# data[].attributes.body
Het boek 'Hoe ik nu leef '  is een boek met een mooie, interessante inhoud. De schrijfster Meg Rosoff heeft in dit boek een aparte schrijfstijl. De schrijfstijl houdt lange zinnen met 'en' in en geen aanhalingstekens. De schrijfstijl kan soms irritatie opwekken, maar als je er eenmaal aan gewend bent, kan het wel. Zelf houd ik van boeken met fictie, romantiek en actie. Dit boek had zeker romantiek en wat fictie, alleen was het voor het grootste deel een beetje te saai voor mij. Het hele eerste deel van het boek, wat 4/5 van het hele boek is, is in de verleden tijd geschreven, wat ik soms niet prettig vond. Het tweede deel van het boek is in de tegenwoordige tijd geschreven. In het eerste deel staan geen aanhalingstekens, wat ik heel erg vervelend vond. Zoals ik al had gezegd, is het boek wat te saai en langdradig voor mij, maar voor mensen die houden van ongecompliceerde, langzame, romantische boeken kan het boek heel leuk zijn. Ik vond persoonlijk het boek tegenvallen, omdat ik sommige kenmerken zoals actie miste. Toch heeft het boek mij wat gebracht, want ik heb kunnen lezen en leren over hoe het zou kunnen zijn om in de oorlog te leven. Dit boek zet me aan het denken over hoe ik nu zélf leef.

# data[].attributes.body
Als Piper en Daisy weggaan uit de schuur, lopen ze voor uren en uren, op weg naar hun familie. Ze liepen eerst via een kompas en toen ze bij een slingerend pad aankwamen, die recht door bossen, hekken en open vlaktes heen ging, volgden ze die. De eerste nacht sliepen ze in de open lucht, zonder bedekking behalve een zeil, die ze boven hun tussen de bomen hadden getrokken. De reis was lang en ze wisten eigenlijk niet of het pad dat ze namen, het goede pad was. Naarmate de tijd verstreek, werden ze steeds dunner, hongeriger en wanhopiger. Ze waren zo blij toen ze aankwamen bij een iets dat leek op een ingestort krot. Vanbinnen was het redelijk droog en het stonk er naar rot hout. Piper en Daisy legden gras neer, dekens erbovenop en stopten bloemen in het water. Dat krot werd hun kleine toevluchtsoord en huisje. Dit was natuurlijk geen permanente slaapplaats, maar ik vond het leuk hoe ze van het kleine krot, een leuk, eigen hutje hadden gemaakt. Zelfs terwijl het regende, wat heel vaak gebeurde, bleef het gezellig.

# data[].attributes.body
Toen Piper, Daisy en de familie McEvoy weg werden gebracht door soldaten, kwamen ze aan bij een grote schuur. Buiten de schuur stonden veel trucks en de schuur was gevuld met soldaten, geweren, slaapzakken en allerlei troep. De schuur werd duidelijk gebruikt door de soldaten als legerkazerne. In het begin vond Daisy het raar om met al de soldaten samen in een schuur te slapen en te wonen, maar later werden de onbekende, kille stemmen bekend en vriendelijk. Piper en Daisy hadden een eigen plekje op de zolder, waar ze zich veiliger voelde dan beneden, aangezien er beneden makkelijker indringers konden binnenkomen. Ze kwamen niet vaak van de zolder af, laat staan de schuur uit, dus werd er ook niet veel over het weer gepraat. De schuur begon meer als een veiligere plek te voelen naarmate de tijd verstreek, maar het familiehuis bleef altijd 'thuis' voor Daisy en Piper.

# data[].attributes.body
Als Piper en Daisy worden weggehaald van de familie, gaan ze naar de familie McEvoy. Jane McEvoy, Albert McEvoy, Laurence McEvoy en de oudste zoon van Jane en Laurence. Daisy en Piper slapen in de kamer van de oudste zoon, die niet aanwezig is. Het huis is klein en lijkt vol te zitten met verdriet en zorgen, door de afwezigheid van de oudste zoon. Laurence is een aardige, sterke man die heel zorgzaam is. Jane is een emotionele vrouw, die veel liefde voor haar kinderen heeft. Ondanks de koele uitdrukkingen van de familie McEvoy, merk je een gespannen sfeer in het huis.

# data[].attributes.body
Als Daisy aankomt in Engeland, gaat ze bij haar familie wonen. Tijdens de aankomst wordt de plek duidelijk beschreven. De familie woont in een Engels huis, dat een oude en grote indruk geeft. Ondanks de oude, kille, ongezellige sfeer van het huis, is het een leuke omgeving. Het huis heeft een aparte constructie met vele antieke spullen. Maar het huis is niet het enige aparte van de familie, de familie zelf is namelijk ook apart. De sfeer die je krijgt door de familie is heel eigenaardig. Als Daisy bij hun is, krijgt ze het gevoel alsof ze recht door haar heen kijken, alsof ze alles weten wat ze denkt. Dit word duidelijk als bijvoorbeeld Edmond, die sowieso al een invloed heeft op Daisy, antwoord geeft op een vraag die zich afspeelt in het hoofd van Daisy. Haar gedachten zijn nooit veilig voor haar familie, vooral niet voor Edmond.

# data[].attributes.body
Het interessante boek 'Hoe ik nu leef ' is geschreven door de goede schrijfster Meg Rosoff en is in 2004 voor het eerst in het Engels uitgegeven door bekende uitgeverij Moon. Een jaar later in 2005 is het door de Nederlandse uitgeverij Pimento voor het eerst in het Nederlands uitgegeven.

Het boek gaat over Daisy (Elisabeth), een vijftienjarig meisje dat in New York woont. Ze wordt naar familie in Engeland gestuurd door haar vader en stiefmoeder Davina en gaat wonen bij Edmond, Piper, Osbert, Isaac en tante Penn. Ze heeft een leuke tijd en wordt verliefd op haar jongere neef Edmond. Als tante Penn op reis gaat, breekt de oorlog uit. Er komen soldaten en zij nemen het huis in beslag, waardoor de familie wordt opgesplitst. Daisy en Piper worden samen weggestuurd, Osbert gaat werken en Isaac en Edmond blijven achter. Daisy en Piper doen er alles aan om weer herenigd te worden met hun familie, maar om dit te doen, moeten ze vele obstakels ontwijken. Daisy heeft het ongelofelijk moeilijk, alleen is er één reden waardoor ze het heeft gered: "Als hij dan ZO GODVERGETEN GOED LUISTERT," schreeuwde ik, "WAAROM HOORT HIJ DAN NIET DAT IK HET AL DIE JAREN DAG NA DAG ALLEEN MAAR HEB UITGEHOUDEN VANWEGE HEM?"