcia (dosłownie) potwierdzają jej zdecydowanie: złamanie oporu strajkujących górników oraz wojna o Falklandy.

W opisie pani kanclerz Niemiec Angeli Merkel - „która stawia raczej na kompetencje niż uwodzenie otoczenia" - zwraca uwagę nieznany szczegół: na jej biurku stoi wizerunek w srebrnej ramce. Fotografia męża czy kogoś z rodziny? Nie, grawiura przedstawiająca Katarzynę Wielką, potężną carycę Rosji, zaprzeczenie łagodności, zresztą krajankę Angeli Merkel, bo księżniczkę askańską. Ockrent zapewnia, że z tą grawiurą pani kanclerz się nie rozstaje. Czy ceni w niej symbol więzi rosyjsko-niemieckich, czy siłę charakteru, czy po prostu powinowactwo regionalne? Nie wiadomo. „Ludzi nie obchodzi, czy ich przywódca jest mężczyzną, czy kobietą, tylko czy może dla nich coś zrobić" - mówi Merkel. Jeśli jednak tak, to czemu tyle emocji przy kandydaturach Royal czy Clinton?

W ocenie tej ostatniej można polegać na opinii Carla Bernsteina, autora wydanej także w Polsce obszernej biografii tej „kobiety wyjątkowej w historii Ameryki". Otóż Bernstein jest przekonany, że swój wybór na stanowisko senatora Nowego Jorku Clinton zawdzięcza „tournée słuchania": cała jej kampania 2000 r. nie była wcale emanacją siły i ambicji kierowania, lecz wręcz przeciwnie, dzisiejsza sekretarz stanu dbała tylko o to, by nikogo nie urażać, i wyborcom mówiła to, co pragnęli usłyszeć. Nawet przez pierwszy rok w Senacie przedłużała to tournée, przynosiła kawę kolegom, pamiętała, który ją pije ze śmietanką, i odnosiła filiżanki.

Szeroką próbą psychologiczną dysponowała także Anita Werner z TVN, która przeprowadziła kilkanaście długich wywiadów z kobietami-politykami w telewizyjnym cyklu „Dama Pik". Wyciąga z tego cyklu trzy spostrzeżenia: 1. że każda z tych kobiet przeżyła zwycięsko trudną próbę (na przykład Julia Tymoszenko - więzienie, Vaira Freiberga - emigracyjną biedę i start od zera), co stworzyło postaci zahartowane; 2. że uderzała ich pracowitość, gdyż chodziło także o matki i żony, które nie zaniedbywały „drugiego etatu", a przy tym nie próbowały kreować się na mężczyznę, nie zatracały też kobiecości, były zadbane i eleganckie; 3. cechą wspólną było ciepło i serdeczność, którymi potrafiły zjednywać sobie ludzi. Na uwagę o pani Thatcher (patrz wyżej) Werner odpowiada, iż kobieca natura w miłych stosunkach z otoczeniem nie wyklucza twardości i zdecydowania. Mężczyźni o tym wiedzą.

- Ironia historii - mówi Christine Ockrent. - To konserwatysta Nicolas Sarkozy zburzył zwyczaje własnego obozu, narzucając w rządzie liczne kobiety (prawie połowę), z których część nie była posłankami, a nawet wyszła z mniejszości etnicznych (Rachida Dati, Rama Yade). A na lewicy o przywództwo rywalizują dwie kobiety z partii, której listy wyborcze tradycyjnie pozostają typowo macho.
Przykład skandynawski
Daleko jeszcze do rządów kobiet. Ale przykład skandynawski skłania nas do pytania: jak to się dzieje, że kraje prowadzące w licznych sondażach harmonii i dobrobytu, mają również najwyższą relatywnie pozycję kobiet w świecie?

W peryferyjnej i przez wieki nieokrzesanej Skandynawii równouprawnienie powinno być z pozoru ograniczone góra do nordyckiego odpowiednika słynnego die drei K, kościoła, kuchni i kołyski. Tymczasem stało się zupełnie odwrotnie, co widać szczególnie w Finlandii, zwłaszcza na tle Europy Południowej: Finki już w średniowieczu zdobyły prawa ekonomiczne, na które inne Europejki czekały do czasów nowożytnych. To fińskie kobiety pierwsze na świecie zostały posłankami.

Nie byłoby równouprawnienia w Skandynawii, gdyby nie tamtejszy klimat. Patriarchat w mrozie i długich nocach nie ma szans. To m.in. stąd wzięła się tak wyraźna obecność kobiet w „Kalevali", narodowym eposie Finów. Do czasu upowszechnienia systemu ubezpieczeń społecznych, urlopów macierzyńskich i dodatków rodzicielskich skandynawski mężczyzna, właściciel małego gospodarstwa, nie mógł pozwolić sobie na samodzielne utrzymanie żony i przychówku. Owszem, on był głową rodziny, ale musiał zdać się także na pracę kobiety.

Oprócz klimatu, Finki swoją pozycję zawdzięczają także zaborcom. Szwedzi, którzy kolonizowali pogańską Finlandię, pozwolili wdowom na rozporządzanie własnym majątkiem - nie dlatego, by sprzyjali feminizmowi, lecz by osłabić więzy rodowe: wcześniej podbici Finowie unikali topnienia rodzinnych kapitałów, bo wdowi majątek trafiał pod zarząd męskich krewnych męża. A teraz wdowy były na swoim. Jeszcze lepiej Finki - co z polskiej perspektywy może wydać się co najmniej podejrzane - wspominają cara Mikołaja II i jego eksperymentalną zgodę na uznanie praw wyborczych kobiet. Po rewolucji 1905 r. obywatelki Wielkiego Księstwa Finlandii, czyli liberalnej wersji Królestwa Polskiego, mogły być wybierane do nowo utworzonego parlamentu prowincji.

Musiało jednak minąć prawie sto lat, by wybór Tarji Halonen na prezydenta rozpoczął erę dam stanu w fińskim życiu publicznym. Tamte wybory nazwano „trzy na jednego" - oprócz Halonen, ówczesnej szefowej dyplomacji, o prezydenturę ubiegała się jeszcze była minister obrony, długoletnia przewodnicząca parlamentu oraz były premier.

Halonen wiosną 2003 r. wspólnie z Anneli Jäätteenmäki stworzyła pierwszy na świecie kobiecy duet prezydent-premier. Gabinet Jäätteenmäki okazał się jednak bardzo efemeryczny, przetrwał 55 dni i upadł w atmosferze skandalu. Pani premier jest teraz posłanką do Parlamentu Europejskiego, pani prezydent najpopularniejszym politykiem w kraju, a Rittę Uosukainen, inną fińską polityk dużego kalibru, do niedawna przewodniczącą parlamentu, pamięta się za sprawą skandalizującej autobiografii „Drgający płomień".

Autorka opisała w niej swoje relacje z mężczyznami - sponiewierała kolegów z rządu, ministra kultury nazwała żmiją, szefa MSW - pozbawionym skrupułów, szefa dyplomacji - łgarzem i ujawniła zażyłość łączącą ją z mężem, tajemnice ich alkowy i wspólnego łóżka wodnego. Rzecz jasna, książka stała się bestsellerem. I sukcesem politycznym. Obeszło się bez skandalu i procesów sądowych! Co więcej, wzrosła popularność samej Uosukainen, ulubienicy tabloidów, damy każącej czesać się na wzór Margaret Thatcher, która potrafi szokować z wdziękiem i promiennym uśmiechem. Także jej mąż był w siódmym niebie. Nic zatem dziwnego, że w lutym „Six Degrees", wydawany w Finlandii angielskojęzyczny magazyn, pisał ręką mężczyzny, że stereotypowy obraz milczkowatych mieszkańców Finlandii, którzy o wiele lepiej czują się w lesie niż w mieście, sprawdza się w odniesieniu aż do połowy społeczeństwa. Konkretnie do fińskich mężczyzn.
Gruby sufit
O ile w polityce Finki przełamały już wszystkie bariery, to wciąż nie udało im się przebić w biznesie. Fiński rząd co prawda w większości składa się z pań, ale w dziesięcioosobowej radzie dyrektorów Nokii, symbolu nowoczesnej Finlandii, są prawie sami mężczyźni. W Norwegii nie czekano i w 2004 r. ustawowo zadekretowano równouprawnienie. Odtąd i panie, i panowie mają zarezerwowane przynajmniej po 40 proc. miejsc w kierownictwach spółek państwowych. Rozwiązanie niby dobre, ale okazało się, że norweski rynek pracy nie był na aż taką zmianę przygotowany.

Nie tylko ze Skandynawii płyną mało krzepiące wiadomości dla kobiet interesu; podobnie z USA. W takich prestiżowych gremiach jak Forum w Davos, Komisja Trójstronna czy Klub Bilderberg, niesłusznie zresztą uchodzących za jakieś światowe mafie, kobiet jak na lekarstwo homeopatyczne. Z zeszłorocznego zestawienia pięciuset największych amerykańskich firm magazynu „Forbes" wynika, że panie zarządzają tylko dwunastką dużych przedsiębiorstw. Czyżby panowie - zgodnie z zasadą, że kto ma pieniądze, ten ma władzę - celowo ograniczali dostęp kobiet do stanowisk w wielkich firmach?

Dlaczego ambitne i w niczym nie ustępujące mężczyznom kobiety nie wskakują na najwyższe szczeble, tylko kończą kariery jako wice? W latach 70. niewidoczne przyczyny, które sprawiają, że panie wiecznie pozostają drugie, opisano jako szklany sufit. Alice Eagly i Linda Carli, autorki książki „Przez labirynt: prawda o tym, jak kobiety zostają przywódcami", piszą, że kobiety nie mają co liczyć na awanse, bo nie mają czasu na... spotkania towarzyskie. To na nich - a nie na zebraniach w godzinach pracy - zapadają kluczowe decyzje o przyszłości firmy. Zwłaszcza te personalne.
Pokonać mężczyznę
Nawet jeśli kobiety już znajdą czas i wyrwą się z kolegami po pracy, to zazwyczaj i tak skazane są na typowo męskie zajęcia. Przed paru laty głośna była sprawa sądowa przeciw sieci sklepów Wal-Mart, największemu przedsiębiorstwu w USA. Wytoczyła ją menedżerka, która usłyszała, że w Wal-Marcie nie ma żadnych szans na awans, bo ani nie poluje, ani nie wędkuje. Sąd ustalił, że kierownictwo koncernu integrowało się polując na przepiórki, a niżsi rangą bawili się w klubach ze striptizem i fascynowali futbolem amerykańskim.

No dobrze, ale z drugiej strony autorki błyskotliwych sukcesów w biznesie i polityce rzadko wspominają o potrzebie zmiany reguł i ani myślą być rzeczniczkami kobiet niespełnionych zawodowo. Nie wzywają do akcji tłuczenia szklanych sufitów. Skoro my je przebiłyśmy - mówią - i pokonałyśmy mężczyzn według męskich zasad, to dlaczego inne kobiety nie miałyby sobie poradzić? Ano dlatego na przykład, że jak zauważyła aktorka Glenda Jackson wybrana do Izby Gmin, jest tam wprawdzie strzelnica (dla rozrywki posłów), ale nie ma żłobka, który ułatwiłby życie posłankom.

Azjatycka wspinaczka po nazwisku

Nie brakuje pań na szczytach polityki w Azji Południowej, gdzie o kobiecie na urzędzie decyduje nazwisko, wierność rodzinie i - co najważniejsze - brak męskich konkurentów, najczęściej braci. Jak w Birmie, gdzie sumieniem opozycji jest Aung San Suu Kyi, córka bohatera walk o niepodległość, czy Bangladeszu, którego życie polityczne zdominowały obecna szefowa rządu Szejk Hasina Wajed, córka pierwszego prezydenta kraju, oraz Chaleda Zia, wdowa po innym prezydencie.

Lista Azjatek, które odziedziczyły stery rządów po ojcach i mężach, jest dłuższa: pierwszą kobietą premier na świecie była Sirimavo Bandaranaike, żona zamordowanego premiera Cejlonu. Przez prawie 20 lat stała na czele cejlońskich, później lankijskich gabinetów, rządziła nawet wspólnie ze swoją córką prezydentem. Pakistan miał Benazir Bhutto (córka obalonego prezydenta, wdowiec po niej też jest teraz prezydentem), a Indie Indirę Gandhi, jedyną córkę Nehru. W Indonezji wierna rodzinnym tradycjom pozostała Megawati Sukarnoputri (jej ojcem był Sukarno), na Filipinach Corazon Aquino (wdowa po prezydencie) i obecna filipińska prezydent Gloria Arroyo, córka innego prezydenta. Panie na południu Azji nie zawsze wspinały się po nazwisku. Zasada ta nie zadziałała w przypadku Pratibhy Patil, od lipca 2007 r. prezydent Indii. Urząd to wyłącznie ceremonialny, ale obsadzany w drodze w pełni demokratycznych wyborów.

# data[].attributes.attachment_link.description
Nawet w ustrojach demokratycznych o prawa kobiet kłócono się od stuleci. We francuskiej Trzeciej Republice pewien parlamentarzysta dowodził, że różnica między kobietami a mężczyznami jest niewielka, na co z amfiteatru wzniesiono pamiętny okrzyk Vive la petite difference! (Niech żyje ta mała różnica!). Okrzyk wszedł do słownika idei z wyraźną konotacją seksualną.

# data[].attributes.headline
Sejm za ustanowieniem roku 2018 Rokiem Praw Kobiet

# data[].attributes.subject
Sejm za ustanowieniem roku 2018 Rokiem Praw Kobiet

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Gabriela Balicka - jedna z pierwszych posłanek II RP. Fot. NAC

Sejm ustanowił rok 2018 Rokiem Praw Kobiet. W ten sposób posłowie chcą uczcić 100. rocznicę przyznania Polkom praw wyborczych i oddać hołd pierwszym parlamentarzystkom. Za ustanowieniem Roku Praw Kobiet głosowało w czwartek wieczorem 397 posłów, było 18 przeciwko, a 11 wstrzymało się od głosu.

Uchwała była inicjatywą posłów Nowoczesnej. Sejmowa komisja kultury i środków przekazu, która rozpatrywała projekt, wprowadziła do niego pewne zmiany.

"28 listopada 1918 r. Józef Piłsudski, Tymczasowy Naczelnik Państwa, podpisał dekret o ordynacji wyborczej do Sejmu Ustawodawczego. W art. 1 tego dekretu określono, że wyborcą do Sejmu jest każdy obywatel państwa bez różnicy płci. W art. 7 stwierdzono, że wybieralni do Sejmu są wszyscy obywatele i obywatelski państwa posiadający czynne prawo wyborcze+" - przypomniano w uchwale.

"Ta decyzja, potwierdzona w Konstytucji Marcowej, wynikała z polskiej tradycji republikańskiej, w której kobiety miały usankcjonowaną prawnie podmiotowość. Odrodzona Rzeczpospolita zapewniła im pełnią praw wyborczych" - dodano. W uchwale podkreślono, że w przededniu stulecia tych wydarzeń Sejm RP, ustanawiając rok 2018 Rokiem Praw Kobiet, "wyraża uznanie pierwszym parlamentarzystkom: Gabrieli Balickiej, Jadwidze Dziubińskiej, Irenie Kosmowskiej, Marii Moczydłowskiej, Zofii Moraczewskiej, Annie Piaseckiej, Zofii Sokolnickiej, Franciszce Wilczkowiakowej oraz wszystkim orędowniczkom walki o równouprawnienie".

Autorzy projektu uchwały zwracali uwagę, że Polska była jednym z pierwszych państw na świecie, które wprowadziło kobiety do parlamentu i przyznało im pełnię praw.

W uchwale podkreślono, że w przededniu stulecia tych wydarzeń Sejm RP, ustanawiając rok 2018 Rokiem Praw Kobiet, "wyraża uznanie pierwszym parlamentarzystkom: Gabrieli Balickiej, Jadwidze Dziubińskiej, Irenie Kosmowskiej, Marii Moczydłowskiej, Zofii Moraczewskiej, Annie Piaseckiej, Zofii Sokolnickiej, Franciszce Wilczkowiakowej oraz wszystkim orędowniczkom walki o równouprawnienie".

Za uchwałą w czwartkowej debacie opowiedziały się wszystkie kluby parlamentarne.

Przedstawicielka PiS Joanna Lichocka mówiła, że w jej odczuciu kobiety w Polsce zawsze cieszyły się pełnią praw. Przypomniała postaci kobiet, które na równi z mężczyznami walczyły z bronią w ręku o odzyskanie przez Polskę niepodległości. "To jest prawdziwy wymiar praw kobiet w Polsce" - powiedziała dodając, że jej klub popiera uchwałę.

"Historycznie mieliśmy wspaniałe kobiety, to prawda. Ale to nie ma być tylko uchwała historyczna" - odpowiedziała Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO). Jak dodała, uchwała ma dotyczyć tego, jak prawa kobiet są postrzegane tu i teraz.

Podobnego zdania była Elżbieta Zielińska (Kukiz'15). "Musimy docenić pracę kobiet, których na co dzień nie widać - pracę matek w rodzinach wielodzietnych, pracę kobiet wykluczonych z debaty publicznej, które nie mogą wyjść na ulicę i protestować, bo ciężko pracują w domu" - powiedziała.

Monika Rosa (N) zaapelowała, by w Roku Praw Kobiet posłowie pochylili się nad sytuację kobiet dzisiaj. "Razem eliminujmy przemoc domową i mobbing motywowany różnicą płci. Kobiety nie mogą słyszeć, że mają milczeć i słuchać, bo są tylko kobietami (...), że gwałt to ich wina, bo źle się ubrały. Chcą mieć równą płacę za tę samą pracę i równe prawa w rodzinie" - przekonywała.

Urszula Pasławska (PSL) podkreśliła, że w ostatnich kilkunastu latach proces walki o prawa kobiet przyspieszył i dokonało się wiele dobrego. "Niestety, w ciągu ostatniego roku ten proces został zatrzymany, przyjęto wiele antykobiecych ustaw" - mówiła. Dodała, że PSL wspiera uchwałę z nadzieją, że przyczyni się ona do rozpoczęcia dyskusji o tym, jak wspierać prawa kobiet.

Michał Kamiński (UED) zauważył, że jest dumny, że w Polsce kobieta już po raz trzeci stoi na czele rządu. Jednocześnie wyraził ubolewanie, że "z trybuny sejmowej kobiety słyszą zapowiedzi wycofania się z konwencji antyprzemocowej albo słyszą, że antykoncepcja i zapłodnienie in vitro to zło".

Małgorzata Zwiercan (WiS) zaznaczyła, że posłowie chcą tą uchwałą wyrazić uznanie dla pierwszych parlamentarzystek. "Nie mam wątpliwości, że ta decyzja marszałka Piłsudskiego, która stawia Polskę w czołówce walki o prawa kobiet, jest warta podjęcia uchwały. Jednocześnie proszę, aby ta uchwała nie stała się pretekstem do kolejnej awantury" - zaapelowała Zwiercan. (PAP)

iżu/ bos/ je/

akw/ sta/ wkt/

# data[].attributes.attachment_link.title
Sejm za ustanowieniem roku 2018 Rokiem Praw Kobiet

# data[].attributes.attachment_link.description
Sejm ustanowił rok 2018 Rokiem Praw Kobiet. W ten sposób posłowie chcą uczcić 100. rocznicę przyznania Polkom praw wyborczych i oddać hołd pierwszym parlamentarzystkom. Za ustanowieniem Roku Praw Kobiet głosowało w czwartek wieczorem 397 posłów, było 18 przeciwko, a 11 wstrzymało się od głosu.

# data[].attributes.headline
Poruszenie po słowach Anny Sobeckiej. Rok Praw Kobiet? "Jestem przeciwna"

# data[].attributes.subject
Poruszenie po słowach Anny Sobeckiej. Rok Praw Kobiet? "Jestem przeciwna"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sejmowa Komisja Kultury i Środków Przekazu rekomendowała Sejmowi przyjęcie uchwały dotyczącej ustanowienia roku 2018 Rokiem Praw Kobiet. Za przyjęciem wniosku głosowało 15 członków komisji, nikt nie był przeciwko, troje wstrzymało się od głosu. Wśród wstrzymujących się była posłanka Anna Sobecka. Początkowo przeciwna, ostatecznie wstrzymała się od głosu. - Współczesna Polka ma wszelkie prawa i swobody obywatelskie - argumentowała.

(PAP, Fot: Jakub Kamiński)

Uchwała jest inicjatywą posłów Nowoczesnej, którzy chcą w ten sposób uczcić setną rocznicę przyznania Polkom praw wyborczych i oddać hołd pierwszym parlamentarzystkom.

Jak mówiła w imieniu wnioskodawców Elżbieta Stępień z Nowoczesnej, projekt zainspirowany jest dekretem, który 100 lat temu wprowadził marsz. Józef Piłsudski. - 28 listopada 1918 roku Józef Piłsudski, Tymczasowy Naczelnik Państwa, podpisał dekret o ordynacji wyborczej do Sejmu Ustawodawczego, który stanowił w art.1 że: "Wyborcą do Sejmu jest każdy obywatel Państwa bez różnicy płci". Artykuł 7.2. określał, że: "Wybieralni do Sejmu są wszyscy obywatele (obywatelki) państwa posiadający czynne prawo wyborcze" - przypomniano w projekcie.

Stępień mówiła, że Polska była jednym z pierwszych państw na świecie, które wprowadziło kobiety do parlamentu i przyznało im pełnię praw. - To, co dziś wydaje się oczywistością, zostało wywalczone przez odważne, zdeterminowane i mądre kobiety. To także dzięki nim Polska jest demokratycznym krajem, w którym wolność i równość to wartości fundamentalne - mówiła posłanka, odnosząc się do uzasadnienia uchwały.

Projekt skrytykowała jednak Anna Sobecka z PiS - była też jedną z trzech osób, które wstrzymała się od głosu. Podkreśliła, że prawa kobiet w Polsce są przestrzegane, a współczesna Polka ma wszelkie prawa i swobody obywatelskie. - Jestem przeciwna temu wnioskowi - zadeklarowała. Wypomniała posłankom Nowoczesnej m.in. udział w tzw. czarnych protestach przeciwko zaostrzeniu prawa aborcyjnego. Wskazywała na postawę feministek, które pod sztandarem walki o prawa kobiet walczą o - jak mówiła - własne interesy; wskazała w tym kontekście m.in. domaganie się aborcji na życzenie.

Iwona Śledzińska-Katarasińska z PO oceniła, że wypowiedź Sobeckiej pokazuje, kto o czym myśli, gdy mówi się o prawach kobiet; wskazała, że dyskutowana uchwała jest o prawach wyborczych. - Pani powinna poprzeć tę uchwałę, ta uchwała jest o tym, że pani jest dzisiaj w Sejmie. Jesteśmy tutaj i chyba wszystkie jesteśmy z tego dumne - dodała.

Projekt uchwały poparła m.in. Joanna Lichocka z PiS. Zastrzegła, że chciałaby jednak kilku zmian. Wskazała m.in., że warto zaznaczyć w uchwale, że sytuacja kobiet w Polsce była nieco inna, niż na zachodzie Europy, w kulturze protestanckiej. Proponowała też, by wymienić w uchwalę Michalinę Mościcką, żonę Ignacego Mościckiego, od 1926 r. pierwszą damę II RP.

Projekt poparł również Krzysztof Czabański z PiS, który jednak opowiedział się za usunięciem ostatniego akapitu uchwały. Mówił on, że Sejm RP, ustanawiając rok 2018 Rokiem Praw Kobiet, "potwierdza niezbywalność pełnoprawnego korzystania z wszelkich swobód obywatelskich, politycznych, wolności wyboru, samostanowienia kobiet i mężczyzn, a także deklaruje, że dołoży wszelkich starań, aby jakiekolwiek nierówności i niesprawiedliwości przestały istnieć".

- Mamy podkreślić swój hołd dla kobiet, które wtedy działały i dla państwa, które stworzyło do tego warunki, nie wprowadzajmy innych wątków - zaproponował. Jak dodał, w kontekście uzasadnienia ostatni akapit budzi podejrzenia próby instrumentalizacji uchwały.

W uzasadnieniu napisano m.in.: "W dniach, w których kwestia praw kobiet znów dzieli Polaków, a tysiące manifestantów wychodzi na ulice miast, aby wyrazić swój sprzeciw wobec prób przedmiotowego traktowania kobiet, Sejm RP powinien potwierdzić, że nie ma odwrotu od zasad równości wszystkich obywateli, poszanowania swobód obywatelskich i politycznych, a wszelkie przypadki dyskryminacji będą z całą mocą piętnowane i likwidowane".

Akapit, o którym mówił Czabański, budził również wątpliwości Bogusława Sonika z PO i Barbary Bubuli z PiS, która pytała m.in., czy Rok Praw Kobiet będzie wykorzystywany do walki o aborcję na życzenie.

Odnosząc się do wątpliwości posłów, Stępień podkreślała, że zgłoszona przez jej klub inicjatywa ma łączyć, a nie dzielić.

Ostatecznie ostatni akapit usunięto; wprowadzono też kilka innych poprawek do treści uchwały.

# data[].attributes.attachment_link.title
Poruszenie po słowach Anny Sobeckiej. Rok Praw Kobiet? "Jestem przeciwna"

# data[].attributes.attachment_link.description
Sejmowa Komisja Kultury i Środków Przekazu rekomendowała Sejmowi przyjęcie uchwały dotyczącej ustanowienia roku 2018 Rokiem Praw Kobiet. Za przyjęciem wniosku głosowało 15 członków komisji, nikt nie był przeciwko, troje wstrzymało się od głosu. Wśród wstrzymujących się była posłanka Anna Sobecka. Początkowo przeciwna, ostatecznie wstrzymała się od głosu.

# data[].attributes.headline
2018 został ustanowiony w Polsce Rokiem Praw Kobiet 

# data[].attributes.subject
2018 został ustanowiony w Polsce Rokiem Praw Kobiet 

# data[].attributes.body
I to najgorsza wiadomość, jaką kobiety mogły dostać od posłów ...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Każdemu choć odrobinę zorientowanemu w obecnej sytuacji kobiet w Polsce może się wydawać, że gloryfikowanie praw równościowych w naszym kraju musi być żartem. Nawet nie żartem, żart ma w sobie jakąś dozę finezji. A to jest grubo ciosana beka. Jedno jest pewne, dla samych zainteresowanych raczej nic dobrego z tego nie wyjdzie.

To nieprawdopodobne, jaką zgodnością w obraniu patronów 2018 roku wykazały się wszystkie kluby parlamentarne. Wszystkie bez wyjątku uznały, że celebrowanie stulecia przyznania praw kobietom to fantastyczny pomysł. Najbardziej martwi mnie właśnie ten element celebracji. Niepokojący są też inni współpatroni najbliższych 12 miesięcy. Czyli Arcybiskup Ignacy Tokarczuk, Irena Sendlerowa oraz Jubileusz 250-lecia konfederacji barskiej.

Co może martwić w tak zacnym towarzystwie? To, że zarówno wymienione osoby, jak i wydarzenia należą już bardzo do przeszłości, jedne bardziej odległej inne mniej. Dziś można je wspominać, mówić o ich niebagatelnym wpływie na historię, na życie innych ludzi, odwadze, mądrości itp. Niestety nie mają już realnego wpływu na rzeczywistość, nie są elementem gorących dyskusji. I wygląda na to, że z prawami kobiet dzieje się podobnie.

Prekursorzy feminizmu i gender
Czy tylko ja mam wrażenie, że przypominanie wyborcom, że w 1918 roku byliśmy europejskimi pionierami w równouprawnieniu jest strzałem w kolano? Stwierdzenie sprzed całego wieku, że "wyborcą do Sejmu jest każdy obywatel państwa bez względu na płeć" wydaje się jednak zdecydowanie bardziej rewolucyjne niż to, przed którym tak bardzo niedawno buntowali się niektórzy parlamentarzyści - a było zapisane w Konwencji Antyprzemocowej - że przemoc nie może być motywowana ani religią, ani kulturą, ani płcią.

O tym, jak Polska międzywojenna (czyli podkreślmy raz jeszcze - ta sprzed stu lat) przeganiała w kontekście równouprawnienia Polskę obecną, pisała jakiś czas temu Magdalena Graff w swoim felietonie o żeńskich końcówkach. W dwudziestoleciu międzywojennym i przed pierwszą wojną światową określenia takie jak doktorka, czy wyborczyni były powszechnie stosowane.

Dziś z kolei jedna z najbardziej wyróżniających się posłów (sic!) nie uznaje formy posłanka, i każe się tytułować jako poseł. Dość jednak o tym, jak dobrze było. Teraz kilka słów o tym, dlaczego Rok Praw Kobiet oznacza, że będzie gorzej, a nawet źle.

Nie czcij mnie
Do znudzenia, jak mantrę powtarza się, że kobietom w Polsce oddaje się szczególną cześć. Że są one niezwykle szanowane, a całe hordy dzielnych ułanów i husarzy będą ich broniły przed najeźdźcami, zwłaszcza tymi muzułmańskimi. Nie będę po raz kolejny podawała statystyk dotyczących przemocy domowej w Polsce czy liczby gwałtów (choć gwałty akurat są bardzo niedoszacowane, bo kobiety po prostu wstydzą się je zgłaszać). Powszechna pogarda wobec kobiet w mediach i kulturze, w komentarzach pod tekstami i po prostu, na ulicy, miejscu pracy czy urzędzie jest dla czcicieli płci pięknej transparentna, niezauważalna wdrukowana w DNA. Ale każdy zapytany o stosunek do kobiet w Polsce powie: Polsce są otoczone szczególną estymą.

I to prawda. No prawie prawda. Bo nie chodzi o cześć wobec kobiet, ale czczenie wyobrażenia kobiety. Na przykład tych nienarodzonych, które nie mają jeszcze ciała albo tych, które już nie żyją, bo nie mają już ciała. Rewelacyjnie jest czcić na przykład matkę - oczywiście nie na co dzień, ale tak ogólnie, że "matkę to ty szanuj" albo "matka jest tylko jedna". Matka jako matka jest więc kobietą aseksualną, więc z nią też nie ma problemu. No chyba że taka matka zdecyduje się wyjść z wyobrażenia matki i zachować nie po matkowemu, wtedy cześć już się nie należy.

Podobnie jest z żoną. Żona jest absolutnie do szanowania i do wykonywania obowiązków małżeńskich. Bardzo piękny wykład na temat tego, jak powinna się zachowywać żona dał nam ostatnio radny Rafał Piasecki. I jeśli taka żona nagle się odżoni, czyli sprzeciwi, wyrazi niezgodę na jakieś działania męża, to oczywiste jest, że żoną być przestaje. I cześć się nie należy.

Aby doprecyzować, cześć i szacunek należy się kobietom wyobrażonym i bezcielesnym oraz zawsze, ale to zawsze w kontekście narzucanym przez mężczyznę. Aby był ten szacunek, kobieta nie musi wyłącznie być, to jej się nie należy z nadania, ona musi spełnić gros niespełnialnych warunków.

I dlatego świętowanie Praw Kobiet jest najgorszym prognostykiem na przyszłość. Czczenie odbiera podmiotowość, sprawczość. Czczenie oznacza zamknięcie w ołtarzyku, położenie sztucznych kwiatów i zapalenie znicza.

Zgłaszam więc projekt, by rok 2018 przechrzcić na rok egzekwowania Praw Kobiet. I zamiast honorować nieżyjące już posłanki i senatorki, docenić pracę fantastycznych samorządowczyń, przywrócić pamięć o kobietach Solidarności, ułatwić kobietom dostawanie się na urzędy publiczne i piastowanie ich.

Cześć i chwała bohaterom.

Prawa są do respektowania.

# data[].attributes.attachment_link.title
2018 został ustanowiony w Polsce Rokiem Praw Kobiet. I to najgorsza wiadomość, jaką kobiety mogły dostać od posłów

# data[].attributes.attachment_link.description
Każdemu choć odrobinę zorientowanemu w obecnej sytuacji kobiet w Polsce może się wydawać, że gloryfikowanie praw równościowych w naszym kraju musi być żartem. Nawet nie żartem, żart ma w sobie jakąś dozę finezji. A to jest grubo ciosana beka. Jedno jest pewne, dla samych zainteresowanych raczej nic dobrego z tego nie wyjdzie.

# data[].attributes.headline
Wszystkie kluby za ustanowieniem roku 2018 Rokiem Praw Kobiet

# data[].attributes.subject
Wszystkie kluby za ustanowieniem roku 2018 Rokiem Praw Kobiet

# data[].attributes.body
Sejmowe głosowanie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sejm: Wszystkie kluby za ustanowieniem roku 2018 Rokiem Praw Kobiet źródło: ShutterStock

Wszystkie kluby parlamentarne opowiedziały się w czwartek za ustanowieniem roku 2018 Rokiem Praw Kobiet. To inicjatywa posłów Nowoczesnej, którzy chcą w ten sposób uczcić 100. rocznicę przyznania Polkom praw wyborczych i oddać hołd pierwszym parlamentarzystkom.

Przedstawicielka PiS Joanna Lichocka mówiła, że w jej odczuciu kobiety w Polsce zawsze cieszyły się pełnią praw. Przypomniała postaci kobiet, które na równi z mężczyznami walczyły z bronią w ręku o odzyskanie przez Polskę niepodległości. "To jest prawdziwy wymiar praw kobiet w Polsce" - powiedziała dodając, że jej klub popiera uchwałę.

"Historycznie mieliśmy wspaniałe kobiety, to prawda. Ale to nie ma być tylko uchwała historyczna" - odpowiedziała Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO). Jak dodała, uchwała ma dotyczyć tego, jak prawa kobiet są postrzegane tu i teraz.

Podobnego zdania była Elżbieta Zielińska (Kukiz'15). "Musimy docenić pracę kobiet, których na co dzień nie widać - pracę matek w rodzinach wielodzietnych, pracę kobiet wykluczonych z debaty publicznej, które nie mogą wyjść na ulicę i protestować, bo ciężko pracują w domu" - powiedziała.

Monika Rosa (N) zaapelowała, by w Roku Praw Kobiet posłowie pochylili się nad sytuację kobiet dzisiaj. "Razem eliminujmy przemoc domową i mobbing motywowany różnicą płci. Kobiety nie mogą słyszeć, że mają milczeć i słuchać, bo są tylko kobietami (...), że gwałt to ich wina, bo źle się ubrały. Chcą mieć równą płacę za tę samą pracę i równe prawa w rodzinie" - przekonywała.

Urszula Pasławska (PSL) podkreśliła, że w ostatnich kilkunastu latach proces walki o prawa kobiet przyspieszył i dokonało się wiele dobrego. "Niestety, w ciągu ostatniego roku ten proces został zatrzymany, przyjęto wiele antykobiecych ustaw" - mówiła. Dodała, że PSL wspiera uchwałę z nadzieją, że przyczyni się ona do rozpoczęcia dyskusji o tym, jak wspierać prawa kobiet.

Michał Kamiński (UED) zauważył, że jest dumny, że w Polsce kobieta już po raz trzeci stoi na czele rządu. Jednocześnie wyraził ubolewanie, że "z trybuny sejmowej kobiety słyszą zapowiedzi wycofania się z konwencji antyprzemocowej albo słyszą, że antykoncepcja i zapłodnienie in vitro to zło".

Małgorzata Zwiercan (WiS) zaznaczyła, że posłowie chcą tą uchwałą wyrazić uznanie dla pierwszych parlamentarzystek. "Nie mam wątpliwości, że ta decyzja marszałka Piłsudskiego, która stawia Polskę w czołówce walki o prawa kobiet, jest warta podjęcia uchwały. Jednocześnie proszę, aby ta uchwała nie stała się pretekstem do kolejnej awantury" - zaapelowała Zwiercan.

W projekcie uchwały czytamy, że "28 listopada 1918 r. Józef Piłsudski, Tymczasowy Naczelnik Państwa, podpisał dekret o ordynacji wyborczej do Sejmu Ustawodawczego. W art. 1 tego dekretu określono, że wyborcą do Sejmu jest każdy obywatel państwa bez różnicy płci. W art. 7 stwierdzono, że wybieralni do Sejmu są wszyscy obywatele i obywatelki państwa posiadający czynne prawo wyborcze+".

W projekcie zaznaczono także, że Sejm RP, ustanawiając rok 2018 Rokiem Praw Kobiet, "wyraża uznanie pierwszym parlamentarzystkom: Gabrieli Balickiej, Jadwidze Dziubińskiej, Irenie Kosmowskiej, Marii Moczydłowskiej, Zofii Moraczewskiej, Annie Piaseckiej, Zofii Sokolnickiej, Franciszce Wilczkowiakowej oraz wszystkim orędowniczkom walki o równouprawnienie".

# data[].attributes.attachment_link.title
Sejm: Wszystkie kluby za ustanowieniem roku 2018 Rokiem Praw Kobiet

# data[].attributes.attachment_link.description
Sejm: Wszystkie kluby za ustanowieniem roku 2018 Rokiem Praw Kobiet źródło: ShutterStock Wszystkie kluby parlamentarne opowiedziały się w czwartek za ustanowieniem roku 2018 Rokiem Praw Kobiet. To inicjatywa posłów Nowoczesnej, którzy chcą w ten sposób uczcić 100. rocznicę przyznania Polkom praw wyborczych i oddać hołd pierwszym parlamentarzystkom.

# data[].attributes.headline
Prawa kobiet - czy w Polsce należy się o nie bać?

# data[].attributes.subject
Prawa kobiet - czy w Polsce należy się o nie bać?

# data[].attributes.body
IX Kongres Kobiet

# data[].attributes.attachment_link.title
Prawa kobiet - czy w Polsce należy się o nie bać? W Poznaniu obradował IX Kongres Kobiet

# data[].attributes.attachment_link.description
Poznań od 9 do 10 września opanowały kobiety. Stało się to za sprawą IX Kongresu Kobiet. Wydarzenie to gromadzi co roku nie tylko kobiety, ale i mężczyzn. Uczestnicy kongresu różnią się prawie wszystkim - zajmowanym statusem społecznym, wykształceniem, poglądami. Łączy ich walka o prawa kobiet.

# data[].attributes.body
„Niektórzy mówią, że pigułka, inni, że liberalizacja aborcji, jeszcze inni, że praca poza domem. Ktoś jednak ośmiela się powiedzieć: pralka”.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Na łamach katolickiego dziennika „L'Osservatore Romano" włoska publicystka, Giulia Galeotti, napisała zdania, które przejdą do historii jako jedna na najprostszych teorii emancypacji:
„Niektórzy mówią, że pigułka, inni, że liberalizacjaaborcji, jeszcze inni, że praca poza domem. Ktoś jednak ośmiela się powiedzieć:pralka".
Pralka jest tu symbolem sprzętu, który pozwolił kobietom wyrwać się z domów. Sprawiła, że nie musiały poświęcać całego dnia na zajmowanie się domem. Wszystkie domowe sprzęty ułatwiające życie uwolniły kobiety od kieratu, jaki miały narzucony przez setki lat.

Według Giulii, technika sprawiła, że panie nie musiały spędzać całego dnia nad balią, trąc ubrania i niszcząc sobie ręce w mydlinach. Mogły iść do pracy, zająć się swoimi sprawami i mieć czas dla siebie. Przestały być niewolnicami prania.

Ta teoria nie podoba się ruchom feministycznym, ponieważ marginalizuje ich wpływ na równouprawnienie i emancypację. Jednak, jak dowodzi Giulia, zwykłe kobiety nie miały czasu na angażowanie się w ruch i porzucenie domu. Zmieniły to dopiero sprzęty domowe, które pozwoliły im wyrwać się spod wpływu mężczyzn. Panie mogły iść do pracy, zarabiać własne pieniądze, wieść normalne życie.

W pewnych kwestiach nie można odmówić dziennikarce racji. Pralka dała jednak paniom nie tyle wyzwolenie, co więcej czasu, dalej przecież istniał podział, według którego mężczyźni odpowiadają za wyżywienie, a ich partnerki zajmują się domem, tyle że przy pomocy sprzętów.

Zobacz także:
Czy feminizm wyszedł nam na dobre? Katolickie feministki zawalczą o prawa kobiet Joanna Martel

# data[].attributes.attachment_link.title
Emancypacja zdaniem Kościoła - Papilot.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Na łamach katolickiego dziennika „L'Osservatore Romano" włoska publicystka, Giulia Galeotti , napisała zdania, które przejdą do historii jako jedna na najprostszych teorii emancypacji: „Niektórzy mówią, że pigułka, inni, że liberalizacjaaborcji, jeszcze inni, że praca poza domem. Ktoś jednak ośmiela się powiedzieć:pralka". Pralka jest tu symbolem sprzętu, który pozwolił kobietom wyrwać się z domów.

# data[].attributes.headline
Przemoc ze względu na płeć w miejscu pracy

# data[].attributes.subject
Przemoc ze względu na płeć w miejscu pracy

# data[].attributes.headline
Wychowanie chłopców do szacunku i miłości do kobiet

# data[].attributes.subject
Wychowanie chłopców do szacunku i miłości do kobiet

# data[].attributes.attachment_link.title
Wortal Jana Pawła II Wielkiego - Pokolenie JP2

# data[].attributes.attachment_link.description
Wortal Jana Pawła II Wielkiego - Pokolenie JP2

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Od wieków kobiety miały władzę w postaci uroku osobistego. To dawało im wiele. Widocznie za mało, skoro chciały więcej. Co teraz mają? Zapewne brak czasu na pójście do fryzjera. Zresztą, po co? Feminizm wyklucza wszelkie manifestowanie swojej kobiecości. A kobiety pokazujące nogi są ganione przez wojujące feministki. One postawiły na rozwój wewnętrzny. Pokazały facetom, że nie są słabymi istotkami, tylko prężnymi i twardymi osobowościami.

Nieraz kobiety udowodniły, że potrafią dosłownie wszystko. Teraz nie ma odwrotu. Wiernie trwają przy swoich postanowieniach i deklaracjach: Mogę wszystko! Zaczynają się jednak pojawiać głosy (i to ze strony samych zainteresowanych, czyli feministek), że brakuje im w innych kobietach delikatności, subtelności, a przede wszystkim - kobiecości.

Cały problem zainicjowały same panie, twierdząc, że są dyskryminowane przez mężczyzn. Podsycano to typowym modelem rodziny, gdzie mąż pracuje, żona gotuje, leży i pachnie. Ale przecież takich czasów nigdy nie było. Od wieków kobiety pracowały - czy to w polu, czy to w zakładzie, a pieniądze przez nie zarobione szły na mężczyzn. O to cała walka feministek się zaczęła. No, i oczywiście, kobiety zapragnęły lepszych posad niż np. szwaczka.

Wróćmy na moment do historii. Dawniej kobiety uwodziły mężczyzn biustem czy nogami, nie inteligencją. Współczesne panie mają żal do feministek, że przez nie, facet boi się podrywać kobietę. A wynika to z tego, że kobiety, zamiast przyjmować komplementy, wyzywają mężczyzn na walkę słowną. Pytanie nasuwa się samo - Co złego było w przepuszczaniu kobiet w drzwiach czy adorowaniu ich kwiatami?

A co ze współczesnym macierzyństwem? To drażliwy temat, ale dość istotny. Nie czarujmy się, zajście w ciążę jest bardzo niemodne. A feministki nie promują trendu bycia mamą. Dodatkowo, twierdzą, że rodzina jest formą zniewolenia kobiety. Tak naprawdę wszystko zależy od upodobań.

A jak czuje się kobieta, która rzuca pracę w korporacji na rzecz rodziny? Otóż, czuje się gorsza. Gdyby jednak tego nie zrobiła, jej pozycja żony i matki bardzo by na tym ucierpiała. Nie chodzi o to, aby teraz naraz wszystkie kobiety zaczęły rodzić dzieci, ale gdyby wszystkie myślały, że rodzina to zło najgorsze, drogie Panie, świat przestałby istnieć.

Najzabawniejsze jest to, że większość kobiet podających się za feministki, niewiele wie o samej filozofii feminizmu. To dość smutne, że jest on kobietom znany głównie ze środków masowego przekazu. Wyobraźmy sobie sytuację, że osoba medialna, powiedzmy pod postacią Kazimiery Szczuki, wygłasza słowa: „Moja macica należy do mnie", „Kopernik był kobietą". I co? I nic. Nawet jeśli kobieta czuje się feministką, trudno jej się utożsamić z tymi deklaracjami. A przecież adresatką tych słów powinna być właśnie każda przeciętna kobieta z miasta X.

Zbyt radykalnie, zbyt brutalnie, zbyt ideologicznie. Efekt odwrotny do zamierzonego. Zamiast podziwu, jest zdziwienie i zniesmaczenie. I najczęściej odczuwają je nie mężczyźni, lecz kobiety.

Kolejna dość zabawna sytuacja wynika przy temacie dyskryminacji. Na każdym etapie, u każdej kobiety, przychodzi myśl, że facetowi jest łatwiej, że ma więcej możliwości i sposobności zaistnienia. Ale, jak słusznie ktoś zauważył, kobiety są grupą, która nie dość, że sypia ze swoimi „oprawcami", to jeszcze ich bardzo kocha. Przecież nie da się współżyć z facetem i ciągle zaostrzać z nim walkę. To taki wewnętrzny dysonans. Feministki powinny skupić się na zmianie obyczajowości, prawa, a nie relacji damsko-męskich.

Kobiety doprowadziły do tego, że mężczyzna, zamiast zadbać o nas i o dom, zwalnia się z tej odpowiedzialności. Współczesny facet to mniej nakierowany na karierę, a bardziej zadbany, partnerski osobnik. Taka postawa drażni kobiety, bo po to wyszły z cienia i zaczęły walczyć, aby mieć z kim. Przecież jasno określiły cele: pokazać mężczyznom, kto może być lepszym szefem. W efekcie, dojdzie do tego, że współczesne kobiety będą walczyły same ze sobą.

Feministki każą nam wybierać - albo powinnyśmy być matkami, albo żonami, albo też karierowiczkami. A prawda jest taka, że decyzja musi wynikać z nas samych, z naszych wewnętrznych potrzeb i możliwości. Po co zmuszać panią Krysię z miasta Y, aby pokazywała waginę na hanifach i krzyczała: „To jest moje!". A jeśli nie pokaże, to pomyśli sobie: „Jestem taka słaba, jestem taka beznadziejna, jestem kurą domową".

Pamiętajcie jednak jedno - feminizm mimo wszystko dał nam dużo. Uświadomił wiele praw, które nam się należą. Pokazał nam, że jeśli czegoś nie chcemy, nie musimy. Ale nie dajmy się zwariować. I pod żadnym pozorem nie myślmy co wieczór, że leży obok nas wróg pod postacią mężczyzny.

# data[].attributes.attachment_link.title
Czy feminizm wyszedł nam na dobre? - Papilot.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Od wieków kobiety miały władzę w postaci uroku osobistego. To dawało im wiele. Widocznie za mało, skoro chciały więcej. Co teraz mają? Zapewne brak czasu na pójście do fryzjera. Zresztą, po co? Feminizm wyklucza wszelkie manifestowanie swojej kobiecości. A kobiety pokazujące nogi są ganione przez wojujące feministki. One postawiły na rozwój wewnętrzny.

# data[].attributes.headline
Kobieta i mężczyzna w Rzeczy Pospolitej Polskiej mają równe prawa w życiu rodzinnym, politycznym, społecznym

# data[].attributes.subject
Kobieta i mężczyzna w Rzeczy Pospolitej Polskiej mają równe prawa w życiu rodzinnym, politycznym, społecznym

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„...Wtedy to Pan sprawił, że mężczyzna pogrążył się w śnie głębokim, i gdy spał, wyjął jedno z jego żeber, a miejsce to zapełnił ciałem. Po czym Pan Bóg z żebra, które wyjął z mężczyzny, zbudował niewiastę. A gdy ją przyprowadził do mężczyzny, mężczyzna powiedział: „Ta dopiero jest kością z moich kości
i ciałem z mojego ciała!. Ta będzie się zwała niewiastą, bo ta z mężczyzny została wzięta."..."
Księga Rodzaju; 2,20-3,19

To przeszłość każdego z nas. Oto jak powstała kobieta, z żebra mężczyzny. Od tej pory tworzyli jedność. „...Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem..."O tych niezwykle ważnych słowach, o których każdy z nas, zarówno wierzący jak i nie, często zapomina we współczesnym świecie. Kobieta nie zawsze jest traktowana w należyty jej sposób. Często nie stanowi takiej jedności z mężczyzną jak kiedyś. Ale nie o tym chce pisać. Chciałabym poruszyć pewien, często drażliwy, temat o tym, że kobieta nie jest traktowana w życiu politycznym, rodzinnym, społecznym i gospodarczym na równi z mężczyznami. Zapomina się, że zapis konstytucyjny daje jej takie same prawa jak mężczyźnie. Coraz częściej kobietę się wykorzystuje, stawia się jej warunki, których często nie jest w stanie spełnić, ignoruje i dyskryminuje. To tylko niektóre z licznych przejawów nierówności panującej we współczesnym świecie. Czy kobieta rzeczywiście jest dyskryminowana?. Czy we współczesnym świecie znaczy tyle samo, co sześćdziesiąt lat wcześniej?. Jakie ma dzisiaj prawa i czy są one przestrzegane?. A może to kobieta sama do tego doprowadziła?. Na te wszystkie pytania, które zapewne ciekawią wszystkich, niezależnie od płci i wieku, należy wreszcie dać odpowiedz. Wszystkich Was zachęcam do przeczytania mojego referatu na ten właśnie temat. Mam nadzieję, że po jego przeczytaniu, niektórzy zmienią swoje zdanie.

RODZINA

Odkąd pamiętamy kobiety zawsze odgrywały ważną rolę. Były nie tylko matkami i żonami, które ograniczone były kuchnią
i domowymi pracami, ale także strażniczkami ciepła rodzinnego, a nawet polskiej tradycji. Odgrywały także ważną rolę w życiu politycznym
i społecznym. Historia Polski była trudna i zmusiła nas do pewnego rodzaju podziału obowiązków. Mężczyzn obowiązkiem była zawsze bohaterska walka,
a kobiet wychowywanie dzieci. I w ten prosty sposób w tradycji Polskiej powstała tak zwana „matka-polka", która stała się symbolem ciepła rodzinnego i poświęcenia. Oczekiwano od niej rezygnacji z osobistych marzeń, aspiracji, zainteresowań, w imię rodziny i narodu. Symboliczne znaczenie określenia "matka-Polka" jest wciąż żywe. Od kobiet wciąż oczekuje się poświęcenia osobistych ambicji na rzecz kariery zawodowej męża oraz potrzeb dzieci. Te wszystkie „cechy", jakie zostały wyżej wymienione, wpisały się tak w krajobraz naszego życia, że przerodziły się w stereotyp, który istnieje w naszej świadomości nie zmiennie. Z czasem zapomniano o tym, że kobieta też może chcieć pracować, zarabiać na życie a nie tylko ograniczać się do roli „kury domowej". Wiele kobiet nadal akceptuje rolę "matki-Polki", która heroicznie
i z entuzjazmem podejmuje podwójne brzemię pracy zawodowej i domowych obowiązków.
Już z wyżej wymienionych pewnych stereotypów wynika, że w życiu rodzinnym kobieta nie jest traktowana na takich samych prawach jak mężczyzna. Często jest tak, że maż lub partner oddał jej terytorium, którego sam nie chce zajmować. Od gotowania i sprzątania woli rozrywki lub zajęcia dające prestiż i pieniądze. Mężczyzna powierza kobiecie prowadzenie domu i wychowanie dzieci, a jeśli nie podoba mu się sposób, w jaki wykonuje ona te obowiązki, wykorzystuje swoją dominującą pozycję w rodzinie, aby dać wyraz swojemu niezadowoleniu. Powszechnie uważa się również, że małżeństwo i szczęśliwe życie rodzinne stanowią dla przeciętnej polskiej kobiety najwyższą wartość. Tę wątpliwą prawdę często przywołuje się jako uzasadnienie poglądu, wedle, którego kobiety powinny zajmować się prowadzeniem domu i wychowywaniem dzieci, gdyż jest to ich naturalna rola, zgodna ponadto z wyznawanym przez nie systemem wartości. Na szczęście ostatnie badania pokazują, że rodzina jest w niemal równym stopniu ważna dla kobiet (87%), jak i dla mężczyzn (80%). Kariera zawodowa zajmuje w hierarchii wartości obydwu płci miejsce niższe niż rodzina. W badaniach przeprowadzonych przez Centrum Badania Opinii Społecznej w 1997 roku pytano Polki m.in. o najlepszy sposób godzenia życia rodzinnego i zawodowego. 54% ankietowanych odpowiedziało, że przedstawiciele obojga płci powinni tyle samo czasu poświęcać na zajmowanie się domem i dziećmi, jak i na pracę zawodową; 30% uważało, że tylko mąż powinien pracować, zarabiając wystarczająco dużo, by zaspokoić potrzeby rodziny, natomiast żona powinna zajmować się prowadzeniem domu, wychowywaniem dzieci i organizacją życia towarzyskiego rodziny. 15% badanych jest zdania, że oboje partnerzy powinni pracować zawodowo - z zastrzeżeniem, że gdy mąż poświęca więcej czasu na pracę zawodową, wówczas na żonę spada odpowiedzialność za dom i resztę rodziny. Raport CBOS kończy się wnioskiem, że coraz więcej kobiet modyfikuje swoje życie rodzinne ze względu na własną aktywność zawodową i ma silniejsze poczucie bezpieczeństwa tak w życiu prywatnym, jak i na rynku pracy.

GOSPODARKA

Kobiety stanowią zdecydowana większość wśród pracowników ochrony zdrowia, edukacji, usług hotelowych i gastronomicznych a także pośrednictwa finansowego. Największy odsetek kobiet jest zatrudniony jako specjaliści (w tym 60% jako nauczyciele), jako technicy i średni personel (głównie jako personel rolnictwa i ochrony zdrowia), jako pracownicy biurowi (głównie pracownicy obsługi biurowej), a także pracownicy przy pracach prostych (głównie w handlu i usługach). Około 75% pracujących kobiet występuje w roli średniego personelu.
Dzięki wielu innym badaniom, przeprowadzonych w Polsce, możemy także dowiedzieć się, że kobiety mają gorszą niż mężczyźni pozycje na rynku pracy. Płace, jakie otrzymują kobiety są niższe, mężczyźni częściej niż kobiety pracują w zawodach przynoszące lepsze zarobki, więcej czasu też poświęcają na pracę. Coraz częściej też wymaga się od kobiet lepszego wykształcenia i wyższych kwalifikacji niż od mężczyzn, którzy ubiegają się o to samo stanowisko. Co więcej, kwalifikacje i wykształcenie schodzą często na dalszy plan, pracodawcy, bowiem już w czasie rozmów wstępnych pytają przede wszystkim o rodzinny status kandydatki, a dopiero potem o konkretne kompetencje zawodowe. Kobiety podczas rozmów kwalifikacyjnych pytane są o wiek, stan cywilny i plany na przyszłość. Zdarza się, że żąda się od nich - wbrew prawu - zaświadczenia, że nie są w ciąży, lub też oświadczenia, że przez jakiś okres nie zajdą w ciążę. Pomimo licznych regulacji, które mają chronić zatrudnienie kobiet ciężarnych i wychowujących małe dziecko, często są one bezprawnie zwalniane. Najczęstszym przekonaniem jakie panuje wśród pracodawców jest fakt, że kobieta nigdy nie jest we właściwym wieku: póki jest młoda, to przeszkodą są małe dzieci - jeśli je posiada. Jeśli ich nie posiada, to przecież zawsze może je mieć; a jak dzieci są duże to i kobieta ma odpowiednią ilość lat. Gdy kobieta przekroczy 35 rok życia jest traktowana przez pracodawców tak jakby była tuż przed zgonem.
POLITYKA
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku przyznano kobietom i mężczyznom czynne i bierne prawa wyborcze na takich samych zasadach. Przed II wojną światową udział kobiet we władzach ustawodawczej i wykonawczej był jednak minimalny. Kobiety stanowiły 2% członków Sejmu i 5% członków Senatu. Warto zapamiętać niektóre z pierwszych posłanek - wśród pierwszych kobiet zasiadających w polskim Sejmie wymienić należy Irenę Kosmowską, posłankę na Sejm w latach 1919-1930 z listy PSL Wyzwolenie, działaczkę Ligi Obrony Praw Człowieka
i Obywatela. Była ona pierwszą kobietą w rządzie - wiceministrem opieki społecznej w Rządzie Tymczasowym. W prezydium Sejmu pierwsza kobieta pojawia się w 1922 roku jako sekretarz tymczasowego prezydium. Reprezentacja kobiet w parlamencie znacznie zmniejszyła się po 1989 roku. Udział kobiet w parlamentach w różnych krajach gwałtownie spadł: w Bułgarii z 21% do 9%, w Czechosłowacji (w 1990 roku jeszcze istniała Czechosłowacja) z 30% do 6%, w NRD wynosiła 32%, w Niemczech 21%, na Węgrzech spadła z 21% do 7%, w ZSRR z 35% do 14% w 1990 r. W Polsce natomiast udział kobiet w parlamencie po 1989 roku także spadł i nadal utrzymuje się na tym samym, bardzo niskim poziomie (13%).
Analizy dotyczące polityki, demokracji czy porządku prawnego prowadzone z perspektywy kobiet budzą często wątpliwości, czy płeć powinna być brana pod uwagę przy tworzeniu porządku prawnego lub społecznego. W literaturze feministycznej podkreśla się jednak, że takie pytanie powinno być przede wszystkim postawione w odniesieniu do obecnej sytuacji i do już istniejącego prawa i porządku społecznego. Regulacje prawne czy reguły życia politycznego przedstawiane jako "neutralne pod względem płci" zdaniem autorek feministycznych najczęściej nie są wolne od wpływu płci, gdyż odzwierciedlają męskie interesy i wartości. Dyskryminacja kobiet nie następuje już obecnie, tak jak było to np. w XIX wieku, przez niedopuszczenie kobiet do atrakcyjnych zajęć czy stanowisk, ale ma swoje źródło w strukturze społecznej, która faworyzuje mężczyzn - to mężczyźni definiują zasługi, do mężczyzn dostosowywane są standardy, oczekiwania i kryteria awansów w pracy zawodowej i w życiu publicznym, do męskich doświadczeń dostosowuje się regulacja prawna, do męskich preferencji - zasady i zakres ingerencji państwa w życie jednostki. Dlatego do stworzenia równości kobiet i mężczyzn nie wystarcza usunięcie dyskryminacji, ale nadanie władzy. "Równość wymaga nie tylko równych szans przy obsadzaniu zdefiniowanych przez mężczyzn ról, ale także tworzenia ról definiowanych przez kobiety (....) takie nadanie władzy mogłoby radykalnie zmienić kształt naszego społeczeństwa".
ŻYCIE SPOŁECZNE
Telewizja to najpotężniejsze medium. Postacie i idee prezentowane w filmach fabularnych i dokumentalnych głęboko oddziałują na przekonania widzów, ich styl życia, zachowania i potrzeby. Właśnie potrzeby są szczególnie wdzięcznym materiałem dla reklam, które oferują gotowe wzorce do naśladowania i wdrukowują je - pod postacią całkiem nowych, sztucznie wytwarzanych potrzeb - w ludzkie umysły. Barbara Pietkiewicz w książce pt. „Portrety kobiet i mężczyzn" pisze: "Społeczeństwo tak postrzega kobiety, jak portretuje je telewizja". Dzisiaj, wizerunek kobiety kreowany jest przede wszystkim z myślą o gustach milionów widzów telewizyjnych reklam i milionów nabywców reklamowanych towarów. Większość producentów uważa kobiety za najważniejszą potencjalną grupę nabywców i do nich adresuje przygotowywane wielkim nakładem sił i środków kampanie reklamowe. Istnieją dwie przyczyny takiego nastawienia twórców reklam. Po pierwsze, większość reklam zachęca do zakupów żywności i wyrobów chemii gospodarczej, czyli produktów używanych, na co dzień przez kobiety. Po drugie, większość zakupów, w tym także przeznaczonych dla mężczyzn, nadal - mimo równouprawnienia - dokonują kobiety.
Specjaliści od reklamy twierdzą, że najprostszym sposobem pozyskania klienta jest odwołanie się do wyznaczających hierarchię i porządek społeczny stereotypów, które znajdują swe odbicie w codziennych zachowaniach, podziale obowiązków domowych i zrytualizowanych formach życia społecznego. To, dlatego kobiety w reklamach, w aż dwóch trzecich przypadków, przedstawiane są w trakcie prac domowych, a w pozostałej jednej trzeciej ukazywane są jako obiekt seksualny. Kobiety występują w reklamach trzy razy częściej niż mężczyźni i niemal zawsze w stereotypowych rolach. W rezultacie, wbrew wyrażanym niekiedy opiniom, iż "reklama nie tworzy tych stereotypów, a jedynie sięga po nie, by jak najlepiej sprzedać produkt" (Joanna Mizielińska, 1997), reklama umacnia stare, kulturowo zdeterminowane stereotypy i w znacznym stopniu przyczynia się do powstania nowych.
Także badania pokazały, że - zdaniem przedstawicieli obojga płci - kobiety są bardziej odpowiednie do reklamowania proszków do prania, szamponów i zup, podczas gdy mężczyźni lepiej się nadają do reklamy piwa, komputerów i samochodów. Wyniki tego typu badań są uwarunkowane kulturowo i świadczą o utrzymywaniu się stereotypowych poglądów na temat różnic między kobietami i mężczyznami. Jednak są i takie reklamy, które manipulują też tymi kobietami, które nie chcą być postrzegane jako niemądre, a takimi są np. te kobiety z reklamy, którym popsuła się pralka i przychodzą do pana Zająca, który instruuje użytkowniczki tychże urządzeń, aby stosowały dany produkt, bo inaczej zaciera się bęben. "Na szczęście" dla niego, nie wszystkie kobiety to robią i dzięki temu ma pracę. Kobiety mogą być najwyżej "warunkowo" mądre - to te, które produktu używają. Jest to, więc skrajna manipulacja dotycząca odbiorczyń tej reklamy.
Ról społecznych uczymy się od najmłodszych lat. Autorzy prac na ten temat zauważają, że stereotypowe zachowania są powielane przez dzieci zgodnie z owym niezmiennym rytuałem: mężczyźni (ojciec z synem) razem się brudzą i razem nie wchodzą do kuchni, gdzie znajduje się babcia, mama, córka; kuchnia to przestrzeń kobiet. Przedstawiane w reklamach matki rzadko opuszczają tę przestrzeń; nie powierza im się nigdy ról osób, które objaśniają świat i wpływają na rozwój intelektualny swoich dzieci. Ich rola ogranicza się do karmienia i do zaopatrywania rodziny w czyste ubrania. Kobiece rozrywki nie istnieją - chyba, że za rozrywkę uznać pranie lub pieczenie ciasta. Według Mizielińskiej, "reklama rozpoczyna stereo typizację mężczyzn i kobiet od najwcześniejszego okresu ich życia. (...) Obraz dziewczynki wyłaniający się z reklam - to obraz zminiaturyzowanej mamy."

Sadzę, że przedstawione przykłady, argumenty wystarczą, aby przekonać o słuszności mojego twierdzenia, że w Polsce mimo istniejących praw kobiety nadal są dyskryminowane w życiu politycznym, społecznym, gospodarczym jak i rodzinnym. Mimo wszelkich przyznanych im praw równościowych nie zapewnia im to rzeczywistej równości. Należy się jednak zastanowić jak zmienić istniejącą sytuację. Nadal najpotężniejszym medium, dzięki któremu możemy dowiedzieć się wszystkiego, jest telewizja. To ona przekazuje nam wiadomości prawdziwe lub ubarwione. To ona wpływa na nasze uczucia, pragnienia, zachowania. Aby to udowodnić podałam wystarczająco dużo przykładów. Dlatego w swoim referacie poświęciłam temu tematowi najwięcej uwagi, aby jak najlepiej zobrazować tą sytuacje.
To nikt inny jak reklamy przekonują, że kobiety różnią się między sobą, różnią się także zdecydowanie od mężczyzn. Prześledźmy pokrótce te różnice.
1. Przestrzeń i lokalizacja stanowią charakterystyczną kategorię różnicowania płci. W reklamach zwraca uwagę stereotypowy dobór miejsc "właściwych" dla kobiet: zwykle bywa to kuchnia, łazienka, pokój dziecka lub sklep. Powierzchnia tych miejsc jest zawsze znacznie większa - często dwukrotnie większa - od zwyczajnych łazienek czy kuchni, co nadaje pracy przy ich sprzątaniu i czyszczeniu szczególnego znaczenia. Tymczasem miejsce akcji męskich reklam to: kanapa, praca, otwarta przestrzeń.
2. Relacje z ludźmi stanowią kolejną kategorię różnicowania płci. Kobieta często przedstawiana jest, w odróżnieniu od mężczyzny, jako osoba emocjonalna, otwarta, gadatliwa, skłonna do zazdrości. Na motywie zazdrości i porównywania się z innymi kobietami konstruowane są scenariusze reklam proszków do prania i innych środków czystości. Olśniewająco białe koszule męża i skuteczniej doczyszczone spodenki syna nobilitują kobietę w oczach koleżanek, teściowych i - oczywiście - samych mężów i synów. Ten kontrowersyjny wizerunek często budzi sprzeciw kobiet; obecnie reklamy realizowane wedle tego scenariusza pojawiają się nieco rzadziej. Innym aspektem omawianego zagadnienia jest zjawisko przebywania w grupie, tworzenia wspólnot. Reklamy przekonują, że mężczyźni i kobiety tworzą wokół siebie różne kręgi towarzyskie. W reklamie zup firmy Winiary pojawia się grupa zaprzyjaźnionych kobiet - i tylko kobiet - wspólnie przygotowujących posiłki. W reklamach piwa występuje zazwyczaj grupa wyraźnie zaprzyjaźnionych i dobrze bawiących się mężczyzn.
3. Aktywność zawodowa jest następną kategorią różnicującą kobiety i mężczyzn. W reklamie jednego z preparatów witaminowych, który "zwiększa aktywność intelektualną", pojawia się mężczyzna przy komputerze. Kobiety niemal nigdy nie występują w rolach osób czynnych zawodowo i rzadko są kojarzone z jakąkolwiek aktywnością umysłową; takie role wyznacza im się zaledwie w 7% reklam. Kobietom prawie nigdy nie powierza się roli specjalistki w swoim zawodzie; owszem, w reklamie pasty do zębów pojawia się nauczycielka, ale jako właścicielka żółtych zębów. Czasem kobiety, lekarki lub stewardessy, reklamują cukierki. Jako profesjonalistki mogą pojawić się w sposób przewrotny, na przykład w reklamie balsamu Vaseline Intensive Care: oto jedna z dwóch występujących dziewczyn musi być aż lekarzem dermatologiem, żeby pojąć, o co chodzi w nowej formule kosmetyku, i wytłumaczyć to siostrze, która nie ukończywszy medycyny, nic nie jest w stanie z tego zrozumieć. Atrybutem świadczącym o intelekcie kobiety mają być okulary. Natomiast znane kobiety (aktorki, dziennikarki, piosenkarki) nobilitują jedynie swoją obecnością reklamowany produkt.
Reklamo-dawcy często nie zdają sobie sprawy z tego, że mają w rękach coś, dzięki czemu mogą manipulować tysiącami ludzi. Telewizja zamiast utwierdzać społeczeństwo w stereotypowym myśleniu powinna wreszcie je przełamać. Należy po pierwsze inicjować i emitować programy edukacyjno-informacyjne o tematyce równości kobiet i mężczyzn wobec prawa, niedyskryminacji ze względu na płeć oraz statusie społecznym kobiet, nie należy zapomnieć również o podejmowanie problematyki dotyczącej równości płci na wszystkich płaszczyznach: społecznej, konsumenckiej, publicznej. Z cała pewnością należy także prezentować w mediach różne wizerunki kobiet. Na koniec życzę wszystkim kobietom spełnienia w życiu politycznym, gospodarczym, społecznym jak i rodzinnym.

Autor Luna_87

# data[].attributes.attachment_link.title
Kobieta i mężczyzna w Rzeczy Pospolitej Polskiej mają równe prawa w życiu rodzinnym, politycznym, społecznym

# data[].attributes.attachment_link.description
„...Wtedy to Pan sprawił, że mężczyzna pogrążył się w śnie głębokim, i gdy spał, wyjął jedno z jego żeber, a miejsce to zapełnił ciałem. Po czym Pan Bóg z żebra, które wyjął z mężczyzny, zbudował niewiastę. A gdy ją przyprowadził do mężczyzny, mężczyzna powiedział: „Ta dopiero jest kością z moich kości i ciałem z mojego ciała!.