# data[].attributes.body
Ik vond het super leuk om deze blog te schrijven, maar nog leuker om het boek zelf te lezen. Ik vind het zo leuk omdat je van alles wat hebt, doordat de personages zo verschillend zijn.
Ik had vaak dat ik 's avonds in bed nog 'even' ging lezen, en dan drie uur later op mijn wekker keek, en dat ik dan zat zo van: 'Shit! Het is al veel te laat, ik moet nu echt gaan slapen.' Maar dan wou ik zo graag verder lezen dat ik elke nacht pas om 1.00 uur ging slapen, en om 7.00 uur wakker werd zodat ik nog een uurtje kon lezen. Daarom had ik mijn boek ook in drie dagen uit terwijl hij 364 pagina's heeft. Wil jij nou weten wat er tussenin is gebeurd? Dan moet je hem zelf maar lezen. Bedankt voor het lezen van mijn blog!

# data[].attributes.body
Na de tekenles loop ik meteen naar buiten, de jongen is er nog. We kletsen een beetje en ik vraag hem waarom hij buiten stond. Zijn naam is Noah. Hij zegt dat hij vorig jaar zich had ingeschreven, maar niet toegelaten was, terwijl hij toch de lessen wou volgen. Na een uurtje praten loop ik met hem mee naar huis, hij vertelt alles over tekenen, schilderen en de bossen hier. Als bij zijn huis zijn aangekomen gaat hij al naar binnen, maar ik blijf bij de deur staan. 'Kom maar binnen hoor', zegt hij, 'mijn zus komt zo thuis.'
'Ik wist niet dat je een zus had?', zeg ik, 'hoe oud is ze?'
'Nou, ze is mijn tweelingzus, dus ze is ook zestien.'
Ik loop naar binnen, het is een groot en open huis. Hij geeft me een rondleiding. Zijn kamer ligt vol met tekenspullen, en op de muren hangen veel schilderijen. De kamer van zijn zus hangt vol met zelfgemaakte jurken en er staat een spiegel en wat make-up. We horen de sleutel in het slot omdraaien en zijn zus komt binnengelopen. Ze lijken totaal niet op elkaar; Noah heeft bruin, krullend haar, en zijn zus blond en steil. Hij kijkt haar indringend aan en zij rolt met haar ogen. Die twee hebben geen goeie band. Ze loopt haar kamer in en slaat de deur dicht. Na een kopje thee gedronken te hebben, zeg ik Noah gedag en ga weer terug naar mijn hotel. Ik eet en ga daarna slapen, want het was een leuke en vermoeiende dag.

# data[].attributes.body
Als ik weer aangekleed ben en wat heb gegeten ga ik verder. Na een tijdje gelopen te hebben, zie ik een groot gebouw voor me. Het lijkt een beetje op een school. Op de voorkant staat een groot bord met "ASK" er op. Ik weet niet waar die afkorting voor staat. "Anatomische scheikunde klassen"? Of toch "Allemaal saaie kinderen". Ik denk dat het "Art School of Knowledge" is. Ik ga naar binnen en word meteen overspoelt door kleuren. Allemaal schilderijen, tekeningen, beeldhouwwerken noem maar op. Ik loop verder door de gangen en zie allerlei soorten studenten, meisjes met bloemenjurken aan, of juist meer punks, er is van alles wat. Ik vraag aan de vrouw van de receptie of ik een les mag volgen, ze vindt het prima en wijst me een lokaal aan waar ik heen kan. Het is een tekenles en voorin staat een jongen te poseren. Hij heeft een scheef hoofd en je ziet duidelijk dat hij een hazenlip heeft gehad. Ik leg aan de leraar uit dat ik hier ben om de les te volgen en neem achterin plaats. Als ik door het raam naar buiten kijk zie ik een jongen stiekem vanaf buiten de les volgen, hij ziet me kijken en schrikt op. Ik lacht naar hem en hij kijkt al wat geruster. Dan ga ik weer verder met tekenen.

# data[].attributes.body
Ik loop over het strand. Het is een zonnige dag rond het middaguur. De zee is bezaaid met surfers, snorkelaars en zwemmers. Ouders zitten onder een parasol te lezen, terwijl hun kinderen zandkastelen bouwen of in het ondiepe spelen. Verderop zijn een paar hoge kliffen met wat rotspartijen er onder. De duivelsklif en de dodenklif, tja, dat spreekt voor zichzelf. De duivelsklif heeft een draaikolk eronder die zogenaamd 'je botten naar de onderwereld zuigt'. Behalve één meisje, zij springt er de hele tijd af. Ik besluit ook te gaan zwemmen en neem een duik. Het water hier is heerlijk warm! Als ik een tijdje heb gezwommen ga ik weer terug naar het hotel en kleed me om.

# data[].attributes.body
Jandy Nelson is geboren in 1965 in de staat New York. Ze heeft nog één ander boek geschreven, namelijk "De hemel begint bij je voeten". Ik heb dat boek ook, en hij is super leuk, net als deze. Eigenlijk gaat dat boek een beetje over zichzelf, want veel personages komen overeen met haar familie. Eerst schreef ze veel poëzie, totdat ze begon met kinder- en jongvolwassenen boeken. In "De hemel begint bij je voeten" zie je ook veel van die poëzie terug.

# data[].attributes.body
Mijn reisblog gaat over het boek: Ik geef je de zon. Hij heeft 364 pagina's. Het is oorspronkelijk een Engels boek, maar het is naar het Nederlands vertaald. Het is in Engeland in September 2014 uitgegeven, door Dial Books. In Augustus 2018 is het in Nederland uitgegeven door Blossom Books B.V.
Ik vind het een heel leuk boek omdat je de hele tijd van persoon wisselt en van tijdlaag verandert, en je erachter probeert te komen wat er daartussen is gebeurd.
Ik vind het ook mooi geschreven, want het is heel omschrijvend, en je wordt meteen het boek ingetrokken zodra je begint met lezen.

Noah en Jude zijn tweelingen. Ze zijn onafscheidelijk. Hun moeder wil dat ze naar de kunstacademie gaan. Noah kan heel goed tekenen en daarom wil hij heel graag naar die opleiding. Jude is minder goed. Toch probeert zij ook om aangenomen te worden. Maar dan gebeurt er iets verschrikkelijks waardoor Jude en Noah nauwelijks contact meer hebben.