# data[].attributes.headline
Παραλίες της Μήλου

# data[].attributes.subject
Παραλίες της Μήλου

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Συνεχίζουμε το αφιέρωμα του ONEMAN στις καλύτερες παραλίες των νησιών μας. Μετά την Μύκονο, την Σαντορίνη, την Κρήτη και την Πάρο, δίνουμε την σκυτάλη στη Μήλο. Έκανα εγώ ο ίδιος αυτοψία στις παραλίες της Μήλου πριν μία εβδομάδα οπότε μπορώ κάλλιστα να σε διαφωτίσω.

Λένε πολλά για την Μήλο. Ότι είναι ζευγαρονήσι. Ναι είναι. Λένε επίσης ότι όποιο ζευγάρι πάει στη Μήλο χωρίζει. Φυσιολογικό όταν τα περισσότερα ζευγάρια πάνε στη Μήλο και επίσης το 99% των ζευγαριών χωρίζουν. Αυτό όμως που μας ενδιαφέρει σήμερα είναι αυτό που λένε για τις παραλίες της. Μέχρι να πάω στην Μήλο έλεγα ότι τον πιο ωραίο συνδυασμό νερών και παραλίας στις Κυκλάδες τα είχα δει στην Αμοργό. Η Μήλος όμως στογγυλοκάθησε στην πρώτη θέση της λίστας με ευκολία.

Το γιατί θα το καταλάβεις παρακάτω...

Τσιγκράδο

Για μένα η καλύτερη παραλία της Μήλου και μία από τις καλύτερες παραλίες που έχω επισκεφτεί ποτέ. Μικρό κολπάκι με μικρές σπηλιές για εξερεύνηση. Γαλάζια νερά, ωραία αμμουδιά, σκιά από τις 5 το απόγευμα αλλά ένα μεγάλο μειονέκτημα. Για να φτάσεις στην αμμουδιά της πρέπει να κάνεις τον Ταρζάν.

Παλαιότερα υπήρχε ένας γιγαντιαίος αμμόλοφος που αρκούσε να ανέβεις. Τώρα πια πρέπει να κατέβεις 10 μέτρα με ραπέλ σε ελαφρά κλίση, άλλα 3 μέτρα σε πολύ απότομη κλίση και τέλος μια ξύλινη σκάλα στον κάθετο βράχο. Α ναι. και να το ανέβεις μετά. Εναλλακτικά την προσεγγίζεις από θαλάσσης.

Σαρακήνικο

Παγκοσμίως γνωστή παραλία χάρη στην ιδιομορφία των βράχων που "αιχμαλωτίζουν" μια πολύ στενή αμμουδιά. Οι άνεμοι από τον Βορρά έχει σχηματίσει πολύ ιδιαίτερες παραλίες σε όλη τη βόρεια πλευρά του νησιού. Για να τις επισκεφτείς βέβαια πρέπει να μην υπάρχουν πάρα πολύ ισχυροί βοριάδες. Αξίζει να κάνεις μια βόλτα στους λείους βράχους για να βγάλεις φωτογραφίες και να θαυμάσεις τη θάλασσα να σκάει στα βράχια.

Φυριπλάκα

Χαρακτηριστική παραλία της νότιας πλευράς της Μήλου μιας και όλη αυτή η πλευρά χαρακτηρίζεται για τις αμμουδιές της. Η Φυριπλάκα είναι η πιο γνωστή και πολυσύχναστη παραλία. Άσχετο αν στη φωτό είναι ερημική. Οι ψάθινες ομπρέλες είναι πολλές, το μπαράκι μια χαρά εξοπλισμένο και τα νερά ανέκαθεν καθαρά μιας και νότια της νότιας πλευράς της Μήλου είναι μόνο θάλασσα μέχρι την Κρήτη. Αρκετά μεγάλη ώστε να βρεις την ησυχία σου αν δεν θες να στριμωχτείς στις ξαπλώστρες.

Παπαφράγκας

Στο Βορρά κι αυτή η μικρή παραλία. Όπως βλέπεις και στην φωτογραφία είναι μια εσοχή στα βράχια. Η θάλασσα μπαίνει από τον βράχο και καταλήγει σε μια πολύ μικρή αμμουδιά. Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι η κατάβαση μέχρι την αμμουδιά μιας και πρέπει να κατέβεις έναν αρκετά απόκρημνο βράχο με το σώμα σου κολλημένο σε αυτόν. Η προειδοποιητική πινακίδα δεν είναι εκεί για πλάκα. Είναι πραγματικά δύσκολη η κατάβαση αλλά αν πετύχεις αυτή την παραλία κάποιον "ήσυχο" μήνα, θα έχεις την δικιά σου prive όαση στο Αιγαίο.

Παλαιοχώρι

Δύο παραλίες για να διαλέξεις. Μια σχετική μικρή παραλία με την πινακίδα για το bar Deep Blue να την υποδεικνύει και μία μεγάλη κάτω από τα ενοικιαζόμενα και τις ταβέρνες της περιοχής. Όποια και να διαλέξεις, δεν θα απογοητευτείς ούτε από τα νερά ούτε από το τοπίο. Ψιλό χαλικάκι, κοκκινωπά βράχια πάνω από την παραλία και μια πολύ ελαφρά μυρωδιά από θειάφι χάρη στα παλιά ορυχεία θειαφιού.

Χιβαδόλιμνη

Όταν κάνεις βόλτα στο λιμάνι του νησιού βλέπεις απέναντι στον κόλπο μια τεράστια παραλία. Αυτή είναι η Χιβαδολίμνη. Και όσο οδηγείς τον παραλιακό δρόμο που πηγαίνει παράλληλα στην παραλία έχεις πυκνά συχνά κάποιες μικρές εσοχές για να αφήσεις το αυτοκίνητο και να κατέβεις μέχρι την παραλία. Οι περισσότεροι βέβαια συνωστίζονται στο αριστερό άκρο της παραλίας. Εκεί που είδα πολλούς να κάνουν kite surf.

Πλάθιενα

Μικρή παραλία πολύ κοντά στην Πλάκα (Χώρα). Είναι η πιο βολική και κοντινή παραλία για να ρίξεις μια απογευματινή βουτιά ή αν δεν έχεις όρεξη να οδηγήσεις μέχρι τα νότια του νησιού. Αν και στα βόρεια του νησιού, κοιτάζει δυτικά με αποτέλεσμα να είναι κατάλληλη ακόμα και στα μελτέμια του Αυγούστου.

Αγία Κυριακή

Όταν την επισκέφτηκα εγώ είχε αρκετό κόσμο στα αρκετά μπαράκια που είδα στημένα στην παραλία. Είναι μια πολύ μεγάλη αμμουδιά και σίγουρα θα βρεις χώρο να απλώσεις την πετσέτα σου. Αν και με το Παλαιοχώρι, το Τσιγκράδο και την Φυριπλάκα σε κοντινή απόσταση, δύσκολα θα μείνεις εκεί. Το tip λέει να πας όσο πιο αριστερά μπορείς.

Κλέφτικο

Το άφησα τελευταίο γιατί δεν είναι παραλία. Ούτε είναι απλά ένα βράχος με μια τρύπα από κάτω όπως δείχνουν οι καρτ ποστάλ. Είναι τρεις συνεχόμενοι κόλποι με πολλές σπηλιές για να εξερευνήσεις, προστατευμένα κολπάκια για να ρίξεις άγκυρα και υπέροχα νερά. Για το Κλέφτικο μπορείς να πάρεις ιστιοπλοϊκά ή καραβάκια τα οποία ξεκινούν από τον Αδάμαντα, την Αγία Κυριακή και τον Κήπο. Τα περισσότερα ιστιοπλοϊκά προσφέρουν περιήγηση και σε άλλες παραλίες στη δυτική πλευρά του νησιού, στην οποία δεν μπορείς να φτάσεις με το αυτοκίνητο ούτε για πλάκα.

Ερωτήσεις, απορίες και ύβρεις δέχομαι και στο @christoschatzi στο Twitter.

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι καλύτερες παραλίες της Μήλου | Oneman.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Συνεχίζουμε το αφιέρωμα του ONEMAN στις καλύτερες παραλίες των νησιών μας. Μετά την Μύκονο, την Σαντορίνη, την Κρήτη και την Πάρο, δίνουμε την σκυτάλη στη Μήλο. Έκανα εγώ ο ίδιος αυτοψία στις παραλίες της Μήλου πριν μία εβδομάδα οπότε μπορώ κάλλιστα να σε διαφωτίσω. Λένε πολλά για την Μήλο.

# data[].attributes.headline
Θρησκευτική ταυτότητα της Τήνου

# data[].attributes.subject
Θρησκευτική ταυτότητα της Τήνου

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Με δύο αναρτήσεις στο facebook ο Σταμάτης Κραουνάκης υποστηρίζει με καυστικότητα ότι δεν φανταζόταν ποτέ, όταν έγραφε το τραγούδι "Τα πιο ωραία λαϊκά", ότι θα το τραγουδούσαν έξω από το Μέγαρο Μαξίμου "με δεξιά κυβέρνηση". Μάλιστα προκαλεί με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς προς τον Πρωθυπουργό και τον Δήμαρχο Αθηναίων.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
τήνου. γράφει η ιωάννα τσιτσώνη απο το αιγιοπελαγίτικο νησί.

# data[].attributes.attachment_link.title
H πραγματική θρησκευτική ταυτότητα της Τήνου. Γράφει η Ιωάννα Τσιτσώνη απο το αιγιοπελαγίτικο νησί.

# data[].attributes.attachment_link.description
Με δύο αναρτήσεις στο facebook ο Σταμάτης Κραουνάκης υποστηρίζει με καυστικότητα ότι δεν φανταζόταν ποτέ, όταν έγραφε το τραγούδι "Τα πιο ωραία λαϊκά", ότι θα το τραγουδούσαν έξω από το Μέγαρο Μαξίμου "με δεξιά κυβέρνηση". Μάλιστα προκαλεί με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς προς τον Πρωθυπουργό και τον Δήμαρχο Αθηναίων.

# data[].attributes.headline
Λόγοι για να ταξιδέψετε στο νησί

# data[].attributes.subject
Λόγοι για να ταξιδέψετε στο νησί

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Από την Μαρία Τσατσαρή.
Ταξιδέψαμε και σας την προτείνουμε.
Η Πάρος είναι ένα από τα πιο κοσμοπολίτικα νησιά στις Κυκλάδες. Ωστόσο, την κατάλληλη περίοδο μπορεί να γίνει ο ιδανικός προορισμός, είτε θέλετε να κάνετε οικογενειακές διακοπές, είτε ξέφρενες διακοπές με φίλους, είτε ρομαντικές διακοπές με το ταίρι σας.
Ιδού λοιπόν οι λόγοι που θα σας πείσουν να μπείτε στο καράβι με προορισμό την Πάρο:

Είναι ξερονήσι αλλά αυτή είναι άλλωστε και η άγρια ομορφιά του.

Διαθέτει παραλίες για όσους αναζητούν ήρεμα κολπάκια (Μικρή Σάντα Μαρία, Κολυμπήθρες) αλλά και για όσους επιθυμούν να αφιερώσουν χρόνο σε θαλάσσια σπορ όπως wind surfing (Χρυσή Ακτή).

Τα μικρά γραφικά εκκλησάκια ομορφαίνουν το τοπίο με τα γαλαζόλευκα χρώματα.

Τα γαϊδουράκια είναι οι μασκότ του νησιού.

Το ηλιοβασίλεμα είναι μαγικό ακόμα και στον πιο απόμερο κόλπο του νησιού.

Το λιμάνι της Νάουσας είναι κοσμοπολίτικο χωρίς όμως να χάνει την γραφικότητά του. Εκεί μπορείτε να βρείτε ταβερνάκια για θαλασσινούς μεζέδες σε κανονικές τιμές (περίπου 18€-25€/άτομο) αλλά και ταβέρνες ψησταριές για κάτι πιο πρόχειρο και σε πιο προσιτές τιμές.

Οι αποστάσεις είναι μικρές και σε λίγες μόνο ημέρες μπορείτε να γυρίσετε όλο το νησί.

Ο Ιούλιος είναι ο καλύτερος μήνας για την Πάρο.

Τα σοκάκια έχουν το κυκλαδίτικο στοιχείο και μία πλούσια αγορά που δε θα βαρεθείτε να χαζεύετε. Σας προτείνουμε να επενδύσετε σε χειροποίητα κοσμήματα, σανδάλια και εσπαντρίγιες αλλά και σε ρομαντικά φουλάρια για τις ημέρες που το αεράκι είναι δροσερό.

Τα νερά είναι γαλάζια και η άμμος χρυσή!

Διαθέτει βραδινά μαγαζιά αλλά και after για όσους αναζητούν το ασταμάτητο clubbing.

Υπάρχουν και μείον: Σε γενικές γραμμές οι τιμές τόσο στα ενοικιαζόμενα δωμάτια, όσο και στη διασκέδαση (φαγητό και ποτό) είναι άνω του μετρίου. Αν δε θέλετε να την βγάλετε μόνο με σουβλάκι πριν καθίσετε σε κάποιο εστιατόριο, ελέγξετε τον κατάλογο για να δείτε αν το budget σας μπορεί να ανταποκριθεί.
Τα cocktails δεν ήταν παντού επιτυχημένα. Μήπως να προτιμήσετε καμιά μπύρα;
Το parking στην Παροικιά. Ή επισκεφτείτε την νωρίς το απόγευμα ή προτιμήστε να πάτε κάπου αλλού.
Οι τιμές στα βενζινάδικα. Καλύτερα φουλάρετε το αυτοκίνητο από την Αθήνα.
Δεν έχει πολλούς φούρνους ώστε να προμηθευτεί κάποιος το πρωινό του. Κατά πάσα πιθανότητα θα χρειαστείτε αυτοκίνητο για μία τυρόπιτα.

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα.

# data[].attributes.attachment_link.title
10+1 λόγοι για να ταξιδέψετε στην Πάρο

# data[].attributes.attachment_link.description
Από την Μαρία Τσατσαρή. Ταξιδέψαμε και σας την προτείνουμε. Η Πάρος είναι ένα από τα πιο κοσμοπολίτικα νησιά στις Κυκλάδες. Ωστόσο, την κατάλληλη περίοδο μπορεί να γίνει ο ιδανικός προορισμός, είτε θέλετε να κάνετε οικογενειακές διακοπές, είτε ξέφρενες διακοπές με φίλους, είτε ρομαντικές διακοπές με το ταίρι σας.

# data[].attributes.headline
Ιστορία και μυθολογία της Άνδρου

# data[].attributes.subject
Ιστορία και μυθολογία της Άνδρου

# data[].attributes.headline
Ιστορία της Νάξου

# data[].attributes.subject
Ιστορία της Νάξου

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Περιήγηση στο χρόνο
Η αρχή της ιστορίας της Νάξου χάνεται κάπου στη περιοχή των μύθων. Αρχαιολογικά ευρήματα (Γκρότα, σπήλαιο Ζα) μαρτυρούν την ύπαρξη μιας αναπτυγμένης κοινωνίας, ήδη από την 4η χιλιετία π.Χ. Ωστόσο η Νάξος παρουσιάζεται δυναμικά στο χώρο του Αιγαίου την 3η χιλιετία π.Χ., σαν σημαντικό κέντρο του λεγόμενου "κυκλαδικού πολιτισμού". Οι γνώσεις μας για την περίοδο αυτή προέρχονται από τα ευρήματα των τάφων (Γκρότα, Καστράκι, Πάνορμος) και κυρίως από τα περίφημα κυκλαδικά ειδώλια (μαρμάρινα αγαλματίδια με ανθρώπινη μορφή). Την εποχή αυτή οι Κυκλαδίτες ανέπτυξαν την ναυσιπλοΐα και άνοιξαν θαλάσσιους δρόμους επικοινωνίας με όλους τους λαούς που κατοικούσαν στα παράλια του Αιγαίου και την Ανατολική Μεσόγειο. Στην αυγή της 2ης χιλιετίας π.Χ., την σκυτάλη της ναυτικής κυριαρχίας στο Αιγαίο παίρνει η Μινωική Κρήτη. Μετά την έκρηξη του ηφαίστειου της Σαντορίνης γύρω στα 1760 π.Χ. (ίσως την καταστροφικότερη στα χρονικά της ανθρωπότητας), η οποία προκάλεσε την απότομη πτώση του Μινωικού πολιτισμού, εμφανίζεται η δύναμη των Μυκηνών. Η Νάξος γίνεται η γέφυρα ανάμεσα στην κεντρική Ελλάδα και την Ανατολή. Ένα τμήμα της πρωτεύουσας της Νάξου, κατά την μυκηναϊκή περίοδο (1600 - 1100), αποκαλύφθηκε κάτω από την πλατεία της μητρόπολης, στη Χώρα (αρχαιολογικός χώρος Γκρόττας).

Στα χρόνια που ακολουθούν η Νάξος εποικίζεται από Ίωνες. Αρχίζει για το νησί μία μεγάλη περίοδος ανάπτυξης που κορυφώνεται τους αρχαϊκούς χρόνους (7ος - 6ος αι. π.Χ.) και συνοδεύεται από την άνθηση των τεχνών, ιδιαίτερα της γλυπτικής και της αρχιτεκτονικής. Το 490 π.Χ. η Νάξος καταστράφηκε από τους Πέρσες οι οποοι προσπαθούσαν να επεκτείνουν την επιρροή τους στις ελληνικές θάλασσες. Δεν κατάφερε ποτέ να συνέλθει και να ξαναβρεί την παλιά της αίγλη. Μετά την οριστική συντριβή των Περσών από τους Έλληνες στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, η Νάξος γίνεται μέλος της αθηναϊκής συμμαχίας. Το 41 π.Χ., έγινε ρωμαϊκή επαρχία και χρησιμοποιήθηκε σαν τόπος εξορίας.

Οι βυζαντινοί χρόνοι και η έλευση του χριστιανισμού βρίσκουν τη Νάξο σε περίοδο αφάνειας. Ωστόσο πολύ νωρίς άρχισαν να κτίζονται εκκλησίες και μοναστήρια, όλων των ρυθμών και των τύπων, με τοιχογραφίες υψηλής ποιότητας, ώστε σήμερα να μιλάμε για την "βυζαντινή έκπληξη της Νάξου". Από τον 7ο αιώνα οι Σαρακηνοί και άλλες ναυτικές δυνάμεις συγκρούονται για την κυριαρχία στο βυζαντινό Αιγαίο, με ολέθρια αποτελέσματα για την οικονομία, τον πολιτισμό αλλά και την ίδια την ζωή των νησιωτών. Οι κάτοικοι μετακινούνται στο εσωτερικό του νησιού. Στους πρόποδες του κάστρου του Απαλίρου, στο κέντρο του νησιού, βρισκόταν η πρωτεύουσα της βυζαντινής Νάξου.
Το 1207, ο Μάρκος Σανούδος, ανιψιός του δόγη της Βενετίας κυριεύει το νησί. Διαδοχικά κατακτά 18 νησιά του Αιγαίου και ιδρύει το δουκάτο του Αιγαίου με έδρα τη Νάξο. Στο λόφο που αποτελεί την φυσική ακρόπολη της πόλης, ο Σανούδος, έκτισε το κάστρο της Χώρας, στη θέση της αρχαίας ακρόπολης του νησιού, χρησιμοποιώντας υλικά από την αρχαία πόλη. Ο Σανούδος μόλις κατέλαβε την Νάξο, χώρισε το νησί σε 56 τόπους που μοίρασε στους αξιωματούχους του και επέβαλε την φεουδαρχία. Ο ντόπιος πληθυσμός στα χρόνια του μεσαίωνα ήταν εξαθλιωμένος, χωρίς δικαίωμα να ορίζει δική του γη, υποχρεωμένος να την καλλιεργεί για λογαριασμό των αρχόντων. Οι Τούρκοι κατέλαβαν το νησί, το 1537 και διατήρησαν την φεουδαρχία.

# data[].attributes.attachment_link.title
Περιήγηση στο χρόνο | Ιστορία της Νάξου

# data[].attributes.attachment_link.description
Περιήγηση στο χρόνο Η αρχή της ιστορίας της Νάξου χάνεται κάπου στη περιοχή των μύθων. Αρχαιολογικά ευρήματα (Γκρότα, σπήλαιο Ζα) μαρτυρούν την ύπαρξη μιας αναπτυγμένης κοινωνίας, ήδη από την 4η χιλιετία π.Χ. Ωστόσο η Νάξος παρουσιάζεται δυναμικά στο χώρο του Αιγαίου την 3η χιλιετία π.Χ., σαν σημαντικό κέντρο του λεγόμενου "κυκλαδικού πολιτισμού".

# data[].attributes.attachment_link.title
Μήλος: Το διαμάντι των Κυκλάδων

# data[].attributes.body
5ο μεγαλύτερο νησί

# data[].attributes.body
4ο μεγαλύτερο νησί

# data[].attributes.body
3ο μεγαλύτερο νησί

# data[].attributes.body
2ο μεγαλύτερο νησί

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Άνδρος είναι νήσος στο Αιγαίο πέλαγος, νοτιοανατολικά της Εύβοιας. Είναι το βορειότερο νησί των Κυκλάδων και το δεύτερο μεγαλύτερο σε έκταση, μετά τη Νάξο. Εκτείνεται από βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά, καταλαμβάνοντας έκταση 381 τ. χλμ. Έχει πληθυσμό 9.170 κατοίκων. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Άνδρος ή Χώρα, ενώ το λιμάνι του είναι το Γαύριο.

Η Άνδρος συνδέεται με την ηπειρωτική Ελλάδα ακτοπλοϊκώς μέσω της Ραφήνας, απέχοντας από το λιμάνι 36 ναυτικά μίλια.

Η ιστορία της Άνδρου είναι συνδεδεμένη με αυτή των υπόλοιπων νησιών του Αιγαίου. Το όνομα του νησιού ανάγεται στη μυθολογία. Η επικρατέστερη εκδοχή υποστηρίζει πως ο πρώτος κάτοικος του νησιού ήταν ο, θεϊκής καταγωγής, Άνδρος (ή Ανδρεύς). Ο πατέρας του ήταν ο Άνιος, γιος του θεού Απόλλωνα, και η μητέρα του η Κρέουσα ή Ροιώ, κόρη του Σταφύλου, γιου του θεού Διόνυσου. Η μυθολογική καταγωγή των κατοίκων του νησιού ερμηνεύει την κυρίαρχη λατρεία του θεού Διόνυσου και την παρουσία των θεών-προγόνων στα νομίσματά τους. Άλλα ονόματα της Άνδρου είναι: Υδρούσα (λόγω των πολλώ πηγών της), Επαγρίς, Νοαγρία και Λασία.

Η πρώτη κατοίκηση στην Άνδρο παρατηρήθηκε στο τέλος της νεολιθικής εποχής, στον οικισμό του Στρόφυλα. Χρονολογείται περίπου από το 4.000 π.Χ. και η πόλη, σύμφωνα με την αρχαιολόγο Χριστίνα Τελεβάντου, ήταν πυκνά δομημένη με ψηλά κτήρια, ενώ υπήρχαν πλήθος βραχογραφιών, αγγείων και άλλων εργαλείων. Θεωρείται κέντρο εμπορίου μεταξύ των Κυκλάδων και της Κρήτης με την ηπειρωτική Ελλάδα. Πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι Κάρες, ενώ ακολούθησαν οι Φοίνικες, οι Κρήτες, οι Πελασγοί και τελευταίοι οι Ίωνες.

Κατά τη Γεωμετρική εποχή, περίπου το 900 π.Χ., αναπτύχθηκε ο οικισμός της Ζαγοράς, μία πόλη στη δυτική ακτή της Άνδρου που ήταν ένα σημαντικό εμπορικό και οικονομικό κέντρο, η οποία όμως χάθηκε από άγνωστες συνθήκες 200 χρόνια αργότερα. Κατά τις ανασκαφές βρέθηκαν 45 δώματα, καθώς και ένας ναός, αφιερωμένος πιθανόν στην Αθηνά, ο οποίος κατασκευάστηκε μετά την εγκατάλειψη του οικισμού και έμεινε σε λειτουργία μέχρι τα μέσα του 5ου αι. π.Χ. Οικισμός υπήρχε και στην περιοχή Υψηλή στο Απρόβατο.

Τον 9ο-6ο αι. π.Χ. σημειώθηκαν μετακινήσεις των κατοίκων από την Άνδρο προς τη Χαλκιδική και τη Θράκη, ιδρύοντας τις αποικίες της Άκανθου, της Σάνης, των Σταγείρων (γενέτειρα του Αριστοτέλη) και της Αργίλου. Παράλληλα, το 700 π.Χ. περίπου, χτίστηκε η αρχαία Παλαιόπολη, η οποία αποτέλεσε οικονομικό και εμπορικό κέντρο της περιοχής μέχρι τον 1ο αι. μ.Χ. Κατοικήθηκε μέχρι τις αρχές του Βυζαντίου, ενώ τον 4ο αιώνα η πόλη καταστράφηκε από σεισμό.

Κατά την πρώτη περσική εισβολή στην Ελλάδα, η Άνδρος ήταν σύμμαχος των Περσών, όπως και τα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων. Η νίκη των Ελλήνων στους πολέμους επέτρεψε στους Αθηναίους να επιτεθούν στο νησί το 480 π.Χ., μία κίνηση που απέτυχε λόγω της ισχυρής οχύρωσης της Παλαιόπολης. Δύο χρόνια αργότερα, η Άνδρος θα γίνει μέλος της Συμμαχίας της Δήλου, πληρώνοντας στην Αθήνα το φόρο των 12 ταλάντων.

Όταν ξεκίνησε ο Πελοποννησιακός πόλεμος, η Άνδρος ήταν με το πλευρό των Αθηναίων, αλλά το 411 π.Χ. το νησί επαναστάτησε και πέρασε στον έλεγχο των Σπαρτιατών, μέχρι το 378 π.Χ., όπου εισχώρησε στη Δεύτερη Αθηναϊκή Συμμαχία.

Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλέξανδρου, υπήρξε μία περίοδος αναταραχών για την κυριαρχία της Άνδρου. Κατακτήθηκε αρχικά από το Μακεδονικό βασίλειο μέχρι το 315 π.Χ. όπου προσχώρησε στο Κοινό των Νησιωτών. Από το 308 π.Χ. μέχρι το 199 π.Χ. η Άνδρος άλλαξε χέρια πέντε φορές. Το 308 π.Χ. περνάει στη Δυναστεία των Πτολεμαίων μέχρι το 265 π.Χ. όπου εισχωρεί και πάλι στο Κοινό των Νησιωτών. Μάλλον το 245 π.Χ. (η ακριβής ημερομηνία αμφισβητείται) έλαβε χώρα ναυμαχία ανοιχτά της Άνδρου, ανάμεσα στους Μακεδόνες και τους Πτολεμαίους. Τη μάχη κέρδισαν οι Μακεδόνες, διατηρώντας την κυριαρχία του νησιού όμως μονάχα ένα χρόνο, μέχρι το 244 π.Χ. όπου το καταλαμβάνει εκ νέου η Δυναστεία των Πτολεμαίων. Το 202 π.Χ. περνάει εκ νέου για λίγο υπό την κατοχή της Μακεδονίας, μέχρι το 199 π.Χ. όπου και κατακτάται τελικά από τους Ρωμαίους.

Το 199 π.Χ. η Άνδρος περνάει στα χέρια των Ρωμαίων, έπειτα από πολιορκία της Παλαιόπολης. Οι Ρωμαίοι λεηλάτησαν την αρχαία πόλη και εκτόπισαν τους κατοίκους στο Δήλιο. Λίγο αργότερα, το νησί ξανακατοικήθηκε, ενώ πέρασε στη Δυναστεία των Ατταλιδών, μέχρι το 133 π.Χ. όπου και δόθηκε στη Ρώμη.

Το 42 π.Χ., η Άνδρος περνά στον έλεγχο των Ροδίων, έπειτα τη Μάχη των Φιλίππων, ως τη στέψη του Οκταβιανού ως αυτοκράτορα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, όπου προσχωρεί σε αυτή. Εντάχτηκε στην Επαρχία των Νήσων.

Οι κάτοικοι της Άνδρου εκχριστιανίστηκαν από τα πρώτα χρόνια του Βυζαντίου, ενώ η γεωγραφική της θέση την έκανε ισχυρό μέλος της Επαρχίας των Νήσων, καθώς βρισκόταν στη θαλάσσια οδό προς την Κωνσταντινούπολη. Έτσι, στο νησί εγκαταστάθηκε τελωνείο και άρχισε να οργανώνεται ναυτική δύναμη με σκοπό την αντιμετώπιση των πειρατών και των Αράβων. Τον 8ο αιώνα, η επισκοπή της Άνδρου περνάει στον έλεγχο της μητρόπολης Αθηνών με την οποία είχαν ισχυρούς δεσμούς, αφήνοντας τη μητρόπολη της Ρόδου.

Τον 9ο αιώνα δημιουργείται από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το Θέμα Αιγαίου Πελάγους, με σκοπό την παροχή στόλου στο Βυζαντινό ναυτικό. Η Άνδρος υπάχθηκε στο θέμα αυτό, γνωρίζοντας πνευματική αλλά και εμπορική ανάπτυξη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πνευματικής άνθησης αποτελεί ο Λέων ο Μαθηματικός, ο οποίος σπούδασε θετικές επιστήμες, διαβάζοντας κυρίως από τις βιβλιοθήκες των μοναστηριών. Από το 12ο αι. φάνηκε και η εμπορική ανάπτυξη του νησιού, καθώς σύμφωνα με το Σήγουλφ, ο οποίος πέρασε από την Άνδρο το 1102 (άλλη πηγή αναφέρει το 1204), παρατήρησε την επεξεργασία μεταξιού και των σχινδάλαμων, μία επικερδής ενασχόληση για τους κατοίκους που έφερνε οικονομική ευημερία στο νησί μέχρι το 19ο αιώνα. Πολλά μοναστήρια και ναοί χτίστηκαν εκείνη την περίοδο.

Η Άνδρος δέχθηκε επίθεση από τους Βενετούς (1127) και λίγο αργότερα από τους Νορμανδούς (1147), οι οποίοι κατάφεραν να την κατακτήσουν προσωρινά, μέχρι το τέλος του 12ου αι. ακολούθησαν κι άλλες νορμανδικές επιθέσεις. Η Άνδρος αλώθηκε από τους Φράγκους στην Δ΄ Σταυροφορία στον δρόμο τους για την Κωνσταντινούπολη (1203). Όταν έπεσε η Κωνσταντινούπολη και δημιουργήθηκε η Λατινική Αυτοκρατορία οι Σταυροφόροι αποφάσισαν την διανομή των λαφύρων, σύμφωνα με το Partitio Terrarum Imperii Romaniae η Άνδρος δόθηκε στην Δημοκρατία της Βενετίας. Η Άνδρος έγινε τμήμα του Δουκάτου του Αρχιπελάγους, ο δούκας Μάρκος Α΄ Σανούδος την έδωσε δώρο στον ξάδελφο του Μαρίνο Ντάντολο που την είχε καταλάβει, ήταν και οι δυο ανιψιοί του υπερήλικα δόγη της Βενετίας Ενρίκο Ντάντολο. Παράλληλα, εκείνη τη χρονιά κατασκευάστηκε το κάστρο της Χώρας, το οποίο χρησίμευε ως ορμητήριο, αλλά και ως κατοικία του Μαρίνο Ντάντολο. Καταστράφηκε μόλις το 1943 μετά το βομβαρδισμό της Χώρας από τους Γερμανούς. Τέλος, χτίζονται πολλοί πύργοι και το Άνω Κάστρο, με σκοπό τον έλεγχο της θάλασσας.

Ο Μαρίνο Ντάντολο κυβέρνησε περίπου 32 χρόνια, κατόπιν ένας άλλος Βενετός ευγενής ο Ιερεμίας Γκίζι Κύριος της Σκύρου, της Σκιάθου και της Σκοπέλου τον έδιωξε και κατέλαβε το νησί (1239). Ο Μαρίνο Ντάντολο πέθανε την ίδια εποχή που η υπόθεση του ήταν έτοιμη να συζητηθεί στο κυβερνητικό συμβούλιο της Βενετίας αλλά τελικά συζητήθηκε με πρωτοβουλία της χήρας του Φελίτσια και της αδελφής του Μαρίας Ντόρο. Την Φελίτσια βοήθησε σημαντικά ο Κύριος της Αστυπάλαιας Γιάκοπο Κουερίνι που τον παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο. Ο Ιερεμίας Γκίζι και ο αδελφός του Ανδρέας Γκίζι που κυβερνούσε την Τήνο και την Μύκονο κλήθηκαν από την κυβέρνηση της Βενετίας να απολογηθούν για την κατάληψη της Άνδρου (11 Αυγούστου 1243). Το Συμβούλιο αποφάσισε να κάνει κατάσχεση της περιουσίας τους, να τους εξορίσει ισόβια από την Βενετία και ζήτησε από τον δόγη Γιάκοπο Τιέπολο να τους πιέσει να παραδώσουν το νησί. Ο Ιερεμίας δεν πτοήθηκε από τις κυρώσεις και κράτησε το νησί μέχρι τον θάνατο του (1252) επειδή του έφερε τεράστια πλούτη και έσοδα, μετά τον θάνατο του η Άνδρος πέρασε απευθείας στον Δούκα του Αρχιπελάγους. Ο Άγγελος Α΄ Σανούδος κράτησε τους φεουδαρχικούς νόμους και έδωσε δώρο τα μισά εδάφη του νησιού στην Φελίτσια χήρα του Μαρίνο Ντάντολο.

Τα προβλήματα εμφανίστηκαν ξανά όταν πέθανε η Φελίτσια χωρίς διάδοχο. Ο Μάρκος Β΄ Σανούδος εισέβαλε στην Άνδρο και έκανε όλο το νησί δουκικό έδαφος αλλά πριν περάσει η χρονική προθεσμία των δυο ετών και δύο ημερών εμφανίστηκε στην Νάξο ο εγγονός του Μαρίνο Ντάντολο Νικολά Κουερίνι και διεκδίκησε την κληρονομιά του παππού του. Η Δημοκρατία της Βενετίας τους κάλεσε να εξετάσουν το πρόβλημα αλλά ο Δούκας του Αρχιπελάγους τους ζήτησε να μην επεμβαίνουν στα νησιά του. Η υπόθεση τελικά λύθηκε με τη επέμβαση του Βενετού βάιλου του Νεγκρεπόντε Νικολό Ιουστινιάνι (1291 - 1293), αποφάσισαν να γίνει η Άνδρος δουκικό έδαφος και να πάρει ο Κουερίνι σαν αποζημίωση 5.000 λίρες. Οι δούκες του Αρχιπελάγους που ανήκαν στον Οίκο των Σανούδων από τότε χρησιμοποιούσαν για τον εαυτό τους τον τίτλο "Κύριοι του δουκάτου της Νάξου και της Άνδρου", χρησιμοποιούσαν σποραδικά την Άνδρο σαν τόπο κατοικίας. Η Άνδρος και οι υπόλοιπες Κυκλάδες δέχτηκαν σκληρές επιδρομές από τον στόλο της Αραγωνίας υπό τον Ρουτζέρο ντι Λαούρια (1292). Τελευταία εκπρόσωπος του Οίκου των Σανούδων ήταν η Φιορέντσα Σανούντο που παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Τζοβάννι νταλε Κάρτσερι και σε δεύτερο γάμο τον δεύτερο ξάδελφο της Νικόλαο Β΄ Σανούδο Σπετσαμπάντα με τον οποίο απέκτησε την Μαρία Σανούδου. Την Φιορέντσα διαδέχθηκε στο Δουκάτο του Αρχιπελάγους ο γιος της από τον πρώτο της γάμο Νικολό νταλε Κάρτσερι (1371) που έδωσε δώρο την Άνδρο στην ετεροθαλή αδελφή του Μαρία Σανούδου. Οι Κύριοι της Άνδρου αναλυτικά από τον Οίκο των Σανούδων που κυβέρνησαν το νησί σαν τμήμα του Δουκάτου του Αρχιπελάγους ήταν:

Ο ευγενής Φραγκίσκος Α΄ Κρίσπος απεστάλη στην Νάξο για να ελέγξει την κακοδιαχείριση του δουκάτου από τον Νικολό Γ΄, ο Φραγκίσκος οργάνωσε την δολοφονία του και τον διαδέχθηκε αμέσως με την υποστήριξη της Βενετίας (1383), είναι ο ιδρυτής του Οίκου των Κρίσπων. Με την άνοδο του στο δουκάτο ο Φραγκίσκος Α΄ άρπαξε την Άνδρο από την Μαρία Σανούδου και την έδωσε δώρο στην κόρη του Πετρονίλλα που την πάντρεψε με τον Πιέτρο Τζένο, τον γιο του Βενετού βάιλου του Νεγκρεπόντε. Η Μαρία Σανούδου πήρε σαν αποζημίωση την φτωχότερη Πάρο υπό τον όρο να παντρευτεί έναν άσημο Βενετό ευγενή Γαλλικής καταγωγής τον Γκασπάρε Σομμαρίπα για να μην έχει αξιώσεις στο δουκάτο. Ο Πιέτρο Τζένο ήταν πολύ καλός διπλωμάτης αλλά ήταν αδύνατο να χειριστεί τις μεγάλες δυνάμεις που εμφανίστηκαν στην εποχή του. Η Σύρος, η Πάρος και τα υπόλοιπα νησιά των Κυκλάδων δέχτηκαν σκληρές επιθέσεις από τον Οθωμανικό στόλο, η Άνδρος είχε λιγότερες ζημιές αλλά υποχρεώθηκε να προμηθεύει με πλοία τον Τουρκικό στόλο και να παρέχει καταφύγια. Το 1416 ωστόσο σε μια νέα σκληρή Οθωμανική επίθεση σχεδόν ολόκληρος ο πληθυσμός του νησιού αιχμαλωτίστηκε. Μετά την επίθεση αυτή ο Πιέτρο Τζένο εποίκισε το νησί με Αρβανίτες, μεταφέρθηκαν από την νότια Εύβοια την γειτονική Κάρυστο δημιουργώντας μετέπειτα τον Δήμο Άρνης και τον Δήμο Γαυρίου. Οι Βενετοί λεηλάτησαν την Χίο που ανήκε στην Δημοκρατία της Γένοβας, οι Γενοβέζοι προχώρησαν σε αντίποινα και κατέλαβαν την Άνδρο και την Νάξο, μόνο οι δούκες του Αρχιπελάγους με τις ισχυρές διπλωματικές ικανότητες πέτυχαν να μην προσαρτηθούν τα νησιά στην Γένοβα. Ο Πιέτρο Τζένο πέθανε (1427) και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ανδρέας που ήταν άρρωστος και είχε μόνο μια κόρη. Με τον θάνατο του Ανδρέα (1437) οι θείοι του Ανδρέα που είχαν στόχο να παντρέψουν την κόρη του Ανδρέα με τον γιο τους όταν ενηλικιωθούν εισέβαλαν στην Άνδρο και ανακηρύχτηκαν άρχοντες του νησιού.

Η Βενετία αντέδρασε ταχύτατα, κήρυξε τους νέους κατόχους ανεπιθύμητους και συγκάλεσε το Κοινοβούλιο της για να λύσει το ζήτημα της διαδοχής στην Άνδρο, κάλεσε όλους τους υποψήφιους διεκδικητές να εμφανιστούν. Ο σπουδαιότερος διεκδικητής ήταν ο Κρουσίνο Α΄ Σομμαρίπα, Κύριος της Πάρου και Τριτημόριος της Εύβοιας, γιος της παλιάς κατόχου Μαρίας Σανούδου και του συζύγου της Γκασπάρε Σομμαρίπα, κουνιάδος του Δούκα του Αρχιπελάγους Ιάκωβου Α΄ Κρίσπου. Η μητέρα του δεν έπαψε ποτέ να διεκδικεί τα δικαιώματα της στην Άνδρο μέχρι τον θάνατο της (1426), ο γιος της συνέχισε να τα διεκδικεί το ίδιο. Το Κοινοβούλιο αποφάσισε υπέρ του Κρουσίνο (1440) δικαιώνοντας την αδικία που έγινε στην μητέρα του πριν από 50 χρόνια. Ο Κρουσίνο Α΄ Σομμαρίπα ήταν έντονα μορφωμένος και ασχολήθηκε με την αρχαιολογία, οι σπουδαιότεροι Κύριοι της Άνδρου από την Οικογένεια Σομμαρίπα ήταν:

Η Άνδρος υπέφερε βαριά από τις επιδρομές των Τούρκων όταν ξέσπασε ο Πρώτος Βενετοτουρκικός πόλεμος (1463 - 1479), τέσσερα πλοία επιτέθηκαν στο νησί (1468), οι Οθωμανοί θανάτωσαν τον βαρόνο Τζιοβάνι Σομμαρίπα και απέκτησαν αμέτρητους αιχμαλώτους και λάφυρα αξίας 15.000 δουκάτων. Οι Τούρκοι επιτέθηκαν ξανά στο νησί δυο χρόνια αργότερα, αιχμαλώτισαν ολόκληρο τον πληθυσμό του νησιού αφήνοντας την Άνδρο μόνο με 2.000 κατοίκους. Η Οικογένεια Σομμαρίπα παρά τις πανωλεθρίες διατήρησε την κυριαρχία της στην Άνδρο και την Πάρο, τα νησιά αυτά ήταν από τα πλουσιότερα σε ολόκληρο το Αιγαίο σε τέτοιο βαθμό που οι κυβερνήτες τους διεκδικούσαν τον τίτλο του δούκα για τον εαυτό τους με ανεξαρτητοποίηση από το δουκάτο του Αρχιπελάγους. Την δεκαετία του 1500 οι εμφύλιες διαμάχες ανάμεσα στους δυο κλάδους της Οικογένειας Σομμαρίπα είχαν ως αποτέλεσμα πολλοί Ανδριώτες να μεταφερθούν στην Πάρο. Οι κάτοικοι της Άνδρου διαμαρτυρήθηκαν έντονα στην Βενετία για την βιαιότητα του δούκα Φραντσέσκο σε σημείο που απείλησαν ότι θα καλέσουν τους Τούρκους να καταλάβουν το νησί. Οι Βενετοί καθαίρεσαν τον Φραντσέσκο Σομμαρίπα και τοποθέτησαν έναν άλλο κυβερνήτη για τα επόμενα επτά χρόνια (1507).

Η κυριαρχία των Σομμαρίπα στην Άνδρο αποκαταστάθηκε όταν αναγνώρισε η Βενετία σαν νόμιμο διάδοχο τον Αλβέρτο Σομμαρίπα. Ο Οθωμανός ναύαρχος Ελληνικής καταγωγής Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα όταν ξέσπασε ο Τρίτος Βενετοτουρκικός πόλεμος κυρίευσε την Άνδρο (1537) και ανέτρεψε τον ηγεμόνα. Ο Κρουσίνο Γ΄ Σομμαρίπα φρόντισε να την κερδίσει ξανά με την παρέμβαση του Γάλλου πρέσβη αφού δέχτηκε να πληρώσει ετήσιο φόρο Ακτσές στον Οθωμανό κυβερνήτη της Χαλκίδας. Την ίδια εποχή όλα τα νησιά του Αιγαίου έγιναν φόρου υποτελή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η κατάσταση αυτή θα παραμείνει μέχρι την οριστική τους κατάκτηση από τους Τούρκους (1566).

Την εποχή που οι Έλληνες κάτοικοι της Νάξου κάλεσαν τους Τούρκους να καταλάβουν το νησί τους (1566) οι Ανδριώτες επαναστάτησαν εναντίον του κυβερνήτη τους Τζιανφραντσέσκο Σομμαρίπα, αν και ο Σομμαρίπα μπόρεσε να δραπετεύσει η Άνδρος πέρασε οριστικά υπό Οθωμανική κυριαρχία. Το παλιό Δουκάτο του Αρχιπελάγους παραχωρήθηκε τα επόμενα 13 χρόνια από τον σουλτάνο Σελίμ Β΄ στον ευνοούμενο του Ιωσήφ Νάζη που κυβέρνησε τα νησιά μέσω των αντιπροσώπων του και τα χρησιμοποίησε ως πηγή πλούτου. Ο Ιωσήφ Νάζη ονομάστηκε "Δούκας της Νάξου και της Άνδρου". Με τον θάνατο του Νάζη (1579) οι κάτοικοι της Άνδρου ζήτησαν από τον σουλτάνο να επαναφέρει τους απογόνους των παλιών Λατινικών δυναστειών σαν υποτελείς του αλλά ο σουλτάνος προτίμησε να κηρύξει τις Κυκλάδες αυτόνομη Οθωμανική επαρχία.

Τα νησιά πέρασαν στον Οθωμανικό έλεγχο με τη δημιουργία των σαντζάκιων, δίνοντας τέλος στο Δουκάτο της Νάξου. Σε όλα τα νησιά που αποτελούσαν το παλιό Βενετικό Δουκάτο του Αρχιπελάγους με εξαίρεση την Τήνο, η διοίκηση πέρασε σε "Μπέηδες". Από το 18ο αι. η Άνδρος δίνονταν στην εκάστοτε Βαλιδέ σουλτάνα, ως φόρο τιμής. Οι Κυκλάδες το 1580 είχαν αυτονομία και πολλές ελευθερίες από τους Οθωμανούς, με μεγάλες φοροαπαλλαγές και θρησκευτικές ελευθερίες, η κατάσταση αυτή παρέμεινε μέχρι την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Η Άνδρος είχε ηπιότερη μεταχείριση από τους Οθωμανούς σε σχέση με τα υπόλοιπα νησιά. Τα πρώτα προνόμια οι Ανδριώτες κέρδισαν το 1539 (η Άνδρος ήταν ακόμα υπό Φραγκικό έλεγχο), όταν ο Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής εξαίρεσε το νησί από επιπρόσθετες φορολογίες, επιβλήθηκε προστασία των κατοίκων και των περιουσιών τους, επέτρεψε την ανάπτυξη του εμπορίου και την ύπαρξη άμυνας στο νησί. Ο Μουράτ Γ΄ έθεσε τα θεμέλια της αυτοκυβέρνησης των νησιών (1580), ένας θεσμός που κράτησε μέχρι την Ελληνική Επανάσταση. Το 1674 η Χώρα καταστράφηκε και έτσι πρωτεύουσα του νησιού έγινε η Μεσαριά Άνδρου. Η Χώρα άρχισε να κατοικείται ξανά μετά το 1750, ενώ έγινε πρωτεύουσα του νησιού μετά την Ελληνική επανάσταση.

Όταν ξέσπασε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1768-1774) οι Ρώσοι κατέλαβαν την Άνδρο και την χρησιμοποίησαν σαν βάση για τις μετέπειτα επιχειρήσεις τους στο Αιγαίο Πέλαγος. Η Άνδρος πέρασε προσωρινά στα χέρια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (1770 - 1774), κατόπιν επέστρεψε στον έλεγχο των Οθωμανών, μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή. Μετά την αποχώρηση των Ρώσων, εμφανίστηκε στην Άνδρο ο τίτλος του Προεστού ή αλλιώς "Κοτζαμπάση", ο οποίος ήταν η τοπική εξουσία του νησιού. Η τουρκική παρουσία ήταν ελάχιστη στο νησί εκείνη την εποχή και περιορίζονταν στις διαδικαστικές υπηρεσίες. Οι προεστοί εκλέγονταν για ένα χρόνο στη Μεσαριά και ήταν συνήθως λόγιοι ντόπιοι. Οι προεστοί υπάγονταν στην δικαιοδοσία της Σαχ Σουλτάνας (1778 - 1803), κόρης του σουλτάνου Μουσταφά Γ΄, η οποία προσέφερε χρήματα για τη διατήρηση της ευημερίας του νησιού. Παρέμβει επίσης στην επίθεση των Αλγερινών (1792) σώζοντας την Άνδρο από λεηλασία.

Παρόλο που οι Ανδριώτες δεν είχαν καταπιεστεί από την τουρκική κυριαρχία, η Ελληνική επανάσταση ξεκίνησε στην Άνδρο στις 10 Μαΐου 1821, έπειτα από λόγο του Θεόφιλου Καΐρη. Πολλά μοναστήρια, με κύριο τη Μονή της Αγίας, προσέφεραν οικονομικούς πόρους για την επανάσταση. Πολλοί κάτοικοι της Άνδρου βρέθηκαν στις μάχες στην Πελοπόννησο, στα Ψαρά και στην Ύδρα. Η Άνδρος, με το μικρό στόλο που είχε (40 ιστιοφόρα), της ανατέθηκε η φύλαξη του στενού του Καφηρέα και των περιοχών της Καρύστου και του Γαυρίου.

Το 1822 ξέσπασε το κίνημα του Μπαλλή. Ο Δημήτρης Μπαλλής εκμεταλλεύτηκε τα γεγονότα της επανάστασης για να δημιουργήσει εξέγερση εναντίων των πλούσιων μεγαλοκτηματιών εξαιτίας της μεγάλης φορολογίας. Αποτέλεσμα του κινήματος ήταν η καταστροφή πολλών πύργων των πλούσιων κατοίκων. Το κίνημα κατακρίθηκε διότι γινόντουσαν εμφύλιες διαμάχες κατά τη διάρκεια του επαναστατικού αγώνα.

Το 1825 πραγματοποιήθηκε μία ναυμαχία ανοιχτά της Άνδρου μεταξύ των Ελλήνων επαναστατών, με αρχηγό το Γεώργιο Σαχτούρη, και των Οθωμανών. Κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας, κάηκαν δύο τουρκικά πλοία και συνελήφθησαν άλλα έξι, εκ των οποίων τα πέντε μετέφεραν πολεμοφόδια που προορίζονταν για την Πολιορκία του Μεσολογγίου. Παράλληλα, κατά τα χρόνια της επανάστασης, το νησί δεχόταν λεηλασίες από Λιάπηδες, δημιουργώντας προβλήματα στο νησί μέχρι το 1827, όπου μετά από επίθεση των κατοίκων, αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν.

Η ναυτιλιακή ανάπτυξη που γνώρισε η Άνδρος ξεκίνησε το 1770 με τον ερχομό των Ρώσων στο νησί. Τα καράβια των Ανδριωτών μπορούσαν να ταξιδέψουν ελεύθερα, καθώς προστατεύονταν από τους Ρώσους. Η συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή ευνόησε τους Έλληνες ναυτικούς, αφού, υψώνοντας τη ρωσική σημαία στα πλοία τους, μπορούσαν να έχουν στόλο ελεύθερα στο Αιγαίο. Έτσι, η Χώρα άρχισε να γίνεται εμπορικό κέντρο.

Κατά τα χρόνια της επανάστασης, η Άνδρος είχε μόνο μικρά ιστιοφόρα, σε αντίθεση με άλλα νησιά που είχαν μεγαλύτερα. Αυτό συνέβη γιατί η Άνδρος είχε εξαιρεθεί από τη ναυτολογία ανδρών στο Οθωμανικό Πολεμικό Ναυτικό, οπότε δεν είχε το δικαίωμα να έχει μεγάλα πλοία. Εκείνα τα χρόνια η Άνδρος είχε στο στόλο της 40 μικρά ιστιοπλοϊκά, τα οποία είχαν δευτερεύοντα ρόλο στην επανάσταση. Μετά την απελευθέρωση και ειδικά την περίοδο του Όθωνα, η ναυτιλία της Άνδρου αναπτύσσεται γοργά, ο πληθυσμός της έφτασε τους 30.000 κατοίκους, ενώ στο νησί δημιουργήθηκαν οι οικισμοί του Γαυρίου, του Μπατσίου και του Όρμου Κορθιου. Γεωργικοί οικισμοί όπως η Άρνη άρχισαν να παρακμάζουν, αφού οι κάτοικοι στράφηκαν προς τη ναυτιλία. Το 1840 η Άνδρος είχε 121 ιστιοφόρα, ενώ οι πρώτες οικογένειες ναυτικών που διακρίθηκαν εκείνη την περίοδο ήταν η οικογένεια Γουλανδρή και Εμπειρίκου.

Κατά τη δεκαετία του 1870, τα ιστιοφόρα πέρασαν από την περίοδο της ακμής τους στην παρακμή, μετά την εμφάνιση των ατμόπλοιων. Οι Ανδριώτες εφοπλιστές στράφηκαν νωρίς στα ατμόπλοια, γνωρίζοντας πρωτοφανή ανάπτυξη. Σε αυτή τη μετάβαση βοήθησε ο Επαμεινώνδας Εμπειρίκος, υπουργός Ναυτικών, ο οποίος υποστήριζε το νόμο της ναυτικής υποθήκης. Η απόκτηση ατμόπλοιων απαιτούσε μεγάλα κεφάλαια, σε αντίθεση με τα χαμηλού κόστους ιστιοφόρα. Η ναυτική υποθήκη περιόριζε τους κινδύνους του δανειστή και μείωνε το ποσοστό του επιτοκίου. Έτσι, από τα 8 ανδριώτικα ατμόπλοια το 1898, ο στόλος έφτασε τα 60 το 1914, συνολικής χωρητικότητας 113.407 κ.ο.χ. Στις αρχές του 20ού αιώνα, ιδρύθηκε στη Χώρα από το Δημήτρη Μωραϊτη η "Υπερωκεάνειος Εθνική Ατμοπλοΐα" η οποία δρομολόγησε ατμόπλοια για πρώτη φορά μεταξύ Ελλάδας- Νέας Υόρκης. Μετά την πτώχευσή της το 1908, τη θέση της παίρνει η Εθνική Ατμοπλοΐα Ελλάδος, της οικογένειας Γουλανδρή.

Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Καταστροφής, οι εφοπλιστές της Άνδρου εκμεταλλεύτηκαν το μεταναστευτικό κύμα που προκλήθηκε, δρομολογώντας τα πλοία τους στη γραμμή Ελλάδα-Ν. Υόρκη. Εκείνη την εποχή, άρχισαν να νηολογούν τα πλοία τους κυρίως στην Αγγλία, ώστε να επωφεληθούν από την ναυτιλιακή κίνηση, αφήνοντας στο νηολόγιο της Άνδρου λίγα πλοία. Τα χωριά της Άνδρου, με κυριότερα τις Στενιές και τη Χώρα, αναπτύχθηκαν οικονομικά και κοινωνικά. Αυτή η ανάπτυξη οφειλόταν στο ότι οι κάτοικοι είχαν στραφεί στη θάλασσα και ενίσχυαν την τοπική οικονομία. Παράλληλα και οι ίδιοι οι εφοπλιστές έχουν ενισχύσει την κοινωνία της Άνδρου μέσω δωρεών και ευεργεσιών. Το 1939 υπήρχαν στο νηολόγιο της Άνδρου 80 πλοία, το δεύτερο λιμάνι σε αριθμό πλοίων μετά του Πειραιά.

Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Άνδρος έχασε πολλά πλοία λόγω τορπιλισμών, έχοντας το 1945 μόνο 21 πλοία. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, η Άνδρος βρισκόταν υπό ιταλική κατοχή. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1943 οι Γερμανοί βομβάρδισαν τη Χώρα από τη θάλασσα, για να αναγκαστεί η ιταλική φρουρά να παραδοθεί σε αυτούς (καθώς η Ιταλία είχε ήδη συνθηκολογήσει). Αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή των αρχοντικών των Εμπειρίκων στη περιοχή Ρίβα, του Κάστρου της Χώρας και του φάρου Τουρλίτη. Μετά τον πόλεμο Τα αρχοντικά κατεδαφίστηκαν και δημιουργήθηκε η πλατεία του αφανούς ναύτη, ενώ ο φάρος αρχικά επισκευάστηκε με σιδερένιο σκελετό και το 1994 ανακατασκευάστηκε στην αρχική του μορφή μετά από δωρεά της οικογένειας Γουλανδρή.

Μετά τη δεκαετία του 1950 άρχισε ο πληθυσμός του νησιού να μειώνεται διότι πολλοί κάτοικοι του νησιού μετανάστευσαν είτε προς στα αστικά κέντρα (κυρίως στον Πειραιά) είτε προς το εξωτερικό (κυρίως στις ΗΠΑ). Τις τελευταίες δεκαετίες άρχισε να αναπτύσσεται ο τουρισμός στο νησί.

Ο ορεινός όγκος του νησιού διακρίνεται σε τέσσερις οροσειρές σχεδόν παράλληλες μεταξύ τους και κάθετες ως προς το διάμηκες ανάπτυγμα του νησιού οι οποίες και χωρίζουν κατά μήκος την Άνδρο σε πέντε παράλληλα τμήματα. Κυριότερα όρη και κορυφές τους είναι οι Άγιοι Σαράντα (715 μ.), το Πέταλο (994 μ.), το Κούβαρο ή Κουβάρα (975 μ.), ο Γερακώνας ή Γερακώνες (760 μ.) και νότια η Ράχη με κορυφή τον Προφήτη Ηλία (750 μ.). Τα πετρώματα είναι κυρίως σχιστόλιθοι, χωρίς ιζήματα.

Αν και δεν υπάρχουν μεγάλα ποτάμια, η Άνδρος είναι πλούσια σε πηγές ρέματα και χείμαρρους που το καλοκαίρι οι περισσότεροι στερεύουν. Σημαντικότεροι είναι ο Αρνιπόταμος, ο Σεληνίτης, ο Άχλας, ο Μεγάλος Ποταμός και τα Διποτάματα. Επίσης η Άνδρος είναι γνωστή για τις πηγές της. Η πιο γνωστή πηγή στο νησί είναι η πηγή Σάριζα που βρίσκεται στα Αποίκια. Άλλες πηγές είναι οι πηγές της Αγίας Ειρήνης, η αλατούχος πικροπηγή της Άρνης και οι πηγές στις Μένητες.

Τα μονοπάτια στην Άνδρο έχουν ιστορία 4.000 ετών. Χρησιμοποιούνταν μέχρι και τη δεκαετία του '30, όπου και ξεκίνησε η κατασκευή του οδικού δικτύου, και ένωνε τους οικισμούς με ξωκλήσια και ναούς και με τα λιμάνια. Το συνολικό μήκος των μονοπατιών υπολογίζεται περίπου στα 300 χλμ. Έπειτα, και με την διάδοση του αυτοκινήτου, η χρήση των μονοπατιών ελαττώθηκε, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις αντικαταστάθηκαν από δρόμους.

Η πρώτη προσπάθεια τουριστικής ανάδειξης των μονοπατιών έγινε το 1997, με την συντήρηση 12 μονοπατιών. Από τότε γίνεται συνεχώς συντήρηση και χαρτογράφηση του δικτύου των μονοπατιών από τοπικούς φορείς. Τον Οκτώβριο του 2015, απονεμήθηκε σε ένα τμήμα 100 χλμ πιστοποίηση, τοποθετώντας το τμήμα στον ευρωπαϊκό χάρτη πεζοπορίας.

Το υπέδαφος της Άνδρου περιέχει κοιτάσματα μεταλλευμάτων σιδήρου (κυρίως στις περιοχές του Άγιου Πέτρου, της Λουριάς, της Φάσας και του Άγιου Σιμεών) και μαγγανίου (στη Βόρη και στο Βιτάλι). Σε μικρότερες ποσότητες περιέχονται χαλκός, μόλυβδος, ψευδάργυρος, νικέλιο, τάλκης και αμίαντο.

Στην Άνδρο λειτούργησαν κατά τον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα μεταλλεία τα οποία εξόρυσσαν από το υπέδαφος μαγγανιούχα και σιδηρούχα ορυκτά. Τρία μεταλλεία ήταν τα σημαντικότερα: του Βιταλίου, του Άγιου Πέτρου και της Βόρης. Τα δύο πρώτα μεταλλεία άρχισαν την εξόρυξη των ορυκτών στα τέλη του 19ου αιώνα (1898 και 1899), μολονότι και τα δύο πτώχευσαν ελάχιστα χρόνια αργότερα. Το μεταλλείο της Βόρης, γνωστό ως το μεταλλείο Κοκκίνη, άρχισε τη λειτουργία του το 1903 στην απομονωμένη περιοχή Γκιλιμάτσι εξορύσσοντας μαγγάνιο. Οι εργάτες προερχόντουσαν κυρίως από τη Βουρκωτή, ενώ η εξόρυξη γινόταν χειρωνακτικά και τα ορυκτά μεταφέρονταν ως τη Βόρη για να φορτωθούν σε πλοία. Το 1929 άρχισαν οι εξαγωγές προς το Βέλγιο και τη Γιουγκοσλαβία. Κατά τη διάρκεια της ιταλικής κατοχής το μεταλλείο υπολειτουργούσε, ενώ μετά τον πόλεμο δεν κατάφερε να λειτουργήσει κανονικά, λόγω έλλειψης πόρων, με αποτέλεσμα το κλείσιμο του, το 1957. Κύριοι πελάτες του μεταλλείου ήταν η Χαλυβουργική και η εταιρεία παραγωγής μπαταριών Tiger.

Το κλίμα της Άνδρου είναι καθαρά μεσογειακό με ζεστά καλοκαίρια και δροσερούς έως κρύους χειμώνες, ενώ όλους σχεδόν τους μήνες δεν παύουν να πνέουν οι θαλασσινοί, βόρειοι άνεμοι που μειώνουν τη θερμοκρασία του νησιού. Πολλές φορές ιδιαίτερα κατά τους χειμερινούς μήνες τα υψηλά μποφόρ που μπορεί να φτάσουν και τα 10 δεν επιτρέπουν την πρόσβαση των πλοίων στο λιμάνι του Γαυρίου.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο μόνιμος πληθυσμός του νησιού ήταν 9.221 κάτοικοι, μειωμένοι σε σχέση με την απογραφή του 2001, που ήταν 10.009 κάτοικοι. Η πλειοψηφία ασχολείται με τον τριτογενή τομέα παραγωγής.

Ιστορικά, ο πληθυσμός της Άνδρου κυμαίνονταν ανάμεσα στις 10 με 20 χιλιάδες κατοίκους. Η πρώτη αναφορά πληθυσμού έγινε από τον Γκ. Ριτσάρντο το 1470, ο οποίος κατέγραψε 2.000 κάτοικους. Το 1528 αναφέρθηκε ως σχεδόν έρημη, ενώ το 1618 ο πληθυσμός έφτασε τους 18.000 κατοίκους σε περίπου 60 χωριά. 50 χρόνια αργότερα καταγράφεται ως αραιά κατοικημένη και μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα ο πληθυσμός κυμαίνονταν γύρω στους 5.000 κατοίκους. Η Χώρα, που είχε καταστραφεί από το 1674, είχε 100 σπίτια, πολλά εξ' αυτών ερημωμένα. Αύξηση στον πληθυσμό παρατηρήθηκε μετά το 1770, φτάνοντας ξανά τους 10.000 κατοίκους. Λίγο πριν από την έναρξη της Ελληνικής επανάστασης ο πληθυσμός ήταν 16.000 κάτοικοι.

Σύμφωνα με την πρώτη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας το 1883, η Άνδρος υπάχθηκε στο νομό Κυκλάδων, ενώ δημιουργήθηκε η Επαρχία Άνδρου, καταλαμβάνοντας τη συνολική έκταση του νησιού. Στις 13 Οκτωβρίου 1834, με βασιλικό διάταγμα, δημιουργήθηκαν οι δήμοι Άνδρου, Κορθίου, Γαυρίου και Άρνης. Το 1836, εισάγεται το σύστημα των περιφερειακών διοικήσεων και υποδιοικήσεων, καταργώντας την επαρχία της Άνδρου και κάνοντας το νησί υποδιοίκηση στην περιφερειακή διοίκηση Τήνου, ενώ δύο χρόνια αργότερα, με το νόμο " περί μεταρρυθμίσεων των διοικήσεων", η υποδιοίκηση της Άνδρου παύει να υφίσταται και περνάει στη διοίκηση της Τήνου. Το 1840 ο δήμος Άρνης συγχωνεύεται.

Τέλος, με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης, την 1η Ιανουαρίου 2011, οι τρεις δήμοι ενώθηκαν στον ενιαίο Δήμο Άνδρου, ενώ η επαρχία Άνδρου έπαψε να υφίσταται.. Ταυτόχρονα, συστάθηκε η Περιφερειακή Ενότητα Άνδρου.

Μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, η οικονομία της Άνδρου στηριζόταν κυρίως στη γεωργία και στην κτηνοτροφία. Έπειτα, οι Ανδριώτες στράφηκαν προς τη ναυτιλία και το εμπόριο, μετατρέποντας το νησί σε ναυτιλιακό και οικονομικό κέντρο.

Στην Άνδρο βρίσκονται πολλά μουσεία, με γνωστότερο το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Χώρα, το οποίο ιδρύθηκε το 1979 από το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή. Στη Χώρα επίσης υπάρχουν το Αρχαιολογικό Μουσείο Άνδρου, όπου βρίσκονται εκθέματα από τον αρχαίο οικισμό της Ζαγοράς, το Ναυτικό Μουσείο, με φωτογραφίες και μοκέτες πλοίων, το Ψηφιακό Μουσείο, το Μουσείο Λαογραφίας και Χριστιανικής Τέχνης και το Ίδρυμα Κιδωνιέως, στο οποίο διοργανώνονται σε ετήσια βάση οι "Πλόες", μία έκθεση με έργα ζωγράφων.

Εκτός Χώρας, υπάρχουν τρία μουσεία. Στο Συνέτι βρίσκεται το Λαογραφικό μουσείο, που εκθέτει διάφορα αντικείμενα και ενδύματα παλιότερης εποχής των κατοίκων της Άνδρου. Στην Παλαιόπολη υπάρχει ένα Αρχαιολογικό μουσείο με ευρήματα από τις ανασκαφές της αρχαίας Παλαιόπολης, και στον Πιτροφό υπάρχει το Μουσείο Ελιάς Κυκλάδων που στεγάζεται σε παλιό ελαιοτριβείο.

Το παραδοσιακό πιάτο του νησιού είναι η φρουτάλια, μια ομελέτα που περιέχει επίσης πατάτες και παραδοσιακά ανδριώτικα λουκάνικα. Ένα άλλο παραδοσιακό φαγητό της ανδριώτικης κουζίνας είναι ο λαμπριάτης, ένα φαγητό που μαγειρεύεται το Πάσχα και είναι κατσίκι με γέμιση τυριών. Τα παραδοσιακά γλυκά του νησιού είναι τα γλυκά του κουταλιού και αμυγδαλωτά, όπως τα καλτσούνια και οι παστίτσιες, ενώ λόγω των μικρών κτηνοτροφικών μονάδων που έχει, η Άνδρος παράγει τοπικά τυριά. Τέλος, η Άνδρος παράγει κρασί, λικέρ, σουμάδα και ρακί σε τοπικούς συνεταιρισμούς.

Άμφις (4ος αιώνας π.Χ.), κωμικός ποιητής.

Ματθαίος Αλεξανδρείας, Πατριάρχης Αλεξάνδρειας.

Θεόφιλος Καΐρης (1784-1853), φιλόσοφος και στοχαστής του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.

Ζαχαρίας Μαθάς (1800-;), λόγιος, επίσκοπος Θήρας.

Ιωάννης Πολέμης (1862-1924), ποιητής.

Δημήτριος Πασχάλης (1864-1944), ιστορικός, ιδρυτής του Αρχαιολογικού Μουσείου της Άνδρου.

Δημήτρης Γληνός (1882-1943), παιδαγωγός, φιλόσοφος και πολιτικός.

Νικόλαος Γιαννιός (1885-1958), λόγιος, και πολιτικός.

Δημοσθένης Δ. Πίππας (1888-1933), αρχαιολόγος.

Φιλοκτήτης Οικονομίδης (1889-1957), μουσικοπαιδαγωγός και αρχιμουσικός, πρώτος διευθυντής της ΚΟΑ.

Μιχάλης Τόμπρος (1889-1974), γλύπτης.

Βασίλειος Τατάκης (1896-1986), εκπαιδευτικός, ιστορικός της φιλοσοφίας, καθηγητής του ΑΠΘ.

Ανδρέας Εμπειρίκος (1901-1975), ποιητής και συγγραφέας.

Δημοσθένης Αθ. Πίππας (1906-1987). πολιτικός μηχανικός, καθηγητής του ΕΜΠ, υπουργός.

Νίκη Καραγάτση, το γένος Καρυστινάκη (1914-1986), ζωγράφος, σύζυγος του συγγραφέα Μ. Καραγάτση.

Δημήτριος Ι. Πολέμης (1932-2005), ιστορικός και συγγραφέας, πρωτεργάτης της ίδρυσης της Καϊρείου Βιβλιοθήκης.

Ιωάννης Παλαιοκρασσάς (γενν. 1934), οικονομολόγος και πολιτικός, υπουργός.

Μιχάλης Δερτούζος (1936-2001), καθηγητής πανεπιστημίου.

Ζαχαρίας Δεμαθάς (1944-2015), οικονομολόγος, πανεπιστημιακός.

Νικήτας Κακλαμάνης (γένν. 1946), γιατρός και πολιτικός.

Μιχάλης Τιβέριος (γένν. 1947), αρχαιολόγος, πανεπιστημιακός και ακαδημαϊκός.

Δημήτρης Κυρτάτας (γένν. 1952), ιστορικός, καθηγητής πανεπιστημίου.

Επίσης, πολλά μέλη των εφοπλιστικών οικογενειών Γουλανδρή και Εμπειρίκου, ως επιχειρηματίες και πολιτικοί.

Άποψη της χερσονήσου της Χώρας

"Large Bronze Age Town Unearthed On Andros." New York, N.Y.: Hellenic Times. Sep 2- 30, 2005. Vol. XXXII, Iss. 11.

Freely, John (2006). The Cyclades: Discovering the Greek Islands of the Aegean. I.B.Tauris.

Miller, William (1908). The Latins in the Levant, a History of Frankish Greece (1204-1566). New York: E.P. Dutton and Company.

Setton, Kenneth M. (1976). The Papacy and the Levant (1204-1571), Volume I: The Thirteenth and Fourteenth Centuries. Philadelphia: The American Philosophical Society.

Setton, Kenneth M. (1978). The Papacy and the Levant (1204-1571), Volume II: The Fifteenth Century

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Άνδρος είναι νήσος στο Αιγαίο πέλαγος, νοτιοανατολικά της Εύβοιας. Είναι το βορειότερο νησί των Κυκλάδων και το δεύτερο μεγαλύτερο σε έκταση, μετά τη Νάξο. Εκτείνεται από βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά, καταλαμβάνοντας έκταση 381 τ. χλμ. Έχει πληθυσμό 9.170 κατοίκων. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Άνδρος ή Χώρα, ενώ το λιμάνι του είναι το Γαύριο.

# data[].attributes.body
1ο μεγαλύτερο νησί

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Νάξος είναι ελληνικό νησί, με έκταση 429,79 τ.χλμ. και απέχει 103 ναυτικά μίλια από τον Πειραιά. Αποτελεί το μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων, στο Αιγαίο Πέλαγος. Κατά την παράδοση, οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι Θράκες και οι Πελασγοί. Αργότερα ήρθαν οι Κάρες, με αρχηγό τον Νάξο, στον οποίο και αποδίδεται το όνομα του νησιού. Υπήρξε το κέντρο του αρχαϊκού κυκλαδικού πολιτισμού. Το νησί είναι γνωστό ως πηγή σμύριδας, ενός πετρώματος πλούσιου σε κορούνδιο, το οποίο μέχρι τη σύγχρονη εποχή ήταν ένα από τα καλύτερα διαθέσιμα λειαντικά.

Η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα του νησιού είναι η Χώρα ή Νάξος, με 7.070 κατοίκους (απογραφή 2011). Τα κυριότερα χωριά είναι το Φιλώτι, η Απείρανθος, η Βίβλος (Τρίποδες), ο Άγιος Αρσένιος, η Κόρωνος, το Γλυνάδο.

Η Νάξος, το μεγαλύτερο και πιο εύφορο νησί των Κυκλάδων, βρίσκεται στο κέντρο περίπου των Κυκλάδων, νότια της Μυκόνου και ανατολικά της Πάρου. Έχει έκταση 430 τετρ. χλμ. και το μήκος των ακτών της ανέρχεται σε 148 χλμ.

Το ανάγλυφο του νησιού διαμορφώνεται από το όρος Ζας ή Δρίο, μια χαμηλή οροσειρά που το διασχίζει από βορρά προς νότο, με ψηλότερη κορυφή τον Νάξιο Δία ή Ζα (1.002 μ.). Η ονομασία αυτή οφείλεται στη μυθολογική παράδοση που υποστηρίζει ότι ο Δίας γεννήθηκε και ανατράφηκε στη Νάξο.

Στην οροσειρά αυτή, από βορρά προς νότο συναντάμε τις εξής κορυφές: Κατσόπρινο (422 μ.), Αναθεματίστρα (778 μ.), Κόρωνος (997 μ.), Μαυροβούνι (869 μ.), Ζας, Καβαλλάρης (521 μ.) και Βιγλατούρι (418 μ.). Οι ανατολικές πλαγιές της οροσειράς είναι απότομες, ενώ οι δυτικές "κατεβαίνουν" ομαλά προς μια πυκνοκατοικημένη περιοχή με καλλιεργήσιμα εδάφη.

Παλαιότερα η Νάξος είχε πολύ πλούσια χλωρίδα και πανίδα. Μέχρι και τον 17ο αιώνα ζούσαν στο νησί ελάφια και συνηθιζόταν το κυνήγι τους από τους ντόπιους ευγενείς ή από τους περαστικούς αξιωματούχους. Εκείνη την εποχή ο Γάλλος περιηγητής Ζαν ντε Τεβενό αναφέρει ότι στην περιοχή του Απλικιού υπήρχαν πολλά έλη και ψαρεύονταν τεράστιες ποσότητες χελιών. Σήμερα δύο περιοχές του νησιού, η κεντρική-ορεινή-νότια παραλιακή ζώνη και ο υγρότοπος της αλυκής Νάξου, έχουν χαρακτηριστεί τόποι ιδιαίτερης οικολογικής και κοινωνικής αξίας και εντάχθηκαν στο ευρωπαϊκό δίκτυο Natura 2000. Επίσης, οι βιότοποι του Ζα και της Κορώνου έχουν καταγραφεί στη λίστα Corine, ως περιοχές ιδιαίτερης οικολογικής σημασίας.

Το νησί είναι πλούσιο σε πηγές και ρέματα, στα οποία και οφείλεται η πλούσια βλάστησή του, η πλουσιότερη απ' όλα τα νησιά των Κυκλάδων -εξ ου και η άποψη του Ηροδότου ότι " ευδαιμονίη των νήσων προσέφερε ". Οι ακτές της είναι ελάχιστα διαμελισμένες, αλλά με πλούσιες αμμουδιές, που προσφέρονται για κολύμπι και ξεκούραση.

Η Νάξος γεωτεκτονικά ανήκει στην Αττικο-κυκλαδική ζώνη, με κυρίαρχα τα σχιστολιθικά πετρώματα. Σημαντικός είναι επίσης ο ορυκτός πλούτος της, με δύο ευρέως γνωστά προϊόντα: το μάρμαρο και τη σμύριδα Νάξου ή ναξία γη. Γεωλογικά, η Νάξος αποτελεί ένα πλούσιο γεωλογικό πάρκο από κρυσταλλοσχιστώδη πετρώματα μη αξιοποιήσιμο ακόμη. Τα πετρώματα αυτά είναι κυρίως κρυσταλλοπαγείς σχιστόλιθοι, γνεύσιοι και μάρμαρα σε εναλλασσόμενα στρώματα με όγκους γρανίτη, κοντά σχετικά στην πόλη της Νάξου και στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού. Πετρώματα πλειστόκαινου περιόδου υπάρχουν στη χερσόνησο της Στυλίδας, κυρίως ψαμμίτες, καθώς και βόρεια-βορειοανατολικά κοντά στις παράκτιες περιοχές του νησιού. Επίσης απαντώνται και πλούσια εκρηξιγενή πετρώματα κοντά στις Εγγαρές και αλλού. Εκτός όμως των μαρμάρων στο κέντρο και βορειοανατολικά κοντά στη Κόρωνο, υπάρχουν επίσης τα περίφημα κοιτάσματα σμύριδας ή ναξίας γης. Το μοναδικό μέρος του κόσμου στο οποίο απαντάται η σμύριδα σε εκμεταλλεύσιμη ποσότητα, είναι το νησί της Νάξου και θεωρείται υψηλής ποιότητας.

Το κλίμα του νησιού είναι μεσογειακό, ήπιο και ξηρό, με δροσερά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες.

Τα κυριότερα ακρωτήρια της Νάξου είναι ο Σταυρός, Μουτσούνα, Πάνορμος, Κατωμεριά, Κούρουπας, Παρθένος, Προκόπης, Μουγκρί, Γαΐτάνη και Αιμιλιανός.

O Δίας, ο πατέρας " ανδρών τε Θεών " κατά τους αρχαίους Έλληνες, λέγεται ότι γεννήθηκε στην Κρήτη, στη σπηλιά Ιδαίον Άντρον (κατ' άλλους στο Δικταίον Άντρον), αλλά μεγάλωσε στη Νάξο, και έτσι το ψηλότερο βουνό του νησιού πήρε το όνομά του (Ζευς ή, για τους ντόπιους, Ζας, 999 μέτρα).

Στη Νάξο εγκατέλειψε, σύμφωνα με το μύθο, ο Θησέας την Αριάδνη, η οποία τον είχε βοηθήσει προηγουμένως στην Κρήτη να σκοτώσει το Μινώταυρο με τον όρο να την πάρει μαζί του, την οποία στη συνέχεια πήρε σύζυγό του ο θεός Διόνυσος. Αναλυτικότερα, επιστρέφοντας ο Θησέας από την Κρήτη σταμάτησε στη Νάξο, που εκείνη την εποχή ονομαζόταν Δία, για ανεφοδιασμό. Μαζί του είχε και την Αριάδνη, την οποία όμως εγκατέλειψε στο νησί. Ο Διόνυσος είδε την κοιμισμένη Αριάδνη και την ερωτεύτηκε. Αφού την έκανε σύζυγό του, μια νύχτα την οδήγησε στο όρος της Νάξου Δρίον, απ' όπου και ανέβηκαν μαζί στον Όλυμπο. Εκεί ο Δίας έκανε την Αριάδνη αθάνατη.

Το όνομά του το νησί φέρεται να πήρε από τον " Νάξο", το θρυλικό ηγεμόνα των πρώτων αποίκων που ήταν Κάρες, φερόμενο ως γιο του Πολέμωνα ή κατ΄ άλλους ως γιο του Ενδυμίωνα ή τέλος γιο του Απόλλωνα και της νύμφης Ανακαλίδας. Άλλοι ιστορικοί ερευνητές και φιλόλογοι θεωρούν ότι το όνομα προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη " νάξαι", που σημαίνει " θύσαι", που εκλήφθηκε έτσι από τις πλούσιες θυσίες που γίνονταν στη νήσο προς τιμή των θεών. Το όνομα Νάξος διατηρήθηκε στο διάβα των αιώνων μέχρι τους μέσους χρόνους, όπου έγινε Ναξία και ακολούθως Ναξιά και στη συνέχεια Αξιά (από κει και το όνομα των κατοίκων).

Επίσης η Νάξος φέρεται από τους μυθικούς χρόνους και με το όνομα Δία (από τον Όμηρο, Οδύσ λ325), καθώς και στον ομηρικό ύμνο προς τον Απόλλωνα, όπως και με τα κοσμητικά: Στρογγύλη, Μικρή Σικελία, Τραγία, Διονυσιάς, Καλλίπολις, Λιπαρά κλπ. από διάφορους συγγραφείς. Η πρώτη Κορινθιακή αποικία στη Σικελία ονομάστηκε Νάξος. Ο πλούτος των περί της Νάξου μύθων αποδεικνύει τη σπουδαιότητα που είχε η Νάξος κατά την αρχαιότητα. Οι μύθοι αυτοί συνδέονται κυρίως με τη μυθολογούμενη γέννηση των τριών εγχώριων νυμφών Φιλίας, Κορωνίδας και Κλείδης, που επιμελήθηκαν την ανατροφή του Διονύσου, για τον οποίο η Νάξος ήταν η πατρίδα του. Αλλά και για το Δία αναφέρεται πως εδώ ανατράφηκε και ενηλικιώθηκε, όταν μεταφέρθηκε από την Κρήτη και ότι από εδώ εξόρμησε προκειμένου να καταλάβει τη βασιλεία των θεών. Μάλιστα, στο μονοπάτι προς την κορυφή του όρους Ζας είναι δυνατή η ανάγνωση επιγραφής σε βράχο με παραφθαρμένα γράμματα " Όρος Διός Μηλωσίου'" (= Όρος του Δία, προστάτη των προβάτων). Στη Νάξο επίσης λατρευόταν και ο Απόλλωνας ο Τράγιος ή Τραγαίος, ενώ υπήρχε και αρχαίος ναός του Δηλίου Απόλλωνα έξω από την αρχαία πόλη, καθώς και τέμενος προς τιμήν του Εφιάλτη. Από τον περίφημο αρχαίο ναό του Διονύσου κανένα ίχνος δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα.

Άλλοι ναξιακοί μύθοι αναφέρονται στη σχέση του Διονύσου με την Αριάδνη, που τελικά απήγαγε στο όρος Δρίον και έλαβε σύζυγό του. Ακόμη αρχαία πηγή έξω από την πόλη της Νάξου φέρει το όνομα Αριάδνη. Στην ανατολική πλευρά του όρους Κόρωνος υπάρχει ένα μεγάλο σε μήκος περίεργο σπήλαιο, που ακόμη δεν έχει αξιοποιηθεί, με διπλή είσοδο, έναν μεγάλο προθάλαμο και που συνεχίζει σε μήκος, εντός του οποίου υπάρχουν ίχνη αρχαίας λατρείας, πιθανώς του ιερού της μιας των ναξίων νυμφών της Κορωνίδας, εκ της οποίας και το ομώνυμο χωριό. Κάτοικος της Νάξου ήταν και ο μυθικός Κηδαλίων που δίδαξε στον θεό Ήφαιστο την τέχνη της μεταλλουργίας. Σε όλη τη Νάξο σώζονται λείψανα αρχιτεκτονικά, καθώς και πολλά των ιστορικών χρόνων.

Η σπουδαιότητα της Νάξου υπήρξε στη μακρά ιστορική διάρκεια, όχι απλά πρωταρχική αλλά διαμορφωτική στην ιστορική πορεία, όχι μόνο στον Κυκλαδικό αλλά και στον ευρύτερο ελληνικό χώρο. Ήταν πάντα περίφημη για τη μεγάλη ποσότητα των εξαγομένων μαρμάρων της, για το σμυρίγλι, για το πλήθος των πηγών της, για τους κατάμεστους κήπους, για την ομορφιά των πεδιάδων της, για τους ελαιώνες, τους πορτοκαλεώνες, τους λεμονεώνες, για τα κίτρα της, για τ' αμπέλια της και το ξακουστό κρασί της, για τη κτηνοτροφία της και τα τυριά της αλλά και για το αλάτι. Παράλληλα, επειδή η θάλασσα "απομονώνει" παρέμεινε γνήσια, ασυνήθιστη, διαφορετική, αυτάρκης. Ο Πίνδαρος αποκαλεί τη Νάξο "λιπαράν" κι ο Ηρόδοτος βεβαιώνει ότι η "Νάξος ευδαίμονη των νήσων προέφερε". Ο Αρχίλοχος ο Πάριος παρομοίαζε το κρασί της Νάξου με νέκταρ που έπιναν οι θεοί. Ο κατ' εξοχήν συνδεδεμένος με τη Νάξο θεός είναι ο Διόνυσος που ενσάρκωνε τις αγαθοποιούς δυνάμεις της φύσεως. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νάξο όπου παντρεύτηκε την Αριάδνη μετά την εγκατάλειψή της από το Θησέα. Ο γάμος με το θεό κι ο θάνατός της, που προοιώνιζε την ανάστασή της γιορταζόταν έντονα στο νησί γιατί σχετιζόταν με την ωρίμανση και την αναγέννηση της Φύσεως.

Η Νάξος κατοικήθηκε από τη μέση παλαιολιθική εποχή (80 έως 130.000 π.χ.), πιθανά από ανθρώπους του τύπου Νεάντερνταλ, όπως βρέθηκε από πρόσφατες ανασκαφές στην περιοχή Στελίδα. Επίσης έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης της μεσολιθικής εποχής (περίπου 9 χιλιετίες π.Χ.) στην περιοχή Ροός. Οι ανασκαφές αυτές έγιναν στις αρχές του 21ου αιώνα.

Για τον σύγχρονο τύπο ανθρώπου, έχουμε σίγουρα στοιχεία για συνεχή κατοίκηση από την 4η χιλιετία π. Χ. (νεολιθική εποχή) μέχρι σήμερα αδιάκοπα. Η μελέτη των τοπωνυμίων βεβαιώνει ότι η Νάξος, αντίθετα από κάποια άλλα νησιά του Αιγαίου δεν ερημώθηκε ποτέ από κατοίκους, και ότι σ' όλες τις περιοχές του νησιού και στις παραλιακές και στα βουνά και στις κοιλάδες, από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι σήμερα ζουν οι ίδιοι βασικά άνθρωποι, οι οποίοι βέβαια ανασυντάσσονται, έχοντας τη δύναμη να αφομοιώνουν τους ξένους, που κατά καιρούς, ειρηνικά ή με τη δύναμη των όπλων εγκαθίστανται στο νησί. Επομένως πάντα υπήρχε στο νησί μια οργάνωση σχετική με τους όρους παραγωγής και αναπαραγωγής της ζωής.

Αξίζει να θυμόμαστε κάποιες ονομασίες τόπων που αποτελούν αναμφισβήτητες μαρτυρίες για οικισμούς ή για λατρείες ηρώων ή θεών, που δεν ήταν δυνατόν να υπάρχουν σήμερα, αν κάποτε ερημωνόταν το νησί, αν χάνονταν οι κάτοικοί του και έπαιρναν τη θέση τους άλλοι. Η υψηλότερη κορυφή της Νάξου ονομάζεται Μύτη του Ζα, φέρει δηλαδή το όνομα του πατέρα θεών και ανθρώπων για τους αρχαίους, και ίσως έτσι θα λεγόταν και στη αρχαιότητα, γιατί εκεί πάνω λατρευόταν τότε ο Δίας. Το δείχνει και η επιγραφή σε ακατέργαστο όγκο μαρμάρου στο μονοπάτι που οδηγεί στην κορυφή του βουνού - Ζευς Μηλώσιος - ο προστάτης των προβάτων δηλαδή - επιγραφή που καθορίζει τα όρια του τεμένους του αφιερωμένου στο μεγάλο θεό.

Στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού, ένας όρμος ονομάζεται Απόλλωνας και φαίνεται ότι έτσι λεγόταν και στους αρχαίους χρόνους, γιατί κι εκεί βρέθηκε επιγραφή που καθορίζει τα όρια του τεμένους του αφιερωμένου στο θεό του φωτός. Ο Απόλλων συνδέθηκε ιδιαίτερα με τη Νάξο, λατρευόταν ως Τράγος, Ανθοκόμης ή Ποίμνιος.

Στα νοτιοανατολικό υπάρχει ο Πάνερμος, λιμάνι που με το ίδιο άρθρο και σχεδόν με τον ίδιο τύπο, Πάνορμος, αναφέρεται σε αρχαία επιγραφή.

Πρώτοι κάτοικοι της Νάξου θεωρούνται οι Θράκες. Την κατοίκησε πρώτος ο γιος του Βορέα Βούτης, που θέλοντας να βρει γυναίκες για τους συντρόφους του έφτασε στη Θεσσαλία, όπου κυνήγησε τις Βάκχες κι ανάμεσα σ' άλλες έκλεψε την Κορωνίδα και την Ιφιμέδεια και τις έφερε στη Νάξο. Σύμφωνα με την παράδοση διακόσια χρόνια κυριάρχησαν οι Θράκες στο νησί. Τους διαδέχθηκαν οι Κάρες. Ήρθαν από τη Μικρά Ασία έχοντας επικεφαλής το Νάξο, από τον οποίο πήρε το όνομά του το νησί.

Ανασκαφές στην περιοχή Στελίδα έδειξαν ότι στο νησί υπήρχε κατοίκηση περίπου από 200.000 χρόνια πριν από σήμερα. Στους κατοίκους της παλαιολιθικής περιλαμβάνεται και ο τύπος ανθρώπου Νεάντερταλ. Έχουν βρεθεί εκατοντάδες χιλιάδες λίθινα εργαλεία, με υλικό τον τοπικό πυριτόλιθο. Περισσότερα ευρήματα υπάρχουν από τη Νεολιθική εποχή γύρω στην 5η χιλιετία π.Χ., όπως αποδεικνύουν οι ανασκαφές στην περιοχή Γκρόττα, βόρεια πλευρά της πόλης της Νάξου, καθώς και στο σπήλαιο Ζας παρά το χωριό Φιλότι στο ομώνυμο όρος. Σύμφωνα μ' αυτές, ο πρωτοκυκλαδικός πολιτισμός ήταν ήδη ανεπτυγμένος την περίοδο εκείνη, που φαίνεται να ξεκίνησε το 5500 π.Χ. και άνθησε το 3000 π.Χ.

Ο χώρος όπου βρίσκεται ο Ναός του Απόλλωνα συνδέθηκε από τους ξένους με τη λατρεία της Αριάδνης και του θεού Διονύσου και θεωρήθηκε τόπος που γιορτάστηκαν τα πρώτα Διονύσια. Ο μύθος της αρπαγής της Αριάδνηs από τον Διόνυσο στην ακρογιαλιά των Παλατιών ενέπνευσε διακεκριμένους γλύπτες, ζωγράφους και μουσικούς που με τα έργα τους κατέστησαν τη Νάξο γνωστή σε όλο τον κόσμο.

Η Νάξος έπαιξε σημαντικό ρόλο στον κυκλαδικό πολιτισμό. Μεταξύ των σημαντικών αλλαγών που προέκυψαν εκείνη την εποχή ήταν η εξέλιξη της ναυσιπλοΐας (εξ ανάγκης), η κατασκευή και χρήση του χαλκού, η κεραμική και η επεξεργασία μαρμάρων. Στην περιοχή Γρότα στη χώρα της Νάξου, αλλά και σε άλλες τοποθεσίες στο νησί, έχουν βρεθεί πολλά κυκλαδικά ειδώλια, καθώς και άλλα ευρήματα της περιόδου του κυκλαδικού πολιτισμού (σκεύη, εγχάρακτες παραστάσεις), τα οποία εκτίθενται στο Αρχαιολογικό μουσείο Νάξου, στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης στην Αθήνα, καθώς επίσης και ένας μικρός αριθμός αυτών στο αρχαιολογικό μουσείο στην Απείρανθο. Το αρχαιολογικό μουσείο της Νάξου διαθέτει τη δεύτερη μεγαλύτερη συλλογή σε κυκλαδικά ευρήματα μετά το αρχαιολογικό μουσείο της Αθήνας.

Η μυκηναϊκή πόλη της Νάξου (περίπου 1300 π.Χ.) κάλυπτε την περιοχή από την σημερινή πόλη έως τη νησίδα "Παλάτια", και ένα μέρος αυτής ανακαλύφθηκε κάτω από την πλατεία, μπροστά από τον Ορθόδοξο καθεδρικό Ναό, στη Χώρα, εκεί όπου είναι σήμερα ο αρχαιολογικός χώρος Γκρότα. Ακριβώς κάτω από την πλατεία έχει διαμορφωθεί επιτόπιο μουσείο. Το μουσείο έχει γυάλινο δάπεδο με υπερυψωμένους διαδρόμους, οι επισκέπτες διέρχονται πάνω από τα αποκαλυφθέντα ερείπια (τείχος, σπίτια και εργαστήρια) της μυκηναϊκής περιόδου (1400 - 1100 π.Χ.). Μυκηναϊκής εποχής ευρήματα (διακοσμημένα με χρώμα, αγγεία, όπλα, σκεύη, κλπ.) εκτίθενται επίσης στο αρχαιολογικό μουσείο της Νάξου. Αυτή την περίοδο εμφανίζονται και οι οικισμοί στα δυτικά παράλια (Μικρή Βίγλα, Ριζοκαστελιά) και στα ανατολικά (Λυγαρίδια).

Γύρω στον 8ο αιώνα π.Χ. η Δήλος είναι ένα ισχυρό λατρευτικό κέντρο λόγω του ιερού του Απόλλωνα. Συγκεντρώνει επισκέπτες κι αναθήματα από όλα σχεδόν τα μέρη της Ανατολικής Μεσογείου, ενώ παράλληλα φιλοξενεί τις αντιπροσωπείες των ιωνικών πόλεων στην ετήσια σύνοδό τους που γίνεται στο νησί. Από τα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ. μέχρι περίπου τον 5ο αιώνα π.Χ. η Νάξος αποκτά τον έλεγχο του ιερού, με αποτέλεσμα να αυξηθεί σημαντικά η πολιτική της δύναμη στο Αιγαίο. Κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. ανεγείρεται έξω από την πόλη το ιερό των Υρίων, όπου λατρευόταν ο θεός Διόνυσος. Την ίδια εποχή στον πόλεμο που γίνεται για το Ληλάντιο πεδίο ανάμεσα στη Χαλκίδα και την Ερέτρια, η Νάξος συμμετέχει ενεργά υποστηρίζοντας τη Χαλκίδα, ενώ λίγο αργότερα, βρίσκεται σε πόλεμο με την Πάρο. Το 735 π.Χ. Νάξιοι, μαζί με Χαλκιδείς ιδρύουν την πρώτη ελληνική αποικία στη Σικελία και την ονομάζουν Νάξο. Σε αυτήν την πολεμική σύρραξη σκοτώθηκε πολεμώντας ο Πάριος λυρικός ποιητής Αρχίλοχος. Την εποχή αυτή η Νάξος εποικίζεται από Ίωνες και ξεκινά μια μεγάλη περίοδος ανάπτυξης για το νησί.

Κατά τη διάρκεια των επόμενων χρόνων η Νάξος κατοικήθηκε από τους Ίωνες, που σηματοδότησαν μια ιδιαίτερα σημαντική περίοδο για το νησί, κατά την οποία ξεκινάει και φτάνει στην κορύφωσή της η κλασική περίοδος (7ος-6ος αιώνας π.Χ.), με παράλληλη άνθηση των τεχνών και ειδικά της γλυπτικής και της αρχιτεκτονικής. Κοντά στο 500 π.Χ. γεννήθηκε ο γλύπτης Αλξήνωρ και στο δεύτερο μισό του 4ου αι. π.Χ. ο αρχιτέκτων Λεωνίδης γνωστός από το Λεωνιδαίο στην αρχαία Ολυμπία. Γύρω στο 540 π.Χ. έγινε η επανάσταση του Λύγδαμη με την υποστήριξη των κατοίκων της ενδοχώρας και ανέλαβε την εξουσία ως τύραννος. Η Πορτάρα, η μεγάλη μαρμάρινη πύλη που στέκεται ψηλά στη νησίδα Παλάτια, που σήμερα είναι ενωμένη με τη Χώρα της Νάξου, είναι ότι απέμεινε από το ναό του Απόλλωνα, που ξεκίνησε να χτίζεται την περίοδο του Λύγδαμη. Το 501 π.Χ. την πολιορκούν επί 4 μήνες οι Πέρσες, χωρίς αποτέλεσμα, αλλά σε νέα προσπάθεια το 490 π.Χ. την κατακτούν και την καταστρέφουν ολοκληρωτικά. Το 480 π.Χ. λαμβάνει μέρος στη ναυμαχία της Σαλαμίνας με 4 τριήρεις, που ενώ στην αρχή ήταν στο μέρος των Περσών, με πρωτοβουλία του νάξιου τριηράρχη Δημόκριτου, τάσσονται στο πλευρό των Ελλήνων, και μάλιστα διακρίνονται βυθίζοντας πέντε εχθρικά πλοία. Μάλιστα ο Ηρόδοτος αναφέρει σχετικά με τη συμμετοχή, ότι " οι Νάξιοι είναι Ίωνες και κατάγονται από την Αθήνα ".

Μετά από την τελική ήττα των Περσών από τους Έλληνες, η Νάξος εξαναγκάστηκε να γίνει μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας, αφού προηγουμένως καταστράφηκε (ό,τι είχε απομείνει από την προηγούμενη καταστροφή) και πυρπολήθηκε από τον αθηναϊκό στόλο (466 π.Χ.), ενώ ο Περικλής εγκαθίδρυσε φρουρά από 500 κληρούχους υπό τον στρατηγό Τολμίδη (453 π.Χ.) προκειμένου να την αφαιμάξει οικονομικά προς όφελος της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Μετά το τέλος της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, ύστερα από περίπου ενάμιση αιώνα, η Νάξος υπήρξε έρμαιο των εκάστοτε θαλασσοκρατόρων και ουσιαστικά δεν κατάφερε ποτέ να ανακάμψει και να ξανακερδίσει την παλιά της δόξα και σημασία.

Από την εποχή εκείνη σώζεται το ιερό της Δήμητρας κοντά στο χωριό Σαγκρί, το οποίο έχει εν μέρει αναστηλωθεί. Ο ναός θεωρείται πολύ σημαντικός για την αρχαιολογία, επειδή έχει σωθεί σε καλή κατάσταση και δίνει πολλές πληροφορίες για τον τρόπο κατασκευής και την αρχιτεκτονική των αρχαίων ναών. Ο ναός είναι εξολοκλήρου χτισμένος από λευκό μάρμαρο σε τετράγωνο σχήμα, με κολώνες τόσο στην πρόσοψη, όσο και στον εσωτερικό του χώρο, ενώ από το αρχαίο υλικό του σώζεται μέχρι σήμερα ποσοστό περισσότερο του 50%. Ο δίκλιτος αυτός ιωνικός ναός αποτελεί τον πρόδρομο της κλασικής αττικής αρχιτεκτονικής, η οποία έναν αιώνα μετά έδωσε στην ανθρωπότητα τον Παρθενώνα. Λόγω του ότι η Δήμητρα ήταν θεά της γεωργίας και της γονιμότητας, επιλέχθηκε η συγκεκριμένη τοποθεσία για την οικοδόμηση του ναού σ' αυτήν την εύφορη κοιλάδα του νησιού. Κοντά του έχει ανεγερθεί μουσείο, στο οποίο εκτίθενται ευρήματα από το ναό που δε χρησιμοποιήθηκαν κατά την αναστήλωση, καθώς και τα ευρήματα από τη μετέπειτα επί του ναού ανεγερθείσα παλαιοχριστιανική Βασιλική. Το μουσείο και ο αρχαιολογικός χώρος έχουν βραβευθεί με το βραβείο Europa Nostra για την ευαίσθητη ανασκαφή, την αναστήλωση και την επιτυχημένη ενσωμάτωσή τους στο φυσικό περιβάλλον.

Από την αρχαιότητα οι αρχαίοι συγγραφείς επαινούσαν τα προϊόντα της Νάξου όπως τον οίνο, τα σύκα, τ΄ αμύγδαλα, τις αίγες και τα ελάφια που υπήρχαν τότε στη νήσο. Συγκεκριμένα, περί του οίνου της Νάξου ιδιαίτερους επαίνους αποδίδουν οι Αρχίλοχος και ο Αθήναιος, άλλοι επίσης συγγραφείς κάνουν λόγο για το μυθικό ποταμό (Βιβλίνου) όπου έρεε οίνος. Πολλά επίσης μυθικά για τη Νάξο γράφουν ο Παυσανίας και ο Διόδωρος Σικελιώτης και κυρίως για τις σχέσεις των αρχαίων Ναξίων με τη Θράκη. Περί της πολιτείας των Ναξίων έγραψε ιδιαίτερα και ο Αριστοτέλης, ενώ ο Πλούταρχος στο έργο του "Γυναικών αρεταί" εξυμνεί ιδιαίτερα τις Ναξιώτισσες για τη φιλοπατρία τους και τις αρετές τους. Τέλος, ακόμη και ερωτικό μυθιστόρημα έγραψε ο Παρθένιος που αναφέρεται στη Νάξο. Η αρχαία πόλη της Νάξου βρισκόταν στη θέση της σημερινής κοντά στην οποία και υπήρχε λαμπρός ναός του Διονύσου. Πολλοί είναι εκείνοι που αποδίδουν σε αυτόν τα σωζόμενα ερείπια επί της νησίδας Παλάτια.

Από τα μέσα του 7ου αιώνα έχουμε αύξηση της πειρατείας από τους Σαρακηνούς (Άραβες πειρατές), που με ορμητήριά τους την Αφρική, Ασία και αργότερα το εμιράτο της Κρήτης, έσπερναν τον τρόμο στα παράλια της Νάξου και των άλλων νησιών του Αιγαίου. Πολλοί κάτοικοι παραθαλάσσιων οικισμών μετακινούνται και εγκαθίστανται στα ενδότερα. Έτσι τη χρονική περίοδο από τον 7ο έως 10ο αιώνα ιδρύονται οικισμοί στα Αργιά, στην κοιλάδα του Δανακού, στην Ποταμιά και την Κόρωνο. Μόνο μετά το 961 μ.Χ., που ο μέγας μάγιστρος (και μετέπειτα αυτοκράτορας) Νικηφόρος Φωκάς κατέλαβε την Κρήτη, και για περίπου 150 χρόνια επικρατεί ειρήνη στο Αιγαίο και σημειώνεται πρόοδος στη Νάξο.

Η Νάξος ανήκε κατά τους βυζαντινούς χρόνους στο Θέμα του Αιγαίου. Στη Νάξο βρίσκονται πολλές βυζαντινές εκκλησίες. Η κοιλάδα της Τραγαίας ονομάζεται και "μικρός Μυστράς" λόγω των πολλών εκκλησιών που είναι σπαρμένες παντού. Υπάρχουν εκκλησίες που χρονολογούνται από τον 7ο έως το 15ο αι. Πιο γνωστή είναι η Παναγία η Δροσιανή, η οποία διέθετε 3 στρώσεις τοιχογραφιών με την παλαιότερη να ανάγεται στον 7ο αιώνα. Άλλες πολύ σημαντικές εκκλησίες είναι η Παναγία η Πρωτόθρονη στο Χαλκί και ο Άγιος Γεώργιος ο Διασορίτης. Κάποιες από αυτές τις εκκλησίες χτίστηκαν κατά την περίοδο της Εικονομαχίας και φέρουν τοιχογραφίες με "ανεικονικό διάκοσμο", τοιχογραφίες δηλαδή που δεν απεικονίζουν αγίους, αλλά γεωμετρικά σχήματα και φυτά. Τα τελευταία χρόνια οι διάσπαρτες αυτές εκκλησίες είναι ανοικτές τα πρωινά και μπορεί κανείς να τις επισκεφτεί. Εξάλλου, στην ορεινή Νάξο βόρεια του χωριού Δανακός δεσπόζει, σε θέση εποπτείας της ανατολικής Νάξου και των ακτών της, το πυργομονάστηρο του Φωτοδότη Χριστού. Πρόκειται για το παλαιότερο μοναστήρι της Νάξου με αρχική κτίση τον 6ο αιώνα μ.Χ.. Οι τοιχογραφίες και οι επιγραφές του χρονολογούνται στη βυζαντινή εποχή, ενώ οι εκδοχές για την ίδρυσή του είναι πολλές. Ορισμένοι θεωρούν ότι χτίστηκε πάνω σε αρχαίο κάστρο που προϋπήρχε, ενώ αρκετοί υποστηρίζουν ότι το έχτισε ο γιος του Αλέξιου Κομνηνού, τον 12ο μ.Χ. αιώνα.

Από τον 11ο μέχρι και τον 14ο αιώνα Μικρασιάτες άρχισαν να φτάνουν στη Νάξο μετά τη χαμένη μάχη του Ματζικέρτ ( 1071 μ.Χ) σε μικρές ή μεγαλύτερες ομάδες.

Το 1207 ο Βενετός Μάρκος Σανούδος, πολιόρκησε και κατέλαβε το βυζαντινό κάστρο τού Απαλίρου, όπου είχε μεταφερθεί η πρωτεύουσα του νησιού, και στο οποίο είχαν οχυρωθεί Γενουάτες πειρατές. Έτσι κυριάρχησε σε όλο το νησί και αργότερα στα περισσότερα νησιά του Αιγαίου, ιδρύοντας το Δουκάτο της Νάξου. Έκτισε τα ανακτορά του στα ερείπια της παλιάς ακρόπολης, εγκατέστησε δικούς του ανθρώπους σε όλο το νησί και οι κάτοικοι περιορίστηκαν να καλλιεργούν τα κτήματα των Βενετών κατακτητών. Οι Ενετοί θα κυριαρχήσουν στη Νάξο για τρεισήμισι περίπου αιώνες εγκαθιδρύοντας ένα φεουδαρχικό σύστημα, που θα ισχύσει μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Κατά το διάστημα αυτό η Νάξος θα βρεθεί στο στόχαστρο του βενετοτουρκικού ανταγωνισμού για κυριαρχία στο Αιγαίο, ενώ η έλευση και η δραστηριοποίηση Γάλλων κυρίως μισσιοναρίων στο νησί με την ανοχή των Οθωμανών θα ενισχύσει την ήδη ισχυρή δυτική παρουσία στις Κυκλάδες κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Σιωπηλοί μάρτυρες της λατινικής παρουσίας και κυριαρχίας στη Νάξο θα παραμείνουν τα μνημεία, που άφησαν οι κατακτητές πίσω τους: το Κάστρο της Χώρας και οι διάσπαρτοι σε όλο το νησί πύργοι.

Το 1537 η Νάξος, όπως και τα περισσότερα νησιά του Αιγαίου, κατελήφθη από τον Τούρκο ναύαρχο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα. Ο Βενετός δούκας Ιωάννης Δ' Κρίσπο παρέδωσε στον Μπαρμπαρόσα τα κλειδιά του κάστρου και δώρα. Οι Τούρκοι αρχικά τον συνέλαβαν και λεηλάτησαν την πόλη και τα ανακτορά του. Τον ελευθέρωσαν με τον όρο να πληρώνει χαράτσι 5.000 χρυσά φλουριά στον σουλτάνο. Ο δούκας ουσιαστικά έμεινε χωρίς εξουσία, και το μόνο του καθήκον ήταν να συλλέγει το φόρο. Τον Ιωάννη Κρίσπη διαδέχθηκε ο γιός του Ιάκωβος Δ' ο οποίος παρέμεινε στα λεηλατημένα ανακτορά του χωρίς εξουσίες, ενώ στη Νάξο επικρατούσε βία και οικονομική παρακμή. Ο σουλτάνος ανανέωσε τα προνόμια της οικογένειας Κρίσπη με τον όρο να πληρώνει φόρο 162.000 ακτσέδες ("άσπρα") ετησίως. Ο Ιάκωβος διατήρησε τη διοίκηση της Νάξου και των γύρω νησιών, όπως και το δικαίωμα απονομής δικαιοσύνης. Η λατινική κοινωνία της Νάξου είχε βυθιστεί σε πλήρη παρακμή και αποσύνθεση και καταπίεζαν τον ελληνικό πληθυσμό. Έτσι οι Έλληνες ζήτησαν από τον σουλτάνο να διορίσει άλλον διοικητή. Οι Τούρκοι συνέλαβαν και φυλάκισαν τον Ιάκωβο το 1566, οπότε και τυπικά τελείωσε η Ενετοκρατία. Ο σουλτάνος διόρισε διοικητή τον Εβραίο Ιωσήφ Νάζη, ευνοούμενο και σύμβουλό του, στον οποίο δόθηκαν και τα νησιά που αποτελούσαν το άλλοτε δουκάτο του Αιγαίου με την υποχρέωση να πληρώνει ετησίως 14.000 δουκάτα φόρο και 12.000 δουκάτα για τη δεκάτη του κρασιού. Ο νέος διοικητής δεν εμφανίστηκε καθόλου στα νησιά, αλλά παρέμεινε διοικητής μέχρι το θάνατό του το 1579. Αντί αυτού ασκούσε τη διοίκηση ο Ισπανός Φραγκίσκος Κορονέλλο. Το 1569-70 υπήρξε αντίδραση των νησιωτών κατά των Τούρκων, με την άρνηση των πρώτων να πληρώσουν το φόρο. Μετά το θάνατο του Νάζη, οι νησιώτες ζήτησαν προνόμια από τον σουλτάνο, τα οποία παραχωρήθηκαν το 1580. Με τον ακτιναμέ αυτόν δόθηκαν στη Νάξο και τις Κυκλάδες διοικητικές, κοινωνικές-αστικές, δικαστικές και θρησκευτικές ελευθερίες. Ο ακτιναμές προέβλεπε φορολογικές ελαφρύνσεις, και απαγόρευε στους Τούρκους εισπράκτορες να επιβάλλουν πρόσθετους φόρους, να χρησιμοποιούν τα μεταφορικά μέσα των νησιωτών και να απαιτούν ζωοτροφές για τα ζώα τους. Στις αστικές ελευθερίες περιλαμβανόταν η ελεύθερη κυκλοφορία κατά τη νύχτα και η διάθεση της περιουσίας με διαθήκη. Σημαντική ήταν η διάταξη που επέτρεπε στους νησιώτες να αναθέτουν την απονομή δικαίου σε ανθρώπους της επιλογής τους σύμφωνα με το τοπικό εθιμικό δίκαιο. Επίσης απαγορευόταν ο βίαιος εξισλαμισμός. Στα νησιά εγκαταστάθηκε ένας "σαντζάκ-μπέης" για τη συλλογή των φόρων και ένας καδή (ιεροδικαστής). Ως διοικητές των νησιών εκλέγονταν χριστιανοί. Ο σαντζάκ-μπέης Οτουράκ (1606-1608) καταπίεζε τους νησιώτες με φορολογικές αυθαιρεσίες γι' αυτό οι κάτοικοι ζήτησαν από τον σουλτάνο να τον αντικαταστήσει. Στα 1616-1621 αναφέρεται ως "δούκας της Νάξου" ο Γάσπαρος Γρατιανός, ο οποίος διοικούσε μέσω αντιπροσώπου. Μετά από αυτόν δεν αναφέρεται σαντζάκ-μπέης.

Το 1628-9 παραχωρήθηκαν στους Ναξιώτες νέα προνόμια και έγινε σημαντικό βήμα προς τη διοικητική ανεξαρτησία των Κυκλάδων. Μεταξύ των άλλων διατάξεων, απαγορεύτηκε ο φόρος του παιδομαζώματος και η αναγκαστική εργασία στα ορυχεία. Νέες παραχωρήσεις έγιναν το 1646. Παρέμεινε η πληρωμή του χαρατσιού, αλλά επαναλαμβάνεται η διάταξη που απαγόρευε το παιδομάζωμα (" ούτε ατζεμογλάνι ... να δίνουνε "). Με τα προνόμια αυτά αναπτύχθηκε ο θεσμός της αυτοδιοίκησης στα νησιά του Αιγαίου. Κύριος συνεκτικός δεσμός μεταξύ των Ελλήνων ήταν η Εκκλησία και η Κοινότητα. Οι νησιώτες, συσπειρωμένοι γύρω από την κοινότητα κατόρθωναν να μετριάσουν τις επιπτώσεις της υποτέλειας και να έχουν κάποια πολιτική, εκπαιδευτική και πολιτισμική δραστηριότητα. Αρχές του 17ου αιώνα υπάρχουν στο νησί 119 οικογένειες (367 άτομα) καθολικοί, που κατοικούν κυρίως στο κάστρο και περίπου 4000 ορθόδοξοι που κατοικούν στην πόλη και τα χωριά.

Από τα πρώτα χρόνια της τουρκοκρατίας εμφανίζεται στην περιοχή η μάστιγα της πειρατείας, την οποία δεν μπορούσε να ελέγξει η Οθωμανική αυτοκρατορία. Στους πειρατές, που ήταν μουσουλμάνοι και χριστιανοί, δίνονταν επίσης προνόμια και τίτλοι από τον σουλτάνο, έτσι ώστε στην πράξη υπήρχαν τρείς πόλοι εξουσίας: οι Τούρκοι, οι Λατίνοι και οι πειρατές. Από τις αρχές του 17ου αιώνα, με την παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την άνοδο της παρουσίας των Δυτικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο, οξύνεται το πρόβλημα της πειρατείας, ειδικά με Γάλλους πειρατές. Ειδικά όσα νησιά κατοικούνταν από καθολικούς Έλληνες και ξένους, γίνονταν ασφαλή καταφύγια των πειρατών. Οι πειρατές είχαν στενές σχέσεις με τους Καπουτσίνους και Ιησουίτες μοναχούς, στους οποίους συχνά έδιναν μερίδιο από τη λεία τους. Στους βενετο-τουρκικούς πολέμους οι νησιώτες υπέφεραν από Τούρκους και Ενετούς που αποβιβάζονταν στα νησιά για να εισπράξουν φόρους και να αρπάξουν αγαθά και να στρατολογήσουν ναυτικούς με τη βία. Κάποτε οι νησιώτες πλήρωναν διπλούς φόρους, σε Ενετούς και Τούρκους. Η κατάσταση βελτιώθηκε με την κατάληψη της Κρήτης το 1669, οπότε οι Τούρκοι κατάφεραν να ελέγξουν το Αιγαίο. Όμως οι πειρατικές επιδρομές συνεχίστηκαν. Στις αρχές του 19ου αιώνα εμφανίζονται και Έλληνες πειρατές, Μανιάτες και Κασιώτες.

Στα χρόνια της Επανάστασης κατέφυγαν στη Νάξο Κρητικοί, Κασιώτες και Πελοποννήσιοι, πολλοί των οποίων έγιναν πειρατές λόγω της φτώχειας. Με αφορμή ένα πειρατικό περιστατικό, το 1826 αυστριακός στόλος κατέλαβε τη Νάξο για τρεις ημέρες.

Το Σαντζάκι του Αιγαίου καταργήθηκε το 1621 και η Νάξος οργανώθηκε σε τρία Κοινά (κοινότητες), α)του Κάστρου (όπου διέμεναν απόγονοι Βενετών ευγενών), β)του Μπούργου (όπου διέμενε κυρίως η νεοανερχόμενη τότε αστική τάξη) και γ)το Κοινό των χωριών. Και τον 17ο αιώνα η επικοινωνία της Νάξου, όπως και των άλλων κυκλαδίτικων νησιών, συνέχισε να στρέφεται προς τη Μικρά Ασία και την Κωνσταντινούπολη. Εμπορικά πλοία μετέφεραν από τη Νάξο σμύριδα, γεωργικά και βιοτεχνικά προϊόντα και επέστρεφαν σε αυτήν με τάπητες, υφάσματα, βαμβάκι, κεραμίδια, ξυλεία κ.α. Στο πλαίσιο των εμπορικών ανταλλαγών με τη Μικρά Ασία, σημαντικοί αριθμοί Ναξιωτών συγκεντρώνονται στην Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη. Συγκεκριμένα, οι Νάξιοι της Σμύρνης έχοντας δημιουργήσει συντεχνίες εργάζονταν ως βαρελάδες ( βουτσάδες) και αμπελουργοί, πραγματοποιούσαν δε και πολλές δωρεές στο νησί. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 και την Ανταλλαγή πληθυσμών το 1923- 1924, καταφθάνουν στο νησί πολλοί Έλληνες Μικρασιάτες πρόσφυγες οι οποίοι εγκαθίστανται στη Χώρα, στην Κόρωνο κ.α.

2300 - 2000 π.Χ. Πρωτοκυκλαδική περίοδος ΙΙΙ (πρώιμη εποχή χαλκού). Την περίοδο 3200 π.Χ. έως 2000 π.Χ. δημιουργούνται οικισμοί σε Γκρόττα, Καστράκι, Σπεδό, Πάνορμο. Επίσης μέχρι αυτή την εποχή έχουμε εγκατάσταση πληθυσμών, πρώτα Θράκες και μετά Κάρες από τη Λάτμο (Μ. Ασία).

1400 - 1000 π.Χ. Μετά την καταστροφή των μινωικών ανακτόρων αρχίζει η επέκταση και επίδραση του μυκηναϊκού πολιτισμού. Δεύτερη σπουδαία περίοδος για τη Νάξο. Ανάπτυξη σε Γκρόττα και οικισμοί στη Μικρή Βίγλα, Ριζοκαστελιά, Λυγαρίδα.

490 π.Χ. Η Νάξος θα υποστεί μεγάλη καταστροφή και υποδούλωση από τους Πέρσες.

479 π.Χ. Λαμβάνει μέρος στη μάχη των Πλαταιών με λίγους οπλίτες.

41 π.Χ. Αρχίζει η ρωμαϊκή κατοχή. Ανήκει στη ρωμαϊκή επαρχία των νησιών του Αιγαίου με έδρα τη Ρόδο.

311. Αναπτύσσεται η χριστιανική θρησκεία μετά την παραχώρηση ανεξιθρησκίας από τον Γαλέριο.

500 - 700. Αναπτύσσονται μοναστικές κοινότητες.

820. Στη δεκαετία του 820, εξόριστοι Άραβες από Ισπανία καταλαμβάνουν την Κρήτη και δημιουργούν Εμιράτο της Κρήτης.

821 - 961. Περίοδος που οι Άραβες έχουν κυριεύσει την Κρήτη. Αυτή την εποχή η Νάξος δέχεται πολλές καταστροφικές επιδρομές από τους Σαρακηνούς (Άραβες πειρατές).

961. Νικηφόρος Φωκάς καταλαμβάνει την Κρήτη και διώχνει τους πειρατές.

1207. Κατάληψη από Μάρκο Σανούδο στο όνομα της "Δημοκρατίας της Βενετίας". Ιδρύεται το Δουκάτο της Νάξου. Στα ερείπια της παλιάς πόλης της Νάξου κτίζεται το Κάστρο και εγκαθίσταται φεουδαρχία.

1537. Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα καταλαμβάνει τη Νάξο, που γίνεται φόρου υποτελής στον σουλτάνο Σελίμ Β'.

1537 15 Νοεμβρίου. Ο Ιωάννης Δ΄ Κρίσπος παραδίδει τη Νάξο στον Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα.

1566 -1579. Διοικεί τη Νάξο ο Ισπανοεβραίος Ιωσήφ Νάζη για λογαριασμό των Τούρκων.

1660. Λεηλατείται από Γάλλους του Λουδοβίκου ΙΔ' που πηγαίνουν στην Κρήτη για να ενισχύσουν τους Βενετούς εναντίον των Τούρκων.

1721. Μετά από εξεγέρσεις ο σουλτάνος Αχμέτ Γ' καταργεί τα προνόμια των Φράγκων, όχι όμως των Γάλλων υπηκόων.

Η πόλη του νησιού ονομάζεται Χώρα και υπάρχουν πολλά ορεινά και παραθαλάσσια χωριά. Μερικά από αυτά είναι το Φιλώτι, η Απείρανθος, η Κόρωνος, το Χαλκί, η Βίβλος, ο Άγιος Αρσένιος, ο Απόλλωνας κ.ά. Ολόκληρο το νησί της Νάξου υπάγεται στο δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, με έδρα τη Νάξο, και χωρίζεται στις Δημοτικές Ενότητες Νάξου (πρώην δήμος Νάξου) και Δρυμαλίας (πρώην δήμος Δρυμαλίας).

Η Δημοτική Ενότητα Νάξου έχει πληθυσμό 12.726 κατοίκων (απογραφή 2011) και σ' αυτήν περιλαμβάνονται οι:

Δημοτική Κοινότητα Αγίου Αρσενίου (1.327 κ.) στην οποία υπάγονται ο Άγιος Αρσένιος (717 κ.), η Αγία Άννα (176 κ.), η Στελίδα (157 κ.), οι Άγιοι Πάντες (103 κ.), ο Άγιος Προκόπιος (96 κ.), ο Μάραγκας (73 κ.) και ο Μαστοράκης (5 κ.).

Δημοτική Κοινότητα Νάξου (7.374 κ.), στην οποία υπάγονται η Νάξος (7.070 κ.), τα Αγκίδια (299) και η Μονή Χρυσοστόμου (5).

Τοπική Κοινότητα Βίβλου (672 κ.), στην οποία υπάγονται οι Τρίποδες (654 κ.) και η Πλάκα (18).

Τοπική Κοινότητα Γαλανάδου (455 κ.), στην οποία υπάγεται το Γαλανάδο (455 κ.).

Τοπική Κοινότητα Γαλήνης (273 κ.), στην οποία υπάγεται η Γαλήνη (273 κ.).

Τοπική Κοινότητα Γλινάδου (585 κ.), στην οποία υπάγεται το Γλυνάδο (585 κ.).

Τοπική Κοινότητα Εγγαρών (178 κ.), στην οποία υπάγονται οι Εγγαρές (178 κ.).

Τοπική Κοινότητα Κινιδάρου (388 κ.), στην οποία υπάγονται ο Κινίδαρος (341 κ.) και το Ακρωτήρι (47 κ.).

Τοπική Κοινότητα Μελάνων (652 κ.), στην οποία υπάγονται οι Μέλανες (414 κ.), ο Άγιος Θαλάλαιος (106 κ.), το Κουρουνοχώριον (105 κ.) και οι Μύλοι (27 κ.).

Τοπική Κοινότητα Ποταμιάς (285 κ.), στην οποία υπάγονται η Άνω Ποταμιά (127 κ.), η Κάτω Ποταμιά (99 κ.) και η Μέση Ποταμιά (59 κ.).

Τοπική Κοινότητα Σαγκρίου Νάξου (537 κ.), στην οποία υπάγονται το Άνω Σαγκρίον (210 κ.), το Καστράκι (158 κ.), η Μικρή Βίβλα (93 κ.), το Κανακάριον (49 κ.), το Κάτω Σαγκρίον (49 κ.) και η νησίδα Παναγία (0).

Η Δημοτική Ενότητα Δρυμαλίας έχει πληθυσμό 5.244 κατοίκων και σ' αυτήν περιλαμβάνονται οι:

Δημοτική Κοινότητα Απεράθου (904 κ.), στην οποία υπάγονται η Απείρανθος (722 κ.), η Μουτσούνα (84 κ.), ο Αζαλάς (29 κ.), ο Κλειδός (24 κ.), τα Λυαρίδια (23 κ.), ο Κανάκης (14 κ.) και ο Πάνερμος (8 κ.).

Δημοτική Κοινότητα Φιλοτίου (1.487 κ.), στην οποία υπάγονται το Φιλότιον (1.477 κ.) και ο Καλαντός (10 κ.).

Τοπική Κοινότητα Δαμαριώνος (507 κ.), στην οποία υπάγονται ο Δαμαριώνας (333 κ.), η Αγιασσός (83 κ.), το Πυργάκι (48 κ.), ο Δαμαλάς (32 κ.), η Βουρβουριά (11 κ.).

Τοπική Κοινότητα Δανακού (108 κ.), στην οποία υπάγεται ο Δανακός (108 κ.).

Τοπική Κοινότητα Κεραμωτής (58 κ.), στην οποία υπάγεται η Κεραμωτή (58 κ.).

Τοπική Κοινότητα Κορωνίδος (594 κ.), στην οποία υπάγονται η Κωμιακή (279 κ.), ο Απόλλωνας (129 κ.), ο Μυρίσης (55 κ.), Χίλια Βρύση (42 κ.), η Αγιά (31 κ.), ο Κάμπος (31 κ.), ο Ταξιάρχης (22 κ.) και το Φαρακλό (5 κ.).

Τοπική Κοινότητα Κορώνου (647 κ.), στην οποία υπάγονται η Κόρωνος (526 κ.), ο Λιώνας (80 κ.), η Αργοκοιλιώτισσα (26 κ.) και η Ατσιπάπη (15 κ.).

Τοπική Κοινότητα Μέσης (97 κ.), στην οποία υπάγεται η Μέση (97 κ.).

Τοπική Κοινότητα Μονής (216 κ.), στην οποία υπάγονται η Μονή (216 κ.) και οι Σίφωνες (0).

Τοπική Κοινότητα Σκαδού (83 κ.), στην οποία υπάγεται υπάγεται το Σκαδόν (83 κ.).

Τοπική Κοινότητα Χαλκείου (543 κ.), στην οποία υπάγονται το Χαλκείον (368 κ.), η Ζωοδόχος Πηγή (174 κ.) και η Ράχη (1 κ.).

Ο κάτοικος της Νάξου ονομάζεται Νάξιος ή Ναξιώτης, Αξιώτης, Αξώτης (και Ναξιώτισσα, Αξιώτισσα, Αξώτισσα αντίστοιχα).

Απέχει από το λιμάνι του Πειραιά 103 ναυτικά μίλια και από το λιμάνι της Ραφήνας 87 ναυτικά μίλια. Το λιμάνι της Νάξου εξυπηρετεί επιβατικά και εμπορικά πλοία. Ακόμα υπάρχει προβλήτα για μικρότερα πλοιάρια καθώς και επιβατικά πλοία ενδοκυκλαδικών πλοίων. Επιβατικά πλοία συνδέουν σε καθημερινή βάση το λιμάνι της Νάξου με αυτό του Πειραιά καθώς και με άλλα νησιά των Κυκλάδων. Ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, οι υπάρχουσες υποδομές του λιμένα δεν δείχνουν να επαρκούν. Το 2006 το Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε έργο επέκτασης του προβλήτα της αποβάθρας και της εκβάθυνσής του λόγω της ύπαρξης ενάλιων αρχαιοτήτων.

Η ακτογραφία της Νάξου δεν παρουσιάζει κολπώσεις ανεπτυγμένες ούτε ασφαλή φυσικά λιμάνια και γι' αυτό το λόγο οι κάτοικοι ασχολούνται περισσότερο με γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες και πολύ λίγο με αλιευτικές. Στο βόρειο και βορειοανατολικό άκρο του νησιού υπάρχει ο ορμίσκος του Απόλλωνα που παρέχει μερική ασφάλεια στα πλοία, κυρίως από νοτιοδυτικούς ανέμους. Στα δυτικά η χερσόνησος Στελίδα σχηματίζει τον όρμο του Αγίου Προκοπίου, στα βόρεια του οποίου βρίσκεται η Χώρα και το κύριο λιμάνι του νησιού. Τα πρώτα λιμενικά έργα ξεκίνησαν το 1919 με την ένωση της νησίδας Παλάτια ή Στρογγύλης ή Βάκχου. Τέλος, στα νότια βρίσκεται ο ορμίσκος Πάνορμος που εξασφαλίζει τα πλοία από βόρειους ανέμους. Γενικά η Νάξος έχει σχήμα ωοειδές και γεωφυσικά διακρίνεται στην ορεινή Νάξο (ανατολική και βόρεια) και στην πεδινή Νάξο (δυτική και νότια).

Τα χωριά και οι οικισμοί Νάξου κατ΄ αλφαβητική σειρά:

Γλύκα μεγάλη είχε το νησί ετούτο, ησυχία πολλή, αγαθά τα πρόσωπα των ανθρώπων ... κι η θάλασσα ήμερη.

Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο

Στο νησί της Νάξου υπάρχουν τα εξής Μουσεία:

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Νάξου. Βρίσκεται στην Άνω Πόλη.

Το Ιστορικό Αρχείο Νάξου στεγάζονται σήμερα στην άλλοτε Γαλλική Σχολή, που βρίσκεται μέσα στο Κάστρο της Νάξου και που μετασκευάστηκε ειδικά γι' αυτό το σκοπό. Στη Σχολή αυτή φοίτησε και ο Νίκος Καζαντζάκης.

Το Ενετικό Μουσείο Νάξου ή Domus Della Rocca-Barozzi, στεγάζεται σε παλιό αρχοντικό στο Κάστρο και αποτελεί ακριβή αναπαράσταση της ζωής αστών της Νάξου του 19ου αιώνα.

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Απειράνθου.

Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Απειράνθου.

Το Γεωλογικό Μουσείο Απειράνθου ίσως από τα μεγαλύτερα της Ελλάδας στο είδος του με πολλά πετρώματα της περιοχής και από όλο τον κόσμο.

Το Λαογραφικό Μουσείο Απειράνθου στεγάζεται σε παραδοσιακό οίκημα του χωριού και έχει όλα τα οικιακά, γεωργικά και κτηνοτροφικά αντικείμενα του 19ου αιώνα.

Το Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Απειράνθου είναι Πινακοθήκη σύγχρονης Τέχνης με 70 και πλέον έργα.

Η Βιβλιοθήκη Νίκου Νικολάου Γλέζου με 20.000 τόμους βιβλίων στην Απείρανθο.

Σημαντικότεροι αρχαιολογικοί χώροι επισκέψιμοι στη Νάξο είναι:

Πορτάρα: Τα ερείπια του αρχαϊκού ναού του Απόλλωνα του οποίου σώζεται η τεράστια πύλη, λεγόμενη "Πορτάρα" στη νησίδα "Παλάτια", και οι μαρμάρινες βάσεις - πλαίσιο του Ναού. Από το 1919 συνδέεται με τη νήσο ακριβώς βόρεια του λιμένα Νάξου.

Αρχαία Νάξος: Τα ερείπια μυκηναϊκού οικισμού στη θέση "Γκρότα", βόρεια της πόλης μπροστά στη πλατεία Μητροπόλεως Νάξου.

Ενετικό Κάστρο Νάξου: Επίσης επί του λόφου της Χώρας Νάξου το ενετικό Κάστρο της Νάξου με την παλιά ενετική Εκκλησία και τη Σχολή Ουρσουλινών.

Πύργος Σανούδου: Στον ίδιο χώρο σώζονται απομεινάρια από τον Πύργο του Μάρκου Σανούδου, απέναντι από τη Μητρόπολη των Καθολικών.

Πύργος των Κρίσπι: Σώζεται και ο Πύργος των Κρίσπι με τον θυρεό - οικόσημο της οικογένειας.

Ναός της Δήμητρας: Αρχαϊκός ναός (περίπου 530 π.Χ.) σημαντικός επειδή είναι από τους πρώτους κατασκευασμένους εξολοκλήρου από μάρμαρο, του οποίου το υλικό σώζεται σε μεγάλο ποσοστό. Για την αναστήλωση και θαυμάσια ανάδειξη το μνημείο κέρδισε το Βραβείο Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Κληρονομιάς/Europa Nastra (2004). Βρίσκεται στην περιοχή Γύρουλας, κοντά στο χωριό Σαγκρί.

Επίσης στο Σαγκρί υπάρχουν πολλά αρχαιολογικά ευρήματα και βυζαντινές εκκλησίες.

Πύργος Μπαζαίου: Σε απόσταση μικρότερη του χιλιομέτρου από το χωριό Σαγκρί, ο πύργος-παλιό μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού 17ου αιώνα, αναστηλωμένος από το 2001 παραμένει επισκέψιμος τους καλοκαιρινούς μήνες φιλοξενώντας τις πολιτιστικές εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Νάξου (εικαστικά, θέατρο, μουσική, λόγος, κινηματογράφος).

Ενετικοί Πύργοι: Πολλοί επίσης ενετικοί πύργοι υπάρχουν στο Χαλκί, και στο Φιλώτι όπου και ο Πύργος του Χειμάρρου, οχυρό ελληνιστικής περιόδου.

Στην Παχειά Άμμο υφίσταται το ατελές άγαλμα του Απόλλωνα ή Κούρου, ή του Διονύσου μήκους 10,50 μ. Δεύτερος Κούρος ατελής μα σπασμένο πόδι ύψους 2,5 μ. βρίσκεται επίσης ξαπλωμένος στη θέση Φλεριό ενώ ένας τρίτος μήκους 1,8 μ. βρίσκεται σε απομακρυσμένη θέση που απαιτεί περπάτημα στον Απόλλωνα Νάξου. Επίσης υπάρχει και ένα ατελές άγαλμα γυναικείας μορφής (κόρη) που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τον κούρο στη θέση Φλεριό, στις Μέλανες.

Ιερό του Διονύσου στην περιοχή Ύρια.

Στη θέση Φλεριό υπάρχουν και τα ερείπια αρχαίου ναού, καθώς από τις κοντινές πηγές ξεκινάει το αρχαίο υδραγωγείο που ύδρευε την πόλη της Νάξου κατά την αρχαιότητα. Το έργο της ύδρευσης έγινε με σωλήνες από πηλό και με φυσική ροή. Σε κοντινή απόσταση υπάρχει και διάνοιξη υπόγειας σήραγγας, όπως το ευπαλήνειο όρυγμα στη Σάμο.

Μεσαιωνικές οχυρώσεις που υπάρχουν στο νησί είναι το Απανώ Κάστρο, το Κάστρο του Απαλλήλου και το Κάστρο του Πάνορμου.

Το Ανάκτορο των Ιησουϊτών ή αλλιώς το Παλάτι των Ιησουϊτών βρίσκεται λίγο έξω από τα τελευταία σπίτια του χωριού Μέλανες, στα Καλαμίτσια.

Ναός Υπαπαντής Νάξου - Καθολική Μητρόπολη. Κτίστηκε στις αρχές του 13ου αιώνα, ως τρίκλιτος με θόλο. Το 1536 προστέθηκαν άλλα δύο κλίτη και έγινε πεντάκλιτος με τρεις θόλους. Στον ναό φυλάσσεται η αμφιπρόσωπη εικόνα της Παναγίας της Ελεούσας που χρονολογείται στον 11ο αιώνα και προέρχεται από τη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας.

Η Νάξος όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος, ξεπερνούσε σε πλούτο όλα τα νησιά (ευδαιμονίη των νήσων προέφερε) και πολλά προϊόντα της ήταν γνωστά στην αρχαιότητα, όπως το μάρμαρο της Νάξου, η σμύριδα (ναξία λίθος), το κρασί (υπήρχε μάλιστα και ποικιλία σταφυλιού "ναξία καλουμένη"), τα αμύγδαλα, τα αιγοπρόβατα και ο κύπερος, ένα αρωματικό φυτό με θεραπευτικές ιδιότητες.

1. Το λεγόμενο αρσενικό κεφαλοτύρι παρασκευάζεται από κατσικοπρόβειο γάλα κυρίως εκ των ορεινών χωριών, που συλλέγεται συνήθως στις στάνες ή μέσα στους μητάτους, και που με τη προσθήκη της πυτιάς βράζεται και δίνει τη λεγόμενη "μανούρα" η οποία στη συνέχεια στραγγίζεται μέσα σε ψάθινα καλαθάκια (φτιαγμένα από ξεραμένα βούρλα) τα λεγόμενα "τσιμίσκια". Αφού στραγγίξουν στη συνέχεια αφαιρούνται από τα τσιμίσκια και τοποθετούνται πάνω σε τάβλες σε δροσερό και σκοτεινό μέρος, στις οικίες ή στους μητάτους. Μετά παρέλευση έξι περίπου μηνών στη διάρκεια των οποίων γίνονται τακτικές επαλείψεις με αγνό λάδι το αρσενικό κεφαλοτύρι είναι έτοιμο προς κατανάλωση με μια ιδιαίτερη χαρακτηριστική γεύση.

2. Το λεγόμενο λαδότυρο (Νάξου) είναι το αρσενικό τυρί που δημιουργείται αν τοποθετηθεί στη συνέχεια της παρασκευής του σε δοχείο με ελαιόλαδο για χρονικό διάστημα περισσότερο των τριών μηνών. Πρόκειται για πικάντικο τυρί που συνοδεύεται με ρακί ασφαλώς τοπική.

3. Η λεγόμενη γλυκειά μυζήθρα (Νάξου) παρασκευάζεται και αυτή από κατσικοπρόβειο γάλα. Συγκεκριμένα κατά το αρχικό βράσιμο του γάλακτος αφαιρείται η "μανούρα" (από την οποία όπως αναφέρθηκε παραπάνω παρασκευάζεται το αρσενικό τυρί) και μέσα από το καζάνι συλλέγεται πλέον η γλυκιά μυζήθρα η οποία και αυτή τοποθετείται σε ειδικά δοχεία. Πρόκειται για ιδιαίτερο τυροκομικό ανάλατο προϊόν περισσότερο για διατροφή χωρίς λιπαρά.

4. Όπως υπάρχει το λεγόμενο "αρσενικό" τυρί, παρασκευάζεται στη Νάξο και το θηλυκό τυρί το λεγόμενο και ανθότυρο. Το ανθότυρο είναι μετασχηματισμένη μυζήθρα που έχει μείνει για φύλαξη περισσότερο από ένα χρόνο. Πρόκειται για προϊόν που εμφανίζεται ελαφρά αλατισμένο στερούμενο λιπαρών.

5. Το ή ξινόγαλο παρασκευάζεται από ανόθευτο κρύο κατσικίσιο γάλα με τη προσθήκη πυτιάς το οποίο στη συνέχεια αν στραγγιστεί δημιουργείται η ξινομυζίθρα. Συνηθίζεται η προσθήκη μικρής ποσότητας πιπεριού ώστε να γίνει πιο πικάντικο.

6. Το λεγόμενο ξυνότυρο είναι ο μετασχηματισμός της ξυνομυζίθρας μετά από το στεγνωμά της για μερικές εβδομάδες πάνω σε τάβλες. Είναι προϊόν που με τη πάροδο του χρόνου λαμβάνει ιδιαίτερη απολαυστική γεύση.

Το φυσικό τοπίο στη Νάξο έχει πολλές εναλλαγές καθώς τα μεγάλα βουνά διαδέχονται εύφορες πεδιάδες και ρεματιές. Η Νάξος διαθέτει πλούσιο υδροφόρο ορίζοντα που παίζει σημαντικό ρόλο στη γονιμότητα της γης που προσφέρει εξαιρετικά τοπικά προϊόντα όπως πατάτες Νάξου ΠΟΠ, κρεμμύδια, κρασί, ελιές (επιτραπέζιες γνωστές ως ασκούδες), λάδι, ρακί και το τοπικό ποτό κίτρο. Παράγονται ακόμα εσπεριδοειδή και διάφορα γλυκά κουταλιού ( σταφύλι, βύσσινο, κεράσι, νεράντζι, περγαμόντο, σύκο, καρυδάκι κ.ά.). To Λικέρ κίτρου Νάξου είναι σήμα κατατεθέν της πόλης και κυκλοφορεί σκέτο ή σε δύο χρώματα, πράσινο με χλωροφύλλη και κίτρινο με κίτρο. Είναι ένα απόσταγμα, που προέρχεται από τα φύλλα της κιτριάς, η συγκομιδή των οποίων γίνεται από τον Οκτώβριο έως το Φεβρουάριο, όταν δηλ το άρωμά τους είναι πολύ έντονο. Αφού γίνει κατάλληλη επεξεργασία, τοποθετούνται σε παραδοσιακά χάλκινα καζάνια, ώστε να γίνει η απόσταξη.

Στο τέλος του Σεπτεμβρίου αρχίζει η διαδικασία απόσταξης της ρακής, που είναι γνωστή στους κατοίκους της περιοχής ως ρακιτζό. Η παρασκευή της ρακής αποτελεί σημαντικό γεγονός για τους κατοίκους των οικισμών του νησιού που συγκεντρώνονται και χορεύουν υπό τους ήχους ζωντανής παραδοσιακής μουσικής. Εξίσου διάσημο είναι και το μυρωδάτο λικέρ, το κίτρο Νάξου που έχει σαν βάση του, τα φύλλα της κιτρίας.

Στη Νάξο, στα σπλάχνα του βουνού Αμμόμαξη, ανάμεσα στα χωριά Κόρωνος και Απείρανθος βρίσκεται η περιοχή με τα ελάχιστα στον κόσμο και μοναδικά στην Ελλάδα ορυχεία σμύριδας (το κοινώς λεγόμενο "σμυρίγλι"), ενώ γνωστά ήδη από την αρχαιότητα είναι ακόμα τα μάρμαρα και ο γρανίτης που προέρχονται από το νησί.

Μέχρι το 1925 η σμύριδα μεταφερόταν με μουλάρια στο κοντινότερο στα ορυχεία λιμάνι της Μουτσούνας (επίνειο της Απειράνθου), από όπου φορτωνόταν στα πλοία που την παραλάμβαναν, τρόπος ιδιαίτερα κοπιαστικός, χρονοβόρος και δαπανηρός. Το 1925 κατασκευάστηκε ένα μνημειώδες για την εποχή του έργο, ο " Εναέριος σιδηρόδρομος", ένα σύστημα με πυλώνες, συρματόσκοινα και βαγονέτα ( τελεφερίκ), με τα οποία μεταφερόταν έκτοτε το ορυκτό, διασχίζοντας τα βουνά από τα τα ορυχεία προς τη Μουτσούνα. Ο εναέριος μείωσε δραστικά τον χρόνο και το κόστος μεταφοράς, αλλά εγκαταλείφθηκε και αυτός το 1978, όταν η διάνοιξη δρόμου έκανε ακόμα συμφερότερη τη μεταφορά με φορτηγά αυτοκίνητα. Σημαντικό πάντως τμήμα του εναέριου διασώζεται ακόμα και ο επισκέπτης μπορεί να το θαυμάσει κατά τη διαδρομή από την Απείρανθο προς τη Μουτσούνα ή πηγαίνοντας προς τον Λιώνα (επίνειο της Κορώνου). \ Η σμύριδα, ή αλλιώς το "σμυρίγλι" όπως το λένε οι ντόπιοι, είναι ένα ορυκτό που χρησιμοποιείται ως αποξεστικό και λειαντικό για μέταλλα, γυαλί, ξύλο ή πετρώματα, αλλά και ως αντιολισθητικό υλικό για δάπεδα, δρόμους και πεζοδρόμια. Η ναξιακή σμύριδα υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά ορυκτά για μεγάλη περίοδο. Η Νάξος αποτελεί ουσιαστικά τη μοναδική σμυριδοπαραγωγό περιοχή της Ευρώπης, αφού τα συγκεκριμένα ορυχεία είναι τα μεγαλύτερα στον Κόσμο. Το αποκλειστικό δικαίωμα εξόρυξης σμύριδας έχουν οι κάτοικοι των έξι χωριών Απειράνθου, Κορώνου, Δανακού, Κεραμωτής, Σκαδού και Μέσης. Οι άνδρες, άνω των 18 ετών έχουν τη δυνατότητα να εγγραφούν στους καταλόγους των σμυριδεργατών και να εξορύσσουν τη σμύριδα αλλά με την υποχρέωση να την παραδίδουν στο ελληνικό δημόσιο, που είναι ο μοναδικός εκμεταλλευτής.

Η σμύριδα ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες ως "λίθος η τας ψήφους οι δακτυλιόγλυφοι σμήχουσι...". Από τα αρχεία της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας διαπιστώνεται ότι από το 1625 η σμύριδα κυκλοφορούσε ως εμπόρευμα, γεγονός το οποίο μαρτυρούν και αρχαιολογικά ευρήματα (σμυριδόλιθοι) από την κεντρική Νάξο.

Καταγραφή σε αύξουσα χρονολογική σειρά:

Ευθυκαρτίδης (7ος αιώνας π.Χ.) γλύπτης

Βύζης ο Νάξιος (6ος αιώνας π.Χ.) γλύπτης

Μάρκελος - Μιχαήλ Κοντοπίδης (1651-1716) ιατροφιλόσοφος

Νικόδημος ο Αγιορείτης (1749-1809) άγιος της Ορθοδοξίας

Άνθιμος Γ΄ (1762-1842) Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Μεθόδιος Αντιοχείας (1771) Πατριάρχης

Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος (1780-1874) διπλωμάτης, αγωνιστής του 1821

Ιωάννης Σακκελίων (1815-1891) ιστοριοδίφης, σχολάρχης Σχολής Πάτμου

Ελευθέριος Καστρήσιος (1843-1931) στρατιωτικός αρχιμανδρίτης

Νικόλαος Πλανάς (1851-1932) άγιος της Ορθοδοξίας

Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης (1854-1922) πρωθυπουργός της Ελλάδας

Πέτρος Ευριπαίος (1885-1963) πολιτικός

Αντώνιος Μαγκάκης (1890-1952) πολιτικός, πατέρας του Αλέξανδρου

Πέτρος Γλέζος (1902-1996) λογοτέχνης

Πολύκλειτος Ρέγκος (1903-1984) ζωγράφος, διεθνής αγιογράφος

Ιωάννης Παπαδάκης (1903-1997) γεωπόνος

Διαλεχτή Ζευγώλη Γλέζου (1907-1996) ποιήτρια

Στυλιανός Κορρές (1910-1989) πρύτανης, ιδρυτής της Εταιρίας Κυκλαδικών Μελετών

Νίκος Σφυρόερας (1913-1989) λογοτέχνης, ποιητής, αντιστασιακός, σκηνοθέτης

Ειρήνη Μάρκου Βοντορήνη (1917-2010) λαϊκή ποιήτρια, βραβευμένη από την Ακαδημία Αθηνών

Μιχάλης Γρατσίας (1918-2015) δημοσιογράφος, αντιστασιακός

Χάλκου Ειρήνη (Χαλκορήνη) (1919-2012) λαϊκή ποιήτρια

Βασίλης Σφυρόερας (1921-2015) καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

Ιάκωβος Καμπανέλλης (1922-2011) θεατρικός συγγραφέας

Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης (1922-2012) δικηγόρος, αντιστασιακός, πολιτικός

Μανώλης Γλέζος (1922-2020) ήρωας της Εθνικής Αντίστασης, πολιτικός, ευρωβουλευτής

Νίκος Γλέζος (1925-1944) αντιστασιακός, εκτελέστηκε στην κατοχή από τους Γερμανούς για τη δράση του

Μάνος Χωριανόπουλος (1925-2007) δημοσιογράφος

Νικηφόρος Μανδηλαράς (1928-1967) νομικός, δημοσιογράφος, εκδότης εφημερίδας, αγωνιστής κατά της δικτατορίας

Δημήτρης Περιστεράκης (1928-2019) αθλητής, προπονητής στίβου - το Κλειστό Γυμναστήριο Νάξου φέρει το όνομα του

Ειρήνη Κονιτοπούλου (1931) (η Κυρά του Αιγαίου) τραγουδίστρια

Γιώργος Κονιτόπουλος (1933-1991) (ο βάρδος του Αιγαίου) βιολιστής, στιχουργός, συνθέτης, τραγουδιστής​

Νίκος Γρατσίας (1934) πολιτικός μηχανικός, πολιτευτής

Ιάκωβος Ψαρράς (1936-2006) ηθοποιός

Μιχάλης Βαρδάνης (1936-2014) αξιωματικός, νομικός, αντιστασιακός

Γιώργος Σιδέρης (1938) (Φόντακας) παλαίμαχος ποδοσφαιριστής

Στάθης Κουκουλάρης (1945) βιολιστής

Δέσποινα Γλέζου (1947) μουσικός, τραγουδίστρια, συνθέτης, συγγραφέας

Καίτη Χωματά (1947-2010) τραγουδίστρια του νέου κύματος

Ειρήνη Μαστοροπούλου-Ναυπλιώτη (1948) ποιήτρια

Νίκος Ι. Πρωτονοτάριος (1957-2014) διάσημος καρδιολόγος

Στέλιος Μανωλάς (1961) παλαίμαχος ποδοσφαιριστής

Καίτη Λιβανού (1969) τραγουδίστρια

Λευτέρης Ελευθερίου (1979) ηθοποιός

Κώστας Μανωλάς (1991) ποδοσφαιριστής

Χωρίς χρονολογίες, σε αλφαβητική καταγραφή:

Ιάκωβος Βαζαίος (1921-1990), αντιστράτηγος

Μαρία Γρατσία Θεωνά, ποιήτρια, ζωγράφος

Μιχάλης Δέτσης, αρεοπαγίτης

Εμμανουήλ Δρύς, αντιπρύτανης ΕΜΠ

Γεώργιος Ζευγώλης, εκπαιδευτικός, αντιστασιακός, συγγραφέας

Νίκος Κατσουρός, σκιτσογράφος, δημοσιογράφος

Βάγγελης Κονιτόπουλος, λαουτιέρης, στιχουργός, συνθέτης, τραγουδιστής

Κώστας Κονιτοπούλος τραγουδιστής

Μιχάλης Κονιτόπουλος (το Μωρό), βιολιστής

Αγγελική Κονιτοπούλου τραγουδίστρια

Δημήτριος Κορρές, αρχιτέκτων, ορειβάτης, αναρριχητής, κατασκευαστής γέφυρας Χαλκίδας

Μανώλης Κορρές, αναστηλωτής της Ακρόπολης, καθηγητής Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ

Νίκος Λεβογιάννης, φιλόλογος, βουλευτής

Τάκης Μάρκου, μουσικός

Μιχάλης Μπαρδάνης, μαθηματικός, αντιστασιακός, ιδρυτής Αρχαιολογικού Μουσείου Απειράνθου

Σταμάτης Μπαρδάνης, βιολιστής

Νίκος Πολυκρέτης, λαουτιέρης

Μιχάλης Πολυτάρχου, καλαθοσφαιριστής

Μανώλης Πρωτονοτάριος Ν., καθηγητής Πολυτεχνείου, πρύτανης

Νίκος Πρωτονοτάριος, ποιητής

Δημήτρης Φραγκούλης, στρατιωτικός, εκδότης "Ναξιακό Μέλλον"

Στο νησί της Νάξου λειτουργούν 5 Γυμνάσια, 3 Λύκεια και ένα Δημόσιο ΙΕΚ.

Γυμνάσια:

1ο Γυμνάσιο Νάξου

2ο Γυμνάσιο Νάξου

Γυμνάσιο Βίβλου

Γυμνάσιο Τραγαίας

Γυμνάσιο Σκαδού

Λύκεια:

Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για τη Νάξο παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 2ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-423/1, που αποτελεί τον λιμενοδείκτη του λιμένα Νάξου, καθώς και ο ΧΕΕ-423 που καλύπτει όλες τις νοτιοανατολικές Κυκλάδες. Στις Εγγαρές, από το σχολικό έτος 2011-2012, ξεκίνησε τη λειτουργία του το Κέντρο Διαφοροδιάγνωσης, Διάγνωσης και Υποστήριξης ΚΕ.Δ.Δ.Υ Νάξου που ανιχνεύει τις Ειδικές Εκπαιδευτικές Ανάγκες μαθητών Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης.

1. "The Stélida Naxos Archaeological Project: new data on the Middle Palaeolithic and Mesolithic Cyclades" των Tristan Carter, Daniel Contreras, Sean Doyle, Danica D. Mihailović, Theodora Moutsiou & Nikolaos Skarpelis στο researchgate.net. Δημοσιεύθηκε 27/08/2014. Αρχειοθετήθηκε 02/09/2018. Ανακτήθηκε 01/09//2018.

2. Ανακοίνωση διάλεξης του Tristan Carter. "Νεάντερταλ στη Νάξο: Νέες έρευνες σχετικά με την πρώιμη προϊστορική Στελίδα" από archaiologia.gr. Δημοσιεύθηκε 21/05/2018. Αρχειοθετήθηκε 02/09/2018. Ανακτήθηκε 01/09//2018.

3. Adamantios Sampson, "AN EXTENDED MESOLITHIC SETTLEMENT IN NAXOS", Vol. 16, No 1 (2016), pp. 269 - 271 από Mediterranean Archaeology and Archaeometry. Αρχειοθετήθηκε 02/09/2018. Ανακτήθηκε 01/09//2018.

4. Κοντολέοντος, Νικολάου (1961). Μυκηναϊκή Νάξος, Επετ. Ετ. Κυκλαδικών Μελετών, τόμος Α΄.

5. Ηρόδοτος, Ουρανία 46.3 και μετάφραση

6. . "Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας: Η μεγάλη σύγκρουση και η σημασία της ελληνικής νίκης"http://www.protothema.gr/stories/article/717489/i-naumahia-tis-salaminas-i-megali-sugrousi-kai-i-simasia-tis-ellinikis-nikis/.

7. Άρθρο της Γιώτας Συκκά στην Καθημερινή, 9 Σεπτεμβρίου 2004

8. Manolis Lykouropoulos (2017-09-24), , Το Κάστρο τ' Απαλίρου στη Νάξο https://www.youtube.com/watch?v=OIijkxcoQl4

9. Η συνοπτική Ιστορία της Νάξου-Κοινωνική και γεωγραφική κινητικότητα στη Νάξο μέχρι την Ελληνική επανάσταση, Απόλλων Νάξος

10. "Απογραφή προσφύγων ενεργηθείσα κατ΄Απρίλιον 1923", σελ. 30 (pdf σελ. 48), από ΕΛΣΤΑΤ, Αρχειοθετήθηκε 22/2/2018], Ανακτήθηκε 22/2/2018

11. Πίνακες Μικρασιατών προσφύγων στη Νάξο, Ορεινός Αξώτης

12. Μικρασιάτες στην Κόρωνο μετά την καταστροφή του 1922, Ορεινός Αξώτης

13. Παναγίες της Μικράς Ασίας και της Θράκης - άρθρο Ένωσης Μικρασιατών Φοιτητών

14. "Καθολική Μητρόπολη Νάξου - thisisnaxos.gr". Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαρτίου 2016.

15. Manolis Lykouropoulos (2017-08-15), , Ορυχεία σμύριδας Νάξου https://www.youtube.com/watch?v=x1y--b16pHw

Μιχάλης Σταματέλος, Φωτεινή Βάμβα-Σταματέλου "Ελληνική Γεωγραφική Εγκυκλοπαίδεια", Εκδ. Τεγόπουλος-Μανιατέας.

Ησαΐας Ιωάννης. Το Φιλώτι και το ιστορικό εκκλησιαστικό μνημείο της Παναγίας της Φιλωτίτισσας. Αθήνα 2012.

Ζαφειροπούλου, Φωτεινή. Νάξος, Τα μνημεία και το Μουσείο.

Λαμπρινουδάκης, Βασίλειος. Η Νάξος κατά τους ιστορικούς χρόνους.

Κωτσάκης Αθανάσιος "Η Νάξος κατά την Ενετοκρατία (1207 - 1566)".

"Νάξος: Ιδανική και ωραία", Ειδικό αφιέρωμα περιοδικού Γεωτρόπιο, τεύχος 19, σελίδες 24-35 (Αύγουστος 2000)

Γεώργιος Δημητροκάλλης, Μεγαλιθικά Μνημεία στη Νάξο (από κοινού μετά του καθηγητού Ν. Μουτσοπούλου) "Άνθρωπος", τόμος Γ' (1976), σελίδες 96-104.

"Τα σπήλαια της Νάξου και οι θρύλοι των", Κεφαλληνιάδης Νίκος

"Ταξίδια στο Αιγαίο", Κεφαλληνιάδης Νίκος

Ernst Curtius , Naxos. Ein Vortrag im wissenschaftlichen Verein zu Berlin 1846 gehalten, neu herausgegeben von Martin Biastoch , Göttingen 2012.

Γιάννης Βερώνης, Βοσκοί και βοσκοσύνη στην ορεινή Νάξο. Ήθη, έθιμα, θεσμοί, γλώσσα, συνήθειες και παραδόσεις της ναξιακής ποιμενικής ζωής, Αθήνα 2013.

# data[].attributes.attachment_link.title
Νάξος - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Νάξος είναι ελληνικό νησί, με έκταση 429,79 τ.χλμ. και απέχει 103 ναυτικά μίλια από τον Πειραιά. Αποτελεί το μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων, στο Αιγαίο Πέλαγος. Κατά την παράδοση, οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι Θράκες και οι Πελασγοί. Αργότερα ήρθαν οι Κάρες, με αρχηγό τον Νάξο, στον οποίο και αποδίδεται το όνομα του νησιού.

# data[].attributes.body
Οι Κυκλάδες είναι νησιωτικό σύμπλεγμα στο Αιγαίο πέλαγος που κείται γενικά μεταξύ των 36ου και 38ου Βόρειων παραλλήλων και μεταξύ των 24ου και 26ου Ανατολικών μεσημβρινών.
Η διάταξη των νησιών είναι σε δύο παράλληλες ευθείες σε συνέχεια του Σουνίου και της Ευβοίας προσδίδοντας την επιμέρους διάκριση σε Δυτικές και Ανατολικές Κυκλάδες, οι οποίες αποτελούν τον ομώνυμο νομό Κυκλάδων. Ο συνολικός πληθυσμός του Νομού είναι 112.615 κάτοικοι (απογραφή 2001) και η έδρα του στην Ερμούπολη.