# data[].attributes.headline
Αλεξέι Ναβάλνι

# data[].attributes.subject
Αλεξέι Ναβάλνι

# data[].attributes.body
Ο Αλεξέι Ναβάλνι είναι Ρώσος δικηγόρος, ακτιβιστής κατά της διαφθοράς στη χώρα του. Αρχηγός της Ρωσικής Αντιπολίτευσης και ιδρυτής του Ιδρύματος Κατά της Διαφθοράς, είχε εκδόσει έρευνες σχετικά με διαφθορά από υψηλούς Ρώσους αξιωματούχους.
Οι αρχές έχουν συλλάβει τον Ναβάλνι αρκετές φορές, ο οποίος έχει κατηγορηθεί για δύο αμφιλεγόμενες υποθέσεις οικονομικής απάτης. Σύμφωνα με ψηφίσματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, οι υποθέσεις παραβίαζαν το δικαίωμα του Ναβάλνι σε μια δίκαιη δίκη. Το 2013 αναγνωρίστηκε ως πολιτικός κρατούμενος.
Ο Ναβάλνι αποπειράθηκε να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος της Ρωσίας στις εκλογές του 2018 αλλά του απαγορεύτηκε η συμμετοχή του στις εκλογές. Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ρωσίας αρνήθηκε την έφεσή του και παρέτεινε την απαγόρευση.
Τον Αύγουστο του 2020, ο Ναβάλνι δηλητηριάστηκε από νευροπαραλυτική ουσία. Δύο μέρες αργότερα ο Ναβάλνι μεταφέρθηκε στη Γερμανία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν κυρώσεις σε Ρώσους αξιωματούχους. Τον Φεβρουάριο του 2021 ο Ναβάλνι ανάρρωσε από το κώμα στο οποίο είχε πέσει και επέστρεψε στη Μόσχα, όπου συνελήφθη στο αεροδρόμιο.
Αυτή τη στιγμή ο Ναβάλνι κρατείτε σε φυλακή υψίστης ασφαλείας. Το ΕΚ ζήτησε την άμεση και άνευ όρων αποφυλάκισή του και κάλεσε τα κράτη-μέλη να ενισχύσουν σημαντικά τις κυρώσεις κατά των ανθρώπων και νομικών προσώπων που εμπλέκονται στην απόφαση της φυλάκισής του.

# data[].attributes.location_name
Μιανμάρ (Βιρμανία)

# data[].attributes.headline
Ανγκ Σαν Σου Κι

# data[].attributes.subject
Ανγκ Σαν Σου Κι

# data[].attributes.body
Η Ανγκ Σαν Σου Κι ήταν πολιτική κρατούμενη στη Μιανμάρ, και πρωτοστάτησε στον αγώνα υπέρ της δημοκρατίας και κατά της στρατιωτικής δικτατορίας της Μιανμάρ και δεν κατόρθωσε να παραλάβει αυτοπροσώπως το Βραβείο Ζαχάρωφ παρά στις 22 Οκτωβρίου 2013, 23 χρόνια μετά την βράβευσή της.
Οι σφαγές από την ωμή καταστολή του στρατιωτικού καθεστώτος στη Μιανμάρ  ώθησαν την Σου Κι να ξεκινήσει τον μη βίαιο αγώνα της για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το 1990 οδήγησε το κόμμα της σε σαρωτική νίκη στις εκλογές που έγιναν στη χώρα, αλλά η στρατιωτική χούντα όχι μόνον αρνήθηκε να παραδώσει την εξουσία, αλλά και επιτέθηκε στους υποστηρικτές του κόμματος της προβαίνοντας σε συλλήψεις και αιματηρά αντίποινα. Η Σου Κι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της εικοσαετίας μετά το 1990 στη φυλακή ή σε κατ' οίκον περιορισμό.
Από το 2016, η Σου Κι έχει δεχθεί σοβαρές επικρίσεις από τη διεθνή κοινότητα για την απροθυμία της να παρέμβει ή να καταγγείλει τους διωγμούς που υφίσταται από τις ένοπλες δυνάμεις της Μιανμάρ η μειονότητα της φυλής των Rohingya, και διότι αρνείται να πάρει θέση κατά της σύλληψης και της δίωξης δημοσιογράφων στη χώρα της. Το 2017, μετά την βάναυση στρατιωτική καταστολή που εξανάγκασε περισσότερους από 600.000 Rohingya να διαφύγουν προς το γειτονικό Μπανγκλαντές, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα με το οποίο κάλεσε τη Σου Κι να καταδικάσει τις διώξεις αυτές. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει διαπιστώσει την ανάγκη να μπορεί να εξεταστεί το ενδεχόμενο αφαίρεσης του Βραβείου Ζαχάρωφ από βραβευθέντες σε περίπτωση που παραβιάζουν τις αξίες του βραβείου.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 2020, η Διάσκεψη των Προέδρων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αποφάσισε να αναστείλει τη συμμετοχή της Ανγκ Σαν Σου Κι στις δραστηριότητες της κοινότητας του Βραβείου Ζαχάρωφ διότι δεν έχει πράξει τίποτε για να υπερασπιστεί και να διαφυλάξει τα δικαιώματα της μειονότητας των Rohingya στη Μιανμάρ και διότι αποδέχεται τις σχετικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των διατάξεων του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και του διεθνούς δικαίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

# data[].attributes.headline
Δημοκρατική Λευκορωσική Αντιπολίτευση

# data[].attributes.subject
Δημοκρατική Λευκορωσική Αντιπολίτευση

# data[].attributes.body
Το Βραβείο Ζαχάρωφ για το 2020 απονέμεται στη δημοκρατική αντιπολίτευση της Λευκορωσίας, εκπροσωπούμενη από το Συντονιστικό Συμβούλιο, μια πρωτοβουλία γενναίων γυναικών, εκ των οποίων και η ηγέτης της Λευκορωσικής Αντιπολίτευσης Σβετλάνα Τσιχανόφσκαγια, και προσωπικοτήτων της πολιτικής σκηνής και της κοινωνίας των πολιτών.
Τον Αύγουστο του 2020, η δημοκρατική αντιπολίτευση της Λευκορωσίας ξεκίνησε μια άνευ προηγουμένου κινητοποίηση της κοινωνίας με μαζικές ειρηνικές διαδηλώσεις υπέρ της δημοκρατίας, σε μια χώρα που εδώ και χρόνια θεωρείται η τελευταία δικτατορία στην Ευρώπη. Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν με αφορμή τις εκλογές όπου ο Αλεξάνταρ Λουκανσένκο διεκδίκησε την έκτη θητεία του ως Πρόεδρος της χώρας, σε μια εκλογική αναμέτρηση που αμαυρώθηκε από καταγγελίες για εκτεταμένη εκλογική νοθεία.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καταδίκασε τις αρχές της Λευκορωσίας και ζήτησε την επιβολή κυρώσεων από την ΕΕ εις βάρος όλων όσων ευθύνονται για την παραποίηση των εκλογικών αποτελεσμάτων και για τη βίαιη καταστολή, συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου Λουκασένκο, και να διεξαχθούν ελεύθερες και δίκαιες εκλογές πριν ξεκινήσει μια διαφανής και ανοικτή σε όλους διαδικασία συνταγματικής μεταρρύθμιση.

# data[].attributes.headline
Νάντια Μουράντ & Λαμίγια Ατζί Μπασάρ

# data[].attributes.subject
Νάντια Μουράντ & Λαμίγια Ατζί Μπασάρ

# data[].attributes.body
Η Νάντια Μουράντ και η Λαμίγια Ατζί Μπασάρ ήταν θύματα σεξουαλικής δουλείας του Ισλαμικού Κράτους. Οι δύο αυτές γυναίκες είναι υπέρμαχες των γυναικών των οποίων οι ζωές καταστρέφονται από την σεξουαλική βία και υπέρ της κοινότητας των Γεζίντι, μιας αλλόθρησκης φυλής του Ιράκ κατά της οποίας το Ισλαμικό Κράτος διέπραξε γενοκτονία.
Τον Σεπτέμβριο του 2014, η Μουράντ κατόρθωσε να αποδράσει με τη βοήθεια γειτόνων της που την φυγάδευσαν από την περιοχή που ελεγχόταν από το ISIS, και έτσι έφτασε σε καταυλισμό προσφύγων στο βόρειο Ιράκ και έπειτα στη Γερμανία. Ένα έτος αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2015, η Μουράντ εκφώνησε συγκλονιστικό λόγο για τις εμπειρίες της στην πρώτη στην ιστορία σύνοδο του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την εμπορία ανθρώπων.
Η Ατζί Μπασάρ καταβάλλει προσπάθειες για την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης σε σχέση με τα δεινά της κοινότητας των Γεζίντι και συνεχίζει να βοηθά γυναίκες και παιδιά που έπεσαν θύματα δουλείας και θηριωδιών από τον ISIS. Έχει συμμετάσχει σε πολλές δραστηριότητες του Δικτύου του Βραβείου Ζαχάρωφ, μεταξύ άλλων ως ομιλήτρια στο πλαίσιο του προγράμματος υποτροφιών Ζαχάρωφ για τους υπερασπιστές των ατομικών δικαιωμάτων του ανθρώπου και το 2018 ξεκίνησε να γράφει ένα νέο βιβλίο για τη ζωή της.

# data[].attributes.headline
Χάουα Ιμπραχίμ

# data[].attributes.subject
Χάουα Ιμπραχίμ

# data[].attributes.body
Η Χάουα Ιμπραχίμ γεννήθηκε από μουσουλμάνους γονείς στο χωριό Χίννα της βόρειας Νιγηρίας. Εκεί διδάχτηκε τις αξίες που ενδυνάμωσαν την αποφασιστικότητά της, μια από τις οποίες ήταν και η άποψη της μητέρας της ότι η μόρφωση είναι ο μόνος δρόμος για να ξεφύγεις από τη φτώχεια. Μαθαίνοντας ότι θέλουν να την παντρέψουν από 10 χρονών, η Ιμπραχίμ το έσκασε από το σπίτι και κατέφυγε σε οικοτροφείο θηλέων για να συνεχίσει την εκπαίδευσή της. Τα πνευματικά ενδιαφέροντά της, σε συνδυασμό με το πάθος της για δικαιοσύνη, την οδήγησαν στις νομικές σπουδές.
Όταν εισήχθη το ισλαμικό δίκαιο (Σαρία) σε 12 πολιτείες του βορρά της Νιγηρίας το 1999, η προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου και ιδίως των γυναικών έπαψε να είναι υπεράνω αμφισβήτησης. Το δικηγορικό γραφείο της Χάουα Ιμπραχίμ υπήρξε πρωτοποριακό διότι αναλάμβανε την υπεράσπιση γυναικών που είχαν καταδικαστεί από τα ισλαμικά δικαστήρια σε θάνατο με λιθοβολισμό για μοιχεία και παιδιών που είχαν καταδικαστεί σε ακρωτηριασμό για κλοπή.
Η Ιμπραχίμ επένδυσε τα χρήματα του Βραβείου Ζαχάρωφ σε κληροδότημα που παρέχει ευκαιρίες για την εκπαίδευση παιδιών στη βόρεια Νιγηρία.

# data[].attributes.headline
Τασλίμα Νασρίν

# data[].attributes.subject
Τασλίμα Νασρίν

# data[].attributes.body
Γεννημένη στο Μπαγκλαντές το 1962, η Τασλίμα Νασρίν άρχισε να γράφει όταν ήταν 13 ετών. Είναι γνωστή για το ασυμβίβαστο γράψιμό της σχετικά με την καταπίεση των γυναικών και για την ανυποχώρητη στάση της έναντι της θρησκείας, παρά την αναγκαστική εξορία και τα πολυάριθμα διατάγματα θανάτου. Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε 30 γλώσσες.
Όταν κέρδισε το Βραβείο Ζαχάρωφ το 1994, είχε καταφύγει ήδη στην Ευρώπη και ζούσε ως εξόριστη στη Γαλλία και αργότερα στη Σουηδία. Στην ευχαριστήρια ομιλία της κατά την απονομή του βραβείου, δήλωσε ότι, προερχόμενη από ένα μέρος του κόσμου στο οποίο οι κοινωνικές εντάσεις και οι ανθρώπινες δυσκολίες είναι αφόρητες, της είναι αδύνατο, ως συγγραφέας, να κλείσει τα μάτια μπροστά στην καθημερινή δυστυχία και εξαθλίωση.

Αγωνιζόμενη εναντίον του εξτρεμισμού σε όλες τις θρησκείες, η Νασρίν έχει ζητήσει να υποστηριχθούν τα κοσμικά κινήματα στο Μπαγκλαντές προκειμένου να αντισταθμιστεί η άνοδος του ισλαμικού φονταμενταλισμού. Μαζί με άλλες δύο κατόχους του Βραβείου Ζαχάρωφ δημοσίευσε επίσης ένα άρθρο με το οποίο καλεί τους ηγέτες και τους εκπρόσωπους της ΕΕ να ενθαρρύνουν ενεργά και ανοιχτά την Παλαιστινιακή Αρχή ώστε να προσχωρήσει στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

# data[].attributes.headline
Μαλάλα Γιουσαφζάι

# data[].attributes.subject
Μαλάλα Γιουσαφζάι

# data[].attributes.body
Η Μαλάλα γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1997 στην πόλη Μινγκόρα του Πακιστάν, μέλος μιας οικογένειας σουνιτών Μουσουλμάνων. Είναι ακτιβίστρια υπέρ της μόρφωσης των κοριτσιών.
Η Μαλάλα ξεκίνησε τον αγώνα της για μόρφωση σε ηλικία 11 ετών γράφοντας ανώνυμο διαδικτυακό ημερολόγιο για το πώς είναι η ζωή μιας μαθήτριας στο ελεγχόμενο από τους Ταλιμπάν Πακιστάν. Το 2009 οι Ταλιμπάν εξέδωσαν διάταγμα για να κλείσουν όλα τα σχολεία θηλέων, ενώ ο στρατός του Πακιστάν είχε αρχίσει επιχειρήσεις εναντίον τους.
Χάρη σε μια χορηγία, η Μαλάλα μπόρεσε να αγοράσει ένα σχολικό λεωφορείο, το ίδιο λεωφορείο στο οποίο εκείνη και άλλα δύο κορίτσια δέχτηκαν πυροβολισμούς και τραυματίστηκαν το 2012 σε μια επίθεση, την ευθύνη της οποίας ανέλαβαν οι Ταλιμπάν.
Η Μαλάλα σήμερα είναι αφοσιωμένη υπέρμαχος της εκπαίδευσης των κοριτσιών, συνιδρύτρια του Malala Fund και μέλος της έκτακτης επιτροπής για την εκπαίδευση των νέων (Youth Education Crisis Committee).

# data[].attributes.headline
Νέλσον Μαντέλα

# data[].attributes.subject
Νέλσον Μαντέλα

# data[].attributes.body
Ο Νέλσον Μαντέλα ήταν αγωνιστής του κινήματος κατά του Απαρτχάιντ, που αναπτύχθηκε στη Δημοκρατία της Νότιας Αφρικής. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την πολιτική και υπήρξε ο πρώτος έγχρωμος πρόεδρος της πατρίδας του (1994-1999).
Ο Μαντέλα ήταν ενεργό μέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου και συνιδρυτής του πρώτου μαύρου δικηγορικού γραφείου στη Νότια Αφρική, Όσο πιο καταπιεστικό γινόταν το καθεστώς του απαρτχάιντ, τόσο πιο μαχητικός γινόταν ο ίδιος. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη το 1964 και τελικά απελευθερώθηκε το 1990, καθώς το καθεστώς του απαρτχάιντ άρχιζε να λυγίζει κάτω από τη διεθνή και εγχώρια πίεση.