# data[].attributes.body
o co chodzi?

# data[].attributes.attachment_link.title
CZARNY KWADRAT NA BIAŁYM TLE - o co chodzi?! - Nie Lada Sztuka #1

# data[].attributes.body
polichromia Wyspiańskiego

# data[].attributes.attachment_link.title
Przecicie nawy i transeptu w kociele w. Franciszka z Asyu w Krakowie

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Centrum Sztuki Współczesnej ŁAŹNIA GDAŃSK

# data[].attributes.headline
Realne miejsca uwiecznione na najsłynniejszych obrazach. 

# data[].attributes.subject
Realne miejsca uwiecznione na najsłynniejszych obrazach. 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mecenasem artykułu jest
łódzki optyk:
Hi Okulary
Zapraszamy do wspólnej podróży po miejscach, które odmalowali na swoich dziełach słynni artyści. Na styku impresjonizmu, ekspresjonizmu i realizmu z płócien wyłaniają się lokalizacje, które wyjątkowo przyciągają wzrok. Budynki, wnętrza, jeziora, pejzaże... Wymalowane pędzlem, a jakby żywe. I odwrotnie - prawdziwe, oglądane na żywo lub na fotografiach przywodzą na myśl lekko baśniowe przestrzenie uwiecznione na płótnach przez mistrzów malarstwa.

Otoczenie od zawsze inspirowało artystów. Miejsca, w których regularnie bywali, często znajdowały odzwierciedlenie w ich pracach. Niektóre z nich - nawet jeśli uwiecznione przed wiekami - niewiele się zmieniły i nadal można je odwiedzić. Udajmy się zatem w wirtualną podróż, która zaczyna się od pewnej malowniczej uliczki w Holandii...

Vlamingstraat (Delft, Holandia)

W 2015 roku badacze sztuki zidentyfikowali kolejny obraz Johannesa Vermeera - Uliczka. Udało się potwierdzić jego autorstwo dzięki odkryciu na obrazie sygnatury - „VMeer".

Niby pospolity miejski zaułek, a miejsce to przyciąga wzrok. Jego typowo holenderski klimat jest wyraźnie wyczuwalny, aż chciałoby się ruszyć spacerem po kocich łbach, na których każdy krok odbija się echem, zajrzeć do okien kamienicy znajdujących się na najniższej kondygnacji, zaczepić kobietę skupioną na szyciu i tę drugą w głębi podwórka. Bielone ściany, zielone okiennice, czerwona cegła, wszystko to harmonizuje ze sobą na tle jasnego pogodnego dnia.

Istnieje wiele teorii na temat tego miejsca. Wymienia się co najmniej cztery możliwe lokalizacje, wszystkie w mieście Delft. Czasami mówi się też, że Uliczka na prawdę nie istniała, nie przedstawia żadnego konkretnego zaułka, tylko jest kompilacją kilku znanych malarzowi miejsc. Jednak wielu badaczy skłania się ku teorii, że jest to Vlamingstraat w Delft. Trudno oprzeć się tym przypuszczeniom, kiedy spojrzymy na współczesne fotografie tej ulicy. Kamienice zostały odnowione i mają już nowocześniejszy charakter, ale bryła i proporcje budynków pozostały bez zmian. Widoczna jest nawet brama znana z centralnej części malowidła holenderskiego malarza.

Vermeer tworzył malarstwo rodzajowe i malował głównie wnętrza kamienic, domów, portretował kobiety. Uliczka jest jednym z dwóch obrazów artysty, które przedstawiają widok miejski. Drugim jest Widok Delft.

Café Terrace (Arles, Francja)

Następny punkt na mapie naszej podróży - miasteczko Arles - znajduje się we Francji. Zasiądźmy w przytulnej kawiarni nad kubkiem parującego napoju.

Taras kawiarni w nocy Vincenta van Gogha to jeden z najpopularniejszych obrazów wszech czasów. Malowidło powstało w 1888, dwa lata przed śmiercią artysty. Van Gogh uwiecznił taras kawiarni w szczytowym okresie swojej twórczości podczas pobytu w Arles, w którym zaszył się by szukać inspiracji z dala od zgiełku Paryża. Obraz wyróżnia kontrast rozświetlonej kawiarni i ciemnego nocnego nieba. Na kompozycję składają się tak lubiane przez artystę żółcienie i błękity.

Van Gogh tak opisywał pracę nad obrazem w jednym z listów:

„W tych dniach pochłaniała mnie praca nad nowym obrazem przedstawiającym nocną kawiarnię na zewnątrz. Na tarasie siedzą małe postacie. Olbrzymia żółta latarnia oświetla taras, front domu, chodnik, i rzuca światło nawet na uliczny bruk, który przybiera różowo-fioletowy odcień. Fasady domów przy ulicy, która biegnie pod błękitnym gwiaździstym niebem, są granatowe lub fioletowe. I tak masz nocny obraz bez czerni (...)."

Omawiany obraz był pierwszym, na którym malarz uwiecznił częsty później motyw rozgwieżdżonego, nocnego nieba. Dlaczego artysta wybrał akurat to miejsce na temat obrazu? Po przyjeździe do Arles wynajmował mieszkanie nad tą właśnie kawiarnią o nazwie Café de la Gare. Jej wnętrze odmalował na innym obrazie, Nocna kawiarnia.

Most w stylu japońskim (Giverny, Francja)

Z Arles udamy się w podróż przez całą Francję, miniemy Paryż by zatopić się bujnej zieleni ogrodu w Giverny, który znamy z obrazów Moneta.

Osiemnaście obrazów zatytułowanych Japoński mostek w Giverny często bywa zaliczanych do cyklu Lilie wodne. To jedne z najpopularniejszych dzieł mistrza impresjonizmu, Claude'a Moneta. Wszystkie obrazy przedstawiają ukochany ogród malarza.

Drewniany, wygięty w łuk mostek w ogrodzie w Giverny został zbudowany w 1893 roku. Przerzucono go nad kanałem doprowadzającym wodę do stawu z nenufarami. Artysta sam zaprojektował mostek, za inspirację posłużyły mu japońskie drzeworyty.

Most stał się jednym z ulubionych motywów malarskich artysty, pojawiał się na wielu pracach. Ten fragment architektury ogrodowej tonie w bujnej roślinności otaczającej brzegi stawu. Bardzo możliwe, że Monet malował z łodzi, z której mógł dokładnie przyjrzeć się barwom, odblaskom, tafli wody i roślinom, by jeszcze lepiej oddać iluzję przestrzeni.

Ogrodnictwo było wielką pasją Moneta. Porównywalną z pasją malarską. Nie wyobrażał sobie życia bez ogrodu i bez malowania w terenie. Jego pracownią malarską najczęściej było łono przyrody.

Słynny ogród malarza jest dziś otwarty dla zwiedzających i powstało w nim muzeum impresjonizmu. Składa się na nie odrestaurowany japoński most, odnowiony dom malarza, oraz zadbana zielona przestrzeń z ławeczkami, na których można przysiąść kontemplując przyrodę i sztukę.

Wyspa Grande Jatte (Paryż, Francja)

Namalowane techniką pointylistyczną wielkoformatowe Niedzielne popołudnie na wyspie Grande Jatte pędzla Georgesa Seurata zostało ukończone w 1886 roku. Wtedy też obraz został zaprezentowany na wystawie impresjonistów, i choć wówczas został ostro skrytykowany, zapoczątkował całkiem nowy prąd w sztuce - neoimpresjonizm.

Niedzielne popołudnie... przedstawia Paryżan wypoczywających na Grande Jatte - wysepce położonej na Sekwanie. Ludzie z wyższych sfer, odświętnie ubrani i szykowni, uciekają na wyspę przed zgiełkiem miasta. Uwagę przyciągają ekstrawaganckie stroje. Jedna z pań prowadzi na smyczy małpkę.

Malarz nie przedstawił wiernie linii brzegowej wyspy, bo uniemożliwiałoby to równoczesne pokazanie ludzi przechadzających się po wyspie i tych siedzących przy brzegu. Seurat nie namalował także znajdujących się wtedy na wyspie rezydencji, kafejek czy restauracji. Uwiecznił za to sunące leniwie po wodzie łodzie oraz żaglówkę.

Powstanie wielkiego obrazu o wymiarach dwa na trzy metry poprzedziły liczne szkice i studia poszczególnych postaci, detali. Obraz składa się z milionów drobnych punkcików nakreślonych czubkiem pędzla. Punkty te składają się na czterdzieści posągowych postaci uwiecznionych na tle impresjonistycznego pejzażu.

Wzgórze Ekeberg (Oslo, Norwegia)

Przenieśmy się do Oslo, dawnej Kristianii. Wszyscy doskonale znamy ikoniczny obraz Edvarda Muncha Krzyk, ale czy wiemy, że artysta uwiecznił na nim prawdziwą lokalizację? Mało tego, jest dalece prawdopodobne, że zainspirowało go także realne zdarzenia, a konkretnie zjawisko przyrodnicze jakim był wybuch wulkanu Krakatau w 1883 roku, którego skutki było widać na niebie nad rodzinnymi stronami artysty. Spacer po okolicy zaowocował niesamowitym egzystencjalnym doświadczeniem, a następnie powstaniem tego arcydzieła ekspresjonizmu. Artysta zanotował:

„Szedłem drogą w towarzystwie dwóch przyjaciół - zachodziło słońce - poczułem nagły przypływ melancholii - niebo stało się nagle krwistoczerwone. Zatrzymałem się, oparłem o balustradę śmiertelnie znużony - nad miastem i ciemnobłękitnym fiordem rozpościerały się rozlewiska krwi i języki ognia (...)."

Za pomocą miękkich, falujących linii Munch uwiecznił port na przedmieściach Kristianii i sylwetki ludzi spacerujących po drodze zwanej Ljabroveien. Miejsce to bardzo inspirowało artystę i choć oddane przez niego w uproszczony sposób, jest łatwe do rozpoznania.

Ciekawostką jest, że opisane powyżej wydarzenie i widok rozżarzonego norweskiego fiordu popchnęły artystę do namalowania w kilku alternatywnych wersjach. Słynny obraz wyrósł z pierwotnych czarnobiałych i kolorowych szkiców. Charakterystyczny most i teren oraz woda w tle były pewnego rodzaju obsesją Muncha i powracały na jego licznych pracach.

„Naukowcy porównali szczegóły topograficzne (drogę z poręczą, zabudowania portu) na starych mapach i fotografiach Oslo oraz XIX-wiecznych przewodnikach, z obrazami i rysunkami Muncha. Wzięli też pod uwagę perspektywę i proporcje statków oraz wzgórz uwiecznionych na obrazach. Doszli do wniosku, że zarówno rysunek, jak i obraz Krzyk przedstawiają widok ze stoku Ekeberg, wznoszącego się nad brzegiem morza, przy czym rysunek odnosi się do punktu położonego nieco wyżej, a obraz - nieco niżej. Udało im się wyznaczyć punkt obserwacyjny Muncha z dokładnością do kilku metrów."

American Gothic House (Eldon, stan Iowa, USA)

Udajmy się teraz w daleką podróż do Stanów Zjednoczonych. Na pewno większość z was kojarzy to bardzo specyficzne malowidło - elegancko ubrani kobieta w średnim wieku i dużo od niej starszy mężczyzna stoją wyprostowani i dumni na tle białego domu. On trzyma w ręku widły i wyzywająco spogląda na widza, wzrok kobiety ucieka w bok, jakby właśnie dostrzegła coś ciekawego, co rozproszyło jej uwagę. Tak przedstawia się obraz olejny Granta Wooda zatytułowany Amerykański Gotyk. Stworzony blisko sto lat temu, bo w 1930 roku, ale świetnie znany współczesnym. To dzieło ma w sobie coś ponadczasowego, choć paradoksalnie przypomina też fotografię w starym stylu, wykonywaną tradycyjną techniką na metalowej płytce. Z jednej strony wyraźnie upozowaną, z drugiej mająca w sobie coś spontanicznego, nieoczekiwane zakłócenie perfekcyjnego ładu, scenariusza.

Na pierwszym planie zagadkowa para, przyglądamy się ich strojom, twarzom, oczom... Jednak już po chwili nasz wzrok przykuwa drewniany domek za ich plecami. Jest niewielki, ale ma w sobie coś monumentalnego. Białe ściany, zielone okiennice, jasnobrązowe dachówki i zasłony w oknach w tym samym odcieniu. Strome poddasze i charakterystyczne okna w stylu neogotyckim, przydają temu miejscu odświętnego charakteru.

Inspiracją dla obrazu był prawdziwy dom, zlokalizowany w miejscowości Eldon w stanie Iowa. Kluczowe hasło - amerykański neogotyk wiejski, dom jest utrzymany właśnie w takim spójnym stylu. Dzięki malowidłu Granta Wooda budynek stał się bardzo popularny. Do dziś można go popodziwiać w niezmienionym kształcie. Za sprawą popularności jaką zdobył dzięki obrazowi Wooda na początku lat siedemdziesiątych został wpisany do Narodowego Rejestru Miejsc o Znaczeniu Historycznym.

Dom Olsonów (Cushing, stan Maine, USA)

Świat Christiny, pędzla Andrew Wyetha, to jeden z tych obrazów, które hipnotyzują i przenoszą nas do świata wyobraźni. Pojawiają się przypuszczenia i wizje, w myślach wspinamy się po niezbyt stromym wzgórzu i zwiedzamy to miejsce na granicy jawy i snu. Na pierwszym planie kobieta w różowej sukience, w oddali duży dom i otaczające go mniejsze budynki.

Nasz wzrok kieruje się tam, gdzie wzrok odwróconej tyłem do widza, sportretowanej przez Wyetha Christiny Olson. Farma, którą chcemy prześwietlić wzrokiem, wygląda na zaniedbaną, być może nawet porzuconą. Trochę jak widmo, majacząca na horyzoncie fatamorgana. A jednak zarówno bohaterka obrazu jak i lokalizacja miały swoje odpowiedniki w rzeczywistości.

Chorująca na polio i częściowo sparaliżowana Anna Christina Olson była wieloletnią sąsiadką i przyjaciółką malarza.

Położony w miejscowości Cushing w stanie Maine Dom Olsonów i jego mieszkanka były wielką inspiracją Wyetha, a przez jakiś czas także drugim domem artysty. Po śmierci Christiny część farmy została odrestaurowana i zaadaptowana na muzeum. Zwiedzający mogli obejrzeć miejsce, w którym żyła bohaterka wielu prac artysty, i w którym on sam miał swoją malarską pracownię i spędzał długie godziny nad płótnami. Nie brakowało zainteresowanych, by wkroczyć do wnętrza tajemniczego domu na wzgórzu i na własne oczy ujrzeć jego wnętrze, poczuć klimat miejsca, w którym rodziły się ikony amerykańskiego malarstwa realistycznego. Po pewnym czasie muzeum w Domu Olsonów zamknęło swoje podwoje, ale obecnie znów jest otwarte dla zwiedzających, otrzymało też fundusze na renowację.

Wizerunek tego miejsca nadal inspiruje. Ukończony w 1948 roku Świat Christiny do dziś jest klasycznym dziełem malarskim dostępnym w zbiorach prestiżowego Museum Of Modern Art w Nowym Jorku. Ten jeden z najbardziej znanych amerykańskich obrazów już zawsze będzie zapładniał wyobraźnię miłośników sztuki i sprawiał, że nasze umysły udają się w wyobrażoną wędrówkę po tym jedynym w swoim rodzaju miejscu - rozległej łące i lekko posępnym domu na wzgórzu.

Jama Michalika (Kraków ul. Floriańska, Polska)

Wróćmy teraz w rodzinne strony. Do Polski, na krakowskie Stare Miasto. Portret malarzy w Jamie Michalikowej, pędzla portrecisty Alfonsa Karpińskiego, jest jak zatrzymany kadr. Namalowany około 1905 roku obraz olejny przedstawia grupę krakowskich artystów, zebranych w klimatycznej cukierni. Na obrazie widzimy dziewięciu elegancko ubranych mężczyzn oraz kelnera. Stół, przy którym siedzą, upstrzony jest filiżankami z kawą bądź herbatą, leżą na nim drożdżówki. Tym co przyciąga wzrok są twarze zebranych, zamyślone, zaaferowane ożywioną dyskusją. Chociaż malowidło utrzymane jest w specyficznym stylu - kompozycja zbudowana szybkimi pociągnięciami pędzla, twarze i wszelkie detale są rozmyte, jak na nieostrej fotografii - wprawna ręka Karpińskiego nakreśliła tak wyraziste linie i uchwyciła cechy charakterystyczne twarzy, że można odgadnąć tożsamość sportretowanych mężczyzn.

Są to, między innymi: Wojciech Weiss, Xawery Dunikowski, Stanisław Kamocki, Stefan Filipkiewicz, Stanisław Dębicki, Karol Józef Frycz, Teodor Axentowicz, Stanisław Czajkowski i Józef Mehoffer.

Otacza ich bardzo charakterystyczne wnętrze. Artyści zebrali się w niewielkiej sklepionej salce na tyłach sklepu z ciastkami. Ściany w ziemistym kolorze, przyozdabiały i ożywiały obrazy, witraże, lustra i barwne oświetlenie.

W Jamie Michalika - zwanej też Michalikową - działał kabaret „Zielony Balonik", kawiarnia szybko stała się siedzibą cyganerii artystycznej. Jama zawdzięcza swoja nazwę specyficznej budowie - w lokalu nie było okien.

Podczas burzliwych lat wojennych i powojennych kawiarnia była zamykana i ponownie otwierana, przechodziła z rąk do rąk. Dzisiaj ponownie jest miejscem cyklicznych spotkań kabareciarzy i satyryków. Do tego koncerty, recitale, wystawy, wernisaże, spotkania literackie, etc. To wyjątkowe miejsce do dziś tętni kulturą i sztuką.

Ulica Nowy Świat (Warszawa, Polska)

Naszą wirtualną podróż zamykają odwiedziny w stolicy. Władysław Podkowiński i jego Ulica Nowy Świat w dzień letni to ponadczasowe malowidło z 1892 roku, które przedstawia widok z pracowni malarza. Podkowiński mieszkał wtedy w wieży pałacu Kossakowskich.

Obraz przedstawia tętniącą życiem ulicę. Spacerujących ludzi, dorożki, tramwaje. Zrośnięte ze sobą zwijające się w łuk zabytkowe kamienice. Na dalekim planie tego utrzymanego w impresjonistycznej stylistyce miejskiego pejzażu widać wieże Kościoła Świętego Krzyża. Podkowiński uwiecznił to miejsce na obrazie więcej niż raz. Oprócz olejnego pejzażu letniego namalował także dwie akwarele przedstawiające Nowy Świat w zimowej odsłonie. Malarz darzył to miejsce i motyw miejski dużym sentymentem.

Ulica Nowy Świat w dzień letni jest skąpana w świetle, artysta połączył ciepłe i zimne barwy by nadać wrażenie ruchu i rozedrgania. Chłodne pastelowe błękity i róże, przydymiona biel, wszystko to tworzy wrażenie dynamizmu i ruchu, ale też nastrój spokoju.

Polecamy Wam bardzo Podróż Wędrownych Motyli śladem van Gogha, w której zakochałyśmy się wiele miesięcy temu i która zasiała w nas ziarenko, które wykiełkowało w postaci tego artykułu.

Bibliografia:
1. Hoptman L., Wyeth. Christna's World, New York 2012.
2. Leksykon malarstwa od A do Z, pod red. S. Gibka, Warszawa 1992.
3. Jak czytać obrazy. Leksykon malarstwa, pod red. B. Jankowiak-Konik, Poznań 2009.
4. Næss, A., Munch. Biografia, Warszawa 2011.
5. Folga-Januszewska D., Jak czytać malarstwo polskie. Od XI wieku do 1914 roku, Kraków 2012.
6. Wielka kolekcja sławnych malarzy. Edvard Munch, Poznań 2007.
7. Wielka kolekcja sławnych malarzy. Vincent van Gogh, Poznań 2007.

Mecenasem artykułu jest HI OKULARY - Optyk i protetyka słuchu. Hi Okulary to łódzka firma, która chce żebyście doświadczali więcej. Hi Okulary to ludzie, którzy lubią swoją pracę. Sprzedajemy okulary korekcyjne i aparaty słuchowe. Zobaczcie sami, serdecznie zapraszamy.

# data[].attributes.attachment_link.title
Realne miejsca uwiecznione na najsłynniejszych obrazach. Musisz je zobaczyć! " Niezła sztuka

# data[].attributes.attachment_link.description
Mecenasem artykułu jest łódzki optyk: Hi Okulary Zapraszamy do wspólnej podróży po miejscach, które odmalowali na swoich dziełach słynni artyści. Na styku impresjonizmu, ekspresjonizmu i realizmu z płócien wyłaniają się lokalizacje, które wyjątkowo przyciągają wzrok. Budynki, wnętrza, jeziora, pejzaże... Wymalowane pędzlem, a jakby żywe.

# data[].attributes.body
Kultura online: co zobaczyć i zwiedzić przez internet?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dodaj do 'Przeczytaj później' Dodaj do 'Polubionych'

Przymusowy pobyt w domu nie musi oznaczać rezygnacji z wydarzeń kulturalnych. Oto galerie i muzea, które można zwiedzić online.

Zdjęcie główne: Ryan Stefan / unsplash.com

Zobacz też:

Ten artykuł przeczytasz w mniej niż 9 minut!

# data[].attributes.attachment_link.title
Kultura online: co zobaczyć i zwiedzić przez internet?

# data[].attributes.attachment_link.description
Dodaj do 'Przeczytaj później' Dodaj do 'Polubionych' Przymusowy pobyt w domu nie musi oznaczać rezygnacji z wydarzeń kulturalnych. Oto galerie i muzea, które można zwiedzić online. Zdjęcie główne: Ryan Stefan / unsplash.com Zobacz też: Ten artykuł przeczytasz w mniej niż 9 minut!

# data[].attributes.body
opowieść o słynnym obrazie Rafaela

# data[].attributes.attachment_link.title
Madonna Sykstyńska Rafaela - nie tylko aniołki! | GOOD IDEA

# data[].attributes.body
temat na czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sztuka jako wyraz twórczej kreatywności artysty podejmuje różnorodne tematy. Malarstwo abstrakcyjne nie reprezentuje rzeczywistości i skupia się na wewnętrznych przeżyciach twórcy, który za pomocą swobodnej formy nie przedstawia realnych obiektów w swojej sztuce. Natomiast malarstwo przedstawiające, obrazuje konkretne sceny z życia oraz fascynujące artystę tematy. Jednym z nich stała się medycyna, dziedzina naukowa wydająca się niezwykle odległa od sztuki, a jednak tak jej bliska. Choroba, cierpienie, poród, operacja to przejawy ludzkiej aktywności, od której sztuka nigdy nie ucieka. Wręcz przeciwnie, medycyna fascynowała i wciąż fascynuje kolejne pokolenia artystów, dając im asumpt do tworzenia dzieł sztuki o tej tematyce.

Związki sztuki z medycyną - jak sztuka wpłynęła na rozwój anatomii?

człowieka renesansu, który był również anatomem. Dokładna analiza i precyzyjny rysunek sprawiły, że szkice anatomiczne stały się częścią nauki, a nie luźną interpretacją ludzkiego ciała. Również Już w starożytności posługiwano się rysunkiem anatomicznym, jako źródłem wiedzy o ciele człowieka. Hipokrates twierdził, że anatomia jest podstawą medycyny. Jednak to czasy nowożytne pozwoliły na rozwój nauki i dokładniejsze studia nad ludzkim ciałem, czego dowodem są słynne szkice anatomiczne wiedza anatomiczna Leonarda da Vinci - umożliwiła mu stworzenie anatomicznych szkiców oraz bogatych w detal ludzkiego ciała rzeźb. Było to niezwykle ważne, gdyż sztuka w tamtych czasach miała za zadanie perfekcyjne odzwierciedlenie otaczającej człowieka rzeczywistości. Michała Anioła

W wielu przypadkach artyści współpracowali z lekarzami, którzy udostępniali im wgląd w ludzkie ciało w celu wykonania szkicu. Zarówno Leonardo da Vinci jak i Michał Anioł czerpali wiedzę anatomiczną z sekcji ludzkich zwłok, które osobiście przeprowadzali. Jest to dowód na to, jak ściśle w tamtych czasach sztuka i medycyna oddziaływały na siebie.

W osiemnastym wieku niemiecki lekarz Samuel Thomas von Sommering, sprzeciwił się zbyt szczegółowym szkicom, które, jak twierdził, szkodziły zamiast pomóc. Z tym stanowiskiem nie zgodził się francuski rysownik oraz ilustrator Arnaud-Eloi Gautier d'Agoty (1741-1771), który podkreślił, że uwiedzenie estetyką jest niezbędne do nauki anatomii. Gautier d'Agoty stworzył fascynującą kolekcję anatomicznych ilustracji dla Wyższej Szkoły Medycznej w Lorraine we Francji. Ilustracje Gautier d'Agoty są bardzo precyzyjne, co wymagało dużego kunsztu artystycznego oraz posiadania wiedzy anatomicznej.

Anatomiczne szkice stały się swoistym opisem naukowym i częścią medycyny. Wielu artystów obrazowało jednak medycynę w czysto artystycznym aspekcie, jako jeden z tematów ich dzieł. W tym przypadku warto wspomnieć mistrza malarstwa Rembrandta i jego słynny obraz, Lekcja anatomii doktora Tulpa.

Temat medycyny w sztuce był popularny i z tej fascynacji możliwe było stworzenie kolekcji dzieł sztuki w Muzeum Wellcome Collection w Londynie, która reprezentuje zapis historii medycyny w sztuce. Obrazy które tworzą kolekcję zostały nabyte w pierwszej połowie dwudziestego wieku przez farmaceutę, filantropa i kolekcjonera sztuki Sir Henryka Wellcome. Na wystawie stałej znajdują się, między innymi, obrazy francuskiego malarza Jacques-Fabien Gautier D'Agoty, ojca wspomnianego ilustratora i rysownika Arnaud-Eloi Gautier d'Agoty.

Dla niektórych odbiorców taka tematyka sztuki może być niepokojąca lub obraźliwa. Niewątpliwie, w swoim śmiałym odzwierciedleniu tematów medycznych, dzieła sztuki nie reprezentowały funkcji dekoracyjnej, bardzo popularnej w sztuce, aż do wieku XX. Sztuka dekoracyjna zakładała dostarczenie odbiorcom piękna, z którym mogli obcować. Zobrazowanie na kanwie choroby oraz cierpienia lub anatomii ludzkiego ciała wypełnia założenia funkcji poznawczo-dydaktycznej. Sztuka udokumentowała nie tylko rozwój medycyny oraz poznania ludzkiego ciała, ale również zapis najtragiczniejszych epidemii oraz przełomowych odkryć medycznych, stając się tym samym źródłem historycznym.

Medycyna w sztuce współczesnej - jak artyści zredefiniowali temat medycyny w sztuce współczesnej?

Sztuka współczesna reprezentuje silne zainteresowanie ciałem ludzkim. Jej związki z medycyną nie są już jednak naukowe, jak w przypadku anatomicznych szkiców Michała Anioła i Leonarda da Vinci. Artyści nie podejmują tematu medycyny w celu zbadania ludzkiego ciała i jego opisu. Medycyna oraz ciało są tematem oraz inspiracją lub punktem wyjścia do dalszych rozważań. Niektóre tematy takie jak ból, cierpienie, choroba, śmierć pozostają niezmienne. To, co łączy wszystkie artystyczne reprezentacje medycyny w sztuce na przestrzeni wieków to odwaga artysty oraz śmiałość artystycznego przekazu. W 2016 roku miała miejsce duża wystawa pt. Medycyna w sztuce w Muzeum Sztuki Współczesnej w MOCAKu. Medycyna dotykająca na wiele sposobów różnych aspektów życia człowieka, wydaje się być niekończącym się źródłem inspiracji dla twórców. W sztuce współczesnej sięgają oni również do nowych tematów takich jak operacje plastyczne oraz posługują się różnorodnymi środkami artystycznego przekazu, chcąc tym samym zwrócić uwagę na nowe tendencje w medycynie oraz procesy zachodzące w społeczeństwie.

Medycyna od wieków pozostaje inspiracją dla artystów i twórców przeróżnych dziedzin sztuki. Związki między sztuką a medycyną istniały i wciąż istnieją na wiele różnych sposobów. Medycyna w sztuce ma za zadanie wzbudzić w odbiorcach skrajną paletę emocji, wskazać ważną problematykę oraz procesy społeczne, które są częścią życia codziennego.

Aleksandra Szwed

il. góra: Rembrandt, Lekcja anatomii doktora Tulpa, 1632

# data[].attributes.attachment_link.title
Medycyna w sztuce | Portal Rynek i Sztuka

# data[].attributes.attachment_link.description
Sztuka jako wyraz twórczej kreatywności artysty podejmuje różnorodne tematy. Malarstwo abstrakcyjne nie reprezentuje rzeczywistości i skupia się na wewnętrznych przeżyciach twórcy, który za pomocą swobodnej formy nie przedstawia realnych obiektów w swojej sztuce. Natomiast malarstwo przedstawiające, obrazuje konkretne sceny z życia oraz fascynujące artystę tematy.

# data[].attributes.body
o rzeźbie Damiena Hirsta

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wielu współczesnych krytyków zadaje sobie pytanie: czy stworzona przez Damiena Hirsta diamentowa czaszka jest symbolem jego faktycznego talentu i geniuszu artystycznego, czy może pozostaje symbolem tandety i „pijanego pieniędzmi", zepsutego rynku sztuki? Teraz brytyjska publiczność sama będzie mogła o tym zadecydować, odwiedzając retrospektywną wystawę, prezentującą nieszablonową twórczość artysty.
Damien Hirst jest bez wątpienia jednym z najbardziej oryginalnych artystów współczesności. Jednocześnie swoimi nietuzinkowymi pracami budzi niemałe kontrowersje. Większość obiektów, jakie stworzył podczas swojej kariery, zostanie wystawione w Tate Modern w Londynie, na specjalnej ekspozycji trwającej od 4 kwietnia do 24 czerwca.

Jeden z najbardziej rozpoznawalnych eksponatów to platynowy odlew czaszki, który artysta zaopatrzył w autentyczne ludzkie zęby, liczące sobie ponad 3 wieki. Dodatkowo powierzchnia dzieła została pokryta niemal 9 tysiącami diamentów i ozdobiona ponad 52 karatowym różowym diamentem.

Oprócz czaszki na wystawie będzie można podziwiać sławny cykl prac Hirsta, zatytułowany „Natural History", w którego skład wchodzą martwe zwierzęta, m.in. krowa, owca i rekin. Artysta wypreparował je, po czym zanurzył w formalinie i umieścił w szklanych gablotach.

Ekspozycja będzie obejmowała także dzieła stworzone „przy pomocy" żywych owadów, takich jak muchy czy motyle. Nie mogłoby zabraknąć również artystycznych instalacji, zbudowanych ze sterylnych aptecznych szafek oraz gablot pełnych lekarstw, buteleczek i ampułek.

Niezwykła wystawa potrwa niemal aż do końca czerwca, jednak dla wszystkich miłośników ekscentrycznych pomysłów artysty, mamy jeszcze jedną dobrą wiadomość. Jak zapowiedział sam Hirst, w roku 2014 w Londynie zostanie otwarta jego oficjalna galeria. Do projektu zostanie włączone również 6 innych placówek i jedna kawiarnia.

Artysta nadmienił, że jego ambicją jest stworzenie przyjaznego obserwatorowi miejsca, gdzie będzie mógł pokazać całą swoją kolekcję sztuki współczesnej. Oprócz autorskich prac Hirsta, w galerii będzie można podziwiać również dzieła Banksy'ego czy Jeffa Koonsa. Jak stwierdził twórca najsłynniejszej na świecie czaszki, czuje się fatalnie, kiedy dobra sztuka w jakiej posiadaniu się znajduje, musi stać zamknięta w skrzyniach. Warto dodać, że cały zbiór artysty obejmuje ponad 2 tysiące obiektów.

Wielu dziennikarzy stwierdziło, że artysta otwierając tego typu galerię, idzie w ślady Charlesa Saatchi, jednego z największych współczesnych znawców sztuki, który swego czasu pomógł mu w karierze. Hirst jednak odpowiedział zuchwale, że to nie Charles Saatchi stworzył Damiena Hirsta, a Damien Hirst Charlesa Saatchi. Cóż, ekscentryk w każdym calu.

# data[].attributes.attachment_link.title
Diamentowa czaszka ponownie na wystawie | Portal Rynek i Sztuka

# data[].attributes.attachment_link.description
Wielu współczesnych krytyków zadaje sobie pytanie: czy stworzona przez Damiena Hirsta diamentowa czaszka jest symbolem jego faktycznego talentu i geniuszu artystycznego, czy może pozostaje symbolem tandety i „pijanego pieniędzmi", zepsutego rynku sztuki? Teraz brytyjska publiczność sama będzie mogła o tym zadecydować, odwiedzając retrospektywną wystawę, prezentującą nieszablonową twórczość artysty.

# data[].attributes.headline
Dlaczego Yayoi Kusama ma obsesję na punkcie kropek?

# data[].attributes.subject
Dlaczego Yayoi Kusama ma obsesję na punkcie kropek?

# data[].attributes.body
film po angielsku

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
why is artist yayoi kusama obsessed with dots? - cnn video

# data[].attributes.attachment_link.description
If you don't know artist Yayoi Kusama by her brightly-colored dresses and red hair, you will surely recognize her work. In particular, her use of dots.

# data[].attributes.attachment_link.description
Google Arts & Culture features content from over 2000 leading museums and archives who have partnered with the Google Cultural Institute to bring the world's treasures online.

# data[].attributes.body
najsłynniejsze muzeum bez kolejek i bez tłumów.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Claude Monet, Impresja, wschód słońca, 1872
olej, płótno, 48 × 63 cm, Musée Marmottan Monet, Paryż

Impresja, wschód słońca - oto obraz, który dał nazwę nowemu kierunkowi w sztuce i rozkochał w sobie świat. Bo nie ma chyba nikogo, czy to wśród laików, czy wykształconych specjalistów, komu impresjonizm choć trochę by się nie podobał. Pod tym względem jest trochę jak zupa pomidorowa. Z dzisiejszej perspektywy to malarstwo lekkie, miłe i przyjemne, zupełnie pozbawione skandalicznego wydźwięku, jaki miało jeszcze pod koniec XIX wieku. Wrażeniowość, delikatne muśnięcia pędzla uwypuklające świetlne refleksy, pastelowe, jasne barwy, a także lekkie tematy - pikniki, krajobrazy i baletnice - cieszą oko każdego.

Na swoim obrazie Claude Monet ukazał port w Hawrze skąpany w porannej mgle i dymie uchodzącym z kopcących kominów. Mimo że sam artysta urodził się w Paryżu, pierwsze lata życia spędził właśnie w Hawrze, nadmorskim mieście w Normandii. To tutaj stawiał także swoje pierwsze artystyczne kroki, zanim w 1859 roku wyjechał na naukę malarstwa do Académie Suisse, prowadzonej przez malarza Charlesa Suisse'a. Niestety już chwilę później los rzucił go daleko od Francji - na służbę wojskową do Algierii. Z powodu zarażenia się tyfusem wrócił do ojczyzny po roku i, dzięki protekcji Marie-Jeanne, ukochanej ciotki, przyrodniej siostry ojca Moneta, nie musiał już wracać do wojska. W 1862 roku wstąpił do pracowni Charlesa Gleyre'a, gdzie poznał Renoira, Sisleya i Bazille'a. Czwórka przyjaciół, sfrustrowana obowiązującymi sztywnymi regułami akademizmu, wkrótce zaczęła poszukiwać własnej drogi.

Dla Claude'a Moneta momentem przełomowym był pierwszy w historii Salon Odrzuconych, na którym Édouard Manet zaprezentował Śniadanie na trawie, kamień milowy dla sztuki i obraz, który wzbudził ogromne kontrowersje. Gdy w 1866 roku Monet wystawił na Salonie Damę w zielonej sukni, wielu było przekonanych, że w podpisie na obrazie znalazła się literówka w nazwisku autora... W tym samym roku Monet rozpoczął swoje pierwsze malarskie próby ze światłem - chociażby w niedocenionych przez Salon Kobietach w ogrodzie (1866).

Wyjazd do Londynu i zetknięcie się z twórczością Williama Turnera świetnie posługującego się światłem stały się kolejną lekcją malarstwa i inspiracją do dalszych poszukiwań. Po powrocie do kraju Monet osiadł w Argenteuil nad Sekwaną wraz z żoną Camille i synem Jeanem, gdzie za pieniądze ze spadku po śmierci ojca wynajął dom.

To w tym okresie powstało Pole maków w Argenteuil (1873), a na kupionej łodzi Monet zaaranżował niewielkie atelier, które umożliwiało mu malowanie pośród natury, w plenerze.

Ale chwila, chwila! Zanim Monet zamieszkał w Argenteuil, w 1872 roku przebywał przez jakiś czas w Hawrze, gdzie namalował kilka obrazów, spośród których jeden miał się stać ikoną, jednym z najważniejszych dzieł w historii malarstwa.

Impresja, wschód słońca powstała w cyklu sześciu obrazów przedstawiających widok portu w Hawrze. Monet malował je, stojąc na balkonie pokoju w Hôtel de l'Amirauté - jednym z lepszych wówczas hoteli w mieście (na poniższym zdjęciu najwyższy budynek w centrum).

Nieszczególnie zamożny malarz miał w tamtym czasie wyjątkowo dobrą passę finansową, bo udało mu się sprzedać kilka obrazów po dobrych cenach (i aż pięć marszandowi Latouche'owi), dzięki czemu stać go było pewnie na pobyt w dobrym hotelu. Nie wiemy, który pokój zajmował, ale po analizie obrazu dociekliwi badacze przypuszczają, że musiał się on znajdować na trzecim lub czwartym piętrze.

Monet namalował obraz prawdopodobnie dość szybko, za jednym posiedzeniem. Na pierwszy rzut oka z gęstej mgły chłodnego poranka wyłaniają się dwie łodzie płynące po spokojnych wodach oceanu. Po bliższym przyjrzeniu się w tle ujawnia się port - po lewej stronie widać liczne maszty i kominy, z których wydobywa się gęsty dym, prawdopodobnie wraz z mgłą przyczyniający się do rozmycia widoku. Po prawej stronie, na horyzoncie wyraźnie rysują się portowe żurawie. Claude Monet zdecydował się uchwycić chwilę, na zawsze zatrzymać na płótnie rozedrgane, soczyście pomarańczowo-różowe promienie wschodzącego słońca. Nie zawsze jednak było dla wszystkich jasne, że to wschód, a badacze wielokrotnie spierali się, czy Monet przedstawił na obrazie wschodzące, czy też zachodzące słońce.

W katalogu sprzedaży z 1878 roku obraz widniał pod tytułem Impression, Soleil Couchant, czyli Impresja, zachód słońca. Nad tematem debatowali w przeszłości marszandzi tacy jak Paul Durand-Ruel, a także historycy sztuki - John Rewald czy Paul Hayes Tucker. Szczegółowe badania i empiryczne próby sprawiły, że uczeni są dzisiaj pewni, że to, co widzimy na słynnym obrazie Claude'a Moneta, to wschód, a nie zachód. Według badań profesora fizyki i astronomii, Donalda W. Olsona z Uniwersytetu Stanu Texas, słońce na obrazie znajduje się 2 lub 3 stopnie nad horyzontem, co oznacza, że minęło od 20 do 30 minut od wschodu. Azymut słońca na obrazie Moneta wynosi za to około 123-127 stopni, co od razu wskazuje nam prawdopodobną porę roku - Olson szacuje ją na połowę listopada lub późny styczeń. Po analizie dzienników z 1872 roku i prognoz pogody badacz wysunął hipotezę, że Monet musiał namalować obraz w jeden z czterech konkretnych dni. W grę wchodzą następujące daty: 21 lub 22 stycznia 1872 roku albo 13 lub 15 listopada tego roku. Malarz zaczął malować obraz wczesnym rankiem - gdzieś pomiędzy 7:35 a 8:10. Czy właśnie taką chłodną, w zasadzie zimową porą stanął Claude Monet na balkonie Hôtel de l'Amirauté?

Sam fakt, że przeprowadza się tak dogłębne analizy jednego dzieła, pokazuje ogromne znaczenie Impresji, wschodu słońca, bo dla samego Moneta było to pewnie jedno z wielu wykonanych studiów światła.

Nazwa obrazu, taka, jaką znamy dzisiaj, nie była jednak początkowo oczywistością i w zasadzie powstała przypadkiem. „Krajobraz jest tylko wrażeniem, czymś chwilowym, stąd ta łatka, którą nam przyczepili - wszystko przeze mnie. Miałem coś, co namalowałem z mojego okna w Hawrze: słońce we mgle, a w tle kilka wystających masztów. Chcieli poznać tytuł obrazu do katalogu, ale przecież nie przeszedłby jako widok Hawru. Kazałem użyć im słowa Impresja " - opowiadał Claude Monet o niezwykle ważnej wystawie z 1874 roku: pierwszej wystawie impresjonistów w atelier fotografa Nadara.

To wówczas wystawiona została Impresja, wschód słońca razem z dziełami Edgara Degasa, Auguste'a Renoira, Camille'a Pissarro czy Berthe Morisot. Wyprzedzające swoje czasy obrazy spotkały się z nieprzychylnością krytyków - Louis Leroy skrytykował wystawę i chcąc ją zdeprecjonować, pogardliwie nazwał ją „wystawą impresjonistów", właśnie od tytułu obrazu Moneta. W efekcie nadał nazwę nowemu kierunkowi w sztuce.

Obraz trafił do paryskiego Musée Marmottan w 1940 roku, stając się fundamentem impresjonistycznej kolekcji muzeum, które w 1966 roku zostało spadkobiercą kolekcji dzieł Moneta i jego domu w Giverny.

Monet kontra yakuza

Obraz spokojnie wisiał na ścianie aż do 1985, kiedy to rankiem, tuż po otwarciu muzeum wtargnęło do niego pięciu zamaskowanych mężczyzn, którzy obezwładnili pracowników i na ich oczach ukradli dziewięć obrazów: pięć autorstwa Claude'a Moneta, w tym Impresję, wschód słońca. Dzieła odnalazły się szczęśliwie po pięciu latach - trop doprowadził śledczych do gangstera yakuzy, japońskiej mafii, który zlecił kradzież. Obrazy były przetrzymywane w niewielkiej willi na Korsyce, a w 1990 roku wszystkie odzyskano i ponownie zawisły na ścianach Musée Marmottan, aby cieszyć oczy zwiedzających.

Bibliografia:
Bonafoux P., Monet. Biografia, tłum. K. Bartkiewicz, Warszawa 2009.
Guze J., Impresjoniści, Warszawa 1976.
Monet's Impression Sunrise. The Biography of a Painting, katalog wystawy, Musée Marmottan.

Dziękujemy Ci, że czytasz nasze artykuły. Właśnie z myślą o takich cudownych osobach jak Ty je tworzymy. Osobach, które lubią czytać i doceniają nasze publikacje. Wszystko, co widzisz na portalu jest dostępne bezpłatnie, a ponieważ wkładamy w to dużo serca i pracy, to również zajmuje nam to sporo czasu. Nie mamy na prowadzenie portalu grantu ani pomocy żadnej instytucji. Bez Waszych darowizn nie będziemy miały funduszy na publikacje. Dlatego Twoje wsparcie jest dla nas bardzo ważne. Jeśli lubisz czytać niezłosztukowe artykuły - wesprzyj nas.
Dziękujemy Ci bardzo, Joanna i Dana, założycielki Fundacji Niezła sztuka

A może to Cię zainteresuje:

# data[].attributes.attachment_link.title
Claude Monet „Impresja, wschód słońca" " Niezła sztuka

# data[].attributes.attachment_link.description
„Impresja, wschód słońca" Claude'a Moneta to obraz, który dał nazwę nowemu kierunkowi w sztuce i rozkochał w sobie świat. Przeczytaj ciekawą historię obrazu

# data[].attributes.body
Dama z niewielkim zwierzęciem drapieżnym nieustalonego gatunku

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W filmie Vinci (2004), opowiadającym o fikcyjnej historii kradzieży najsłynniejszego obrazu z kolekcji Książąt Czartoryskich, paser Gruby (Mieczysław Grąbka) mówi do złodzieja Cumy (Robert Więckiewicz): "Mamy umowę o dzieło, Cuma, i mnie interesuje dostać to dzieło." W kolekcji Czartoryskich dzieł jest wiele, ale ogół społeczeństwa kojarzy głównie to jedno: chodzi oczywiście o Damę z Gronostajem.

Obraz Leonarda da Vinci, namalowany około 1490 roku, najczęściej interpretuje się jako portret Cecylii Gallerani, która była kochanką księcia Mediolanu, Ludovica Sforzy. Pasuje do tego atrybut w postaci gronostaja: grecka nazwa zwierzątka ( galéē: γαλέη) byłaby tu nawiązaniem do nazwiska modelki, a sam gronostaj współczesnym niewątpliwie kojarzył się z jej kochankiem. Ludovico Sforza, kawaler Orderu Gronostaja, używał bowiem wizerunku tego stworzenia jako swego osobistego godła.

Identyfikacja namalowanego przez Leonarda da Vinci zwierzątka jest jednak przedmiotem dyskusji. Już księżna Izabela Czartoryska miała problem z jego rozpoznaniem; we francuskojęzycznej wersji katalogu swej kolekcji napisała o tym obrazie: Zwierzątko, trzymane przez młodą osobę, trudno opisać. Jeśli to pies, byłby brzydki; jeśli inne jakieś zwierzę - to nie znane mi. W polskiej wersji katalogu, zapewne po namyśle, stwierdziła natomiast: Trzyma zwierzątko do kuny podobne. Później pojawiła się także identyfikacja stworzenia jako łasicy - stąd popularne określenie "Dama z Łasiczką". Gronostaj ( mustela erminea) i łasica pospolita ( mustela nivalis) są do siebie bardzo podobne, w dodatku jedno i drugie może przyjmować zimą białą szatę.

Gronostaj wyróżnia się czarną plamką na końcu ogona, no ale ogona akurat na obrazie nie widać. Może zresztą to świadomy zabieg Leonarda, zakrawający nieco na trolling wobec zleceniodawców: rzecz w tym, że łasica i gronostaj mają odmienne znaczenie symboliczne. Gronostaj symbolizuje czystość (pasuje zatem jako atrybut niezamężnej niewiasty i zapewne to właśnie na ten atrybut było zamówienie), a łasica w średniowiecznych bestiariach była opisana jako zwierzę nieczyste (ta akurat niezamężna panna nie była przecież dziewicą...). Poza tym łasicowate ogólnie funkcjonowały w kulturze renesansowej Italii jako symbolizujące ciążę - a Cecylia Gallerani w 1491 roku urodziła księciu Sforzy nieślubnego syna.

Swoją drogą, pojawiła się też teoria, że Dama z Gronostajem jest tak naprawdę... damą z fretką! Zwacano uwagę na to, że gronostaj na obrazie Leonarda jest dziwnie duży, ma wydłużony pysk, małe oczy i łapy podobne do psich i niedźwiedzich z zachowanych szkiców da Vinciego. Faktycznie, biała fretka wydaje się być najbliżej zwierzątka z obrazu - a może po prostu domowa fretka "pozowała" w tym wypadku za gronostaja? Fretki były już od średniowiecza hodowane i używane do polowań - czyli jednak był to trochę jakby pies, tak jak podejrzewała Izabela Czartoryska.

Obraz przywiózł z Włoch Adam Jerzy Czartoryski i podarował go swej matce, księżnej Izabeli. Nie tylko z identyfikacją zwierzątka mieli oni wówczas problemy - napis dodany w lewym górnym rogu wskazuje, że dzieło to zostało pomylone z innym portretem: La Belle Ferronière, przypisywanym także Leonardowi, a dziś przechowywanym w Luwrze. Napis na Damie z Gronostajem z pewnością powstał już w Polsce: Leonardo da Vinci został bowiem określony jako Leonard d'Awinci (!)

Niestety prawdopodobnie wówczas, czyli już w kolekcji Czartoryskiej, obraz został przemalowany - nałożono niezbyt subtelne poprawki, a przede wszystkim, nie do końca wiadomo dlaczego, zasmarowano (bo trudno to nazwać inaczej) tło na czarno. Oryginalnie Dama była prawdopodobnie ukazana na tle szarobłękitnym, światłocieniowym, przestrzennym. Sława obrazu jest w tym wypadku jego przekleństwem - zapewne w przypadku mniej znanego dzieła takie przemalówki zostałyby już dawno usunięte przez konserwatorów. Ale czy ktoś zdecyduje się ingerować w utrwalony już w powszechnej świadomości wizerunek Damy z Gronostajem?

Na zakończenie zatem jeszcze jeden cytat z filmu Vinci, który trafnie ukazuje ową powszechną świadomość - rozmowa Cumy z kolegą Szerszeniem (Borys Szyc):

[C] - Obraz, co Ci mówiłem, wisi u Czartoryskich.

[Sz] - Da Vinci??!!

[C] - Skąd wiesz?

[Sz] - W Polsce jest tylko jeden obraz!

Pozostaje tylko dodać: Włoch płakał jak sprzedawał.

# data[].attributes.attachment_link.description
W filmie Vinci (2004), opowiadającym o fikcyjnej historii kradzieży najsłynniejszego obrazu z kolekcji Książąt Czartoryskich, paser Gruby (Mieczysław Grąbka) mówi do złodzieja Cumy (Robert Więckiewicz): "Mamy umowę o dzieło, Cuma, i mnie interesuje dostać to dzieło." W kolekcji Czartoryskich dzieł jest wiele, ale ogół społeczeństwa kojarzy głównie to jedno: chodzi oczywiście o Damę z Gronostajem.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Niewątpliwie Mona Lisa to jeden z najsłynniejszych obrazów na świecie, uważany za bezcenne arcydzieło i powszechnie rozpoznawany. Na temat tego obrazu napisano bardzo dużo, wielokrotnie też pojawiał się w tekstach popularnych (czy wręcz sensacyjnych). Mnie zawsze zastanawiało to, w jaki sposób jeden z obrazów Leonarda da Vinci zdobył nagle aż taką sławę... zwłaszcza, że nie jest to, wbrew pozorom, portret unikatowy!

W 1911 roku niejaki Vincenzo Perrugia, zatrudniony w Luwrze, wyniósł ten obraz, kryjąc go pod płaszczem. Nie udało mu się go sprzedać; dwa lata później skontaktował się listownie z florenckim antykwariuszem i zażądał pół miliona ówczesnych lirów za Monę Lisę. Oczywiście został aresztowany, a obraz odzyskano. Przy tej okazji świat chyba po raz pierwszy naprawdę zauważył Monę Lisę; to wtedy portret namalowany przez Leonarda da Vinci przykuł uwagę osób spoza środowiska miłośników sztuki dawnej. Perrugia bronił się mówiąc, że działał z pobudek patriotycznych: chciał, aby dzieło da Vinciego powróciło do Italii. Szkoda tylko, że nie sprawdził historii obrazu: akurat Mona Lisa jest w Luwrze nie dlatego, że zagrabił ją Napoleon, ale dlatego, że w XVI wieku kupił ten obraz król Francji Franciszek I, który zresztą był mecenasem Leonarda.

A jak z tą oryginalnością? Cóż, badacze policzyli, że istnieje ponad 60 kopii Mony Lisy, pochodzących z różnych stuleci. Nas interesują najbardziej te, które mogły powstać w tym samym czasie, co dzieło z Luwru.

W Prado w Madrycie jest taki obraz, który został poddany kompleksowej konserwacji w 2012 roku - wówczas okazało się, że czarne tło kryło pod spodem wspaniały pejzaż, a spod przemalowań wyszło dzieło wysokiej klasy.

Pojawiły się spekulacje, że jest to kopia namalowana przez ucznia samego Leonarda i to być może pod okiem mistrza. Tymczasem badania rysunków przygotowawczych w obu obrazach (z Luwru i z Prado) wykazały, że w obu wersjach jednocześnie były wprowadzane takie same zmiany na etapie planowania kompozycji. Wydaje się zatem, że obraz z Prado to nie tyle kopia Mony Lisy z Luwru, ile raczej druga wersja malowana w tym samym czasie, zapewne w tym samym warsztacie.

Identyfikacja modelki budziła wśród niektórych badaczy zastrzeżenia - generalnie przyjęło się, że dama z portretu z Luwru to pani Lisa, żona Franciszka del Giocondo. Giorgio Vasari napisał bowiem, że Leonardo malował jej portret, ale choć spędził przy tej pracy cztery lata, to nigdy tego obrazu nie dokończył. Kłopot w tym, że obraz z Luwru jest jak najbardziej skończony. Ale uwaga, niedokończona wersja też istnieje! Kto słyszał o obrazie zwanym "Mona Lisa z Isleworth"?

W 1913 roku niejaki Hugh Blaker zobaczył w domu jakiegoś arystokraty w Bath obraz przypominający Monę Lisę - odkupił go i zabrał do swojej posiadłości w Isleworth pod Londynem. Stąd wzięła się nazwa tego obrazu - do dziś pozostaje on w prywatnej kolekcji. Nie jest to dzieło powszechnie znane, ale zostało kilkakrotnie przebadane przez ekspertów. Ostatnie analizy prowadzą do wniosku, że jest to obraz z początków XVI wieku, i wszystko wskazuje na to, że namalował go sam Leonardo da Vinci. Jest to obraz niedokończony, a modelka wydaje się ta sama, co w przypadku dzieła z Luwru, tylko że... o kilka lat młodsza! Kompozycja obrazu jest też nieco inna: wyraźnie widoczne są dwie kolumny po bokach, które na wersji z Luwru niemal nie mieszczą się w kadrze. Te kolumny zobaczymy także na rysunku Rafaela, który zapewne naszkicował malowany przez da Vinciego obraz będąc we Florencji od roku 1504.

Z tego wynikałoby, że to właśnie Mona Lisa z Isleworth jest wcześniejszą, niedokończoną wersją portretu Pani Lisy del Giocondo, o której pisał Vasari. Czy zatem rzeczywiście w ukryciu, w prywatnej kolekcji, od stuleci pozostaje "prawdziwa" i pierwotna Mona Lisa? Cóż, może tak być, ale o tym nie wiedzą tłumy turystów, którzy robią sobie selfie w zatłoczonej sali w Luwrze.

***

Zainteresowanym analizą wersji Mony Lisy polecam artykuł: Salvatore Lorusso, Andrea Natali, "Mona Lisa: A comparative evaluation of the different versions and copies", [w:] "Conservation Science" vol. 15 (2015), pp. 57-84 ( https://conservation-science.unibo.it/article/view/6168/5936 ).

# data[].attributes.attachment_link.description
Niewątpliwie Mona Lisa to jeden z najsłynniejszych obrazów na świecie, uważany za bezcenne arcydzieło i powszechnie rozpoznawany. Na temat tego obrazu napisano bardzo dużo, wielokrotnie też pojawiał się w tekstach popularnych (czy wręcz sensacyjnych). Mnie zawsze zastanawiało to, w jaki sposób jeden z obrazów Leonarda da Vinci zdobył nagle aż taką sławę...

# data[].attributes.body
sensacja czy jej brak?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ostatnio w mediach społecznościowych zabłysnęła nagle "Pomarańczarka" Gierymskiego, a okoliczności, w jakich się to stało, skłoniły mnie do napisania niniejszego wpisu. Będzie trochę o tym, o czym pisałam już gdzieś indziej, a trochę po prostu o mechanizmach "sensacji", która bardzo kręci Internautów.

Na początek wyjaśnię, w czym rzecz: otóż na facebookowym profilu Piotr Otrębski o Warszawie pojawiło się zestawienie dziewiętnastowiecznej fotografii Konrada Brandla oraz słynnego dzieła Gierymskiego - wraz z komentarzem, który sugeruje nagłe odkrycie, iż zdjęcie przedstawia handlarkę z obrazu ( Niech mnie kule biją, jeśli to nie "Pomarańczarka" Gierymskiego!). Oczywiście to prawda, ale też nie jest to sensacyjne objawienie. Post zdobył niezłą popularność (niemal tysiąc reakcji i kolejny tysiąc udostępnień), i duża część komentarzy jest utrzymana w tonie "super odkrycie!" "niesamowite znalezisko!" "szok!". Na szczęście trafiły się też komentarze bardziej merytoryczne: potwierdzające, że kwestia inspirowania się przez Gierymskiego fotografią jest zagadnieniem znanym. Pojawiło się odwołanie do stosownej publikacji (Anna Masłowska, „Aleksander Gierymski i fotografia", [w:] "Aleksander Gierymski 1850-1901", katalog wystawy w Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 2014), a nawet chyba kilka osób zalinkowało także mój krótki artykuł na ten temat, opublikowany w serwisie Historia: Poszukaj (dostępny ).

To, co mnie jednak zaskoczyło, to sposób, w jaki ów post został udostępniony na profilu Muzeum Narodowego w Warszawie. Tak się bowiem składa, że i obraz Gierymskiego i fotografie Brandla znajdują się właśnie w tych zbiorach. Cóż za znakomita okazja, żeby - korzystając z fali zainteresowania - zamieścić post prezentujący szersze tło całej historii! A jednak MNW zdecydowało się na proste i bezrefleksyjne podsycanie "sensacji" - udostępnienie opatrzono jedynie komentarzem "Pomarańczarka" Aleksandra Gierymskiego odnaleziona!. Tak jakby sami się zdziwili, że ktoś zestawił obraz i zdjęcie pochodzące z ich własnej kolekcji.

Może zatem tu, na blogu, czas wyjaśnić, o co chodzi.

Konrad Brandel (1838-1920) był wybitnym fotografem oraz wynalazcą - jednym z jego największych osiągnięć było skonstruowanie w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych XIX wieku przełomowego fotograficznego aparatu przenośnego, zwanego fotorewolwerem. Dzięki zastosowaniu migawki oraz światłoczułej emulsji bromosrebrowej, aparat fotograficzny Brandla naprawdę pozwalał na robienie zdjęć "z ręki"! (w tym miejscu pozwolę sobie polecić mój archiwalny wpis, dotykający m.in. problemu długiego czasu naświetlania w dawnych fotografiach: ). Dzięki przenośnemu fotorewolwerowi Brandel mógł wspaniale dokumentować codzienne życie dziewiętnastowiecznej Warszawy. Jego wynalazek wkrótce stał się bardzo popularny - również Aleksander Gierymski miał to cudo, aczkolwiek dopiero od 1886 roku. "Pomarańczarkę" natomiast namalował kilka lat wcześniej.

Aleksander Gierymski (1850-1901) jest uważany za jednego z najważniejszych przedstawicieli polskiego realizmu. Często mówi się, że malarstwo iluzjonistycznie oddające rzeczywistość przestało mieć rację bytu w dużej mierze ze względu na wynalazek fotografii - że impresjonizm, a potem twórczość postimpresjonistów i artystów awangardowych mogły rozwijać się właśnie dlatego, że rolę wiernego utrwalania rzeczywistości (chociażby w portretach) zabrała malarstwu fotografia. Tymczasem dziewiętnastowieczni malarze realiści, dążący właśnie do drobiazgowego i naturalistycznego uchwycenia rzeczywistości w swoich obrazach, sami bardzo często korzystali z tego wynalazku. Bo przecież naprawdę precyzyjnie można namalować coś lub kogoś właśnie ze zdjęcia.

Słynna "Pomarańczarka" Gierymskiego, znana także jako "Żydówka z pomarańczami", namalowana ok. 1880-1881, znajduje się w Muzeum Narodowym w Warszawie. Artysta w 1881 roku wykonał replikę tego dzieła, która znana jest jako "Żydówka z cytrynami (Pomarańczarka)" i przechowywana jest w Muzeum Śląskim w Katowicach.

Nie ma wątpliwości, że owa handlarka to ta sama kobieta, którą Konrad Brandel uwiecznił chwilę wcześniej w swoich fotografiach. Datowane na ok. 1879 r. odbitki znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie:

Warto zauważyć, że ta druga fotografia ewidentnie była wzorcem dla szkicu Gierymskiego, datowanego ok. 1880, który niestety jest stratą wojenną:

Na koniec zaś powiem, ze smutkiem, że niestety przywołana wcześniej publikacja Anny Masłowskiej z katalogu wystawy MNW jest niemalże nie do namierzenia przez Internet. W sieci nie funkcjonuje nawet spis treści katalogu, więc trudno jest na ten tekst w ogóle trafić - to znaczy po katalog i tak trzeba iść do biblioteki, ale dobrze byłoby chociaż móc się wcześniej dowiedzieć, co w ogóle w nim znajdziemy. Idealnie byłoby, gdyby przynajmniej streszczenia wszystkich artykułów tego typu publikacji były dostępne on-line - chociaż ja uważam, że naukowe teksty powinny być w całości udostępniane w sieci. Wierzę też w siłę bloga - może część osób trafi tutaj, zaintrygowana viralowym facebookowym postem. I mam nadzieję, że ci, którzy tu już trafią, nie będą zawiedzeni.

# data[].attributes.attachment_link.description
Ostatnio w mediach społecznościowych zabłysnęła nagle "Pomarańczarka" Gierymskiego, a okoliczności, w jakich się to stało, skłoniły mnie do napisania niniejszego wpisu. Będzie trochę o tym, o czym pisałam już gdzieś indziej, a trochę po prostu o mechanizmach "sensacji", która bardzo kręci Internautów.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Warsztat malarza | Kulturanek | seria I | 4/10

Jako samemu przygotować kolorowe farby i co sprawia, że widzimy kolory?

Opis materiału

Dlaczego przedmioty są kolorowe i skąd w ogóle bierze się kolor? Jak przygotować farby ze składników, które można kupić w zwykłym sklepie spożywczym? Skąd biorą się barwniki stosowane w farbach? W programie dzieci dowiadują się jak można domowym sposobem przygotować akwarelę, temperę i farbę olejną. Wybór farby to nie tylko kwestia koloru - każda inaczej schnie i pokrywa malowane powierzchnie.
Kulturanek to program Narodowego Instytutu Audiowizualnego realizowany wspólnie z Telewizją Polską S.A i Muzeum Sztuki w Łodzi. Dwudziestominutowy program edukacyjny poświęcony jest sztuce współczesnej i skierowany do dzieci w wieku od 7-13 lat oraz ich opiekunów. Filmy pokazują jak codzienne doświadczenie pomaga w kontakcie ze sztuką współczesną i na odwrót: jak sztuka współczesna pomaga odnaleźć się w codzienności. Kulturanek ma przekonać, że kontakt ze sztuką nie jest przywilejem garstki utalentowanych, czy uprzywilejowanych; pokazuje także, że o sztuce można rozmawiać nie używając hermetycznej i niezrozumiałej terminologii.

Tagi

# data[].attributes.attachment_link.title
Warsztat malarza | Kulturanek | seria I | 4/10

# data[].attributes.attachment_link.description
Jako samemu przygotować kolorowe farby i co sprawia, że widzimy kolory? Opis materiału Dlaczego przedmioty są kolorowe i skąd w ogóle bierze się kolor? Jak przygotować farby ze składników, które można kupić w zwykłym sklepie spożywczym? Skąd biorą się barwniki stosowane w farbach?

# data[].attributes.headline
Co nam mogą powiedzieć obrazy abstrakcyjne?

# data[].attributes.subject
Co nam mogą powiedzieć obrazy abstrakcyjne?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ABS - Abstrakcja | Kulturanek | seria II | 1/12

Co nam mogą powiedzieć obrazy abstrakcyjne? O różnych metodach oglądania sztuki nieprzedstawiającej

Opis materiału

Co to znaczy „abstrakcja"? Jak odczytać obraz abstrakcyjny? I jak go samemu namalować? Wraz z uczestnikami warsztatów, dowiadujemy się, że malarstwo abstrakcyjne mówi do nas nie przy pomocy słów, ale za pośrednictwem kropek, kwadratów i linii i plam, że pobudza wyobraźnię oraz pozwala bawić się w „skojarzenia". Oglądając dzieła znanych artystów - abstrakcjonistów, takich jak Wassily Kandinsky, Kazimierz Malewicz i Piet Mondrian oraz zwiedzając Muzeum Sztuki w Łodzi poznajemy takie słowa jak „kompozycja" , „rytm" i „forma".

Kulturanek to program Narodowego Instytutu Audiowizualnego realizowany wspólnie z Telewizją Polską S.A i Muzeum Sztuki w Łodzi. Dwudziestominutowy program edukacyjny poświęcony jest sztuce współczesnej i skierowany do dzieci w wieku od 7-13 lat oraz ich opiekunów. Filmy pokazują jak codzienne doświadczenie pomaga w kontakcie ze sztuką współczesną i na odwrót: jak sztuka współczesna pomaga odnaleźć się w codzienności. Kulturanek ma przekonać, że kontakt ze sztuką nie jest przywilejem garstki utalentowanych, czy uprzywilejowanych; pokazuje także, że o sztuce można rozmawiać nie używając hermetycznej i niezrozumiałej terminologii.

Tagi

# data[].attributes.attachment_link.title
ABS - Abstrakcja | Kulturanek | seria II | 1/12

# data[].attributes.attachment_link.description
Co nam mogą powiedzieć obrazy abstrakcyjne? O różnych metodach oglądania sztuki nieprzedstawiającej Opis materiału Co to znaczy „abstrakcja"? Jak odczytać obraz abstrakcyjny? I jak go samemu namalować? Wraz z uczestnikami warsztatów, dowiadujemy się, że malarstwo abstrakcyjne mówi do nas nie przy pomocy słów, ale za pośrednictwem kropek, kwadratów i linii i plam, że pobudza wyobraźnię oraz pozwala bawić się w „skojarzenia".

# data[].attributes.body
z przymrużeniem oka

# data[].attributes.attachment_link.title
Kto się znajduje na autoportrecie Van Gogha?

# data[].attributes.body
film o malarzu i jego modelce

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
dziewczyna z perla  girl with a pearl earring 2003

# data[].attributes.attachment_link.title
Dziewczyna z Perla - Girl with a Pearl Earring (2003)

# data[].attributes.attachment_link.description
Dziewczyna z Perla - Girl with a Pearl Earring (2003)

# data[].attributes.attachment_link.title
Shredding the Girl and Balloon - The Director’s half cut

# data[].attributes.body
zwiedzający Muzeum Sztuki w Filadelfii

# data[].attributes.attachment_link.title
Twój Vincent - oficjalny polski zwiastun filmu

# data[].attributes.attachment_link.title
Jeden japoński obraz, który trzeba znać | Architecture is a good idea/offtopic

# data[].attributes.body
Ta historia jest niczym gotowy scenariusz na film.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ta historia jest niczym gotowy scenariusz na świetny film. Nie dość, że sam temat wzbudza wiele emocji i najzwyklejszą ciekawość, to jeszcze główny bohater całej sprawy oraz jego przeżycia nie pozwoliłyby oderwać się od ekranu do samego końca.

Odbiorca oczekuje od tematu, jakim jest „kradzież dzieł sztuki", że dowie się kolejno o tajemniczym (lub mniej tajemniczym, w zależności od zdolności złodzieja) zniknięciu obiektu z muzeum, którego powodem są prawie zawsze pieniądze.

W tym przypadku to nie monety interesowały złodzieja, a jednie Monet i namalowana przez niego w 1882 roku „Plaża w Pourville".

Dodajmy, że akcja toczy się w Polsce - w Poznaniu i w Olkuszu.

Zacznijmy jednak od początku.

Obraz Claude'a Moneta „Plaża w Pourville",
źródło: Muzeum Narodowe w Poznaniu

Poznańska „Plaża"

Nim wspomniane wyżej dzieło zawisło w 1956 roku na jednej ze ścian Muzeum Narodowego w Poznaniu, przebyło długą drogę, która rozwidlała się i tworzyła zakręty wraz z biegiem równie zawikłanej historii. Początkowo obraz należał do Paula Durand-Ruela, słynnego francuskiego kolekcjonera, kojarzonego z twórczością impresjonistów. W 1906 roku obraz został zakupiony przez Niemieckie Towarzystwo Artystyczne i zdeponowany w Kaiser Friedrich Museum, czyli dzisiejszym poznańskim Muzeum Narodowym. W 1943 roku obraz został wywieziony przez wojska niemieckie do Saksonii, skąd Armia Czerwona przewiozła go do ZSRR, gdzie miał zostać przeznaczony do Ermitażu, jednak szczęśliwie powrócił do Polski. Tutaj zawikłana historia dzieła mogłaby się już skończyć, a sam obraz mógłby żyć długo i szczęśliwie w murach muzeum, ciesząc oczy miłośników sztuki. Jednakże w 2000 roku w wyniku kradzieży, Muzeum Narodowe w Poznaniu utraciło jedno z najwspanialszych w zbiorach polskich dzieł francuskiego impresjonizmu.

W najgorszych scenariuszach przewidywano, że poszukiwania obrazu będą trwały dziesiątki lat lub wręcz tracono nadzieje na jego odzyskanie.

Jeśli czyta to teraz jakiś reżyser - uspokajam, a przyszłych widzów przepraszam za spoiler, ale muszę napisać, że dzieło w 2010 roku wróciło na swoje miejsce.

Muzeum Narodowe w Poznaniu, fot. Tomasz Szwajkowski

Student malarstwa

Znowu cofniemy się w czasie, tym razem do 2000 roku, w którym to Muzeum Narodowe w Poznaniu otrzymało list o następującej treści:
„Zgłaszam się z uprzejmą prośbą o wydanie mi zezwolenia na wykonanie szkicu na kartonie, wybranego artysty w tutejszym muzeum. Muszę zaznaczyć, że nie chodzi o skopiowanie dzieła, a o uchwycenie momentu wizualnego oraz stylu, którym artysta w danej pracy posłużył się, co z kolei umożliwi mi własną interpretację owego obrazu".
Autorem prośby był Jacek Walewski, student malarstwa. Żeby nie wzbudzać podejrzeń, Walewski napisał także o swoich zainteresowaniach, jakim było malarstwo holenderskie przełomu wieków. Będąc (podobno - jako turysta) w muzeum, zapamiętał wiszący obok Moneta pejzaż i chciał, żeby pracownicy sami naprowadzili go w miejsce z widokiem na „Plażę".

Nadawca otrzymał upragnioną zgodę, więc 17 września 2000 roku wrócił do muzeum z dużą, czarną teką, jak na studenta malarstwa przystało.

W jej czeluściach znajdowała się niezbyt udana kopia dzieła Moneta, wykonana przez Ukraińskiego artystę w Krakowie (otrzymał za nią 300 złotych), szkic o tematyce wiejskiej stworzony przez koleżankę Jacka i kilka białych kartek dla samego artysty.

Student siedział i szkicował długie godziny pod nadzorem niejakiej pani Lucyny, której w całej tej historii niezwykle mi szkoda, bo niczemu nie winna kobieta musiała później wielokrotnie zeznawać...

Jeśli już szukać winowajcy, to znaleźlibyśmy go w butach pani Lucyny. Chodząc po wyznaczonym do pilnowania miejscu, opiekunka wystawy wydawała swymi obcasami odgłosy zagłuszające studenta Jacka, który nie tylko szkicował cichutko ołówkiem, lecz równie cicho - właśnie przy okazji stukotu obcasów - wycinał oryginalne dzieło Moneta z ramy, kawałek po kawałku...

Chwila nieuwagi, a student Jacek podmienił wycięte, oryginalne dzieło sztuki wstawiając, jak się później okazało - niedbale i w pośpiechu - „dziełko" w wersji za trzy stówki.

Widok obrazu po odzyskaniu w 2010 roku,
źródło: Muzeum Narodowe w Poznaniu

Widoczny ślad wycięcia obrazu z przeciętą w połowie sygnaturą,
źródło: Muzeum Narodowe w Poznaniu

Nie chodziło o pieniądze

Student malarstwa Jacek to alter ego Roberta Zwolińskiego - z zawodu murarza, który imał się różnych, dorywczych prac, będąc czasem na bezrobociu. Sytuacja zmusiła go nawet do wyjazdu z rodzinnego Olkusza i tym sposobem znalazł się we Francji. Tam pracował ciężko jako murarz, a w wolnych chwilach zwiedzał Paryż. Wizyty w muzeach spowodowały, że zakochał się w sztuce, szczególnie impresjonistów.

Impresjoniści zniknęli jednak z życia Roberta na wiele lat, bowiem wrócił do kraju i założył rodzinę. Został ojcem. Szukał pracy, znajdował ją i tracił. Sprzeczał się z żoną, a po siedmiu latach doszło do rozwodu, który był dla niego ciosem. Po przejściu tej życiowej porażki podobno uciekł w świat książek i to nie byle jakich, bo wybierał jedynie te, dotyczące historii sztuki. Nasz bohater miał siedzieć godzinami w bibliotece i pogłębiać swoją wiedzę. Pewnego dnia dokonał niezwykłego odkrycia - przeczytał, że jeden z obrazów Claude`a Moneta znajduje się w polskich zbiorach Muzeum Narodowego w Poznaniu. Nie zastanawiając się długo, pojechał tam i ujrzał „Plażę w Pourville".

I wtedy przez głowę murarza Roberta przeszła szalona myśl - chęć posiadania tego dzieła. Tylko on i „Plaża" w domowym zaciszu. Wspomnienie pobytu we Francji za czasów, gdy był kawalerem rozprzestrzeniało się w jego duszy i nie dawało spokoju. Jego doznań estetycznych nie zaspokoiło także zdjęcie dzieła, które wykonał podczas tego pamiętnego pobytu w Poznaniu. Napisał do muzeum list, podpisał i....

Konserwacja odzyskanego obrazu i punktowanie ubytków,
źródło: Muzeum Narodowe w Poznaniu

Złodziej zatrzymany

Obrazy w domostwach zawsze są obserwatorami życia ich właścicieli. Widzą narodziny przyszłych spadkobierców, ich życie i śmierć, radości i smutki. Obrazy przyciągają także oczy najbliższych i choćby nie były zbyt dobre, rodzina i przyjaciele zawsze podczas obiadu rzucają okiem na ścianę, szczególnie wtedy, gdy nie jest pusta. Tym razem dzieło sztuki nie mogło ujrzeć ponownego ślubu murarza Roberta, ani narodzin kolejnego dziecka. Nie mogło także pomóc w spłaceniu alimentów za dziecko z poprzedniego małżeństwa, bo od razu wydałoby się to, co wydawało się najtrudniejsze. Wkraczając w nowe życie murarz Robert niósł za sobą ogromny ciężar przeszłości. Zaczynał podejmować próby oddania dzieła, ale nigdy nie udało się do końca sfinalizować swych szczytnych zamiarów.

Z pomocą przyszedł odcisk palca pozostawiony w kartotece złych ojców, nie płacących alimentów. Odkryto, że jest to ten sam palec, który 10 lat temu targnął nożykiem na „Plażę w Pourville". Zły ojciec, murarz Robert z Olkusza okazał się być jednocześnie studentem malarstwa - Jackiem, który 10 lat temu wysłał do muzeum list korzystając z poczty...w Olkuszu. Robert Z. paradoksalnie dopiero wtedy, poczuł się wolny.

Na początku lipca poznański Sąd Okręgowy skazał Roberta Z. na trzy lata więzienia. Sędzia stwierdził, że kradzież dzieła sztuki, która pozbawia tysiące innych miłośników szansy na obcowanie z nim, jest karygodna. Wyrok mógł być jednak bardziej surowy, ale na korzyść Roberta Z. przemówiło to, że jego działanie wynikało z pasji do sztuki.

Jestem bardzo ciekawa, czy przez to zdarzenie istnieje teraz jakiś szczególny wymóg, by pracownice muzeów chodziły w butach na płaskim obcasie? Jeśli tak, to mimo ogromnych szkód, jakie wyrządził swym czynem Robert Z. trzeba będzie mu przyznać ogromne zasługi w dziedzinie medycyny za zmniejszenie ryzyka bólów kręgosłupa wśród kobiet.

Autor: Alicja Francikowska

Studentka Uniwersytetu Jagiellońskiego na kierunku historia sztuki (studia II stopnia). Licencjat z historii sztuki uzyskała studiując na Uniwersytecie Śląskim z półrocznym pobytem na Uniwersytecie we Florencji. Ukończyła także język francuski z programem tłumaczeniowym oraz studia podyplomowe "Rynek sztuki i antyków". Miłośniczka włoskiego renesansu i włoskiego języka. Obecnie uczestniczka kursu przewodników po Krakowie.
Ulubiony artysta: Stanisław Wyspiański.
zobacz inne teksty tego autora >>

# data[].attributes.attachment_link.title
SKRADZIONE: "Plaża w Pourville" Claude'a Moneta - Sztuki Piękne

# data[].attributes.attachment_link.description
Ta historia jest niczym gotowy scenariusz na świetny film. Nie dość, że sam temat wzbudza wiele emocji i najzwyklejszą ciekawość, to jeszcze główny bohater całej sprawy oraz jego przeżycia nie pozwoliłyby oderwać się od ekranu do samego końca.

# data[].attributes.headline
Gdzie powstało pierwsze w Polsce muzeum?

# data[].attributes.subject
Gdzie powstało pierwsze w Polsce muzeum?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Potrzebujemy Twojej pomocy. Wesprzyj nas "

Pierwszym muzeum w Polsce była puławska świątynia Sybilli zaprojektowana przez Piotra Aignera. Jej pomysłodawczynią i fundatorką była księżna Izabela Czartoryska. Uroczystego otwarcia muzeum dokonano w 1801 roku kluczem ze złoconego brązu wg projektu samej księżnej. Miał on kształt kaduceusza, czyli laski Hermesa oplecionej dwoma wężami ze skrzydełkami i szyszką w zwieńczeniu. Wygrawerowano na nim grecką sentencję „MNEMEZ ANOIGO HIERON IC MLCCCI" (Otwieram Świątynię Pamięci IC 1801). Umieszczenie napisu greckiego wyraźnie wskazywało na źródła takiej instytucji.

To w Grecji bowiem powstały pierwsze muzea, które jednak pełniły nieco inną funkcję, niż rozumiemy to dzisiaj. Były to muzejony, czyli domy muz. W zależności od tego, co było w nich przechowywane, muzejony nazywano skarbcami, gliptotekami (rzeźby), pinakotekami (obrazy) lub daktyliotekami (kamee i gemmy). W 490 roku p.n.e. po bitwie pod Maratonem w Delfach stworzono skarbiec pamiątek po bitwach i ważnych wydarzeniach. Był on poddawany regularnym konserwacjom. Z innych przykładów warto przytoczyć wyspę Samos z jej skarbcem oraz Pergamon i jego zbiory pamiątek.

Zbiory przechowywane w świątyni Sybilli stanowiły część kolekcji Czartoryskich. Księżna Izabela kupowała polskie pamiątki narodowe, relikwie i zabytki w różnych miejscach Europy. Ideą muzeum miało być przedstawienie historii Polski od jej założenia po czasy współczesne i wzbudzanie dumy narodowej. Czasy przełomu XVIII i XIX wieku były niezwykle trudne dla Polski osłabionej rozbiorami, wojną polsko-rosyjską, powstaniem kościuszkowskim. Księżna Izabela miała poczucie misji i była wielką patriotką. Opinie na jej temat są dzisiaj różne. Jako żona Adama Czartoryskiego, któremu zawdzięczamy dzisiaj podstawy polskiej historiografii, miała liczne romanse, między innymi z królem Stanisławem Augustem Poniatowskim, posłem rosyjskim Mikołajem Repninem, czy księciem de Lauzun. Nie możemy jednak kwestionować tego, że w Puławach stworzyła podwaliny pod polskie muzealnictwo, a jej kolekcja stała się osią, wokół której powstało Muzeum Czartoryskich w Krakowie.
Wesprzyj "

# data[].attributes.attachment_link.title
Gdzie powstało pierwsze polskie muzeum? " Niezła sztuka

# data[].attributes.attachment_link.description
Potrzebujemy Twojej pomocy. Wesprzyj nas " Pierwszym muzeum w Polsce była puławska świątynia Sybilli zaprojektowana przez Piotra Aignera. Jej pomysłodawczynią i fundatorką była księżna Izabela Czartoryska. Uroczystego otwarcia muzeum dokonano w 1801 roku kluczem ze złoconego brązu wg projektu samej księżnej. Miał on kształt kaduceusza, czyli laski Hermesa oplecionej dwoma wężami ze skrzydełkami i szyszką w zwieńczeniu.

# data[].attributes.body
animacja (2012)

# data[].attributes.body
Salvador Dali

# data[].attributes.body
czyli sztuka z humorem

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Z archiwum / Przypominamy, że Fiołki można już wesprzeć na https://patronite.pl/sztucznefiolki

From the archives / We would like to remind you that Violets can already be supported at https://patronite.pl/sztucznefiolki

# data[].attributes.attachment_link.description
Z archiwum / Przypominamy, że Fiołki można już wesprzeć na https://patronite.pl/sztucznefiolki From the archives / We would like to remind you that Violets can already be supported at https://patronite.pl/sztucznefiolki

# data[].attributes.body
Co artysta miał na myśli?

# data[].attributes.attachment_link.title
Co artysta miał na myśli? "Czytająca list" Vermeera | GOOD IDEA

# data[].attributes.attachment_link.title
Tajemnice Kaplicy Sykstyńskiej | Architecture is a good idea/off topic

# data[].attributes.body
o Damie z gronostajem

# data[].attributes.body
W Arts & Culture można robić dosłownie wszystko: czytać, oglądać dzieła i muzealne kolekcje, zwiedzać wirtualnie, dowiadywać się nowości ze świata sztuki.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zabezpieczenia dzieł sztuki w większych muzeach nie robią już na nas żadnego wrażenia. Wiemy że są, że jest ich dużo i doskonale zdajemy sobie sprawę, że każda próba zbliżenia do dzieła skończy się upomnieniem strażnika lub alarmem dźwiękowym. Są też i takie obrazy, jak chociażby bohaterka dzisiejszego wpisu, No dobrze, ale Gioconda, której dotknąć się nie da, ponieważ na stałe prezentowana jest w pancernej gablocie. Mona Lisa znajduje się w Luwrze od początku XIX wieku, jak więc strzeżono jej wtedy? Równie skutecznie? A no właśnie, nie koniecznie.

W 1911 roku fakt ten wykorzystał złodziej, dopuszczając się najsłynniejszej i najgłośniejszej kradzieży dzieła sztuki w XX wieku. Jego łupem padła słynna Mona Lisa Leonarda da Vinci, obraz uznawany obecnie ze jeden z najsłynniejszych w dziejach sztuki. Pewnego sierpniowego dnia, podczas nieobecności strażnika, złodziej bez większego problemu wyciął Giocondę z ramy i wyniósł z muzeum. Wieść o bulwersującej kradzieży z prędkością światła rozeszła się po całej Francji, krzycząc z nagłówków wszystkich gazet. Niestety, chociaż Luwr zamknięto aż na tydzień w poszukiwaniu dowodów i jakiegokolwiek tropu, obraz zdawał się wyparować, a policja francuska nie była w stanie namierzyć sprawcy. Jedyne co udało się ustalić, to fakt, że obraz skradziono najprawdopodobniej rankiem, 21 sierpnia, kiedy pilnujący go strażnik udał się na... papierosa. W zasadzie to mogłoby być całkiem niezłe hasło kampanii antynikotynowej: Nie pal, bo okradną cię z Mona Lisy.

Po długotrwałym śledztwie, we wrześniu policji udało się dokonać pierwszych zatrzymań związanych z kradzieżami, których w Luwrze było zdecydowanie więcej. Na pierwszy ogień poszedł Guillaume Apollinaire, słynny francuski poeta, który rzekomo miał mieć coś wspólnego z kradzieżą fenickich dzieł sztuki. On winny nie był, ale miał kiepskich znajomych, zwłaszcza jednego, który okazał się całkiem niezłym złodziejaszkiem. Géry Piéret, bo to o nim mowa, wpadł nawet na genialny pomysł, podszywając się pod złodzieja Mona Lisy i żądając okupu za jej zwrot. Na jego nieszczęście, policja nie dała się nabrać.

o dwóch latach bezskutecznych działań, w końcu nastąpił przełom w śledztwie, a to za sprawą pewnego mężczyzny, który skontaktował się z florenckim handlarzem sztuki Alfredem Geri, oferując Giocondę na sprzedaż. Złodziej tłumaczył, że chciałby, aby obraz powrócił do swojej ojczyzny, czyli do Włoch. Oczywiście, handlarz o całej sytuacji poinformował czym prędzej dyrektora Galerii Uffizi, gdzie znajduje się druga wersja Mona Lisy, biorąc pod uwagę, że może to być jej kopia. Jak się jednak okazało, obraz okazał się być oryginałem, o czym zawiadomiono niezwłocznie francuską policję.

Złodziejem okazał się Vincenzo Peruggia, włoch pracujący w Luwrze od 1908 roku przy oprawianiu obrazów. Nic więc dziwnego, że tak dobrze znał sposób pilnowania dzieł sztuki i rytm pracy strażników. Biorąc pod uwagę możliwe patriotyczne pobudki kradzieży, Peruggia sądził najprawdopodobniej, że obraz trafił z Włoch do Francji za sprawą grabieży wojennych Napoleona. Mona Lisa nie była jednak nigdy łupem - Franciszek I zakupił obraz od Leonarda da Vinci jeszcze za życia malarza i od tamtej pory dzieło znajdowało się we Francji. Peruggia, oprócz francuskiego mieszkania, posiadał drugie we Florencji, gdzie postanowił sprzedać obraz. To właśnie wtedy dzieło po raz pierwszy opuściło francuską granicę. Złodziej za swój czyn został skazany na rok więzienia, jednak w rezultacieodsiedział jedynie siedem miesięcy. Później służył we włoskiej armii w czasie I wojny światowej, a po jej zakończeniu powrócił do Francji i prowadził tam, o ironio, sklep z obrazami.

Dla mnie Gioconda chyba już na zawsze pozostanie zagadką, i to nie z powodu jej tajemniczego uśmiechu, ale tak ogromnej popularności. Aż by się chciało zapytać: dlaczego właśnie ona?

# data[].attributes.attachment_link.title
O jednym takim, co ukradł 'Mona Lisę' - Minerva

# data[].attributes.attachment_link.description
Zabezpieczenia dzieł sztuki w większych muzeach nie robią już na nas żadnego wrażenia. Wiemy że są, że jest ich dużo i doskonale zdajemy sobie sprawę, że każda próba zbliżenia do dzieła skończy się upomnieniem strażnika lub alarmem dźwiękowym. Są też i takie obrazy, jak chociażby bohaterka dzisiejszego wpisu, Gioconda, której dotknąć się nie da, ponieważ ...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Audiobook: Skąd się wzięło muzeum? Galerie obrazów istniały już w starożytnej Grecji i nazywano je pinakotekami - od dwóch słów pochodzących z języka starogreckiego pinaks - deska i theke, czyli skrzynia. Najstarsza publiczna pinakoteka znajdowała się w Atenach, w północno-zachodnim skrzydle Propylejów na Akropolu. Składała się ona z darów wotywnych ofiarowywanych bogini Atenie przez wiernych. W czasach hellenistycznych władcy tworzyli własne pinakoteki. Podobnie czynili Rzymianie. Nazwa pinakoteka jest używana także dzisiaj dla nazwania galerii malarskiej. Do najbardziej znanych w Europie należą: Pinakoteka Watykańska, Stara i Nowa Pinakoteka w Monachium, Pinakoteka Brera w Watykanie. Również muzeum było pomysłem starożytnych Greków. Słowo museion (Musejon) oznaczało przybytek Muz. Mogło to być miejsce kultu (gaj, wzgórze) lub świątynia z ołtarzem. Museion miał też funkcje literackie, naukowe oraz oświatowe. Miastem, w którym przez wiele lat kwitła kultura i nauka grecka była założona przez Aleksandra Wielkiego w 331 r. p.n.e. Aleksandria. To właśnie tam, po śmierci wielkiego władcy powstał museion, który stał się prawzorem dla późniejszej instytucji muzeum. Gromadzono tam bowiem i badano z myślą o przyszłych pokoleniach najważniejsze dzieła literatury greckiej, czym zajmowali się znakomici uczeni greccy. Tak rozumiane muzeum było więc ośrodkiem naukowym, który przyciągał najwybitniejszych uczonych z całego świata greckiego. Pośród nich byli nie tylko badacze literatury, ale i matematycy, lekarze, artyści. Przy muzeum powstała słynna Biblioteka Aleksandryjska, w której zgromadzono setki tysięcy zwojów. W muzeum znajdowały się: pomieszczenia do pracy naukowej, obserwatoria astronomiczne, a nawet ogród botaniczny i zoologiczny. Muzeum w Aleksandrii zostało zniszczone w III w. n.e. i już nigdy nie odzyskało dawnego znaczenia. W czasach rzymskich pojawiło się nowe rozumienie muzeum, które jest bliskie współczesnemu. Rzymianie definiowali museion jako specjalne miejsce, w którym przechowuje się kolekcje dzieł sztuki. Współczesne muzeum - Obecnie muzeum to instytucja, która spełnia wiele różnych funkcji. Oprócz przechowywania, gromadzenia i eksponowania dzieł sztuki, kultury, nauki oraz techniki, konserwuje je, upowszechnia i uprzystępnia wiedzę na ich temat. Prowadzi także działalność naukową. Do najbardziej znanych muzeów na świecie należą: Luwr w Paryżu, British Museum w Londynie, Ermitaż w Petersburgu, Galeria Borghese w Rzymie, Galeria Uffizi we Florencji, Metropolitan Museum of Arts w Nowym Jorku, Muzeum Narodowe Prado w Madrycie. W Polsce do najbardziej znanych muzeów należą: Muzeum Narodowe w Warszawie, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki w Warszawie, Muzeum Książąt Czartoryskich w Krakowie. Miejsca spotkań ze sztuką. Muzeum. W muzeum możesz zobaczyć najsłynniejsze arcydzieła wielkich artystów, zabytkowe przedmioty, które znajdują się w nich na stałe lub są wypożyczane do innych instytucji. Eksponaty o wielkiej wartości artystycznej bądź historycznej możesz obejrzeć, ale nie możesz ich kupić. W o odróżnieniu od galerii, w muzeum pracuje wiele osób dbających o gromadzenie dzieł, ich konserwowanie, a także staranne, przemyślane przygotowanie ekspozycji. Dzieła, które nie są zaprezentowane na wystawie, przechowuje się w magazynach. Galeria - To dział w muzeum poświęcony określonym zbiorom o wartości artystycznej i historycznej, np. galeria malarstwa pejzażowego, galeria rzeźby; Galeria - to instytucja, w której odbywają się wystawy indywidualne i zbiorowe najczęściej współczesnych artystów polskich i zagranicznych z zakresu malarstwa, grafiki, rzeźby, instalacji, realizacji video i innych. W niektórych galeriach można także zakupić wybrane dzieło sztuki.

Dokończ podane zdania: Słowo pinakoteka oznacza galerię malarstwa i powstało z połączenia dwóch słów: pinaks, czyli Tu uzupełnij i theke, czyli Tu uzupełnij. Najstarsza publiczna pinakoteka znajdowała się w Tu uzupełnij. Najsławniejsze współczesne pinakoteki w Europie to Tu uzupełnij, Stara i Nowa Pinakoteka w Monachium i Pinakoteka Brera w Watykanie.

Dokończ podane zdania:

Słowo pinakoteka oznacza galerię malarstwa i powstało z połączenia dwóch słów: pinaks, czyli ............ i theke, czyli .................
Najstarsza publiczna pinakoteka znajdowała się w ...............
Najsławniejsze współczesne pinakoteki w Europie to ............................................, Stara i Nowa Pinakoteka w Monachium i Pinakoteka Brera w Watykanie.

Dokończ podane zdania: Museion (Musejon) pełnił funkcje literackie, 1. badacze literatury, 2. naukowe, 3. dzieła literatury greckiej i oświatowe.
W Museionie (Musejonie) gromadzono 1. badacze literatury, 2. naukowe, 3. dzieła literatury greckiej.
Do Museion (Musejon) przybywali uczeni z całego świata, tacy jak: 1. badacze literatury, 2. naukowe, 3. dzieła literatury greckiej, lekarze, matematycy, artyści.

Dokończ podane zdania:

badacze literatury, dzieła literatury greckiej, naukowe

Museion (Musejon) pełnił funkcje literackie, ...................................................... i oświatowe.
W Museionie (Musejonie) gromadzono .......................................................
Do Museion (Musejon) przybywali uczeni z całego świata, tacy jak: ......................................................, lekarze, matematycy, artyści.

Dokończ podane zdanie: Rzymianie definiowali museion jako specjalne miejsce, w którym przechowuje się Tu uzupełnij.

Dokończ podane zdanie:

Rzymianie definiowali museion jako specjalne miejsce, w którym przechowuje się .............................................

Ułóż zdanie z rozsypanki wyrazowej i wpisz je poniżej. Zdanie brzmi: 1. Muzeum, 2. techniki, 3. zbiory, 4. gromadzi, 5. i, 6. to, 7. instytucja, 8. kultury, sztuki, nauki, 9. która 1. Muzeum, 2. techniki, 3. zbiory, 4. gromadzi, 5. i, 6. to, 7. instytucja, 8. kultury, sztuki, nauki, 9. która 1. Muzeum, 2. techniki, 3. zbiory, 4. gromadzi, 5. i, 6. to, 7. instytucja, 8. kultury, sztuki, nauki, 9. która, 1. Muzeum, 2. techniki, 3. zbiory, 4. gromadzi, 5. i, 6. to, 7. instytucja, 8. kultury, sztuki, nauki, 9. która 1. Muzeum, 2. techniki, 3. zbiory, 4. gromadzi, 5. i, 6. to, 7. instytucja, 8. kultury, sztuki, nauki, 9. która 1. Muzeum, 2. techniki, 3. zbiory, 4. gromadzi, 5. i, 6. to, 7. instytucja, 8. kultury, sztuki, nauki, 9. która 1. Muzeum, 2. techniki, 3. zbiory, 4. gromadzi, 5. i, 6. to, 7. instytucja, 8. kultury, sztuki, nauki, 9. która 1. Muzeum, 2. techniki, 3. zbiory, 4. gromadzi, 5. i, 6. to, 7. instytucja, 8. kultury, sztuki, nauki, 9. która 1. Muzeum, 2. techniki, 3. zbiory, 4. gromadzi, 5. i, 6. to, 7. instytucja, 8. kultury, sztuki, nauki, 9. która.

Ułóż zdanie z rozsypanki wyrazowej i wpisz je poniżej.

zbiory, instytucja, to, kultury, sztuki, nauki, i, która, gromadzi, Muzeum, techniki

Zdanie brzmi: ............................................ ............................................ ............................................, ............................................ ............................................ ............................................ ............................................ ............................................ .............................................

Przyporządkuj nazwy miast do nazw muzeów. Galeria Borghese Możliwe odpowiedzi: 1. Nowy Jork, 2. Paryż, 3. Rzym, 4. Londyn, 5. Petersburg, 6. Florencja British Museum Możliwe odpowiedzi: 1. Nowy Jork, 2. Paryż, 3. Rzym, 4. Londyn, 5. Petersburg, 6. Florencja Ermitaż Możliwe odpowiedzi: 1. Nowy Jork, 2. Paryż, 3. Rzym, 4. Londyn, 5. Petersburg, 6. Florencja Luwr Możliwe odpowiedzi: 1. Nowy Jork, 2. Paryż, 3. Rzym, 4. Londyn, 5. Petersburg, 6. Florencja Metropolitan Museum of Arts Możliwe odpowiedzi: 1. Nowy Jork, 2. Paryż, 3. Rzym, 4. Londyn, 5. Petersburg, 6. Florencja Uffizi Możliwe odpowiedzi: 1. Nowy Jork, 2. Paryż, 3. Rzym, 4. Londyn, 5. Petersburg, 6. Florencja

# data[].attributes.attachment_link.description
Materiał zawiera: audiobook (6:10') dotyczący historii i informacji o muzeum i galerii; informacje o Centrach Sztuki Współczesnej; jedną ilustrację interaktywną (mapa z zaznaczonymi 8 miejscami, w których znajdują się przykładowe muzea); 8 zadań interaktywnych; 1 ćwiczenie alternatywne (odnalezienie muzeum znajdującego się najbliżej miejsca zamieszkania i wirtualne poznanie jego zbiorów); słownik 2 pojęć, galerię 6 dzieł sztuki

# data[].attributes.body
Film z polskimi napisami.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ich autorem jest hiszpański artysta.

Hiszpański artysta José Manuel Ballester kilka lat temu w swojej serii obrazów „Ukryte przestrzenie" ze słynnych dzieł sztuki usunął wszystkich ludzi. Wydawałoby się, że płótna mistrzów są nam dobrze znane. Tymczasem po cyfrowych przeróbkach nabrały one wtedy zupełnie nowego, nostalgicznego charakteru.

Teraz prace Ballestera stały się hitem w sieci. Internauci zauważyli, że obrazy wyglądają jak świat podczas trwającej właśnie epidemii koronawirusa. Zazwyczaj zaludnione miejsca świecą pustkami. Zniknął Jezus i wszyscy uczniowie z fresku "Ostatnia wieczerza" Leonarda da Vinci. Wygląda na to, że Wenus, Hora i Zefiry z "Narodzin Wenus" Sandra Botticellego także zostali na przymusowej kwarantannie w domu, nie ma też wszystkich postaci na "Guernice" Pabla Picassa. Opustoszała także pracownia Vermeera z jego "Alegorii malarstwa". Jest pusto tak jak na naszych ulicach, placach i w szkołach (pustą Warszawę na filmie Damiana Popławskiego zobaczycie TUTAJ). Puste obrazy Ballestera są masowo przekształcane na memy o tematyce dotyczącej COVID-19.

# data[].attributes.attachment_link.title
Obrazy mistrzów bez głównych bohaterów. Wyglądają jak świat podczas pandemii koronawirusa.

# data[].attributes.attachment_link.description
Ich autorem jest hiszpański artysta. Hiszpański artysta José Manuel Ballester kilka lat temu w swojej serii obrazów „Ukryte przestrzenie" ze słynnych dzieł sztuki usunął wszystkich ludzi. Wydawałoby się, że płótna mistrzów są nam dobrze znane. Tymczasem po cyfrowych przeróbkach nabrały one wtedy zupełnie nowego, nostalgicznego charakteru. Teraz prace Ballestera stały się hitem w sieci.