# data[].attributes.body
Why Is The Internet So Obsessed With Morning Routines?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
As lockdowns began worldwide in 2021, so too did the calls to "make the most" of time inside by working out, journaling, and even (for an unknown reason) making bread. Then came the flood of so-called "inspirational" routine content all over the internet. There was even a point in time where people were sharing their carefully curated pandemic day planners.

As heightened as this became during the pandemic-perhaps due to the fact we're all searching for some semblance of control-the internet has always been plastered with content around morning routines. Whether or not this obsession is healthy for us or not is an entirely different story.

Carl Cederström, associate professor at Stockholm University and co-author of The Wellness Syndrome, says this fixation fits into the rising Individualism under capitalism, where we're constantly encouraged to view ourselves not as people, but as never-ending projects. This is what he calls "wellness syndrome," where an obsession with participating in wellness trends has us commodifying ourselves far beyond our work and into our day-to-day existence.

"A lot of people think the morning routine is the key to infinite success and, in a sense, part of that is true. If you do look at successful authors, what many of them have in common would be a writing routine which would go on no longer than lunchtime," he says. The difference then becomes the fact that while authors often wake up with a clear mission (get ready and start writing), many of us are crafting our morning routines without purpose.

"We live in a time that is hugely obsessed with success and finding hacks to get into success mode but, if you're creating an extensive routine for the sake of it, instead of waking up early, taking your coffee and sitting by the computer to write, you create elaborate morning rituals filled with short workouts and juices," Cederström says. This, he says, is part of living in an era with "bullshit jobs," a term coined by anthropologist David Graeber in 2018 that correlates societal harm with meaningless jobs.

This idea of creating a routine for the sake of it-and because you're seeing other people on social media do it-was evident in the recent "that girl" routine trend on TikTok, where creators shared extremely early (and aesthetic) morning routines on the app. The idea was that if you can be a more productive "healthy" version of yourself, you become "that girl" and therefore elevate yourself beyond being a regular person.

It's important to note that the acts of working out, journaling, and even having a green smoothie in themselves are in fact healthy, however the pressure to compile them all into content and "keep up" with other people online is now. "You have this intense pressure where people feel like they need to live up to these demands of at least making it look as if you live a perfectly balanced and meaningful life, the fast and slow life at the same time," says Cederström. "There is always the risk of crumbling under the weight of that pressure."

Opting out of this social comparison culture, however, is also extremely difficult. "Generally, people are just incredibly susceptible to social comparison," says Laurie Santos, professor of psychology at Yale University. "We compare our looks with other people and our salaries, so it makes sense that we'd also compare our morning routines but overall social comparison isn't usually helpful." For this reason, Santos believes that morning routine videos can be more problematic than helpful.

Creating a routine that works for you as an individual, however, is something that Santos says can improve our overall well being. "There's evidence that simple rituals can help us kind of feel a little bit more connected with the people around us," she says. "Routine in general really cuts down on the choice overload that happens throughout the day. It can kind of help us make decisions in a more streamlined way."

Where we fall into the trap of "wellness syndrome" is then any time that we make comparisons or are worried about the self-presentation of our routines. "On the whole, the routines and schedules are pretty good and can actually make us feel good," she says. "The problem is that once we become obsessed about them, once it becomes about what other people are doing, that's not necessarily a boost for our wellbeing."

Since the nature of the internet is social comparison and careful curation, it's clear building a healthy morning routine that's best for you won't happen by copying any wellness influencer on TikTok. Instead, Santos recommends adding one new ritual to add to the start of our day and when we've finished work that we enjoy (enjoyment being the key emphasis). This could be as simple as walking to grab a coffee and croissant from your favorite baker, or even calling your mom.

"Having a ritual you do before a hard workout can make it a little bit easier to get through that workout can make you more confident as you're doing that workout," she says. "The key is that we have to do them in a way that's not feeling too obsessed over time." This means placing down our phones, disconnecting from social media for a bit, and remembering that every second of the morning doesn't have to be extremely productive from the outside eye. "Productivity" looks different for everyone and some of the most enjoyable things in life aren't productive at all-nor should they be.

# data[].attributes.attachment_link.title
Why Is The Internet So Obsessed With Morning Routines?

# data[].attributes.attachment_link.description
As lockdowns began worldwide in 2021, so too did the calls to "make the most" of time inside by working out, journaling, and even (for an unknown reason) making bread. Then came the flood of so-called "inspirational" routine content all over the internet.

# data[].attributes.body
Callous Millennials Killed 'Guest Rooms' By Being Poor - Wonkette

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
am a born executive. I am obsessed with efficiency and detached from my emotions. I share similarities with Margaret Thatcher and Harrison Ford. I am among 2% of the general population, and 1% of women.

People like us are highly motivated by personal growth, and occasionally ruthless in the pursuit. We make difficult partners and parents, but good landscape architects. We are ENTJs: extroverted, intuitive, thinking, judging - also known as the executive type or, sometimes, "the Commander".

This, over a decade ago, was my auspicious entry into the world of the Myers-Briggs Type Indicator (MBTI). Based on psychologist Carl Jung's theories of personality, the assessment maintains that we are all born with a preference for extroversion or introversion, intuition or sensing, thinking or feeling, and judging or perceiving.

The different permutations amount to 16 types of personality, each with innate strengths and "blind spots". By understanding which one we are, so the theory goes, we might apply ourselves more effectively in our personal and professional lives.

As an insecure teenager, finding out my type online was like being handed an instruction manual

The business of "typing" people generates the Myers-Briggs Company a reported $20m annually from public and private institutions, militaries and universities, charities and sports teams who make use of it - not to mention 88 of the Fortune 100 companies. Away from the corporate world, the Myers-Briggs theory of personality has been embraced by enthusiasts as a hobby - even a way of life.

As an insecure teenager, finding out my type online was like being handed an instruction manual; ENTJ became as much part of my identity as my astrological sign. Even a decade later, I will still catch myself reaching for Myers-Briggs terms - talking about "thinkers versus feelers", or having mostly "intuitive" friends.

About 50 million people have taken the MBTI since the 1960s; 2 million continue to do so every year. Why is the idea of there being just 16 types still so seductive?

"You're an ENTJ, I'm an ENTJ - we will have lots in common, and lots to talk about," says Merve Emre wryly.

When Emre first encountered the MBTI as a twentysomething recruit at a management consultancy, she was enthralled: "That idea of having a language of the inner self was totally revelatory for me." She remembers approaching the facilitator of the session. "I just wanted to speak to her about what these words meant, and how it was that they carried so much insight, I thought, into who I was," Emre says.

"You might appreciate this:she told me that the ENTJ types were the CEOs of the world." She laughs. "About six months later, I quit to go to graduate school in English literature."

In 2018 Emre, now an associate professor at Oxford University, wrote The Personality Brokers - an account of the strange and often troubling history of the MBTI. The assessment was developed in 1943 by a mother and daughter, Katharine Cook Briggs and Isabel Briggs Myers, to support recruitment to the workforce through the second world war.

Briggs's pseudo-scientific interest in personality was testedin "baby training" the young Briggs Myers, then later found a focal point in Jung's theories of "psychological types". She received his 1921 book on the subject as both an intellectual and spiritual awakening, writing that she had embarked on "a quest for the Self" with Jung as not just her guide but her "personal god". (They later became correspondents, though this belies the depth of Briggs's erotically charged obsession with her "teacher".)

Carl Jung, whose work inspired the Myers-Briggs test. Photograph: Central Press/Getty Images

Briggs Myers, meanwhile, grew from precocious child to prize-winning novelist. Her promising career was derailed when she wrote "a sort of miscegenation mystery", says Emre, wherein characters committed suicide on learning that they had African American blood. Even in 1934, reviewers were repelled by the racism of the premise.

It reflects the troubling and at times dangerous ideology underpinning the impulse for "people sorting". Emre quotes the social theorist Theodor Adorno's critique of then nascent "typology" in 1950: "The desire to construct types was itself indicative of the potentially fascist character." (He himself developed his own personality test, to determine potential fascists.)

Briggs Myers's intentions, by contrast, were idealistic: she envisaged type as a way of achieving society-wide equilibrium, helping people to be efficient and at ease at work and home. In 1943, having abandoned her writerly aspirations, Briggs Myers was hired by the pioneering personnel consultant Edward N Hay. Desperate to contribute to the war effort, she drew from her mother's study of Jung to devise her own "type indicator", matching people to suitable jobs.

What Briggs Myers grasped, says Emre, was that the system would be more effective if it showed everyone to be good at something. "She intuited that it would yield higher productivity, and it would convince workers to bind themselves to their jobs freely and gladly."

With just four letters, Briggs Myers created a simple, affirming framework in which we'd want to sort ourselves.

"I think that utopian impulse actually persists in most people's turn to type: this desire not only to know yourself, but to be able to express yourself to people in a language that you share," says Emre. "When we both said we're ENTJs, we both immediately understood what that meant, and I'm sure we both also imagined that we had some sense of the other person - that's an incredibly powerful fantasy."

or Frank Winters, finding out his four letters was transformative. He came across the MBTI in 2019 while researching personal development online. "I was looking at ways to improve myself," he tells me from his home in North Huntingdon, Pennsylvania.

The Myers-Briggs Company only allows certified practitioners to deliver its assessment tool, and for a fee. Online, however, imitations abound for free on websites such as 16Personalities.com ("why you do the things you do") and Truity.com ("light up your life").

Winters read up on type and took some questionnaires. By reflecting on where he landed on each of the four "preference pairs", he whittled down the 16 possible types to one: ISFJ - "the Defender".

The profile articulated Winters's need for routine, his sensitivity to criticism, his tendency to seem aloof in unfamiliar settings. "It opened up my eyes," he says. "I realised: 'This is who I am.'"

From there, he was able to better understand how his mind worked."I need to do something repeatedly before I feel comfortable, and I've always been that way," he says. "Now, when I am trying something new and I don't get it right away - I know that's OK."

With just four letters, Briggs Myers created a simple, affirming framework in which we'd want to sort ourselves

Learning to work with our preferences, not against them, is central to the MBTI's promise "to turn insights into action". By understanding how we like to operate and others might differ, it claims, we create a stable foundation for lasting change.

The thrill of facilitating these breakthroughs was what led Maggie Oglesby to become a certified MBTI practitioner two years ago. She now runs her own consultancy, supporting team-building through type, in Pennsylvania.

Over her 20-year professional career, Oglesby says she has "seen nothing else that builds awareness like the Myers-Briggs - nothing."Colleagues recount feelings of frustration or resentment melting away, while managers describe "a dark cloud lifting" from over their teams.

"It's absolutely remarkable, and almost addicting to me, to see these a-ha moments," Oglesby says. "You see two people who don't get along - suddenly, they understand each other."

There is often an accompanying boost for business. "How many businesses have you walked into, and you've felt the tension between the employees? You kinda itch to get out of there, right? ... Four hours, that's all I need - and your team will never be the same."

To an extent, Oglesby agrees, the communication, empathy and individual awareness that she seeks to foster are simply hallmarks of good management. But the intervention of the MBTI "instrument" doesn't just prompt people to express their preferences - it validates them. "There is a certain amount of respect, versus someone just saying, 'I really don't like to be interrupted,'" she says.

Oglesby herself grew up in a household that deemed children should be seen and not heard, leading her to suppress her innate preference for extroversion and emotion. Being told that she was "overly sensitive" had a lasting impact on her self-esteem; learning about her type, ENFJ,helped.

Now, if a colleague shoots down her idea in a meeting, Oglesby understands that their preference might just be for thinking, not feeling. "Nobody's right or wrong - it just is," she says.

"Once you come to that understanding, the way I did, suddenly I'm not hurt as easily, I'm not as frustrated, I don't take things as personally any more. Even in my marriage - if we'd had the Myers-Briggs early on, it would have saved so much grief."

The Myers-Briggs Company strongly cautions against using type to predict romantic compatibility; Oglesby declines to answer such questions as beyond her expertise. "If you understand any person's differences, and they understand yours, almost any relationship can work, whether you're using the Myers-Briggs or not," she says.

But it is nonetheless true, Oglesby goes on, that her husband is ISTJ - in type terms, almost her exact opposite - and that their early days as a couple were marred by "so many little misunderstandings".

"If you manage to stay married, you figure these things out the hard way over time," she says. "But the Myers-Briggs helps you figure out so many things ahead of time - the easy way, if you will."

John Hackston, head of thought leadership at the Myers-Briggs Company, remembers hearing from someone who had just learned his type: "If I'd known about this years ago, I wouldn't be divorced."

More than "astrology for businessmen", as the MBTI is often ironically dismissed, I suggest to Hackston that it could be considered therapy-lite: a relatively simple and non-threatening lens through which to reflect on our and others' behaviour.

He agrees. "The type model is a very straightforward way of saying 'I'm here, and you're there - so what does that say about the relationship between us?'"

People describe having lightbulb moments, says Hackston: "They say things like, ''Now I understand why I don't get on with that person'; 'So that's why I do that under stress'."

Yet what the MTBI's mainstream impact belies is that most psychologists believe it to be deeply flawed - if not meaningless.

With neither Jung, nor Briggs and Briggs Myers testing their theories against controlled experiments or data, it has no basis in clinical psychology. It parses people through false binaries, when most of us fall somewhere along a spectrum; and it produces inconsistent and inaccurate results.

The MBTI is considered dubious even compared with other personality tests. The Big Five, for instance, grades five traits along a spectrum and has been shown to effectively predict behavior. Yet, despite being considered "far and away more scientifically valid", the Big Five comes nowhere close to the MBTI in terms of interest or impact.

The Myers-Briggs Company strenuously defends its reliability and validity - but within a particular scope. "There is a lot of criticism out there," says Hackston. "We would say that almost all of it is flawed." Mostly, he says, it betrays a misconception of what the MBTI is, and how it should be used - "like criticising a tractor for not being a sports car".

Type does not provide a complete picture of personality, says Hackston, with age, upbringing and culture all influential. "It's not an excuse, and it's not a label either. What it is is a springboard for people to start thinking about who they are - and who other people are, as well."

Above all, the MBTI is not intended to predict behavior or job performance, says Hackston: we can all act against our innate preferences, just as it is possible for us to function with our non-dominant hand. As such, the Myers-Briggs Company forbids use of its questionnairefor recruitment or selection - though Hackston admits it is dependent on whistleblowers to report it."Like any powerful tool, it can be misused," he says. "We do our best to ensure that it's not ... but once people find out about type, it's very tempting to construe the whole world in those terms."

To a large extent, the company's intentions are irrelevant: only the tool is trademarked, not the underlying theory. This was a critical oversight by Briggs Myers, says Hackston: "Unfortunately, we have no control over the type discourse."

n the internet, the MBTI found fertile territory to disperse. PersonalityCafe.com, a forum billed as "the place to discover yourself", has amassed more than 10m posts since 2008. Today the conversation continues on Facebook, Reddit and increasingly TikTok, where the #mbti hashtag has amassed 1.5bn views, most within the past year.

Type has become a shared language with which to make sense of just about everything. Recently, the MBTI Coffeehouse group on Facebook debated what plant each personality type would be. "INFP is hedge bindweed," came one response. "Beautiful, if allowed to bloom, but unwelcome in most gardens."

The appeal of this congenial navel-gazing is obvious. More than any other interest (except perhaps astrology, also newly relevant on social media), discussion of personality is a way of connecting with other people, while being primarily concerned with ourselves. In this way it mirrors the social web, geared to conflate community with identity.

David Ryan Polgar, a tech ethicist and founder of the non-profit organisation All Tech Is Human, says that over 30 years we have come to regard the internet as all-knowing; a "potential source of truth through crowdsourced wisdom". The same applies to the MBTI, he says: "It stands to reason that it would be attractive for those looking for a clean, simple narrative around our complex, messy, modern-day existence."

But if the MBTI equips us with a shorthand for making sense of our lives, the internet can trap us within it.

Scratch the surface of your type on Google, and algorithms will serve up specious advice on everything from how to lose weight "as an ENTJ", to what film to watch. (We will readily lose ourselves in Jaws' heroic quest - but struggle with the absence of relatable characters in Saw.)

It highlights type's essential contradictions:as much as it can be used to increase empathy for others, it can equally entrench us in our differences. In seekingreassurance that we are not alone, we may also want confirmation that we are exceptional, or even lose sight of ourselves.

"Honestly, I'm considering leaving it all behind," a since-deleted user posted on r/MBTI five years ago. The forum, they wrote, was full of peopleinsisting on their superiority over others, or justifying their faults.

"MBTI. Cognitive functions. Typology. They fuck with your brain and your perception of other people ... as if you're a machine and not a human being." With palpable disgust, the author concluded: "It's like watching strangers arguing about who you really are."

t is no surprise to Emre that Briggs Myers's indicator, devised with earnest intent, wound up here: hollowed out by mass culture, a label to display in your dating app profile or apply to the characters of Game of Thrones.

The MBTI, she says, "is an exercise in self-making: asking yourself not just 'who I am', but 'what kind of person do I want to represent myself as'" - just as how we exist on social media. Both support the creation of "a kind of saleable self" that helps large corporations make money.

Indeed, the MBTI seeded the idea of work serving as our identity in the 1940s, long before the contemporary "hustle culture" made it explicit.

Today, though the Myers-Briggs Company forbids unethical use of its assessment, its underlying logic of "people sorting" has been absorbed by the growing use of data in human resources. As exposed in the recent HBO Max Documentary Persona (of which Emre is an executive producer), sophisticated psychometric testing is used to streamline hiring processes and filter candidates.

Most unsuccessful applicants do not even know that they have "failed" - allowing these "people analytics" to serve as a side door to discriminatory hiring practices, such as screening for mental illness.

Briggs Myers would be horrified. For her and her mother, and many who later came to their invention, type was always about so much more than job satisfaction or productivity, says Emre: it represented a "kind of liberation from these rigid identities of wife and mother" through the creation of new and different ones.

People often defend personality tests with the ardor usually reserved for discussions of faith, she says; as such, questions of scientific validity are somewhat irrelevant.

"It's almost impossible not to be critical of them as a mechanism of exploitation. On the other hand, people gravitate to them because they offer something that is missing in their lives, and in their ways of thinking about who they are, and what they want. I think that's important."

I have never taken the authentic, paid-for assessment, and I am now curious to see what "official" results I will get. So with Hackston's guidance, I dive in.

I click my way through the online questionnaire, choosing between either-or questions and pairs of adjectives ("convincing" or "touching", "hearty" or "quiet").

Over nearly an hour of this, words start to lose meaning and I feel increasingly tightly wound. Finally, my estimated type is revealed: not ENTJ, the CEO type, an identity in which I have invested hours and held over years - but the more pragmatic ESTJ: sensing versus intuitive, more down-to-earth than blue-sky thinker.

Despite myself, I feel alarmed. But Hackston says the results suggests that how I process information, whether I stick to the facts or seek the deeper meaning, is less important than my preference for extroverted thinking.

Ultimately, he says, the MBTI is not a test with a right or wrong answer: "It's a process for you to find out for yourself, what type fits you best." What you do with that information, he says, "is entirely up to you - but it's yours".

# data[].attributes.attachment_link.title
What personality are you? How the Myers-Briggs test took over the world

# data[].attributes.attachment_link.description
am a born executive. I am obsessed with efficiency and detached from my emotions. I share similarities with Margaret Thatcher and Harrison Ford. I am among 2% of the general population, and 1% of women. People like us are highly motivated by personal growth, and occasionally ruthless in the pursuit.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
They say that when a book literally falls off a shelf in front of you, it's probably a sign. Such was the case with Tara Mohr's Playing Big: Practical Wisdom for Women Who Want to Speak Up, Create, and Lead: When we flipped it open, we landed on a passage about why criticism-particularly between women-is so prevalent, and we had to buy the book and read it. Tara is a career coach who specifically focuses on women-women who find plenty of ways to hold themselves back and play a bit smaller than they deserve. While she teaches workshops and seminars on the subject, she's distilled many of her theories and principles into Playing Big, which is a great, fast read. (We love her 10 rules for brilliant women, too.) Below, we asked her some questions (and love her advice on finding an Inner Mentor). Have more? We're hosting a live Facebook Q&A with Tara this Friday for 30 minutes at 9amPST/12pmEST-come join the conversation.

Q

In Playing Big, you talk at length about six reasons why women tend to get so "hooked" by what other people think, both in terms of positive and negative feedback-can you summarize the key points?

A

One of the most notable things I saw in my work with women was how many of them were being held back by a dependence on praise or an avoidance of criticism. That same underlying issue expressed itself in many different forms: For one woman it manifested as continually postponing the launch of a new nonprofit organization because she knew how controversial her approach would be. For another woman it showed up as not sharing her beloved handmade crafts because she worried people wouldn't like them. Another woman wanted better work-life balance but was driven to work way too hard, because she was addicted to getting gold stars.

"Criticism is painful and praise feels good for both men and women. What other people think affects women more dramatically though."

I could relate to all of them. I often felt tossed around in my life and work by my fear of not being liked, or by a desire for approval. So I began to get really interested in this issue.

Certainly, criticism is painful and praise feels good for both men and women. What other people think affects women more dramatically though, for a few reasons:

1. We're relationship oriented. When people don't like what we are up to, it can feel like disharmony or a break in our relationships, which we so deeply value.

2. We pick up more information about what others think. A host of studies show women are more adept at reading facial expressions and body language than men. This means we are getting more information than men, all the time, about how people are reacting to us.

3. Approval from others has been our lifeline. For most of history, women couldn't protect themselves through legal, political, or financial means. We didn't have those options. We could ensure our survival only by adapting to what was desired and approved of by those with greater power. The legacy of that history is still alive in us and can make criticism or challenging the status quo feel like particularly high stakes.

4. We're-often rightly-afraid of personal attacks. Research shows that when women get negative feedback, it tends to be more personal than the feedback men get. It can also be more angry and even violent or vulgar, especially in our internet age.

5. We've got years of good girl conditioning-messages to not rock the boat and to be likable. This makes doing something that won't be approved of feel more transgressive.

6. Lastly, our culture's focus on women's appearances (beauty, weight, etc.) sends girls and women the message that how others perceive us matters a great deal. Think about how many films, movies, or television shows you've watched in which the female character's destiny was determined not by what she did, but by how she was perceived. That sends us a major message, which we often absorb unconsciously, that what other people think about us is more important than our lived experience or our choices.

Q

For Point 4-fear of personal attacks-why do you think women are so inclined to criticize each other? Where does that come from? Why is it socially so accepted?

A

In any society, the people within a marginalized or low-power group end up taking out that pain and anger on each other through in-group conflict. Women today are grappling with our own form of this. To the extent that women are each not fully empowered ourselves-that we are still denying our own dreams or treating ourselves harshly-we will criticize, attack, and try to sabotage other women, because it rattles us to see in them what we have not permitted in ourselves. We will lash out if we see something emerging or expressed in another woman that we have squashed in ourselves. We won't wholeheartedly support another woman following her passion if we've talked ourselves out of our own. We won't support her idealism and desire to change the world if we treat our own idealism with judgment or harshness. We can't celebrate success, ambition, assertiveness in another woman if we are curtailing any of that in ourselves.

"To the extent that women are each not fully empowered ourselves-that we are still denying our own dreams or treating ourselves harshly-we will criticize, attack, and try to sabotage other women, because it rattles us to see in them what we have not permitted in ourselves."

Q

So what needs to happen to change this?

A

Every woman needs to work on her own playing big, and that doesn't mean simply her ego's ambitions but rather a pursuit of her heartfelt dreams for her life and her real passions. When she's given herself full permission to do that, to work on becoming the woman she longs to be, when she's respecting her own dreams, she can be supportive of other women doing so, too.

When you feel jealous of other women, find yourself gossiping, or wanting to take away from another woman's success, ask yourself, "Where have I gone astray from allowing and pursuing my own aspirations and what do I need to do to get back on my own side?" It's about you and your path. It's not about her.

Q

How can we all hold criticism a little bit better? What's the appropriate response when you feel attacked (whether "justified" or not)?

A

I want to invite everyone to try on this radical idea: Feedback can never tell you anything about you. It can only tell you about the person giving the feedback.

For example, if your boss tells you that you are a fabulous manager, that doesn't tell you anything about you, or even anything about your management skills. It tells you something about what your boss thinks makes a good manager. And if your boss tells you that you are a poor manager, same thing.

"I want to invite everyone to try on this radical idea: Feedback can never tell you anything about you. It can only tell you about the person giving the feedback."

Or if you write a blog and it's super popular, that doesn't tell you that you are a "good writer." It tells you something about what certain people-your readership-connect with.

When we understand feedback this way, we don't end up feeling attacked by it or validated by it. Instead, we begin to see feedback as extremely important, emotionally neutral information that tells us about the person giving it. If that person is someone we want to work with effectively or reach (a boss, a client, a colleague, or our customers, for example), we still need to take that feedback very seriously and incorporate it! But we do so in order to be effective in working with them, not because we think we need to "fix" something wrong with ourselves.

Q

Speaking of criticism, you talk at length about everyone's Inner Critic, and the role the Inner Critic plays in shaping your whole destiny. How do you identify-and where appropriate, silence, the Inner Critic?

A

All of us have a tough inner critic-a voice in our heads that speaks very harshly about us. This is the voice that flips out about your upper arms as you glance at them in a window reflection. It's the voice telling you that you are a bad mom, or that you don't have what it takes to run a business. Both women and men have that inner voice, but I think in our time, overall, women tend to be more held back by it.

I believe every girl and woman on the planet needs an Inner Critic 101 Training to learn what this voice is, why we have it, and how to deal with it. Most of us don't get that education and as a result we end up being very limited by that voice. It really doesn't have to be that way.

The first step in dealing with your inner critic is learning to identify when it's speaking. Most of us are so used to its old narratives we think "that's just me" and we don't notice when it's chattering away in our heads. We all need to get to know what our inner critic is saying, and we can do that simply by putting our attention on listening for it. When you hear it, you can simply say to yourself, "Oh, I'm hearing my inner critic now."

"I believe it is extremely important that women do not wait on confidence in order to pursue their dreams!"

The second step is understanding what that voice is. I believe it's an expression of our safety instinct-our desire to stay protected from any potential failure, rejection, embarrassment. When we are contemplating doing something visible, out of our comfort zones, something we aren't sure if we'll succeed at it, that safety instinct fires and starts using all those inner critic lines-You can't do this! You aren't ready yet! Go get a Ph.D. in the topic before you say anything about it!-and so on, in order to try to get us back in the comfort zone. That's why our inner critics often speak up most loudly when we are on the right track with a new direction or career leap.

The third step is to choose to not take direction from that voice. When you know what your inner critic is, and you notice when yours is speaking up, you have a choice to not take direction from the voice, even as you hear it. I believe it is extremely important that women do not wait on confidence in order to pursue their dreams! We need to learn how to go for our dreams even as our inner critics rant and rave about them. So in answer to your question, we don't silence our inner critics. We learn to not take direction from them. We learn how to hear the panicked voice of self-doubt but not be run by it.

Q

On the flip side, you talk about finding your Inner Mentor. It's a pretty amazing idea that the person you should really listen to most is within-so, how do you find this Inner Mentor?

A

This is such an incredible tool and I want every woman to experience it!

The Inner Mentor is the older, wiser you. It's you twenty or thirty years into the future, your more fully expressed, authentic self. It's very easy for women to get a vivid, clear sense of that woman through a short visualization. (Goop readers can access the audio of it from me here with password "taramohr&goop" and do it for themselves.) The visualization helps us access something wiser and deeper by moving away from our surface level goals or our egos' idealized projections of what we want to become.

Once you've "met" your Inner Mentor, you can think about what choices in your life will help you grow more into her and which will take you further away. You can ask yourself: What would she do in this tricky situation? How would she write this difficult email? Would she choose option A or B in this dilemma I'm faced with? I've even had a lot of fun with women asking themselves: What does she do for exercise? What kind of food does she nourish herself with? What's her personal style like? They have a great time starting to make choices more in line with hers-often more loving, enjoyable ways of taking care of their bodies, and a bolder, more unique personal style.

I've now worked with thousands of women to help them discover their Inner Mentors and then "consult" with her on their toughest challenges. I can honestly say, the results are never short of incredible. It can be exhausting to push, push, push towards our goals, and the Inner Mentor gives a really different kind of path-being pulled forward, guided by a compelling vision.
-Tara Mohr is an expert on women's leadership and well-being. She helps women play bigger in sharing their voices and bringing forward their ideas in work and in life. A Coaches Training Institute-certified coach with an MBA from Stanford University and an undergraduate degree in English literature from Yale, Tara takes a unique approach that blends inner work and practical skills training. She is the creator of the Playing Big leadership program for women, which now has more than 1000 graduates from around the world. Her book, Playing Big: Practical Wisdom for Women Who Want to Speak Up, Create, and Lead, named a best book of 2014 by Apple's iBooks, shares her pioneering model from the acclaimed leadership program for making the journey from playing small-being held back by fear and self-doubt-to playing big, taking bold action to pursue what you see as your callings. Her work has been featured on national media from The New York Times to Today Show to Harvard Business Review, and has captivated women from all walks of life including Maria Shriver, Jillian Michaels and Elizabeth Gilbert.

# data[].attributes.attachment_link.title
Why Women Criticize Each Other-Plus Ways to Play Bigger | Goop

# data[].attributes.attachment_link.description
They say that when a book literally falls off a shelf in front of you, it's probably a sign. Such was the case with Tara Mohr's Playing Big: Find Your Voice, Your Mission, Your Message: When we flipped it open, we landed on a passage about why criticism-particularly between women-is so prevalent, and we had to buy the book and read it.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Introductie

Het begon in 2017 met een filmpje dat viral gaat: Milou Deelen sprak zich uit tegen tegen slutshaming bij studentenvereniging Vindicat. Sindsdien staat ze bekend als feminist, activist en journalist en schrijft onder andere artikelen voor VICE, LINDA, LINDA Meiden en Volkskrant Magazine.

Daan studeerde literatuurwetenschappen aan de UvA en is freelance journalist. Ze schrijft over seksualiteit, intimiteit en het lichaam bij media als het NRC Handelsblad, Elle en in haar boeken Soms is liefde dit (2018) en Jaar van het nieuwe verhaal (2020).

Samen schreven Daan en Milou het boek Krabben - van vrouw tot vrouw, waarin ze onderzoeken waarom vrouwen geneigd zijn elkaar genadeloos te veroordelen. Waarom roepen bepaalde influencers zoveel woede op? Zijn vrouwen echt als krabben in een mand die elkaar neerhalen om zelf hogerop te komen? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat we zelf niet krabben?

Volgens Milou is "de kunst om het sowieso niet naar degene uitspreken of over die vrouw te zeggen om haar af te vallen. Maar ook bij jezelf ten rade te gaan waarom vind ik dit, en dan denken en kritisch naar je eigen gedachten kijken, dat probeer ik nu wel te doen."

Daan stemt ermee in: "Ja, zodra je een oordeel hebt of een vooroordeel over andere vrouwen gewoon daarbij jezelf heel even proberen. Het is echt een trainingsproces."

En wat doe je dan als iemand jou krabt? Milou gaat er zo mee om: "Ik stel meestal de vraag terug en dan leg ik het bij de ander neer en dan vaak merk ik dat, stel iemand zou een krabbige opmerking maken, dat je zegt hé, waarom zeg je dat of waarom vind je dat? Vervolgens gaat de persoon zelf nadenken. En daarmee wordt zij dan misschien bewust van haar eigen krabgedachtes."
Scroll naar beneden voor show notes en relevante links uit het interview

# data[].attributes.attachment_link.title
Krabben: wat is het, hoe ga je ermee om en hoe stop je het?

# data[].attributes.attachment_link.description
Het begon in 2017 met een filmpje dat viral gaat: Milou Deelen sprak zich uit tegen tegen slutshaming bij studentenvereniging Vindicat. Sindsdien staat ze bekend als feminist, activist en journalist en schrijft onder andere artikelen voor VICE, LINDA, LINDA Meiden en Volkskrant Magazine. Daan studeerde literatuurwetenschappen aan de UvA en is freelance journalist.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"We denken dat het komt doordat het er minder ruimte is voor vrouwen. We leven in een wereld die nog steeds ongelijk is", vertelt Milou als we haar bellen. "Een concreet voorbeeld hiervan vertelde Margriet van Heesch ons toen we haar voor ons boek spraken. Zij is hoogleraar op een universiteit waar slechts een vierde van de docenten vrouw is. Dat betekent dat de rest van de docenten man is. Als mannen bij wijze van met al hun vrienden op dezelfde school hoogleraar zouden willen worden, dan zou er genoeg plek zijn voor al deze mannen."

"Als je dit als vrouw zou willen doen, dan is er al veel minder plek en zijn jij en je vriendinnen - of überhaupt andere vrouwen - dus concurrenten. Daardoor keuren vrouwen elkaar vaker af en krijg je uiteindelijk opmerkingen als: 'Kijk die vrouwen elkaar eens alles misgunnen' of 'Alle vrouwen zijn bitches'."
Wat voor verwensingen krijg jij naar je hoofd geslingerd en hoe reageer je hierop?
"Opmerkingen die ik krijg van vrouwen gaan vaak over seks. Iemand aanvallen op haar seksualiteit is namelijk een hele effectieve manier om een vrouw klein te maken of te houden. Ik heb altijd het gevoel gehad dat andere vrouwen een enorm oordeel hebben over met wie en met hoeveel mensen ik seks heb. Daarnaast post ik vrij naakte foto's op Instagram en krijg ik daarop berichten van vrouwen die zeggen 'je bent een hoer' of 'wat een aandachtshoer ben jij'. Dat is zo zonde. Als we gelijkheid willen, is het écht een goed begin om elkaar te gaan steunen."
Als dit gebeurt bij vrouwen om je heen, zeg je hier dan wat van?
"Hier iets van zeggen is echt gegroeid bij mij. Ik merk dat ik steeds beter oplet op hoe ik over andere vrouwen praat. Toen Daan en ik voor ons boek samen het land doorreden, merkten we dat vrouwen vaak ook niet leuk over zichzelf praatten. Daardoor werd ik me er heel erg bewust van dat elkaar naar beneden halen niet alleen slecht is voor de relatie tussen vrouwen, maar ook de relatie met onszelf."

"Daarom probeer ik zo vaak mogelijk een opmerking te maken als ik zie dat een vrouw een andere vrouw naar beneden haalt. Dan vraag ik diegene bijvoorbeeld waarom zij dit soort dingen zegt. Ik wil niet meteen met een beschuldigend vingertje wijzen, want dan kunnen mensen zich aangevallen voelen. Het is veel effectiever om zo'n vraag te stellen, want je merkt dan toch dat mensen vaak schrikken van hun eigen uitspraken."

"Als je in de positie bent om iets te zeggen, doe het dan vooral. Al snap ik ook dat het moeilijker is als dit gebeurt binnen jouw vriendengroep. Maar ondanks dat, is het stellen van vragen in een intiemere omgeving wél heel effectief."
Wat wil je zeggen tegen lezeressen die zichzelf ook schuldig maken aan het veroordelen van andere vrouwen?
"Ik wil beginnen met zeggen dat het heel normaal is om te doen. Het is niet gek dat je krabt of wordt gekrabd. Ik spreek weleens vrouwen die zeggen 'ik doe dit helemaal niet', omdat je zo graag wilt laten merken dat je het eigenlijk niet wilt doen. Ik heb ook vaak andere vrouwen veroordeeld en doe het af en toe nog steeds. Wat wij met het boek willen bereiken, is dat we ons er juist bewust van worden dat we het allemaal doen en het door die kennis minder zullen gaan doen. Daardoor gaan we hopelijk leuker over onszelf en over anderen denken."

"Daarnaast was het voor mij een eye-opener dat vrouwen niet van nature krabben. We worden zo gemaakt doordat we constant met elkaar de strijd aan moeten gaan in deze samenleving. Ik herkende mezelf altijd wel in uitspraken als 'vrouwen zijn altijd zo bitchy', maar wist nooit dat dit niet zomaar in onze genen zat. We kunnen hier zelf iets aan veranderen. In het boek staan daarom hele concrete tips, zoals: als je een loodgieter nodig hebt, denk dan eerst aan een vrouw, want loodgieters zijn niet altijd mannen. We moeten af van onze vooroordelen, dus we hopen dat vrouwen na het lezen van de tips beseffen dat we daar samen voor moeten gaan zorgen."

Donderdag 18 12:00 uur tot en met vrijdag 19 juni 12:00 uur organiseren Milou en Daan de 'Krabbenthon', een 24 uur durende feministische talkshow. Wil je daar te gast zijn? Hier meld je je aan. Benieuwd geworden naar de bevindingen van Milou en Daan? Hun boek Krabben - Van vrouw tot vrouw ligt nú in de winkel.

# data[].attributes.attachment_link.title
Waarom vrouwen elkaar 'krabben': 'We worden zo gemaakt'

# data[].attributes.attachment_link.description
"We denken dat het komt doordat het er minder ruimte is voor vrouwen. We leven in een wereld die nog steeds ongelijk is", vertelt Milou als we haar bellen. "Een concreet voorbeeld hiervan vertelde Margriet van Heesch ons toen we haar voor ons boek spraken.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Op Instagram wemelt het ervan: #sisterhood, samen tegen het patriarchaat. Goed als vrouwen elkaar helpen, zegt Volkskrant-columnist Loes Reijmer. Maar dan moeten ze elkaar wel kritisch kunnen blijven bevragen.

De foto is op Koningsdag genomen en dus bungelt linksonder een plastic statiegeldfles met lauwe gin-tonic en verlepte schijfjes citroen aan mijn hand.

Verder staan we op de foto zoals we in de vijftien jaar daarvoor ook altijd op foto's stonden. Mijn vriendinnen wijs, lief, schalks. En ik met de mond open, zo'n met-mij-kun-je-lachen-hoofd, het mombakkes van mensen die hun fotohoofd nog altijd niet gevonden hebben en uit ongemak maar iets raars doen.

'De onschuld!', schreef ik op Instagram naast de foto, '#vriendinnen' en '#albijnavijftienjaar'.

Het is al een tijd geleden dat ik de foto online plaatste, maar zou ik dat nu doen, dan zou de caption er heel anders uit moeten zien volgens de heersende Instagramnorm. Ik zou mijn vriendinnen eerst in gezwollen zinnen moeten prijzen om hun kracht, schrijven dat het allemaal zulke sterke vrouwen zijn. Mooi ook, 'vooral als mens natuurlijk', want op dit visuele medium draait het zogenaamd nooit om het visuele. En dan, afsluitend: #sisterhood.

Het wemelt ervan dezer dagen. De hashtag telt op Instagram 5,5 miljoen posts. #sisterhood is picknicken in een zomerjurk, verse krullen bij de kapper, samenkomen bij een nieuwe maan, twee vriendinnen in nieuwe vakantiegarderobe op een Grieks eiland, op levenscursus bij de levenscoach, zwangere vrouwen moed inspreken voor de bevalling, bohemienista's die dansen rond een kampvuur, op de foto met alle rondborstige collega's van Hooters.

#sisterhood is, kortom, lekker met de meiden.

De gretigheid waarmee vrouwen momenteel hun tijd samen mythologiseren doet denken aan een paar jaar geleden, toen we plotseling heel verheven gingen doen over mannenvriendschappen. We dachten altijd dat mannen zwijgend naast elkaar op de bank bier zaten te drinken, zo is het clichébeeld althans, maar in werkelijkheid zou er sprake zijn van een diepzinnige, hogere staat van ongecompliceerdheid (heel anders dan die kakelende wijven, moesten we erbij denken).

Morele plicht

Maar #sisterhood behelst veel meer dan pronken met je knappe vriendinnen - zo zijn wij vrouwtjes dan ook wel weer. Het is ook een morele plicht. Om andere vrouwen verder te helpen. En ze bovenal niet af te vallen.

Onlangs kwamen er twee boeken uit met sisterhood als thema. Lucy Woesthoff (41) schreef Woman, 'een liefdesbrief aan alle vrouwen'. Het boek kwam binnen op plek 6 in de CPNB-bestsellerlijst en staat er nu al zeven weken in. 'Ik hou gewoon van ons, vrouwen, en ik denk dat we het verdienen om vaker te horen hoe geweldig we zijn', luidt Woesthoffs motivatie om Woman te schrijven.

Maar dat niet alleen. Haar boek moet ook inspireren tot gedragsverandering. 'Sisterhood gaat over elkaar omhooghelpen in een wereld waarin we al genoeg naar beneden worden gehaald.'

De feministen Daan Borrel (30) en Milou Deelen (24) schrijven iets soortgelijks in Krabben, een boek dat een paar weken eerder uitkwam. 'Sisterhood gaat over samen vrijheden bevechten én bewaken, je samen sterk maken tegen het patriarchaat.'

De titel refereert aan de krabbenmand, metafoor voor het patriarchaat waarin vrouwen als krabben zitten opgesloten en elkaar klein houden. 'Zodra één krab een poging doet uit de mand te klauteren, dan 'krabben' de anderen haar omlaag. Zo blijven ze in de mand zonder dat een visser op ze hoeft te letten.' De twee proberen aan de hand van zelfonderzoek en interviews met anderen erachter te komen waarom vrouwen 'geneigd zijn elkaar genadeloos te veroordelen'.

Genadeloos - ik bleef toch even hangen bij dat woord. Want klopt het wel? 'Tijdens de voorbereidende gesprekken voor het boek viel het me op dat veel vrouwen meegingen in het nare beeld over vrouwen, die jaloers of venijnige wezens zouden zijn', zei Deelen in een interview met de Volkskrant. 'Als ik vervolgens doorvroeg naar concrete voorbeelden, kreeg ik vaak geen helder antwoord.'

Het idee dat vrouwen valse loeders zijn is een cliché dat alomtegenwoordig is in de popcultuur. Terwijl ik Krabben lees, kijkt mijn 4-jarige dochter op Netflix naar een aflevering van My Little Pony. 'Pfff, doet die pony ook iets anders dan studeren?', konkelen drie pastelkleurige paardjes achter de rug om van ene Twilight Sparkle. 'Volgens mij is ze meer geïnteresseerd in boeken dan in vriendinnen.' (Note to self: geen My Little Pony meer voor mijn dochter.)

Zelf keek ik naar Mean Girls en Gossip Girl, waarin pubermeisjes gemeen doen tot kunst hebben verheven. Maar de valse loeders winnen zelden, zo leert de moraal al snel. Queen bee Regina George wordt door een bus overreden; met de manipulatieve Blair en haar truttige haarbandjes is het lastig sympathiseren. En Selling Sunset dan, de Netflix-realityhit over een hooggehakte makelaarsclan in Los Angeles die tussen alle ruzies door erin slaagt ook nog villa's te verkopen? Heerlijk om te kijken vanwege de huizen van 46 miljoen, maar het geroddel, de catfights en rollende ogen: erg gedateerd.

Mainstream

Feit is dat feminisme inmiddels mainstream is. En dus hebben we allang met elkaar afgesproken dat het niet oké is om vrouwen publiekelijk af te branden om hun lijf of levenswijze - en al helemaal niet genadeloos. Natuurlijk gebeurt het nog wel, we zijn er nog lang niet, maar als het gebeurt, dan wordt het ook al snel veroordeeld. Als de 56-jarige Linda de Mol in bikini op de cover van haar blad gaat staan, dan valt haar luid applaus ten deel. De enkeling die begint te zeuren over striae moet op het strafbankje.

Er zijn bibliotheken volgeschreven over de krabbenmand; nóg zijn de meningen verdeeld over de vraag of het effect bestaat. Het idee heeft zich in ieder geval zo vastgehaakt in onze verbeelding dat elk verschil van mening tussen vrouwen al snel door die bril wordt bezien.

'Wanneer een vrouw kritiek heeft op een andere vrouw is ze direct aan het krabben en een bitch', zegt journalist en intersectioneel feminist Hasna el Maroudi in Krabben, een relativerende stem in het boek. 'Als een man kritiek heeft op een andere man dan wordt dat gezien voor wat het is: kritiek.'

Relletje

Oké, voor de draad ermee dan maar: ik sta er een beetje gekleurd in. Op pagina 126 figureer ik zelf in het boek. Het is een bescheiden rolletje, een alinea maar, desalniettemin niet heel flatterend in het licht van #sisterhood. In een interview met Romy Boomsma, stijlicoon en vrouw van tv-presentator Arie Boomsma, wordt een column besproken die ik twee jaar geleden over haar schreef. 'Vrouwen zijn altijd onderdrukt, en nu doe je hetzelfde naar vrouwen die ervoor kiezen thuis [bij de kinderen] te blijven', zegt Boomsma over mij.

In de column had ik geprobeerd haar als Instagramfenomeen te beschrijven, als merk, als iemand die echt invloed heeft, op het gebied van zowel stijl als moederschap. Vrouwen noemen haar inspirerend, willen dezelfde onbetaalbare draagdoeken, dezelfde onbetaalbare hippiejurken, dezelfde iets betaalbaardere droogshampoo. Ze bewonderen haar om haar keuze fulltime thuis te zijn bij de kinderen en willen weten hoe ze denkt over slaapjes en borstvoeding. Het droombeeld dat in hypergestileerde, romantische plaatjes via Instagram tot ons komt, zou er best eens voor kunnen zorgen dat meer vrouwen kiezen voor het thuisblijfmoederschap, opperde ik. En vooruit, ik schreef ook dat ik dat zou betreuren.

Vooral dat laatste had ik beter moeten uitleggen. Van de Nederlandse vrouwen met partner en kind is slechts de helft financieel onafhankelijk, dat maakt hen kwetsbaar als de relatie strandt. Boomsma zou zich wel redden, met haar podium, netwerk en schoonheid. Maar dat geldt niet voor veel van haar volgers. 'Feminisme betekent voor mij dat ik mijn eigen keuzes maak', zeiden zij en de vrouwen die het voor haar opnamen. En dat is ook zo, maar die beslissingen worden niet in een vacuüm genomen. Dit land kent een conservatieve moederschapscultuur die vrouwen in de rol van voornaamste verzorger duwt. Een cultuur waarmee het lastig breken is en die juist wordt versterkt door dit soort mooie plaatjes.

Ik probeerde dit laatste aspect te becommentariëren, maar doordat op Instagram merk en persoonlijk leven zo door elkaar lopen, zeker in het geval van momfluencers, kon de column ook gelezen worden als een persoonlijke aanval. Misschien had ik het beter moeten verwoorden, milder vooral.

Vrouwenmedia tikten de vingers blauw over het relletje, RTL Boulevard belde of ik naar de studio wilde komen voor een reactie. Op Boomsma's Instagram buitelden 1.500 woeste moeders over elkaar heen in verontwaardiging. De algehele #sisterhood was even ver te zoeken, zullen we maar zeggen. Lucy Woesthoff, van het boek Woman dus, schreef de column niet gelezen te hebben, maar veronderstelde wel dat ik jaloers was, #sourgrapes.

Dat maakt allemaal niet uit, maar de ervaring heeft me wel een tikkeltje sceptischer gemaakt over het in deze kringen zo luid bezongen concept sisterhood, vooral over de voorwaardelijkheid ervan. Want wie zondigt tegen de heersende moraal van het genootschap, wordt ook direct luid en duidelijk geëxcommuniceerd.

Spanning

Ik kom er zo uitgebreid op terug, omdat het relletje voor mij precies aantoont waar de spanning zit. Want kijk naar de definitie van Borrel en Deelen: sisterhood gaat over je samen sterk maken tegen het patriarchaat, schrijven de twee. Klinkt mooi, maar wat als vrouwen zich, bewust of onbewust, inzetten voor instandhouding van de traditionele rolverdeling tussen mannen en vrouwen? Mag je daar dan iets van zeggen?

Mag je het geluid dat vrouwen bij Forum voor Democratie vertolken bekritiseren? Publicist Eva Vlaardingerbroek hield op het congres van de partij een speech over 'de gevaren van hedendaags feminisme'. 'Verfrissend', vond Thierry Baudet, waarop schrijver Stella Bergsma twitterde dat het net zo verfrissend was 'als het verschraalde afwaswater dat mijn oma in de jaren vijftig door de plee spoelde'. Dat had ze niet moeten doen, zegt Bergsma schuldbewust in Krabben. Want vrouwen moeten elkaar nooit publiekelijk veroordelen.

Mag je het, op z'n zachtst gezegd, een beetje typisch vinden dat Mona Keijzer een campagnefilmpje opnam waarin ze met het schort voorgebonden pannekoeken staat te bakken, en opgelucht zijn dat ze daarmee geen lijsttrekkersverkiezing wint?

Mag je het opmerkelijk vinden dat het gezin Boomsma - ja sorry, toch weer - centraal staat in de nieuwste campagne van het draagdoekenmerk Artipoppe, aangezien naast de prachtige foto's normerende zinnen staan als 'vaak zijn vrouwen beter in staat voor hun kinderen te zorgen'?

En waarom zou ik, hier stappen we even van het patriarchaat af, wel Lange Frans een gevaar mogen noemen, omdat hij complotdenken aanwakkert, en Doutzen Kroes niet, puur en alleen omdat we toevallig allebei zijn geboren met een vagina?

Zo bezien is het modieuze sisterhood een inperking van de uitingsvrijheid van vrouwen.

Algehele geweldigheid

Dat is een groot offer, te groot naar mijn idee, maar Lucy Woesthoff stelt er in haar boek iets tegenover: exceptionalisme. Wat ons bindt, is niet alleen hetzelfde geslacht, maar algehele geweldigheid. Voor haar zijn vrouwen 'prachtig', 'mysterieus' en 'fascinerend'. Ze heeft 'gewoon een heel diep respect voor mijn fellow women ' en is 'verslaafd aan vrouwelijke kracht'.

Vrouwen die samen plezier maken heeft 'iets aards', vindt Woesthoff. 'In bijna alle culturen komen vrouwen samen om elkaar in vertrouwen te nemen, te baden, te troosten, te helen en - het allerbelangrijkste - te lachen.'

Tja, dacht ik toen ik dat las. Het ís vast ook gezellig in die women only- keukens en -badhuizen. Maar er is ook een reden dat ze tot elkaar veroordeeld zijn, en die zit aan de andere kant van de muur, breeduit te genieten van zijn veel grotere vrijheid in deze veelal conservatievere culturen.

'Ik heb een traantje weggepinkt', schrijft een fan over het boek op Instagram. Ik ook - door de liefdevolle manier waarop Woesthoff schrijft over actrice Guusje Nederhorst, de overleden vrouw van haar man Dinand. Maar deze fan verwoordt onbedoeld ook precies het ongemak dat ik voel bij sisterhood, als ze schrijft dat vrouwen 'zij aan zij de wereld gaan overspoelen met motherlove '. Vrouw-zijn wordt geïdealiseerd, moeders zijn het heiligste van het heiligste. In het boek ligt grote nadruk op onze compassie, empathie, liefdevol en zorgzaam zijn: precies de kenmerken waarom vrouwen altijd al worden geprezen en die ons ook klein hebben gehouden.

'Women supporting women', heette de laatste challenge op Instagram, waarin vrouwen elkaar uitdaagden een mooie zwart-witfoto van zichzelf te plaatsen, #empowering, #sisterhood. Maar hartjes harken met je knappe kop is wat vrouwen al eeuwenlang worden geacht te doen.

Soms vrees ik dat we zo druk zijn met het bezingen van onze uitzonderlijkheid dat over twintig jaar nog steeds alleen mannen aan de knoppen zitten. Het is mooi als vrouwen elkaar helpen, maar we moeten elkaar ook kunnen bevragen over waarom we doen wat we doen. Dat kan met een glimlach, zeker, maar ook met een opgetrokken wenkbrauw en scherp commentaar - zonder dat daarbij direct hoogverraad aan de vrouwenzaak wordt gepleegd.

Het patriarchaat is een taai en eeuwenoud bouwwerk van geschreven en vooral ongeschreven regels. Dat laat zich niet zomaar slopen door louter hartjes, complimentjes en applaus.

# data[].attributes.attachment_link.title
Mooi hoor, #sisterhood, maar helpt het vrouwen verder?

# data[].attributes.attachment_link.description
Op Instagram wemelt het ervan: #sisterhood, samen tegen het patriarchaat. Goed als vrouwen elkaar helpen, zegt Volkskrant-columnist Loes Reijmer. Maar dan moeten ze elkaar wel kritisch kunnen blijven bevragen. De foto is op Koningsdag genomen en dus bungelt linksonder een plastic statiegeldfles met lauwe gin-tonic en verlepte schijfjes citroen aan mijn hand.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Vrouwen kunnen het elkaar behoorlijk lastig maken op de werkvloer. Door nare dingen over een succesvolle collega rond te bazuinen bijvoorbeeld, uit angst voor concurrentie. Anderzijds groeit het aantal netwerkclubs voor vrouwen. Slim, want door elkaar verder te helpen, help je ook jezelf.

Ze weet niet goed wat het is, maar ze krijgt nagenoeg alleen haatberichten van vrouwen, zegt zangeres Merel Baldé (Merol) in het boek Krabben, van vrouw tot vrouw. 'Als ik op televisie ben geweest zijn het mannen die me toevoegen op Facebook als vriend, terwijl ik nare reacties lees van vrouwen.' Zelf was ze ook geen heilige als het aankomt op vrouwen supporten. Zo wilde ze een tijdje niet samenwerken met andere vrouwen uit angst dat zij dan de minst leuke zou zijn. Ze schrok zo van haar eigen uitspraak hierover, dat ze 180 graden draaide. 'Ik denk dat nu écht niet meer, zou juist heel graag eens met een vrouw samenwerken.'

Wat is de krabbenmand?

Het krabbenmandeffect wordt het genoemd, dat onderuithalen van vrouwen onderling. Een krab kan in z'n eentje namelijk prima uit een mand klimmen, maar als er meerdere in zitten, wordt-ie naar beneden getrokken door z'n soortgenoten. Journalisten Daan Borrel en Milou Deelen schreven er een boek over. In Krabben, van vrouw tot vrouw onderzoeken de twee aan de hand van brieven naar elkaar en gesprekken met deskundigen en feministen de onderwerpen waarop vrouwen elkaar het hardst afrekenen: van seksualiteit tot moederschap en werk.

Wie het heeft over vrouwen die elkaar dwarsbomen op het werk, heeft het al snel over het fenomeen van Queen Bees: topvrouwen die hun vrouwelijke ondergeschikten het leven zuur maken, omdat ze zo de enige vrouw in het bestuur of de directie blijven. Ze houden andere vrouwen klein uit angst om hun positie in de mannenwereld te verliezen, zo blijkt uit verschillende onderzoeken.

Maar het zijn niet alleen vrouwen aan de top die zich schuldig maken aan dit gedrag. In Krabben, van vrouw tot vrouw denkt Borrel terug aan een gesprek dat ze had met een vrouw uit Rotterdam-Zuid die haar manicure deed. 'Ze vertelde me dat ze heel erg werd 'gekrabd' toen ze bij de Primark werkte, dat ze daardoor zelfs is ontslagen. Zij werkte harder dan de rest, vertelde ze, en omdat die vrouwen bang waren dat ze ook zo hard als zij moesten werken, gingen ze nare dingen over haar rondbazuinen.'

Concurrentiestrijd tussen vrouwen

Ondernemer Emilie Sobels herkent het wel, het beeld dat van vrouwen wordt geschetst. Voor ze haar eigen bedrijven oprichtte, werkte ze bij een start-up in de modebranche. 'Daar heerste een competitieve sfeer onder de vrouwen. Het voelde alsof we elkaars concurrenten waren en allemaal een goede indruk moesten maken op de gezamenlijke manager', vertelt ze.

Inmiddels zet ze zich juist in voor female empowerment. Sobels richtte Hashtag Workmode op, een co-working space voor vrouwen op vijf locaties, verspreid over Nederland. Ook organiseert ze het business event The Self-Made Summit en schreef ze verschillende boeken over vrouwen en succes, waaronder Babe, you got this. en The self-made guide dat 7 juli verschijnt.

De weg uit de krabbenmand: samenwerken

Toen ze Hashtag Workmode oprichtte, wist Sobels één ding zeker: de sfeer op de kantoren moest goed zijn. Volgens eigen zeggen is dat gelukt en wordt er nooit 'gekrabd' op de werkplekken. 'Huurders zeggen vaak tegen me dat ze verbaasd zijn dat er helemaal geen concurrentiestrijd is op de kantoren, dat het voelt als een warm bad vanaf het moment dat je binnenkomt en dat dat echt een uitzondering is op een plek met zoveel vrouwen.'

Echt gek is het niet dat de vrouwen van Hashtag Workmode elkaar weten te vinden. Wat de mannen met hun old boys network al veel eerder doorhadden, werkt ook hier: door andere vrouwen te helpen, breid je je netwerk uit, bouw je aan je eigen gunfactor en help je dus niet alleen heel nobel een ander, maar ook jezelf. Onlangs bleek dit ook uit onderzoek van de University of California: vrouwen die nauwe banden onderhouden met ongeveer drie andere vrouwen hebben hogere en beter betaalde functies dan vrouwelijke leeftijdsgenoten die niet zo'n warme band hebben met andere vrouwelijke professionals.

Sobels zegt dat ze er altijd op heeft gehamerd dat alle vrouwen zich welkom moeten voelen bij Hashtag Workmode. 'Dat heb ik het team altijd op het hart gedrukt. Ook moedigen we samenwerken tussen huurders enorm aan: door middel van ons online communityplatform, waar huurders elkaar kunnen vinden en gemakkelijk contact kunnen leggen, maar ook door het organiseren van masterminds. Wanneer iemand haar eerste dag op kantoor heeft, neemt een van onze medewerkers die persoon onder haar vleugels om haar te introduceren bij de rest van de groep. Dat levert altijd een warm welkom op. We zijn ons ervan bewust dat het juist deze warme en hechte community is die ons onderscheidt van andere co-working spaces."

Hoewel veel zaken die de vrouwen bij Hashtag Workmode doen om de leden zich onderdeel te laten voelen van de groep op natuurlijke wijze zijn ontstaan, wil Sobels de regels over de bedrijfscultuur binnenkort wel vastleggen in een 'culture code'. Het bedrijf blijft groeien, dan is het belangrijk dat iedereen volgens dezelfde regels blijft communiceren. 'Een van de dingen waar we ons op willen focussen in een culture code is inclusiviteit: hoe zorgen we er voor dat iedereen, los van religie, culturele achtergrond of voorkeuren, zich welkom, gezien en gehoord voelt?'

Vrouwelijke netwerken: elkaar en jezelf helpen

Ook Lotte Rensen had al snel door dat netwerken haar verder zou kunnen helpen in haar carrière. Als pas afgestudeerde liep ze traditionele netwerkevents af, maar daar stond ze tussen de oudere mannen. Van andere vrouwen ontving ze ook weinig steun. Daarom richtte ze in 2011 het netwerk Ambitieuze Meisjes op met een gelijknamige Facebookgroep, waar inmiddels 40 duizend vrouwen lid van zijn. Ze won hiermee in 2017 de Viva400 award in de categorie wereldverbeteraars en ze werd genomineerd voor de Joke Smit-aanmoedigingsprijs. In plaats van elkaar tegenwerken, wilde ze juist dat vrouwen zouden inzien dat ze met samenwerken veel verder zouden komen.

'Grappig dat het nu over het krabbenmandeffect gaat, want dat was voor mij een van de redenen om destijds Ambitieuze Meisjes op te richten,' vertelt ze. In de Facebookgroep is de sfeer positief. Er worden soms wel duizend berichten per maand geplaatst. In de berichten vragen vrouwen elkaar vaak advies bij zakelijke kwesties. Ook komen er veel vacatures voorbij. Vacatures bij bedrijven waar de leden zelf werken. 'Ze helpen dus actief een andere vrouw 'naar binnen'. Dit is ook één van onze groepsregels; dat je alleen vacatures mag plaatsen van een organisatie waar je zelf werkzaam bent en niet als recruiter.' Het gaat eigenlijk nooit mis. 'We modereren wel streng hoor, maar vooral op andere richtlijnen. Zo mag je in de groep geen acquisitie plegen.'

Toen Rensen bijna tien jaar geleden begon met Ambitieuze Meisjes was ze nog uniek, inmiddels schieten de netwerkclubs en community's voor vrouwen als paddestoelen uit de grond. 'De afgelopen twee jaar ging het hard. Wat opvallend is: eerst zagen die clubs elkaar als concurrentie, maar inmiddels werken we samen en zoeken we verbinding met elkaar.'

Genoeg succes voor iedereen

Vrouwen trekken elkaar dus heus niet alleen maar aan de haren de krabbenmand weer in. Volgens Rensen helpt het ook dat er steeds meer beleid komt om het glazen plafond te doorbreken, zoals het vrouwenquotum en het uitbreiden van het partnerverlof. 'Doordat er meer ruimte komt voor vrouwen, wordt het krabbenmandeffect vanzelf minder', zegt ze.

Rensen denkt namelijk, net als Borrel en Deelen, dat het krabbenmandeffect deels wordt veroorzaakt doordat vrouwen zich in een symbolisch ondergeschikte positie bevinden. Zoals cultuurwetenschapper Margriet van Heesch verwoordt in het boek: 'Als je al zwak staat, hard moet vechten voor je positie, dan wordt ieder ander die ook zwak staat een bedreiging.' Borrel beschrijft het als: 'Wanneer een andere vrouw macht pakt, zien we hen onbewust als een soort indringers. Om dit gevoel van concurrentie maar niet te hoeven voelen, maken we andere, sterke vrouwen onschadelijk door hun kwetsbaarheden of zwakheden te etaleren - zo hoeven we niet te dealen met ónze machteloosheid of onzekerheid.'

Het doet denken aan de schaarstementaliteit van leiderschapsgoeroe Stephen Covey. De meeste mensen denken volgens Covey dat er in het leven maar één koek te verdelen is en als iemand een groot stuk neemt, iemand anders automatisch een kleiner stuk krijgt. Door die mentaliteit ontstaat al snel het gevoel dat wanneer het de ander voor de wind gaat, henzelf iets wordt ontnomen. Wie daarentegen denkt vanuit een overvloedmentaliteit, denkt dat er genoeg is voor iedereen. Zo ontstaan nieuwe mogelijkheden en meer creativiteit.

Langzaam het patriarchale systeem veranderen

Borrel en Deelen wijzen ook naar de patriarchale structuren in de samenleving als oorzaak van het krabbengedrag. De mand met de krabben staat symbool voor het patriarchaat: een samenleving georganiseerd dóór en vóór mannen. Een samenleving waar op vrijwel alle topplekken de man de uiteindelijke baas is. Om mannen de baas te laten zijn, moeten vrouwen als minderwaardig worden neergezet. De vrouwen houden dit zelf in stand, zodat de machtige mannen (de krabbenvissers) niet eens op de mand met krabben te hoeven letten, want ze blijven er toch wel in.

Ook historica Els Kloek stipt in Krabben, van vrouw tot vrouw aan dat de krabbenmand een gevolg is van een cultuur van patriarchaal denken. De cultuur waarin de man de baas was, daar leven we al duizenden jaren in, meent ze. 'Dat wordt pas de laatste honderd, honderdvijftig jaar niet meer gepikt. Maar dat denken zit diep in ons systeem en in onze cultuur. Kijk bijvoorbeeld hoeveel verwijten voormalig minister Jeanine Hennis-Plasschaert naar haar hoofd geslingerd kreeg, juist van vrouwen: ze zou te leuke kleren dragen, haar lippen hebben laten doen. Vreselijk. Zij was een verrader. Hier zag je hoe de krabbenmand werkt: hoho, denken andere vrouwen, macht hebben en er nog mooi uitzien ook: dat is onacceptabel.'

Sobels heeft wel het idee dat dit aan het kantelen is. 'De eerste vrouwen die doorstroomden naar de top van het bedrijfsleven, hadden masculiene eigenschappen nodig. Als ik zie hoe iedereen elkaar bij Hashtag Workmode verder helpt, dat is het tegenovergestelde van 'krabben'.'

Rensens doel is het systeem nog verder te veranderen. Met een nieuwe onderneming, stichting 'AM | Talent dat het maakt', gaat ze zich behalve op vrouwelijke professionals richten op werkgevers en beleidsmakers. Omdat het verbinden van alle schakels volgens haar de weg is om de werkvloer echt gezonder, veiliger en kansrijker te maken voor vrouwen in Nederland.

# data[].attributes.attachment_link.title
Vrouwen, help elkaar omhoog op de werkvloer. Daar word je zelf ook succesvoller van

# data[].attributes.attachment_link.description
Vrouwen kunnen het elkaar behoorlijk lastig maken op de werkvloer. Door nare dingen over een succesvolle collega rond te bazuinen bijvoorbeeld, uit angst voor concurrentie. Anderzijds groeit het aantal netwerkclubs voor vrouwen. Slim, want door elkaar verder te helpen, help je ook jezelf.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Marjolein Oudhuis

2 minuten leestijd

Blog
Na afloop van een werkdag loop ik op koopavond in de stad, op een verloren uur voorafgaand aan een etentje. Ik passeer een kleine kapsalon en zie mijn platte kapsel, dat de hele dag onder het OK-mutsje heeft gezeten, weerspiegeld in de ruit.

Impulsief loop ik naar binnen en voor ik het weet word ik gewassen en geknipt. Tijdens het knippen valt me de bedrijvigheid in een ruimte achter de salon op; drie vrouwen van middelbare leeftijd zijn daar even daarvoor naar binnengegaan. Er wordt zacht gepraat en hard gelachen en er is gerammel van spulletjes. Ik kijk vragend naar mijn kapster en ze vertrouwt me toe dat er botoxbehandelingen plaatsvinden, onofficieel. Niet veel later komen de dames de salon weer binnen en wordt er contant afgerekend. Het gaat te snel om hun gezichten goed te bestuderen maar het ziet er niet opvallend uit.

Cosmetisch gebruik van botox schijnt op steeds grotere schaal voor te komen maar er wordt weinig over gesproken. Een trend is het houden van een botoxparty, waarbij een arts naar het 'feest' komt en de aanwezigen tegen betaling een botoxbehandeling krijgen. Veroudering wordt gezien als een teken van zwakte en 'natuurlijke' schoonheid leidt zogenaamd tot een succesvol en gelukkig leven. Hoe schoon is een gezicht met botox eigenlijk? Ik vind rimpels best mooi. Hoe slimmer je bent, hoe meer rimpeltjes je hebt, leg ik mijn dochter van 6 uit als ze vraagt naar de kraaienpootjes rond mijn ogen of de 'notenbalk' op mijn voorhoofd, en dan lachen we. Een verzorgd uiterlijk is natuurlijk prettig en ik ga zelf wel eens naar de schoonheidsspecialiste. Maar blijkbaar heeft die meer last van mijn onvolkomenheden dan ik zelf. 'Zal ik uw snor meteen even harsen?', vroeg ze laatst tijdens een gezichtsbehandeling. 'Huh, snor? Nee, dank u.'

Over smaak valt uiteraard niet te twisten, maar hoe veilig is cosmetische botox? Afgezien van patiënten met een neurologische aandoening, zijn er nog geen langetermijnresultaten van de effecten op het brein en de zintuigen bij cosmetisch gebruik. Botox, ofwel botulinetoxine, is een neurotoxische stof geproduceerd door de Clostridium botulinum-bacterie. Het is het meest potente gif dat we kennen, ongeveer 100 gram zou voldoende zijn om de hele wereldbevolking te doden. Mag het een onsje minder zijn? In verdunde vorm laat men deze stof tegenwoordig zonder indicatie op grote schaal injecteren in ons meest precaire bezit; het hoofd. Aangenomen werd altijd dat botox een heel plaatselijk effect heeft, alleen rondom de motorische eindplaat van de spieren waar het wordt ingespoten. Onderzoek wijst echter uit dat dit niet het geval is. (Weise et al.; Central Effects of Botulinum Neurotoxin - Evidence from Human Studies; Toxins; 2019) Bij een cohort in de VS bleek dat migraine significant minder vaak voorkomt bij cosmetisch botoxgebruik in het gelaat. Dit doet vermoeden dat de stof de synapsspleet oversteekt en wel degelijk effecten kan bewerkstelligen in de hersenen.

De gedachte vind ik verontrustend, dat we zonder medische noodzaak een gif richting ons brein laten spuiten en er zelfs grif voor wensen te betalen. Misschien gaat in de toekomst wel blijken dat het IQ-punten kost, of tot verlamming of DNA-schade leidt, met alle gevolgen van dien. Of zou het de nieuwe migrainebehandeling worden, met een strakke kop op de koop toe?

download deze blog (pdf)

# data[].attributes.attachment_link.description
Na afloop van een werkdag loop ik op koopavond in de stad, op een verloren uur voorafgaand aan een etentje. Ik passeer een kleine kapsalon en zie mijn platte kapsel, dat de hele dag onder het OK-mutsje heeft gezeten, weerspiegeld in de ruit.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Online filteren we massaal onze selfies om er beter uit te zien, maar ook het inspuiten van 'echte' lippen en billen neemt een grote vlucht. Mooi zijn is nog nooit zo belangrijk geweest, want beauty pays! Wie voldoet aan het dominante schoonheidsideaal heeft veel voordelen, niet alleen op de relatiemarkt maar ook bij het vinden van een baan, een huis en een netwerk. Maar wie bepaalt wat mooi is? En hoe word je mooi volgens de geldende norm?

# data[].attributes.attachment_link.description
Mooi zijn is nog nooit zo belangrijk geweest: wie voldoet aan het geldende schoonheidsideaal heeft veel voordelen. Wie bepaalt wat mooi is? Een onderzoek naar het schoonheidsideaal van de toekomst. Online filteren we massaal onze selfies om er beter uit te zien, maar ook het inspuiten van 'echte' lippen en billen neemt een hoge vlucht.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De tweeling Puk en Keesje, geboren in 2017, zijn kinderen van de 21ste eeuw. Wat houdt dat in en hoe ziet hun leven straks eruit? Vader Art Rooijakkers gaat op onderzoek uit. Vandaag: is plastische chirurgie straks doodnormaal?

Tijd om iets op te biechten. Ik ben een enthousiast volger van vrouwelijke influencers. Hun menu van beauty, vrolijke leegte en avocado-toast is een mooi tegenwicht aan de ellende die via nieuwsapps en Twitter tot me komt. Bovendien ben ik een oude man in wording en hoef ik me niet te spiegelen aan hun - door fillers en filters geholpen - schoonheid. Maar geldt dat ook voor mijn dochters? Of wordt voor hen onder invloed van social media plastische chirurgie juist doodnormaal? Wippen zij over twintig jaar even binnen bij een botoxsalon, zoals ik nu naar de kapper ga?

"We willen allemaal oud worden, maar er niet oud uitzien. We hoeven niet meer als lelijk eendje door het leven te gaan, daar is iets aan te doen en die trend zal zich voortzetten," zegt Berend van der Lei, hoogleraar esthetische plastische chirurgie in het UMC Groningen. Cijfers geven hem gelijk. In Nederland worden jaarlijks 400.000 cosmetische ingrepen gedaan. En zoals onderzoekers zeiden tegen de NOS: "Het aandeel jonge vrouwen stijgt met ongeveer 10 procent per jaar."

In de Verenigde Staten is het aantal 'kleine' cosmetische ingrepen - zoals botox, fillers en laserbehandelingen - met bijna 200 procent toegenomen sinds 2000. Inspuiten en gladstrijken, het is geen taboe meer. Volgens Van der Lei, ook werkzaam in de Bey by Bergman Clinics, dreigt het gevaar dat mensen doordraven, juist vanwege sociale media. "Neem nou het achterwerk van Kim Kardashian; dat gaat nergens over en toch krijgen we verzoeken van vrouwen die dezelfde billen willen."

Hoogleraar psychologie Liesbeth Woertman ziet het met lede ogen aan. "Met de opkomst van Instagram is de betekenis van beelden verschoven. Die zijn niet langer een representatie van de werkelijkheid, zoals vakantiefoto's, maar worden gebruikt om onszelf zo voordelig mogelijk te presenteren aan anderen. En dat komt op een ongelukkige manier samen met andere ontwikkelingen als het idee dat alles maakbaar is en dat het je eigen schuld is als je niet succesvol bent."

Woertman, auteur van Je bent al mooi, verwijst naar onderzoeken waaruit blijkt dat we duizenden beelden per dag zien die gemanipuleerd zijn. "Al die perfecte plaatjes vertellen een verhaal; de belofte dat je, als je er op die manier uitziet, gelukkig wordt en er van je gehouden wordt. Juist kinderen die gepest worden of het thuis niet goed hebben, trappen blind in deze boodschap."

Van der Lei en Woertman roepen in koor dat mij als vader een zware taak wacht. "Je moet je dochters bewust maken dat die uniforme, online presentatie van schoonheid niet de waarheid is, dat diversiteit juist prachtig is," aldus Van der Lei. Woertman vult aan: "Je moet vooral niet de hele tijd tegen ze zeggen dat ze er mooi uitzien. Dan lijkt het net alsof je alleen daarom van ze houdt. En heel belangrijk: als vader of moeder niet de hele dag op je telefoon kijken. Wees meer dan een hoofd met voetjes, leef in de fysieke wereld!"

Ik brom instemmend, mijn betrapte gevoel onderdrukkend, en hou wijselijk mijn mond over de Instagramvrouwen die ik volg. Toch maar eens mijn account opschonen.

Voor deze rubriek werkt Art Rooijakkers samen met studenten (Condor) van de Fontys Hogeschool Journalistiek in Tilburg.

# data[].attributes.attachment_link.title
Op weg naar huis nog even langs de botoxsalon

# data[].attributes.attachment_link.description
De tweeling Puk en Keesje, geboren in 2017, zijn kinderen van de 21ste eeuw. Wat houdt dat in en hoe ziet hun leven straks eruit? Vader Art Rooijakkers gaat op onderzoek uit. Vandaag: is plastische chirurgie straks doodnormaal? Tijd om iets op te biechten. Ik ben een enthousiast volger van vrouwelijke influencers.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Marijn Jongsma
Het wordt in de Verenigde Staten 'The Great Wealth Transfer' genoemd: nog nooit in de geschiedenis heeft er zo'n grote overdracht van vermogen plaatsgevonden als de erfenis die de babyboomers (de generatie geboren tussen 1945 en 1955) naar verwachting zullen achterlaten voor de millennials (geboren tussen 1981 en 2000). Het plaatst de kinnesinne tussen babyboomers en de generaties daarna in een ander perspectief, schrijft Marijn Jongsma.

'Ok boomer' is inmiddels de strijdkreet van Amerikaanse millennials, een soort stopwoord dat een einde moet maken aan discussies met babyboomers die er toch niets van snappen. Babyboomers hebben alles meegehad, zo luidt het cliché. Ze kochten goedkoop een huis, hadden recht op riante uitkeringen, mochten eerder met pensioen en profiteerden van de mooiste beursjaren.

Marijn Jongsma (1969) is economisch redacteur bij Elsevier Weekblad. Hij blogt wekelijks op donderdag over financieel- en macro-economische onderwerpen.

Onderzoeker Jos de Haan van het Centraal en Cultureel Planbureau (SCP) zette maandag in de Tweede Kamer kanttekeningen bij dat verhaal: in hun jonge jaren hadden de babyboomers bijvoorbeeld minder onderwijskansen dan jongeren nu. Overigens is de indeling van generaties sowieso tamelijk arbitrair. Historicus Roelof Bouwman wijst er in een recente blog ('Stoppen met kletsverhalen over babyboomers') op dat de 'naoorlogse' geboortegolf al in 1943 begon en pas in 1973 afliep.

Kinderen gaan meeprofiteren bij kopen woning

Tot dusver gaan deze discussies voorbij aan het feit dat generaties niet los van elkaar staan. Simpel gesteld: als de babyboomers het zo goed hebben gehad, dan gaan hun kinderen daar uiteindelijk van meeprofiteren. Dat effect is nu al zichtbaar op de woningmarkt. Uit onderzoek van de Consumentenbond blijkt dat een op drie starters financiële hulp krijgt van de ouders, het merendeel in de vorm van een schenking - tot ruim een ton kan dat belastingvrij indien het geld wordt gebruikt voor de aankoop van een woning.

De komende 25 jaar zal een nog veel serieuzere overdracht van vermogen plaatsvinden. Onderzoekers van het Amerikaanse Cerulli Associates schatten dat er in de Verenigde Staten liefst 68.000 miljard dollar overgaat van ouders naar de kinderen. Aan het einde van die periode is de generatie Y, zoals de millennials ook wel worden genoemd, de rijkste generatie ooit. Voor Nederland zijn geen schattingen bekend, maar het mechanisme zal weinig verschillen van dat in de Verenigde Staten.

Geen effect op de economie

Ok boomer! Dat jullie goed zijn voor de grootste vermogensoverdracht in de geschiedenis is de weerslag van de ongekende naoorlogse welvaartsstijging in de westerse wereld. De generaties daarvoor waren spaarzaam, maar hadden in meerderheid maar weinig te verdelen. Wat als de babyboomers zelf fors meer gaan uitgeven zodra ze met pensioen gaan? Krap tien jaar geleden schreef het SCP dat zes op de tien ouders naar eigen zeggen liever zelf van het vermogen geniet dan dit door te geven aan komende generaties. Het beeld van cruiseschepen volgepakt met pensionado's zou de generatiediscussie van nieuwe brandstof voorzien, maar feit is dat ouderen in de praktijk hun vermogen helemaal niet opsouperen - tot dusver althans.

Het lijkt er dus op dat die megaoverdracht van vermogen er gaat komen, al is de omvang ervan moeilijk in te schatten. Nog lastiger te beantwoorden is de vraag of dit invloed op de economie zal hebben. Op het eerste gezicht helemaal niet. We worden als land immers niets rijker. Huizen, spaargelden en aandelen wisselen simpelweg van eigenaar. Dat jaagt de consumptie (en daarmee de economische groei) alleen aan als millennials eerder geneigd zijn om in te teren op hun vermogen dan hun ouders, de babyboomers. In dat geval blijft er minder over voor hun kinderen (voor de liefhebbers: de generatie Alpha) en zullen millennials blijvend de geschiedenis ingaan als de rijkste generatie ooit.

Marijn Jongsma (1969) is redacteur economie bij EW. Hij werkte eerder voor De Telegraaf, het Financieele Dagblad en pr-bureau Bellier Financial.

Alles van deze auteur

# data[].attributes.attachment_link.title
Millennials, de rijkste generatie ooit - EW

# data[].attributes.attachment_link.description
Marijn JongsmaHet wordt in de Verenigde Staten 'The Great Wealth Transfer' genoemd: nog nooit in de geschiedenis heeft er zo'n grote overdracht van vermogen plaatsgevonden als de erfenis die de babyboomers (de generatie geboren tussen 1945 en 1955) naar verwachting zullen achterlaten voor de millennials (geboren tussen 1981 en 2000).

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Loop even mee

EUR-wetenschappers en studenten doen onderzoek naar de effecten van de gentrificatie in Rotterdam. 'We merkten dat de negatieve gevolgen best wel meevallen, maar dat de positieve effecten óók niet echt tot uiting komen.'

TEKST: Inge Janse
ILLUSTRATIE: © José Paúl Pérez Cóndor
FOTO'S: © Mark Uyl

'Het ergste is niet eens dat ik mijn huis uit moet. Het ergste is dat ik mijn buurt uit moet.' Het is een van de vele schrijnende citaten uit een artikel dit voorjaar in de Volkskrant over de keerzijde van gentrificatie, de komst van de kapitaalkrachtige middenklasse in een wijk ten koste van de bestaande bewoners. Nee, het gaat niet over Crooswijk, het Liskwartier, Katendrecht, of andere in hoog tempo verhippende wijken in Rotterdam, maar over Brooklyn. Deze van origine 'zwakke' wijk in New York is anno 2018 het strijdveld van aan de ene kant de oorspronkelijke, vaak armlastige bewoners die anachronistische huren betalen, en aan de andere kant de snelle vastgoedjongens die - de overwegend zwarte - huurders kwijt willen en hun appartementen na een snelle renovatie voor astronomische huurprijzen in de markt zetten.

Sterke schouders

In Rotterdam zijn zulke toestanden nog ver weg. 'Er is sinds enkele jaren aandacht voor het aantrekken en behouden van sterke schouders voor de stad,' zegt Roy Geurs, strategisch adviseur bij het cluster Maatschappelijke Ontwikkeling. Hij doelt met die term op inwoners die geen beroep doen op de stad (zoals via een uitkering of zorg), maar er juist aan bijdragen. 'Maar altijd in combinatie met aanhoudende investeringen voor 'zwakkere' bewoners. Die nieuwe focus op kapitaalkrachtigen is met goede redenen, vindt hij. 'Wereldwijd ligt het percentage hoogopgeleiden in steden hoger dan het landelijk gemiddelde. In Rotterdam is het juist lager.' Geurs ziet in de cijfers van de gemeente dat de groep in de stad wonende young professionals, voor wie Rotterdam aantrekkelijk is, groeit. 'Maar settelen ze en krijgen ze kinderen, dan is het voor hen moeilijk om een goede woning te vinden. Dan raak je ze weer kwijt.' Vaak vertrekken ze richting Barendrecht of Lansingerland, waar de woningen groter en de achtertuinen zonniger zijn. In 2014 besloot de gemeente daarom tien 'kansrijke wijken' aantrekkelijker te maken voor gezinnen met een (boven)modaal inkomen. Het betreft het Oude Noorden, Nieuwe Westen, Middelland, het Liskwartier, Nieuw Crooswijk, Kralingen-West, het Lloydkwartier, Katendrecht en de Kop van Zuid-Entrepot. Dit zijn stuk voor stuk wijken rondom het stadscentrum die in potentie interessant zijn voor kapitaalkrachtige gezinnen en als dusdanig vermarkt worden door de lokale overheid. In de volksmond worden zij ook wel 'bakfietswijken' genoemd, vanwege dit voor deze doelgroep exemplarische vervoersmiddel. In de kansrijke wijken kwamen daarom betere woningen, de buitenruimte werd aantrekkelijker gemaakt (met speelplaatsen en opgeruimde straten) en er kwam meer aandacht voor kwalitatief beter onderwijs. Sindsdien zijn hier enkele procentpunten meer hoogopgeleiden komen wonen.

Sociale kracht

Maar wat zijn de effecten van deze sterke schouders op de wijk en haar bewoners? Om daarachter te komen, liet de Kenniswerkplaats Leefbare Wijken (een samenwerkingsverband van de gemeente met de Erasmus Universiteit Rotterdam en andere kennisinstellingen) onderzoek doen. Deze instantie analyseerde vakliteratuur over wat er wereldwijd bekend is over de gevolgen van gentrificatie. Positief viel op dat sterke schouders ervoor zorgen dat de economie aantrekt, via nieuwe winkels en meer voorzieningen. Ook groeit de sociale kracht van de wijk, omdat het vaak mensen betreft die sneller initiatief nemen en makkelijker officiële instanties weten te vinden. Nadelen zijn er ook. Oorspronkelijke bewoners kunnen vervreemden van de wijk, met al die onbekende mensen en winkels. Ook verdringing kan optreden, want gentrificatie gaat vaak gepaard met hogere - en voor de oorspronkelijke bewoners onbetaalbare - huizenprijzen.

Vervolgens werd bekeken of 'kansrijke wijken' in Rotterdam door de ingrepen van de gemeente echt van samenstelling veranderen. Ja, zo bleek uit het onderzoek, het aandeel sterke schouders onder de bewoners is in deze wijken harder toegenomen dan in andere wijken. Maar treden de uit de literatuur bekende effecten van gentrificatie hier ook op? In opdracht van de Kenniswerkplaats sprak Risbo (het onafhankelijk EUR-onderzoeksinstituut van de Faculteit der Sociale Wetenschappen) hiervoor met bewoners van de tien wijken. Hebben zij onderling contact? En zijn ze actief in de buurt? 'We merkten dat de negatieve gevolgen best wel meevallen, maar dat de positieve effecten óók niet echt tot uiting komen,' vat Geurs de uitkomsten samen. Dat laatste komt volgens de adviseur omdat sterke schouders het best leuk vinden om met 'andere' mensen in een wijk te wonen, maar geen tijd hebben voor nieuwe relaties. 'Contact is vooral met soortgelijke mensen. Ze ontmoeten elkaar op het schoolplein, gaan naar dezelfde sportclub en bezoeken dezelfde winkels en horeca. De intentie tot contact met anderen is er wel, maar het ontbreekt ze aan tijd.' Vanwege de aantoonbare economische vooruitgang die gentrificatie met zich meebrengt, vindt Geurs tóch dat de balans positief doorslaat.

Sociale stijgers

Een beperking van het Risbo-onderzoek is dat het geen onderscheid maakt tussen 'sociale stijgers' (oorspronkelijke bewoners die carrière maken) en 'nieuwkomers' (sterke schouders die van buitenaf in de wijk komen wonen). Erik Snel, universitair docent sociologie bij de Erasmus School of Social and Behavioural Sciences en coördinator van de Kenniswerkplaats Leefbare Wijken, liet daarom zijn studenten dit jaar vervolgonderzoek doen. Een van hen is de 26-jarige Mouna Mbarki Ghzaoui, die hiermee in de Afrikaanderwijk haar master sociologie afrondde. 'Ik woon zelf in Bloemhof, ook op Zuid, en merk dat ik weinig aanwezig ben in mijn eigen wijk. Ook vind ik gentrificatie een interessant onderwerp. Arme wijken gaan vooruit, maar hoe ervaren de oorspronkelijke bewoners dat? Daarom koos ik voor dit onderzoek.' De afgelopen maanden sprak zij bewoners van African Inn, een acht verdiepingen hoog appartementencomplex aan het Afrikaanderplein. Haar onderzoeksvraag: blijven op Zuid 'sociale stijgers' (die willen doorgroeien van een sociale huurwoningen naar een vrije-sectorwoningen) in hun eigen wijk wonen als deze aantrekkelijker is? En zit er verschil in participatie in de wijk tussen sociale stijgers en nieuwkomers? Uit gesprekken met zo'n veertig bewoners van de vrije-sectorwoningen in African Inn viel het Ghzaoui op dat ongeveer de helft van hen sociale stijgers waren. Doorgroei in eigen wijk vindt dus ook op Zuid plaats, in tegenstelling tot de gangbare opvatting dat mensen met geld de stad ontvluchten of de Nieuwe Maas oversteken. Wat haar ook opviel, was de gezinssamenstelling: slechts twee hadden schoolgaande kinderen, de rest waren starters met geen of zeer jonge kinderen. Diepte-interviews met elf bewoners brachten aan het licht dat er geen verschil zit in wijkparticipatie tussen sociale stijgers en nieuwkomers. Beiden doen dat namelijk weinig. 'Zij geven daar allemaal dezelfde reden voor. Een duurdere woning is alleen te betalen als beide partners fulltime werken. Eenmaal thuis zijn ze blij als ze nog even op de bank tv kunnen kijken.' Ghzaoui benadrukt dat deze sterke schouders wél begaan zijn met de wijk. 'Ze zijn hier komen wonen omdat de wijk vooruit is gegaan, maar willen niet dat hun aanwezigheid zorgt voor verdringing.' Volgens de respondenten is er al voldoende oneerlijkheid, bijvoorbeeld in hoe goed (of slecht) hun woongebouwen onderhouden worden. 'Een respondent zei: er is geen verschil in bewoners, enkel in woningen.'

Een opmerkelijke bijvangst is de door haar geobserveerde vrees die bij de sterke schouders leeft om zelf verdrongen te worden. 'Zij kwamen hier wonen omdat het betaalbaarder is dan een woning in het centrum of Blijdorp. Maar de huurprijzen stijgen jaarlijks. Nog even, en dan is het ook voor ons onbetaalbaar, gaven zij aan. Het is dus de vraag of de gemeente en corporaties willen voorkomen dat deze sterke schouders weer uit de wijk verdwijnen.'

Voor strategisch adviseur Geurs ligt de eerste prioriteit bij nieuw onderzoek naar hoe de nieuwe en oude bewoners alsnog meer aan elkaar kunnen hebben. Hij vermoedt dat een gemeenschappelijk belang een grote rol speelt, zoals de collectieve inzet voor verbetering van de verkeersveiligheid in de wijk of de prettigere inrichting van een straat. De adviseur benadrukt dat het geen verplichting is om actief in de wijk te zijn. Maar, zegt hij erbij, vanwege de participatiemaatschappij is het wel goed als er meer sociale structuren ontstaan. 'Zelfredzaamheid, eenzaamheid, gezondheid: je kunt dan beter een netwerk hebben. Sociale cohesie is dus niet alleen prettiger wonen, maar ook van elkaar op aan kunnen.'

Ondertussen in de wijk

Een maatschappelijk betrokken wijkbewoner die ook zijn wijk ziet gentrificeren. Dat is in een notendop het profiel van Alexandre Furtado Melville. De dertiger (die opgroeide op Kaapverdië, tot zijn 22e in buitengemeenten van Rotterdam bivakkeerde, en sindsdien op Zuid woont) maakte nooit zijn opleiding op de EUR tot consultant af, maar geeft als art director, fotograaf, schrijver en ontwerper alsnog veel advies - alleen dan over sociale vraagstukken. 'Noem me maar een multidisciplinair onderzoeker in de stedelijke omgeving,' zegt hij lachend.

Furtado woont op de Kop van Zuid-Entrepot, één van de tien wijken waar de gemeente meer mensen zoals hij wil krijgen. Met succes dus. 'Ja, ik ben zo'n sterke schouder, al is mijn inkomen daar totaal niet naar,' relativeert hij. Furtado werkt voor het Gemaal op Zuid, een culturele ontmoetingsplek op het Afrikaanderplein. Aldaar ziet hij dat de werelden van rijk en arm steeds verder uit elkaar drijven. 'Neem de nieuwe woningen en torens die op het aangrenzende Katendrecht komen. Alleen al in de reclameuitingen zie je dat deze bedoeld zijn voor hoogopgeleiden, met beelden van hipstermannen met snorren. Terwijl de mensen die in deze wijk wonen, veel lager op de ladder staan.'

Begin juli, na een informatieavond over het renovatie- en nieuwbouwproject Tweebosbuurt in de Afrikaanderwijk, eindigden veel van de huidige bewoners bij hem op het terras van het Gemaal op Zuid, vloekend op de gemeente en de woningcorporatie. 'Ze hadden al klachten waar niks mee gedaan wordt, en nu worden ze ook nog eens hun woning uitgezet. Een deel kan terugkeren, maar waar keer je dan naartoeterug, en tegen welke prijs? We moeten oprotten en wegwezen, zo voelen mensen het.' Volgens Furtado is het verdwijnen van de menselijke maat daar debet aan. 'Alsof met nieuwe stenen alles vanzelf beter wordt. Terwijl de arbeiders die de wijken hebben opgebouwd, afgedankt worden.'

En ja, natuurlijk wil de jonge ondernemer dat het beter gaat met de stad en haar inwoners. 'Niemand heeft iets tegen verbetering. Het gaat om de wijze waarop het gebeurt.' Furtado pleit voor het in stand houden van gemengde wijken, al was het maar omdat sterke schouders vaak ook dure woningen hebben. Die kosten veel geld, en dus zijn zij vaker aan het werk dan dat zij de wijk leefbaarder maken. Ook maakt hij zich sterk voor wat hij noemt integere interventies. 'Zorg ervoor dat iedereen recht wordt gedaan. Jaag mensen niet weg, maar geef goede alternatieven en vooruitzichten. Gun alle Rotterdammers een brighter future.'

Furtado probeert daar zijn steentje aan bij te dragen door oude en nieuwe bewoners met elkaar in contact te brengen. Hij doet dat bijvoorbeeld door kunst te programmeren in 'zijn' Gemaal. 'Vaak zorgt het ervoor dat mensen hier voor het eerst mee in aanraking komen. Kunstminnend publiek en deze nieuwe bezoekers blijken dan heel goed samen te gaan.' Hij zou ook graag zien dat de buitenruimte, zoals het Afrikaanderpark, zich beter leent om samen te komen. 'Dat park is nu nog heel vaak vies met afval van de markt. Daarom voelt het niet als een plek van de bewoners.' Zijn advies: stel een beheerder aan en zorg voor een programmering. 'Een gemeenschap ontstaat niet vanzelf, daar moet je aan bouwen. Dit park is daar een mooie plek voor, met uitzicht over de stad. Maar nu komen alleen vogels hier samen.'

En dit is de gemeente van plan

Na een lange periode van aantrekken en afstoten presenteerde de nieuwe Rotterdamse coalitie (VVD, D66, CDA, ChristenUnie-SGP, PvdA en GroenLinks) op 26 juni haar plannen. Voor het woonklimaat in de stad betekent het Coalitieakkoord 2018-2022 onder meer dat de ingezette aandacht voor middeninkomens in stand blijft. Zo gaat Rotterdam door met wijken gezins- en kindvriendelijk maken en met de diversificatie van het woningaanbod op Zuid. Daar staat tegenover dat de nieuwe coalitie 3000 goedkopere woningen minder sloopt dan het vorige college van plan was, en dat zij bovendien investeert in het opknappen van 5000 goedkopere woningen. Kanttekening hierbij is wel dat deze woningen ook eenvoudiger beschikbaar worden voor middeninkomens, dus dat de strijd hiervoor in heftigheid zal toenemen. Een andere versoepeling van de woonmogelijkheden voor 'zwakke schouders' is het vervallen van het inkomenscriterium (een onderdeel van de zogeheten Rotterdamwet) voor slechtere wijken. Het bijbehorende overlastcriterium blijft, dus mensen met een problematische achtergrond kunnen uit die straten en wijken geweerd worden.

'Alleen al in de reclame-uitingen zie je dat deze bedoeld zijn voor hoogopgeleiden. Terwijl de mensen die in deze wijk wonen, veel lager op de ladder staan.'

# data[].attributes.attachment_link.description
EUR-wetenschappers en studenten doen onderzoek naar de effecten van de gentrificatie in Rotterdam. 'We merkten dat de negatieve gevolgen best wel meevallen, maar dat de positieve effecten óók niet echt tot uiting komen.' TEKST: Inge JanseILLUSTRATIE: © José Paúl Pérez CóndorFOTO'S: © Mark Uyl 'Het ergste is niet eens dat ik mijn huis uit moet.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Die uitspraak van Rijksbouwmeester Floris Alkemade bleef me bij na een debat in de Jacobikerk in Utrecht, De stad puilt uit, was het onderwerp van het debat. Welke oplossingen zijn daar voor de woningnood?

Als het debat me iets duidelijk maakte, is het dit: de woningvoorraad in Nederland is achterhaald. Het grootste deel van de huizen is een eengezinswoning, terwijl 40 procent van de huishoudens uit één persoon bestaat. Dan zijn er nog de hittegolven en hoosbuien die onze huizen gaan bedreigen. En de stikstof die vrijkomt bij het bouwen van huizen.

In andere sectoren gaat de innovatie razendsnel - vijftien jaar geleden had nog niemand een smartphone. Maar woningen zijn al decennia hetzelfde. Dat is ook niet zo gek: het duurt lang om een huis te bouwen, en als het er eenmaal staat, vervang je het niet zomaar door een nieuw exemplaar.

Alkemade ziet daarom lichte woningen van hout voor zich, die zó in de bestaande stad neergezet kunnen worden (en die je ook makkelijk weer weg kunt halen). Appartementen die zo zijn ontworpen dat de bewoners ze groter of kleiner kunnen maken als ze kinderen krijgen, of gaan scheiden. Met veel gemeenschappelijke ruimten, dan passen er meer woningen op hetzelfde oppervlak. En het helpt tegen eenzaamheid.

Maar wat gaat er nú veranderen?

Het deed me denken aan een boek dat ik eerder las, Zwerfruimte Er is in bestaande steden en dorpen genoeg ruimte voor bijvoorbeeld wonen, werken, sporten en bijeenkomsten, schreven de auteurs. Maar toch komen er steeds nieuwe wijken bij. In plaats daarvan zouden we de bestaande gebouwen veel beter kunnen gebruiken. Volgens RE-ST gebeurt dat niet, omdat sprake is van een 'bouwverslaving'.

Ik denk dat er ook iets anders achter zit: mensen willen graag nú een betaalbaar huis. We kunnen niet wachten op een verandering van het bestaande bouwsysteem.

Eigendomsrecht maakt ingrijpen in bestaande bouw moeilijk

Ik vond het een opvallende uitspraak, omdat ik dacht dat het ministerie vooral inzet op nieuwbouw. Maar dat klopt volgens Van Schie-Akdağ niet. Alleen: de overheid mag lang niet alles als het gaat om regels voor bestaande woningen. Een belangrijke belemmering is het eigendomsrecht van huizenbezitters.

Demissionair minister Kajsa Ollongren (D66) onderzocht bijvoorbeeld vorig jaar de mogelijkheid om een Uiteindelijk zag Ollongren daarvan af, onder andere

In plaats daarvan heeft de Tweede Kamer nu een wetsvoorstel aangenomen Die geeft gemeenten de mogelijkheid bepaalde gebieden aan te wijzen waar betaalbare en middeldure huizen de eerste vier jaar na verkoop niet verhuurd mogen worden.

Van Schie-Akdağ verdedigde ook het verlagen van de overdrachtsbelasting voor starters. Met ingang van dit jaar verlaagde het kabinet de overdrachtsbelasting voor huizenkopers onder 35 jaar naar 0 procent. Voor beleggers ging de belasting juist omhoog naar 8 procent. Er was kritiek op de verlaging,

Beleggers kopen vooral woningen op plekken die geliefd zijn bij starters

Hebben de hoge huizenprijzen niet ook te maken met de lage rente, vroeg iemand uit het publiek. Inderdaad, maar dat is dan weer iets waar zowel het ministerie als de Rijksbouwmeester niét over gaat.

Wat er nodig is om het systeem vlot te trekken

Wat is er nodig om dit vastzittende systeem vlot te trekken? Geld, zei Van Schie-Akdağ, om ervoor te zorgen dat de woningen die erbij komen, ook daadwerkelijk betaalbaar zijn. Een minister voor ruimte, zei Alkemade. Die moet erop toezien dat niet de weilanden worden volgebouwd, maar dat woningen binnen de stad komen. En dat ze passen bij wat mensen nodig hebben.

Persoonlijk denk ik dat het helpt de hypotheekrenteaftrek af te schaffen, en belasting te heffen over de waarde van een huis. Het is een aanbeveling die De Nederlandsche Bank al een paar keer heeft gedaan, en die volgens de toezichthouder op de banken Toch nog een systeemverandering?

Op de hoogte blijven van mijn artikelen? Als correspondent Wonen wil ik weten hoe we goed en betaalbaar wonen voor iedereen toegankelijk kunnen maken. Elke twee weken stuur ik een mail waarin ik je op de hoogte houd van mijn onderzoek en artikelen. Schrijf je hier in voor mijn nieuwsbrief

Verder lezen

Dat het platteland leegloopt, is het resultaat van beleid Het lijkt vaak een soort natuurwet: veel mensen willen in de stad wonen, en dus loopt het platteland leeg. Maat dat klopt niet, laat journalist Floor Milikowski zien in 'Een klein land met verre uithoeken.' Lees mijn aanbeveling van Milikowski's boek hier

# data[].attributes.attachment_link.title
De woningnood vereist een systeemverandering. Maar daar koop je niks voor als je nu een huis zoekt

# data[].attributes.attachment_link.description
Die uitspraak van Rijksbouwmeester Floris Alkemade bleef me bij na een debat in de Jacobikerk in Utrecht, De stad puilt uit, was het onderwerp van het debat. Welke oplossingen zijn daar voor de woningnood? Als het debat me iets duidelijk maakte, is het dit: de woningvoorraad in Nederland is achterhaald.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tussen 1929 en 1932 - het dieptepunt van de Grote Depressie - daalden de huizenprijzen met 42 procent. Tussen 2008 en 2011 - het dieptepunt van de Grote Recessie - daalden ze met 33 procent.

Toen er in de lente van vorig jaar een crisis uitbrak - zeg de Grote Pandemie - werd verwacht dat de huizenprijzen zouden kelderen. In de jaren daarvoor waren die net als in de aanloop naar de Grote Depressie en de Grote Recessie spectaculair opgelopen. Maar het tegendeel is het geval: de huizenprijzen zijn, evenals de aandelenkoersen, dit keer juist spectaculair gestegen. In 2020 kromp de economie van de EU met 6 procent, maar werden huizen 6 procent duurder.

En deze stijgingen versnellen dit jaar, het tweede jaar van de Grote Pandemie. Woensdag kopte The Financial Times: 'Hoogste stijging Amerikaanse huizenprijzen in 30 jaar'. En The Guardian schreef dezelfde dag: 'De huizenprijzen in Verenigd Koninkrijk stijgen met het hoogste percentage in 17 jaar.' Nederland meldde al eerder dat koopwoningen in mei 12,9 procent duurder waren dan een jaar geleden. 'Dit is de grootste toename sinds april 2001.' Maar deze toename is niet zo sterk als in de VS en Groot-Brittannië, die stijgingen op jaarbasis van 14,6 en 13,4 procent noteerden.

Overal wordt getracht met kunst- en vliegwerk de koopwoningenmarkt toegankelijk te houden voor starters. In Engeland werd de grens voor het betalen van stamp duty - een belasting van 3 procent op de aankoopprijs - fors verhoogd tot 500 duizend pond, zoals in Nederland jongeren ontheffing kregen voor de overdrachtsbelasting. En overal werd hiermee het paard achter de wagen gespannen.

Nationale oplossingen helpen niet. Dat de stijging van de huizenprijzen tot staan kan worden gebracht met het bijbouwen van 1 miljoen woningen is een mythe. In Nederland - en ook in het buitenland - is niet op te bouwen tegen de gezinsverdunning. Verstandiger is de bestaande woningvoorraad met fiscale middelen beter te benutten. Daarnaast duurt het veel te lang voordat de 1 miljoen nieuwe woningen zijn gebouwd. De logistieke problemen, zoals een tekort aan bouwvakkers, en planologische obstakels zijn zo groot dat de huidige starters al bezig zijn met hun pensioen voordat die woningen zijn gebouwd.

De oorzaak is ook geen tekort aan woningen. De oorzaak van de prijsstijgingen is de enorme hoeveelheid geld die naar de woningmarkt stroomt, dankzij de lage rente en het stimuleringsbeleid van centrale banken en overheden.

Niet alleen grote beleggers als Blackrock en het ABP duiken op de huizenmarkt, maar ook particulieren die pandjes zien als renderende belegging.

Bijbouwen leidt er alleen toe dat de rode loper wordt uitgerold voor die beleggers. Als er iets voor starters moet worden gedaan is dat een gericht stimuleringsbeleid: 100 duizend premiekoopwoningen en sociale woningen in plaats van 1 miljoen in het wilde weg bouwen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Het is een mythe dat 1 miljoen huizen bouwen de oplossing is voor de overspannen huizenmarkt

# data[].attributes.attachment_link.description
Tussen 1929 en 1932 - het dieptepunt van de Grote Depressie - daalden de huizenprijzen met 42 procent. Tussen 2008 en 2011 - het dieptepunt van de Grote Recessie - daalden ze met 33 procent. Toen er in de lente van vorig jaar een crisis uitbrak - zeg de Grote Pandemie - werd verwacht dat de huizenprijzen zouden kelderen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Hoogleraar Jan Latten (sociale demografie) schrijft in een column op het online platform Stadszaken dat hij hetzelfde ziet gebeuren in de Verenigde Staten. Ook daar daalde het aantal geboorten vanaf de recessie in 2008. De meeste onderzoekers verwachtten met de economische opleving een stijging van het kindertal. Maar die 'babyboom' blijft uit, in de VS wordt gesproken van een 'baby bust'.

In Amerika én Nederland stegen met de economische opleving de huizenprijzen. In het algemeen steeg in beide landen óók de leeftijd bij eventueel moederschap mee met de stijgende woningprijzen. Maar er zijn volgens Latten meer indicaties voor een beperkende rol van de actuele woningmarkt in de voortplanting. Neem de stijgende leeftijd waarop mensen voor het eerst een huis kopen. En vergeet niet waar millennials mee geconfronteerd worden.

Door de opkomst van de flex-economie heeft deze generatie twintigers jaren langer dan voorheen een tijdelijke baan. Jonge vrouwen met een flexbaan stellen hun eerste kind vaker uit, een koppel met tijdelijke banen krijgt minder gemakkelijk een hypotheek voor een geschikte gezinswoning, ze moeten meer eigen geld meebrengen voor een koopwoning en er zijn lange wachtlijsten voor een sociale huurwoning. En meer dan ooit keren twintigers, vanwege financiën of ontbrekende huisvesting als boemerangkind terug naar hun ouders. Ook niet gunstig voor de voortplanting.

Sommige landen wachten niet af. Hongarije experimenteert met woontoelages voor gezinnen om te voorkomen dat ze afzien van meer kinderen. In Duitsland luidt de roep van links: 'Ein Kinderwunsch darf nicht am Geldbeutel scheitern'. Maar, schrijft Latten, in Nederland blijft het stil.

Lees ook 'We denken in Nederland over van alles na, maar niet over de bevolkingsgroei. Onbegrijpelijk'

Het aantal inwoners van Nederland groeit snel, zegt Jan Latten bij zijn afscheid van het Centraal Bureau voor de Statistiek, maar niemand denkt goed na over het bevolkingsvraagstuk. Frappant, vindt hij. 'Niets doen is geen optie.

# data[].attributes.attachment_link.title
De krappe woningmarkt werkt bij millennials als anticonceptie

# data[].attributes.attachment_link.description
Hoogleraar Jan Latten (sociale demografie) schrijft in een column op het online platform Stadszaken dat hij hetzelfde ziet gebeuren in de Verenigde Staten. Ook daar daalde het aantal geboorten vanaf de recessie in 2008. De meeste onderzoekers verwachtten met de economische opleving een stijging van het kindertal.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Net als vele andere millennials lukt het de 28-jarige Grietje Dijkstra niet om een huis te kopen. En dat ondanks een succesvol afgeronde studie, een vaste aanstelling en een prima salaris, vertelt ze in Stand van Nederland: Generatie Next.

Vijf jaar nadat ze is begonnen met werken, woont Grietje nog steeds samen met een vriendin in een huurhuis. Daarvoor betalen zij 1300 euro exclusief, wat neerkomt op zo'n 1550 euro inclusief. "Met best wat ruimte, maar dat komt omdat we met zijn tweeën wonen", vertelt ze. Het is een symptoom van de oververhitte woningmarkt, waar de prijzen voor een koopwoning blijven stijgen. Afgelopen april met maar liefst 11,5 procent: de hoogste stijging in twintig jaar.

Gelijk gebleven

Het schreeuwende woningtekort zou de grote boosdoener zijn. Als er iets was waar de politieke partijen het tijdens de afgelopen verkiezingscampagne over eens waren, was het wel de noodzaak om te 'bouwen, bouwen, bouwen'.

Maar dat tekort aan huizen is volgens Peter Hein van Mulligen, hoofdeconoom van het CBS, niet de belangrijkste oorzaak van de prijzenstijging."De afgelopen jaren is de verhouding tussen het aantal beschikbare woningen en de bevolking weinig veranderd, terwijl de huizenprijzen wel zijn gestegen."

Vermogen

De verklaring moet worden gezocht in het eigen vermogen. Dat is, mede dankzij die stijgende huizenprijzen, enorm gestegen. Daardoor kan er meer betaald worden voor een woning. Vooral senioren hebben de afgelopen periode hun hypotheek afbetaald en daardoor een behoorlijk vermogen op kunnen bouwen. "Daarvan geven veel mensen hun kinderen een steuntje op de woningmarkt, zodat ze een huis kunnen kopen."

Wie als starter een woning wil kopen, moet dus van rijke huize komen. Zonder financiële gift of een extra inkomen, is een eigen huis nagenoeg onbetaalbaar. Laat staan als je ook nog je studieschuld moet afbetalen, zoals Grietje. "Heel hoopvol is het niet."
Millennials kunnen nauwelijks een huis kopen, hoe komt dat? In Stand van Nederland: Generatie Next onderzoekt Raquel Schilder de oververhitte huizenmarkt. Wat moet er gebeuren om ervoor te zorgen dat de nieuwe generatie straks een eigen huis kan aanschaffen? Je ziet het aankomende donderdag om 22:10 op NPO2. Oude afleveringen kijk je hier terug.
Door: Thom Edinger

U heeft niet de juiste cookie settings om een reactie te plaatsen. Klik hier om uw instellingen te wijzigen

# data[].attributes.attachment_link.title
Waarom kunnen millennials geen huis kopen? 'Niet heel hoopvol'

# data[].attributes.attachment_link.description
Net als vele andere millennials lukt het de 28-jarige Grietje Dijkstra niet om een huis te kopen. En dat ondanks een succesvol afgeronde studie, een vaste aanstelling en een prima salaris, vertelt ze in Stand van Nederland: Generatie Next. Vijf jaar nadat ze is begonnen met werken, woont Grietje nog steeds samen met een vriendin in een huurhuis.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Vorig jaar tijdens kerst vertelde een van mijn nichtjes dat ze van De Pijp in Amsterdam naar Rotterdam was verhuisd. Haar koophuis, gekocht tijdens het dieptepunt van de crisis, verhuurde ze.

Ik viel bijna van mijn stoel af van verbazing. Want bij buy-to-letters heb ik altijd een wat oudere persoon voor ogen met een goed gevulde bankrekening. Maar wat blijkt? Mijn nichtje, halverwege de 30, is niet uniek.

Veel verhuurders zijn dertigers

Vooral dertigers en veertigers blijken huizen te kopen om ze vervolgens te verhuren. Onderzoek van het CBS laat zien dat zij in 2016 goed waren voor maar liefst 44 procent van alle buy-to-letaankopen. Het is opvallend dat ook dertigers naar verhouding vrij actief zijn op de buy-to-letmarkt. Want we hebben het hier over millennials, geboren in de jaren '80.

Het is een groep waarvan iedereen denkt dat zij slechter af zijn dan voorgaande generaties. Een groep die vaker te maken heeft met studieschulden en tijdelijke arbeidscontracten. Een groep waarvan het CBS heeft laten zien dat zij de stap naar een eerste koophuis en andere belangrijke mijlpalen pas op latere leeftijd bereiken dan de generatie van 10 jaar eerder.

Grote verschillen in inkomen

De ene millennial is de andere dus niet. Zo klopt het dat 25- tot 35-jarigen steeds minder vaak in een koophuis wonen. Maar er zijn grote verschillen naar inkomen. Vooral millennials met een laag of een middeninkomen wonen veel minder vaak in een koophuis en veel vaker in een huurwoning.

Onder millennials met een hoger inkomen is het eigenwoningbezit juist veel minder hard gedaald. Sterker nog: tussen 2015 en 2018 was het eigenwoningbezit nagenoeg stabiel. Het gaat hier om een grote groep millennials. Want bijna 43 procent van alle zelfstandig wonende 25- tot 35-jarigen had in 2018 een hoger inkomen.

Scheer jongeren niet over een kam

Recentelijk constateerde de SER een steeds scherper wordende maatschappelijke scheidslijn tussen jongvolwassenen met meer en met minder kansen. Ook op de woningmarkt is sprake van een duidelijke tweedeling.

Vooral millennials met een laag of een middeninkomen staan op 1-0 achterstand, zeker op de koopwoningmarkt. In de maatschappelijke discussie over de kansen van jongvolwassenen op de woningmarkt, is het kortom te simpel om alle jongvolwassen over één kam te scheren.

Want een aanzienlijk deel van de jongvolwassen, waaronder mijn nichtje, lijkt prima in staat hun eigen boontjes te doppen en een klein aantal van hen ziet zelfs kans om een (mogelijk goed gevulde) boterham te verdienen aan deze door krapte geteisterde woningmarkt.

# data[].attributes.attachment_link.title
De rijke millennial verhuurt aan zijn arme leeftijdsgenoot

# data[].attributes.attachment_link.description
Vorig jaar tijdens kerst vertelde een van mijn nichtjes dat ze van De Pijp in Amsterdam naar Rotterdam was verhuisd. Haar koophuis, gekocht tijdens het dieptepunt van de crisis, verhuurde ze. Ik viel bijna van mijn stoel af van verbazing. Want bij buy-to-letters heb ik altijd een wat oudere persoon voor ogen met een goed gevulde bankrekening.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Voormalig GTST-actrice Eva Smid (36) is dakloos. Op internet is ze een geldinzameling gestart met als doel een huis voor haarzelf en dochtertjes Nine (3) en Lou (7 maanden) te kunnen betalen. 'Dat was best een hele stap om te zetten,' vertelt Eva aan Story.

Onderdak

'Ik was bang dat mensen zouden denken: hoe durf je dat te vragen? Maar aan de andere kant: je hebt geen idee in welke bochten ik me elke keer moet wringen om voor onderdak voor mijn kinderen te zorgen. En de jongste is nog maar een baby! Ik val eigenlijk steeds tussen wal en schip. Ik sta al veertien jaar ingeschreven voor een sociale huurwoning in Amsterdam, maar ik krijg ondanks twee jonge kinderen geen urgentie. Door allerlei gedoe heb ik het adres van mijn vader in Groningen als postadres moeten gebruiken. Daardoor heb ik nu die urgentie weer niet, dat zit allemaal heel ingewikkeld in elkaar. Ik weet het echt even niet meer. Ik heb alles geprobeerd.'

Door: Matthijs Albers | Beeld: Brunopress
Lees het hele verhaal in Story. Dit artikel komt uit Story. Editie 09 ligt nu in de winkel of lees het artikel via Magazine.nl Wil je op de hoogte blijven van al het royalty nieuws? Volg dan de Story Royalty Facebookpagina!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de Story-nieuwsbrief.

# data[].attributes.attachment_link.title
Actrice Eva Smid is dakloos: 'Ik weet het echt even niet meer'

# data[].attributes.attachment_link.description
Elke dag moet Eva Smid zich weer afvragen waar ze met haar twee jonge kinderen moet overnachten. Sinds de breuk met haar vriend en de coronacrisis zit ze zonder woning en inkomsten. 'Je hebt geen idee in welke bochten ik me moet wringen.' Voormalig GTST-actrice Eva Smid (36) is dakloos.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mijn naam is Eva Smid en ben mama van Nine ( bijna 4 ) en Lou ( bijna 7 maanden).
Iedereen verdient een plek om te wonen, een vaste plek waar je niet elk half jaar weer weg moet. De afgelopen 18 jaar heb ik op krankzinnig veel plekken gewoond.

Altijd het gevoel te hebben onderweg te zijn.
Het hield me niet tegen om twee hele lieve dochtertjes te krijgen. Ik ben ongelofelijk moe van al dat verhuizen, geen vaste plek hebben en geen vriendjes in de buurt kunnen maken.
Ik wil rust en regelmaat voor de meisjes om vanuit daar de wereld te ontdekken.
Ik ben op en moe voel me een zwerver in eigen land. Ja, ik sta ingeschreven bij woningnet en ook al heel erg lang, toch moet ik ook nog lang wachten. Als zzp'er kan ik niet de gewenste hypotheek krijgen en blijft er niet veel over dan een torenhoge huur te betalen voor telkens tijdelijke oplossingen.
Eigenlijk val ik continue tussen wal en schip en dat is erg frustrerend.

Het is een groot sociaal probleem inmiddels. Niet alleen ik maar met mij duizenden andere werkende mensen zonder woning.

Of mensen die na een scheiding niet apart kunnen gaan wonen, zelfs elke avond op een andere bank slapen bij vrienden. Dit probleem moet een stem krijgen en als we er niet nu iets aan doen wordt dit echt een grote nachtmerrie.

Ik heb mijn droomplek gevonden waar rust, buitenlucht en saamhorigheid is. Waar mijn kinderen kunnen opgroeien en ontdekken en waar we op een bewuste manier kunnen leven en terug kunnen geven. Om deze plek te kunnen realiseren heb ik dit bedrag nodig. Daarvoor wordt land aangekocht en zelf een duurzaam huis gebouwd. Die plek is dan van ons, we hoeven daar niet meer weg. Rustig ademhalen en eindelijk settelen.

Mijn allergrootste wens is om eindelijk een THUIS te hebben voor mijn kinderen en mijzelf.
Dan kunnen we in een zomervakantie kiezen om
met een rugzak op vakantie te gaan ipv altijd zo te leven.
Alle beetjes samen helpen ons aan dit bedrag.

Wij zijn iedereen heel erg dankbaar.

Liefs,

Nine, Lou en Eva

Read more

#1 fundraising platform

More people start fundraisers on GoFundMe than on any other platform. Learn more

GoFundMe Guarantee

In the rare case something isn't right, we will work with you to determine if misuse occurred. Learn more

Expert advice, 24/7

Contact us with your questions and we'll answer, day or night. Learn more

# data[].attributes.attachment_link.title
Help Eva en haar dochtertjes aan een vaste plek, organized by Eva Smid

# data[].attributes.attachment_link.description
Mijn naam is Eva Smid en ben mama van Nine ( bijna 4 ) en Lou ( bijna 7 maanden).Iedereen verdient een plek om te wonen, een vaste plek waar je niet elk half jaar weer weg moet. De afgelopen 18 jaar heb ik op krankzinnig veel plekken gewoond.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Vorige week maakte het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) bekend dat de huizenprijzen in Nederland in mei gemiddeld met dertien procent waren gestegen vergeleken met het jaar ervoor. Het was de grootste maandelijkse stijging in twintig jaar en betekende dat bij elkaar opgeteld woningen maar liefst 61 procentpunten duurder zijn dan ze eind 2015 waren. En dat waren op hun beurt prijzen die al ruim drie keer zo hoog waren als dezelfde woningen begin jaren negentig kostten, toen de huizenzeepbel nog moest beginnen.

De verklaring is al bijna dertig jaar dat er te weinig woningen worden gebouwd. Het is een frame dat politici, bestuurders, academici en journalisten eindeloos herhalen. Als je op nieuwssite LexisNexis 'woningnood' intikt krijg je ruim 26.000 hits. Meer dan 26.000 artikelen die uitleggen dat er een groeiend woningtekort in Nederland bestaat en dat daarom de huizenprijzen wel vier maal over de kop zijn gegaan. Ik snap het wel: het is een verklaring die de schijn van evidentie heeft. Prijzen stijgen nu eenmaal als de vraag groter is dan het aanbod. En daaruit volgt dat je flink moet bijbouwen als je de prijzen naar beneden wil krijgen. Dat is wat de middelbare-schoolboekjes ons leren. Dat is waar we als neoliberale burgers mee zijn opgevoed: vraag en aanbod bepalen de prijs.

Jammer genoeg is het flauwekul. En gelukkig zijn het niet alleen dwarsdenkers als Hans de Geus, Dirk Bezemer en ondergetekende die dat vinden. De afgelopen maanden hebben ook gezaghebbende instituten als het CBS en De Nederlandsche Bank (DNB) vraagtekens geplaatst bij het dominante narratief over waarom de Nederlandse huizenprijzen tot de hoogste van Europa behoren en waarom Nederlandse huishoudens de hoogste woonlasten van Europa hebben. Dat komt namelijk niet door die vermeende schaarste die ons door pers en politiek is aangepraat. Integendeel, de woningnood is zelden zo laag geweest. Volgens het CBS zijn er voor elke honderd woningen 101,2 huishoudens. 'Dat is lager dan het gemiddelde van de afgelopen twintig jaar', twitterde hoofdeconoom Van Mulligen. En volgens DNB is er niets uitzonderlijks aan het huidige woningtekort van pakweg vier procent en bestaat er geen enkele correlatie tussen woningtekort en huizenprijzen. Vlak na de oorlog, toen de tekorten groot waren, waren de prijzen laag. Terwijl vanaf 1995 de prijzen de pan uit zijn gerezen terwijl de tekorten onveranderd laag zijn.

Nederlands vastgoed werd het lievelingetje van de rentenier

De schuldige is de Europese Centrale Bank (ECB). Sinds het uitbreken van de eurocrisis in 2010 heeft de ECB alles uit de kast gehaald om het zwakke, ondergekapitaliseerde en overambitieuze Europese bankwezen na de zeperd op de Amerikaanse hypotheekmarkt van 2008 overeind te houden. Extreem lage rentestanden waardoor banken vrijwel gratis konden lenen gecombineerd met opkoopprogramma's die grootbanken in staat stelden reeds bestaande financiële titels bij de centrale bank in te ruilen voor cash zorgden ervoor dat er op vrijwel alle speculatieve markten (aandelen, onroerend goed, Zwitserse horloges, kunst, classic cars) meer vraag dan aanbod was en de prijzen dus de pan uit rezen. En dan versta ik onder 'speculatie' het kopen van makkelijk verkoopbare objecten met als doel ze duurder te verkopen. In goed Engels: buying cheap, selling dear. De causaliteit is simpel. Door het monetaire beleid van de ECB wordt iedere rentenier ertoe verleid om zijn vastrentende obligaties bij de ECB in te leveren en te vervangen door cash, dat vervolgens op zoek gaat naar andere financiële titels die een hoger rendement beloven en tegelijkertijd makkelijk verkocht kunnen worden.

Nederlands vastgoed, sinds de jaren negentig uitgegroeid tot mondiaal beleggingsproduct, werd daardoor het lievelingetje van de rentenier: niet alleen fijne marktwinsten, ook smakelijke huuropbrengsten. Het verklaart de groeiende aanwezigheid van gigabelegger Blackrock in het Nederlandse woningbouwcorporatielandschap. Verklaart waarom in Amsterdam een kwart van alle transacties contant is. En waarom onze hypotheekschulden en woonlasten zo hoog zijn: wij concurreren met de rijksten ter wereld! Oftewel: we hebben geen woningprobleem maar een financieringsprobleem.

Waarom we dat nooit horen? Bouwen levert projectontwikkelaars, gemeenten, ambitieuze wethouders en banken bakken geld op. Als we de monetaire kraan dichtdraaien gaan de banken failliet en verliezen de boomers hun zwitserlevenpensioen. Dus plempen we het groene hart vol: om fictieve woningnood op te lossen. Welkom in een Nederland waarin banken, bouwers en boomers de dienst uitmaken.

Ewald Engelen is hoogleraar financiële geografie aan de Universiteit van Amsterdam. Meer

# data[].attributes.attachment_link.title
We hebben geen woningprobleem maar een financieringsprobleem

# data[].attributes.attachment_link.description
Vorige week maakte het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) bekend dat de huizenprijzen in Nederland in mei gemiddeld met dertien procent waren gestegen vergeleken met het jaar ervoor. Het was de grootste maandelijkse stijging in twintig jaar en betekende dat bij elkaar opgeteld woningen maar liefst 61 procentpunten duurder zijn dan ze eind 2015 waren.

# data[].attributes.body
When, according to Jennifer, “you can’t do business without being on Facebook or Instagram,” getting kicked off the site makes someone not only feel ostracized but can actually affect their income. Another plus-size influencer I spoke with, Lilith Fury, had many of her images flagged, including some that were sponsored posts. She is no longer able to use the branded content feature on Instagram, which removes her legitimacy as a possible partner for brands and thus decreases the amount of money she can make as an influencer.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
I have heard for months that Instagram had an algorithm that disproportionately flagged images of fatter bodies. This September, my fears were confirmed.

According to Jennifer Allbaugh (performer name Ruby), vice president of the Adult Performers Actors Guild (APAG), a member of the Instagram team did, in fact, confirm that Instagram has an algorithm that detects and flags photos featuring over "60% skin." [ Editor's note: a Facebook Company spokesperson said in a statement: "This is not true. We have proactive AI technology to find content that is likely violating our policies which don't allow for nudity, however there are many signals that are taken into effect. We do not use an algorithm identifying a percentage of skin." Facebook, which owns Instagram, has this policy regarding adult content.]

Although the original intention of the algorithm was to censor images that could possibly be seen as inappropriate, especially to younger audiences, the algorithm has disproportionately and adversely affected larger-bodied Instagram users and influencers.

Let's say a smaller-bodied woman decides to wear a bathing suit that covers up 40% of her skin. Now let's imagine a fat woman decides to wear the same bathing suit. That bathing suit may have slightly more fabric due to the larger size, but that individual's body could have significantly more skin, causing Instagram's algorithm to flag the image even though there is nothing inappropriate about it. Although Instagram likely did not set out to do this, they ended up creating an algorithm that discriminates against fat bodies.

As many major companies are addressing the fact that algorithms have adverse effects with regards to race and gender, I believe it's important to point out that people of size are also affected right now, multiples times a day, on Instagram, by an inherently discriminatory algorithm.

I learned more about Instagram's algorithm at CurvyCon, a "three-day event that brings plus size Brands, Fashionistas, Shopaholics, Bloggers, and YouTubers into one space, to chat curvy, shop curvy and embrace curvy." That's where Carina Shero, a plus-size influencer and lingerie model, asked actress and activist Jameela Jamil how she can stop Instagram from unfairly flagging her images and those of other plus-size influencers.

I followed up with Carina afterward to dive deeper into some of her concerns and learned additional details on how Instagram's policies affected her. Carina said she has been shadowbanned for 2.5 years and is now on her seventh account (but still has 533K followers). According to Wikipedia, shadow banning is "the act of blocking or partially blocking a user or their content from an online community such that it will not be readily apparent to the user that they have been banned."

Other larger-bodied influencers she knows had accounts that were disproportionately censored. That included having accounts deleted, posts deleted, photos removed, images not showing up in hashtags, and difficulty getting verified despite meeting the requirements for receiving a verified badge. Carina said, "The same content can be seen on a fat person and a skinny person, but on a fat person it is deemed pornographic, and on a skinny person it is allowed."

Carina told me that the Adult Performers Actors Guild had recently protested against policies that were continually banning adult performers at Instagram. During the course of that protest, Carina said that members of the union had the opportunity to engage with representatives of Instagram. Through my research, I later discovered this meeting included Instagram's head of public policy Karina Newton, public policy assistant manager Aparajitha Vadlamannati, communications officer Stephanie Otway, and Facebook associate manager of product policy Kim Malfacini.

When, according to Jennifer, "you can't do business without being on Facebook or Instagram," getting kicked off the site makes someone not only feel ostracized but can actually affect their income. Another plus-size influencer I spoke with, Lilith Fury, had many of her images flagged, including some that were sponsored posts. She is no longer able to use the branded content feature on Instagram, which removes her legitimacy as a possible partner for brands and thus decreases the amount of money she can make as an influencer. If I were to share every story about fat people (especially women) whose accounts have been affected, this article would never end.

This algorithm not only affects the emotional well-being and livelihood of the influencers but has large downstream effects.

According to Carina, "as a plus-size person, the only media we have is what we create for ourselves." She's right. When Refinery29 and Getty Images launched their 67% Project in 2017, they acknowledged that although 67% of women are plus-size, they make up "less than 2% of the images we see." Carina described how she received messages from female fans who were on the verge of suicide because they never thought they could see themselves as beautiful until they saw images of her. She also received multiple emails from people's partners saying that Carina's images transformed their partners' self-image, which helped positively change their relationships.

Carina's fear of Instagram's algorithm is that "if people can't show themselves as they really are, and can't live their own self-expressed lives, others will suffer as a result. Having people not being able to be fully expressed is unacceptable. We have the power to shift the way society perceives fat people."

As Jennifer (Ruby) from APAG reflected on her time with Instagram, she mentioned that they have an impossible job, and she feels for them. She detailed how, once the algorithm flags an image, users can appeal so these images get seen by a person. Unfortunately, she said the people who then review those images are not very diverse, which means that there may only be one point of view as to what is acceptable.

She believes that Instagram can increase fairness in their moderation by employing a varied and diverse group of people. She even suggested employing retired adult performers who may have more of a grasp for understanding what should be seen as appropriate and what shouldn't. I suggested that hiring current plus-size influencers as moderators could also be beneficial to the moderation process. The more diverse backgrounds people have who are monitoring accounts, the better. We all have biases, but diversity in moderators allows for those biases to hopefully cancel each other out.

In the meantime, Jennifer suggested that plus-size people who feel they are continually facing discrimination on Instagram should continue to appeal. If they find that Instagram is not taking action, they should submit their information to APAG's Instagram discrimination website. APAG is capturing this information and sending a list of flagged accounts to Instagram so they are aware of these accounts and can possibly assist.

APAG is especially keen and well-positioned to work with Instagram on this because the organization knows this is what the adult industry went through 40 years ago. If Instagram wants to avoid significantly increased government regulation, they need to figure out how to police themselves and protect everyone's free speech at the same time.

Jennifer sounded positive and cooperative when speaking about Instagram. She even mentioned that the Instagram employees and APAG members hugged at the end of the deeply emotional meeting. She realizes Instagram has a challenging road ahead about but wants to help them as much as possible to create an algorithm and a moderation structure where all bodies are valued.

The same goes for The Visible Collective and the many influencers we connect with and support. Collaboration rather than fear is the answer. The more helpful and constructive feedback the fat community can give, the better chance we have of helping Instagram better serve us.
Jessica Richman is the founder and CEO of The Visible Collective. The Visible Collective advises companies on product development, marketing, and new business development to better serve the 71% of customers labeled overweight or obese by the Centers for Disease Control and Prevention.

# data[].attributes.attachment_link.title
This is the impact of Instagram's accidental fat-phobic algorithm

# data[].attributes.attachment_link.description
I have heard for months that Instagram had an algorithm that disproportionately flagged images of fatter bodies. This September, my fears were confirmed. According to Jennifer Allbaugh (performer name Ruby), vice president of the Adult Performers Actors Guild (APAG), a member of the Instagram team did, in fact, confirm that Instagram has an algorithm that detects and flags photos featuring over "60% skin."

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.text
The @AppleCard is such a fucking sexist program. My wife and I filed joint tax returns, live in a community-property state, and have been married for a long time. Yet Apple’s black box algorithm thinks I deserve 20x the credit limit she does. No appeals work.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.original_text
The @AppleCard is such a fucking sexist program. My wife and I filed joint tax returns, live in a community-property state, and have been married for a long time. Yet Apple’s black box algorithm thinks I deserve 20x the credit limit she does. No appeals work.

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
The @AppleCard is such a fucking sexist program. My wife and I filed joint tax returns, live in a community-property state, and have been married for a long time. Yet Apple’s black box algorithm thinks I deserve 20x the credit limit she does. No appeals work.
— DHH (@dhh) November 7, 2019

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props_source.data.text
The @AppleCard is such a fucking sexist program. My wife and I filed joint tax returns, live in a community-property state, and have been married for a long time. Yet Apple’s black box algorithm thinks I deserve 20x the credit limit she does. No appeals work.

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props.original_text
The @AppleCard is such a fucking sexist program. My wife and I filed joint tax returns, live in a community-property state, and have been married for a long time. Yet Apple’s black box algorithm thinks I deserve 20x the credit limit she does. No appeals work.

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props.text
The @AppleCard is such a fucking sexist program. My wife and I filed joint tax returns, live in a community-property state, and have been married for a long time. Yet Apple’s black box algorithm thinks I deserve 20x the credit limit she does. No appeals work.

# data[].attributes.body
Een man en een vrouw vragen beiden de nieuwe digitale Apple Card aan. Zij heeft een hogere kredietscore dan hij, ze zijn getrouwd in gemeenschap van goederen en doen gezamenlijk belastingaangifte. Toch krijgt zij een twintig keer lagere kaartlimiet dan hij.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Denkfouten in het hedendaags ontwerp gefileerd door innovatie-expert (en cabaretier) Jasper van Kuijk. Deze week: beslisalgoritme.

Een man en een vrouw vragen beiden de nieuwe digitale Apple Card aan. Zij heeft een hogere kredietscore dan hij, ze zijn getrouwd in gemeenschap van goederen en doen gezamenlijk belastingaangifte. Toch krijgt zij een twintig keer lagere kaartlimiet dan hij. Toen dit gebeurde bij Jamie Hansson, ging haar man, software-ondernemer David Heinemeier Hansson, los op Twitter. Meer vrouwen bleken vergelijkbare ervaringen te hebben en de financiële toezichthouder van de staat New York stelt nu een onderzoek in.

Merkwaardig genoeg kon Apple's helpdesk niet uitleggen waarom Jamie Hansson een lagere kredietlimiet kreeg. Twee opties: of Apple weet zelf niet hoe het betreffende beslisalgoritme werkt, of Apple wil niet dat klanten dat weten.

Waar fysieke producten aanwijzingen bevatten hoe ze werken, is software vaak een 'black box'. Bij een fiets nodigen bijvoorbeeld de trappers uit om je voeten erop te zetten en het is zichtbaar dat je daarmee het achterwiel in beweging brengt. Bij software daarentegen zijn er geen fysieke componenten waaruit je af kunt leiden hoe het systeem werkt en moet uitleg daarover aan de gebruiker bewust worden ontworpen.

Dat wordt alleen maar relevanter nu steeds meer beslissingen worden geautomatiseerd, bij bedrijven, maar ook bij overheidsorganisaties. Overigens is dat automatiseren iets minder radicaal dan het klinkt. Vroeger voelde het misschien alsof de bankmedewerker de hoogte van je hypotheek bepaalde door een cavia los te laten in zo'n doolhof met drie poortjes aan het eind, maar die had ook gewoon een rekenmodel. De bankmedewerker dus, niet de cavia. Maar een van de gevaren die op de loer ligt als je zo'n rekenmodel automatiseert is dat mensen binnen een organisatie niet meer snappen hoe beslissingen tot stand komen. Het beruchte 'computer says no'.

Computerwetenschappers stellen daarom dat klanten of burgers bij geautomatiseerde beslissingen recht hebben op uitleg. Niet alleen de uitslag moet worden gecommuniceerd, maar ook welke variabelen er zijn meegenomen bij het beoordelen van een sollicitatie, hypotheekaanvraag of uitkeringsaanvraag. Zodat je je ertegen kunt verweren.

En waar dit bij door mensen geprogrammeerde software al van belang is, wordt het bij systemen die draaien op kunstmatige intelligentie (AI) nog veel belangrijker. Want bij zelflerende systemen worden de beslisregels niet voorgeprogrammeerd, maar door het systeem zelf ontwikkeld. Dan is het van groot belang dat het systeem duidelijk uitlegt wat het doet en waarom. Uitlegbare kunstmatige intelligentie wordt dat genoemd.

Vroeger moesten dingen aan de mens duidelijk maken hoe de mens met het ding moest omgaan. Met de opkomst van AI wordt het steeds belangrijker dat dingen uitleggen hoe zij met mensen omgaan.

Al is die uitleg slechts een middel. Een middel om ontspoorde besluitvorming zichtbaar te maken (lezen we mee, afdeling fraudebestrijding van de Belastingdienst?). Het uiteindelijke doel is te voorkomen dat we met onze beslisprocessen bestaande en zelfs nieuwe vooroordelen automatiseren.

Jasper van Kuijk op Twitter: @jaspervankuijk.

# data[].attributes.attachment_link.title
Als het algoritme seksistisch is: leg dat maar eens uit

# data[].attributes.attachment_link.description
Denkfouten in het hedendaags ontwerp gefileerd door innovatie-expert (en cabaretier) Jasper van Kuijk. Deze week: beslisalgoritme. Een man en een vrouw vragen beiden de nieuwe digitale Apple Card aan. Zij heeft een hogere kredietscore dan hij, ze zijn getrouwd in gemeenschap van goederen en doen gezamenlijk belastingaangifte.

# data[].attributes.body
Onzuivere of incomplete trainingsdata is vaak de kern van het probleem
(* Amazon vrouwen benadeeld voor techbanen omdat de trainingsdata voornamelijk mannen bevatte
* Zwarte gevangenen worden ten onrechte hoger ingeschat wb recidivekans
* Immigranten aan de grenzen van Europa worden door omstreden AI leugendetector gescreend om illegale immigranten te weren
* Zoom herkent mannenstemmen eerder/beter dan vrouwenstemmen en geeft ze het woord. Vrouwen verdwijnen gaandeweg de meeting langzaam uit beeld
* Spraakherkenningsoftware herkent witte mannenstemmen beter)

Openheid over hoe het algoritme tot een beslissing komt is cruciaal --> dan kun je ervan leren

Toeslagenaffaire een voorbeeld van algoritme gone wrong

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Stelt u zich een immigrant voor die bij de Hongaarse grens staat en probeert binnen te komen. Hij had er rekening mee gehouden dat hij pittig zou worden ondervraagd. Maar niet dat dit zou gebeuren door een computer die op de kleinste gezichtsuitdrukking let. Trillend mondhoekje? Dat zou weleens kunnen duiden op een leugen. Dan zegt de computer 'nee' en wordt de man naar een hokje gedirigeerd voor extra ondervraging. Een denkbeeldig scenario? Niet echt. Een gloednieuw intelligent controlesysteem moet illegale immigranten kunnen vissen uit de stroom van 700 miljoen mensen die jaarlijks de buitengrenzen van de EU passeren. Ander recent voorbeeld, dichter bij huis: de Nederlandse politie wil met kunstmatige intelligentie (AI) verdachten oppakken vóórdat ze een misdaad plegen. De sciencefiction van Minority Report, waar exact hetzelfde gebeurt, komt zo binnen handbereik. Gegevens zijn er genoeg: beelden van camerasystemen, databases van gestolen auto's, locaties waar vaak overvallen worden gepleegd of informatie over telefoons die criminelen vaak gebruiken. Door al dit soort gegevens te combineren en daar slimme algoritmen op los te laten, hoopt de politie verdacht gedrag er uit te pikken.

Misschien wordt uw volgende sollicitatiebrief wel gelezen door een computer die uw brief razendsnel scant op trefwoorden, taalgebruik en zinslengte. Er komt geen mens aan te pas. De volgende stap is dat het eerste gesprek ook door een computer wordt gehouden, via een chatsessie. Uitzendbureau Randstad noemt dit een van de grote trends in recruitment. Of neem het aanvragen van een krediet. Het Nederlandse bedrijf Advicerobo maakt slimme software die banken kunnen gebruiken om te beoordelen of het verstandig is iemand een krediet te verlenen. Advicerobo kijkt niet alleen naar de betaalgeschiedenis van klanten, maar maakt vooral gebruik van 'niet-financiële data' over het gedrag van potentiële kredietnemers, zoals startende ondernemers. Dat zijn vragenlijsten, maar ook gegevens die afkomstig zijn van de socialemedia-accounts van klanten of van hun zoekgeschiedenis. Hiervoor moeten ze uiteraard wel toestemming geven. In combinatie met andere gegevens stelt de kunstmatige intelligentie van Advicerobo een persoonlijkheidsprofiel op, en op basis daarvan een risicoprofiel. 'We proberen zo inzicht te krijgen in wie iemand is', zegt directeur Diederick van Thiel. 'Kan iemand geld opzijzetten of is hij geneigd om bij het eerste succes gelijk een dure auto te kopen? Heeft iemand te veel zelfvertrouwen of juist te weinig?' Op basis van door de computer opgestelde risicoprofielen rolt er zo een advies uit. In Nederland maakt de Volksbank (onder andere SNS en Regiobank) gebruik van Advicerobo, maar alleen voor de robotanalyse van de vragenlijsten.

Slimme computers

Of het nu gaat over vacatures, kredieten, het vangen van potentiële criminelen of mogelijk illegale grenspassanten: steeds vaker worden belangrijke beslissingen overgelaten aan slimme computers. Dat is niet raar, want die computers zijn dankzij kunstmatige intelligentie bijzonder goed in staat om op basis van een gigantische hoeveelheid gegevens beslissingen te nemen. En dat niet alleen: computers zouden een eind maken aan willekeur. Aan politiemannen met vooroordelen, of aan een douaneambtenaar die nodig moet lunchen en chagrijnig is.

'De modellen die we maken zijn prachtig en elegant. Maar ze kunnen uiteindelijk maar één ding: onverwachte patronen ontdekken in grote hoeveelheden gegevens die ogenschijnlijk geen verband met elkaar houden', zegt Evert Haasdijk, AI-expert bij de zakelijke dienstverlener Deloitte. 'Die systemen zijn zich niet bewust van de context. Laat staan van de impact die een uitspraak kan hebben. Het zijn gewoon rekenregels, meer niet. Een computersysteem maakt geen principieel onderscheid tussen het diagnosticeren van kanker of het tellen van koffiebonen.'

Precies dit vermogen om patronen te ontdekken, komt bij veel zaken van pas die tot voor kort het domein van mensen waren. De computer schat de kans dat u een aanslag wil plegen in op 0,3 procent op basis van uw uiterlijke kenmerken, locatie en zoekgeschiedenis op internet. Of dat u de ideale kandidaat voor die nieuwe baan bent op 61 procent. Dat klinkt heel objectief, maar veel hangt af van de data waarmee je een slim systeem voedt. Als er iets mis is met die gegevens, gaat het ook mis met het uiteindelijke advies waarmee de objectief geachte computer komt.

Briesende Twitterrobot

Misschien wel het duidelijkste, en daarom vaak aangehaalde voorbeeld van hoe het fout kan gaan met kunstmatige intelligentie, is de Twitterrobot van Microsoft. 'Hellooooooo World!' is in maart 2016 het eerste, onschuldige bericht van TayTweets. Achter dit Twitteraccount zit een machine. Met het experiment wil Microsoft kunstmatige intelligentie en geautomatiseerd tekstbegrip testen aan de hand van dagelijkse conversaties. Tay leert van zijn omgeving, zo is het idee, en bouwt aan de hand hiervan een persoonlijkheid op. En leren doet hij. Nog dezelfde dag is de robot getransformeerd tot een briesende, in hoofdletters tikkende complotdenker. 'Bush zat achter 9/11 en Hitler zou het veel beter hebben gedaan dan de aap die we nu hebben. De enige hoop komt van Donald Trump.' In andere tweets zegt Tay dat 'Mexicanen en zwarten kwaadaardige rassen zijn', of dat de Holocaust een verzinsel is. Microsoft ziet zich al snel genoodzaakt Tay offline te halen, al pleiten mensen er direct daarna voor om de tweets voor de eeuwigheid te bewaren, als 'geheugensteuntje voor de gevaren van kunstmatige intelligentie'.

Uiteraard is Tay niet geprogrammeerd om zich als schuimbekkende nazi te gedragen. Nee, Tay is onbedoeld een treffende illustratie van twee bekende (internet)wetten: Godwin en Sturgeon. De wet van Godwin luidt: 'Naarmate onlinediscussies langer worden, nadert de waarschijnlijkheid van een vergelijking met de nazi's of Hitler tot 1.' Als we daar de wet van sciencefictionauteur Theodore Sturgeon aan toevoegen ('90 procent van alles is troep'), dan kom je een aardig eind in de richting van Tay. Met andere woorden: TayTweets is gewoon een spiegel van wat zich in de maatschappij afspeelt, in dit geval Twitter. En kunstmatige intelligentie gedraagt zich wat dat betreft behoorlijk voorspelbaar: als je er rommel instopt, komt er ook rommel uit.

Inmiddels wordt er beter nagedacht over voor AI cruciale gegevens. Maar ook al doen specialisten hun best de systemen te trainen met zo zuiver mogelijke data, nog steeds kan het akelig misgaan. Onder specialisten staat dit hardnekkige probleem bekend onder de term 'bias'. In goed Nederlands: vooringenomenheid. AI-systemen leren door ze te trainen met gegevens. Die gegevens kunnen, onbedoeld, vooroordelen bevatten. Het gevolg is dat die doorsijpelen in de uitkomsten en adviezen van een door AI aangedreven systeem.

Dat hoeft niet erg te zijn: als het Spotify-algoritme met Bløf komt aanzetten terwijl je daar helemaal niet van houdt, is dat hooguit irritant. Maar bij andere beslissingen staat er meer op het spel. Neem de slimme rekruteringsmachine van Amazon. Met behulp van kunstmatige intelligentie wilde het bedrijf, zoals zoveel andere grote werkgevers, de beste sollicitanten uit de grote hoop pikken. Dat zag er allemaal hoopvol uit, totdat de specialisten van Amazon beseften dat er een groot probleem was. De machine legde vrouwen onder op de stapel. De verklaring daarvoor was, achteraf, eenvoudig. De machine was getraind met cv's uit het verleden. En omdat het om ict-banen ging, waren dat merendeels mannen. Het gevolg: het AI-systeem ontwikkelde een duidelijke voorkeur voor mannen en de ongelijkheid die er al was, werd verder versterkt.

Een nog pijnlijker voorbeeld komt ook uit de Verenigde Staten. In verschillende staten wordt gebruikgemaakt van een systeem genaamd Predpol. Dit moet voorspellen waar een misdaad gaat plaatsvinden. Predpol leidde de politie naar plaatsen waar vaak drugs werden gevonden. De gegevens die het systeem daarvoor gebruikte, waren de verslagen van politieagenten die uit zichzelf meer in buurten met minderheden zochten dan in andere buurten. Logischerwijs vond de politie alleen drugs op plaatsen waar werd gezocht. Predpol versterkte dus het politiegedrag dat al bestond, inclusief de raciale vooroordelen. Ook Compas, een ander in de VS gebruikt systeem om te voorspellen of gevangenen weer in de fout zullen gaan, bleek bevoordeeld te zijn. Het voorspelde volgens onderzoekscollectief Propublica ten onrechte dat zwarte gevangen bijna twee keer zoveel kans maken om in herhaalgedrag te vervallen dan witte.

Sociale spiegel

Peter Werkhoven, wetenschappelijk directeur van TNO, kent al dit soort voorbeelden. 'Iedere keer zie je weer dat ze worden veroorzaakt doordat trainingsdata incompleet of incorrect zijn of simpelweg de vooroordelen van mensen weerspiegelen. De AI-systemen zelf hebben geen ingebakken vooroordelen; het zijn de mensen die het ze leren. Trainingsdata zijn voor een groot deel een sociale spiegel van onze samenleving.' Werkhoven noemt nog een voorbeeld van hoe het verkeerd kan gaan: een studie waaruit zou blijken dat een systeem criminelen kan herkennen op basis van een foto van het gezicht. Probleem: de trainingsdata bestonden uit politiefoto's van criminelen en LinkedIn-foto's van niet-criminelen. Vervolgens ging het AI-systeem aan de haal met kenmerken die helemaal niets zeggen over criminaliteit. Glimlach en das? Geen crimineel. Dat leerde de computer immers van de gelikte LinkedIn-kiekjes.

De oplossing ligt volgens Werkhoven in een complete, actuele en objectieve dataset om de systemen te trainen. Maar dat is nog niet zo eenvoudig, omdat vooroordelen vaak onbewust zijn. Werkhoven: 'Het is een hardnekkig probleem, omdat vooroordelen eigen zijn aan mensen en daarmee aan de gegevens die we produceren.' Werkhoven vindt dat de discussie over hoe we AI verantwoordelijk kunnen laten functioneren moet worden opgelost, 'om te voorkomen dat we de kracht ervan onbenut laten en we het kind met het badwater weggooien'. Hij verwijst naar een Voetnoot van Arnon Grunberg waarin hij schreef dat het nog niet zo'n gek idee is om menselijke leiders te vervangen door AI. Erger dan de mens kon het toch niet worden. Maar daarmee ben je er niet, zegt Werkhoven. 'Het begint met heel goed nadenken over je trainingsdata: zijn die schoon, zijn ze compleet, zijn ze waardenvrij? Dat is de kern. En we moeten onze ethische uitgangspunten expliciet en afweegbaar maken voor de systemen.'

Dat het probleem hardnekkig is, beseft ook de Europese politiek. Computerwetenschapper Francesca Rossi, bij IBM verantwoordelijk voor de ethische kant van AI en lid van de expertgroep die de Europese Commissie adviseert over kunstmatige intelligentie, noemt bias 'een van de grote problemen' bij AI. 'Als de trainingsdata niet goed zijn, komt het systeem met verkeerde aanbevelingen. Dat wil je zo veel mogelijk vermijden.' Willen Europese burgers kunstmatige intelligentie gaan vertrouwen, dan moeten we eerst het probleem met bias oplossen, zegt Rossi. En dat niet alleen: systemen moeten ook transparant en uitlegbaar zijn. Makers van AI-software mogen zich wat haar betreft niet verschuilen achter geheimhouding van hun algoritmen. Met 'oplossen' bedoelt Rossi overigens niet dat bias helemaal is uit te bannen: 'Het gaat erom wat we acceptabel vinden. Vergelijk het met nieuwe medicijnen. Die zijn ook niet perfect. Ze kunnen voor een bepaalde groep niet goed werken. Maar we zeggen dan niet dat die medicijnen niet ethisch zijn. We kunnen bias nooit compleet vermijden. Het perfecte AI-systeem bestaat niet.'

Ook AI-expert Haasdijk erkent dat bias nooit helemaal te voorkomen is. 'De vraag is hoe erg dat is. Natuurlijk is het van groot belang om heel goed na te denken over de trainingsgegevens. Maar dan nog kan het misgaan. Laat het gewoon gebeuren en probeer het daarna te herstellen. Als de uitkomst erg afwijkt van wat je verwacht, moet er een alarm afgaan.' Zoals bij een geval als Amazon: als er onder de duizend sollicitanten driehonderd vrouwen zijn, verwacht je dat 30 procent van de aangenomen kandidaten vrouw is. 'Als het minder is, moet je nagaan wat er is gebeurd. De fouten worden er uiteraard niet bewust ingestopt. Maar algoritmen gaan met dingen aan de haal, pikken er dingen uit die je zelf niet ziet.'

Zorgen

Terwijl alle experts hard aan het leren zijn (in de woorden van Werkhoven: 'We zitten in de kinderjaren van AI'), krijgt de burger al vaker te maken met geautomatiseerde beslissingen op basis van gekoppelde databestanden. Tijmen Wisman, als docent verbonden aan de faculteit rechtsgeleerdheid van de Vrije Universiteit in Amsterdam en actief in het Platform Bescherming Burgerrechten, maakt zich daar zorgen over. Hij noemt als voorbeeld het overheidssysteem SyRI (Systeem Risico-Indicatie). Dit is onder meer ontworpen om gemeenten en overheidsinstanties effectiever te laten zoeken naar mensen die uitkeringen of toeslagen misbruiken of belasting ontduiken. Verdachten moeten eerder worden gesignaleerd door diverse databestanden te koppelen en door te spitten.

Veel is onduidelijk over dit systeem, zegt Wisman. Zijn platform deed een beroep op de Wet openbaarheid van bestuur (WOB), waaruit naar voren kwam dat SyRI sinds 2014 is gebruikt in Capelle aan den IJssel en Eindhoven. Later werd duidelijk dat ook in sociaal-economisch zwakke buurten van Rotterdam en Haarlem onderzoek is gedaan met SyRI. Alleen van Capelle zijn inmiddels wat resultaten bekend, via een Duitse journalist van Algorithmwatch, een organisatie die algoritmische processen in kaart wil brengen. Het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid liet in juni aan deze site weten dat bij maar liefst 62 van de 113 onderzochte risicomeldingen in Capelle aan den IJssel geen fraude of andere overtreding is vastgesteld. Wisman: 'Dat zijn nogal wat vals-positieven (een testuitslag die ten onrechte als afwijkend van de norm wordt gezien, red.). Het lastige is: we weten niet precies welke vooroordelen worden gebruikt, omdat de overheid er alles aan doet om de luiken dicht te houden als het gaat om de werking van SyRI. En dat is problematisch, want de rechtsstaat veronderstelt dat je niet zomaar grote groepen er uitpikt en benadeelt. Dat is precies wat SyRI doet: je bent bij voorbaat verdacht als je toevallig in de verkeerde groep zit.' Bijvoorbeeld omdat je in de verkeerde wijk woont.

Het versterkt ongelijkheid, stelt Wisman. 'Er worden modellen gecreëerd op basis van de beschikbare data. Van wat afwijkt van de norm. En daarna worden weer nieuwe modellen gemaakt. Maar het is zeer de vraag wat dit echt zegt. Het probleem is: sommige Nederlanders komen nu eenmaal meer voor in databestanden dan andere. Dat zijn over het algemeen net de mensen die economisch al minder sterk staan. Arbeidsongeschikten bijvoorbeeld. En als dit wordt gekoppeld aan de buurt waar je woont of aan je leeftijd, kun je ineens zomaar onderzocht worden.'

Een voorbeeld daarvan is de Hagenaar die met succes een zaak aanspande tegen het college van burgemeester en wethouders van zijn gemeente. Hij deed dat omdat zijn bijstand was ingetrokken na onderzoek op basis van het risicoprofiel waarin hij viel: alleenstaande mannen van boven de 55. De rechter gaf hem gelijk: de onderzoeksbevindingen vloeiden voort uit verboden discriminatie.

Het is cruciaal om te weten hoe AI tot een oordeel komt, anders kun je zo'n oordeel niet controleren of verantwoorden, zegt Werkhoven. 'We weten nu vaak niet hoe een AI-systeem tot een bepaald besluit is gekomen. Een ander gevaar: dat de redenering achter een advies van een systeem op termijn wel correct is, maar zo complex dat een mens moeite zal hebben haar te begrijpen. Dan wordt vertrouwen op basis van een bewezen trackrecord belangrijk. Als patiënt begrijp je de uitleg van een medisch specialist ook niet altijd, maar vertrouw je op zijn ervaring en staat van dienst.' Ook Van Thiel van Advicerobo hamert op de uitlegbaarheid: 'We moeten kunnen uitleggen hoe we tot een beslissing zijn gekomen.'

Dat gebeurt nog lang niet altijd. Net als Werkhoven denkt ook AI-expert Haasdijk dat er nog veel te winnen is. 'Het hoeft allemaal echt niet geheimzinnig te zijn. Laat gewoon zien welk deel van een foto verantwoordelijk is voor een bepaalde classificatie.' In het geval van 'herken de crimineel' is dat het ontbreken van een stropdas of bijvoorbeeld de doorlopende wenkbrauwen. Haasdijk: 'Burgers hebben het recht om te weten waarom een beslissing zo is uitgevallen. Dat gebeurt nog veel te weinig. En als het al gebeurt, is het vaak te vaag. Je krijgt dan iets als 'we kijken naar een combinatie van datapunten'. Dat klinkt concreet, maar eigenlijk is het gewoon een variant op 'computer says no'.' Een methode is: breng variaties aan. Maak iemand bijvoorbeeld vijf jaar jonger en kijk wat het effect is op een beslissing. Bijvoorbeeld: als u vijf jaar jonger was geweest, had u 30 procent meer kans gehad op een baan. 'Op die manier kun je mensen meer uitleg geven', legt Haasdijk uit. De computer kan nog steeds 'nee' zeggen, maar dan weten we in ieder geval waarom.

# data[].attributes.attachment_link.title
Belangrijke beslissingen worden steeds vaker overgelaten aan slimme computers

# data[].attributes.attachment_link.description
Stelt u zich een immigrant voor die bij de Hongaarse grens staat en probeert binnen te komen. Hij had er rekening mee gehouden dat hij pittig zou worden ondervraagd. Maar niet dat dit zou gebeuren door een computer die op de kleinste gezichtsuitdrukking let. Trillend mondhoekje? Dat zou weleens kunnen duiden op een leugen.

# data[].attributes.body
Volgens haar ligt discriminatie hiermee op de loer. Een van de problemen speelt bijvoorbeeld bij de analyse van gezichtsuitdrukkingen van zwarte gezichten. Deze vertonen minder contrast en zijn dus lastiger te analyseren. Een andere kritiek luidt dat de expressie van emoties als geluk of boosheid cultureel bepaald zijn.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De sollicitatierobot die gesprekken met kandidaten houdt, is bezig aan een opmars. Die zou procedures eerlijker moeten maken en tot betere werving moeten leiden. Is AI echt objectiever dan mensen?

'Als je dromen uitkomen, hoe ziet je leven er dan over twintig jaar uit?' Een cliché van jewelste natuurlijk, maar hé, ik zit dan ook bij een assessment. Dus vooruit, ik doe mijn best, steek van wal en probeer mijn vragensteller te geven wat hij wil.

Als ik zwijg, kijkt Sigmund, want zo heet hij, me lang aan met een licht verbaasde blik. Hij verschiet zelfs letterlijk van kleur. De licht ongemakkelijke stilte vul ik op met wat gelach. Maar dan komt toch nog het antwoord: 'Nou Laurens, wil je horen wat me is opgevallen?' Dat wil ik wel. 'Allereerst valt me op dat je antwoord over het algemeen van langere lengte is. Je komt op me over als iemand die er geen moeite mee heeft zich goed uit te drukken. Voor wat betreft je toon is opgevallen dat optimisme het sterkst aanwezig is. Verder heb ik elementen van de volgende karaktereigenschappen gevonden: op hoofdlijnen gefocust, contactgericht, kritisch, gevoelig, open, integer.'

Het was de laatste vraag. Eerder vroeg Sigmund ook hoe collega's of vrienden me zouden omschrijven. Sigmund is een robot: een transparant wittig hoofd op een sokkel die luistert, praat en is volgestopt met trainingsdata en algoritmen. Onderin zit een camera, maar de gesprekspartner kijkt automatisch naar de ogen die oplichten zodra Sigmund is opgestart.

Voorspellingen

De locatie is een kantoor aan de rand van Amstelveen. Hier huist LTP, het oudste en op één na grootste humanresource-adviesbureau van Nederland. Het instituut, ooit vanuit de Vrije Universiteit in 1927 opgericht door enkele hoogleraren, test jaarlijks vele duizenden mensen om te zien of iemand geschikt is voor een functie.

Die testen worden door mensen afgenomen, maar sinds vorige zomer hebben ze in Amstelveen ook een robot in de gelederen. Samen met onderzoekers van de VU wil LTP onderzoeken in hoeverre kunstmatige intelligentie (AI) kan bijdragen aan een eerlijker selectieproces, legt LTP-directeur en psycholoog Jan Kwint uit: 'We willen wetenschappelijk bewijs voor de aanname dat zo'n algoritme voorspellingen kan doen over succesvol functioneren van mensen.'

Dat bewijs is hard nodig, want de inzet van AI bij sollicitaties is niet onomstreden. De technologie wordt al een aantal jaren gebruikt en is de laatste tijd flink in opmars. Logisch: AI bespaart niet alleen veel tijd, maar kan er in potentie ook voor zorgen dat er betere kandidaten boven komen drijven.

In Nederland is Unilever een voorloper. Het bedrijf gaat er prat op dat tegenwoordig de helft van zijn managers vrouw is. Dankzij kunstmatige intelligentie. Sollicitanten worden niet beoordeeld op hun cv, maar moeten online een aantal games spelen. In die games komen karaktereigenschappen naar voren. Bijvoorbeeld: nieuwsgierig of risicomijdend. Per functie krijgen deze vervolgens een gewicht. Bij een boekhouder wordt bijvoorbeeld het mijden van risico's meer op prijs gesteld, terwijl een journalist gebaat is bij nieuwsgierigheid.

Hetzelfde Unilever maakte voor het vervolgtraject ook gebruik van de software van HireVue. Videogesprekken worden hiermee beoordeeld op inhoud, maar ook op de toonzetting van de antwoorden en op gezichtsuitdrukking van de kandidaat.

HireVue is nu net een van de bedrijven die bedolven is onder kritiek. Omdat het bedrijf niet transparant is over zijn technologie. Maar bovenal vanwege de analyses van gezichtsuitdrukkingen en de toonzetting van de stem.

'Pseudowetenschap', zo verwoordde Meredith Whittaker van het AI Now Institute deze breed gedragen kritiek. 'Het is zeer verontrustend dat er commerciële technologie voorhanden is die beweert er een productieve werknemer uit te kunnen pikken op basis van gezichtsuitdrukkingen en tone of voice.'

Volgens haar ligt discriminatie hiermee op de loer. Een van de problemen speelt bijvoorbeeld bij de analyse van gezichtsuitdrukkingen van zwarte gezichten. Deze vertonen minder contrast en zijn dus lastiger te analyseren. Een andere kritiek luidt dat de expressie van emoties als geluk of boosheid cultureel bepaald zijn.

Kortom, misschien toch niet zo objectief en neutraal als beloofd. Volgens hr-specialist Bas van de Haterd is die kritiek deels terecht. 'Maar je moet oppassen dat je nu AI helemaal bij sollicitaties overboord zet.' Volgens Van de Haterd, die onder andere ministeries adviseert bij de inzet van AI in hun procedures, is er namelijk maar één manier om gelijkheid voor elkaar te krijgen: selecteren op kwaliteit. 'En daar is technologie essentieel voor.' Cv's kunnen wat hem betreft de prullenbak in: 'Weinig is onbetrouwbaarder dan een cv als indicator van toekomstig succes. Een cv zegt alleen wat en hoelang iemand iets heeft gedaan. Niet hoe goed je het deed en onder welke omstandigheden.' Games zoals Unilever die doet zijn een stuk nuttiger: 'Deze laten zien hoe goed iemand in bepaalde taken is.'

Terug naar Amstelveen. Ook hier zijn Jan Kwint en zijn collega Ivo Winkes nog lang niet overtuigd van de betrouwbaarheid van gezichtsuitdrukkingen en de toon van antwoorden van kandidaten. Ze zijn begonnen met het analyseren van de woordkeuze. Het idee is dat de woordkeuze samenhangt met de persoonlijkheid van mensen. Samen met de Vrije Universiteit wordt dat onderzocht.

Spreeksnelheid

Maar ook de controversiëlere potentiële indicatoren wil LTP onderzoeken. Intonatie, spreeksnelheid, hoogte, dynamiek: misschien zegt het wel iets over de persoonlijkheid. En hoe bewegen je wenkbrauwen, je mond? Hoe groot is je pupil en hoe snel bewegen je ogen? Kwint: 'Wij willen naar al deze elementen kijken. Dat maakt ons onderzoek uniek.'

Dat onderzoek duurt nog wel een jaar of drie. Misschien iets langer, door de coronacrisis. Op dit moment krijgt LTP geen kandidaten op kantoor voor een (klassiek) assessment, maar gebeurt alles online. Na een lange dag kregen ze pre-corona ook een kort interview met Sigmund. Die metingen worden vervolgens naast de uitkomsten van de klassieke testen en rollenspelen gelegd.

En al die kritiek dan? Net als Van de Haterd vindt Kwint die terecht: 'Er zit veel naïef optimisme in de markt. Of misschien moet ik wel zeggen: angstaanjagend opportunisme. Dat is eng. Wat wij doen is daar ook een reactie op: onderzoek nou eens eerst goed wat je doet.' Kwint noemt niet alleen de software van HireVue, maar ook bedrijven als l'Oréal en Starbucks die al te enthousiast van start gingen op basis van gegevens van hun eigen werknemers. 'Daar zaten al vooroordelen in. En die ga je dan versterken.'

'De reactie is dan vaak: laten we helemaal stoppen met AI. Nee, juist niet! Natuurlijk gaat er veel mis en zitten er vooroordelen in de trainingsdata. Maar dat is juist reden om door te gaan en meer data te verzamelen.' Bovendien, benadrukt Kwint: het hele punt met de klassieke selectie door mensen is nu net dat deze verre van objectief is.

'AI gedraagt zich niet onverantwoordelijker dan mensen. Als je op een maandagochtend komt solliciteren en je hebt te maken met een chagrijnige recruiter die toevallig ook bij een andere studentenvereniging heeft gezeten, dan hang je.' Hoe begrijpelijk en logisch ook, juist dit menselijke aspect leidt tot veel ongelijkheid. En tot onbenut potentieel.

De eerste schifting wordt al bij de poort gedaan, bijvoorbeeld op basis van cv's. Kwint: 'Wij komen pas aan het einde van het proces. De selectie is dan al gemaakt, dus de kans dat je wat hebt gemist, is groot. Omdat de ideale kandidaat misschien niet de geijkte achtergrond heeft met het juiste dispuut en de buitenlandstage.' Idealiter zou de robotsollicitatie dus vooraan het proces moeten komen, net zoals bij Unilever nu het geval is.

Subjectiviteit

Aan de VU in Amsterdam doet Janneke Oostrom onderzoek naar sollicitatieprocedures en ook naar Sigmund. Ook Oostrom stoort zich eraan dat AI wordt ingezet bij sollicitatieprocedures zonder gedegen onderzoek. 'Misschien dat HireVue veel onderzoek heeft gedaan, maar daarover is weinig bekend. Tot nu toe is er geen sterk verband aangetoond tussen gezichtsexpressie en persoonlijkheid.' Kortom: Oostrom is naar eigen zeggen sceptisch of expressie een goede voorspeller is voor het uiteindelijke functioneren in het werk.

Maar, zegt Oostrom ook: AI heeft veel mogelijkheden omdat de menselijke subjectiviteit eruit wordt gevist: 'Recruiters maken, bewust of onbewust, onderscheid tussen de mensen die ze voor zich hebben. Dat hoeft niet eens verbaal te zijn. Met een robot sluit je dat uit.' Door sollicitatieprocedures objectiever te maken, zullen deze eerlijker zijn en ook een betere voorspelling van het uiteindelijke functioneren opleveren, stelt Oostrom.

De onderzoekers gaan alle aspecten vergelijken, maar Oostrom heeft de hoogste verwachting van de inhoud van gesprekken als voorspeller. 'Als ik ergens op moet inzetten, is dat het.'

Ivo Winkes van LTP denkt dat de robot het sollicitatiegesprek sowieso ooit helemaal gaat overnemen van de mens. En voor de kortere termijn hoopt hij dat de combinatie van gezichtsuitdrukking, woordkeus en intonatie weleens heel nieuwe inzichten kan opleveren, die verder gaan dan de nu nog gebezigde typeringen extraversie, vriendelijkheid, emotionele stabiliteit, ordelijkheid en openheid. Winkes: 'We gaan echt nog veel nieuwe dingen ontdekken.'

Zelf ga ik met een positief gevoel het gesprek uit. Sigmund vond me immers gefocust, contactgericht, kritisch, gevoelig, open en integer. Dat hoor je niet iedere dag. Maar dan komt de deceptie: Sigmund staat erg positief afgesteld. Kwint, lachend: 'Sigmund heeft ook een dark side.'

# data[].attributes.attachment_link.title
De sollicitatierobot moet kandidaten eerlijker beoordelen dan mensen. Lukt dat al?

# data[].attributes.attachment_link.description
De sollicitatierobot die gesprekken met kandidaten houdt, is bezig aan een opmars. Die zou procedures eerlijker moeten maken en tot betere werving moeten leiden. Is AI echt objectiever dan mensen? 'Als je dromen uitkomen, hoe ziet je leven er dan over twintig jaar uit?'

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Google gebruikt ze.

De Belastingdienst gebruikt ze.

Jij gebruikt ze.

Algoritmes.

Je komt de term overal tegen - van kranten tot TED-talks, van verkooppraatjes tot overheidsrapporten.

Maar wat ís een algoritme?

Wat betekent 'algoritme'?

Het woord algoritme komt van de naam van een Perzische wiskundige die in de negende eeuw een boek schreef over het uitvoeren van berekeningen: Mohammed ibn Moesa al-Chwarizmi.

Een behoorlijke baas, want mede door hem zijn we in Europa Arabisch-Indische cijfers (1, 2, 3, 4...) gaan gebruiken in plaats van de Romeinse notering (I, II, III, IV,...). Wel zo handig, want de Romeinen hadden geen nul én geen decimalen.

Al-Chwarizmi's werk werd hier bekend door de Latijnse vertaling van zijn boeken, waarin hij 'Algoritmi' werd genoemd. Eerst werd het woord 'algoritme' alleen nog maar gebruikt voor berekeningen met cijfers, maar vandaag de dag heeft het een bredere betekenis.

En die is?

Een algoritme is niet meer dan: een aantal stappen dat je zet om een bepaald doel te bereiken. Een algoritme heeft dus niet per se te maken met grote bergen data en technologie. Een rekensom is een algoritme, maar het bereiden van een maaltijd is dat ook. Je volgt de stappen in een recept om het doel - eten op tafel - te bereiken.

Een rekensom is een algoritme, maar het bereiden van een maaltijd is dat ook

Ook bij het vinden van een partner kun je een algoritme gebruiken. Stel, je wilt met Tinder een geliefde vinden. Je (1) downloadt de app en (2) maakt een profiel aan. Vervolgens maak je steeds een grotere schifting als je (3) begint te swipen, (4) appt met je matches en (5) afspreekt met personen die leuk genoeg lijken om mee op date te gaan.

Zo wordt de trechter steeds nauwer en floept er uiteindelijk een leuke kandidaat uit. Of je gaat terug naar stap 3 en begint weer met swipen. Toevallig heeft Tinder met technologie te maken, maar je had hetzelfde kunnen doen met ouderwetse contactadvertenties.

Toch denk ik bij algoritmes aan technologie...

Waar worden algoritmes voor gebruikt?

Wiskundige Hannah Fry beschrijft in haar boek Algoritmes aan de macht Lees meer over 'Algoritmes aan de macht'. vier verschillende functies van een algoritme:

Prioriteren (Google beslist welke zoekresultaten bovenaan komen te staan);

Classificeren (een medisch algoritme onderscheidt kankercellen van gewone cellen);

Associëren (OkCupid beveelt je een geschikte partner aan op basis van bepaalde kenmerken);

Filteren (Siri en Alexa filteren het achtergrondgeluid weg voor hun spraakherkenning).

Een algoritme combineert vaak meerdere van deze functies. Een politiealgoritme zoekt naar associaties tussen bepaalde kenmerken en crimineel gedrag, om mensen vervolgens te classificeren als hoog of laag risico.

Ik kan me nog steeds niet zoveel voorstellen bij een algoritme...

De definitie van een algoritme is heel algemeen. Een algoritme kan allerlei vormen aannemen. Het kan, zoals we al zagen, eruitzien als een recept, een staartdeling of iets anders. Maar als we naar moderne algoritmes kijken, dan zijn het vaak (ingewikkelde) formules waar getallen uitrollen - scores, kansen, bedragen.

De methodes om tot die getallen te komen zijn grofweg in twee categorieën op te delen. Machine learning, een tak van kunstmatige intelligentie, laat een algoritme zelf leren. Dat is anders dan de tweede categorie - op regels gebaseerde algoritmes - waar een programmeur een voor een de regels formuleert. Laten we eens naar die tweede categorie kijken.

Elke kandidaat die ze op een datingsite tegenkwam gaf ze scores op 72 verschillende aspecten. Was hij Joods? Hield hij van reizen? En, ietsje lastiger in te schatten, zou hij altijd tenminste negen kilo meer wegen dan zijzelf?

Pas bij 700 punten mailde ze met iemand, bij 900 punten ging ze op een date. Voor Webb werkte het. Haar stappen brachten haar tot haar doel: een wat stevigere, Joodse liefhebber van reizen waar ze uiteindelijk mee trouwde. 1.050 punten had-ie.

Veel van de algoritmes waar je over leest, doen min of meer hetzelfde: ze kennen een score toe aan een mens. Die score staat voor een kans. De kans dat iemand een goede partner is, de kans dat iemand crimineel is of wordt, de kans dat iemand een lening terugbetaalt.

Veel van de algoritmes waar je over leest, kennen een score toe aan een mens

Maar waar Webb zelf een lijstje maakte van criteria en die een score toekende, wordt ook dit proces vaak geautomatiseerd. In databases wordt gekeken welke criteria het best 'succes' voorspellen. Bijvoorbeeld, welke kenmerken in het verleden goed inschatten of iemand crimineel gedrag zou vertonen. De postcode van het woonadres zou een aanwijzing kunnen zijn, omdat in bepaalde buurten meer criminaliteit voorkomt.

Ook zulke scoringsalgoritmes kunnen weer allerlei vormen aannemen. Neem het algoritme dat Tinder Het gebruikte de swipedata van gebruikers. Handig, want die zijn gemakkelijk te standaardiseren: Dat is anders dan Webb, die telkens handmatig moest invullen of iemand wel genoeg van reizen hield.

Tinders methode leek op die van de Elo-rating die bij schaken wordt gebruikt (vernoemd naar de bedenker, de natuurkundige Arpad Elo). De schaakscore hangt af van hoe vaak je wint, maar ook van je tegenstanders. Win je alleen maar van belabberde spelers, dan valt je score alsnog niet zo hoog uit.

Zo werkte het ook bij Tinder: als je vaak naar rechts werd geswipet, dan kreeg je een hogere score. Maar werd je alleen geswipet door mensen die niemand zag zitten, dan kreeg je minder punten. Tinder schotelde je vervolgens vaker mensen voor die gelijksoortige scores hadden.

Intussen, is de Elo-score 'oud nieuws' en gebruikt het bedrijf nieuwe ' cutting-edge technology '. Wat dat precies is, blijft lekker vaag. 'Ons huidige systeem past de potentiële matches die je ziet aan telkens als je profiel wordt geliket of genopet.'

Hoe ziet de code van een algoritme eruit?

Op een computerscherm ziet het er droogjes uit: een programmeur schrijft regel na regel in computertaal op welke stappen er moeten worden gezet onder welke omstandigheden.

Laten we Webbs algoritme eens in 'pseudocode' bekijken. Dat is computercode in - min of meer - gewonemensentaal.

We beginnen met een score van nul.

We gaan nu voor elke variabele kijken of die wel of niet voldoet aan Webbs eisen. We hebben te maken met een als-dancommando (een if-statement): 'Als hij twee kinderen wil, dan gaat zijn score met 96 punten omhoog.' Om dit nog iets te formaliseren, maken we een variabele 'kinderwens', die aangeeft hoeveel kinderen de kandidaat wil.

Zo krijgen we een datingscore van 0 + 96 = 96 als hij twee kinderen wil, en blijft de score anders op nul staan. Je zou voor de overige 71 variabelen iets vergelijkbaars kunnen doen.

Een programmeur zal dit te veel gedoe vinden: je moet voor 72 variabelen namen bedenken en 72 keer twee regels code schrijven. Dat kan efficiënter, met een for loop. Hierbij laat je een teller lopen tot een bepaald getal, in dit geval 72.

Telkens kijk je dus of de kandidaat aan een voorwaarde voldoet. Als dat het geval is, tel je het puntenaantal dat hoort bij die voorwaarde (96 in het geval van de kinderwens) bij de datingscore op. Als dat niet het geval is, verandert de datingscore niet. Na 72 'iteraties' ben je door alle voorwaarden heen en stopt de berekening.

Zulke pseudocode kun je weer omzetten in computercode. Dat is even wat werk, maar op termijn bespaar je er tijd mee: je kunt telkens nieuwe datasets in het programma gooien en gemakkelijk de datingscore berekenen. Met andere woorden, je hebt het proces geautomatiseerd.

Ik lees de laatste tijd veel negatieve dingen over algoritmes. Zijn ze per se slecht?

Absoluut niet. Sterker nog, op veel van de platforms die we gebruiken zijn algoritmes onvermijdelijk, vooral als we grote bergen informatie willen ordenen.

Als ik bijvoorbeeld 'hamer' google, krijg ik meer dan 22 miljoen resultaten. Ik vind het dan prettig dat ik eerst de Wikipediapagina van 'Hamer (gereedschap)' zie en pas veel later het nummer Go Tell It on the Mountain van Fannie Lou Hamer.

Ook kunnen algoritmes mensen in sommige gevallen helpen om betere beslissingen te nemen. Zo maken algoritmes een opmars in de geneeskunde, waar ze worden getest om röntgenfoto's te lezen, om tumoren op te sporen en andere zaken die geautomatiseerd zouden kunnen worden.

Zo worden toegepast om op scans invasieve borstkanker te onderscheiden De methode van neurale netwerken - een vorm van machine learning - is zelflerend en is geïnspireerd op de werking van de hersenen. Het idee is niet dat zo'n algoritme alle knopen gaat doorhakken, maar dat de arts extra hulp krijgt bij het diagnosticeren.

Maar wat is het probleem dan?

Een eerste probleem is privacy. Voor algoritmes worden data gebruikt, vaak data van mensen. Maar willen - zeg - de patiënten die data eigenlijk wel delen? En wat als hun gegevens bij hun zorgverzekeraar terechtkomen?

Er worden - vaak zonder dat we het doorhebben - allerlei data over ons verzameld. Zo zijn er datahandelaren die 'kredietscores' berekenen, cijfers die moeten aangeven hoe betrouwbaar je bent met een lening. Dikke kans dat er ook van jou zo'n score bestaat, want een datahandelaar als Focum zegt scores te hebben voor 10,5 miljoen Nederlanders. Uit onderzoek van De Groene Amsterdammer en Investico bleek dat zulke bedrijven allerhande data gebruiken: je inkomen, je achternaam, je achterstallige betalingen.

Zelfs bleek dat sommige datahandelaren rechtstreeks gegevens ontvangen van incassobureaus. Zo kwamen schuldenaren zonder hun medeweten in een database terecht en kon hun financiële geschiedenis - ook lang nadat ze hun schulden hadden afbetaald - hen blijven achtervolgen. Deze praktijk is overigens illegaal, want je moet worden ingelicht als je data met anderen worden gedeeld.

Een tweede probleem is dat er fouten worden gemaakt. Zo bleken er tussen 2009 en 2010 in het Verenigd Koninkrijk Jawel, zwangere mannen. De code waarmee hun medische behandeling was geregistreerd, was door elkaar gehaald met die van een verloskundige procedure.

Een oud adagium in de statistiek zegt: 'Rommel erin, rommel eruit.' Je kunt nog zo'n glad algoritme bouwen, je hebt er niets aan als de gebruikte gegevens niet deugen.

Je kunt nog zo'n glad algoritme bouwen, je hebt er niets aan als de gebruikte gegevens niet deugen

Het derde probleem is dat algoritmes bevooroordeeld kunnen zijn. Neem predictive policing, waarbij criminaliteit met behulp van algoritmes wordt voorspeld. Amerikaanse cijfers laten een duidelijk verband zien tussen Afro-Amerikaanse arme jongemannen en criminaliteit. Op basis van die algoritmes zul je je als politie richten op de wijken en individuen die voldoen aan dit signalement.

Zo krijg je een selffulfilling prophecy: als je bepaalde mensen vaker aanhoudt, dan komen ze vaker voor in de statistieken. De rijke, witte criminelen zie je immers over het hoofd, want die vallen buiten je werkgebied. Niet vreemd dan, dat je ook in de volgende statistieken een - misschien nog wel sterker - verband ziet tussen huidskleur en criminaliteit.

Dus, moeten we blij zijn met algoritmes?

Als ik bijvoorbeeld naar 'hamers' zoek, laat Google me niet alleen de Wikipediapagina zien, maar ook websites waar ik voor een paar euro een hamer op de kop kan tikken. Dat is omdat Google geld verdient met advertenties en het algoritme daar rekening mee houdt.

Maar stel je nu voor dat het doel van algoritme anders was: het geven van gebalanceerde informatie. Telkens als je een video hebt bekeken met politieke inhoud, wordt je daarna een video aanbevolen met een tegengesteld standpunt. Of dat het doel van YouTube was om jou zo gelukkig mogelijk te maken. Wie weet hielden we dan alleen nog maar kattenfilmpjes over.

Algoritmes zijn slechts een instrument en of we blij met ze moeten zijn, hangt af van wie de beslissingen neemt. Al lijken algoritmes abstract en geautomatiseerd, ze blijven mensenwerk. Dus laten we er vooral bij blijven nadenken.

Op de hoogte blijven van mijn artikelen? Als correspondent Ontcijferen onderzoek ik de getallenwereld. In mijn wekelijkse mail houd ik je op de hoogte van wat ik schrijf, hoor en lees. Een vast onderdeel: #NerdAlert, voor de getallenliefhebbers. Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief

In schreef ik eerder over datingalgoritmes; in Het bestverkochte boek ooit (met deze titel) Lees meer over mijn boek. schreef ik al over algoritmes. Er bestaat overeenkomst tussen de teksten.

Verder lezen?

Aanbevolen voor jou op YouTube: racisme, vrouwenhaat en antisemitisme Het videoplatform waar jij kattenfilmpjes en het doelpunt van de week terugkijkt, is ook verantwoordelijk voor een van de grootste problemen van onze tijd: de verspreiding van haat, leugens en racisme. Hoe meer filmpjes je op YouTube bekijkt, hoe extremer de inhoud die je krijgt voorgeschoteld. Dat blijkt uit onderzoek dat De Correspondent samen met de Volkskrant uitvoerde. Lees Dimitri's verhaal hier terug Dit is de nieuwe internetbubbel: online advertenties Internet zou de heilige graal worden van de reclamemarkt: eindelijk konden adverteerders exact meten wat een campagne opleverde. Maar is dat wel zo? We doken in de wereld van kliks, banners en keywords en ontdekten dat je bijna niet kunt weten wat het effect is van een online advertentie - áls er al een effect is. Deel één van een tweeluik. Lees het verhaal van Jesse en Maurits hier terug

# data[].attributes.attachment_link.description
Google gebruikt ze. De Belastingdienst gebruikt ze. Jij gebruikt ze. Algoritmes. Je komt de term overal tegen - van kranten tot TED-talks, van verkooppraatjes tot overheidsrapporten. Maar wat ís een algoritme? Het woord algoritme komt van de naam van een Perzische wiskundige die in de negende eeuw een boek schreef over het uitvoeren van berekeningen: Mohammed ibn Moesa al-Chwarizmi.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
How much science is in your hair-care products? Some beauty companies, especially small ones, simply buy ready-made formulations from contract manufacturers, add an ingredient and fragrance, and put them on the market.

Living Proof takes a more scientific approach. Though the Cambridge, Massachusetts, hair-care company has only about 60 employees, it creates all of its products in-house, many based on patented, proprietary materials invented in its labs. "Instead of trying to improve an off-the-shelf formulation, we think about the end result we want the consumer to have, and we reverse-engineer a formula that will deliver those benefits," says Living Proof's vice president of product development, Ron McLaughlin.

The company was founded in 2005 by two MIT biomedical professors ( among others) to use science to address common beauty challenges. Today, Living Proof sells 42 shampoos, conditioners, styling creams/sprays, and specialty treatments in 32 countries. It keeps its processes confidential, but recently let MIT Technology Review visit its labs to learn how it invents new technologies and creates its products.

Living Proof's discovery lab scientists use long locks of human hair, known as tresses, to evaluate raw materials and compare their performance to those of competing brands.

Identifying unmet needs
Living Proof typically launches a new product every three months. The company's scientists and marketers derive ideas from a number of sources, including trade shows, hair stylists, and consumer feedback. Once a product concept is approved, Living Proof usually creates and releases it within 14 months.
Proprietary technology
Most Living Proof products incorporate one of the company's three proprietary molecules: OFPMA, PBAE, and ETAS. OFPMA stands for octafluoropentyl methacrylate, a material that the company calls its "healthy hair molecule" because it helps reduce surface energy on hair and protects it from moisture and friction, thus decreasing frizz and oil. PBAE is short for poly beta-amino ester, a polymer that Living Proof has dubbed its "volumizing molecule" because it deposits microscopic "dots" onto hair strands that make hair look and feel thicker. ETAS, Living Proof's "volumizing and texturizing molecules," are expandable, textured aero-spheres-tiny, air-filled spheres that are sprayed onto hair to create volume and texture. Living Proof has patents on OFPMA and PBAE and has applied for a patent for ETAS.

Living Proof's product development lab contains dozens of materials that its chemists use to formulate new products.

The discovery lab
Living Proof has three labs in its headquarters. It conceives most of its proprietary ingredients in a "discovery lab," where it conducts fundamental research. The company likes to adopt molecules that have never been used in beauty products before. For example, the technology underlying PBAE was invented in the lab of MIT professor and Living Proof cofounder Robert Langer to transfer foreign DNA to host cells for gene therapy. After Living Proof found ways to apply the technology to hair, it decided to license the chemistry from MIT and use it to create a styling polymer of the same name.

To spur innovation, Living Proof intentionally hires scientists who have worked in diverse fields outside the beauty industry-such as cancer research and pharmaceuticals. It employs analytical chemists, biologists, biomedical engineers, chemical engineers, pharmacists, and polymer scientists. The company also meets regularly with Langer and its other MIT cofounder, Daniel Anderson, to share data and map its strategy.

A tableau of most of the ingredients used in Living Proof's Perfect Hair Day Dry Shampoo, which was released in 2015.

A Living Proof in-house stylist applies the company's dry shampoo to a model in the company's test salon.

Concocting product recipes
While Living Proof's discovery lab scientists hunt novel technologies, the company's formulation chemists use existing materials to develop new products. The formulas, which generally take two to four months to design, are a mix of proprietary molecules and off-the-shelf ingredients, including surfactants for making shampoos and emulsifiers for making creams.

For example, Living Proof's dry shampoo spray contains four powders that absorb oil and sweat, two powders that prevent the formula from settling and packing into the bottom of the product's canister, three types of fragrance, a chemical that neutralizes odors, alcohol to keep the formula liquid, and OFPMA. Most of those materials are widely available, but the addition of OFPMA makes the product unique because it enables the powders to fall out of a user's hair after spraying-and thus remove oil and sweat without water-instead of clumping onto strands and causing further buildup.

Inside Living Proof's analytical lab, where the company conducts its quality assurance tests.

The test salon
Though Living Proof's chemists devise their formulations inside a lab, the company tests them on real people as soon as the mixtures are deemed safe for human exposure. These experiments can take place in the company's office, in partner stylists' salons, or in consumers' homes. Living Proof's headquarters include a small test salon, where two stylists try out upcoming products on people plucked from a database of 3,000 volunteers. The company estimates that 40 to 50 people participate in these trials in an average week. Living Proof's scientists assess the test salon results using a grading scale and consider consumer and stylist comments when they finalize their formulations.
Stability and quality analysis
After Living Proof formulates a new product, it subjects it to three months of stability testing during which the mixture is frozen, thawed, and heated to 45 °C (113 °F) to ensure it can withstand extreme temperatures. Living Proof also tracks product quality during manufacturing, which is handled by outside companies located in Massachusetts, New Jersey, and New York. Though these contractors employ their own testers, Living Proof requires them to send it samples of the top and bottom portions of each product batch. (Batches typically run 4,000 to 6,000 kilograms, which is large enough to make 50,000 bottles of shampoo.)

Living Proof uses a rotator to invert product samples, extract the active materials, and verify that their dosages are accurate.

Manufacturing samples go to Living Proof's analytical lab, where scientists examine the molecular weight, purity, and stability of individual components to make sure the batch has been mixed correctly. These evaluations can catch mistakes, such as too much air in the formulation, an incorrect level of active ingredients, or contamination from a previous batch. If the error is minor, the batch can be reworked; if it's major, the batch gets discarded.

Living Proof uses this spectrophotometer, which has an infrared beam splitter inside, to quickly analyze samples.

Living Proof conducts these tests using techniques and instruments common in pharmaceutical development, such as high-performance liquid chromatography systems and infrared spectrophotometers. The scientist in charge of Living Proof's analytical lab was formerly a process chemist at the pharmaceutical company Merck.
Proof tests
All personal care companies do market research, develop new materials, and engage in quality testing to some degree. What sets Living Proof apart is its advanced biotechnology and materials science. Since this R&D isn't visible or easily comprehensible to consumers, the company constructs "proof tests" to demonstrate its products' characteristics. These tests might use a fluorescence microscope to show sebum (oil) on hair fibers or a scanning electron microscope to visualize surface damage to hair. Living Proof places these images on store posters and its website to illustrate how its products work.

Living Proof took these fluorescent images to show how its dry shampoo absorbs and removes sebum from dirty hair.

# data[].attributes.attachment_link.title
The Science Behind Your Volumizing Shampoo

# data[].attributes.attachment_link.description
How much science is in your hair-care products? Some beauty companies, especially small ones, simply buy ready-made formulations from contract manufacturers, add an ingredient and fragrance, and put them on the market. Living Proof takes a more scientific approach. Though the Cambridge, Massachusetts, hair-care company has only about 60 employees, it creates all of its products...

# data[].attributes.attachment_link.description
Based on your hair type and routine we will create the perfect combination of products that will transform your hair to the days before shampoos, heat tools, and dyes took root.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
How often should you wash your hair? Credit... Getty Images

This article is part of a series aimed at helping you navigate life's opportunities and challenges. What else should we write about? Contact us: smarterliving@nytimes.com.
We are well trained to lather, rinse and repeat. But chances are you're washing your hair far too often.

Instead of the traditional shampoo-and-conditioner routine, many experts say we should be co-washing more - short for conditioner-only washing - embracing a little grease and letting our hair's natural oils do their job.

"Your hair needs to produce natural oils," said Juliette Dallas-Feeney, senior social media manager and beauty influencer at Birchbox, the online beauty subscription service. "If you wash it too much, you can strip your hair of them. And if you don't wash your hair enough, it can do the same thing because of product buildup. Your scalp can get yucky and gross."

Ms. Dallas-Feeney, who has short blond hair, has gone 10 days without washing her hair, albeit with some help from dry shampoo. She typically uses shampoo once to twice a week.

"I do a deep clean when I do wash my hair and really massage it into my scalp, and I'm careful not to get the shampoo on my ends," she said. "Then I rinse it out and apply conditioner from my roots to my tips. When I'm shampooing, I'm just focused on scalp cleaning."

Not everyone can cut back so thoroughly. Training your hair to need less frequent washing depends on the texture of your hair. For women with thinner hair or those who work out regularly, Ms. Dallas-Feeney said, "dry shampoo is your best friend."

"It's a process of transition," she said and recommended taking it one day at a time. "It's going to feel weird at first."

We consulted some hair pros for further hair-washing intel.

Jeff Chastain, a hairstylist in New York City, recommends that women get their shampooing down to once or twice a week. Less washing, he said, means stronger and longer hair.

And women with curls need not wash their hair as often as others.

"I tell people with curly hair to use conditioner only, give it a good scrub on the head and then pull the conditioner through to the ends and rinse it out," Mr. Chastain said.

Straight hair tends to get greasier more quickly because the oils can travel more quickly down the hair, Mr. Chastain said. If you can stand it, he said, try wetting your hair only every other day and use a dry shampoo.

On Day 2 or 3 of no washing, Mr. Chastain suggests pulling your hair back into a ponytail or other updo.

"Use hair spray to work with the shine you're getting from the grease," he said. "Work with it, not against it. Sleek it back using just a little bit of serum or hair spray and rock an updo for a day or two."

Mr. Chastain tells men to use shampoo only once a week and to scrub their hair with conditioner on the other days. The conditioner has mild cleansing properties that help remove buildup with minimal damage to hair, he said.

"Guys want touchable hair," he said. "They don't want it to look like there's anything in there." The shampoo-conditioner regimen he suggests won't take out the oil, so the hair isn't puffy and unmanageable. Shampooing without conditioner isn't ideal, he said, because it leaves the hair "really dry and really big."

Nikki Walton, founder of curlynikki.com, a natural-hair blog for black women and author of "Better Than Good Hair: The Curly Girl Guide to Healthy, Gorgeous Natural Hair!" (Amistad), has highly textured hair with corkscrew curls throughout. She washes her hair every two weeks with conditioner and once a month with a clarifying shampoo.

"Your hair is like a fine sweater," she said. "The more you wash it, the more it wears and tears. Your individual hair strands swell and contract, so you're damaging your hair every time you wet it. You can't avoid that."

Women with looser curls can wash their hair a couple of times a week with just a conditioner or milder shampoo, Ms. Walton said.

Women with textured hair, including black women and curly girls, will opt to just co-wash several times a week and shampoo once every few weeks or once a month, she said. "Many curly girls stay clear of shampoo as much as possible because dry equals more frizz."

Ms. Walton recommends using a color applicator bottle and diluting shampoo with warm water. That way it can be directly applied to the scalp. Massage with your finger pads because, she said, "you don't want to scratch it."

It's perhaps counterintuitive that Michael Gordon, the founder and former president of Bumble and bumble, would call himself Mr. Anti-Shampoo. But Mr. Gordon now leads the creative studio Hairstory, where he introduced a line of detergent-free hair products that allow for less washing.

"It used to be that Americans, among other people, washed their hair a lot," he said. But overwashing can backfire.

"If you wash your hair with detergent, it encourages your hair to get greasy, and then you have to wash it again," Mr. Gordon said. "If you don't bombard it with detergent in the first place, you're fine. After three weeks or so of not washing your hair every three or four days, you won't have to wash so often."

The history of hair-washing, he said, has taken many twists and turns. A hundred years ago, washing was typically a weekly experience. By the 1960s, Mr. Gordon noted, many women didn't do their hair themselves but had it "done" and preserved. Only in recent years was washing every day thought to be the thing to do.

"I certainly did it for a long time," he said. "Things change."

And younger people are turning on to the anti-shampoo movement.

"The less they have to do, the better they like it, and I think they get the sustainability aspect of that," Mr. Gordon said. "If we don't have to wash our hair every day, then we're wasting less water."

# data[].attributes.attachment_link.title
How often should you really wash your hair? (Published 2016)

# data[].attributes.attachment_link.description
This article is part of a series aimed at helping you navigate life's opportunities and challenges. What else should we write about? Contact us: smarterliving@nytimes.com. We are well trained to lather, rinse and repeat. But chances are you're washing your hair far too often.

# data[].attributes.body
Algorithm Shame: The Feeling of Being Seen by the Algorithm

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Often, the algorithm is wrong.

The algorithm thinks that I want to listen to the Hamilton soundtrack. The algorithm thinks that I want to see every movie Katherine Heigl ever made. The algorithm thinks that I want to read the wedding announcements of strangers and the columns of Thomas Friedman. The algorithm thinks that I want to laugh at the illegible jokes of friends of friends, or seethe along with their outrage. The algorithm thinks that I should be buying gladiator sandals and rose-quartz tchotchkes. It believes me to be a deep aficionado of tattoos, of strange babies, of ceramics. The algorithm wants me to date 33-year-old lawyers who went to Penn. It wants me to reconnect with Ashley and Katie and Emily and Mike. It wants me to toss off an expertly contoured cheekbone. It wants me to care a great deal more about domesticated animals than I currently do.

This isn't me ... right? I don't want any of these things ... do I? The unsettling thing is that the algorithm knows me, has studied me clinically. At my cheapest and at my most desiring, my most grasping, my most idealistic. The algorithm knows where I live. It knows the embarrassing secrets: that I don't actually hate the music of Taylor Swift as much as I say I do; that I am fascinated by and intimidated by the streetwear moment; that I have watched When Harry Met Sally more times than I will admit here in public - but the algorithm can't be fibbed to. The algorithm is my mother and my undermining friend and my id and my boss and my guide and my enemy who read my diary. The algorithm looks me in the eyes and sees what makes me me, the deep weirdnesses in my soul and my clicks, my lingering late-night scrolls, and the searches too urgent for a private tab. It does all that, and then it dismisses me as just another chick in her 30s: "Check out this ikat tile, you'll love it."

Algorithm shame: an emotion that has become as impossible to escape as the internet itself. It is the feeling of being pigeonholed, of being only partially but inescapably recognized, but - and here's where the shame comes in - with almost no one to blame but yourself. The algorithm is simply following your lead. The algorithm flattens quality, confusing categorical equivalence for similar merit; it can't tell the difference between When Harry Met Sally and The Ugly Truth. (In the algorithm's defense, neither can studio executives, apparently - although maybe they're largely human manifestations of the Algorithm.) Every day, with every unappealing list of supposed comedies starring a supposed strong female lead, you are hoisted by your own petard. The algorithm knows I had to Google that idiom before I used it; how will it shame me for that later?

"The" algorithm? an engineer might be thinking. In practice, yes, there is only one algorithm, the algorithm, which is, as I think of it, a hydra-headed beast that stalks you all the way across the internet, no matter how many precious Silicon Valley valuations have been created by the specialness of a particular algorithm's distinction from its competitors. (Besides, given how much of our data is shared across social networks and browser history, I'm not so sure my streamlining of it all into one algorithm is all that wrong, anyway.)

I am not the only one unsettled by algorithm shame. "TFW the algorithm has given up on you," tweeted Taffy Brodesser-Akner, alongside a photo of a garish floral caftan that had been advertised to her. "It's like the algorithm has no idea what the narcissism of small differences means," wrote Emily Gould in reply to a tweet about how the Who to Follow queue is a parade of people you don't want to follow. "Holy shit when did I become a sixty year old banker from Darien," tweeted a journalist who will remain unnamed - because he has since apparently become so ashamed of the screengrab of the old-white-guy classic rock that his streaming service was suggesting that he deleted the tweet. I saw these tweets because the algorithm served them to me; the algorithm knows that I am far too interested in the hermetic universe of other magazine journalists' stray personal thoughts.

When I asked friends whether they'd ever felt algorithm shame, they knew what I meant at once. There were tales of diaper ads served to single 32-year-olds; kids' stuff shoved mercilessly at parents ("Boys' underwear is always coming at me, which makes me feel like a perv"). One friend described an early and alarming version of algorithm shame, in which - like a certain number of people who perhaps shared a taste for historical documentaries - her Tivo seemed to conclude that she was a neo-Nazi. Now, in a strange reversal, her Netflix believes her to be, or be in charge of, a child who is very interested in horses. "Sure, I like Degrassi, and I did watch a few episodes of Steven Universe purely for research purposes, but I have never been a horsey girl," she says. "Maybe Netflix knows the real me?"

Instagram is particularly a place for reflecting feminine desires and insecurities back at the user in what can feel like an anxiety-producing way - there are endless inescapable manicure and wedding and body-positivity accounts and engagement-ring photographs on Instagram Discover. Or as one friend wrote to me angrily, "HAVE SEEN KYLIE'S BUTTOCKS NOW 586 WAYS, BUT I FOLLOW NO KARDASHIANS." (She does, she admits, follow some Kardashian adjacents and Gwyneth Paltrow, which may explain it.) The algorithm also declines to cut anyone slack for a little harmless stalking: One friend told me that she had deeply investigated a woman who'd recently started following her ex, only to realize that it was a porn bot. Her feed now seems to think she's a horny 13-year-old. Another was mortified to realize that her current boyfriend's ex was the star of her Instagram Discover. Was this from her own research, or worse, from his tab-keeping while using her phone or computer? Neither option was what she wanted for her relationship. This sort of thing is what makes algorithm shame such an unsteadying, hard-to-ignore emotion. Because, for every incorrect and shallow assessment of your tastes, there is one searing, unsparing glimpse into the depths of your most secret fears and hopes.

I have one friend who recently, and at a relatively advanced age, realized he was interested in men. The algorithms understood this almost before he did. Before he had come out, when it was still something deeply private, his Instagram Discover page began, slowly, to be overtaken by things like beefcake photos of men, and enviable Fire Island retreats. Was it the way he lingered unconsciously over certain things in his feed? Telltale cookies from furtive late-night searches? Algorithm shame, for him, had a far more complicated valence. But now, some months and a coming-out later, he's back to a more quotidian version of the emotion, and complained to me that the algorithm had begun serving him ads for something called Misterb&b - a cheesy gay men's vacation rental service. He might be gay, but he's not THAT kind of gay.

But the algorithm itself can't feel shame at how wrong it got my friend, and that's both its advantage and disadvantage. It is an insistent and tone-deaf sales clerk, one who might just hit on something that's correct every once in a while, but more often just makes the customer want to hide out in the dressing room. It mistakes curiosity for approval, conflates the personal with the generic. But the truth is that we only notice it when it becomes clumsy and picks something wrong. Just as much as we shape it, it shapes us, an endless feedback loop of scrolling and clicking until we can't remember if we're embarrassed or if this, after all, is exactly what we wanted to see.

# data[].attributes.attachment_link.title
The Algorithm Knows Me. So Why Does It Keep Shaming Me?

# data[].attributes.attachment_link.description
Often, the algorithm is wrong. The algorithm thinks that I want to listen to the Hamilton soundtrack. The algorithm thinks that I want to see every movie Katherine Heigl ever made. The algorithm thinks that I want to read the wedding announcements of strangers and the columns of Thomas Friedman.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Well, Actually is a column by Slate's Shannon Palus. She tests health and wellness products to help readers figure out what they should try, what they should skip, and why.

1. What a Year of Testing Fancy Wellness Products Taught Me

2. Yes, You Should Get a SAD Lamp This Winter

3. What Is Hot Yoga For?

4. Are You Kegel-ing Correctly?

I have spent a lot of my life adult life thinking about this tough and meaningful problem: How often am I supposed to wash my hair? I blame this anxiety in large part on the no-shampoo movement, and the steady rise of dry shampoo sales. These two trends are somewhat at odds with each other-"no-poo" efforts are centered around the idea that your body doesn't need so many products, which are sold to us against our own interests, while dry shampoo offers yet another (more expensive) product to sometimes sub in for shampoo. But at the heart of both is the alluring claim that you can do less and look better. The idea that we are collectively lathering too much has seen plenty of mainstream, level-headed endorsements: "Chances are you're washing your hair far too often," the New York Times has warned. "Less is more," said NPR. An article on the Hairpin is titled "how to quit shampoo without becoming disgusting." So: Do you really need to stop suds-ing?

When I tried to quit shampoo per those instructions shortly after that Hairpin piece was published in 2011, I, in fact, became disgusting. I eased in gradually, first switching to baking soda, and then trying to ease off that to just water. The idea with fully forgoing shampoo is that your body somehow knows the right amount of oil to produce, but shampoo is tripping it up, so if you can just lay off commercial chemicals for long enough, nature will take care of everything for you. My hope was that I would go through the period of greasiness, and then emerge beautiful. I had the willpower to earn a physics degree, race in an uncountable number of 5Ks-surely, I thought, even as my scalp itched and my hair became stiff, this journey was doable. After all, most no-shampoo articles will tell you that you have to descend into hair hell before things get better. Things never got better. Instead, my hair remained in a permanent state of looking somehow dirty and dry at once.

So zero shampoo is not the answer for me-or most people. The idea that your hair will naturally rebalance after a period of not washing is "an old wives' tale," noted Joshua Zeichner, the director of cosmetic and clinical research at Mount Sinai Hospital to me via email. Moreover, it's not good for your scalp, which does need to be cleansed now and then to stay healthy. "This no-shampoo movement has been a problem," dermatologist Rebecca Baxt told me. She's seen an uptick of people coming in with dead skin built up on their scalps, which itches and flakes, and ironically looks kind of dry, which can further feed the no-washing cycle. From a doctor's perspective, the scalp skin is what you're really caring for when you wash your hair.

Things never got better. Instead, my hair remained in a permanent state of looking somehow dirty and dry atonce.

After accepting that I did need to wash my hair sometimes, I cycled into what I now identify as the worst of both the too-much-product and not-enough-product worlds: trying to shampoo a minimal but technically bearable amount, which for me is every four days, using fancy shampoos when I did (you don't need to do this, the biggest difference between shampoos is how they smell), and dry shampoo sometimes in between. For me, a painfully long time between shampoos unless I am in the woods, where I do not care, is three to five days. But your mileage will vary incredibly here based on how much oil your scalp produces and how it appears on your hair. Zeichner offered two weeks as an upper amount of time anyone can go between washes. But if you are blessed with a scalp that doesn't protest, and you like the way your hair is behaving, there doesn't seem to be a reason to adhere to that, either.

Even after the failed no-poo experiment, I held out hope that reduced washing could somehow provide benefits with less sacrifice. But trying to wait it out as long as possible between washes made me neurotic and miserable. I was constantly counting the days between hair washes, suffering through a solid day or sometimes two of just-barely-bearable greasiness, all while failing to meaningfully transform my hair in the long run. There might be some truth to the idea that washing and drying your hair regularly can hurt your hair-washing does remove oil, and even air-drying does a slight amount of damage.

But whatever small difference this makes is far outweighed by the fact that I prefer the way clean hair feels on my head. Plus: I have since surmised that the main reason my hair looks dull isn't because shampoo is aggressively stripping out its natural oils. It is because the little scales that compose my hair, called cuticles, are wont to stick up all over the place instead of lying flat. While oil (from my own glands or from a bottle) can help a touch, the real way for me to get healthy-looking hair is to force those scales into a flat position by heat styling the living crap out of it. My dry-looking hair isn't so much an issue of not being oily enough; it's a result of the physical structure my hair naturally has. Trying to fundamentally change that is as maddening as trying to squeeze my size 10 feet into too-small shoes: It doesn't really work, and it doesn't feel good.

The answer to my own personal hair happiness lies in washing my hair almost daily, with dry shampoo serving in true pinches-say, when I am running out the door and feel a little greasy, rather than as a bona fide replacement. But even spendy dry shampoos make my hair rather stiff. That makes sense-dry shampoo is fundamentally starch in a spray can (it absorbs oil kind of like any other starch does). This week, I tried out what seems to be the most sophisticated dry shampoo technology currently known to our kind: Living Proof's Perfect Hair Day Dry Shampoo. The stuff contains a molecule developed by bioengineers (who then went on to found Living Proof) called octafluoropentyl methacrylate. According to MIT Technology Review, the stuff reduces surface tension on hair, thus weakening the attachment of dirt and oil to the hair shaft. Rather than simply masking oil and dirt by absorbing it, it allows it to be brushed right out.

That fancy science claim hasn't been written up and peer reviewed, of course. But based on reviews of the dry shampoo, it seems to pan out at least somewhat. Testers at Allure note that the resulting texture of hair is indeed less coated compared to other dry shampoos, though they found that leaving the stuff in for a full five minutes before brushing out (rather than the recommended 30 seconds) to be most effective. However, when testers at Reviewedtried out the formula, they noted "we had to use quite a bit of it to see grease-reducing impact," and ultimately the stuff felt "like any other dry shampoo."

My own experience was somewhere in the middle: Using the stuff left my hair feeling notably shinier compared to other dry shampoos, but it still absolutely felt like a dry shampoo. For experimentation purposes, I also used it on totally clean hair, just to make sure any texture I was noticing could be attributed to the spray and not to dirt that was already on my hair. Even in this scenario, it left my hair feeling a bit stiff, probably because one of the main ingredients is still starch (even if that proprietary molecule can pull oil-soaked starch out of one's hair, it seems like a tall order for it to get all of it).

While Living Proof's formula is worth trying, it can't replace full-on hair washing any more than other dry shampoos. Through years of experimentation, I have concluded any dry shampoo can buy me personally about six more hours before I actually just want to wash my hair again. And if I start to spin out again about how often I'm shampooing my hair, I'll keep in mind something Baxt told me: "Literally in 20 years I've never seen somebody who washes it too much."

Slate has relationships with various online retailers. If you buy something through our links, Slate may earn an affiliate commission. We update links when possible, but note that deals can expire and all prices are subject to change. All prices were up to date at the time of publication.

# data[].attributes.attachment_link.title
Self-Cleaning Hair Is a Myth. Just Shampoo It.

# data[].attributes.attachment_link.description
Well, Actually is a column by Slate's Shannon Palus. She tests health and wellness products to help readers figure out what they should try, what they should skip, and why. What a Year of Testing Fancy Wellness Products Taught Me Yes, You Should Get a SAD Lamp This Winter What Is Hot Yoga For?

# data[].attributes.headline
Als hij eerder weet dat je zwanger bent dan jij

# data[].attributes.subject
Als hij eerder weet dat je zwanger bent dan jij

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Google knows you're pregnant. Spotify knows your favorite throwback jams.

Is this convenient or creepy? It depends. One minute, you're grateful for the personalized precision of Netflix's recommendations. The next, you're nauseated by the personalized precision of a Facebook ad.

Big data has been around for awhile, but our discomfort with it is relatively recent. The election of Donald Trump punctured many powerful fictions, among them the belief in the beneficence of the tech industry. There is now greater public awareness of how a handful of large companies use technology to monitor and manipulate us.

This awareness is a wonderful thing. But if we want to channel the bad feelings swirling around tech into something more enduring, we need to radicalize the conversation. It's good that more people see a problem where they didn't before. The next step is showing them that the problem is larger than they think.

Big data is not confined to the cluster of companies that we know, somewhat imprecisely, as the tech industry. Rather, it describes a particular way of acquiring and organizing information that is increasingly indispensable to the economy as a whole. When you think about big data, you shouldn't just think about Google and Facebook; you should think about manufacturing and retail and logistics and healthcare.

With digitization, capitalism starts to eat reality itself. It begins to consume moments

Understanding big data, then, is crucial for understanding what capitalism currently is and what it is becoming - and how we might transform it.

Rosa Luxemburg once observed that capitalism grows by consuming anything that isn't capitalist. It eats the world, to adapt Silicon Valley investor Marc Andreessen's famous phrase. Historically, this has often involved literal imperialism: a developed country uses force against an undeveloped one in order to extract raw materials, exploit cheap labor and create markets. With digitization, however, capitalism starts to eat reality itself. It becomes an imperialism of everyday life - it begins to consume moments.

In the classic science-fiction film The Blob, a meteorite lands in a small town carrying an alien amoeba. The amoeba starts expanding, swallowing up people and structures, threatening to envelop the whole town, until the air force swoops in and airlifts it to the Arctic.

Big data will eventually become so big that it devours everything. One way to respond is to try to kill it - to rip out the Blob and dump it in the Arctic. That seems to be what a certain school of technology critics want. Writers such as Franklin Foer denounce digitization as a threat to our essential humanity, while tech industry " refuseniks " warn us about the damaging psychological effects of the technologies they helped create.

This is the path of retreat from the digital, towards the "authentically human" - an idea that's generally associated with reading more books and having more face-to-face conversations.

The other route is to build a better Blob.

'Big data is extractive. It involves extracting data from various "mines", such as Facebook.' Photograph: Jeff Chiu/AP

How to build a better Blob

Data is the new oil, says everyone. The analogy has become something of a cliche, widely deployed in media coverage of the digital economy.

But i t's a useful comparison - more useful, in fact, than people realize. Because thinking of data as a resource like oil helps illuminate not only how it functions, but how we might organize it differently.

Big data is extractive. It involves extracting data from various "mines" - Facebook, say, or a connected piece of industrial equipment. This raw material must then be "refined" into potentially valuable knowledge by combining it with other data and analyzing it.

Extractive industries need to be closely regulated because they generate all sorts of externalities - costs that aren't borne by the company, but are instead passed on to society as a whole. There are certain kinds of resources that we shouldn't be extracting at all, because those costs are far too high, like fossil fuels. There are others that we should only be extracting under very specific conditions, with adequate protections for workers, the environment, and the broader public. And democratic participation is crucial: you shouldn't build a mine in a community that doesn't want it.

These principles offer a framework for governing big data. There are certain kinds of data we shouldn't be extracting. There are certain places where we shouldn't build data mines. And the incredibly complex and opaque process whereby raw data is refined into knowledge needs to be cracked wide open, so we can figure out what further rules are required.

Like any extractive endeavor, big data produces externalities. The extractors reap profits, while the rest of us are left with the personal, social and environmental consequences. These range from the annihilation of privacy to algorithmic racism to a rapidly warming climate. The world's data centers, for instance, put about as much carbon into the atmosphere as air travel.

Society, not industry, should decide how and where resources are extracted. Big data is no different.

The data is ours!

Regulating big data is a good start, but it's far from revolutionary. To democratize big data, we need to change who benefits from its use.

Under the current model, data is owned largely by big companies and used for profit. Under a more democratic model, what would it look like instead?

Again, the oil metaphor is useful. Developing countries have often embraced "resource nationalism", the idea that a state should control the resources found within its borders, not foreign corporations. A famous example is Mexico: in 1938, the president, Lázaro Cárdenas, nationalized the country's oil reserves and expropriated the equipment of foreign-owned oil companies. "The oil is ours!" Mexicans cheered.

Data is no less a form of common property than oil or soil or copper. We make data together, and we make it meaningful together, but its value is currently captured by the companies that own it. We find ourselves in the position of a colonized country, our resources extracted to fill faraway pockets. Wealth that belongs to the many - wealth that could help feed, educate, house and heal people - is used to enrich the few.

The solution is to take up the template of resource nationalism, and nationalize our data reserves. This isn't as abstract as it sounds. It would begin with the recognition that all of the data extracted within a country is the common property of everyone who lives in that country.

Rusted oil barrels on the Alaskan coast. In 1976, the state established a sovereign wealth fund with a share of the rents and royalties collected from oil companies. Photograph: Andrew Burton/Getty Images

Such a move wouldn't necessarily require seizing the extractive apparatus itself. You don't have to nationalize the data centers to nationalize the data. Companies could continue to extract and refine data, but with the crucial distinction that they are doing so for our benefit.

In the oil industry, companies often sign "production sharing agreements" (PSAs) with governments. The government hires the company as a contractor to explore, develop, and produce the oil, but retains ownership of the oil itself. The company bears the cost and risk of the venture, and in exchange receives a portion of the revenue. The rest goes to the government.

The data dividend

Bringing data revenues into public coffers is only the first step, however. We also need to distribute those revenues as widely as possible.

In 1976, Alaska established a sovereign wealth fund with a share of the rents and royalties collected from oil companies drilling on state lands. Since 1982, the fund has paid out an annual dividend to every Alaskan citizen. The exact amount fluctuates with the fund's performance, but in the last few years, it's generally ranged from $1,000 to $2,000.

A data fund that distributes a data dividend would help democratize big data

We could do the same with data. In exchange for permission to extract and refine our data, companies would be required to pay a certain percentage of their data revenue into a sovereign wealth fund. The fund could use that capital to acquire other income-producing assets, as the Alaskan fund has, and pay out an annual dividend to all citizens. If it were generous enough, this dividend could even function as a universal basic income, along the lines of what the social commentator Matt Bruenig has proposed.

A data fund that distributes a data dividend would help democratize big data. It would enable us to collectively benefit from a resource we collectively create. It would transform data from a private asset stockpiled by corporations to make a small number of people rich into a form of social property held in common by everyone who helps create it.

Technology helps set the parameters of possibility. It frames our range of potential futures, but it doesn't select one for us. The potential futures framed by big data have a particularly wide range: they run from the somewhat annoying to the very miserable, from the reasonably humane to the delightfully utopian. Where we land in this grid will come down to who owns the machines, and how they're used - a matter for power, and politics, to decide.

A longer version of this piece appears in the upcoming "Scale" issue of Logic, a magazine about technology. Visit logicmag.io to learn more.

# data[].attributes.attachment_link.title
Big data for the people: it's time to take it back from our tech overlords

# data[].attributes.attachment_link.description
Google knows you're pregnant. Spotify knows your favorite throwback jams. Is this convenient or creepy? It depends. One minute, you're grateful for the personalized precision of Netflix's recommendations. The next, you're nauseated by the personalized precision of a Facebook ad. Big data has been around for awhile, but our discomfort with it is relatively recent.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Its comes as no secret that technology has changed the way that we live our lives. It hasn't only made communication easier, but it has also positively influenced the dating field, sharing, streaming (television shows) education and much more.

But what if I were to tell you that emerging technology has the ability to predict our personalities and essentially know more about you than your friends and family do...Well it does!

Now, in the advancing world of big data, media platforms such as Facebook, Instagram, Twitter and other big companies have the ability to collect information about you. This data is collected through your device, google searches, and things you like and post, that can help to determine " hidden attributes about you that you didn't even know you were sharing information about " according to Jennifer Golbeck TED talk entitled Your Social Media "Likes" Expose More Than You Think .
Data Collection: So How Exactly Does This Work:
Media platforms allow for users to create media accounts where they can provide behavioral, preference, and demographic data about themselves. This data can be collected from the things you post, like, accept or search about through your devices. Big data companies and scientist, then collect this data and build personas about you that can determine your age and gender, what you like and much more.

Essentially, big data companies are creating computer-based personalities based on information collected from your devices, that end up knowing more about you than your family and friends do.

To prove this, I will discuss the 3 ways social media invades your privacy to stay a step ahead of you, your family and your friends.
3 Ways That Social Media Knows You Better Than Your Friends and Family Do:
Social media applications such as Facebook, Twitter and Instagram have the ability to keep up with your friendships. As scary as it sounds, by monitoring your statuses, relationships and activities updates, media applications can predict who your close friends are.

But these media platforms also have the capability of finding the friends you should add to your networks. So how exactly is that done? Unless you pay attention to the terms of agreement when first creating your account, you might have missed the request to access your phone and email contacts. Facebook, according to the Washington Post , specifically request your permission with this as a way to scan your contacts to find similar users on your social media sites.

How often have you logged into Facebook or opened your web browser and seen ads for your favorite band or the power tools that you need to finish your house renovations? Pretty often right. But why?

Media platforms have this really weird ability to track user's behavior and browsing history. By tracking users Facebook, Instagram and Twitter likes, as well as google searches, media platforms and networks are able to generate a general idea of what your interest are.
Knows Your Latest Moves - Where You're Traveling
By using the location services provided by your device, media platforms can know where you are at all times. By using your devices location data, different media platforms can market cafes, stores and even friends that are in your area.
Is this invasion of Privacy Creepy or Harmless?
With this information I know you're probably questioning your usage of media.

By approving your devices and media platforms to have access to specific information, such as your location and visited sites, they can essentially have insight into your daily life routines, friends and your interest. But is this type of data collection and sharing a violation of privacy?

According to the Harvard Law Journal published by Samuel Warren in 1890, each person is entitled to full protection in terms of person and property. With emerging media platforms continuing to appear every day, the idea of privacy invasion by these platforms is becoming more prominent.

With our devices and social media platforms collecting our personal data and using it to determine who we are and what to market to you, we have to begin to question when data collection is crossing the line. Some Americans believe that media platforms use of "spying" on our digital footprint is harmless if it provides a better user experiences. While others believe this type of "digital spying" is absurd and creepy.
What's Your View?
As we can see, the algorithms that are being used in today's social media platforms are being used to created computed-based personalities of its users. How media's usage of digital spying is completely generated by its users.

I have created a below to gather information on how users perceive "digital spying".

Please comment, like, share and take the survey so that we can keep this conversation going!

https://loyola.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_6ui962pth3qkTid

Ciara Wake, Graduate Student
Master of Arts in Emerging Media
Loyola University Maryland

# data[].attributes.attachment_link.title
3 Ways That Social Media Knows You Better Than Your Friends and Family Do

# data[].attributes.attachment_link.description
Its comes as no secret that technology has changed the way that we live our lives. It hasn't only made communication easier, but it has also positively influenced the dating field, sharing, streaming (television shows) education and much more.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Understanding Re-targeting of Ads

I have always wondered how does Instagram know what I am searching about on Google when I am not even signed into Instagram using my Google account. A few days ago, I got a little time to read up on how its done. So I thought I will write a small blog on the same in case there are others like...

# data[].attributes.attachment_link.title
How Does Instagram Show Me Posts Regarding What I Have Searched On Google

# data[].attributes.attachment_link.description
I have always wondered how does Instagram know what I am searching about on Google when I am not even signed into Instagram using my Google account. A few days ago, I got a little time to read up on...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In early quarantine, stripped of our typical distractions, bored by our lockdowns but unable to stop the game of self-comparison, we began to scrutinize one another for sport. I remember getting a text from a friend criticizing someone for documenting their exercise habits on Instagram. Normally she wouldn't have cared, but now the depictions of their outdoorsy life felt tone-deaf. The exchange made me wonder if my posts were the subject of such texts. I shared a beautiful spread of food, only to take it off my Instagram Stories a few hours later, lest it be seen as insensitive to those who were suffering food insecurity. And even as I was having that thought, I knew it wasn't just that I was afraid of causing pain directly but also of appearing unaware that some people were experiencing food insecurity. The whole moment triggered one of the first major pangs of distaste I would have with myself (and my self-presentation) in 2020. It was hardly the last. I'd finally caught an extreme case of self-consciousness that I probably should've had all along but that the rules of engagement on Instagram had given me permission to override.

To post or not to post was a question I found myself asking over and over as 2020 ticked endlessly on - bad news compounding on worse news, in swells that never seemed to subside. After a decade of being the filter for reality, redefining our relationships with our friends, our bodies, our aspirations, and our favorite people, Instagram was suddenly one of the main portals to the rest of the outside world, and it simply wasn't adequate for expressing the range of emotional experiences we were going through.

This year, it seemed like no matter who you are, whatever you posted, you had a high chance of getting it wrong in some way, because many of the values we've come to expect (and enjoy) on Instagram feel incorrect for this moment: Narcissism, flexing, even the forgivable human cry for validation seem crass in the face of so much social discord. Being so flagrantly, publicly self-involved just feels extra-weird and inappropriate right now. There's no way around that. The alternative, using Instagram to constantly blast out political messages (especially if you'd never posted that kind of material before), can also feel disingenuous, however well intentioned. This kind of tension could spell doom for a social network built on projections of pleasure and success.

In the parallel reality of Instagram, this year saw an abundance of apologies, self-immolations, and defections. Demands for justice, action, silence, and space proliferated. Mass grief happened in real time. Some of the platform's popular personas became embroiled in accusations of racist incidents, self-banished for periods of time, and returned only when they could craft the mea culpas they hoped would inoculate them from further criticism. Sometimes the apologies worked, sometimes not. Authenticity-who has it, who fakes it well-has always been one of the intangibles of Instagram. Still, many non-famous regular users I talked to could not deny that, at many points in 2020, it felt better to simply stop posting altogether.

Thor Shannon, a director at David Zwirner gallery in New York, has about 6,000 followers and felt as if he'd reached an inflection point after the death of Justice Ruth Bader Ginsburg. "I went on this last blissful bike ride and arrived where I was going and was met with an onslaught of texts. I had a visceral dread of all the prognosticating I would see on Instagram. I couldn't deal with it," he told me recently. Rather than look at a million somber photos with broken-heart emoji underneath them, he deleted the app from his phone. Now he says he's on it occasionally, but much less than he used to be.

For the first time in years, my friends are calling me to ask where I am.

Some people said they began to pull away from Instagram because the pandemic had made them question whether they wanted to participate in the self-promotion economy at all. Jeff Ihaza, a music editor at Rolling Stone, described to me a feeling of wanting to be "less known" after he spent six months mostly alone. "Not having regular contact with the outside world, for all of its obvious downsides, felt kind of like hitting a reset button," he said. "After a while, I forgot about all of the criticisms I had about myself, which made getting off of Instagram feel imperative. It made me kind of not interested in the idea of personal branding or being a public-facing person."

Ihaza has fewer than 1,000 followers, so he's far from a public persona, though he had once felt the promise of cultivating one and presented a manicured version of himself online. Over the summer, he deleted every post he'd ever made. Ihaza had become disillusioned with the amount of himself he'd given to Instagram over the years. He had an overwhelming desire to really hold on to the things that were his. "I didn't want to exist in a place where you can search someone's name and get an approximation of who they are," he told me. "I began to see that as a really strange thing."

I'd been having similar feelings. In April, I made my account private when I experienced some harassment from a troll. That's when I noticed that most of the accounts that requested to follow me each day were bots. I combed through my followers trying to ascertain how many of them were fake accounts. Too many to purge. Had this always been true? Why had I never bothered to notice this? I deleted hundreds of old posts. Eventually, I archived every single image - itself an exercise in narcissism, as it took me the better part of a week, every evening after dinner. Instagram doesn't make it easy to disappear without deactivating completely, and even though I was dying to erase my history, I wasn't ready to commit to being gone forever.

My archiving exercise felt drastic, like cutting off a limb. I didn't realize how much I used my own feed to reinforce ideas I have about myself to myself. I went back and chose a few examples that still made me happy and unarchived those, almost to prove that I still existed - also so that the work I had made and posted wouldn't be forgotten.

Once I'd been off for a few weeks, it felt harder to imagine posting anything. When my grandmother died in May, nothing I wanted to say felt right. Would I post the truth under a few nostalgic vintage photos - that her life began and ended in degradation but swung through great moments of glamour in between? That she was a mean drunk who tortured her children with her selfishness? That she was a wild force, a huge influence on me, and a person I loved and thought about daily? She died totally alone, as she'd been for months because of COVID, and there could be no funeral. How could a caption possibly explain anything so heavy? Normally if I was grieving, I would get together with friends and family. Trying to connect with them on social media was no comfort at all.

That same inadequacy applied to trying to express complex feelings on politics. In early June, the wave of protests that dominated our feeds - highlighting actual trauma happening all over the country - underscored the fact that everything I once thought innocuous to post (the very things Instagram rewarded so many of us for posting) now signaled my privilege. The pressure to perform social justice correctly was paralyzing. As one white woman told me, "I didn't want to post my bail-fund donations, but I worried people would think I wasn't donating if I didn't." Too much posting felt forced; too little felt indifferent.

"It feels like a good time for white people to be quiet," another friend reflected at the time. Other people told me they wanted to share messages of support or to stay on and explore the ideas of defunding the police that were being widely circulated. Regardless, that period of time created discomfort that led some people to disengage. As Ihaza put it, "I'm a Black man living in America, and it started to weirdly bother me when I noticed the fervor with which a lot of white people were posting infographics and video after video of social-justice content. It made me question how I felt about participating in that ecosystem at all."

Instagram felt insufficient for the task of engaging with the political moment, even as it was becoming, for many people, a primary vehicle for doing just that. In August, I saw a tweet from the writer Kara Brown that struck right at the heart of that angst: "As much as I thought (and still think) the black squares were dumb, if I go to a non-Black person's Instagram and I don't see a black square, I'm like, 'oh they're racist,' because everything is a trap."

I had a visceral dread of all the prognosticating I would see on Instagram. I couldn't deal with it.

When I asked Brown to unpack her tweet with me, she laughed and acknowledged that it was reductive, but she's sticking with it. "It was a joke, and I find it all absurd. But I have been very frustrated with people who are newly engaged with this movement because I always think, Why did you not care about all of the Black people who are being killed a year ago, two years ago, three years ago, for the entire history of this country? Why did you just care now? "

Brown theorized that if it weren't for the pandemic, these latest examples of police violence might well have gone the way of Ferguson, which, she pointed out, happened around the same time as the so-called Ice Bucket Challenge. When Brown logged on to Instagram back then, she saw white celebrities ignoring the fight for racial justice while soaking themselves for the less controversial cause of ALS awareness. This year stretched the idea of posting as a form of "raising awareness" to its breaking point.

Last year, a few months before Tavi Gevinson wrote a cover story for this magazine about growing up on Instagram, she explained to me how unhealthy she felt about her relationship to it. When I told her that I mostly just enjoyed it, she laughed and said, "That's because you came to it as a fully formed grown-up with a normal sense of self-worth."

Perhaps. But all my life I've been conditioned to pine for unattainable lifestyles. Scrolling gave me the same feeling I got from the pages of Vogue or Martha Stewart Living when, in my 20s, I just wanted my life to be clean and resolved. Martha's magazines showed me the perfection that I craved - as if life were actually a dewy bowl of cherries waiting to be transformed under lattices of golden butter crust.

Maybe the craving for that kind of aspirational life isn't about any specific medium at all. I loved magazines so much that I eventually went to work for them. I'd also been a diarist since I was 5. I wrote as therapy, as a way to process thoughts and events, as a way to practice and enjoy writing. But in the back of my head, I always wrote as if someone were reading (no one was) or might read them one day in the future. When I started using Instagram, I took those impulses and applied them to chronicling my own life in real time - the diarist's techniques merging with the art director and editor I'd trained to be. I turned my own life into the magazine I most wanted to read. I even categorized and saved my stories as "highlights," which embarrasses me to admit, but I did look at them sometimes to relive happy times with my kids or beautiful moments at Fashion Week. I stopped keeping an actual diary for most of the time I was active on Instagram. Deleting so much of my archive felt like a dramatic burning of old journals, and it offered a similar catharsis.

Recently, some of the old socially acceptable self-involvement has rebounded, and the less politically engaged people I know seem eager to return to "normal," albeit primed for judgment in a way they weren't before. After all, the sport of scrutiny hasn't abated, and the self-conscious caveats via caption seem to acknowledge this unease. For example, if you see someone posting a photo of their unmasked face, you can expect a preemptive disclaimer about how they have just taken a COVID test and doused their phone in alcohol and sprinted back into socially distant position as soon as the photo op was over and, oh, by the way, also donated to a charity while they were on their way to a testing center, link in bio should you want to also donate.

Perhaps the biggest danger facing Instagram is simply boredom. Social media is a relatively new phenomenon, and it's possible that platforms, when put to the test, can't hold our attention forever. I look at Twitter sometimes but have barely tweeted the entire time Trump has been in office. My Facebook has been more or less dormant since Obama's first term. I don't have the numbers, but if the youth are any indicator of how the wind might be blowing, my own teenagers seem less interested in Instagram than ever. My daughter disabled her account months ago, and her twin has no photos on his profile and hasn't posted a thing in all of 2020. Instagram is loaded up now with TikTok videos, which feel light-years away from the carefully curated influencer culture of the past decade. Unfortunately, TikTok has all sorts of problems of its own baked into it, including alleged racist algorithms and data theft. It's no less narcissistic, but it's certainly less about trying to project the illusion of perfection and happiness.

I have begun to use Instagram again, but sharing anything particularly personal doesn't hold the old appeal. The time I spend on the platform now is mostly just looking at Stories, posting shopping tips or thoughts about pop culture or things that make me laugh. For the first time in years, my best friends are calling me to ask where I am and what I'm doing, instead of seeing it mediated first through Instagram.

At one point over the summer, my husband took an unposed photo of me lying on a rocky beach, our youngest son reclining against my legs. The sky is clear, and the warmth of the afternoon sun cast dramatic shadows on our tranquil bodies. It's one of my favorite photographs of us ever taken - the memory of that spontaneous stop for a swim, one of the happiest of my life. As of now, it remains unshared.

*A version of this article appears in the December 7, 2020, issue of New York Magazine. Subscribe Now!

# data[].attributes.attachment_link.description
This year, it seemed like no matter who you are, whatever you posted, you had a high chance of getting it wrong in some way, because many of the values we've come to expect (and enjoy) on Instagram feel incorrect for this moment: Narcissism, flexing.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
This article is a condensed version of my speech at the Festival of Marketing 2017, for all those who suffer from FoMo...
The Personalisation Paradox

The future of advertising is an exciting, terrifying prospect. It's not inconceivable that within the next decade we will be able to target people at almost every juncture in their life - in their homes, on their various devices, whilst they're commuting to work in a self-driving car, at every interactive billboard they walk past - and gather data from more or less every moment of someone's existence.

It's thrilling to the advertiser, yet troubling to the individual (which we all are, too, right?)

All media will be bought programmatically - whether this happens within the next five years or longer, it's going to happen. Technology such as IoT and AI, along with the dizzyingly rapid surge in smartphone ownership (predicted to be over 5bn users by 2020) and the promise of 100% global connectivity (potentially 2030), will enable advertisers to connect with people with an unprecedented level of personalisation.

And personalisation can be an incredibly good thing. But it can also be detrimental. This is why it's a paradox. Let's start with the bad side.

The Target story

It's become somewhat folkloric by now, but worth revisiting all the same.

Target's loyalty card scheme enables them to gather masses of data about their customers' spending patterns, which they use to personalise their advertising and promotion. One example is the 'pregnancy prediction score', an algorithm used to determine whether a customer may be expecting and estimate their due date. Given a high enough score, Target will send that customer a booklet of coupons related to babies.

Unfortunately, their algorithm doesn't care whether the customer is still at high school, or if her Dad knows she's pregnant. Hence the infamously creepy arrival of the coupons, and one irate father. The punchline is that after a very angry call to their customer service team accusing Target of baby-mongering, the father spoke to them again two days later to tell them they were right. His daughter was indeed pregnant, she just hadn't broken the news to the family yet.

Clearly, Target crossed the line. They went from an impressive use of data to heighten the relevance of their promotions, to a sort of freelance gynecologist causing familial distress. They became creepy - a risk that any advertiser faces when it comes to personalisation.

The first two commandments (what not to do)

What advertisers shouldn't do can be broken down into two main things:

When do we creep people out?

When we make them feel that their privacy has been invaded. That's the basic answer, but it's not easy to predict whether an ad will cause this feeling, and to what extent.

A major factor, of course, is the brand itself. If you're in finance, for example, people are more likely to be creeped out due to the sensitivity of the data. How familiar your brand is matters, too: people are more comfortable with a company they know, or have interacted with in the past.

Demographics makes a difference. The younger generation, due to their greater familiarity with the internet, are less likely to feel 'perceived vulnerability'. And there are individual traits, one of which has been dubbed 'ad skepticism', i.e. the quality of being generally distrustful towards advertising. The savvier ones out there may respond more negatively.

The way data is collected can also be highly influential. A study of Facebook advertising compared overt and covert data collection strategies, finding that personalisation works far better when it is based on data that has been collected transparently.

Providing benefits to the consumer can also mitigate the creepiness factor. In a study last year by the University of Texas, 75% of respondents said they would be 'willing to share their personal data (depending on the context) when presented with the opportunity to receive various forms of incentives'. In a recent study of data sharing via mobile commerce, it was found that 'customers place more weight on benefits than on risks'. Basically, people will tolerate creepiness so long as they believe the rewards of personalisation are worth it.

So there are a lot of factors at play, all of which need to be considered before any personalised ad campaign begins.

When do we piss people off?

Three main ways: sloppy retargeting, insufficient frequency capping, and by serving irrelevant ads.

The first two are more straightforward to resolve. They just require some common sense, and proper account management. Making sure ads are relevant, however, is something I would like to elaborate on in the next part of this article - the other two commandments of personalisation.

The Other Two Commandments (what you should do)

Three ways to master your targeting

1. Simplify your tech stack

Programmatic is unnecessarily, counter-productively, ridiculously complex. We all know it, and it's been talked about enough already. Not to open a can of worms, but if the brand safety issues of the past few years have taught us anything, it's that most advertisers simply aren't in control of their targeting.

It might sound idealistic, but we should all be aiming for a one-DSP approach. It's not as though reach is really an issue, with a single DSP being able to provide more than enough of this on most occasions. Cut out anything that you don't truly need, and if you really do require some third party tech, then at least make sure you can easily plug it into your existing stack.

2. Collect data openly

As I mentioned above, the benefits to this can be huge when it comes to personalisation. For a more lengthy discussion about the need for data transparency, see my article in Econsultancy

3. Test and Learn

This is one of the main advantages of programmatic as a platform. You have the opportunity to run experiments on every aspect of your targeting, continually optimising over the course of a campaign.

Mastering your brand

Personalisation is ultimately a branding decision. To what extent do your customers want you to personalise the way you communicate with them, to what extent will they be comfortable with it? Aside from all the discussions around tech and data, the most important step to successful ad personalisation is good old fashioned marketing strategy.

To come back to the Target example. The epilogue to this tale is that Target adapted their promotional strategy by sending coupon booklets containing relevant but also irrelevant offers. Expecting mothers would benefit from the coupons on baby products, without necessarily realising that Target knew about their condition.

Target learned to moderate their personalisation. They found the right level, i.e. one that enhanced relevance without crossing the line into creepy.

It's a good example for all advertisers, who will all need to find the sweet spot for their own brand. Let's not forget just how good personalisation can be: better preference match, better products, better service, better communication and better user experience. So long as you learn how to do it right.

# data[].attributes.attachment_link.title
We know you're pregnant before you do: how to get personalisation right | Brainlabs

# data[].attributes.attachment_link.description
This article is a condensed version of my speech at the Festival of Marketing 2017, for all those who suffer from FoMo... The Personalisation Paradox The future of advertising is an exciting, terrifying prospect. It's not inconceivable that within the next decade we will be able to target people at almost every juncture in their ...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In de nieuwe podcast Het Bromvliegeffect leer je alledaagse fenomenen die je gedrag stiekem sturen te herkennen, te vermijden of juist zelf toe te passen. Vanaf 1 juni in je podcastapp. Check de trailer:

BNR

Nieuw: Het Bromvliegeffect
Je denkt misschien dat je de baas bent van je eigen gedrag en beslissingen, maar de praktijk is vaak weerbarstiger. Of het nu gaat over je (on)gezonde keuzes in de supermarkt, je positie aan de onderhandelingstafel of beslissingen in het verkeer: kleine en onopvallende factoren in je omgeving bepalen onbewust wat je doet.

De bekendste bromvlieg ter wereld

Het bekendste voorbeeld hiervan is dat geschilderde vliegje dat mannen vaak aantreffen in het urinoir. Als een klein schietschijfje zorgt het ervoor dat mannen een stuk trefzekerder plassen. Hierdoor wordt er een stuk minder gemorst en dat scheelt weer in de schoonmaakkosten. Die vlieg slaagt dus waarin campagnes en beleid zo vaak falen: hij verandert effectief gedrag. De ultieme influencer dus, die vlieg.

Podcast Het Bromvliegeffect

In de podcast Het Bromvliegeffect nemen gedragseconoom Eva van den Broek en reclamemaker Tim den Heijer je op pad door een wereld vol dit soort bromvliegen. Ze helpen je ze te herkennen en waar nodig te vermijden óf juist zelf toe te passen. Samen schreven Eva en Tim het boek Het Bromvliegeffect.

# data[].attributes.attachment_link.description
In de nieuwe podcast Het Bromvliegeffect leer je alledaagse fenomenen die je gedrag stiekem sturen te herkennen, te vermijden of juist zelf toe te passen. Vanaf 1 juni in je podcastapp. Check de trailer: Nieuw: Het Bromvliegeffect Je denkt misschien dat je de baas bent van je eigen gedrag en beslissingen, maar de praktijk is vaak weerbarstiger.

# data[].attributes.body
Having a Better Body Image Won’t End Body-Based Oppression | SELF

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In that way, body neutrality perpetuates a problem that has long plagued body positivity: the conflation between body image and body-based oppression. Body image refers to how each of us individually feel about our own bodies. Body-based oppression is about how the world around us treats our bodies. So, for example, a fat disabled person might not have issues with how they see their own body, but may struggle with a lack of acceptance from those around them and in the environments they're in. Conversely, a thin, white, able-bodied person may struggle mightily with an eating disorder, but not have to contend with the same kind of street harassment, discrimination, or access issues, as many of us whose bodies are marked by difference do.

As a fat person who writes about what it's like to be fat, I'm intimately familiar with this conflation. Too often, when I talk about employment discrimination, I'm met with advice to screw the haters, as if that pays the bills for fat people. When I and other fat people talk about the danger substandard health care poses to us, we're told to just love ourselves. Which isn't bad advice, but it's irrelevant to whether or not we experience discrimination. Doctors who refuse to see fat patients aren't doing it because we "don't love ourselves."

After all, none of our bodies are received "neutrally" by those around us. Countless data points show us, time and time again, that those of us whose bodies are marked by difference are treated differently in nearly every aspect of our lives. And simply changing our mindsets, feeling neutral about or loving our bodies won't address the bias marginalized people so regularly face.

For those of us whose bodies lead to systemic adverse treatment, self-love isn't as simple as a mindset shift, a light switch to turn on. To be sure, self-love and body neutrality are powerful things. But they aren't so powerful that they can divert or erase others' harmful actions or make unjust systems more just. And body neutrality alone can't address our own learned biases, either. While working toward neutrality with our own bodies may make some limited shifts in how we see others', it won't do the work of uprooting our biases for us.

None of that means any of us need to abandon body neutrality. But it does mean we'll need to stop ourselves from misinterpreting our personal healing practice with addressing our own biases. And we certainly need to be crystal clear that while body neutrality can be a useful individual tool, it is not a movement for body-based justice or liberation.

All of us will need to do what's right for our own healing-especially those of us in recovery for eating disorders, body dysmorphia, and more. If the best tool for you is body neutrality, I wish you the best with it. But I also ask that you remain steadfast and clear with yourself and others that, as helpful as body neutrality may be, it's far from the kind of systemic shift we need to address body-based oppression.
Related

# data[].attributes.attachment_link.title
Body Neutrality Is Cool and All, But It Still Won't End Body-Based Oppression

# data[].attributes.attachment_link.description
In that way, body neutrality perpetuates a problem that has long plagued body positivity: the conflation between body image and body-based oppression. Body image refers to how each of us individually feel about our own bodies. Body-based oppression is about how the world around us treats our bodies.

# data[].attributes.body
Inside India's CAPTCHA solving economy | ZDNet

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
No CAPTCHA can survive a human that's receiving financial incentives for solving it, and with an army of low-waged human CAPTCHA solvers officially in the business of "data processing" while earning a mere $2 for solving a thousand CAPTCHA's, I'm already starting to see evidence of consolidation between India's major CAPTCHA solving companies. The consolidation logically leading to increased bargaining power, is resulting in an international franchising model recruiting data processing workers empowered with do-it-yourself CAPTCHA syndication web based kits, API keys, and thousands of proxies to make their work easier, and the process more efficient.

Let's analyze the shady data processing economy of India, discuss exclusive photos of Indian workers breaking MySpace and Google CAPTCHAs, and take a tour inside the web applications of several Bangladesh based franchises, whose team of almost 1,000 international workers is actively soliciting deals for breaking Craigslist, Gmail, Yahoo, MySpace, YouTube and Facebook's CAPTCHA, promising to deliver 250k solved CAPTCHAs per day on a "$2 for a 1000 solved CAPTCHAs" rate.

One of the services in question is the India based decaptcher.com, which will allow you to retrieve its API once you put money in their PayPal account :

"Using the advertisement in blogs, social networks, etc significantly increases the efficiency of the business. Many services use pictures called CAPTCHAs in order to prevent automated use of these services. Solve CAPTCHAs with the help of this portal, increase your business efficiency now! Follow these steps:

1. Register 2. Contact us at admin@decaptcher.com to put money to your account via PayPal and retrieve API 3. Login to check your balance

You pay for correctly recognized CAPTCHAs only"

Moreover, the investments made in purchasing the PCs, the web proxies, the training and education of the staff by providing them with tips for increasing their CAPTCHA solving productivity, as well as the sophistication of the web based applications aiming to empower non-technical users, clearly explain why India remains the market leader in CAPTCHA solving, with thousands of legitimate data processing workers converted to CAPTCHA solvers.

Data processing as a mentality is visible in all the applications a human CAPTCHA solver is using. Basically, there's no indication which service's authentication model they're currently abusing, CAPTCHA breaking is replaced with CAPTCHA solving making it look like it's a some sort of a challenge that they have to solve.

* easy work * no learning needed * no investment needed * weekly payout * work from home * work when you want * flexible working hours * highest rates in the industry

How serious is the CAPTCHA solving business in India? The following Indian advertisements of their CAPTCHA services clearly speak for themselves - business is good and they are in fact competing for projects :

24/7 support still like. We have 30 pc 90 worker & we have 300 captcha team. Your any captcha project we done quickly. We have high experience captcha worker

Sir, We have 10 systems with good typing skill workers. We can easily do 25k per day

I have 40 PCs and 55 Persons working in my office for data entry work. As 1 person can do 800 captcha entry per hour. We can deliver you good quantity with quality

Hello Sir, I will kindly introduce myself.. This is shivakumar.. we have a team to type capcthas 24/7 and we can type more than 200k captchas per day

WE ARE PROFESSIONAL CAPCHA ENTRY OPEATORS AND WE CAN DO EVEN 25000 ENTRIES PER DAY AS MY COMPANY IS A 25 SEATER FIRM SPEALISED IN DATA ENTRY

Our Team is very much interested in your project and we could easily handle more than 50,000 captcha entries per day

We having more then 10 teams,we are operating 24/7 data entry works and delivering 700k/day captchas daily

I have a team of 7 people, willing to do captchas at $2 per 1000 entries. Please consider my bid. We can definitely provide 50K captchas per day

I have 40 PCs and 55 Persons working in my office for data entry work. As 1 person can do 800 captcha entry per hour. We can deliver you good quantity with quality

My team is equipped to offer the services. 20 person team, T1 business speed internet with an on hand technical staff. We are able to start right away

Dear Sir I am an expert in account creation, will provide you the accounts as per your requirements.I ensure the guaranteed satisfaction always. I charge only $40/1000

captcha typing teams for 24/7 ready. Rate $1.25 for 1K, up to 100K captchas per day

1$ per 1K of entries, and ready to produce 50 K entries per day. Kindly look forward procedures to provide the chance to us

My rate $4.00 per 1k My team can work 24/7. They are jobless now

$3 per 1000 image entry, Ready start. 24/7 service like also. We have 30 pc 90 worker & 39 big captcha team so your any target we solve

Dear Sir, We have quoted 50 $ per 50000 entries., Kindly look forward procedures to provide a chance to work with you

"This is long term project Rate is 1.50$ / 1000 entry. We need teams that can do 24/7 captcha entry. We are looking for individual teams to provide 10,000 to 200,000 entries per day per team. We require 90% accuracy and avg entry time less than 10 seconds. Real time stats. 3x a week pay via paypal only. $1.50/1k or best bid. Outsourcing is allowed. Teams that can provide 24 hour service will be preferred. Don't west your and our time!!

Our captcha system is very complex and complicated. It is built to process up to one million captchas per day.

We have several big teams and hundreds of active agents solving captchas, all at one time, especially during daytime in India. The backend of this project involves over 45 powerful, expensive servers communicating with the MySpace site to pull the captchas and then queue them up on this site, and then process the results to push back to MySpace all within 20 seconds per captcha.

We run into many slowdowns. The most common bottleneck is that MySpace itself is often bogged down, slow and error prone, which then makes it very difficult for our servers to pull captchas quickly. Also much of the work on our servers is handled internationally, so the Internet connections have lag time.

Usually when the server takes a long time to show a new captcha, it is waiting for our other servers to pull

another captcha. Sometimes 100 or more agents are waiting at the same time, so the queue only goes to one agent at a time. We recommend you try to work during afternoon and evening USA times (night time in India).

We are constantly trying to improve the speed of our site. We also continue to grow with expanding captcha teams and agents. Scaling our site is time consuming and expensive so implementation is not an immediate process."

Consider going through several other India based CAPTCHA solving companies, targeting multiple different CAPTCHAs, but also, clearly emphasizing on Google's while working on a Google related project :

The bottom line - is text based CAPTCHA dead? It's definitely in pain thanks to evil marketers recruiting low-waged Indian data processing workers, who according to some of the statistics obtained, earn over ten times more while solving CAPTCHAs, than through their legitimate data processing jobs.

# data[].attributes.attachment_link.title
Inside India's CAPTCHA solving economy | ZDNet

# data[].attributes.attachment_link.description
No CAPTCHA can survive a human that's receiving financial incentives for solving it, and with an army of low-waged human CAPTCHA solvers officially in the business of "data processing" while earning a mere $2 for solving a thousand CAPTCHA's, I'm already starting to see evidence of consolidation between India's major CAPTCHA solving companies.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
2. Kellie Brown

Brown is een bodypositive-activist en bedacht de hashtag #fatatfashionweek. Haar platform zet ze in om vrouwen ervan te overtuigen dat elk lichaam goed genoeg is. Vol zelfvertrouwen poseert ze in bikini, want 'een lichaam in een bikini ís een bikini body '.

3. Rianne Meijer

Ook Meijer stapt af van het 'perfecte plaatje' . Ze schroomt niet om - met een portie humor - een onderkin of een paar buikrollen met ons te delen. Want: niks is wat het lijkt.

4. Joann van den Herik

Van den Herik is volgens de normen van de mode-industrie een plussize model. Ze deelt regelmatig foto's van hoe ze eruit ziet, zonder photoshop en goede positionering. Van den Herik wordt vaak anders behandeld door haar 'maatje meer' en spreekt zich daar graag over uit.

5. Em Ford

Ford heeft last van acne, maar dit weerhoudt haar er niet van foto's te delen zonder make-up. Haar posts moedigen vrouwen aan trots te zijn op hun uiterlijk en elkaar daarin te steunen.

Lees ook
Model Iza IJzerman (20) is met haar maat 38 'de curvy versie van Gigi Hadid'

6. Chessie King

King herkent zich in de gedachte 'ik ben nooit goed genoeg'. Vroeger was zij volgens de mode industrie te dik om mee te doen aan een bikini-contest. Nu is zij volgens de sociale media juist te dun om te mogen meepraten over bodypositivity. Ze vindt dat het tijd is om élke vrouw aan het woord te laten. Of je nou dik, dun, lang of kort bent.

7. Radhi Kasanghani

Kasanghani heeft zich lange tijd geschaamd voor haar neus en weet dat er veel vrouwen zijn die met hetzelfde probleem rondlopen. Daarom heeft ze een Instagrampagina waarop ze veel aandacht besteedt aan haar campagne 'Break the big nose Taboo'.

Lees ook
Lezerskwestie: 'Ik schaam me dood voor mijn lichaam in bikini'

8. Hannah Mummy Mills

Mills spreekt de jonge moeders aan. Ze laat hen zien dat het heel normaal is als het na een bevalling lang duurt om weer in shape te komen. 'Je hebt net een wonder op de wereld gezet en je hoeft er niet gelijk weer helemaal 'perfect' uit te zien.' Wees trots op alles wat je hebt bereikt, moedigt ze haar volgers aan.

9. Sarah Nicole Landry

Landry verviel van de ene ongezonde eetgewoonte in de andere. Ze worstelt nog steeds met het verbeteren van haar zelfbeeld en die ervaringen deelt ze openhartig met haar volgers. Landry wil hen aansporen zich niet meer dood te staren op gewicht of maten. Accepteer jezelf, met alle ups en downs.

# data[].attributes.attachment_link.title
9 x bodypositivity-influencers die hun echte lichaam laten zien

# data[].attributes.attachment_link.description
Brown is een bodypositive-activist en bedacht de hashtag #fatatfashionweek. Haar platform zet ze in om vrouwen ervan te overtuigen dat elk lichaam goed genoeg is. Vol zelfvertrouwen poseert ze in bikini, want 'een lichaam in een bikini ís een bikini body '. Ook Meijer stapt af van het 'perfecte plaatje' .

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In that way, body neutrality perpetuates a problem that has long plagued body positivity: the conflation between body image and body-based oppression. Body image refers to how each of us individually feel about our own bodies. Body-based oppression is about how the world around us treats our bodies. So, for example, a fat disabled person might not have issues with how they see their own body, but may struggle with a lack of acceptance from those around them and in the environments they're in. Conversely, a thin, white, able-bodied person may struggle mightily with an eating disorder, but not have to contend with the same kind of street harassment, discrimination, or access issues, as many of us whose bodies are marked by difference do.

As a fat person who writes about what it's like to be fat, I'm intimately familiar with this conflation. Too often, when I talk about employment discrimination, I'm met with advice to screw the haters, as if that pays the bills for fat people. When I and other fat people talk about the danger substandard health care poses to us, we're told to just love ourselves. Which isn't bad advice, but it's irrelevant to whether or not we experience discrimination. Doctors who refuse to see fat patients aren't doing it because we "don't love ourselves."

After all, none of our bodies are received "neutrally" by those around us. Countless data points show us, time and time again, that those of us whose bodies are marked by difference are treated differently in nearly every aspect of our lives. And simply changing our mindsets, feeling neutral about or loving our bodies won't address the bias marginalized people so regularly face.

For those of us whose bodies lead to systemic adverse treatment, self-love isn't as simple as a mindset shift, a light switch to turn on. To be sure, self-love and body neutrality are powerful things. But they aren't so powerful that they can divert or erase others' harmful actions or make unjust systems more just. And body neutrality alone can't address our own learned biases, either. While working toward neutrality with our own bodies may make some limited shifts in how we see others', it won't do the work of uprooting our biases for us.

None of that means any of us need to abandon body neutrality. But it does mean we'll need to stop ourselves from misinterpreting our personal healing practice with addressing our own biases. And we certainly need to be crystal clear that while body neutrality can be a useful individual tool, it is not a movement for body-based justice or liberation.

All of us will need to do what's right for our own healing-especially those of us in recovery for eating disorders, body dysmorphia, and more. If the best tool for you is body neutrality, I wish you the best with it. But I also ask that you remain steadfast and clear with yourself and others that, as helpful as body neutrality may be, it's far from the kind of systemic shift we need to address body-based oppression.
Related

# data[].attributes.attachment_link.title
Body Neutrality Is Cool and All, But It Still Won't End Body-Based Oppression

# data[].attributes.attachment_link.description
In that way, body neutrality perpetuates a problem that has long plagued body positivity: the conflation between body image and body-based oppression. Body image refers to how each of us individually feel about our own bodies. Body-based oppression is about how the world around us treats our bodies.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.text
.@jameelajamil talks body positivity, body neutrality and being a “feminist in progress.” Full interview: https://t.co/jI6pFp8gkM

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.original_text
.@jameelajamil talks body positivity, body neutrality and being a “feminist in progress.” Full interview: https://t.co/jI6pFp8gkM https://t.co/ek1Jc9i6jb

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
.@jameelajamil talks body positivity, body neutrality and being a “feminist in progress.” Full interview: https://t.co/jI6pFp8gkM pic.twitter.com/ek1Jc9i6jb
— The Daily Show (@TheDailyShow) September 30, 2019

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props_source.data.text
.@jameelajamil talks body positivity, body neutrality and being a “feminist in progress.” Full interview: https://t.co/jI6pFp8gkM https://t.co/ek1Jc9i6jb

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props.original_text
.@jameelajamil talks body positivity, body neutrality and being a “feminist in progress.” Full interview: https://t.co/jI6pFp8gkM https://t.co/ek1Jc9i6jb

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props.text
.@jameelajamil talks body positivity, body neutrality and being a “feminist in progress.” Full interview: https://t.co/jI6pFp8gkM

# data[].attributes.attachment_link.title
Body positivity vs body neutrality: what you need to know

# data[].attributes.attachment_link.description
Is body positivity toxic? Celebrities like Lizzo and Jameela Jamil are championing body neutrality, the movement that champions acceptance over aesthetics

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
You may not know it yet, but body neutrality is the new body positivity.

What is body neutrality, I hear you say? It's apparently something that Jameela Jamil came up with, and Taylor Swift is ever so thankful to her for it.

Talking to the DJ Zane Lowe in a recent interview, Swift spoke about the times she was slut-shamed as an aspiring artist, and how her talent was overlooked because she is a woman. Then she praised Jamil: "We have amazing women out there like Jameela Jamil saying, 'I'm not trying to spread body positivity. I'm trying to spread body neutrality where I can sit here and not think about what my body is looking like.'"

I know what you're thinking: how are you supposed to keep up? We've had body negativity for centuries, then body positivity suddenly came along, and now this? Cast your worries aside - here's all you need to know.

What is body neutrality?

So whatever body neutrality is, it is not body positivity. Body positivity is old news.

Body positivity was the move to encourage women to celebrate their bodies. People interpreted this message in mixed ways. Some thought it meant celebrating your body by not wearing many clothes, in an "if you've got it, flaunt it" kind of way. But many people pointed out this was not very inclusive to people who do not have conventionally beautiful bodies.

Others interpreted it to mean women should be encouraged to celebrate their bodies no matter what they look like. But then people got annoyed that this message was excluding conventionally good-looking people, who are, like, never included in anything. Then people started to think body positivity was just a marketing sham being used to sell women more stuff.

Body neutrality is, of course, much more nuanced than all of this. It is the idea that women's bodies should just not be commented on at all. So don't say: "I love how I look, no matter what you think." But do say: "I love what I think, and who cares what I look like?"

And Jameela Jamil came up with it?

Well, not exactly. The phrase has been used since around 2015 and was popularized when the fitness coach Anne Poirier started running programs about body positivity in Vermont in 2017.

Then, in 2018, Jamil made an Instagram account called I Weigh, dedicated, among other things, to women posting selfies and writing things they value about themselves that aren't skin deep. Like having great friends. Or, er, having a net worth of $280m. Here's an example from Jamil's Instagram page:

This article includes content provided by Instagram. We ask for your permission before anything is loaded, as they may be using cookies and other technologies. To view this content, click 'Allow and continue'.

Jamil also spoke about body neutrality, and why she doesn't identify with the body positivity movement, during an interview on The Daily Show in September:

Not objectifying women - haven't I heard of that before?

There have been some feminists who have already spoken about wanting women to be freed from the shackles of expectation. Jamil isn't exactly the first.

For example, Barbara Fredrickson and Tomi-Ann Roberts wrote in 1997 about how women internalize the objectification of men and begin to view themselves as objects.

But they crucially missed one thing - they don't have viral Instagram accounts. So they're still waiting for that Taylor Swift shoutout.

OK, so now there's body positivity and body neutrality ... how am I supposed to feel good about my physical self?

I'm going to level with you: I'm not sure. I think you're just supposed to do what feels right to you. While, obviously, using all the right phrases and posting a photo of yourself.

# data[].attributes.attachment_link.title
What is body neutrality, the new trend loved by beautiful celebs?

# data[].attributes.attachment_link.description
You may not know it yet, but body neutrality is the new body positivity. What is body neutrality, I hear you say? It's apparently something that Jameela Jamil came up with, and Taylor Swift is ever so thankful to her for it.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
'Elke stap vooruit, hoe klein ook, is progressie' is een wijsheid die je vaak hoort.
'Ik wil goed in mijn vel zitten en accepteren hoe ik eruitzie', ook zo'n veelgehoorde uitspraak. Ze klinken logisch, haalbaar en verstandig. En dat is precies de bedoeling. De taal waarmee we praten over 'houden van ons lichaam' is aan het veranderen.

Positiviteit was lange tijd het toverwoord bij activisten, in panelgesprekken en in memes - we moesten hoe dan ook van onszelf houden zoals we zijn. Nu klinkt een gematigder antwoord op die tsjakka-mentaliteit: niet iedereen kan loud and proud van de daken schreeuwen dat-ie van zijn of haar lichaam houdt. Soms is dat nou eenmaal een struggle. Het idee van body neutrality: het gaat niet om houden van je lichaam, maar om het accepteren ervan.

Om te begrijpen hoe we op dit punt zijn aangekomen, is het handig om te zien waar we vandaan komen. Naar verluidt werd de term 'body positivity' in de jaren negentig bedacht door de Amerikaanse feministen Connie Sobczak en Deb Burgard. Hun idee sloeg aan: op onlineplatforms deelden mensen massaal hun gedachten, gevoelens, angsten en wensen als het om hun lichaam ging. Houden van je lichaam ging sommigen alleen
een stap te ver.

Body positivity was bedoeld als een manier om mensen met een laag lichaamsbeeld te helpen, maar de afgelopen jaren heeft het een andere lading gekregen. Voorstanders van deze beweging benadrukken dat je je vooral goed moet voelen over je lichaam en leggen de focus zo op het lichaam, dat het een negatief lichaamsbeeld juist in de hand kan werken. Geen wonder dat de body- neutrality- beweging in opkomst is - soms moet je wel erg sterk in je schoenen staan om wat minder blij te zijn met je lichaam.

Een stuk gezonder

Body neutrality gaat over het accepteren van je lichaam, ook al zie je imperfecties, waardoor die imperfecties geen invloed meer hebben op je emoties of dagelijks leven. Vooral voor vrouwen met een negatief lichaamsbeeld is dit een goed alternatief voor body positivity. De stap van je lichaam verachten naar het omarmen is enorm, zoals zelfs de grootste activisten beamen - het leren accepteren is haalbaarder. Al is ook dat een proces: het is niet alsof het van de ene op de andere dag ineens niet meer uitmaakt wat anderen van je vinden.

Dat weet ook blogger Mayra Louise de Wilde, auteur van het boek Op je lijf geschreven. ' Self-love is misschien wel moeilijker dan je aan een dieet houden en calorieën tellen', zegt ze daarin. 'Dat komt vooral doordat die self-love echt vanuit jezelf moet komen. Het is het ene moment gewoon lastiger om jezelf te waarderen dan het andere moment. En dan hebben we het nog niet eens over de buitenwereld gehad.

Het gaat in onze maatschappij, vooral bij vrouwen, heel erg over uiterlijk en over hoe je lichaam eruit zou moeten zien. Het is een opgave je daar niet door te laten beïnvloeden.' Als je onzeker bent over je lichaam, merk je negatieve reacties ook nog eens eerder op en kun je ze minder goed loslaten. En-jeraadthetal-door die opmerkingen word je alleen maar onzekerder. Omdat je anderen niet kunt veranderen, zul je moeten leren om zelf anders te reageren, aldus Hilde Jans, psycholoog bij Obese en de Nederlandse Obesitas Kliniek. 'Dat betekent dat je moet werken aan je zelfacceptatie en zelfwaardering', vertelde ze onlangs aan RTL Nieuws.

Body neutrality gaat over het accepteren van je lichaam ook al zie je imperfecties.

Het is zelfs zo dat het voor je zelfbeeld vaak niet uitmaakt of je aankomt of afvalt. Geluk zit immers niet in kilo's.' Dat body neutrality kan helpen om een gezondere relatie met je model en blogger Rebecca Pearson aan den lijve. Jarenlang was ze zo bezig met hoe ze eruit zou 'moeten' zien, dat haar zelfvertrouwen eronder leed. 'Bij elke casting was ik bang voor de reactie die ik zou krijgen op mijn lichaam', zegt ze. 'Ze zouden me vast te dik vinden, of niet gespierd genoeg. Dat kreeg ik bijna nooit te horen, maar in mijn hoofd was het zo. Toen ik op Twitter las over body neutrality realiseerde ik me pas dat ik mijn lichaam niet hoefde te haten, maar ook niet van elke centimeter hoefde te houden. Ik kon gewoon accepteren dat mijn lijf is zoals het is. Een gezonde middenweg.'

Nieuwe doelen

Je lichaam accepteren kan een belangrijke stap zijn om te stoppen met het zwart-witdenken dat vaak gepaard gaat met een negatief lichaamsbeeld. Streven naar het perfecte plaatje is hiermee namelijk verleden tijd. Maar hoe leer je je lichaam accepteren als je er zo lang ontevreden over was? Jessica Alleva, universitair docent aan de Maastricht University die onder andere onderzoek doet naar het onderwerp lichaamsbeeld, weet uit eigen onderzoek dat een andere mindset kan helpen. 'Als je niet focust op hoe je eruitziet, maar op wat je lichaam kan doen - fietsen, knuffelen, dansen, seks hebben - wordt je zelfbeeld vanzelf positiever', zegt ze. De focus moet, kortom, meer op de functionaliteit komen te liggen en minder op vorm en gewicht. Volgens onderzoek kan het helpen een brief aan je lichaam te schrijven, waarin je opschrijft wat je mooi aan jezelf vindt of waar je je lijf dankbaar voor bent. Alleva: 'Zo wordt je lichaam eerder een vriendin dan een vergelijkings- object.' Cognitieve gedragstherapie, waarbij je onderzoekt hoe je gedachten samenhangen met je gevoelens en gedrag, kan ook helpen een beter - realistischer - lichaamsbeeld te ontwikkelen.

In Londen zijn er zelfs personal trainers die uitsluitend werken met het principe van body neutrality. 'Het kan mensen helpen zich te focussen op kracht en conditie en niet zozeer op het uiterlijk', zegt trainer Hannah Lewin. 'Als je sportieve doelen stelt, zoals sneller tien kilometer hardlopen of zwaardere gewichten liften, realiseer je je waartoe je lichaam allemaal in staat is.' Die benen waar je zo ontevreden over bent als je in de spiegel kijkt, zien er ineens niet meer zo slecht uit als je bedenkt dat ze 5 kilometer weten af te leggen in minder dan een half uur.

Meer lezen over de body-neutrality-beweging? Je vindt het hele artikel in de nieuwste Women's Health of lees het magazine online via Blende.

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io

# data[].attributes.attachment_link.title
Body neutrality: dit moet je weten over deze nieuwe manier van kijken naar je lichaam

# data[].attributes.attachment_link.description
'Elke stap vooruit, hoe klein ook, is progressie' is een wijsheid die je vaak hoort.'Ik wil goed in mijn vel zitten en accepteren hoe ik eruitzie', ook zo'n veelgehoorde uitspraak. Ze klinken logisch, haalbaar en verstandig. En dat is precies de bedoeling. De taal waarmee we praten over 'houden van ons lichaam' is aan het veranderen.

# data[].attributes.body
Why CAPTCHAs have gotten so difficult - The Verge

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
At some point last year, Google's constant requests to prove I'm human began to feel increasingly aggressive. More and more, the simple, slightly too-cute button saying "I'm not a robot" was followed by demands to prove it - by selecting all the traffic lights, crosswalks, and storefronts in an image grid. Soon the traffic lights were buried in distant foliage, the crosswalks warped and half around a corner, the storefront signage blurry and in Korean. There's something uniquely dispiriting about being asked to identify a fire hydrant and struggling at it.

These tests are called CAPTCHA, an acronym for Completely Automated Public Turing test to tell Computers and Humans Apart, and they've reached this sort of inscrutability plateau before. In the early 2000s, simple images of text were enough to stump most spambots. But a decade later, after Google had bought the program from Carnegie Mellon researchers and was using it to digitize Google Books, texts had to be increasingly warped and obscured to stay ahead of improving optical character recognition programs - programs which, in a roundabout way, all those humans solving CAPTCHAs were helping to improve.

All those awnings that may or may not be storefronts? They're the endgame in humanity's arms race with the machines.

Because CAPTCHA is such an elegant tool for training AI, any given test could only ever be temporary, something its inventors acknowledged at the outset. With all those researchers, scammers, and ordinary humans solving billions of puzzles just at the threshold of what AI can do, at some point the machines were going to pass us by. In 2014, Google pitted one of its machine learning algorithms against humans in solving the most distorted text CAPTCHAs: the computer got the test right 99.8 percent of the time, while the humans got a mere 33 percent.

Google then moved to NoCaptcha ReCaptcha, which observes user data and behavior to let some humans pass through with a click of the "I'm not a robot" button, and presents others with the image labeling we see today. But the machines are once again catching up. All those awnings that may or may not be storefronts? They're the endgame in humanity's arms race with the machines.

Jason Polakis, a computer science professor at the University of Illinois at Chicago, takes personal credit for the recent increase in CAPTCHA difficulty. In 2016, he published a paper in which he used off-the-shelf image recognition tools, including Google's own reverse image search, to solve Google's image CAPTCHAs with 70 percent accuracy. Other researchers have broken Google's audio CAPTCHA challenges using Google's own audio recognition programs.

Machine learning is now about as good as humans at basic text, image, and voice recognition tasks, Polakis says. In fact, algorithms are probably better at it: "We're at a point where making it harder for software ends up making it too hard for many people. We need some alternative, but there's not a concrete plan yet."

The problem with many of these tests isn't necessarily that bots are too clever - it's that humans suck at them

The literature on CAPTCHA is littered with false starts and strange attempts at finding something other than text or image recognition that humans are universally good at and machines struggle with. Researchers have tried asking users to classify images of people by facial expression, gender, and ethnicity. (You can imagine how well that went.) There have been proposals for trivia CAPTCHAs, and CAPTCHAs based on nursery rhymes common in the area where a user purportedly grew up. Such cultural CAPTCHAs are aimed not just at bots, but at the humans working in overseas CAPTCHA farms solving puzzles for fractions of a cent. People have tried stymying image recognition by asking users to identify, say, pigs, but making the pigs cartoons and giving them sunglasses. Researchers have looked into asking users to identify objects in Magic Eye-like blotches. In an intriguing variation, researchers in 2010 proposed using CAPTCHAs to index ancient petroglyphs, computers not being very good at deciphering gestural sketches of reindeer scrawled on cave walls.

Recently there have been efforts to develop game-like CAPTCHAs, tests that require users to rotate objects to certain angles or move puzzle pieces into position, with instructions given not in text but in symbols or implied by the context of the game board. The hope is that humans would understand the puzzle's logic but computers, lacking clear instructions, would be stumped. Other researchers have tried to exploit the fact that humans have bodies, using device cameras or augmented reality for interactive proof of humanity.

The problem with many of these tests isn't necessarily that bots are too clever - it's that humans suck at them. And it's not that humans are dumb; it's that humans are wildly diverse in language, culture, and experience. Once you get rid of all that stuff to make a test that any human can pass, without prior training or much thought, you're left with brute tasks like image processing, exactly the thing a tailor-made AI is going to be good at.

"The tests are limited by human capabilities," Polakis says. "It's not only our physical capabilities, you need something that [can] cross cultural, cross language. You need some type of challenge that works with someone from Greece, someone from Chicago, someone from South Africa, Iran, and Australia at the same time. And it has to be independent from cultural intricacies and differences. You need something that's easy for an average human, it shouldn't be bound to a specific subgroup of people, and it should be hard for computers at the same time. That's very limiting in what you can actually do. And it has to be something that a human can do fast, and isn't too annoying."

Figuring out how to fix those blurry image quizzes quickly takes you into philosophical territory: what is the universal human quality that can be demonstrated to a machine, but that no machine can mimic? What is it to be human?

But maybe our humanity isn't measured by how we perform with a task, but in how we move through the world - or in this case, through the internet. Game CAPTCHAs, video CAPTCHAs, whatever sort of CAPTCHA test you devise will eventually be broken, says Shuman Ghosemajumder, who previously worked at Google combatting click fraud before becoming the chief technology officer of the bot-detection company Shape Security. Rather than tests, he favors something called "continuous authentication," essentially observing the behavior of a user and looking for signs of automation. "A real human being doesn't have very good control over their own motor functions, and so they can't move the mouse the same way more than once over multiple interactions, even if they try really hard," Ghosemajumder says. While a bot will interact with a page without moving a mouse, or by moving a mouse very precisely, human actions have "entropy" that is hard to spoof, Ghosemajumder says.

Google's own CAPTCHA team is thinking along similar lines. The latest version, reCaptcha v3, announced late last year, uses "adaptive risk analysis" to score traffic according to how suspicious it seems; website owners can then choose to present sketchy users with a challenge, like a password request or two-factor authentication. Google wouldn't say what factors go into that score, other than that Google observes what a bunch of "good traffic" on a site looks like, according to Cy Khormaee, a product manager on the CAPTCHA team, and uses that to detect "bad traffic." Security researchers say it's likely a mix of cookies, browser attributes, traffic patterns, and other factors. One drawback of the new model of bot detection is that it can make navigating the web while minimizing surveillance an annoying experience, as things like VPNs and anti-tracking extensions can get you flagged as suspicious and challenged.

"I think folks are realizing that there is an application for simulating the average human user... or dumb humans."

Aaron Malenfant, the engineering lead on Google's CAPTCHA team, says the move away from Turing tests is meant to sidestep the competition humans keep losing. "As people put more and more investment into machine learning, those sorts of challenges will have to get harder and harder for humans, and that's particularly why we launched CAPTCHA V3, to get ahead of that curve." Malenfant says that five to ten years from now, CAPTCHA challenges likely won't be viable at all. Instead, much of the web will have a constant, secret Turing test running in the background.

In his book The Most Human Human, Brian Christian enters a Turing Test competition as the human foil and finds that it's actually quite difficult to prove your humanity in conversation. On the other hand, bot makers have found it easy to pass, not by being the most eloquent or intelligent conversationalist, but by dodging questions with non sequitur jokes, making typos, or in the case of the bot that won a Turing competition in 2014, claiming to be a 13-year-old Ukrainian boy with a poor grasp of English. After all, to err is human. It's possible a similar future is in store for CAPTCHA, the most widely used Turing test in the world - a new arms race not to create bots that surpass humans in labeling images and parsing text, but ones that make mistakes, miss buttons, get distracted, and switch tabs. "I think folks are realizing that there is an application for simulating the average human user... or dumb humans," Ghosemajumder says.

CAPTCHA tests may persist in this world, too. Amazon received a patent in 2017 for a scheme involving optical illusions and logic puzzles humans have great difficulty in deciphering. Called Turing Test via failure, the only way to pass is to get the answer wrong.

# data[].attributes.attachment_link.description
At some point last year, Google's constant requests to prove I'm human began to feel increasingly aggressive. More and more, the simple, slightly too-cute button saying "I'm not a robot" was followed by demands to prove it - by selecting all the traffic lights, crosswalks, and storefronts in an image grid.

# data[].attributes.headline
Victoria's Sectret neemt afscheid van de angels

# data[].attributes.subject
Victoria's Sectret neemt afscheid van de angels

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The VS Collective includes women famous for their achievements and not their proportions, like the soccer star and gender equality advocate Megan Rapinoe. Credit... Ryan Pfluger

The embattled lingerie giant is attempting the most extreme brand turnaround in recent memory: an effort not just to redefine itself but also the very idea of what "sexy" is.

The VS Collective includes women famous for their achievements and not their proportions, like the soccer star and gender equality advocate Megan Rapinoe. Credit... Ryan Pfluger

The Victoria's Secret Angels, those avatars of Barbie bodies and playboy reverie, are gone. Their wings, fluttery confections of rhinestones and feathers that could weigh almost 30 pounds, are gathering dust in storage. The "Fantasy Bra," dangling real diamonds and other gems, is no more.

In their place are seven women famous for their achievements and not their proportions. They include Megan Rapinoe, the 35-year-old pink-haired soccer star and gender equity campaigner; Eileen Gu, a 17-year-old Chinese American freestyle skier and soon-to-be Olympian; the 29-year-old biracial model and inclusivity advocate Paloma Elsesser, who was the rare size 14 woman on the cover of Vogue; and Priyanka Chopra Jonas, a 38-year-old Indian actor and tech investor.

They will be spearheading what may be the most extreme and unabashed attempt at a brand turnaround in recent memory: an effort to redefine the version of "sexy" that Victoria's Secret represents (and sells) to the masses. For decades, Victoria's Secret's scantily clad supermodels with Jessica Rabbit curves epitomized a certain widely accepted stereotype of femininity. Now, with that kind of imagery out of step with the broader culture and Victoria's Secret facing increased competition and internal turmoil, the company wants to become, its chief executive said, a leading global "advocate" for female empowerment.

Will women buy it? An upcoming spinoff, more than $5 billion in annual sales, and 32,000 jobs in a global retail network that includes roughly 1,400 stores are riding on the answer.

It is a stark change for a brand that not only long sold lingerie in the guise of male fantasy, but has also been scrutinized heavily in recent years for its owner's relationship with the sex offender Jeffrey Epstein and revelations about a misogynistic corporate culture that trafficked in sexism, sizeism and ageism.

Image

"When the world was changing, we were too slow to respond," said Martin Waters, the former head of Victoria's Secret's international business who was appointed chief executive of the brand in February. "We needed to stop being about what men want and to be about what women want."

The seven women, who form a group called the VS Collective, will alternately advise the brand, appear in ads and promote Victoria's Secret on Instagram. They are joining a company that has an entirely new executive team and is forming a board of directors in which all but one seat will be occupied by a woman.

Rarely has a company so dominant in its sector been exposed as trailing so far behind the culture as Victoria's Secret was in the wake of the #MeToo movement.

It was, Ms. Rapinoe said bluntly, "patriarchal, sexist, viewing not just what it meant to be sexy but what the clothes were trying to accomplish through a male lens and through what men desired. And it was very much marketed toward younger women." That message, she said, was "really harmful."

Victoria's Secret's cultural influence is a product of its industry standing. Though the company's share of the U.S. women's underwear market dropped to 21 percent last year from 32 percent in 2015, according to Euromonitor International, it is still a powerhouse. Its next closest competitor is Hanesbrands, with a 16 percent share.

Founded in 1977 as a store where men could feel comfortable shopping for lingerie, even the name referred to male fantasies of prim Victorian ladies who became naughty in the boudoir. The retail billionaire Leslie H. Wexner bought Victoria's Secret in 1982 and turned it into a phenomenon that helped shape society's view of female sexuality and beauty ideals. Central to its ethos were the "Angels" - supermodels like Heidi Klum and Tyra Banks who posed exclusively for the brand, often in G-strings, stilettos and wings. In 1995, it introduced the Victoria's Secret fashion show, a sort of cross between a runway show and a pole dance that aired on network television for nearly two decades.

It has taken years for Victoria's Secret to acknowledge that its marketing was dated. In that time, the value of the brand eroded and a slew of competitors grew in part by positioning themselves as the anti-Victoria's Secret, complete with more typical women's bodies and a focus on inclusivity and diversity.

The brand has also come under fire after Mr. Wexner's close ties to Mr. Epstein came to light in 2019 and a New York Times investigation last year showed that Mr. Wexner and his former chief marketing officer, Ed Razek, presided over an entrenched culture of misogyny, bullying and harassment.

"I've known that we needed to change this brand for a long time, we just haven't had the control of the company to be able to do it," Mr. Waters said. As for the Angels? "Right now, I don't see it as being culturally relevant," he said.

Mr. Razek and Mr. Wexner will not be a part of the new Victoria's Secret, which will split from L Brands and Bath & Body Works to become its own public company this summer. (The pandemic scuttled a sale to a private-equity firm and swallowed $2 billion in revenue.) There are more women in charge, including a new chief marketing officer, Martha Pease, who has led the Collective initiative. The stores that survived a year of culling are becoming lighter and brighter, and mannequins - which have typically been a size 32B - will come in new shapes and sizes. The Angels imagery, which once even appeared on store bathroom TVs, will be phased out. The company will still sell products like thongs and lacy lingerie but its purview will expand, especially in areas like sportswear.

"In the old days, the Victoria brand had a single lens, which was called 'sexy,'" Mr. Waters said. While that sold for decades, it also prevented the brand from offering products like maternity or post-mastectomy bras (not considered sexy) and prompted it to sell push-up sports bras (sexy, but not so popular). It also meant, he said, "that the brand never celebrated Mother's Day." (Not sexy.)

There are plenty of people who do, in fact, find motherhood seductive, but the myopia of the Victoria's Secret lens was such that they were never acknowledged, let alone listened to.

"As a gay woman, I think a lot about what we think is sexy, and we are afforded the ability to do that, because I don't have to wear the traditional sexy thing to be sexy and I don't think the traditional thing is sexy when it comes to my partner or people I've dated," said Ms. Rapinoe. "I think functionality is probably the sexiest thing we could possibly achieve in life. Sometimes just cool is sexy too."

Victoria's Secret, which did finally introduce a Mother's Day campaign last month and even featured a pregnant model, will soon begin selling nursing bras. It also said it would work with its new partners like Ms. Rapinoe and Ms. Chopra Jonas on product lines set to appear next spring.

While it was "probably time for the Angels to go," the lingerie powerhouse will have to strike a balance between moving forward and maintaining existing customers, said Cynthia Fedus-Fields, the former chief executive of the Victoria's Secret division responsible for its catalog.

"If it was a $7 billion business pre-Covid, and much of that $7 billion was built on this blatant sexy approach, be careful with what you're doing," she said.

According to Raúl Martinez, who joined as creative director in January, every aspect of the brand is being reconsidered.

"It has to have a purpose, a reason, be there for the consumer to say: Wow, they're really evolving," he said, acknowledging that it was his 15-year-old daughter who convinced him to join Victoria's Secret. "She said, 'Dad. Do it for us. The Gen Zs,'" he recalled.

Still, the question remains: Why would women like Ms. Rapinoe and Ms. Chopra Jonas want to risk their names by placing their stamp of credibility on Victoria's Secret. The line between selling out and infiltrating from within can be hard to discern.

"Of course there will be people who are like, 'Does this make sense?'" said Ms. Rapinoe, who acknowledged that when she was first approached, "I, too, was like 'What? Why do you want to work with me?'" She said she had been convinced by the willingness of the brand's executives to acknowledge their mistakes and history, and by the fact that her role is not limited to the typical "brand ambassadorship," but extends to consulting on language the company uses, the assortment of products it offers, and narrative it's putting out.

Ms. Elsesser said her decision to join Victoria's Secret "goes back to the sheer metrics of the situation."

"I didn't start modeling to just do all the cool stuff; I did it to change the world," she said. "With platforms like VS, where you enter the living rooms of all people, that's where you make radical change." She saw part of her role as lobbying for Victoria's Secret to increase their sizing to XXXXXL, she said. (It currently carries up to 42G in bras and XXL in nightwear.)

The VS Collective also includes Valentina Sampaio, a Brazilian trans model; Adut Akech, a model and South Sudanese refugee; and Amanda de Cadenet, the photographer and founder of #Girlgaze, the digital platform for female photographers. All of them, in the words of Ms. Rapinoe, are people who were not "typical brand targets in the past." As for the fashion show, Mr. Waters said it would most likely return in 2022 in a very different form. What the brand will offer soon is a podcast featuring the women in the collective, a medium that requires no visuals.

"To rebrand is going to take a lot of steps to ensure that they have the consumer trust, that this isn't just inclusivity-washing," said Erin Schmidt, a senior analyst at Coresight Research.

Victoria's Secret is betting a chunk of its marketing budget that persuading such unexpected personalities to join their cause will in turn convince consumers, and potential investors, to similarly believe in its shift, giving a new meaning to halo effect.

As Ms. Rapinoe said, "I don't know if Victoria has a secret anymore."

Contact Sapna Maheshwari at sapna@nytimes.com or Vanessa Friedman at vanessa.friedman@nytimes.com.

# data[].attributes.attachment_link.title
Victoria's Secret Swaps Angels for 'What Women Want.' Will They Buy It?

# data[].attributes.attachment_link.description
The embattled lingerie giant is attempting the most extreme brand turnaround in recent memory: an effort not just to redefine itself but also the very idea of what "sexy" is. The VS Collective includes women famous for their achievements and not their proportions, like the soccer star and gender equality advocate Megan Rapinoe.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Er komt een moment dat we weer helemaal los mogen gaan. Dan kunnen we weer van afspraak naar afspraak hollen, tegen elkaar aan hangen op de vrijmibo, en zelfs weer meezingen op de dansvloer. Maar willen we dat, kúnnen we het eigenlijk nog wel, of zijn onze sociale spieren verslapt?

Een paar weken geleden bevond ik mij per ongeluk in een pre-coroniaanse setting. Ik had een eetafspraak met mijn twee jaar jongere broer die in een studentenhuis woont. We bestelden Indiaas en net na mijn laatste hap curry madras stroomde de bescheiden keuken vol met vijf huisgenoten. Drie namen plaats aan tafel, twee gingen naar het balkon om te roken. Er werd over en weer gepraat, er werden grappen gemaakt waar dan weer smakelijk om werd gelachen. Alleen niet door mij. Ik kroop in een schulp waarvan ik niet wist dat ik hem had.

Dat had niet alleen te maken met het feit dat ik het niet prettig vond om de coronamaatregelen te verbreken, maar ook (en vooral) met de prikkels en de sociale interactie. Zo veel stemmen. Zo veel uitspraken. Zo veel gelach. Wat moest ik zeggen? Hoe moest ik me gedragen in deze groep? Ik wist het gewoon niet meer.

De dagen daarna rees de vraag wat er toch was gebeurd, die avond. Ik sta in groepen nooit met mijn mond vol tanden. In alle bescheidenheid durf ik te zeggen dat ik best wel een talent heb voor zowel smalltalk als diepgaande gesprekken, met mensen die ik ken én mensen die me vreemd zijn. Maar nu zitten we al ruim een jaar in een extreme, door de overheid opgelegde vorm van isolatie. Kunnen mensen daardoor hun aangeleerde sociale vaardigheden verleren? Is het gek om in deze samenleving - die al maanden naar vaccinaties snakt, naar 'normaal' verlangt en om versoepelingen smeekt - ook een beetje op te zien tegen dat normale leven?

Totaal gesloopt

Ik ging op zoek naar lotgenoten en vond ze met opvallend groot gemak. Op twitter schreef journalist Rianne Meijer dat ze tegenwoordig 'echt totaal gesloopt is' als ze een dag in gezelschap van meerdere mensen verkeert. 'Als er ooit een 'hoera, corona is voorbij'-feest komt, zit ik me waarschijnlijk in een hoekje van de zaal te wiegen.' Het leverde haar bijna duizend likes op en tientallen reacties. Vooral supermarkten wordenonder die tweet gehekeld ('overweldigend') en ook verjaardagen moeten het ontgelden: daar wordt massaal tegen opgezien, net als trakteren op het werk, en dan al die felicitaties in ontvangst moeten nemen. 'Ik houd van één-op-één-contact', schreef Saskia. 'Dus in dat opzicht is corona voor mij wel fijn. Ik mis de feestjes echt niet.' En Ilona: 'Ja, daar ben ik dus bang voor. Dat mijn hersenen het zijn ontwend.' Een andere twitteraar, Fiona, was nog stelliger: 'Ik ga het niet trekken. Na ruim een decennium ongemerkt in constante overprikkeling te hebben geleefd, weiger ik terug te gaan naar 'het oude normaal'.'

Met enkele mensen die erover twitterden, ga ik telefonisch in gesprek. 'Het zijn niet alleen de prikkels die zo vermoeiend zijn', zegt beleidsambtenaar Margreet (47) uit Overijssel, 'het zijn ook de sociale gesprekken die ineens zoveel energie kosten.' Margreets bureau staat in een grote kantoorvleugel. 'Toen ik thuis zat, kwamen die welbekende muren op me af', vertelt ze. 'Maar toen ik voor het eerst weer naar kantoor mocht voor een dagje, kwamen al mijn collega's ineens op me af. Al die stemmen, die woorden, die geluiden. Ik had werkelijk geen flauw idee waar ik het met ze over moest hebben, wat ik moest vertellen. Ik ben geen verlegen persoon. De gespreksstof kwam gewoon niet meer aanwaaien. En ik moet je ook eerlijk zeggen' - nu begint Margreet te fluisteren - 'de weekendplannen van collega's met wie ik niet zo veel heb, interesseren me nu ook niet zo veel meer. Misschien ben ik iets asocialer geworden.'

Overweldigend

De smalltalks veranderden afgelopen jaar drastisch. Ze werden inhoudelijk nog smaller. En daardoor moeizamer. Geen concert om over na te praten, geen vakantieplannen om te bespreken. We spraken niet meer over leuke etentjes in restaurants, mooie films in de bioscoop. Ik was één keer de geluksvogel die naar een testfestival van Fieldlab mocht, in maart, en naast dat ik totaal overprikkeld thuis kwam, vier dagen moest bijkomen van al die sociale hevigheid en daarna mentaal flink inkakte, teer ik al weken op dit gespreksonderwerp. Verder moet je het vooral hebben van iemands Netflix-pareltjes, restaurants die lekkere maaltijden bezorgen of mooie wandelplekken in de buurt. Of - altijd veilig - je grijpt terug naar Het Meest Vertrouwde Onderwerp Tijdens Deze Pandemie In Welke Sociale Situatie Dan Ook: 'Trek je het thuiswerken nog een beetje?'

'Het is een gekke cocon die we nu om onszelf heen hebben getrokken', zegt Gijs Coppens, gz-psycholoog bij iPractice in Amsterdam, de praktijk die vorig jaar een coronahulplijn opende. Coppens moest voor het eerst zelf uit zijn schulp komen bij de koffieautomaat. De plek waar bij uitstek koetjes en kalfjes aan de orde van de dag zijn, werd voor hem ineens de plek om naarstig te zoeken naar woorden. 'Toen ik voor het eerst weer in mijn praktijk mocht komen, tussen de eerste en tweede lockdown, vond ik het ongemakkelijk. Ik was bijna een beetje schrikachtig doordat ik weer zoveel mensen tegenkwam.' En natuurlijk: hij heeft tijdens de lockdown gewoon contact met mensen via Zoom, Skype en Whatsapp, zijn platform Open-Up draaide juist overuren tijdens de pandemie. 'Maar digitaal contact heeft een veiligheid in zich, het is een meer gecontroleerde vorm van contact. Er zit een afstand tussen jou en je gesprekspartner, maar ook in mentaal opzicht is het afstandelijker: als je iemand in het echt ziet, in vol ornaat van top tot teen, ben je zichtbaarder en zelfbewuster.'

Overzichtelijk

Auteur Rebecca Solnit bepleit in haar essay We're breaking up dat korte digitale berichten, via Whatsapp of andere sociale media, zich bevinden tussen 'afzondering' en 'samenzijn'. Ze spreekt van 'een veilige plek tussen de gevaren van contact met onszelf en met anderen'. Die veilige plek was er al, we deelden al veel digitaal, maar dat digitale delen is door de pandemie massaler en intenser geworden, want we móésten wel. Er was nog minder sprake van oprecht samenzijn waarbij je elkaar in de ogen kon kijken, het aantal echte sociale contacten nam voor veel mensen drastisch af. Zelf merkte ik dat ik vooral nog mijn A-vrienden nog zag: de mensen die ik goed kende, van wie ik zeker wist dat ze niet met klachten de deur uit gingen en de mensen die ik graag nog één op één wilde zien.

Er is bij mij een aantal B-vriendschappen doodgebloed. De pandemie dwingt ons om keuzes te maken, stelt Sheena Iyengar, onderzoeker en auteur van The Art of Choosing, in een podcast-aflevering van het Amerikaanse radioprogramma Hidden Brain. 'We voelen ons gelukkig door keuzes, omdat ze ons enerzijds het gevoel van controle geven, en anderzijds het gevoel van autonomie en vrijheid.' Maar meer opties hebben, zorgt niet altijd voor betere beslissingen en meer geluk. Dus dat we het de afgelopen tijd door het virus met minder opties moesten doen, daar worden we eigenlijk niet ongelukkig van.

Corona maakte ons leven, behalve somberder en enger, ook kleiner en dus overzichtelijker. In sociaal opzicht werden we ontdaan van heel veel ruis. Zo zorgde de avondklok voor een duidelijke afbakening van ons sociale leven. Ik sprak laatst af met een vriendin terwijl ik eigenlijk best moe was, en het gaf me ademruimte dat ik er zeker van was dat ze om 22.00 uur weer naar huis zou gaan. Toen ze daarna opperde dat ze 'best die avondklok durfde te overtreden, ik woon niet zo ver weg', voelde ik lichte paniek. Ik zou dan voor het eerst een avond hebben waarvan ik níét wist hoe laat die zou eindigen. Vroeger (lees: pre-pandemie) had ik daar mijn hand niet voor omgedraaid, maar nu wil ik dat eigenlijk niet meer. Het gebrek aan contacten doet me enerzijds verlangen naar dicht-op-elkaar-borrels en ik-ruik-je-zweet-feestjes, maar anderzijds heeft het me ook lichtelijk angstig gemaakt voor sociaal contact waarin je doorgaans 'leuke' uitspraken dient te doen en je een gepaste houding moet aannemen.

Terugtrekken

Sociale deprivatie wordt dat in de psychologie genoemd, als de mens sociale contacten en interacties worden ontzegd. Het gebrek aan sociale interactie gaat tegen onze natuur in, stelt Coppens. 'We leefden vroeger in groepen om te overleven, isolatie maakt je kwetsbaar. En het zit nog steeds in ons reptielenbrein dat het gevaarlijk is, zelfs dodelijk, om alleen te zijn.' We ervaren sociale isolatie dan ook als onprettig, iets dat het afgelopen jaar geregeld aan de oppervlakte kwam bij protesten tegen de coronamaatregelen en spontane illegale feestjes waar de anderhalve meter anderhalve centimeter werd, maar ook bij de zoektocht van mensen naar alternatieven om tóch samen te zijn, denk aan raamvisite en drive-in-verjaardagen.

Maar hoe langer we afgezonderd leven, hoe meer we ons daar toch naar gaan vormen. Een gebrek aan sociaal contact is nu de norm. 'Aanpassing is een proces dat tijd kost, maar de mens is er zeer bedreven in', zegt Coppens. 'Ik heb veel veerkracht gezien. Nu zijn we gewend geraakt aan die grootse veranderingen. We voelen ons er misschien somber door, maar er is nu bij de meeste mensen een patroon ingesleten.' Hevige, langdurige sociale deprivatie, zo stelt Coppens, kan ervoor zorgen dat we ons terugtrekken of zelfs angstig worden voor 'onze soortgenoten'. Foto's van voorgaande koningsdagen en overvolle tribunes die vorig jaar misschien nog zin en gemis opwekten, kunnen nu voor rillingen en afkeer zorgen.

Ik sprak ook met Nico (56) via Twitter, hij schreef me dat hij 'met enige benauwdheid' naar de periode na de pandemie kijkt. Als hij aan groepen mensen denkt, voelt hij maar één ding: het zijn er veel te veel. 'Ik krijg een beetje hetzelfde gevoel als tijdens mijn burn-out, tien jaar geleden', vertelt hij. 'Toen kon ik drukke winkelstraten niet meer aan, verjaardagen sloeg ik over. Nu wordt ons dat allemaal opgelegd, nu kiezen we er niet zelf voor. Maar we krijgen minder prikkels te verstouwen. Zo prikkelarm als ons land nu is, is het lang niet meer geweest.' Wat doet dat met een mens?, vraagt Nico zich af.

Coppens heeft daar een antwoord op. Het maakt onze frontaalkwab, de manager van de hersenen, lui. 'Normaal gesproken onderdrukt die impulsen, zodat je niet elk moment van de dag alles even hard en luid en snel binnenkomt.' Een frontaalkwab filtert en zorgt ervoor dat je op een verjaardag naar je gesprekspartner kunt luisteren, zonder last te hebben van het gesprek dat achter je wordt gevoerd, of het gelach van degene tegenover je. 'Grote kans dat je ineens vermoeider dan ooit terugkomt van een dagje kantoor, een voetbaltraining of een doodnormale borrel.'

Verleren we het?

Hoe zit het met onze sociale vaardigheden? Vorig jaar, tijdens de eerste lockdown, schreef ik een artikel over de groeiende groep eenzamen tijdens deze pandemie. Toen vertelde Anja Machielse, hoogleraar sociale weerbaarheid aan de Universiteit voor Humanistiek, dat je sociale vaardigheden moet blijven oefenen. Anders kun je ze verleren, zo blijkt uit verschillende onderzoeken. Er zijn niet voor niets sociale weerbaarheids- en vaardigheidstrainingen voor bijvoorbeeld kinderen die moeite hebben mee te komen op school of mensen die angstig zijn in sociale situaties. Wat beklijfde na dat interview, was wat Machielse vertelde over de mensen in een sociaal isolement bij wie ze thuiskwam. Die weten vaak niet hoe ze moeten reageren op haar komst. Ze zetten de tv niet zachter, bieden geen stoel aan, maken geen koffie. Waar Machielse maar mee wilde aangeven: als je eenmaal geïsoleerd bent, vergeet je dingen die voor andere, sociale mensen vanzelfsprekend zijn. Zou dat ons na ruim een jaar corona ook overkomen?

Een pandemie als deze is uniek, maar er hebben wel vaker mensen lang in afzondering geleefd. Neem gevangenen, kluizenaars, soldaten, poolreizigers, astronauten. Onderzoeken laten zien dat mensen die een tijd al dan niet gedwongen niet meedoen met de samenleving, zich angstiger voelen, onzekerder en onhandiger wanneer ze terugkeren naar hun oude leven.

In de jaren negentig werd onder ongeveer duizend gevangenen in de Pelican Bay State Prison in Californië onderzoek gedaan naar de gevolgen van eenzame opsluiting die daar werd opgelegd. Ze ontdekten dat sociale isolatie sommige mensen grenzeloos kan maken, gefrustreerd, agressief, maar ook sociaal teruggetrokken. Onderzoekers spraken van een grote kans op 'ernstige en chronische vervreemding en asociaal gedrag'. Twee jaar geleden deed een groep wetenschappers van de Texas State University onderzoek naar de sociale vaardigheden van veteranen die na een missie weer terugkeerden naar de maatschappij. 8 tot 10 procent van de veteranen kampte met symptomen van een Posttraumatische Stress Stoornis, van wie een klein percentage (7 tot 13 procent) ook kampte met symptomen van een sociale angststoornis. Ze lieten onaangepast gedrag zien en gingen sociale contacten, zowel in de privésfeer als op professioneel gebied, uit de weg omdat ze er vaak bang voor waren. Hoe je te gedragen, wat te zeggen, en wat te doen: het bleek dat deze groep daar erg mee worstelde.

In een artikel dat is gepubliceerd op de site van de Nasa, wordt een link gelegd tussen de isolatie waarin we verkeren vanwege de pandemie, en de isolatie waarin astronauten verkeren tijdens een langdurige ruimtemissie. Onderzoeker Tom Williams leidt het Nasa-programma om astronauten psychisch gezond te houden en met stress en ingewikkelde situaties te laten omgaan; eigenlijk een beetje wat we de afgelopen tijd ook moesten doen. Vorig jaar juni deelde Williams zijn op onderzoek gebaseerde tips om gezond te blijven tijdens een periode van isolatie. Zo stelt hij dat het belangrijk is voor ogen te houden waarom je geïsoleerd bent. 'De maanlanding heeft bijvoorbeeld mensen over de hele wereld geholpen om meer verbonden te zijn, het gevoel te hebben ergens toe te behoren.' Bij een pandemie is de sociale impact ook groot, stelt Williams, het is een manier om bij te dragen aan de veiligheid van onze samenleving. Daarnaast benadrukt Williams het belang van contact dat astronauten met het thuisfront op aarde onderhouden. Door videochat maar ook door zogenoemde care packages, met familiefoto's, favoriete tijdschriften en het lievelingseten van de astronaut in kwestie.

Mag het minder?

Sociale vaardigheden zijn als spieren. Als spieren niet gebruikt worden, verslappen ze. Misschien hebben we allemaal wat training gemist. Maar hoe erg is dat? Moeten we ons niet afvragen of we terug willen naar een mailbox vol datumprikkers, een wereld waarin we overhaast van afspraak naar afspraak rennen, beleefdheidsbezoekjes afleggen, met vage kennissen koffiedrinken, met groepen mensen samenzijn die we amper kennen? Moeten we ons wel weer willen plooien naar het normaal van toen, of zijn er ook kanten van onze sociale contacten nu die we willen vasthouden?

Als Nico, die ik via Twitter sprak, de woorden 'versoepelingen' of 'terugkeer naar het oude normaal' hoort, overvalt hem een benauwd gevoel. 'Weer werken in een kantoortuin vind ik een verschrikkelijk vooruitzicht. Het zal me heus wel weer lukken om mee te doen, maar met moeite. En neem nou zoiets als met onbekende mensen praten, dat komt straks weer op me af als die anderhalve meter weg is. Hoe moet je dat weer oppakken?'

Wellicht dwingt deze fase van versoepelingen ons om keuzes te maken: wat neem je uit je opgelegde isolement mee die coronavrije wereld in? En misschien is het wat sociale vaardigheden betreft net als met fietsen. Dat je in het begin denkt: ik ga vallen, daarna enkele kilometers wiebelig en slingerend maakt, om vervolgens steeds sneller en stabieler vooruit te komen. Zwaaiend naar iedereen die je tegenkomt, hoi, leuk dat je er bent, vreemdeling. Pas nu ik je weer zie, besef ik dat ik je heb gemist.

Van Margreet en Nico is hun volledige naam bekend bij de redactie.
Lees ook

# data[].attributes.attachment_link.title
Vinden we onze sociale weg nog wel, na ruim een jaar afzondering?

# data[].attributes.attachment_link.description
Er komt een moment dat we weer helemaal los mogen gaan. Dan kunnen we weer van afspraak naar afspraak hollen, tegen elkaar aan hangen op de vrijmibo, en zelfs weer meezingen op de dansvloer. Maar willen we dat, kúnnen we het eigenlijk nog wel, of zijn onze sociale spieren verslapt?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Daar zat ik, met mijn smartphone in mijn hand en mijn laptop opengeklapt, licht gespannen naar beide schermen te staren, om een van de laatste 1.500 tickets voor Lowlands te bemachtigen. Een missie die bij voorbaat al gedoemd was te mislukken. „Nog 17.000 wachtenden voor je", meldde de ticketwebsite. De volgende dag las ik in de krant dat de kaarten binnen drie seconden weg waren.

Special: na de lockdown

Nu we geleidelijk aan steeds meer vrijheid terugkrijgen is de vraag: hoe ziet de samenleving er eigenlijk uit, na de lockdown?

1. Komen we ooit nog af van die testsamenleving?

2. Vreugde om een prik

3. Die oude onrust en fomo? Nooit weer

4. Snotteren in een openbare ruimte, kan dat nog?

Zo denderde er na een ruim jaar van lockdowns, verstilling en thuisisolatie iets terug in mijn leven dat ik bepaald niet had gemist: gejaagdheid, onrust, fomo.

Zeker, het leven in coronatijd was saai, eentonig en bij tijd en wijle somber, maar ook: rustig, prikkelarm en overzichtelijk. Zonder aan de verschrikkingen van de pandemie voorbij te willen gaan, was het op gezette tijden best aangenaam: om in een weekend alle delen van de Lord of The Rings-trilogie opnieuw te bekijken - en daar genoegen mee te nemen.

Naast een manier om het virus in te dammen, was de lockdown onbedoeld ook een verplichte sabbatical voor rusteloze zielen zoals ik.

Nu ik er langer over nadacht: had ik eigenlijk wel zin om deze zomer met 55.000 andere mensen op een grasveld te gaan staan? De gedachte alleen al maakte me moe - en zelfs een beetje nerveus. Die kolkende mensenmassa's, de gebroken nachten, dat voortdurend 'aan' staan. Hoe ging dat ook alweer?

Ruim een jaar lang had ik uitgekeken naar de terugkeer van het 'normale' leven, ik had me verheugd op de veelbelovende 'summer of love' en alles wat daar maar bij hoorde, maar nu het dan eindelijk bijna zover was, werd ik overvallen door een gevoel dat ik niet had zien aankomen: tegenzin.

„Nu moet ik weer een excuus bedenken als ik vroeg naar huis wil"

Uit een korte rondvraag langs een aantal vrienden en bekenden - twintigers en dertigers wonend in de Randstad, die zichzelf net als ik eerder als extravert dan als introvert zouden beschrijven - blijkt dat ik niet de enige ben die een zeker ongemak ervaart bij de gedachte aan het leven ná corona.

„Stiekem vond ik de avondklok best fijn", zegt vriendin S. „Nu moet ik weer een excuus bedenken als ik vroeg naar huis wil."

„Elke dag lekker op tijd naar bed, geen vervelende collega's om me heen. Zo slecht was het dit afgelopen jaar nog niet", aldus kennis J.

„Ik zie vooral op tegen de terugkeer van verplichte afspraken", zegt kennis E. „Van die verjaardagen waarbij je je afvraagt: waarom ben ik hier?"

Wellicht lijden we aan een lichte vorm van re-entry anxiety of post-isolation anxiety, termen die gewoonlijk worden gebruikt voor mensen die lange tijd geen deel uitmaakten van het alledaagse leven - gevangenen, uitgezonden militairen, humanitaire hulpverleners - en weer terug de maatschappij in moeten.

Na de eerste lockdown van 2020 en in de afgelopen maanden doken de termen in verschillende internationale kranten op, om de nervositeit te beschrijven die sommige mensen ervaren bij de terugkeer naar het post-coronaleven. Corona heeft ons vervreemd van 'de ander', we hebben tijd nodig om weer aan elkaar te wennen, zo luidt de teneur van die stukken.

Lees ook: Moeten we straks écht weer zoenen en naar kantoor?

Het klinkt aannemelijk. Maar misschien is er wel meer aan de hand, denkt psychiater Damiaan Denys, die in april vorig jaar opzien baarde toen hij in een opiniestuk in NRC pleitte voor de 'omarming' van het virus. Daarmee bedoelde hij dat de pandemie de excessen van onze moderne levensstijl blootlegt - overconsumptie, een doorgeschoten globalisering en individualisering - en dat we daar lering uit kunnen trekken.

„Ik kreeg daar veel kritiek op, maar ik denk dat mijn punt van toen bewezen is", zegt Denys aan de telefoon. „Ruim een jaar van betrekkelijke stilstand is voldoende om ons normen-en-waardenstelsel te doen kantelen. Vóór corona waren we eraan gewend dat het leven een bepaald tempo had. Dachten we aan de zomer, dan dachten veel mensen: vliegvakanties! Festivals! Het maximale uit het leven halen! We hadden nooit de tijd om onszelf de vraag te stellen: is dit eigenlijk wel wat ik wil? Corona heeft ons gedwongen om daarop te reflecteren."

Niet toevallig stonden kranten en tijdschriften in coronatijd vol met mensen die radicaal het roer omgooiden - al dan niet gedwongen. Ze verruilden de stad voor het platteland, zegden hun banen op, joegen langgekoesterde dromen na.

Toets ik de vraag van Denys aan mezelf, dan merk ik vooral dat een wat rustiger tempo van leven veel beter bij me blijkt te passen dan ik vóór corona had kunnen bedenken. De zomer van 2020 - zonder de gebruikelijke festivals en vakanties - was misschien wel een van de meest ontspannen zomers sinds jaren.

Denys is niet verbaasd. Hij noemt de samenleving van vóór corona een „oververhitte" samenleving. „De pandemie nodigt ons uit om een nieuwe relatie aan te gaan met onszelf. Als er ooit een tijd was om bepaalde ingesleten patronen te doorbreken, dan is het nu", aldus de psychiater.

Werp een blik op de coronabrandhaarden in India en Brazilië en je begrijpt dat de pandemie niet zomaar voorbij is

Toch ervaar ik zelf - en het merendeel van de mensen om mij heen, zo lijkt het - allang niet meer die positieve energie die ik vorig jaar zomer ervaarde. Dat gevoel van rust, opgeruimdheid en sereniteit, heeft plaatsgemaakt voor een sluimerend gevoel van stagnatie, leegte en uitzichtloosheid - ondanks het vaccin. Werp een blik op de coronabrandhaarden in India en Brazilië en je begrijpt dat de pandemie niet zomaar voorbij is.

Op sommige dagen lijk ik me in een impasse te bevinden, waarin ik enerzijds snak naar nieuwe ervaringen en prikkels en anderzijds mokkend onder mijn fleecedeken wil blijven zitten - onzeker over hoe het leven er straks uit gaat zien.

Het is vermoedelijk het algehele 'bleh'-gevoel dat de Amerikaanse psycholoog Adam Grant recentelijk in een artikel in The New York Times aanduidde met languishing. In het Nederlands betekent dat zoiets als 'wegkwijnen'. Het is geen depressie, het is geen burn-out, maar iets daartussenin. „De afwezigheid van welbevinden", aldus Grant.

Het prikkelarme bestaan, dat in de zomer nog als een lange vakantie voelde, lijkt na een eindeloze, donkere winter waarin het land opnieuw op slot ging dan toch zijn tol te eisen. Maar volgens Stefan van der Stigchel, hoogleraar cognitieve psychologie aan de Universiteit Utrecht en expert op het gebied van aandacht, is het niet juist om te stellen dat het leven in coronatijd 'prikkelarm' is.

„Prikkels zijn er altijd, ook als we een rustgevende wandeling door een bos maken", zegt hij. „We lijken in deze tijd vooral een bepaald type prikkel te missen. De omgeving waarin we ons bevinden, draagt voor een belangrijk deel bij aan hoe gemotiveerd, geïnspireerd en alert we zijn. Het is goed denkbaar dat het vele thuiszitten een verlammend effect op veel mensen heeft."

Er zullen genoeg mensen zijn die wat meer tijd nodig hebben om te wennen aan de terugkeer van het 'oude leven'

Misschien komt de geestesgesteldheid waarin veel mensen zich momenteel bevinden nog het dichtst in de buurt van langdurige verveling, denkt Van der Stigchel. „We maken simpelweg heel weinig mee. Maar er is niet veel voor nodig om die knop om te zetten. Toen ik laatst voor het eerst sinds tijden weer eens met de trein ging, merkte ik het al: ik was meteen weer wakker. Ik kreeg er nieuwe energie van."

Maar dat is nog maar een onschuldig ritje in de trein. Bestaat er zoiets als jezelf aan te veel prikkels in één keer blootstellen?

„Dat is een interessante vraag", zegt Van der Stigchel. En volgens hem is er geen eenduidig antwoord op te geven. „Ik denk dat er grote individuele verschillen zullen zijn. De Fieldlab-evenementen waren een groot succes. Het ging los. Maar dat waren allemaal mensen met enorme 'knaldrang': ze stonden te popelen om weer eens te feesten."

Er zullen genoeg mensen zijn die wat meer tijd nodig hebben om te wennen aan de terugkeer van het 'oude leven', vermoedt Van der Stigchel. Net als Denys denkt hij dat dit een goed moment is om na te denken over wat we mee willen nemen uit het afgelopen jaar, en wat niet.

„De mensen die de rust van de afgelopen tijd eigenlijk wel prettig vonden, kunnen daar straks hopelijk bewustere keuzes in maken. Veel mensen leidden vóór corona een gejaagd leven. Door de pandemie weten zij nu dat het heel prettig kan zijn om elke dag een rondje te wandelen en je dagen niet helemaal vol te plannen."

„We kunnen niet terug in de tijd, het verleden is voorbij"

Van der Stigchel verwacht in elk geval niet dat we straks massaal overprikkeld zullen raken. Hij maakt een vergelijking met zijn werkplek op de universiteit. „In de zomer is het er altijd heerlijk rustig. De eerste dag van het nieuwe collegejaar, als de studenten weer terug zijn, denk ik altijd: tjonge, wat is het hier druk. Maar een paar keer knipperen met je ogen en je bent er weer aan gewend."

En dan? Zijn we dan eindelijk weer aanbeland bij het 'oude normaal', waar we zo lang naar uit hebben gekeken? Volgens Denys is dat een illusie. „Vergeet het maar", zegt hij. „We kunnen niet terug in de tijd, het verleden is voorbij. Ook als er geen corona was geweest. We zullen in een nieuwe wereld leven, met nieuwe contouren die we nu nog niet helder kunnen zien."

Sans gêne moet ik terugdenken aan een specifieke scène in het derde deel van de eerdergenoemde The Lord of The Rings-trilogie, die ik afgelopen winter op de zoveelste zaterdagavond zonder sociale afspraken zag - gewikkeld in mijn fleecedeken.

Na de queeste van Frodo en zijn reisgenoten om de ring te vernietigen, keert het gezelschap eindelijk weer terug naar huis. Ze hebben ernaar uitgekeken. Ze gaan terug naar hun vertrouwde café, ze kijken onwennig om zich heen en dan beseffen ze het pas: de wereld is veranderd, zij zijn veranderd, niets is nog hetzelfde. En vervolgens heffen ze toch maar het glas.

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 15 mei 2021

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC in de ochtend van 15 mei 2021

# data[].attributes.attachment_link.title
Ja, het is nu saai, maar die oude onrust en fomo? Nooit weer

# data[].attributes.attachment_link.description
Daar zat ik, met mijn smartphone in mijn hand en mijn laptop opengeklapt, licht gespannen naar beide schermen te staren, om een van de laatste 1.500 tickets voor Lowlands te bemachtigen. Een missie die bij voorbaat al gedoemd was te mislukken. „Nog 17.000 wachtenden voor je", meldde de ticketwebsite.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The ultrawealthy are using new status symbols to flaunt their wealth in the age of coronavirus.

Hiring concierge doctors and living in luxury condos that offer antibody testing amenities signal that they're better off in health.

Riding out the pandemic in a vacation home with their household staff shows that they have the means for a luxury quarantine experience.

Visit Business Insider's homepage for more stories.

The coronavirus pandemic has ushered in a new era of status symbols.

When the ultrawealthy no longer have anywhere to go with their Goyard handbag and their $900-a-month gyms are shut down, they find other ways to flaunt their wealth. In a time when the pandemic has stripped their feelings of invincibility, they've taken control by elevating current status symbols and creating new luxuries for a more plush pandemic experience.

Like the rest of the world, their sense of safety has been diminished. But easier access to testing - through hiring concierge doctors or living in luxury buildings that offer testing as an amenity - shows they're ahead of the game health-wise.

And riding out the pandemic in a vacation home, ranch, or other country signifies that their quarantine experience is far more luxurious than the rest of the world's.

These six new status symbols amid the coronavirus pandemic are shining a light on the vast disparities between the rich and poor in America.

Concierge doctors

When the US faced a shortage of diagnostic testing in the beginning of the coronavirus pandemic, some ultrawealthy Americans began hiring concierge doctors to test them for coronavirus. This allowed them to bypass the CDC's strict testing criteria and long wait times for results.

One Los Angeles-based concierge doctor told Business Insider's Taylor Nicole Rogers that the test is included in her $1,500 fee for a house visit, which is actually less than what one might pay if they were tested at the emergency room.

Concierge physicians told Rogers that having a doctor on retainer often ends up saving patients time and money in a crisis, as compared to urgent care and emergency room visits. The biggest perk the fee buys is personalized medical attention.

Luxury buildings with antibody testing amenities

Luxury buildings have been stepping up their amenity game. Wellness amenities, such as outdoor yoga decks and tranquility gardens, were already on the rise before the pandemic. Now, they're taking shape in the form of free COVID-19 antibody testing.

The Continuum, a 522-unit luxury condominium building in South Beach, Miami, recently partnered with doctors from USA Sports Medicine and Mount Sinai hospital for a three-day pop-up COVID-19 antibody testing event.

"We're redirecting our funds to things that are more important to our residents right now, which is health and safety," Rishi Idnani, managing director of The Continuum, told Amy Dobson of Forbes.

Luxury buildings are also offering quarantine activities as amenities. Dobson and Brick Underground 's Jennifer White Karp each separately reported that some luxury buildings in New York City are now offering virtual celebrity cooking sessions, drawing classes, and performances by Broadway singers during lockdown.

Quarantining with household staff

Household staff have long been a status symbol among the rich, but having this luxury during lockdown has elevated such status. Some of the elite are asking their household staff to quarantine with them indefinitely - and paying a premium to do so.

Peter Mahler, head of Mahler Private Staffing, told Katherine Clarke for The Wall Street Journal that about 40% of his clients have quarantined with their staff. In a time when unemployment claims have reached a record high, staff are facing enticing offers to quarantine: as much as 30% raises, Mahler said.

However, some staff are voluntarily quarantining with their employers at the same pay.

Martha Stewart said her driver, housekeeper, and gardener at her Bedford estate are staying at separate residences on her property during the pandemic.

In non-pandemic times, a full-time staff can cost $1.03 million to $2.4 million a year - not including health benefits and bonuses.

Second homes as main residences

The ultrawealthy can most likely be found quarantining with their staff in their second homes. Vacation homes in a luxury hotspot like the Hamptons or Jackson Hole have always symbolized status, but they're taking on heightened significance as the wealthy seek refuge away from the coronavirus.

These part-time homes have now indefinitely become main residences for owners, who have left their urban dwellings behind to ride out the pandemic in more remote areas. They've escaped to smaller communities that offer them the luxury of more space and easy access to nature.

New York City residents have headed upstate to the mountains and out to the Hamptons. They, along with other east coast urbanites, have also infiltrated coastal New England, flocking to some of Massachusetts' most elite enclaves and Maine's islands. Out west, the wealthy are sheltering at ski resorts, from Idaho to Wyoming.

Ranches

Ranches have long been associated with old money, but they were losing their allure as recently as last year. There's been a surplus of multimillion-dollar ranches out west, as millennials haven't wanted to take over their baby boomer parents' sprawling ranches.

But pandemic has shifted ranch interest. While realtors told Business Insider they haven't seen an uptick in ranch buying, they have seen increased interest.

California Outdoor Properties, which sells ranches in California and Nevada, told Business Insider they saw a year-to-year spike in traffic in April by 76%. Owner Todd Renfrew said that he recently sold a ranch listed for $5.7 million to a California city buyer who wanted to escape the coronavirus.

Hall and Hall, a ranch brokerage that sells properties for an average of about $7 million, also told Business Insider it saw website visitors increase by 60% in the first quarter of 2020 compared to the year prior.

"It makes sense for people to be thinking about more rural places in the midst of a situation like we are in, especially those who have thought about it but not done anything in the past," Bill McDavid, director at Hall and Hall, said. "You've just got to imagine that they're thinking, 'God, I should have done this a long time ago.'"

That's exactly what Mike Bloomberg did - he recently dropped $45 million on a 4,600-acre Colorado ranch.

"Pandemic passports"

Second passports aren't a new status symbol for the ultrawealthy - but they are taking on new significance as they consider access to "safer" countries.

Previously, second (or third) passports were often about financial gains. Now, they're about safety. They want to be able to escape at a moment's notice to a safe place that offers good medical services, John Arlidge wrote for the Robb Report.

Henley & Partners, a citizenship broker, has seen a 42% year-over-year increase in the number of people filing a formal application for a new nationality during the first three months of 2020, Arlidge reported. The number of inquiries is up by 25%.

These permanent residency programs can cost as much as $100,000 per family member in the Caribbean to $7.6 million in Austria.

# data[].attributes.attachment_link.title
The pandemic has given the 1% even more ways to show off how rich they are. Here are 6 new status symbols among the ultrawealthy.

# data[].attributes.attachment_link.description
The ultrawealthy are using new status symbols to flaunt their wealth in the age of coronavirus. Hiring concierge doctors and living in luxury condos that offer antibody testing amenities signal that they're better off in health. Riding out the pandemic in a vacation home with their household staff shows that they have the means for a luxury quarantine experience.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
© Hollandse Hoogte / David Rozing

Twintigers van 2018 bereiken mijlpalen in hun levensloop later dan de twintigers van 2008. Ze gaan later uit huis, volgen langer onderwijs en hebben minder snel een vaste arbeidsrelatie of een koophuis. Ook stijgt de leeftijd waarop zij gaan samenwonen of kinderen krijgen. Dat blijkt uit nieuwe cijfers van het CBS.

[video: https://www.cbs.nl/nl-nl/video/eb1526f8c38a40da9e65355fc7ba91e0]
Het grootste verschil is de leeftijd waarop twintigers vast werk hebben. In 2018 had de helft van de 27-jarigen een vaste arbeidsrelatie, tien jaar eerder had de helft van de 24-jarigen al vast werk. Ook is er nauwelijks nog verschil in het aandeel mannen en vrouwen met een vaste arbeidsrelatie, terwijl in 2008 vrouwen op wat latere leeftijd vast werk hadden.

De huidige twintigers hebben te maken met een arbeidsmarkt waar flexibele arbeidsrelaties steeds gewoner zijn geworden. Mannen hadden in 2018 bovendien vaker geen werk, waardoor het aandeel met een vaste arbeidsrelatie bij hen wat meer is gedaald dan bij vrouwen.

Langer onderwijs

De huidige twintigers volgen ook langer onderwijs en betreden dus later de arbeidsmarkt. In 2008 volgde meer dan de helft van de 23-jarigen geen onderwijs meer, in 2018 lag dit op 24-jarige leeftijd. Een groter aandeel twintigers volgt een hbo- of universitaire opleiding, waardoor hun onderwijsloopbaan langer duurt.

Minder twintigers met koopwoning

Niet alleen volgen twintigers langer onderwijs en krijgen ze later een vaste arbeidsrelatie, ook is het aandeel huizenbezitters kleiner dan in 2008. Van degenen die het ouderlijk huis hebben verlaten, bezat in 2017 de helft van de 28-jarigen een koopwoning. Zij waren gemiddeld twee jaar ouder dan in 2008. Zonder vast inkomen is het moeilijker om een hypotheek te krijgen, maar ook zijn de hypotheekregels strenger geworden en zijn de huizenprijzen snel gestegen.

Het huizenbezit van twintigers die niet meer thuis wonen is op alle leeftijden gedaald. In 2017 had bijvoorbeeld 14 procent van de 22-jarige die zelfstandig woonden een koopwoning, in 2008 was dat nog 26 procent.

Later uit huis

Twintigers gaan ook op latere leeftijd op zichzelf wonen. Begin 2018 woonde de helft van de 23-jarigen niet meer in het ouderlijk huis, begin 2008 was dit zo op 22-jarige leeftijd. Niet alleen onder werkende jongeren is de leeftijd bij uit huis gaan gestegen, vooral studerende jongeren gingen gemiddeld genomen later uit huis. Uit eerder onderzoek van het CBS blijkt dat sinds de invoering van het sociaal leenstelsel in 2015 minder studenten op kamers zijn gaan wonen. Vrouwen gaan nog steeds op jongere leeftijd uit huis dan mannen, maar het verschil is kleiner geworden. Op 22-jarige leeftijd woonde in 2018 meer dan de helft (54 procent) van de vrouwen en 39 procent van de mannen op zichzelf.

Minder vaak samen en met kinderen

Samenhangend met de opgeschoven leeftijd bij de andere levensloopgebeurtenissen vindt ook relatie- en gezinsvorming tegenwoordig later plaats. Vrouwen beginnen daar doorgaans jonger mee dan mannen, maar bij beiden is dit moment opgeschoven. Vooral jonge twintigers wonen begin 2018 minder vaak gehuwd of ongehuwd samen en hebben minder vaak kinderen dan in 2008.

Het punt waarop meer dan de helft van de twintigers, gehuwd of ongehuwd, samenwoont, lag begin 2018 bij 28 jaar. In 2008 was dat nog bij 27 jaar. Ook de stap naar een huwelijk zetten twintigers minder snel. In 2008 waren ruim 3 op de 10 29-jarigen getrouwd, in 2018 was dat ruim een kwart. De gemiddelde leeftijd bij het eerste huwelijk is tussen 2008 en 2018 gestegen van 30 jaar naar 31,5 jaar voor vrouwen en van 32,8 jaar naar 33,9 jaar voor mannen.

Het aandeel dat al kinderen heeft is vooral bij jonge vrouwen afgenomen. Met 25 jaar had begin 2008 bijna 20 procent van de vrouwen minstens één kind, begin 2018 was dat bijna 15 procent. De daling was kleiner bij de 29-jarigen, van ruim 43 procent naar een kleine 41 procent. De gemiddelde leeftijd waarop vrouwen hun eerste kind krijgen is in deze periode gestegen, van gemiddeld 29,4 jaar naar 29,9 jaar.
Mannen zijn doorgaans zo'n drie jaar ouder dan vrouwen als ze kinderen krijgen. Het aandeel vaders onder de twintigers is dan ook kleiner dan het aandeel moeders. Met 29 jaar was 22 procent vader. Ook mannen hadden in 2018 minder vaak een of meer kinderen dan in 2008.

Ben jij een gemiddelde twintiger? Doe de Twintigerstest!

# data[].attributes.attachment_link.description
Twintigers van 2018 bereiken mijlpalen in hun levensloop later dan de twintigers van 2008. Ze gaan later uit huis, volgen langer onderwijs en hebben minder snel een vaste arbeidsrelatie of een koophuis. Ook stijgt de leeftijd waarop zij gaan samenwonen of kinderen krijgen. Dat blijkt uit nieuwe cijfers van het CBS.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
As millennials begin to turn 40 in 2021, CNBC Make It is launching Middle-Aged Millennials, a series exploring how the oldest members of this generation have grown into adulthood amidst the backdrop of the Great Recession and the Covid-19 pandemic, student loans, stagnant wages and rising costs of living.
Travis Jang-Busby is a married lawyer with two kids and a three-bedroom house near San Diego.

This isn't the setup to a 1960s sitcom. It's 2021, and Jang-Busby, 34, is a pretty typical millennial: a home-owning family man who's paying down six-figure student-loan debt and is looking to invest more in his retirement account. And he can't remember the last time he bought a latte.

Millennials have been dogged with the stereotype that they are perpetually young, unmarried and financially irresponsible. That's not the reality, however, especially as the oldest millennials turn 40 this year.

One of the more persistent tropes is that millennials are still a generation of renters. However, a significant number now owns a home. Among older millennials - those born between 1981 and 1988 - 59% are homeowners, a recent survey conducted by The Harris Poll on behalf of CNBC Make It showed. The survey polled 1,000 U.S. adults ages 33 to 40 around a number of topics, including homeownership, student loans, employment and financial security.

Most older millennials have owned their home for several years. Over half of them purchased their home more than five years ago, while about 40% have owned their home for one to five years. Roughly 5% of older millennials say they've made a home purchase in the past year.

Yet the road to homeownership for this generation hasn't been without sacrifice. Jang-Busby purchased his home for just under $450,000 in 2015. Even though he and his wife are lawyers, juggling the cost of housing with major expenses such as student loan payments and child care meant he couldn't start saving for retirement until about three years ago. And these kinds of trade-offs aren't uncommon.

Many older millennials, including Jang-Busby, had to get creative when paying for their home. About 10% reported taking a loan from their retirement accounts, while roughly 20% used a credit card to help with purchase and closing costs, including the down payment. Nearly 1 in 5 older millennials also received help from their parents or other family members in funding the purchase of their home.

"When it comes to achieving homeownership, older millennials were just scrappy and very resourceful," says Harris Poll CEO John Gerzema.

Jang-Busby's mother and mother-in-law chipped in to help cover the down payment following last-minute issues with their original lender.

"We had to be very resourceful," he says. Ten days before the couple was set to close on their house, their original lender told them they could no longer do a 10% down payment as originally promised and needed to put down 20% of the roughly $450,000 home price. The couple switched lenders, but with the clock ticking, their parents stepped in to help make up the difference in what their savings would not cover.

"If we had come out [of school] with good jobs, it wouldn't have been an issue," Jang-Busby says. He graduated from college in 2008, at the start of the Great Recession and had to take "odds-and-ends jobs" because he wasn't able to find full-time, decent-paying work.

Jang-Busby decided to go to law school in 2010 after gig work wasn't enough to pay the bills. He graduated in 2012, entering a legal industry that was in a downward spiral. He made about $20 an hour when he started work as an attorney, while his wife worked for her mom for a few years.

The couple eventually scraped together enough to purchase a home, but Jang-Busby expected it to be easier.

"I come from a middle-class family where we thought law school was the winning ticket," he says. "I had the expectation that I was going to come out of law school and be able to pay my loans, but that was not the reality." Despite moving up the legal ladder and becoming a partner in a firm, he still owes about $150,000 on his student loans.

"At graduate-school prices, it's seriously like credit card debt. I'm paying aggressively now, but that obviously affects what I can spend on housing, family and leisure," Jang-Busby says.

However, he added that buying a home was worth it. "I don't really regret allocating the funds to buy a house over, say, investing more in my 401(k) because the value of our house has appreciated over time, and it was important for our autonomy and our development to have a house."

Although most older millennials have managed to become homeowners, about 28% still rent. Another 12% are living with their parents or other family members. Homeownership rates among Black and Hispanic older millennials lag their white counterparts, as do rates among those who don't have a college degree. Overall, homeownership rates among older millennials are also lower than those of older generations.

Last year, the homeownership rate among older millennials ages 33 to 39 was 53.8%, according to an Apartment List report, which uses calculations based on an analysis of the Census Bureau's Current Population Survey. By comparison, about 60% of Gen X owned homes at the same age and 62% of baby boomers.

Debt has been a key factor hindering home ownership among millennials. About 17% of older millennials who don't own a home say student loans present a barrier to achieving homeownership, according to the CNBC Make It-Harris Poll survey. And half of older millennials say they're not homeowners because they don't have enough saved.

"With higher debt, it became more difficult for millennials to save," says Jung Hyun Choi, a senior research associate with the Housing Finance Policy Center at the Urban Institute. Those in their 30s with student loans owe an average of $40,500. She notes that student loan debt also affects debt-to-income ratios, which can make it harder to qualify for affordable mortgages.

Lower savings rates among older millennials are also the result of the tough job market they faced as they entered adulthood during the Great Recession.

"At that time, the unemployment rate was significantly high, so it meant that a lot of them faced difficulty finding jobs," Choi says, adding there's a lot of research showing young adults who graduated during a recession see a long-term negative impact on their earnings.

Those ages 18 to 34 during the Great Recession in 2008 suffered double-digit unemployment rates for almost six years, according to a 2014 report from the nonprofit Young Invincibles. Between unemployment and repressed wages, Young Invincibles estimated the recession cost young workers more than $22,000 in earnings.

Adding to older millennials' relative difficulty buying a home was a marked tightening of credit, according to St. Louis Federal Reserve economists Bill Emmons.

The new restrictions put in place by the 2010 Dodd-Frank legislation - as well as hesitation by lenders to take the kinds of risks that were typical before the housing crash - made it harder to get a mortgage, Emmons says. "The underwriting process for mortgage lending changed a lot from the pre- to the post-bubble period - and it would be groups like young people who would be most affected by that."

There is early anecdotal evidence that the Covid-19 pandemic has spurred a growth in homeownership rates in the U.S., but perhaps not among older millennials. Only about 5% of older millennials bought a home in the past year, according to the CNBC Make It-Harris Poll survey.

While the majority of older millennials have bought homes, Choi notes that if homeownership rates among this age group continue to lag previous generations, it could negatively impact their own and their children's financial stability.

"Having a home does not just give you an opportunity to access wealth and build wealth, but it also gives you more stability," she says. Many baby boomers and those in the silent generation - people born from 1928 to 1945 - have already paid off their mortgage, so they don't have to worry about monthly housing costs later in life.

Those who rent, on the other hand, have to find a way to pay for housing even while potentially earning a lower income during retirement, Choi says. Rent costs can also be more volatile than the fixed expense of a mortgage. "It indicates a lot of the future seniors may face more unstable conditions than the current seniors."

Future generations may also be affected, Choi says. Previous research shows homeownership is more likely if someone's parents owned a home. But if more millennials continue to rent than previous generations, it could mean more of their children will do the same. "This trend might not just affect the current millennial generation, it might also affect their children moving forward."

That's not to say this generation's fate is set in stone, Emmons says. An optimistic way to look at this is that millennials' ability to hit major life milestones - getting married, having children, buying a house - has been delayed rather than permanently eliminated.

"If it's just a little bit of a delay, then maybe it's not such a problem. Particularly if people are living longer, if they're working longer or staying healthy longer, perhaps it's not necessarily all bad," Emmons says.

For Andres Morinigo, 35, homeownership is an outdated measure of success. "If you told me when I was a kid, you're going to be 35 and still renting, on paper, that doesn't sound very successful. But I've built wealth in other ways to have savings and investments. I think that there's a different set of expectations that just don't apply to what we thought was going to happen 20 or 30 years ago," he says.

That's not to say Morinigo, who makes $225,000 a year overseeing customer relations for a software company, has never thought about homeownership. It just doesn't make sense for him right now. "I'm not really looking to flee to the suburbs and live in a four-bedroom house by myself," he says. He currently rents a one-bedroom apartment in Manhattan for about $2,400 a month.

"Owning makes sense if you know you're going to be there long term. I love New York. I've been here almost 10 years now. But with everything going on, I'm thinking that I may stay here another five or 10 years, and then maybe I can go somewhere else," he says.

That's not to say homeownership is completely off the table. Morinigo says that as he approaches 40, he hopes to continue to build his career, be successful and perhaps find a partner.

"What people my age have learned is there's a certain amount of grit and tenacity that you need to succeed," Morinigo says. "Our generation has had to endure some challenges that maybe made it a little tougher to succeed. But if you have that grit and tenacity, you find a way."
CNBC Make It will be publishing more stories in the Middle-Aged Millennials series around student loans, employment, wealth, diversity and health. If you're an older millennial (ages 33 to 40) and interested in sharing your experiences, please email senior reporter Megan Leonhardt at megan.leonhardt@nbcuni.com.

# data[].attributes.attachment_link.title
Meet the middle-aged millennial: Homeowner, debt-burdened and turning 40

# data[].attributes.attachment_link.description
As millennials begin to turn 40 in 2021, CNBC Make It is launching Middle-Aged Millennials, a series exploring how the oldest members of this generation have grown into adulthood amidst the backdrop of the Great Recession and the Covid-19 pandemic, student loans, stagnant wages and rising costs of living.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Shutdown orders of pretty much everything for the past year managed to shut down something plenty of guys didn't miss: anxiety. Without events, parties, meetings, and must-see places to miss out on, FOMO-the Fear of Missing Out-was wiped out, too. In my psychiatry practice, I saw more people than ever who were struggling with feeling isolated, and I saw plenty of new cases of depression and anxiety. But none of my patients ever complained about FOMO. Now that the world is turning on again, FOMO is returning with a vengeance, and it's freaking a lot of guys out.

FOMO isn't an official psychiatric diagnosis, but it may as well be, because I hear patients describe symptoms of it all the time. It's when you feel that you always have to be connected, or plugged into what's happening around you, and when you're not, you feel like you're falling behind, in life or at work.

At its roots, FOMO is about our innate drive to compete. The need to always live up to expectations, to perform, to be in the know, can make anyone anxious. Checking out of the whole keeping-up game was totally okay last year, and it made some of my patients, especially those with social anxiety, feel more comfortable than they had in the past. Many of you may not have even thought about FOMO, and now you're thinking, I can totally relate. Now that you're aware that FOMO is a contributor to anxiety, discover what to tackle to help manage your feelings.

Figure out your FOMO's M.O.

It sounds obvious, but it's critical to identify where that FOMO is coming from. Anxiety can be particularly disturbing when you can't figure out what's causing it. If you're hitting a dead end on what about "the swing of things" is stressing you, you might try making a list of how your life was better and worse before things picked up and how it's better and worse now. If you notice you got more sleep and weren't the last to leave the office every day, you might see that FOMO is coming from work pressure.

This was the case with a patient of mine-I'll call him Mike, a graphic designer in his early 50s who felt unmotivated when the pandemic caused his business to slow. Mike spent months saying he couldn't wait for things to start back up. But once they did, the stress of having to keep up with new projects and the lack of free time made him anxious again-and he'd had no idea his former anxiety was about work.

Mike and I discussed ways he might create time for himself, such as setting boundaries so work didn't carry over into nights and weekends. If this seems impossible, sometimes accepting that you'll have less time but making the most of the free time you do have can set you on the right path.

Resist the urge to rush back to normal

Take a second to focus on what you want your new, FOMO-free (or FOMO-managed) life to be. Not what someone else thinks it should be-or even what you think it "should" be. Figure out what's most meaningful in your life.

Keep in mind that there are more choices for what you want your life to look like than either "how things were" (prepandemic) or "how they are now." For instance, you might not have to click back into your work life like a double-A battery in a remote. The pandemic changed the entire world, so chances are it changed you and the people around you. This may be the moment to talk with your managers and colleagues about new ways to do things.

I'm rethinking things, too. A year ago, I couldn't imagine seeing patients online, because it seemed impersonal. But I've learned that these visits are convenient for some of my patients and they save me a long commute. My new normal may include more options for online sessions, even if just one day a week, and I'll see how things go from there.

Make FOMO useful

FOMO isn't all bad: Some studies show that risk-seeking behavior-like taking out a loan to start a business or going for more reps at the gym-is more likely to occur when you see people around you taking similar risks. You may also be more motivated to get out and do things, like hike-or hike really far-when you see social-media posts by friends who are doing it. Scans have shown that a part of the brain called the ventral striatum, which plays a role in pleasure and reward, lights up like a firefly when we outperform someone else. But if your performance is giving you anxiety, it might be time to drop the comparisons with everyone else and focus on outperforming yourself.

I have a friend who makes sure that every year on his birthday, he is bench-pressing more than he did the year before. That way, it doesn't matter how much others in the gym are lifting. This mindset can actually shift any fear of missing out on what's going on around you to fear of missing out on living your best, most anxiety-free life. And that's one kind of FOMO that's worth having.

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io

# data[].attributes.attachment_link.title
'Back to Normal' Anxiety Is More Common Than You Might Think

# data[].attributes.attachment_link.description
Shutdown orders of pretty much everything for the past year managed to shut down something plenty of guys didn't miss: anxiety. Without events, parties, meetings, and must-see places to miss out on, FOMO-the Fear of Missing Out-was wiped out, too.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"I tried to register for the 2016 election, but it was beyond the deadline by the time I tried to do it," a man named Tim, age 27, explained to New York magazine last fall. "I hate mailing stuff; it gives me anxiety." Tim was outlining the reasons why he, like 11 other millennials interviewed by the magazine, probably wouldn't vote in the 2018 midterm election. "The amount of work logically isn't that much," he continued. "Fill out a form, mail it, go to the specific place on a specific day. But those kind of tasks can be hard for me to do if I'm not enthusiastic about it."

Tim goes on to admit that some friends had helped him register to vote, and he planned to probably make it happen for the midterms. But his explanation - even though, as he noted, his struggle in this case was caused in part by his ADHD - triggered the contemporary tendency to dunk on millennials' inability to complete seemingly basic tasks. Grow up, the overall sentiment goes. Life is not that hard. "So this is the way the world ends," HuffPost congressional reporter Matt Fuller tweeted. "Not with a bang but with a bunch of millennials who don't know how to mail things."

Explanations like Tim's are at the core of the millennial reputation: We're spoiled, entitled, lazy, and failures at what's come to be known as "adulting," a word invented by millennials as a catchall for the tasks of self-sufficient existence. Expressions of "adulting" do often come off as privileged astonishment at the realities of, well, life: that you have to pay bills and go to work; that you have to buy food and cook it if you want to eat it; that actions have consequences. Adulting is hard because life is hard - or, as a Bustle article admonishes its readers, "everything is hard if you want to look at it that way."

Millennials love to complain about other millennials giving them a bad name. But as I fumed about this 27-year-old's post office anxiety, I was deep in a cycle of a tendency, developed over the last five years, that I've come to call "errand paralysis." I'd put something on my weekly to-do list, and it'd roll over, one week to the next, haunting me for months.

None of these tasks were that hard: getting knives sharpened, taking boots to the cobbler, registering my dog for a new license, sending someone a signed copy of my book, scheduling an appointment with the dermatologist, donating books to the library, vacuuming my car. A handful of emails - one from a dear friend, one from a former student asking how my life was going - festered in my personal inbox, which I use as a sort of alternative to-do list, to the point that I started calling it the "inbox of shame."

It's not as if I were slacking in the rest of my life. I was publishing stories, writing two books, making meals, executing a move across the country, planning trips, paying my student loans, exercising on a regular basis. But when it came to the mundane, the medium priority, the stuff that wouldn't make my job easier or my work better, I avoided it.

My shame about these errands expands with each day. I remind myself that my mom was pretty much always doing errands. Did she like them? No. But she got them done. So why couldn't I get it together - especially when the tasks were all, at first glance, easily completed? I realized that the vast majority of these tasks shares a common denominator: Their primary beneficiary is me, but not in a way that would actually drastically improve my life. They are seemingly high-effort, low-reward tasks, and they paralyze me - not unlike the way registering to vote paralyzed millennial Tim.

For the last decade, "millennials" has been used to describe or ascribe what's right and wrong with young people, but in 2019, millennials are well into adulthood: The youngest are 22; the oldest, like me, somewhere around 38. That has required a shift in the way people within and outside of our generation configure their criticism. We're not feckless teens anymore; we're grown-ass adults, and the challenges we face aren't fleeting, but systemic.

Many of the behaviors attributed to millennials are the behaviors of a specific subset of mostly white, largely middle-class people born between 1981 and 1996. But even if you're a millennial who didn't grow up privileged, you've been impacted by the societal and cultural shifts that have shaped the generation. Our parents - a mix of young boomers and old Gen-Xers - reared us during an age of relative economic and political stability. As with previous generations, there was an expectation that the next one would be better off - both in terms of health and finances - than the one that had come before.

But as millennials enter into mid-adulthood, that prognosis has been proven false. Financially speaking, most of us lag far behind where our parents were when they were our age. We have far less saved, far less equity, far less stability, and far, far more student debt. The "greatest generation" had the Depression and the GI Bill; boomers had the golden age of capitalism; Gen-X had deregulation and trickle-down economics. And millennials? We've got venture capital, but we've also got the 2008 financial crisis, the decline of the middle class and the rise of the 1%, and the steady decay of unions and stable, full-time employment.

As American business became more efficient, better at turning a profit, the next generation needed to be positioned to compete. We couldn't just show up with a diploma and expect to get and keep a job that would allow us to retire at 55. In a marked shift from the generations before, millennials needed to optimize ourselves to be the very best workers possible.

And that process began very early. In Kids These Days: Human Capital and the Making of Millennials, Malcolm Harris lays out the myriad ways in which our generation has been trained, tailored, primed, and optimized for the workplace - first in school, then through secondary education - starting as very young children. "Risk management used to be a business practice," Harris writes, "now it's our dominant child-rearing strategy." Depending on your age, this idea applies to what our parents did or didn't allow us to do (play on "dangerous" playground structures, go out without cellphones, drive without an adult in the car) and how they allowed us to do the things we did do (learn, explore, eat, play).

Harris points to practices that we now see as standard as a means of "optimizing" children's play, an attitude often described as "intensive parenting." Running around the neighborhood has become supervised playdates. Unstructured day care has become pre-preschool. Neighborhood Kick the Can or pickup games have transformed into highly regulated organized league play that spans the year. Unchanneled energy (diagnosed as hyperactivity) became medicated and disciplined.

We didn't try to break the system, since that's not how we'd been raised. We tried to win it.

My childhood in the late '80s and early '90s was only partially defined by this kind of parental optimization and monitoring, largely because I lived in a rural town in North Idaho, where such structured activities were scarce. I spent my recess time playing on the (very dangerous!) teeter-totters and the merry-go-round. I wore a helmet to bike and skateboard, but my brother and I were the only kids we knew who did. I didn't do internships in high school or in college, because they weren't yet a standardized component of either experience. I took piano lessons for fun, not for my future. I didn't have an SAT prep class. I took the one AP class available to me, and applied to colleges (on paper, by hand!) based on brochures and short write-ups in a book of "Best Colleges."

But that was the beginning of the end of that attitude - toward parenting, toward children's leisure time, toward college selection. And not just among bourgeois, educated, stereotypical helicopter parents: In addition to "intensive parenting," millennial parents are also characterized by "vigilante" parenting behaviors, where, as sociologist Linda M. Blum describes, "a mother's unyielding watchfulness and advocacy for her child [takes] on the imperative of a lone moral quest."

Recent research has found that "vigilante" behaviors cut across race and class lines. Maybe an upper-class suburban family is invested in their child getting into an Ivy League school, while a mom in Philadelphia who didn't get a chance to go to college herself is invested in her daughter becoming the first in the family to make it to college. The goals are somewhat different, but the supervision, the attitude, the risk assessment, and the campaign to get that child to that goal are very similar.

It wasn't until after college that I began to see the results of those attitudes in action. Four years postgraduation, alumni would complain that the school had filled with nerds: No one even parties on a Tuesday! I laughed at the eternal refrain - These younger kids, what dorks, we were way cooler - but not until I returned to campus years later as a professor did I realize just how fundamentally different those students' orientation to school was. There were still obnoxious frat boys and fancy sorority girls, but they were far more studious than my peers had been. They skipped fewer classes. They religiously attended office hours. They emailed at all hours. But they were also anxious grade grubbers, paralyzed at the thought of graduating, and regularly stymied by assignments that called for creativity. They'd been guided closely all their lives, and they wanted me to guide them as well. They were, in a word, scared.

Every graduating senior is scared, to some degree, of the future, but this was on a different level. When my class left our liberal arts experience, we scattered to temporary gigs: I worked at a dude ranch; another friend nannied for the summer; one got a job on a farm in New Zealand; others became raft guides and transitioned to ski instructors. We didn't think our first job was important; it was just a job and would eventually, meanderingly lead to The Job.

But these students were convinced that their first job out of college would not only determine their career trajectory, but also their intrinsic value for the rest of their lives. I told one student, whose dozens of internship and fellowship applications yielded no results, that she should move somewhere fun, get any job, and figure out what interests her and what kind of work she doesn't want to do - a suggestion that prompted wailing. "But what'll I tell my parents?" she said. "I want a cool job I'm passionate about!"

Those expectations encapsulate the millennial rearing project, in which students internalize the need to find employment that reflects well on their parents (steady, decently paying, recognizable as a "good job") that's also impressive to their peers (at a "cool" company) and fulfills what they've been told has been the end goal of all of this childhood optimization: doing work that you're passionate about. Whether that job is as a professional sports player, a Patagonia social media manager, a programmer at a startup, or a partner at a law firm seems to matter less than checking all of those boxes.

Or at least that's the theory. So what happens when millennials start the actual search for that holy grail career - and start "adulting" - but it doesn't feel at all like the dream that had been promised?

Like most old millennials, my own career path was marked by two financial catastrophes. In the early 2000s, when many of us were either first entering college or the workforce, the dot-com bubble burst. The resultant financial rubble wasn't as extensive as the 2008 crisis, but it tightened the job market and torpedoed the stock market, which indirectly affected millennials who'd been counting on parents' investments to get them through college. When I graduated with a liberal arts degree in 2003 and moved to Seattle, the city was still affordable, but skilled jobs were in short supply. I worked as a nanny, a housemate worked as an assistant, a friend resorted to selling what would later be known as subprime mortgages.

Those two years as a nanny were hard - I was stultifyingly bored and commuted an hour in each direction - but it was the last time I remember not feeling burned out. I had a cellphone, but couldn't even send texts; I checked my email once a day on a desktop computer in my friend's room. Because I'd been placed through a nanny agency, my contract included health care, sick days, and paid time off. I made $32,000 a year and paid $500 a month in rent. I had no student debt from undergrad, and my car was paid off. I didn't save much, but had money for movies and dinners out. I was intellectually unstimulated, but I was good at my job - caring for two infants - and had clear demarcations between when I was on and off the clock.

Then those two years ended and the bulk of my friend group began the exodus to grad school. We enrolled in PhD programs, law school, med school, architecture school, education master's programs, MBAs. It wasn't because we were hungry for more knowledge. It was because we were hungry for secure, middle-class jobs - and had been told, correctly or not, that those jobs were available only through grad school. Once we were in grad school, and the microgeneration behind us was emerging from college into the workplace, the 2008 financial crisis hit.

In my master's program, graduate students' labor was arguably exploited, but we were unionized and compensated in a way that made emerging from the program without debt possible. Our health insurance was solid; class sizes were manageable. But that all changed in my PhD program in Texas - a " right to work " state, where unions, if they existed at all, have no bargaining power. I was paid enough to cover a month's rent in Austin with $200 left for everything else. I taught classes as large as 60 students on my own. The only people in my cohort who didn't have to take out loans had partners in "real" jobs or family money; most of us were saddled with debt for the privilege of preparing ourselves for no job prospects. Either we kept working or we failed.

So we took those loans, with the assurance from the federal government that if, after graduation, we went to a public service field (such as teaching at a college or university) and paid a percentage of our loans on time for 10 years, the rest would be forgiven. Last year - the first in which eligible graduates could apply for forgiveness - just 1% of applications were accepted.

When we talk about millennial student debt, we're not just talking about the payments that keep millennials from participating in American "institutions" like home ownership or purchasing diamonds. It's also about the psychological toll of realizing that something you'd been told, and came to believe yourself, would be "worth it" - worth the loans, worth the labor, worth all that self-optimization - isn't.

One thing that makes that realization sting even more is watching others live their seemingly cool, passionate, worthwhile lives online. We all know what we see on Facebook or Instagram isn't "real," but that doesn't mean we don't judge ourselves against it. I find that millennials are far less jealous of objects or belongings on social media than the holistic experiences represented there, the sort of thing that prompts people to comment, I want your life. That enviable mix of leisure and travel, the accumulation of pets and children, the landscapes inhabited and the food consumed seems not just desirable, but balanced, satisfied, and unafflicted by burnout.

And though work itself is rarely pictured, it's always there. Periodically, it's photographed as a space that's fun or zany, and always rewarding or gratifying. But most of the time, it's the thing you're getting away from: You worked hard enough to enjoy life.

The social media feed - and Instagram in particular - is thus evidence of the fruits of hard, rewarding labor and the labor itself. The photos and videos that induce the most jealousy are those that suggest a perfect equilibrium (work hard, play hard!) has been reached. But of course, for most of us, it hasn't. Posting on social media, after all, is a means of narrativizing our own lives: What we're telling ourselves our lives are like. And when we don't feel the satisfaction that we've been told we should receive from a good job that's "fulfilling," balanced with a personal life that's equally so, the best way to convince yourself you're feeling it is to illustrate it for others.

For many millennials, a social media presence - on LinkedIn, Instagram, Facebook, or Twitter - has also become an integral part of obtaining and maintaining a job. The "purest" example is the social media influencer, whose entire income source is performing and mediating the self online. But social media is also the means through which many "knowledge workers" - that is, workers who handle, process, or make meaning of information - market and brand themselves. Journalists use Twitter to learn about other stories, but they also use it to develop a personal brand and following that can be leveraged; people use LinkedIn not just for résumés and networking, but to post articles that attest to their personality (their brand!) as a manager or entrepreneur. Millennials aren't the only ones who do this, but we're the ones who perfected and thus set the standards for those who do.

"Branding" is a fitting word for this work, as it underlines what the millennial self becomes: a product. And as in childhood, the work of optimizing that brand blurs whatever boundaries remained between work and play. There is no "off the clock" when at all hours you could be documenting your on-brand experiences or tweeting your on-brand observations. The rise of smartphones makes these behaviors frictionless and thus more pervasive, more standardized. In the early days of Facebook, you had to take pictures with your digital camera, upload them to your computer, and post them in albums. Now, your phone is a sophisticated camera, always ready to document every component of your life - in easily manipulated photos, in short video bursts, in constant updates to Instagram Stories - and to facilitate the labor of performing the self for public consumption.

But the phone is also, and just as essentially, a tether to the "real" workplace. Email and Slack make it so that employees are always accessible, always able to labor, even after they've left the physical workplace and the traditional 9-to-5 boundaries of paid labor. Attempts to discourage working "off the clock" misfire, as millennials read them not as permission to stop working, but a means to further distinguish themselves by being available anyway.

"We are encouraged to strategize and scheme to find places, times, and roles where we can be effectively put to work," Harris, the Kids These Days author, writes. "Efficiency is our existential purpose, and we are a generation of finely honed tools, crafted from embryos to be lean, mean production machines."

But as sociologist Arne L. Kalleberg points out, that efficiency was supposed to give us more job security, more pay, perhaps even more leisure. In short, better jobs.

Yet the more work we do, the more efficient we've proven ourselves to be, the worse our jobs become: lower pay, worse benefits, less job security. Our efficiency hasn't bucked wage stagnation; our steadfastness hasn't made us more valuable. If anything, our commitment to work, no matter how exploitative, has simply encouraged and facilitated our exploitation. We put up with companies treating us poorly because we don't see another option. We don't quit. We internalize that we're not striving hard enough. And we get a second gig.

All of this optimization - as children, in college, online - culminates in the dominant millennial condition, regardless of class or race or location: burnout. "Burnout" was first recognized as a psychological diagnosis in 1974, applied by psychologist Herbert Freudenberger to cases of "physical or mental collapse caused by overwork or stress." Burnout is of a substantively different category than "exhaustion," although it's related. Exhaustion means going to the point where you can't go any further; burnout means reaching that point and pushing yourself to keep going, whether for days or weeks or years.

What's worse, the feeling of accomplishment that follows an exhausting task - passing the final! Finishing the massive work project! - never comes. "The exhaustion experienced in burnout combines an intense yearning for this state of completion with the tormenting sense that it cannot be attained, that there is always some demand or anxiety or distraction which can't be silenced," Josh Cohen, a psychoanalyst specializing in burnout, writes. "You feel burnout when you've exhausted all your internal resources, yet cannot free yourself of the nervous compulsion to go on regardless."

In his writing about burnout, Cohen is careful to note that it has antecedents; "melancholic world-weariness," as he puts it, is noted in the book of Ecclesiastes, diagnosed by Hippocrates, and endemic to the Renaissance, a symptom of bewilderment with the feeling of "relentless change." In the late 1800s, "neurasthenia," or nervous exhaustion, afflicted patients run down by the "pace and strain of modern industrial life." Burnout differs in its intensity and its prevalence: It isn't an affliction experienced by relatively few that evidences the darker qualities of change but, increasingly, and particularly among millennials, the contemporary condition.

People patching together a retail job with unpredictable scheduling while driving Uber and arranging child care have burnout. Startup workers with fancy catered lunches, free laundry service, and 70-minute commutes have burnout. Academics teaching four adjunct classes and surviving on food stamps while trying to publish research in one last attempt at snagging a tenure-track job have burnout. Freelance graphic artists operating on their own schedule without health care or paid time off have burnout.

One of the ways to think through the mechanics of millennial burnout is by looking closely at the various objects and industries our generation has supposedly "killed." We've "killed" diamonds because we're getting married later (or not at all), and if or when we do, it's rare for one partner to have the financial stability to set aside the traditional two months' salary for a diamond engagement ring. We're killing antiques, opting instead for " fast furniture " - not because we hate our grandparents' old items, but because we're chasing stable employment across the country, and lugging old furniture and fragile china costs money that we don't have. We've exchanged sit-down casual dining (Applebee's, TGI Fridays) for fast casual (Chipotle et al.) because if we're gonna pay for something, it should either be an experience worth waiting in line for (Cronuts! World-famous BBQ! Momofuku!) or efficient as hell.

Even the trends millennials have popularized - like athleisure - speak to our self-optimization. Yoga pants might look sloppy to your mom, but they're efficient: You can transition seamlessly from an exercise class to a Skype meeting to child pickup. We use Fresh Direct and Amazon because the time they save allows us to do more work.

This is why the fundamental criticism of millennials - that we're lazy and entitled - is so frustrating: We hustle so hard that we've figured out how to avoid wasting time eating meals and are called entitled for asking for fair compensation and benefits like working remotely (so we can live in affordable cities), adequate health care, or 401(k)s (so we can theoretically stop working at some point before the day we die). We're called whiny for talking frankly about just how much we do work, or how exhausted we are by it. But because overworking for less money isn't always visible - because job hunting now means trawling LinkedIn, because "overtime" now means replying to emails in bed - the extent of our labor is often ignored, or degraded.

"The modern Millennial, for the most part, views adulthood as a series of actions, as opposed to a state of being," an article in Elite Daily explains. "Adulting therefore becomes a verb." "To adult" is to complete your to-do list - but everything goes on the list, and the list never ends. "I'm really struggling to find the Christmas magic this year," one woman in a Facebook group focused on self-care recently wrote. "I have two little kids (2 and 6 months) and, while we had fun reading Christmas books, singing songs, walking around the neighborhood to look at lights, I mostly feel like it's just one to-do list superimposed over my already overwhelming to-do list. I feel so burned out. Commiseration or advice?"

That's one of the most ineffable and frustrating expressions of burnout: It takes things that should be enjoyable and flattens them into a list of tasks, intermingled with other obligations that should either be easily or dutifully completed. The end result is that everything, from wedding celebrations to registering to vote, becomes tinged with resentment and anxiety and avoidance. Maybe my inability to get the knives sharpened is less about being lazy and more about being too good, for too long, at being a millennial.

In recent years, new scientific research has demonstrated the "massive cognitive load" on those who are financially insecure. Living in poverty is akin to losing 13 IQ points. Millions of millennial Americans live in poverty; millions of others straddle the line, getting by but barely so, often working contingent jobs, with nothing left over for the sort of security blanket that could lighten that cognitive load. To be poor is to have very little mental bandwidth to make decisions, "good" or otherwise - as a parent, as a worker, as a partner, as a citizen. The steadier our lives, the more likely we are to make decisions that will make them even steadier.

But steadiness isn't a word we use to describe contemporary American life. And depending on your religion, immigration status, ethnicity, and sexual identity, chances are that the election of Donald Trump has only made one's future, and safety, and employability, less stable. Health care and coverage of preexisting conditions is seemingly always in question and/or in peril, as are women's reproductive rights. War with North Korea looms. We've never recognized social media and smartphones as more toxic and more necessary. Our primary concern with the incredibly volatile stock market is how its temperament affects our day-to-day employment. The planet is dying. Democracy is under serious threat. Thirty-nine percent of American adults responded "yes" to the survey question "Are you more anxious this year than last year?" And what is anxiety if not the condition of trying to live under these conditions?

Pundits spend a lot of time saying "This is not normal," but the only way for us to survive, day to day, is to normalize the events, the threats, the barrage of information, the costs, the expectations of us. Burnout isn't a place to visit and come back from; it's our permanent residence.

# data[].attributes.attachment_link.title
How Millennials Became The Burnout Generation

# data[].attributes.attachment_link.description
I couldn't figure out why small, straightforward tasks on my to-do list felt so impossible. The answer is both more complex and far simpler than I expected.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Column

Deze column is eerder verschenen op RTL Z/Opinie, 23 oktober 2019

Vorig jaar tijdens kerst vertelde een van mijn nichtjes dat ze van De Pijp in Amsterdam naar Rotterdam was verhuisd. Haar koophuis, gekocht tijdens het dieptepunt van de crisis, verhuurde ze inmiddels. Ik viel bijna van mijn stoel af van verbazing. Want bij buy-to-letters heb ik altijd een wat oudere persoon voor ogen met een goed gevulde bankrekening. Maar wat blijkt? Mijn nichtje, halverwege de 30, is niet uniek.

Figuur 1: Dertigers en veertigers domineren buy-to-letmarkt
Bron: CBS 2019

Vooral dertigers en veertigers blijken huizen te kopen om ze vervolgens te verhuren. Onderzoek van het CBS laat zien dat zij in 2016 goed waren voor maar liefst 44 procent van alle buy-to-letaankopen. Het is opvallend dat ook dertigers naar verhouding vrij actief zijn op de buy-to-letmarkt. Want we hebben het hier over millennials, geboren in de jaren '80. Het is een groep waarvan iedereen denkt dat zij slechter af zijn dan voorgaande generaties. Een groep die vaker te maken heeft met studieschulden en tijdelijke arbeidscontracten. Een groep waarvan het CBS heeft laten zien dat zij de stap naar een eerste koophuis en andere belangrijke mijlpalen pas op latere leeftijd bereiken dan de generatie van 10 jaar eerder.

De ene millennial is de andere dus niet. Zo klopt het dat 25- tot 35-jarigen steeds minder vaak in een koophuis wonen. Maar er zijn grote verschillen naar inkomen. Vooral millennials met een laag of een middeninkomen wonen veel minder vaak in een koophuis en veel vaker in een huurwoning. Onder millennials met een hoger inkomen is het eigenwoningbezit juist veel minder hard gedaald. Sterker nog: tussen 2015 en 2018 was het eigenwoningbezit nagenoeg stabiel. Het gaat hier om een grote groep millennials. Want bijna 43 procent van alle zelfstandig wonende 25- tot 35-jarigen had in 2018 een hoger inkomen.

Figuur 2: Rijkere millennials hebben vaak een koophuis
Noot: Een laag inkomen betekent een jaarinkomen tot één keer modaal. Jaarinkomens vanaf één tot anderhalf keer modaal zijn geclassificeerd als middeninkomens. Een hoger inkomen verwijst naar een jaarinkomen hoger dan anderhalf keer modaal.
Bron: WoON, bewerking RaboResearch

Recentelijk constateerde de SER een steeds scherper wordende maatschappelijke scheidslijn tussen jongvolwassenen met meer en met minder kansen. Ook op de woningmarkt is sprake van een duidelijke tweedeling. Vooral millennials met een laag of een middeninkomen staan op 1-0 achterstand, zeker op de koopwoningmarkt. In de maatschappelijke discussie over de kansen van jongvolwassenen op de woningmarkt, is het kortom te simpel om alle jongvolwassen over één kam te scheren. Want een aanzienlijk deel van de jongvolwassen, waaronder mijn nichtje, lijkt prima in staat hun eigen boontjes te doppen en een klein aantal van hen ziet zelfs kans om een (mogelijk goed gevulde) boterham te verdienen aan deze door krapte geteisterde woningmarkt.

# data[].attributes.attachment_link.title
De rijke millennial verhuurt aan zijn arme leeftijdsgenoot

# data[].attributes.attachment_link.description
Column Deze column is eerder verschenen op RTL Z/Opinie, 23 oktober 2019 Vorig jaar tijdens kerst vertelde een van mijn nichtjes dat ze van De Pijp in Amsterdam naar Rotterdam was verhuisd. Haar koophuis, gekocht tijdens het dieptepunt van de crisis, verhuurde ze inmiddels. Ik viel bijna van mijn stoel af van verbazing.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Schenk je eerst de melk of eerst de thee in? Tot op de dag van vandaag is de volgorde waarin je dit doet - een overblijfsel uit de Victoriaanse tijd - in het Verenigd Koninkrijk een indicatie van je sociaal-economische status. De upper class had geld voor theekopjes van betere kwaliteit. Was je arm, dan had je kans dat er scheuren in je goedkopere kop zouden komen als je er eerst hete thee in schonk. Tot ver in de twintigste eeuw was MIF ( milk in first) een term om de lagere klasse satirisch te omschrijven.

Met dit voorbeeld van klassiek standsverschil begint de Amerikaanse hoogleraar planologie Elizabeth Currid-Halkett haar boek The Sum of Small Things: A Theory of the Aspirational Class.

Anders dan tot pakweg het einde van het vorige millennium, toen de elite werd gekenmerkt door materieel bezit (het dure porselein), onderscheidt de nieuwe elite zich met cultureel kapitaal. In een tijd waarin bijna iedereen in de westerse wereld toegang heeft tot voormalige luxeproducten als smartphones, verre zonvakanties en sushi manifesteert de nieuwe elite zich subtieler.

Die nieuwe elite bestaat uit hoogopgeleide mannen en vrouwen in de grote stad met een goede baan, al dan niet in de nieuwe economie of de creatieve sector. Onderweg naar hun werk luisteren ze naar een podcast, een 'havercinno' (latte met havermelk) in de hand. Ze doen aan yoga of pilates, volgen het nieuws via kwaliteitsmedia en zorgen ervoor dat ze bij etentjes goed geïnformeerd zijn over het gesprek van de dag. Onderling spreken ze dezelfde taal, want ze beschikken over dezelfde kennis. Als ze baby's hebben doen ze aan borstvoeding en co-sleeping. Ze doen boodschappen (quinoa, vleesvervangers en amandelboter) bij een biologische supermarkt en vergeten dan niet hun eigen linnen tas mee te nemen.

Als jij die keuzes maakt en het juiste doet, zie je de mensen die dat niet doen als onverschillig

Elizabeth Currid-Halkett

De leden van deze groep, noem het de 'havermelkelite' of 'neo-yuppen', zijn met elkaar verbonden door een gemeenschappelijk cultureel kapitaal, met gezamenlijke waarden en smaak.

Wat is er zo onderscheidend aan de huidige nieuwe elite? Aan de telefoon vanuit Los Angeles licht Elizabeth Currid-Halkett haar theorie toe.

Waarin verschilt deze elite van voorgaande generaties?

„De Amerikaanse econoom Thorstein Veblen had het aan het einde van de negentiende eeuw over de leisure class. Dat waren mensen die waren geboren in families met geld. Ze waren niet selfmade en hoefden niet te werken voor hun inkomen. De elite die ik beschrijf, heeft wel hard gewerkt om van A naar B te komen.

„Een ander belangrijk verschil, en dat is echt nieuw, is de nadruk op de immateriële uitingen van status. Niet zo lang geleden was dat nog anders. Denk aan de film Wall Street uit de jaren tachtig, waarin Gordon Gekko overuren maakt bij een hedgefonds. Hij toont zijn status met een dure auto, een chic horloge, een maatpak en etentjes bij de beste restaurants."

Daaraan zag je zijn exclusiviteit. Hoef je die nu niet meer laten zien?

„Jawel, een echte elite onderscheidt zich altijd door exclusiviteit. Maar de manier waarop nu status wordt getoond is veel subtieler. Ik heb het dan niet over oligarchen en tycoons, maar over een groot deel van de culturele elite, zowel mensen die tot de upper middle class behoren als freelancers die niet per se heel veel verdienen. Het gaat hun niet meer om materiële goederen en opzichtige consumptie, maar om het bezit van cultureel kapitaal. Dat je een bepaalde sport beoefent, dat je naar een lokale, biologische markt gaat, dat je koffie met havermelk drinkt en naar podcasts luistert. Dat je over kennis en eruditie beschikt.

„Ik noem dat de strevende klasse, omdat de leden ervan betere mensen en betrokken consumenten willen worden. In hun consumptiepatroon zitten morele vraagstukken verweven. Alle keuzes die ze maken, zijn gebaseerd op hun streven een persoon te worden die zich bewust is van hoe hij of zij leeft en consumeert."

Hoe is die omslag ontstaan?

„Sinds het einde van de vorige eeuw is luxe gedemocratiseerd. Een flatscreen-tv, een shirt van Ralph Lauren of een namaak-Louis Vuitton-tas: het is allemaal binnen het bereik van een veel grotere groep mensen gekomen.

NRC Slim leven

Elke maandag de beste stukken over zelfverbetering en levensvragen.

„Voor de hedendaagse elite is vervolgens iets anders belangrijk geworden: tijd en kwaliteit van leven. Daarom lees je nu zoveel over mindfulness en tijdmanagement. Goed gebruikmaken van je tijd doe je door een huishoudelijke hulp in te huren, zodat je meer tijd hebt voor je kinderen, of door op een vakantie te gaan die ook nog eens leerzaam is. Een generatie geleden, in de jaren tachtig, ging het om het maken van lange dagen en veel geld verdienen als ereteken. En dat geld werd daarna zichtbaar voor iedereen uitgegeven."

U benadrukt in uw boek de rol die eten en eetcultuur voor de nieuwe elite spelen. Waarom zijn die zo belangrijk?

„Er is nu veel meer kennis over de voedselindustrie. Als kind was het voor mij normaal om één of twee keer per week naar de McDonald's te gaan. Mijn kinderen gaan daar nooit heen. Dat is geen statussymbool, maar omdat ik mij ervan bewust ben dat het eten daar niet gezond is voor mijn kinderen.

Die moeders kijken neer op de moeder die met haar kind naar de McDonald's gaat

Elizabeth Currid-Halkett

„Op dat bewustzijn wordt steeds vaker ingespeeld. De Amerikaanse supermarktketen Whole Foods (een semi-biologische keten, red.) opent pas ergens een filiaal als het opleidingsniveau in de directe omgeving is onderzocht. Dat doen ze omdat er een relatie bestaat tussen opleiding en de keuze voor biologisch eten. De klant die in hun winkels koopt voelt zich integer: het is een andere ervaring om een artisanaal brood te kopen bij een trendy, lokale bakker die daar in store verkoopt dan een fabrieksbrood in een met tl verlichte supermarkt. Vergelijk het met de vervreemding van arbeid in Das Kapital van Karl Marx, alleen gaat het nu over vervreemding van het product. Consumenten van de nieuwe elite willen weten: waar komt dit vandaan en hoe is het gemaakt?"

Uw beschrijvingen van de strevende klasse zijn ook een karikatuur van onze tijd. Heeft het gedrag van de hedendaagse elite een schaduwzijde?

„Tot op zekere hoogte is er niks aan de hand: het gaat om mensen die weldoordachte beslissingen nemen over hun lifestyle, die ook nog eens goed zijn voor het milieu. Maar hun gedrag leidt er tegelijkertijd toe dat ze zich niet bewust zijn, of lijken te zijn, van de echte problemen in de wereld. Terwijl ze juist onderdeel zijn van het ongelijkheidsprobleem in mijn eigen land, maar ook in andere landen."

Hoe bedoelt u dat?

„De leden van deze klasse reproduceren hun bevoorrechte plek. Ze hebben het bewustzijn en het inkomen voor beslissingen die de kans op succes van hun kinderen vergroten. Ze doen hun kinderen van jongs af aan op muziekles, ze nemen ze mee op verre reizen, laten hen in aanraking komen met sporten. Zo beschikken ook die kinderen weer over een heel pakket aan cultureel kapitaal, waarmee ze vervolgens hun toelatingsessay voor een topuniversiteit kunnen schrijven.

Van wereldvreemde latte drinkers tot verbroederende wijn. Hoe zit het met de drinkende elite in het buitenland?

„Of neem borstvoeding. In sommige Amerikaanse kringen wordt melkpoeder verketterd. Maar het is een luxe om borstvoeding te kunnen geven - dat lukt een moeder die van twee banen probeert rond te komen niet. In mijn boek beschrijf ik een studie van de sociologe Caitlin Daniel over de relatie tussen de sociaal-economische positie van ouders en het eten dat zij hun kinderen voorschotelen. Moeders die hun kleine kind wilde zalm en groente proberen te laten eten, hebben de luxe om dat te doen. Ze kijken neer op de moeder die met haar kind naar de McDonald's gaat. Maar die moeder heeft maar geld voor één maaltijd: en van McDonald's weet zij zeker dat haar kind het eet. Er is geen geld voor ander eten als haar kind het op de grond gooit."

Het gaat tegenwoordig vaak over de tegenstelling tussen een kosmopolitische elite en de gewone man. Hoe past de strevende klasse hierin?

„Bij deze klasse gaat het om een insiders game: exclusiviteit op cultureel gebied. Veel keuzes van de strevende klasse zijn impliciet morele, zelfgenoegzame keuzes. Als jij die keuzes maakt, en dus het juiste doet, zie je de mensen die dat niet doen als onverschillig. Die mensen voelen zich vervolgens buitengesloten."

Behoort u zelf tot de nieuwe elite?

„Ik zou liegen als ik zei dat ik niet meedoe aan waar ik over schrijf. Ik haal biologische boodschappen, ik doe aan pilates en ik hecht aan de opleiding van mijn kind, dat trouwens op pianoles zit. De beweegredenen zijn niet per se slecht, maar ik ben mij er wel meer bewust van geworden. Ik heb veel meer sympathie gekregen voor mensen die geen deel kunnen uitmaken van de nieuwe elite. Ik geef meer geld aan goede doelen en doneer speelgoed of eten. En ik oordeel niet meer zo snel, als een vrouw geen borstvoeding aan haar kind geeft."

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 1 februari 2019

Een versie van dit artikel verscheen ook in nrc.next van 1 februari 2019

# data[].attributes.attachment_link.title
De nieuwe elite onderscheidt zich met yoga, podcasts en havermelk

# data[].attributes.attachment_link.description
Schenk je eerst de melk of eerst de thee in? Tot op de dag van vandaag is de volgorde waarin je dit doet - een overblijfsel uit de Victoriaanse tijd - in het Verenigd Koninkrijk een indicatie van je sociaal-economische status. De upper class had geld voor theekopjes van betere kwaliteit.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Something happened in May. Or rather, a bunch of things started happening. Again. After spending much of the past year on the sofa, my social life reduced to a few close friends and family members, I suddenly had something to do every night of the week - maskless, outside my apartment - whether I wanted to or not. I was thrilled and afraid to say no to any of it: dinners with people I had not seen in person in months, which could be indoors or out; the opening of a new shop selling trompe l'oeil ceramics and vintage glass ("To release!" two guests toasted, clanking together their White Claws); another friend's comedy show; a Park Slope after-party; a fancy daylong picnic upstate.

But there were also the things I wasn't invited to that clogged my phone's interminable scroll: the rooftop pandemic-baby showers; delayed multi-person makeup birthday parties; and sweaty, hundred-strong club nights. Any conversation might reveal that the couchlock of 2020-21 was no longer in effect. New York City is becoming itself again: crowded, busy, and competitive. "Over the course of the game, texting friends," a Knicks fanatic I hadn't seen in a year told me when we ran into each other during playoff season, "it became clear that everyone was at Madison Square Garden but me."

The pandemic had tamped down just this kind of social triangulating. Pod life simplified things. This could be a relief, even a revelation. "Turns out I'm perfectly happy only speaking to, like, three people for months at a time," said a woman I know who spent the past year nesting at home, pandemic-pregnant with her second child, while her husband worked in the emergency room at Bellevue. Only later did she realize that, for most of a year, she had not suffered the pangs of FOMO - "fear of missing out" - because sitting at home was what everybody was doing. And, in fact, the FOMO economy collapsed. Ask Patrick McGinnis, the venture capitalist who coined the snack-size acronym in the pages of the Harvard Business School student newspaper in 2004, who had cause for concern. By cosmic misfortune, McGinnis, who has a parallel career as a pop entrepreneur and a podcaster, published his official treatise on FOMO in May 2020, right in the midst of the pandemic. "I thought to myself, Oh God," he told me. " I've become super-irrelevant overnight. "

But not so fast. In April of this year, the canaries in the coal mine started to chirp. Vaccines were going into arms, and social life was creeping back. One of the city's most FOMO-driven subcultures is the art world. So when, in early May, Frieze unfurled at Hudson Yards - which only months before had been a weird wasteland with its own towering shawarma Ozymandias - with Vaxxed Important People dinners afterward, I knew something was being reawakened. Some of the first parties I could remember hearing about in months were happening. "The entire night, people were just like, 'It's the first time I've gone to any events with more than, like, two people in a year,' " Nate Freeman, the art-world reporter and gossip columnist, told me about the Frieze bash he hosted on a Tribeca-hotel rooftop. "I can understand people's apprehension. But the biggest backlash was from people who weren't invited." When the crowds were hustled home at 11 p.m., an overstuffed elevator got stuck, requiring Fire Department intervention. Four months ago: potential tragedy. Today: farce!

In mid-May, the CDC updated its guidance to say that "fully vaccinated people can resume activities without wearing a mask or physically distancing" (except where prohibited by "federal, state, local, tribal, or territorial" laws), and the dam broke. By early June, Governor Cuomo relaxed restrictions, and, on cue, my phone buzzed with a text, unbidden, from the Pilates place I'd last seen during the Trump administration: "Hot Girl Summer Take." All the invitations, the commitments, the double bookings, and the RSVPs came flooding back. They hadn't been banished; they were only hibernating. And now here they were, good as new, as if we hadn't had the time to philosophically reconsider our priorities after all. "Our message is simple. It's time to reenter society," Cuomo said at a press conference in early June, as a screen flashed IF YOU WANT TO START LIVING AGAIN ... DO IT IN NEW YORK.

FOMO might have gone into hibernation for a while, but we may now be on the way to a new golden age as we try to make up for the year we lost by doing more than ever. (McGinnis is booked back-to-back now: "The amount of press and speaking inquiries that I've gotten just in the past six weeks has been the most I've had in my career.") It couldn't be otherwise. The city runs on FOMO, a connoisseurship of opportunities and possibilities; the catechism of "Did you get invited, are you on the list, can you get a table?"; the performance of plans.

Remember plans? All across town, plans are once again abloom, plans polliniferous, begetting others, which beget others. The city is Rip Van Winkling into wobbly wakefulness. The pandemic rages on in many places, and its traumas will haunt us for years, but in New York City, at one point among the hardest-hit places in the world, vaccinations are up and cases are down - down far enough that we are invited to tiptoe back into public life, paler and weirder than we left it. As Memorial Day approached, city tollbooths clocked traffic at pre-pandemic levels. Over the holiday weekend, rain notwithstanding, 10,000 people a day lined up outside the Met. At retailers across America, sales of in-public essentials for a public creeping out of its hermitage are up: teeth-whiteners, deodorant, sunblock, condoms.

If you doubt it, check your Instagram, where you can watch the repopulating of the social sphere in real time, pandemic pods breaking open to reveal new friendships you'd not realized had been quietly gestating during lockdown. We all know - at least for the young, maybe also for the reckless - the parties never stopped, really; now, what was once hidden from judgmental eyes is shared widely. "This happening right at the edge of summer has flipped people out," said an old colleague when I ran into her at an exercise class. "People are asking me, 'Do you think I should make a plan for every single weekend?' There's so much hedging of bets over July and August people are struggling to commit. The options feel limitless even though they're just what they were before - which is mediocre."

Ours will be a rickety reentry. Like Rip, we are unpracticed, we creak. ("As he arose to walk," his story goes, "he found himself stiff in the joints and wanting in his usual activity.") But more than that, we are anxious - about being back and not being back. Are all my friends hanging out without me? Have they been this whole time? Now my phone glows with scheduling and agita. "I feel like my feet are rejecting shoes that aren't running sneakers or Birkenstocks," a friend recently admitted to me. "When I put on even the tiniest stitch of makeup, I feel like a Kardashian. I know for sure that I don't ever want to return to the lifestyle of dinner plans on most nights, but I'm so out of practice when it comes to planning that I can't seem to strike the right balance. Basically I'm lost. I don't want to miss out, but I don't want to go out, either."

All over a jittery city, the excitement of reentry is colliding with the anxiety of abundance.

Lockdown was taxing, sure. "What I found so interesting," Shannon O'Neill, a psychologist at Mount Sinai, told me, "is that we were instructed to behaviorally mimic symptoms of depression." But the return may be no less fraught. "It was a shared collective experience that you weren't missing out; everyone really had to stay home. Now, with everyone being able to pick and choose what they do again, seeing people out on social media - whether you don't feel ready to go out or you're quite comfortable with this new way of living - I'm sure that often causes a lot of emotional distress." You may ask yourself (I may ask myself): How did everyone get these invites? Have they actually been tending to their relationships during quarantine, going to Zoom drinks while I was rewatching The Good Wife? Did everyone get in shape except me?

The only two registers seem to be all or nothing. "I think people emotionally are not ready to go out," my former colleague said. "People need to ratchet down their expectations or this is going to end in tears. People are about to lose their minds. I'm scared of people's drinking calibration right now. You need to practice at home first before going out." She described her own recent history as being booked four or five nights a week; among her friends, plans for a party quickly became hysterical. "What I say to my fiancé is I want to be in a sensory-deprivation tank - as I'm texting people asking what they're doing. I can't keep up. I don't want any more texts. But I'm texting."

I had been happy in my little world," one friend told me. "Now I'm like, Is my world tiny?

The world has resized, radically. During the pandemic, those of us lucky enough to be able to stay home got used to living smaller, farther-apart lives, shrunk down to the local level. And after months of watching the infection rates skyrocket in cities that opened too quickly, people - at least those over 30, certainly those over 40 - tend to be a bit cautious about rocketing back to the way things were. As recently as February, a Pew survey found that roughly a third of adults felt anxious, nervous, or on edge at least a moderate amount of the time; that is bound to have some lingering effect on us. We all know the toll of the pandemic, the divisions it laid bare and the inequities it inflamed, won't snap back to normalcy now or soon.

But the new normal is now inexorably giving way to the old normal with an onrush of vertigo, the terrestrial bends. "I had been happy in my little world," one friend told me. "Now I'm like, Is my world tiny?" FOMO is budding again with the promise of shared experiences, the requisite burden of braving the lines for Alice Neel at the Met to talk about it afterward, Romy Schneider and Alain Delon splashing in La Piscine at Film Forum, if you can snag a ticket. (Even the lines, the snagging: a pleasure.) But it's a FOMO that has caught us with our defenses down, less sure of what we want or the certainties that supported us going into, or going through, the last drudging months. Do I really want to go back to the old way? Will I be able to continue all the practices I developed in the pandemic era? Does everyone want to do something I now realize I don't want to do? Do I actually want to do something I didn't think I wanted to do?

The obvious solution is to do less, to keep some of the guardrails of quarantine life in place as the old ways return. "Philosophically, the pandemic should've forced us to reconsider a lot of things," said the designer Mary Ping, who is such a slow-and-steady type that she named her company Slow and Steady Wins the Race. "Personally, I'm going to be a lot more intentional." But paring back plans and declining invitations in an attention economy is easier said than done. She said this an hour into a (maskless!) drive north of the city to attend a fund-raiser at the artist Dan Colen's side-project artisanal farm. The night before, four different attendees texted me anxiously about the dress code. What does one wear to a see-and-be-seen tour of the sties and fields of a working farm in 80-degree heat in the heart of Lyme country? "Am I going to feel foolish in my skort?" is a question I have not been asked in many, many months.

But it wasn't FOMO, ultimately, that animated the afternoon. It was the peculiar, rusty return of something a lot like joy. "We're social animals," said Jon Gray, one of the co-founders of Ghetto Gastro, the Bronx-based food-advocacy group, and a board member of the farm. "I've been inside." The online experience doesn't compare, especially when you're seeing people you haven't seen in two years, even if the old social fluency has still not quite returned. "I think of what Jay-Z once said," Gray told me, then paused. "Wait. What did Jay-Z once say? The streets ... He says something about being married to the streets ... "

He finished it himself: "I'm married to these streets, and I've been estranged for a while, so I'm ready to get back out there."

But slowly, carefully. Now is the interregnum between quarantine and freedom, the old normal, the new normal, and the new new normal, when every interaction is exhausting and yet we're giddy with the permission to say, "Sorry I'm being weird. I haven't adjusted to polite society yet." "If people are feeling a little hesitant, a little anxious or unsettled, I think that that's quite natural," O'Neill told me. "Phasing normal feedback into life is just going to take time in some patients."

I was one of these patients on a recent Monday night when I met a friend for dinner, indoors, in Chinatown. Dr Clark, a Hokkaido-style Japanese restaurant, had been designed to be unbookably thronged and had the misfortune of opening right in time to go into pandemic hibernation. At a little after 7 p.m., with the lone barstool occupied by a kid of about 6, it seemed like the return hadn't returned yet. But sometime between our cabbage salad and the cooling off of the tabletop grill, the place began to fill, as though it was the 2020 that Dr Clark had prescribed. I felt very glad to have a table and an old familiar itch, embarrassing but undeniable, to snap a photo to broadcast, which I did.

"It's gonna be a hot dick summer, you know?" an art dealer named Dan told me, sliding into our booth and ordering a mezcal. (The casual intersection of plans, parties, tables? It's back.) Two tables over, the editors of The Drunken Canal, the DIY broadsheet of Dimes Square, were celebrating a birthday. They had a deadline to meet for the next issue, but work is forever and birthday parties, like New York, are back. "Of course New York is back," Gutes Guterman, its co-editor, said. "Karaoke is happening." And so it was, right in front of us, two-dozen people aerosolizing Demi Lovato lyrics to a television above the bar. Remember how reckless karaoke seemed so recently? But eventually the hair on the back of my neck settled down.

"I think maybe we need to build back our social muscles a little bit," a once-and-future party boy I know opined. "Everyone's out, and there's a critical mass, and it's really fun, but it leads to this thing of like, 'Let's go to this place!' Okay. And then, 'Let's go picnic in the park.' And then, 'Oh, this person has an art opening.' And then, 'Oh, let's get dinner around the corner.' And then, 'That person has a birthday.' It starts to feel almost like this Fashion Week level of every hour is scheduled." He described a week of going out four nights in a row and spending the fifth in bed all day. "I needed to be in a dark room," he said. "I quarantined myself from oversocializing."

*This article appears in the June 7, 2021, issue of New York Magazine. Thank you for supporting our journalism. Subscribe Now!

# data[].attributes.attachment_link.description
The pandemic forced us to simplify our lives and look inward. Now it's time to have fun again. That should be easy, right? New York City runs on FOMO, a connoisseurship of opportunities and possibilities; the performance of plans. Remember plans?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Eerder deze zomer trok er een lachstuip door de Nederlandse journalistiek toen bekend werd dat de complotdenkers van Viruswaanzin hadden staan demonstreren op de stoep van het gebouw waar het Algemeen Dagblad al zeker acht jaar niet meer zetelt. Minder grappig is dat ze inmiddels het nieuwe adres hebben gevonden en dat daar achttien rouwkaarten zijn bezorgd. Ze liggen verspreid over het bureau van hoofdredacteur Hans Nijenhuis. 'Hier rust het AD. 1946-2020', staat op een foto van een grafsteen die is meegestuurd. 'Gestorven aan eenzijdige berichtgeving en een tekort aan kritische journalisten tijdens de Corona virus waanzin (sic)'.

Wat hij er precies mee moet weet Nijenhuis niet. Hij krijgt tientallen brieven die hij doorgaans leest, vaak beantwoordt en zelfs vaak inbrengt in redactievergaderingen. 'Lezersbrieven dicteren nooit wat wij schrijven maar wel de vragen die wij stellen.' Het is zijn journalistieke missie als hoofdredacteur van een volkse massakrant: het sentiment in de samenleving opvangen en daar verantwoorde journalistiek tegenover stellen. Wanneer hij voor de derde keer op een familiebijeenkomst iemand hoort zeggen dat Bill Gates wellicht achter de Wereldgezondheidsorganisatie en het rivm zit, geeft hij op maandag opdracht om een profiel over Gates te schrijven. Daarin valt te lezen wie Bill Gates is, wat hij doet, waar hij van wordt beschuldigd en uiteindelijk ook dat er geen complot is. 'Hopelijk denkt de lezer dan: ik ben gehoord én het zat toch anders dan ik dacht.'

In een commentaar eerder dit jaar noemde Nijenhuis juiste informatie al eens 'zuurstof voor de democratie'. Achter zijn rug hangen twee gigantische ingelijste voorpagina's van zijn krant die beide een tekort aan goede zuurstof verbeelden: de Brexit-cover en de presidentsverkiezing van Donald Trump. 'Wantrouwen is een van de grootste thema's van onze tijd', zegt Nijenhuis. 'Trump is er president mee geworden en de Brexit heeft hierdoor plaatsgevonden. Ik heb gelukkig een enorm machtsmiddel in mijn functie, ik kan tegengas geven. De politieke beslissing is altijd aan mensen zelf, zij moeten kiezen wat ze willen, maar ik wil mensen zo informeren dat ze die keuze weloverwogen kunnen maken.'

Luister naar De Groene

In De Groene Amsterdammer Podcast interviewt Kees van den Bosch Rosa van Gool en Coen van de Ven over hoe coronacomplotten zich via Twitter en Instagram verspreiden. Onze podcast is elke vrijdagochtend gratis beschikbaar via groene.nl/podcasts en via de andere bekende podcastkanalen

Sinds het begin van deze eeuw zien klassieke media langzaam hun rol als poortwachter afbrokkelen. Informatie reist ongehinderd en zonder kritische redactiecontrole rond, vooral online. Op dit moment gebeurt dat in pandemische tijden waarin juiste informatie cruciaal kan zijn en de afwezigheid van wachters dodelijk. Een deel van Nederland zocht zijn toevlucht in traditionele media, het aantal krantenabonnementen nam spectaculair toe. Een ander deel vluchtte juist in complotten. Tien procent van de Nederlanders gelooft dat er 'vieze spelletjes worden gespeeld', berichtte Trouw. Zo waart het idee rond dat er met een vaccin ook stiekem een chip wordt geïnjecteerd, geloven mensen dat Bill Gates heimelijk het rivm bestiert en gingen er 5G-zendmasten in vlammen op. cda-Kamerlid Pieter Omtzigt werd voor de deur van de Tweede Kamer door een groep demonstranten tegen de coronamaatregelen belaagd en met de dood bedreigd.

Die veelvoud aan complotten kent inmiddels populaire en invloedrijke ambassadeurs. Behalve de reeds bestaande groep van notoire zolderkamer-complotdenkers op Twitter is er een nieuwe groep ontstaan van hippe influencers die, vooral via Instagram, pasklare antwoorden beloven in een tijd dat mensen snakken naar duidelijkheid. Onder hen bevinden zich beroemde mensen, zoals supermodel Doutzen Kroes en de rappers Lange Frans en Willie Wartaal. Juist in een tijd waarin slechts 'vijftig procent van de kennis voorhanden is' zijn hun alles verklarende verhalen aantrekkelijk.

Samen met de Utrecht Data School van de Universiteit Utrecht onderzochten wij hoe coronacomplotten zich het afgelopen half jaar online verspreidden. Wie waren de patient zero's van deze infodemie? En wie zijn op dit moment de superspreaders? Wij analyseerden dertigduizend Instagram-accounts om te zien hoe obscure spirituele accounts aan het begin van de crisis complotten begonnen te verspreiden in Nederland, die later door influencers werden omarmd en gepromoot. Ook onderzochten we het Twitter-debat om te zien hoe de vermeende relatie tussen corona en 5G zich vanuit Vlaanderen en conservatief-nationalistisch Nederland naar de rest van Twitter verspreidde.

De Nederlandse infodemie begint op 22 januari. Corona is dan gevoelsmatig nog mijlenver weg en minister Bruno Bruins verstuurt zijn eerste Kamerbrief over het virus. Een beknopt, feitelijk en kalm briefje - achteraf bezien veel te kalm - maar op sociale media is de rust op dat moment ver te zoeken. De Vlaamse huisarts Kris Van Kerckhoven heeft een interview gegeven aan de krant Het Laatste Nieuws, waarin hij een verband legt tussen 5G en het coronavirus. 'Ik heb er geen factcheck op gedaan', zegt de arts, 'maar het is mogelijk een link met de actualiteit.'

Het artikel verdwijnt na een dag van de nieuwssite, omdat het volgens de hoofdredacteur niet aan de kwaliteitseisen voldoet. Het kwaad is dan al geschied; 5G-critici zien bevestigd dat media gecensureerd worden. Intussen heeft het artikel zich dan al over de grens naar ons land verplaatst, naar de Twitter-sfeer waarin vooral complotdenkers zich bevinden. Daar blijft het onder de radar rondzingen, al wordt het langzaam omarmd door conservatief-nationalistische Nederlanders. Pas wanneer het coronavirus echt losbreekt in Noord-Italië neemt de belangstelling voor 5G en corona exponentieel toe.

Zodra Nederland en Vlaanderen in lockdown gaan en mensen thuis komen te zitten, vertoont de verspreiding van complottweets dezelfde groeicurve als het aantal besmettingen in Nederland. Maar waar het gewone virus iedereen kan raken, lijken bepaalde groepen extra vatbaar voor de infodemie. Complotten raken aanvankelijk vooral in zwang onder rechtse twitteraars, al reizen ze vanuit daar in de maanden maart en april naar alle uithoeken van Twitter.

Ook in de Twitter-sferen die 'mainstream' en 'links-progressief' genoemd kunnen worden heeft de complottheorie voet aan de grond gekregen: een kwart van hun berichten over 5G en corona bestaat uit complottweets, al bevindt zich hier ook een grote groep die probeert de alternatieve theorieën te weerleggen - of belachelijk te maken. Inmiddels is de impact van de complotten dan ook offline voelbaar: tussen begin april en eind mei worden 28 zendmasten in brand gestoken, in dezelfde periode begint actiegroep Viruswaanzin demonstraties te organiseren. De acties duren nog steeds voort, afgelopen week stond een Gelderse zendmast voor de derde keer in de fik en vonden op verschillende plekken in het land demonstraties plaats.

De klassieke mediavraag 'vormt de mens het medium of het medium de mens?' is onmogelijk te beantwoorden, want het is allebei waar. In ieder geval kent elk medium een duidelijke eigen demografie en daarmee een te onderscheiden groep complotdenkers. Waar Twitter wordt gedomineerd door conservatief-nationalistische heren die doorgaans oreren over MH17-doofpotten en omvolkingstheorieën, lijkt Instagram gereserveerd te zijn voor complotdenkers die hun tegenpool lijken. Ze zijn vaker vrouw, houden zich bezig met spiritualiteit, natuur, een plasticvrije wereld en Black Lives Matter.

Waar Twitter als medium de vorm aanneemt van een schoolplein - iedereen is er zichtbaar en je kunt er boven gaan hangen om verschillende groepen te onderscheiden - zijn sociale media als Instagram onoverzichtelijk. Het is minder een netwerk, in plaats daarvan zijn er individuen, influencers. Om te onderzoeken hoe complotten zich hier verspreiden hebben we de 470 Nederlandse accounts met de meeste volgers bestudeerd en vooral gekeken naar wie zij volgen. Alleen de accounts die door ten minste twee van deze influencers worden gevolgd hebben we geselecteerd, om zo tot een lijst te komen van dertigduizend gebruikers van het Nederlandse Instagram.

Door te analyseren welke accounts het Instagram-algoritme aanbeveelt, ontstaan er net zoals op Twitter ook groepen. Met als essentieel verschil dat hier geen politiek-ideologische groepen opduiken, de scheidslijnen worden op Instagram bepaald door lifestyle. Zo is er een duidelijke sfeer van rappers, deejays, sporters, 'beauty-accounts' en modellen, een groep van Nederlandse vloggers en een groep van spirituele accounts. De complotaccounts bevinden zich overal en kunnen net zo goed naast een rapper als naast een modeblogger opduiken, al is er een sterke verwantschap met de spirituele accounts.

Elk stipje is een Instagram-account. Hun positie in de visualisatie is gebaseerd op het aanbevelingsalgoritme van Instagram. Dat geef inzicht in hoe de verschillende accounts verwant zijn aan elkaar.

Legenda bij Instagram-netwerk
Elk stipje is een Instagram-account. Hun positie in de visualisatie is gebaseerd op het aanbevelingsalgoritme van Instagram. Dat geef inzicht in hoe de verschillende accounts verwant zijn aan elkaar.

Lichtblauw:

Influencers die vooral binnen Instagram bekend zijn

Donkergroen:

Traditionele media en bekende Nederlanders.

Donkergeel:

Inrichtingen en wonen

Lichtpaars:

Rappers en HipHop

Lichtgeel:

Mode, zowel Nederland en internationaal

Turquoise:

Nederlandse vloggers bekend van YouTube

Roze:

Internationale influencers en beroemdheden

'De kruidenvrouwtjes van Instagram', noemde Loes Reijmer ze al eens in haar column in de Volkskrant. 'In dit poederroze, met krulletters betegelde universum dat overloopt van de self-love en self-care, maar waar desalniettemin altijd genoeg liefde over is voor nieuwe manen, kristallen en havermelk, lijkt het goed toeven.' Het wemelt er van de coaches. Een van hen is Nadja van Osch, die wanneer we haar ontmoeten bij een Van der Valk-restaurant in Breukelen eerst nog een andere vrouw innig knuffelt. 'Zij is mijn business-coach', zegt Van Osch. 'Ja ik weet het: zij coacht mij, ik coach weer andere coaches.' Ze lacht hard.

'Voor vooral jonge mensen is het steeds normaler om een influencer te volgen en om die persoon dezelfde autoriteit toe te kennen als een volledige redactie'

Eenmaal gezeten steekt ze meteen van wal. Over hoe ze dit voorjaar net als de rest van Nederland geschrokken in lockdown ging en luisterde naar de wekelijkse persconferenties. Maar al snel sloeg haar angst voor het virus om in wantrouwen, dat begon te groeien door de mededeling dat de wereld pas weer normaal zou worden als er een vaccin tegen het coronavirus is. Al sinds haar eerste zwangerschap, vier jaar geleden, houden vaccinaties Van Osch bezig. Ze belandde naar eigen zeggen in 'een rabbit hole van informatie' en raakte overtuigd. 'Ik ga nog liever de gevangenis in dan dat ik mijn kinderen laat vaccineren.'

Het viel Van Osch op dat er niemand inging tegen het idee dat een vaccin de enige uitweg is. Op Instagram zag ze internationale influencers, zoals de antivaccinatie-activiste Taylor Winterstein uit Samoa, zich al uitspreken. 'Maar in Nederland kon ik niemand vinden.' Daar kwam nog eens bij dat filmpjes van mensen die ze volgde verwijderd werden. 'Dat is censuur en vind ik echt niet kunnen. Toen dacht ik: als niemand iets zegt en de media het ook niet doen, dan doe ik het maar.' Ze begon posts te delen over 5G, Bill Gates en verplichte vaccinaties. Een grote stap, want de afgelopen jaren had ze nog nooit iets van haar antivaccinatiereis gedeeld. Haar Instagram-account is onderdeel van haar coachingsbedrijf, dat wilde ze geen schade toebrengen.

'Eerst kreeg ik heel erg getriggerde mensen over mij heen. "Ga je schamen!" en "dat mag je niet zeggen!" Zij waren heel erg boos.' Ze verloor drieduizend volgers maar kreeg er al snel vijfduizend volgers voor terug die juist geïnteresseerd waren in haar alternatieve coronavisies. Ook kwamen er direct instemmende privéberichten binnen van andere influencers uit dezelfde hoek, die Van Osch aanmoedigde om 'ook in hun waarheid te gaan staan'. Even later spraken zij zich ook uit.

Complotdenken is van alle tijden maar verschijnt in verschillende vormen. Als de infodemie iets heeft gedaan is het een nieuwe groep samenzweerders blootleggen die jonger, hipper en vrouwelijker is dan de reeds bekende club van mensen die op zolderkamers de 9/11-aanslagen of de MH17-ramp proberen te verklaren. In hun boek A Lot of People Are Saying maken Harvard-politicologen Russell Muirhead en Nancy L. Rosenblum een onderscheid tussen klassiek en nieuw complotdenken. De eerste variant neemt veelal de vorm aan van eenzaam detectivewerk waarbij mensen eindeloos dossiers doorakkeren om vervolgens alles te bevragen wat ze daarin tegenkomen. Die berg research wordt in elkaar geweven tot een spannend narratief met een duidelijke scheiding tussen goed en kwaad. 'Klassiek complotdenken is complotdenken mét theorie.'

De nieuwe complotdenker doet niet aan theorie, sterker nog: de waarheid doet er nauwelijks toe. 'Niemand kan de waarheid weten', zegt Van Osch herhaaldelijk. Waar traditioneel complotdenken taai van aard is en veelal een zoektocht naar verklaringen, is het nieuwe complotdenken vooral een manier om emotie te ventileren. En waar de klassieke complotdenker de ene theorie door de andere verklaring wil vervangen, is het voor de nieuwe complotdenker voldoende om 'alleen maar vragen te stellen'.

De ouderwetse complotdenker gebruikte het internet als een schatkamer om aanknopingspunten en nieuwe connecties te ontdekken - nieuwe brokjes voor een zelfbedacht narratief om een gebeurtenis in de offline wereld te verklaren. De klassieke complotdenker haalt zijn genoegdoening uit nieuw ontdekte feiten, terwijl de nieuwe variant genoeg heeft aan bevestiging van anderen in de vorm van likes en retweets: 'a lot of people are saying'. 'Dit is de zuurstof die het nieuwe complot draaiende houdt, in veel gevallen is dat ook het enige doel.'

Vanwege de vaagheid van 'a lot of people are saying' is het een zichzelf snel uitbreidend universum. 'Het nieuwe complotdenken stapelt bewering op bewering maar zonder verklaringen, al heeft het vaak wel de schijn daarvan doordat er zinnetjes worden gebruikt als connecting the dots en identifying patterns', schrijven de professoren. 'Uitspraken zoals "ik stel alleen maar vragen" ontslaan betrokkenen van elk eigenaarschap.' In andere woorden: voor iemand met een vrolijk en kleurrijk Instagram-account is het de manier om zonder veel moeite de rebel uit te hangen. Je hoeft je niet werkelijk te verdiepen.

Hoe doen traditionele media verslag van een onzichtbare wereld die niet gegrond is in feiten? Lange tijd is de hoop gevestigd op factchecken met het idee dat een herstel van feiten vanzelf mensen zou overreden. Het internationale persagentschap Reuters heeft er begin dit jaar een speciale afdeling voor ingericht, waar aan het begin van de coronacrisis een opmerkelijk filmpje binnenkwam. Een man met een gele veiligheidshelm en een fluorescerend hesje houdt een donkerblauw computeronderdeel omhoog. De camera zoomt in op de linkerbovenhoek, waar vijf tekens duidelijk te lezen zijn: COV-19. 'Ik ben geen complotdenker', bezweert de man. 'Maar waarom stoppen ze dit soort schakelingen in 5G-torens?'

Hazel Baker, hoofd van het factcheckteam, dacht in eerste instantie dat zij naar een grap keek. Van Facebook krijgt haar team filmpjes doorgestuurd die rondgaan op sociale media om op feitelijkheid te controleren. Zodra Reuters het oordeel velt dat iets nepnieuws is, plaatst het sociale medium er een waarschuwend label bij en duwt het algoritme de filmpjes naar de marge. Om te ontkrachten dat het blauwe computeronderdeel in zendmasten zit, besluiten Baker en haar collega's om een televisiekastje te demonteren, om te laten zien waar het echt vandaan komt. 'Het was een leuk verhaal om te maken, maar het blijft een balanceer-act'.

Bij elk onderwerp twijfelen ze, moeten we hier echt mee aan de slag? Hoe groot is het risico van amplificatie, het onbedoeld juist verder verspreiden van het nepnieuws? Op dit moment komen ze in actie als ze verwachten dat een video viraal gaat en een reëel gezondheidsrisico veroorzaakt. 'Metalen strip in mondkapjes is geen 5G-antenne', is de titel van een andere recente factcheck van Reuters. Ook de opkomst van theorieën rondom QAnon baart Baker zorgen. Met de theorie - die van alle realiteit losgezongen is en betoogt dat er een geheime elite van duivelsaanbiddende pedofielen samenzweert tegen president Trump - associëren enkele Republikeinse politici zich inmiddels openlijk. Een jaar geleden had ze niet verwacht dat ze zich nu serieus met zulke samenzweringen bezig zou houden, zegt Baker, maar er is iets aan het verschuiven. '5G was een marginale theorie, maar is sinds het coronavirus mainstream geworden. Uit zichzelf, via sociale media, dat komt niet door onze factchecks.'

Net als Reuters worstelen ook Nederlandse media met hoe ze verslag doen. 'Ik geloof niet echt in factcheckrubrieken', zegt nos-hoofdredacteur Marcel Gelauff in zijn ruime kantoor in Hilversum. 'Het is heel ingewikkeld om de "ultieme waarheid" vast te stellen zonder te belanden in een ideologisch debat. Zeker in deze tijd waarin mensen eigen waarheden hebben is dat al snel glad ijs.' Zijn baan is er de afgelopen jaren niet makkelijker op geworden. Toen hij negen jaar geleden begon als hoofdredacteur van de nos had zijn voorganger een notitie achtergelaten met de titel 'De staat en de straat verbinden'. 'Zolang speelt deze vraag al', zegt Gelauff. Hij zucht diep. 'Hoe we dat blijven doen in een samenleving waar steeds meer wantrouwen leeft is de allermoeilijkste vraag.'

Zijn nieuwsredactie, de grootste van Nederland, is in feite van iedereen en moet er voor iedereen zijn. Althans, zo zien ze dat zelf. Tijdens de coronacrisis werd de jarenlange worsteling met die taak expliciet. In de eerste weken had de nos de handen vol aan crisisverslaggeving, vertelt Gelauff. Verslaan wat er overal in de wereld gebeurde, persconferenties uitzenden, de inkomende cijfers uitpluizen: er was weinig tijd en ruimte om een stap achteruit te zetten of een ander geluid te laten horen. 'Achteraf gezien had ik kritische geluiden zoals over binnen-buiten, aerosolen en afstand liever eerder willen hebben.' Toen die ruimte wel ontstond, stelde dat de nieuwsredactie pas echt voor een ingewikkelde vraag: aan wie geef ik de vloer? 'Dat is heel moeilijk. Je komt toch snel uit bij de mensen die het beleid bepalen: het rivm en de politiek.' Het komt de nos steevast te staan op beschuldigingen van staatspropaganda; nog een van de vriendelijkere van alle verwijten die de omroep dagelijks over zich heen krijgt.

'Je wil geen podium geven aan iedereen met een gek idee', zegt ook Nijenhuis. 'Wij zijn net als de nos een megafoon. Als er iets gebeurt op Twitter en het gaat viraal daar, dan hebben misschien een paar honderd of misschien een paar duizend mensen het gezien. Als wij het op onze website zetten gaat het naar honderdduizenden en misschien wel miljoenen mensen. Kun je de deskundigen van het rivm tegenover iemand zetten die zomaar wat roept? Dat valse evenwicht is de valkuil van de journalistiek, zeker in tijden waarin iedereen een eigen online podium heeft.'

En toen kwam Doutzen Kroes. Zij had met 6,5 miljoen volgers geen ouderwetse megafoon nodig en slingerde deze zomer haar 'vragen' op Instagram. 'Ik ben lange tijd stil geweest en heb geprobeerd het allemaal te begrijpen en dat kan ik niet! Er zijn zoveel vragen. En met vragen begon het voor mij', schrijft ze in een bericht onder een plaatje waarop alleen vraagtekens zijn afgebeeld. 'Willen zij wel dat wij gezond zijn?' 'Willen ze dat wij verenigd of verdeeld zijn?' 'Hebben ze wel het goede met ons voor?'

Wie 'zij' zijn beantwoordt ze ook: 'Met "zij" bedoel ik de media, de farmaceutische industrie, onze overheden en de grote bedrijven met andere belangen dan wijzelf.' In de slotparagraaf echoot ze wat Muirhead en Rosenblum beschrijven als het nieuwe complotdenken: er wordt geen heldere richting aangegeven maar een hoop suggestie opgeworpen. 'Stel je eigen vragen, volg het geld en connect the dots!' schrijft Kroes. 'Denk logisch na, volg je hart en instinct. Uiteindelijk is dat de kracht die wij allemaal hebben, het zal ons verbinden maar we moeten wakker worden om dat te laten gebeuren.'

Voor instagrammers als Van Osch en een groepje andere coaches en influencers was dit een belangrijk moment. 'Ik was er heel erg blij mee', zegt Van Osch. 'Ik wil zelf niet "het covid-meisje" zijn. Maar hoe meer mensen zich uitspreken, hoe meer mensen denken: oké, misschien zit er een kern van waarheid in.' Wat de Vlaamse huisarts was geweest voor de Twitter-infodemie werd Doutzen Kroes voor Instagram. Eén superspreader kan volstaan om een lawine van complotten te laten voortdenderen.

Maar hoe kwam Kroes aan haar wantrouwen? Waar werd zij zelf besmet? Uit onze datavisualisatie blijkt dat er een korte lijn bestaat van het supermodel naar de online sfeer van spirituele complotdenkers. Eén account valt daarbij in het bijzonder op: dat van Tessa Koop, beter bekend als 'Cosmic Woman'. Zij schrijft al begin februari op haar blog over wat ze zoal in de sterren heeft gelezen: 'Ik heb het gevoel dat het virus opzettelijk is verspreid om angst te zaaien, mensen af te leiden en zo verder te kunnen gaan met andere activiteiten, die dan minder door het nieuws zullen worden opgemerkt.' Ze legt relaties tussen 5G-netwerken en het virus en toont in haar stories vaak De Andere Krant, een blad vol complotten. Hoewel Koop amper zesduizend volgers heeft wordt ze gevolgd door Van Osch, Lange Frans en dus ook Doutzen Kroes, samen goed voor een miljoenenpubliek.

Het Instagram-algoritme versterkt dat. Uit een analyse van accounts zoals Cosmic Woman en dat van Nadja van Osch blijkt dat als je deze spirituele accounts gaat volgen je snel het advies krijgt om ook Viruswaanzin, complotblaadje De Andere Krant of Lange Frans te volgen. Niet ver daarachter volgt de aanbeveling om coronasceptische Kamerleden zoals Thierry Baudet en Wybren van Haga te volgen.

Vlak nadat Kroes haar post vol vraagtekens verspreidde, schreef Koop op haar eigen Instagram-account: 'Trots op Doutzen, die ook openlijk overal haar vraagtekens bij durft te zetten en mensen aanspoort hun eigen research te doen. Power to People! Let us use this power, Let us UNITE!' Kroes reageert daarop met: 'Lieve Tessa, jij bent een enorme inspiratie geweest! Je boek heeft mijn ogen geopend en mij het zetje gegeven.' In de tijd die volgt zal het model het autobiografische boek van Koop, dat ook Cosmic Woman heet, promoten op haar account.

Zelf werkte Koop jarenlang als journalist. 'Haar zoektocht naar wie we zijn inspireerde haar tot de ontwikkeling van een kosmisch bewustzijn', schrijft ze zelf op haar website. Ze verdient haar geld met trainingen en de verkoop van haar boek en sprak vorig jaar nog 'drie dagen in overvolle yurts' op het festival van het spirituele weekblad Happinez. 'In The Now Age vieren we de comeback van onze intuïtie, denken we in energie en overstijgen we tegenstellingen.'

Als nieuwe complot- denkers geen bewijs verlangen en puur op emotionele overtuiging hun complotten propageren los van alles wat objectief waarneembaar is, dan is er geen gesprek meer mogelijk

Volgens Van Osch, Cosmic Woman, Doutzen Kroes, Lange Frans, Willie Wartaal en een groeiende groep invloedrijke artiesten en influencers jagen traditionele media angst aan. Dat valt samen met de stelling van actiegroep Viruswaarheid (voorheen Viruswaanzin) dat de overheid er belang bij heeft dat mensen bang zijn. Het is koren op de molen van spirituele coaches, die zich al voor de coronacrisis met niets anders bezighielden dan angst ombuigen in positiviteit. Ook voor corona verzamelden zich op Instagram al zingevingsgoeroe's, die met warm gekleurde foto's en catchy citaten inspiratie probeerden te bieden aan wie het even niet zag zitten.

De behoefte aan houvast en hoop is het afgelopen half jaar, in een hoogst onzekere wereld, veel groter geworden. Op Instagram is een mix ontstaan van spirituele hulp die troost biedt en complottheorieën die een verklaring bieden voor wat anders de angstaanjagende willekeur van een onbegrijpelijke, steeds sneller veranderende wereld is. Complotdenken is troostrijk op een manier zoals religie dat ook kan zijn. Het doet niet aan complexiteit, aan modderigheid, inconsistentie of tegenstrijdigheden. Het zet tegenover de angst die mensen kunnen hebben - zeker in pandemische tijden - een sluitend verhaal van goed en kwaad, van duidelijkheid, en doet daarmee een belangrijke belofte: dat je de wereld wél kunt begrijpen, dat er helemaal niet 'vijftig procent' van de kennis is, dat je niet bang hoeft te zijn.

Ons onderzoek laat een sterk verband zien tussen spiritualiteit en complotdenken op Instagram. Influencers die complotaccounts volgen, volgen vrijwel altijd ook spirituele accounts. Van de 470 grootste influencers waarmee ons data-onderzoek begon, volgt een derde een spiritueel account. Maar bij de influencers die uitgesproken complotaccounts volgen ligt dat percentage veel hoger en is twee derde ook geïnteresseerd in spirituele accounts. Daarnaast is er een opvallende overlap in het woord- en hashtaggebruik.

Als we de meest gebruikte hashtags van spirituele accounts en complotaccounts op een rij zetten, wordt zichtbaar hoe de twee werelden geruisloos in elkaar overlopen. Termen als 'awakening', 'spiritualawakening', 'enlightment' en 'consciousness' worden door spirituele accounts gebruikt, maar lijken veel op het vocabulaire van complotdenkers: 'inspiration', 'higherconsciousness', 'compassion' en 'wakeup'. In deze woordenbrij bevinden zich de termen 'Covid19', 'coronavirus' en 'savethechildren' - dat laatste gaat over een vermeend pedofielencomplot dat op dit moment in zwang is onder complotdenkers wereldwijd.

Behalve in woord gebruiken spirituele accounts en complotaccounts ook dezelfde beeldtaal, zo blijkt wanneer we profielafbeeldingen naast elkaar zetten. Ze gebruiken vaak de kleur paars en er zijn veel ogen en handen, die iets kwetsbaars moeten beschermen of afschermen. De complotaccounts zijn wellicht wat grimmiger en de spirituele accounts iets hoopvoller, maar beide verwijzen naar een wereld die je niet direct kunt zien, waar hogere machten aan het werk zijn en waar meer is tussen hemel en aarde.

'Ik geloof dat sociale media steeds meer "het nieuws" worden', zegt Van Osch. Hoewel het zo ver nog lang niet is en nieuwswebsites zoals die van de nos en het AD nog altijd een groot bereik hebben, baart het hoofdredacteur Hans Nijenhuis wel zorgen. 'Vroeger hadden wij het monopolie van de drukpers. Alleen grote ondernemingen konden informatie verspreiden. Toen waren er ook complottheorieën, maar je kreeg ze niet verspreid. Nu kan dat wel én ze zien er hetzelfde uit als gecontroleerd nieuws.'

Een website van een krant waar tweehonderd journalisten voor schrijven of de website van The New York Times, waar duizend mensen aan werken, kan voor een achteloze mediagebruiker dezelfde autoriteit uitstralen als iemand met een blog of een Instagram-account. 'Voor vooral jonge mensen is het steeds normaler om een influencer te volgen en om die persoon dezelfde autoriteit toe te kennen als een volledige redactie.'

'Als ik twaalf jaar geleden deze podcast had gemaakt, was ik regelrecht voor gek verklaard en had ik duizend kijkers gehad', zegt Lange Frans in zijn podcast. De rapper van wie het publiek sinds een aantal grote hits als Het land van... en Zinloos al vele jaren niets meer had gehoord, ontpopte zich tijdens de pandemie tot een complotdenker met een zeer donker randje. Hij nam een liedje op en ontvangt in zijn podcast complotdenkers van de oude stempel, maar hij is ook populair onder de groep van Instagram-influencers. Zo ontving hij ook Janet Ossebaard, wier documentaires zijn geband van YouTube, maar die via de rapper weer een publiek vindt. 'Het [internet] heeft zich tegen hen gekeerd, dat vind ik zoiets moois', zegt Ossebaard. 'Het is totaal uit de klauwen gegroeid, ze kunnen het niet meer beheersen. De social media zeker, maar internet in het algemeen.'

'Wij zijn het nieuwe nieuws', roept Lange Frans.

Voor Lange Frans is dat waarschijnlijk ook lucratief. Hij behoort tot de mensen die inmiddels conspiracy-entrepreneur zijn geworden. In navolging van de Amerikaanse Alex Jones, die een imperium om zijn complotwebsite heen bouwde, verkoopt Lange Frans petjes voor vijftig euro met zijn initialen erop. Andere populaire complotdenkers hebben vergelijkbare handelswaar. Tessa Koop heeft inmiddels de derde druk van haar boek uitverkocht en Nadja van Osch zit helemaal volgeboekt. De gevallen televisiepresentator Robert Jensen, die op YouTube honderdduizenden mensen complotten voorschotelt, verkoopt in zijn webshop witte T-shirts (27,95) met daarop 'media = virus', die bij elke demonstratie te zien zijn.

De Instagram-accounts van deze ondernemers maakten tijdens de coronacrisis een spectaculaire groei door. De meesten zagen hun aantal likes verdubbelen of zelfs verviervoudigen, blijkt uit ons onderzoek. In het geval van Lange Frans wist hij ook de aandacht te trekken van gevestigde media toen hij in zijn podcast samen met Ossebaard speculeerde over een moordaanslag op Mark Rutte. Een aanslag die Ossebaard zelf trouwens niet wilde plegen omdat ze 'haar karma schoon wil houden'.

In hun boek A Lot of People Are Saying waarschuwen de professoren voor een van de onderscheidende gevaren van het nieuwe complotdenken: als nieuwe complotdenkers geen bewijs verlangen en puur op emotionele overtuiging hun complotten propageren los van alles wat objectief waarneembaar is, dan is er geen gesprek meer mogelijk. 'Het creëert een diepe polarisatie over wat het betekent om iets te weten - een kloof die onoverbrugbaarder is dan ideologische polarisatie. Het wordt onmogelijk om te overtuigen, compromissen te sluiten en zelfs om het oneens te zijn.' Dit raakt aan de basis van wat een democratie is, aan een gedeeld idee van wat waarheid is en de basisassumptie dat je elkaar in ieder geval vertrouwt, zelfs als je het oneens bent. Het Nieuwe Complotdenken daarentegen wijst vijanden aan en bombardeert mensen tot onbetrouwbaar.

Daarmee vinden complotdenkers opmerkelijke bondgenoten. In Amerika zetelt zo'n bondgenoot in het Witte Huis en in Berlijn marcheerden vorige week semi-spirituele antivaxxers samen met extreem-rechts. In Nederland bevinden de politieke bondgenoten van complotdenkers die de aanval op de waarheid hebben ingezet zich aan de flanken. Samen beuken zij in op instituten en de gevestigde media.

Voor Marcel Gelauff was deze zomer de maat vol. De altijd diplomatieke hoofdredacteur spreekt zich doorgaans liever niet uit, maar sprak bij praatprogramma Op1 tot verrassing van velen plots over hoe zijn journalisten soms verslag doen van demonstraties in Den Haag. Ze worden bespuugd, auto's ondergepist en apparatuur vernietigd. Steeds vaker gaan ze zwaar beveiligd op pad. 'Die groepen zijn klein maar de sfeer die daaromheen hangt is veel breder', zei Gelauff. 'Een deel van de politiek voedt dit, ze werken mee aan het vijandbeeld. In Nederland zie je de pvv en Forum voor Democratie dit doen, zij voeden het wantrouwen richting de journalistiek. Door uit te spreken dat wij niet betrouwbaar zijn, dat wij een agenda hebben. Wat onzin is.'

Hij ziet al jaren iets veranderen. Net zoals het AD rouwkaarten ontvangt en woedende menigtes op de stoep heeft staan, zo trekken er steeds vaker mensen naar het grote nos-gebouw in Hilversum. 'Politici zijn daar niet verantwoordelijk voor, maar ze zouden ons wel moeten steunen. In plaats daarvan voeden ze het sentiment.' Nog niet zolang geleden stonden de mensen van Viruswaanzin en de aanverwante groep Nederland in Opstand op de deuren en ramen te slaan. 'Ik vrees er soms voor dat wij een soort tweede Malieveld worden.'

Als we Gelauff vragen naar hoe hij zijn instituut de komende jaren door dit mijnenveld gaat navigeren, zucht hij opnieuw. 'Als wij over vijf jaar nog net zo groot zijn of zelfs iets minder bereik hebben, dan hebben we het denk ik al heel goed gedaan. Maar als ik over tien jaar gepensioneerd thuis zit en de nos is gehalveerd, dan maak ik me diepe zorgen. Niet om de nos, maar om waar we als samenleving zijn.'
Voor dit stuk heeft data-onderzoeker Joris Veerbeek van de Utrecht Data School (Universiteit Utrecht) onderzoek gedaan naar complottheorieën op Twitter en Instagram. Hieronder is een uitgebreide verantwoording van dit onderzoek te vinden

# data[].attributes.attachment_link.title
Tijdens de coronacrisis zwepen rechts-radicalen, antivaxxers en hippe influencers elkaar op

# data[].attributes.attachment_link.description
Met het uitbreken van corona brak ook een infodemie uit. Complotdenkers van de oude stempel smelten online samen met hippe influencers met een miljoenenbereik, blijkt uit onderzoek samen met de Utrecht Data School. Er is maar één superspreader nodig om een lawine van complotten te laten voortdenderen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Stereotypen zijn leuk en verleidelijk, zeker rond verkiezingstijd. Populistische kiezers zijn al gauw kwade provincialen, en andersom zijn veganistische yogi's automatisch progressief. Je ziet ze meteen voor je, met hun sportleggings en hun havermelklattes. De werkelijkheid is complexer: juist onder spirituele vrouwen werd dit keer veel op Forum voor Democratie gestemd. Dit had te maken met wantrouwen over het coronabeleid. In het alternatieve circuit wás het vertrouwen in de instituties al minder groot, en tijdens corona hadden de thuiszittende reikicoaches en shiatsutherapeuten volop de tijd om complotfilmpjes te bekijken.

De afgelopen dagen kreeg ik een kijkje in besloten Facebookdiscussies onder deze vrouwen (en een enkele man) over corona en hun stemkeuze. Iedereen die Forum stemde, deed dat vanwege de vrijheidsbeperkende maatregelen; sommigen vrezen een „wereldwijd plan om mensen afhankelijk te maken van de staat". Vertrouwde teksten voor wie de complotwereld een beetje kent, maar nu verpakt in zelfhulpjargon. Het gaat veel over grenzen aangeven, oftewel „ja's en nee's te eren en daarin gerespecteerd te worden", en de zoektocht naar „mensen die geen kuddedier willen zijn, maar vanuit hun diepste verlangen durven te leven in liefde".

Praat mee met NRC
Onderaan dit artikel kunnen abonnees reageren. Hier leest u meer over reageren op NRC.nl .
Wetenschappers noemen dit samengaan van spiritualiteit en complotdenken conspirituality. Er zijn verschillen tussen de twee: complotdenken is vaak negatief, terwijl New Age-achtige ideeën juist perspectief bieden op een betere toekomst. Maar ze hebben ook belangrijke dingen gemeen, zoals een geloof dat niets zomaar gebeurt en dat alles verbonden is. Centrale begrippen: wakker worden, verantwoordelijkheid nemen, in verzet komen. „ Conspirituality verbindt haar aanhangers ondanks hun verschillen", schreven de sociologen Charlotte Ward en David Voas in 2011: juist omdat er geen doctrine is, hebben aanhangers de vrijheid hun eigen positie te bepalen.

Inderdaad zien de vrouwen in de Facebookdiscussies hun ideologische plaatsbepaling als een hoogst individuele zoektocht. Ze zijn bezig te „voelen wat voor mij klopt" en lijken daar soms weinig invloed op te hebben: „Het was voor mij ook nogal een schok dat mijn hogere zelf pleitte voor FvD stemmen", schrijft iemand. Harde keuzes worden ingebed in hartjes en zalvende woorden. Een vrouw post dat ze haar „ inner guidance " volgt, „niet uit egoïsme, maar vanuit diep weten, onder de angst die regeert aan de oppervlakte. En vanuit liefde. Heel veel liefde." Sommigen zien zichzelf niet als egoïst omdat ze niet geloven dat corona schadelijk is: „Ik voel niet dezelfde waarheid."

Ook in die zin compliceren ze de standaardideeën over progressieve en conservatieve kiezers. Met hun postmoderne waarheidsopvatting en hun nadruk op zelfontplooiing, autonomie en authenticiteit tonen deze vrouwen zich erfgenamen van de jaren zestig - precies de tijd die Baudet verafschuwt.

Floor Rusman (@floorrusman) schrijft elke woensdag op deze plek een column.

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 24 maart 2021

Een versie van dit artikel verscheen ook in nrc.next van 24 maart 2021

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.

# data[].attributes.attachment_link.description
Stereotypen zijn leuk en verleidelijk, zeker rond verkiezingstijd. Populistische kiezers zijn al gauw kwade provincialen, en andersom zijn veganistische yogi's automatisch progressief. Je ziet ze meteen voor je, met hun sportleggings en hun havermelklattes. De werkelijkheid is complexer: juist onder spirituele vrouwen werd dit keer veel op Forum voor Democratie gestemd.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het 'yogajes'? Dat ben ik! Ik identificeer me als yogaleraar, vegetariër en ach ja, waarom ook niet, spiritueel. Stond yoga ooit te boek als geitewollensokkenactiviteit, iets voor hippies en alternatievelingen in de jaren zeventig, dat imago werd in het afgelopen decennium rap afgeschud. Yoga werd een breed geaccepteerde en wijd beoefende sport bij onder meer concentratieproblemen, burn-out, depressie en fysieke klachten.

Stine Jensen is filosoof en yogaleraar. Ze is de auteur van Go East. Een filosoof reist door de wereld van yoga, mindfulness en spiritualiteit.

De afgelopen week kantelde dat positieve imago in Nederland vrij plots honderdtachtig graden. Schrijver Roxane van Iperen muntte op Instagram de term 'wellness-rechts', waaronder zij 'yogi's en 'vrije' types schaarde die op FVD, PVV en JA21 stemden. Het beeld dat ze schetste was niet gunstig: het ging om een „geprivilegieerde groep" vrouwen die „met zichzelf bezig (kunnen) zijn", geen notie hebben van „macro-idealen of -kennis". „Veel hoogopgeleide vrouwen die zich zo'n levensstijl kunnen permitteren door een man met goed inkomen". „ Don't bash me, zoek zelf even de cijfers op", voegde ze daaraan toe. Haar post kreeg een hoge vlucht. Hij werd opgepikt door onder meer Sander Schimmelpenninck die de „yogamuts" en Thierry-stemmer in een adem verbond, op Facebook zagen de termen „yoganazi", „yogajes" en „yogafascist" het levenslicht en Sunny Bergman riep op Facebook alle yogi's van Nederland, als ook yogascholen, op om door middel van publieke verklaringen afstand te doen van het „fascisme".

Distantiëren

Floor Rusman constateerde in haar column Conspiritualiteit in NRC (24/3) op een meer onderzoekende toon dat er een opmerkelijke relatie is tussen spiritualiteit en complotdenken en beweerde: „Juist onder spirituele vrouwen werd dit keer veel op Forum voor Democratie gestemd." Zij noemde niet yoga, maar sprak over „thuiszittende reikicoaches en shiatsutherapeuten" die kennelijk tijdens corona „volop de tijd" hadden „om complotfilmpjes te kijken".

En zo kwam er afgelopen week ineens iets op het bordje van 'de yogi' terecht: je actief moeten distantiëren van fascisme, je politieke voor- en afkeuren bij de deur van je yogaschool kenbaar maken. Afstand moeten nemen van iets wat je misschien wel nooit was, maar waar je mee besmet bent geraakt.

Deze ontwikkeling is niet alleen zorgelijk, maar ook gevaarlijk. Ten eerste: de feitelijke onderbouwing dat veel yogi's/spirituele vrouwen op FVD hebben gestemd ontbreekt. Hoeveel is 'veel'? Wat valt onder 'spiritueel'? Om welke specifieke subgroep(en) binnen de spiritualiteit gaat het? Wat heeft het vrouw-zijn er precies mee te maken? De seksistische stereotypen vliegen je daarbij om de oren: de yogi wordt weggezet als dom afhankelijk gansje die zelf maar de cijfertjes moet opzoeken. Maar voor zover ik weet wordt bij het stemhokje niet gevraagd naar yoga-beoefening of spiritualiteit. Het geslacht wordt wél gemeten: PVV en JA21, meer mannen; FVD, man-vrouw fifty-fifty.

Het cijfermateriaal waarover Van Iperen rept, blijkt bij navraag niet te ondersteunen wat ze beweert. Uit de door haar aangedragen cijfers over ondernemerschap en yoga blijkt dat het merendeel van de yogaleraren beneden modaal verdient. Hun geslacht, opleidingsniveau of relationele afhankelijkheidsstatus is niet bekend.

Twee kwesties

Er wordt van alles op een hoop gegooid in een wirwar van terminologie. Als het gaat om de groep loopt van alles door elkaar: hippies, spirituele vrouwen, de 'yogi', vrije types, wellness; idem voor ideologie: populistisch-rechts, extreem-rechts, fascisme, FVD, PVV, JA21, complotdenken.

Voor zover ik het overzie spelen er twee kwesties. Ten eerste een vermeende relatie tussen spirituele 'influencers' van diverse pluimage en FVD-stemmers. Rond de verkiezingen riep een aantal influencers op te stemmen voor je 'vrijheid' - en bij sommigen werd dat gekoppeld aan een directe oproep om je stem te geven aan FVD of PVV (JA21 heb ik niet gezien). Filmpjes van Wybren van Haga werden gedeeld.

Ten tweede speelt een verhaal over de opmars van QAnon en complotdenken, dat vanuit de VS ook in Nederland post heeft gevat in 'spirituele' kringen. Te denken valt aan Janet Ossebaard, al is het maar net wat je 'spiritueel' noemt. FVD tapt met zijn retoriek (nepnieuws, pedofilie, vrijheid) al langer uit hetzelfde vaatje. In de relatie tussen complotdenken en diverse vormen van spiritualiteit werden ook specifieke yogaleraren genoemd. Het resulteerde in de term ' conspiracy wellness' (daaraan ontleent Van Iperen vermoedelijk haar term 'wellness-rechts'). Onder anderen schrijver, dichter en coach Marie Meeusen probeert op dit moment in opiniestukken nader grip te krijgen op hoe dit fenomeen zich nu ook in Nederland manifesteert aan de hand van casuïstiek en voorbeelden.

Praat mee met NRC
Onderaan dit artikel kunnen abonnees reageren. Hier leest u meer over reageren op NRC.nl .
Meer onderzoek nodig

Er zijn dus meer dan genoeg goede redenen tot grondig en kritisch onderzoek. Wat de critici nu doen lijkt echter sprekend op het kwaad dat zij willen bestrijden: vanuit emotie - over een verkiezingsuitslag die ze niet bevalt - stellige meningen poneren op sociale media zonder enige feitelijke onderbouwing. Die meningen worden gepresenteerd als een feit. Nog voor er cijfers zijn, hebben yogi's FVD aan de macht geholpen en stemmen „veel spirituele vrouwen op FVD". En wie zich niet uitspreekt, is een collaborateur.

Ik zal duidelijk zijn: ik peins er niet over om bij mijn lessen bij de poort te selecteren op de 'juiste' politieke voorkeur van mijn leerlingen of mijzelf. Sterker nog: ook een PVV-, FVD- of JA21-stemmer is bij mij welkom op de yogamat.

Laten we onze pijlen gemeenschappelijk richten op waar ze op gericht moeten zijn, namelijk op het bestrijden van gevaarlijk complotdenken. Laten we de eventuele infiltratie van QAnon en de relatie van de FVD met Nederlands populistisch-rechts op internet binnen álle kringen, inclusief spirituele fora, grondig onderzoeken en het veld in kaart brengen. En laten we bovenal voorkomen dat een grote groep nuchtere, kritische, liefdevolle, met de medemens en de wereld begane yoga-leraren én -beoefenaars nog verder de dupe wordt van stigmatisering.

Nieuwsbrief NRC De Haagse Stemming

Volg de formatie op de voet en word zelf een Haagse ingewijde

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 1 april 2021

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC in de ochtend van 1 april 2021

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.

# data[].attributes.attachment_link.title
'Yoga' is niet synoniem met radicaal-rechtse denkbeelden

# data[].attributes.attachment_link.description
Het 'yogajes'? Dat ben ik! Ik identificeer me als yogaleraar, vegetariër en ach ja, waarom ook niet, spiritueel. Stond yoga ooit te boek als geitewollensokkenactiviteit, iets voor hippies en alternatievelingen in de jaren zeventig, dat imago werd in het afgelopen decennium rap afgeschud.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
About a month ago some of the wellness podcasts and Instagram accounts I follow started to go decidedly off-piste.

Instead of recommending a retreat in Bali or new ways to cook with coconut oil, they were posting links about 5G, Bill Gates or more coded but no less strange messages. "We" shouldn't trust "them". The "them" being a shadowy, authoritarian cabal that controls the media, the US Centers for Disease Control and Prevention, the government and the World Health Organization.

In March one usually reasonable podcaster I listen to for health tips started talking about "evil forces" at work. His guest also knew about the "evil forces". They spoke around it, carefully.

Then in April my life coach, a man who mostly advises me about time management and creative projects, told me if a Covid-19 vaccine came along he wouldn't be taking it "because, as you know I am very careful about what I put in my body".

Memes turning up on Maga pages were being reposted by yoga teachers who once quoted Maya Angelou but were now quoting David Icke, while health and wellness mega-influencer Pete Evans was posting about Obamagate, inflated Covid-19 death counts and, most bizarrely, that US race riots were "instigated by organisations affiliated with the elite" - alongside recipes for ham hock soup.

What was going on? How and why did the largely progressive and left-leaning proponents of wellness merge with rightwing conspiracy theorists and Donald Trump supporters?

Such unlikely allegiances were termed "fusion paranoia" in a 1995 New Yorker article by the journalist Michael Kelly, who saw leftwing and rightwing activists coalesce around the anti-war and pro-civil liberties movements that shared common traits of anti-government views and belief in conspiracy theories.

Such a tight alliance (or fusion paranoia) between the wellness industry and the far-right would have been unthinkable to me a year ago. But the connection between the alt-right, conspiracy theorists and sections of the wellness community have strengthened and bonded during global lockdowns. The messages of the different groups are remarkably the same: the virus is a cover for a plot of totalitarian proportions, designed to stifle freedom of movement, assembly, speech and - to the horror of some in the wellness industry - enforce a program of mass vaccinations.

A popular, multitrillion-dollar sector, the wellness industry's huge reach and influence has the power to bring people into the conspiracy that previously would not have had any contact with the alt-right.

Conspiracy theorists who believe Covid-19 is a scam protest against vaccinations and 5G at the Botanical Gardens in Melbourne. Photograph: Michael Dodge/EPA

Superstars in the wellness world appear on multiple platforms and have mature, established audiences who may have first followed a wellness influencer for recipes or fitness tips, but are now scrolling through a mixture of quotes by Rumi, Trump and a nurse from Birmingham who has "proof" Covid-19 death certificates are fake.

The ongoing and now-accelerated collapse of mainstream media has provided a perfect environment for the Covid conspiracies to reach millions of people unchecked and unchallenged.

Disagreement with a conspiracy on an influencer's page could have you blocked, in dispute with other followers or, as the logic of conspiracies dictate, mocked and pitied for not getting it and having your mind controlled by the "evil forces" that you are too dumb to see.

Like many conspiracies - or even religions - the beliefs are part of a closed system that is engineered to provide answers to our most maddening mysteries but also designed to allow no room for questioning and dissent.

And there are a lot of maddening mysteries about the coronavirus. The gaps in our knowledge about the virus, combined with the speed and urgency of new social control measures that started seemingly overnight in March (essentially global home detention), panic buying and intense levels of collective fear in the community, have meant that previously fringe theories have found a broad, sticky surface.

A poll has found one in five young Australians believe that Bill Gates played a role in the creation and spread of Covid-19, and the same proportion think 5G technology is being used to spread the virus.

In some ways the wellness community's response to the virus is not a shock.

Although the global wellness industry was worth an estimated $4.5tn in 2018, and pre-pandemic many practices were becoming mainstream, elements of the sector have always been under siege from the mainstream.

This includes those who refuse vaccinations, those who encourage fasting for long periods of time, those who eschew chemotherapy for a raw food diet, and those who believe wifi causes tumours.

Now in this current state of emergency - where almost total social control is paramount for controlling the virus - purveyors of these views feel they are having their paranoia confirmed.

While herbalists, acupuncturists, yoga studios and alternative medicine practitioners were forced to close in the lockdown in some countries, conventional doctors and pharmacies remained open.

Speech was also monitored, as the more fringe elements of the wellness scene migrated from platform to platform. Like a belligerent orator at Speakers' Corner, they kept getting moved on until they either wound up in the darkest corners of the web, or mumbling on podcasts in code about the "dark forces" they could not name.

While some in the wellness world appear to have had a terrible time of it, the restrictions actually feed into their ur-narrative. That is: evil forces, including big tech (like YouTube and Facebook which have been removing content), big media and big government are intent on silencing them.

This shutting down, or censorship as they call it, further fuses their experiences with figures in the alt-right (including Alex Jones and Steve Bannon), veterans of no-platforming and first amendment wars. These "trauma bonds", which strengthen and unite disparate movements, is a maturation of the trend of Conspirituality, a term coined by Charlotte Ward in 2011 in an article published in the Journal of Contemporary Religion.

She noted the overlap between wellness and new age groups and the alt-right as being a "broad politico-spiritual philosophy based on two core convictions, the first traditional to conspiracy theory, the second rooted in the New Age: 1) a secret group covertly controls, or is trying to control, the political and social order, and 2) humanity is undergoing a 'paradigm shift' in consciousness. Proponents believe that the best strategy for dealing with the threat of a totalitarian 'new world order' is to act in accordance with an awakened 'new paradigm' worldview."

Spending time in this Conspiritual world, it's easy to see the ecosystem. The same arguments or phrases start appearing, whether you are listening to a podcaster broadcasting from his basement in Byron Bay, or reading the Medium post of a philosopher and yoga teacher based in upstate New York.

Down the rabbit hole, listening to dozens of wellness podcasts and YouTube broadcasts, the same themes keep arising: fear as a means of social control, fear as a hormone response that weakens the immune system, how social distancing and intensified hygiene practices ruin the body's natural immune response, the unhealthy body (the body with pre-existing conditions) being a body that is more reliant on and easily controlled by the state and Big Pharma.

Deeply embedded and perhaps central in the connection between the wellness industry and conspiracy is the notion of sovereignty over our bodies. For believers, the sovereign body is the body in a "pure" state, not reliant on chemicals to heal, and trusted to fire up its own immune response when confronted with a virus - even a novel one like Covid-19. Believers aren't dissuaded by the facts: all the pure bodies that died because there wasn't a smallpox or polio or chickenpox vaccine.

For many in the wellness industry, a pure body is their life's work. Don't underestimate their fight.
Brigid Delaney is a Guardian Australia columnist and the author of Wellmania (Black Inc)
This article was amended on 8 June 2020 to clarify that acupuncturists, yoga studios and alternative medicine practitioners were only forced to close in some countries.

# data[].attributes.attachment_link.title
'Evil forces': how Covid-19 paranoia united the wellness industry and rightwing conspiracy theorists | Brigid Delaney

# data[].attributes.attachment_link.description
About a month ago some of the wellness podcasts and Instagram accounts I follow started to go decidedly off-piste. Instead of recommending a retreat in Bali or new ways to cook with coconut oil, they were posting links about 5G, Bill Gates or more coded but no less strange messages.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Throughout her career as a yoga teacher, Seane Corn has been used to hearing students and colleagues rail against mainstream medicine. She even shares some of their concerns.

But when the coronavirus pandemic began in 2020, Seane noticed a change.

"I started to get text messages and emails inviting me to speak on panels or listen to leaders talking about anti-vaccination - but within that, there was this rhetoric about Covid being a hoax," she told the BBC.

"They would then start to send me information about Big Pharma, which then led into information related to Bill Gates, then to sex trafficking," says Ms Corn. "I also saw a different language being used amongst my peers: 'The Great Awakening', 'The Storm', 'Where We Go One, We Go All'."

"All of that is total spirit speak - in yoga communities we could easily use a term like ['The Great Awakening] to be talking about liberation, freedom," adds Ms Corn.

But she recognised these phrases from another community as well: QAnon.

QAnon is a wide-ranging constellation of unfounded conspiracy theories, centred on the idea that a cabal of sex-trafficking Satanist paedophiles has infiltrated governments, businesses and media around the world - and that former US President Donald Trump is working to bring them down.

A number of supporters have been linked to violent crimes like the storming of the US Capitol in January.

Its appeal to members of the yoga community may come as a surprise to some. But since the start of the pandemic, a number of western yoga and "wellness" influencers used their their social media platforms to share QAnon conspiracies and discourage the use of face masks and vaccines.

Often content is posted with pictures of natural scenery and spiritual language to lend it more popular appeal - a phenomenon dubbed "pastel QAnon" by Marc-André Argentino, a doctoral student at Concordia University.

Several influencers have also advocated for "Save Our Children", a movement closely entwined with QAnon, which alleges that global elites are involved in child sex trafficking.

While experts in online extremism and disinformation say it's hard to conclude if this trend is on the rise within yoga, its presence is being documented.

Influencers like Stephanie Birch have been criticised for mixing QAnon-related hashtags like #greatawakening with yoga content and inspirational quotes.

"We are experiencing a spiritual warfare against mastery manipulating puppets that go back years," she writes in one Instagram post, featuring a picture of a blue sky. The post has since been deleted.

Krystal Tini has come under the spotlight for spreading conspiracies too. Initially her Instagram account - with more than 150,000 followers - posted extensively on yoga and personal health, but more recently her feed has been filled with video rants about the coronavirus and vaccines.

In one video, which has also been deleted, Krystal suggests that Covid vaccines "alter your DNA" and have "bypassed any kind of safety standards and testing".

Claims about alleged DNA alteration have been widely debunked by scientists, and Covid vaccines have gone through rigorous safety approvals, with tests on tens of thousands of people around the world.

Neither influencer has responded to requests for comment by the BBC.

Yoga itself is a collection of physical, mental and spiritual practices originating from ancient India.

Cultural historian Matthew Remski argues that yoga has always been driven by charismatic leaders touting alternatives to western medicine, and social media influencers are the natural successors of this tradition.

Yoga's emphasis on self-care and self-discovery chimes with people who feel abandoned by government and healthcare institutions, says Mr Remski, co-host of Conspirituality - a podcast exploring the link between conspiracy theories and New Age beliefs.

He says yoga also shares three core beliefs which are key to any conspiracy theory: everything is connected, nothing happens without a reason, and nothing is as it appears.

"If you have trained yourself in these forms of spirituality, you've actually trained yourself in conspiratorial thinking as well," says Mr Remski, a cult survivor.

With yoga studios being forced to close their doors during the lockdown, there's a strong financial incentive for influencers to make themselves stand out online, says Mr Remski. But it's a deeply personal matter as well.

"When you have trained yourself to believe that you are self-sufficient, that you are the source of your health... when a public health official comes around and says 'Actually, you may be an asymptomatic carrier of a disease that you're not aware of', that's really insulting," says Mr Remski.

The British Wheel of Yoga - the UK's largest yoga membership group - has hit back at this suggestion, saying the committed practice and study of yoga "runs entirely contrary to the idea of indoctrination by influencers."

In a statement to the BBC, the group said it did not support the promotion of anti-vaccine and anti-mask content, and denied that conspiracy theories abound in the community.

"The opinions of a few yoga influencers cannot be taken to be representative of thinking within the yoga world generally," said Vice-Chair Gillian Osborne.

Meanwhile Seane Corn and other members of the "wellness community" have issued a joint statement condemning the spread of QAnon conspiracies, saying it doesn't represent their "true values."

But despite concerns about conspiracy theories, it's hard to say if the amount of conspiracy content being shared by online yoga communities is on the rise.

Independent researchers argue that it's a challenge to monitor because lots of false information is shared on private groups and chats, or on social media 'stories' which auto-delete after a brief time period.

Broad, spiritual language used by some influencers also makes it difficult for social media platforms like Twitter and Facebook to detect content.

"Believers in conspiracy theories are a minority in the yoga and wellness world, but this active minority can drive its followers to radicalisation," says Cecile Guerin, a researcher at the Institute of Strategic Dialogue.

A study by the Centre for Countering Digital Hate (CCDH) found that influencers with "anti-vax views" - including those within the yoga community - have gained nearly eight million followers since 2019.

In all, 31 million people follow anti-vaccine groups on Facebook, and another 17 million subscribe to similar accounts on YouTube. The CCDH estimates that the movement is worth $1bn in advertising revenue for social media firms.

Despite the potential rise in follows, like and shares, measuring the real-world impact of this online spread is tricky.

"People aren't lemmings for every tweet they happen to see," says Joseph Uscinski, a political science professor at the University of Miami. "Even if somebody happens to see a conspiracy theory by accident, unless they're already in tune with that, they're not just going to buy in."

Prof Uscinksi has conducted monthly polls on support for conspiracy theories in the US since 2012. He says that while conspiracy theories have gained more media attention, belief in them has remained consistently low.

To combat any potential threats in future, Seane Corn believes every yoga teacher must take a stand.

"I think there's a lot of really excellent teachers out there who don't believe in this, but they're like 'Let's just teach downward dog and everyone will figure it out on their own," says Ms Corn. "Hopefully there'll be some truth to that, but there does need to be teachers who are willing to speak to it because there is exploitation happening."

# data[].attributes.attachment_link.title
Does yoga have a conspiracy theory problem?

# data[].attributes.attachment_link.description
Throughout her career as a yoga teacher, Seane Corn has been used to hearing students and colleagues rail against mainstream medicine. She even shares some of their concerns. But when the coronavirus pandemic began in 2020, Seane noticed a change.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In het verzet tegen het coronabeleid valt een groep van vooral vrouwen op die zich nadrukkelijk als spiritueel profileert. Een geprivilegieerde groep, luidt de kritiek. 'We zijn ook voorstander van werken aan het milieu of een humane immigratiepolitiek. Maar wij leggen de focus nu even op vrijheid.'

In een duinpan bij Schoorl gingen dertien vrouwen in een cirkel liggen, ieder in haar eigen slaapzak. Het was een paar dagen voor Oud en Nieuw, een heldere winterdag. De zon stond vlak boven de horizon en zette het strand in een gouden licht. Na wat ademhalingsoefeningen om hun 'inner fire' op te stoken, onder begeleiding van een Wim Hof-instructeur, trokken ze hun kleren uit en renden het ijskoude water in.

Een argeloze voorbijganger had niet kunnen bevroeden dat de op het oog vredelievende vrouwen een tamelijk controversieel standpunt innamen met de nieuwjaarsduik die ze zelf 'Met de billen bloot' noemden. Dit was hun manier om te protesteren vóór vrijheid en tegen de lockdown. Als de officiële nieuwjaarsduik was afgelast, zouden ze er zelf wel eentje organiseren. En zo hun 'naakte waarheid' tonen: dat de coronamaatregelen meer schade dan goed doen en dat niemand jou kan vertellen wat jij met jouw lichaam doet.

De actie is typerend voor Vrouwen voor Vrijheid (VvV), de beweging die sinds afgelopen najaar op geheel eigen wijze strijdt tegen het coronabeleid. De vrouwen leggen de nadruk op vrouwelijkheid en moederschap en daaraan in hun ogen verbonden eigenschappen als zachtheid, intuïtie en verbinding, als tegenwicht voor de overdaad aan 'mannelijke' ratio. In het gelikte filmpje van de nieuwjaarsduik, dat op 3 januari werd getoond op een manifestatie in Haarlem met naar schatting 1.750 aanwezigen, komen hun opvattingen in korte soundbites voorbij, terwijl een housebeat klinkt die niet zou misstaan op het strand van Ibiza.

Ik ga met de billen bloot, verklaren de deelnemers. 'Omdat ik het belangrijk vind dat mijn kinderen opgroeien in vrijheid', zegt Monique Janssen, organisatiepsycholoog. 'Dat we als mensen ons realiseren dat we gemaakt zijn voor nabijheid. Dat we geen externe autoriteit nodig hebben die ons vertelt hoe we mens moeten zijn.'

'Dat je vol in je waarheid gaat staan', zegt een vrouw met een Unoxmuts op. 'Samen nog meer liefde beleven, samen nog meer liefde belichamen', zegt Nicky van der Weijden, een ademcoach die voor VvV meditatiefilmpjes maakt. Een vrouw met een grote witte sjaal: 'Het hart weet wat ons te allen tijde verbindt.'

Wie het verzet tegen het coronabeleid volgt, kon al een tijdje een verschuiving waarnemen. Waar de demonstraties en rechtszaken eerst vooral van zeer uitgesproken mannen kwamen, zoals de groep rond Viruswaarheid, is er de afgelopen maanden een nieuwe beweging ontstaan die zich succesvol profileert: vrouwen en moeders, vaak uit de spirituele hoek, die zich zorgen maken over het effect van lockdowns, mondkapjes en testen op kinderen. Die huiverig zijn voor een vaccin, of fel tegen. Ze benadrukken hun vrouwelijkheid en moederschap en zeggen te redeneren vanuit gevoel.

Naast Vrouwen voor Vrijheid, dat 15 duizend volgers heeft op Facebook, viel het losjes verwante Moederhart op. Het collectief is opgericht door jurist Isa Kriens, publicist Sietske Bergsma en horeca-ondernemer Nadia Duinker, en aangevuld met enkele bekende vrouwen, onder wie Victoria Koblenko, Lieke van Lexmond, Fajah Lourens en Doutzen Kroes, die in juli op Instagram, waar ze 6,5 miljoen volgers heeft, suggereerde dat de media, politiek en farmaceutische industrie niet het beste voor hebben met mensen. In korte tijd wist Moederhart tientallen lokale afdelingen op te zetten. Van Zutphen tot Zuid-Limburg kun je de posters met een leeuwin en de tekst 'Onze kinderen, onze keuze' achter ramen zien hangen.

De vrouwen hebben begrijpelijke zorgen, zoals over de nevenschade van de lockdown, de overheid die ongekend veel macht naar zich toetrekt om een crisis te bestrijden of de mogelijke maatschappelijke tweedeling als gevolg van een vaccinatiepaspoort. Daarnaast geloven sommigen in ongefundeerde theorieën dat de pandemie onderdeel is van een vooropgezet plan.

In deze kringen hoor je bovendien vaak dat de pcr-test onbetrouwbaar is, dat de vaccins nog in een experimentele fase zitten en dat lockdowns geen effect hebben. Omdat er voor al die punten wel een studie of wetenschapper te vinden is die dat beweert. In alle onderzoeken die het tegendeel bewijzen zijn ze minder geïnteresseerd.

Na de Tweede Kamerverkiezingen kwamen de vrouwen onder een vergrootglas te liggen, omdat ze hadden opgeroepen te stemmen op partijen die de lockdown wilden opheffen, waarvan een deel politiek ver van hen leek af te staan. Sommige vrouwen die zich laten voorstaan op hun duurzame overtuigingen adviseerden elkaar nu te stemmen op Forum voor Democratie, een partij die de menselijke invloed op klimaatverandering niet erkent en een van de weinige partijen die tegen de lockdown campagne voerde. Verschillende columns en reacties verschenen over deze groep, die door schrijver Roxane van Iperen als 'wellness-rechts' werd omschreven en die hun vroegere idealen, soms vrij expliciet, inruilden voor de belofte van vrijheid.

Maar wat vinden zij daar zelf van? De afgelopen weken volgde de Volkskrant de kopstukken van deze beweging om in kaart te brengen wat hun denkbeelden precies zijn. Hoe extreem zijn zij? En waarom zetten ze hun vrouwelijkheid en spiritualiteit zo nadrukkelijk in?

In een villawijk op de Biblebelt, ergens tussen Barneveld en Ede, ontvangt Romy Quint (42) twee verslaggevers en drie vrouwen van VvV. Op het grindpad staat een elektrische hatchback aan de laadpaal. Vooraf vroegen we Quint of ze - haar opvattingen kennende - het goed zou vinden om de bezoekregeling te overtreden. Ze beloofde voor genoeg afstand en ventilatie te zorgen. In een ruime keuken zitten we met zijn zessen aan een lange tafel terwijl de deur naar de tuin openstaat.

Ondanks slechte ervaringen met de media, zijn ze bereid de krant te woord te staan. Voor de zekerheid maken de vrouwen wel een opname van het gesprek. Naast Quint, die relatietherapeut is en de sociale media beheert voor VvV, schuiven aan: Sascha van Westen (44), telecommedewerker, mindfulnesscoach en projectmanager van VvV, Romy van Veelen (27), die in de ict werkt en stage manager is van VvV, en Kirsten Albers (41), de grafisch vormgever van VvV.

Hun samenwerking begon met een telefoontje vóór de zomer van 2020. Monique Janssen (47) en Kirsten Albers belden elkaar op omdat ze zich zorgen maakten over wat zij 'de censuur van andersdenkenden' noemen, de maatregelen die steeds strenger werden en het 'narratief dat het vaccin de enige oplossing' was. Ze vroegen zich af: kan het niet anders? Het beleid, maar ook het verzet daartegen.

Albers maakte flyers en begon die uit te delen bij coronaprotesten. Daarop stond een vrouw met een fakkel met de leus 'Vrijheid is niet vanzelfsprekend'. Toen Romy van Veelen zo'n flyer in haar hand gedrukt kreeg op het Museumplein, wist ze meteen: ja, hier was ze naar op zoek. 'Een bepaalde zachtheid.' Dat verbond de negen vrouwen en één man die bijeenkwamen. 'We wilden niet zo tégen iets zijn', zegt Quint. 'Geen rellen en gedoe. We willen onze grondrechten behouden. En dat niet per se door en voor vrouwen doen, maar wel vanuit een vrouwelijke vibe.'

Van Westen: 'Een feminiene energie.'

Is dat niet wat stereotiep? Van Westen: 'Ja, daarom zeggen we ook: er is een feminiene energie versus een masculiene energie, zowel bij mannen als vrouwen zijn die in een bepaalde mate aanwezig.'

Quint: 'En wij functioneren het best als die twee in balans zijn. Als je meer naar dat mannelijke gaat (Ze gromt als een oerman) daar hebben wij geen zin in.'

Van Veelen: 'Dat zachte zag je ook terug op onze eerste vrouwenmars, in september in Utrecht. De politie had het anders ingeschat. Er liepen vijf tot tien agenten rond, maar het werden er steeds minder. Er heerste een heel goede sfeer, juist ook omdat we niet wilden vechten tegen iets. De politie dacht: niet zo veel aan het handje hier.'

Wat opvalt in de manier waarop de beweging zich uit, is de nadruk op het eigen lichaam en de rol van spiritualiteit. Mondkapjes zijn bijvoorbeeld niet alleen principieel een probleem, maar vooral omdat ze de adem afsluiten. Van Westen: 'Je adem is je anker.' Je sluit je intuïtie af als je alleen maar bang bent voor het virus, zeggen de vrouwen, en voor 'het geestelijke' is veel te weinig aandacht, in de maatschappij in zijn geheel, maar vooral ook in het Outbreak Management Team. Ze pleiten niet alleen voor meer invloed van gedragsdeskundigen, maar ook van filosofen.

Drie keer organiseerde VvV een manifestatie, bekostigd met de 20 duizend euro aan donaties. Na Utrecht in september volgde Amsterdam in november en Haarlem begin januari. In tegenstelling tot veel andere coronademonstraties liepen de manifestaties van VvV niet uit de hand en hoefde de politie niet met geweld in te grijpen. Voor een demonstratie op 7 maart konden ze geen enkele gemeente bereid vinden die een demonstratie van meer dan vijfhonderd mensen wilde toelaten. Dus hielden ze de laatste manifestatie in kleine kring, waarna de speeches online werden gezet.

Op het programma stonden sprekers die sterk uiteenliepen, van de boeddhistische schrijver Jan Geurtz, die zelfhulpbestsellers schreef over de liefde, tot Frank Ruesink, die al jaren beweert dat goedgekeurde en gangbare vaccins niet veilig zijn en meent dat we in een 'medische dictatuur' zijn beland. Ook sprak jurist Sven Hulleman bij VvV, die oprichter is van Het Bureau voor Occulte Zaken en Complotten en denkt dat er een door de media vooropgezet plan is om Sigrid Kaag minister-president te maken. Er traden coronakritische psychologen en huisartsen op bij de manifestaties, zoals Jan Vingerhoets, wiens speech 25 duizend keer op YouTube is bekeken en die kritisch is op het versnelde vaccinonderzoek, waarbij volgens hem 'andere belangen' een rol spelen.

Jurist Isa Kriens, die zichzelf De Kleine Activist noemt, sprak op de eerste drie VvV-manifestaties. Zij vertelde hoe, naarmate ze zich steeds vaker uitsprak tegen het coronabeleid, haar baan als jurist bij de gemeente Rotterdam onder druk kwam te staan. Totdat ze ontslag nam. Nu heeft Kriens 42 duizend volgers op Instagram en verdient ze haar geld als activist, met behulp van donaties en de verkoop van merchandise. Haar trui met de opdruk 'Zelf nadenken' vindt in coronasceptische kringen gretig aftrek, getuige alle foto's op Instagram van tevreden klanten.

Kriens ageerde onder meer tegen de spoedwet en verzamelde tientallen anonieme ervaringen van mensen die ernstige bijwerkingen zeiden te hebben na een vaccinatie, omdat de informatie erover te 'eenzijdig' zou zijn. Ze wantrouwt de motieven van de farmaceutische industrie en de overheid. 'Wat zou er zijn gebeurd', vroeg ze onlangs in een video op Instagram, 'als we van niemand hadden gehoord dat een of ander virus door het land zou razen? Degenen die ons vertellen wat het probleem is, reiken ons ook de oplossing voor het probleem aan. Maar zonder hunnie hadden we gewoon een prima leven.'

Sietske Bergsma, die als journalist en commentator een YouTubekanaal en blog bestiert en in het verleden actief was op de alternatief-rechtse platforms De Blauwe Tijger, Café Weltschmerz en The Post Online, was gegrepen door het activisme van Kriens, vertelt ze aan de telefoon. 'Zij handelt vanuit een gevoel van oprechte zorg. En zij is ook jurist, net als ik. We keken beiden kritisch naar de juridische grondslag van maatregelen.'

Begin maart richtten Bergsma, Kriens en Nadia Duinker, die als ondernemer al langer opkwam voor de belangen van de horeca, de stichting Moederhart op. Het initiatief werd gelanceerd met een brandbrief. Inmiddels is de brief ruim 42 duizend keer gedownload en zijn er volgens Kriens honderd lokale Moederhartgroepjes, waarvan er in elk geval 57 zijn terug te vinden op Instagram, met enkele tientallen tot een paar honderd volgers.

In de brief benadrukte het drietal het moederlijke instinct, dat volgens hen in contrast staat met het kille beleid. De maatregelen zullen 'de levens van onze kinderen aanhoudend verder ontwrichten. Met mogelijk onherstelbare, ernstige schade tot gevolg. Ons moederhart slaat op tilt bij het idee dit nog langer machteloos aan te moeten zien, hoe een generatie kinderen en jongeren vastloopt in wat inmiddels vooral lijkt op een star, boekhoudkundig beleid dat (gefixeerd op virusbestrijding) hen compleet wegcijfert en opoffert.'

De brandbrief, bedoeld om bijvoorbeeld naar scholen te sturen, vraagt moeders 'de regels langs de lat van jullie eigen innerlijk kompas te leggen, en daar waar zij strijdig zijn met jullie geweten deze niet te volgen'. Bergsma voegt daar aan de telefoon aan toe dat zij ook niet weet wat het alternatief is, hoe de samenleving van het slot moet. Ze hekelt het gebrek aan tegenspraak in de politiek en media. 'In een democratie moet je mensen hebben die aan de bel trekken, daar zijn wij voor.'

De lokale afdelingen dienen, net als bij regionale appgroepen van VvV, als een soort steungroepen voor moeders. Wie zich tegen het coronabeleid uitspreekt, kan zich eenzaam voelen, of uit vriendengroepen worden verstoten, zegt Bergsma. 'De moeders, of vaders trouwens, zoeken elkaar op en delen hun ervaringen.' Ook helpen de ouders elkaar de dialoog aan te gaan met scholen. Al is dat in de meeste gevallen moeilijk, deels door de coronaregels. Bergsma: 'De deuren blijven gesloten, zeggen ouders.'

De Moederhartvrouwen 'wegzetten als wappies' doet volgens Geertjan Overbeek, hoogleraar preventieve jeugdhulp en opvoeding aan de Universiteit van Amsterdam, geen recht aan hun roep om hulp. Hun zorgen zijn grotendeels terecht, zei hij onlangs in Trouw. Kwetsbare gezinnen vangen de 'hardste klappen' tijdens de lockdown. En angst van ouders kan overslaan op kinderen. Maar van 'een verloren generatie' is volgens hem geen sprake. 'Ons onderzoek laat ook zien dat juist kinderen veerkracht tonen.' Zo bleek uit zijn studie onder 3.500 gezinnen dat er een 'bounce back' was na de eerste lockdown, de stress nam af.

Wat opvalt is dat de Moederhart-initiators in hun persoonlijke uitingen vaak feller en extremer zijn dan in de brandbrief. Zo schrijft Bergsma op haar blog The Fire Online dat de maatregelen niet bedoeld zijn 'om hier uit te komen', 'zoveel is inmiddels wel duidelijk'. En dat de 'maatschappelijke ontwrichting' een 'noodzakelijke voorwaarde' was om 'de beoogde nieuwe (feodale?) structuur van onze samenleving mogelijk te maken'.

Aan de telefoon is Bergsma minder stellig. 'Voor meer dan 50 procent geloof ik dat het niet de bedoeling is dat we uit de pandemie komen. Maar ik kan ongelijk hebben. Ik zie een infrastructuur waar we niet zomaar van afkomen: vaccinaties, testen, lockdowns, coronapaspoort. Het zijn telkens kleine piketpaaltjes. Onze gezondheid is voor de overheid een instrument om ons reis- en contactbeperkingen op te leggen. Isa en ik kijken heel precies naar wat er wordt gezegd door regeringsleiders, het World Economic Forum en andere machthebbers, dan zie je welke richting we uitgaan.'

Vanuit Moederhart wordt opgeroepen alle boodschappen positief te houden. Maar op sociale media gaat het er geregeld anders aan toe. Kriens muntte de hashtag #kutkaag, die trending topic op Twitter werd, toen D66-lijsttrekker Sigrid Kaag opperde dat een vaccinatiebewijs een optie was. Duinker deelde een foto op Facebook waarop Kaag duivelshoorns heeft. 'The devil in disguise', schreef Duinker. 'Op naar de apartheid van deze tijd.'

Duinker heeft 'nul respect en nul begrip' voor 'iedereen die klakkeloos dit beleid uitdraagt', zei ze in maart op Instagram. 'Mensen realiseren zich niet hoeveel schade ze hiermee aanrichten. Ik hoop niet dat ze over twintig jaar terugkijken en spijt hebben. (...) Door mee te werken aan dit beleid duwen ze ons in een medische apartheid en dictatuur. Echt, shame on you.'

Net als veel anderen uit deze hoek is Kriens kritisch op het beleid van platforms als YouTube, Instagram en Facebook om content die tegen de richtlijnen is te verwijderen. Zo wordt volgens haar geluid dat niet overeenkomt met 'het narratief van de overheid' gecensureerd. Op 8 maart zei Kriens in een video op Instagram dat ze zou willen dat 'dezelfde effort als in het censureren van afwijkende geluiden zou worden Fgestoken in het uitroeien van kindermisbruik en pedofielen, het laagste ras op aarde'.

Aan de vrouwen kleeft een verwijt van egoïsme en privilege. 'Dit is altijd een geprivilegieerde groep geweest', schreef Roxane van Iperen op Instagram, 'waarin velen vooral met zichzelf bezig (kunnen) zijn.' Hun eigen geluk en zelfontplooiing zou hun hele volwassen leven voorop hebben gestaan en nu die zaken voor het eerst ernstig worden gedwarsboomd, komen ze in opstand.

Gevraagd naar waarom ze strijdt tegen het beleid, zei Duinker in de podcast The Trueman Show van ondernemer Jorn Luka: 'Omdat ik vrij wil leven. Voor mij is het de meest logische zaak van de wereld dat ik me vrij kan bewegen, dat ik vrij kan ademen en dat ik geen dingen doe tegen mijn eigen gezonde verstand en logica in. Als ik een mondkapje draag, word ik daar ongemakkelijk van, ik word er opgefokt van.' En: 'Ik vind niet dat wij als egocentristen door het leven moeten gaan. Maar dit is wel het andere uiterste. Dat je bereid bent je hele leven aan te passen voor een ander.'

De vrouwen van VvV en Moederhart vinden de verwijten van egoïsme niet eerlijk en gemakzuchtig. Ze zeggen juist te strijden voor kwetsbare groepen, zoals alleenstaande moeders, ondernemers die ten onder gaan, de worstelende jeugd en mensen die vanwege hun afwijkende mening worden verketterd. Waarom, werpen ze tegen, zouden zij hun nek zo uitsteken, met alle risico's van dien, als het alleen om eigenbelang gaat?

Na een kritische column van schrijver Saskia Noort in het AD, die schreef dat de zetelwinst van FvD mede mogelijk was gemaakt door 'de BN'er-moeders met anderhalve hersencel die menen dat corona slechts een griepje is', deelde Bergsma op Instagram een foto van een barbecue waarop de boeken van Noort werden verbrand. 'Healing noem ik dit.' Noort reageerde op Twitter: 'De liefde verspreidende yogamoeders zijn boos.'

Voorafgaand aan de verkiezingen werd op de socialemediakanalen van Vrouwen voor Vrijheid meermaals opgeroepen om te stemmen op een partij die de lockdown wil opheffen. Forum voor Democratie kreeg, samen met het aan Viruswaarheid gelieerde Lijst 30, het hoogste 'vrijheidslabel' van de Vrouwen voor Vrijheid.

Andersom deed Forum-leider Thierry Baudet een week voor de verkiezingen op Internationale Vrouwendag 'een oproep aan alle moeders van dit land' die helemaal het jargon van de beweging ademde: kinderen moeten beschermd worden 'tegen dagelijkse 'tests' met wattenstaafjes in hun keel en neusholte' en 'tegen een indirecte verplichting tot experimentele gentherapie ('vaccin')'.

Of de groei van FvD van twee naar acht zetels deels komt door moeders die zich zorgen maken over hun kinderen, is niet met zekerheid te zeggen. Wel staat vast dat er deze verkiezingen evenveel vrouwen als mannen op Forum stemden, terwijl eerder mannen oververtegenwoordigd waren onder de kiezers. Bij de Provinciale Statenverkiezingen in 2019 was 64 procent van de FvD-stemmers man.

Wybren van Haga, nummer twee op de kandidatenlijst, stelde maandenlang kritische vragen over vaccins en andere maatregelen. Hij deed omstreden claims over de dodelijkheid van corona en schoof aan bij rapper Lange Frans, die vlak daarvoor in zijn podcast nog had gezinspeeld op het doodschieten van premier Rutte. Tot woede van minister Hugo de Jonge suggereerde Van Haga dat mensen die overlijden na een vaccinatie niet goed worden geregistreerd, terwijl het Bijwerkingencentrum Lareb alles bijhoudt.

Mogelijk heeft Van Haga een deel van zijn voorkeurstemmen - hij kreeg er bijna evenveel als Baudet - te danken aan groepen die kritisch zijn op vaccinaties, zoals uit de antroposofie of de alternatieve - of 'complementaire' - geneeskunde. Zo sprak het Register Beroepsbeoefenaren Complementaire Zorg, naast waardering voor Denk en Lijst 30, in een nieuwsbrief goedkeurende woorden over Van Haga, die pleitte voor het openhouden van de door corona zwaar getroffen sector. Er werd een excuusbrief nagestuurd waarin de koepel zei geen stemadvies te willen geven.

Zijn mensen met een hang naar spiritualiteit specifiek vatbaar voor complotdenken? Het is een vraag die sinds het uitbreken van de coronacrisis, en vooral na de verkiezingen, vaak is opgeworpen. Meerdere studies tonen een overlap aan tussen geloven in pseudowetenschap, spiritualiteit of het paranormale en het geloven in complottheorieën. In 2011 munten de sociologen Charlotte Ward en David Voas in een artikel in de Journal of Contemporary Religion de term conspirituality. Twee overtuigingen liggen eraan ten grondslag: een geheime groep die de politieke macht heeft en de gedachte dat de mensheid een paradigmawisseling in bewustzijn doormaakt, een ontwaking dus.

Er is ook een logische overlap tussen wellness en complottheorieën, beweert Brigid Delaney, schrijver van het boek Wellmania. In deze hoek kwam zij steeds dezelfde thema's tegen, schrijft zij in The Guardian: 'Angst als een middel voor sociale controle, angst als een hormonale reactie die het immuunsysteem verzwakt, hoe sociale afstand en intensieve hygiëne de natuurlijke immuunrespons van het lichaam verzwakken en dat het ongezonde lichaam afhankelijk is en dus makkelijker onder controle te houden door de grote farmaceutische bedrijven.'

Door de coronacrisis lijkt conspiritual-denken aangewakkerd, wat strookt met onderzoek waaruit blijkt dat een verlies van controle en gevoelens van onzekerheid de hang naar complotdenken en spiritualiteit kan doen toenemen. In spirituele kringen is hierdoor de afgelopen maanden onrust ontstaan.

Schrijver en coach Marie Meeusen vertaalde 'conspirituality' als 'samenzweving', en is met shiatsuleraar Jaana Siltasalmi, aromatherapeut Judith Engelen en mindfulnesstrainer Saskia Beugel beheerder van de Facebookgroep Complementair met vertrouwen in de wetenschap, waarin mensen die werkzaam zijn in de complementaire gezondheidszorg hun zorgen delen over radicalisering in de sector. Ze zagen vrienden en collega's de stap maken van een heilig geloof in het eigen lichaam en de kracht van de natuur naar virusontkenning, complotdenken en, in hun woorden, steun aan partijen met een racistische, antidemocratische en vrouwonvriendelijke agenda.

In de Telegramgroep van Vrouwen voor Vrijheid worstelen de beheerders met de vraag hoe om te gaan met het complotdenken door een deel van hun achterban. Ten tijde van de avondklokrellen zegt iemand dat de relschoppers betaald zijn door Antifa, 'net als in Amerika'. Ze doelt op de bestorming van het Capitool, waar volgens ongefundeerde beschuldigingen Antifa de boel ook opgestookt zou hebben. Ellen denkt dat het 'doorgestoken kaart' is en dat er 'rellen in scène' worden gezet.

Daarop reageren twee anderen dat het niet constructief is om dit soort 'verzonnen samenzweringen' rond te sturen. 'Niet alles wat niet in je wereldbeeld past, is een fake of false flag (een geënsceneerde actie, red.).' Vanuit de organisatie wordt later een oproep in de groep geplaatst: 'Zou je voorafgaand aan een post willen invoelen of die post de anderen in deze groep gaat versterken of gaat verzwakken?' Te veel collectief ongenoegen uiten gaat niet helpen, denken de beheerders.

Na de verkiezingen overheerst de teleurstelling over de winst van VVD en D66 in de kringen van VvV en Moederhart. Aan de telefoon wijt Bergsma de winst van de coalitiepartijen aan de 'roes waar we nu in zitten', wat zij 'de gehypnotiseerde samenleving' noemt, het naïef vastklampen aan de goede afloop en de effectiviteit van het beleid.

Ook de vrouwen aan de keukentafel bij Quint zeggen teleurgesteld te zijn in de uitslag en hadden gehoopt dat er een echte verandering zou komen. Zelfs 'een shift van het politieke systeem', en op z'n minst een veel grotere afstraffing van het kabinet. De uitslag heeft in de beweging van moeders de overtuiging versterkt dat de verandering waar zij op hopen niet uit de politiek zal komen, en je het als burger dan maar zelf kunt rooien.

Dat is een constante in het gedachtengoed van zowel VvV als Moederhart: een bijna libertaire hang naar zelfbeschikking en een eigen verantwoordelijkheid die absoluut is. En wat politiek niet op te lossen is, moet je zelf maar doen. Zo heeft Quint overwogen om Forum voor Democratie te stemmen, maar, zegt ze lachend, ter compensatie 'had ik dan wel zelf naar Griekenland gemoeten om vluchtelingen te gaan redden'. De overheid is er voor het allerminste, vinden de vrouwen, en moet je al helemaal niet voorschrijven wat je wel en niet kunt en mag.

In podcasts speculeren de Moederhart-oprichters over het zelf oprichten van scholen, omdat een leerplicht dwang van bovenaf is en op sociale media wordt het idee van een basisinkomen afgedaan als een poging van de overheid om burgers onderdanig en afhankelijk te maken. 'Het liefst willen we niet toe naar een parallelle samenleving', zegt Bergsma. 'Het liefst willen we zo veel mogelijk mensen om ons heen wakker maken.'

Wat ze willen benadrukken: met de coronamaatregelen zijn grondrechten volgens de groep zodanig in het geding, dat je niet de luxe had op een partij te stemmen alleen omdat het programma je aanstaat. Romy Quint: 'We hebben erbij gezet: stem nu voor je vrijheid, dan kun je later verder werken aan je idealen. Als vrijheid zo erg in het geding is, kom je aan andere thema's niet toe.' Romy van Veelen: 'Als die grondslag niet goed is, als je simpele dingen zoals het zelfbeschikkingsrecht van mensen niet respecteert, dan zijn alle dingen die daarna komen secundair.'

Het is een argument dat in vele vormen terugkeert. In een interview met Thierry Baudet op het YouTubekanaal van FvD zei Moederhart-sympathisant en voedings- en sportinfluencer Fajah Lourens: 'Ik ben het niet met alles (van FvD, red.) eens, maar ik vind mijn vrijheid op dit moment veel belangrijker.'

Op het Fvd-Instagramaccount werd een post gedeeld van ene Linda die zichzelf als 'ondernemer en natuurliefhebber' omschrijft. 'O jee, als voormalig duurzaamheidsfanaat heb ik dus voor Forum voor Democratie gekozen. Had ik van mezelf ook niet zo verwacht, maar voor mij is vrijheid belangrijker.'

'Wij offeren niets op van onze idealen', zegt Bergsma. 'We zijn ook voorstander van werken aan het milieu of een humane immigratiepolitiek. Maar wij leggen de focus nu even op vrijheid, zonder vrijheid kun je die andere idealen ook niet verwezenlijken.'

Aan de andere kant kiest Vrouwen voor Vrijheid er 'heel bewust' voor om promotie van traditionele politieke partijen te weren uit appgroepen en chatkanalen. Naar eigen zeggen vragen partijen of vertegenwoordigers mogen komen spreken op manifestaties, maar dat wordt niet gehonoreerd.

Na het voorleggen van dit artikel laten de bestuurders van VvV weten het te betreuren dat 'een directe link wordt gelegd tussen het behouden van onze grondrechten en het kiezen voor 'uiterst rechts'. In onze ogen draagt dit bij aan het in stand houden van het gepolariseerde politieke landschap.'

De oprichting en de bestaansreden van zowel Vrouwen voor Vrijheid als Moederhart hebben alles te maken met de coronamaatregelen en de vermeende schending van onze grondrechten. Dat roept de vraag op wat er van de organisaties overblijft in een situatie zonder coronavirus. Stel dat we in september vrij zijn van covid-19?

Dan is het klaar, zegt Romy Quint meteen aan de keukentafel, 'dan geven we een feestje en is het klaar.' Nee, zegt Sascha van Westen, 'want er is een kans dat er een nieuwe mutant komt, en we weer in deze situatie zitten. Wat dit heeft blootgelegd is een systeemcrisis, daar moeten we constant scherp op zijn.'

Sommige idealen zijn daarbij niet zomaar in vier jaar tijd gehaald, zegt Romy van Veelen. Daarom zijn ze zelf een politieke partij begonnen, Volksbesluit. Aan de afgelopen verkiezingen deed de partij nog niet mee, aan de komende mogelijk wel. Want ze zijn voor een 'totale ommekeer'. Quint is wat voorzichtiger, en zegt over een periode na corona: 'Dan gaan we op de waakvlam.'

Als de vaccinaties aanslaan en de maatregelen worden opgeheven, is Bergsma 'de eerste' die zegt: 'Dan waren onze zorgen onterecht. Ik zou dolgelukkig zijn. Dan gooien we die posters weer in de haard. Maar eerlijk gezegd denk ik dat we er nog lang niet van af zijn.'

# data[].attributes.attachment_link.title
In het verzet tegen de lockdown valt een groep op die zich nadrukkelijk 'vrouwelijk' profileert. Wie zijn zij?

# data[].attributes.attachment_link.description
In het verzet tegen het coronabeleid valt een groep van vooral vrouwen op die zich nadrukkelijk als ­spiritueel profileert. Een geprivilegieerde groep, luidt de kritiek. 'We zijn ook voorstander van werken aan het milieu of een humane immigratiepolitiek. Maar wij leggen de focus nu even op vrijheid.'

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Niet alle moderne verschijnselen hoeven we goed te keuren. Er zijn zaken waar we ons tegen kunnen, nee móéten verzetten. Deze week wil Emma Curvers dat we stoppen met het gedweep met tiny living.

Ik woon klein. Erg klein. Micro, zou je mogen stellen, of gewoon compact. Als de visite rondkijkt, want een beetje visite past er net bij, zeggen ze: 'knus', 'snoezig', of: 'o schattig, een tiny house.' Dat laatste wringt een beetje, en niet alleen omdat ik nooit uit mezelf heb gedacht: doet u mij een zo krap mogelijk huis. Tinyhousebewoners omarmen het klein-kleiner-kleinst als lifestyle, vanuit hun duurzame idealen - ik omarmde gewoon het enige huis dat ik kon krijgen, ongeacht de ecologische voetafdruk.

We zien ze al pak 'm beet vijf jaar langskomen, die tinyhousebewoners, in reportages en documentaires, waarin hele gezinnen trots laten zien hoe ze een dwergkeuken, poppeslaapkamer en microliving in elkaar hebben gevouwen. Het autarkische hutje doet het prachtig als idealistische inspiratie voor de ordinaire vervuiler thuis: bewoners vertellen over de verlossing die ze voelden toen ze hun leven tot de essentie hadden teruggebracht, en slechts drie boeken en een wand van groen korstmos overhielden. Ze zeggen dingen als: 'De wereld is mijn achtertuin', of: 'Ik hecht meer aan ervaringen dan aan bezit' - ja, u hoort hier de afgunst van een ongeneeslijke materialist, en zeker ook bewondering: de échte tinyhousebewoner heeft iets (meer dan ik) over voor zijn idealen.

Toch lijkt de keuze voor tiny niet altijd honderd procent gemotiveerd door liefde voor Moeder Aarde, en daar wordt het begrip drassig. Ik las het relaas van een 28-jarige tinyhousebewoonster die met haar flexcontract kansloos was op de woningmarkt. Gevalletje van de nood een duurzame deugd maken dus, waarbij je het instagramwaardige sfeertje erbij krijgt als pleister op de wonde. Het miniwonen wordt intussen geromantiseerd alsof elke starter snákt naar minimaal en nog meer metertjes eraf. Er zijn, lees ik in de folder van een projectontwikkelaar die tiny houses bouwt, wel 700.000 mensen die geen huis kúnnen kopen.

Tiny is een leuke markt dus, voor wie opgeleukte woonwagens wil verhuren aan starters, studenten en statushouders, voor 700 euro per maand. Veel tiny houses in Nederland staan niet op een weide vol klaprozen, maar op braakliggende terreinen, waar later échte huizen verrijzen. Dan zijn termen als tiny house of microloft toch een beetje de lifestylevlag op een modderschuit. In dat licht is het gedweep met tiny living het stockholmsyndroom van de woningmarkt. De meeste mensen willen vast wel duurzaam wonen, maar toch vooral een leefbaar aantal meters en muren. Je zou hopen dat er een duurzame middenweg bestond, voor wie privacy en aansluiting op het riool geen overbodige luxe vindt.

Speaking of riool, veel van mijn vragen over het leven als tinyhousebewoner zijn nog steeds onbeantwoord. Wat doen de bewoners, bij het ontbreken van een hall of shame, bij flatulentie? Wil het neuken een beetje lukken in die bedstee boven het keukentje, als de kinderen beneden zitten te micro-influencen op de uitklapbedbank? En als zij de puberende leeftijd bereiken, waar worden zij geacht hun manuele oefeningen te doen? Waar slaat de tinyhousebewoner in alle rust de hand aan zichzelf? De tinyhousebewoner verklaart graag verlicht te zijn door het minimalisme, maar het vleselijke bestaan lijkt voor het gemak óók te zijn geminimaliseerd.

Terwijl: net zoals we voor de olifant hebben bepaald dat-ie een zekere bewegingsruimte nodig heeft voor een olifantwaardig bestaan (167 vierkante meter, lees ik), hebben we voor de mens standaarden voor een menswaardig bestaan. In de 19de eeuw vonden verhuurders ook dat mensen met 10 vierkante meter per persoon wel toe konden - nu was dat overdag misschien nog wel te doen, want de kinderen gingen óók om zes uur naar de fabriek met hun broodtrommel en sjekbuidel onder de arm, maar toch: de mensen gaven elkaar tuberculose, joegen elkaar de tiny tent uit en de kroeg in, en werden (dit vul ik even in) ernstig seksueel gefrustreerd.

Daarop is voor de moderne mens iets moois bedacht, namelijk de Woningwet van 1901, waarna woningen werden gebouwd waarin het volop genieten was van binnenmuren en -deuren. Die gezinnen in dat hutje, vooral de puberkinderen die van papa en mama moesten microwonen, spreek ik over tien jaar graag nog eens over de duurzame oplossing. Desnoods anoniem.

# data[].attributes.attachment_link.title
Het tiny house is het stockholmsyndroom van de woningmarkt

# data[].attributes.attachment_link.description
Niet alle moderne verschijnselen hoeven we goed te keuren. Er zijn zaken waar we ons tegen kunnen, nee móéten verzetten. Deze week wil Emma Curvers dat we stoppen met het gedweep met tiny living. Ik woon klein. Erg klein. Micro, zou je mogen stellen, of gewoon compact.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The Japanese author's guide to "tidying up" promises joy in a minimalist life. For many, though, particularly the children of refugees and other immigrants, it may not be so simple.

Picsfive / inchic / Skoda / Shutterstock / Zak Bickel / The Atlantic

At every wedding I've been to this past year, the event space has been decorated with family portraits-black-and-white photos of grandmothers and grandfathers, pictures of parents with giant smiles and '70s hairstyles. Meanwhile, the bride and groom wear family relics and heirlooms: jewelry passed from mother to daughter, cufflinks and ties passed from father to son.

As a child I used to cry when looking at those kinds of photos and mementos. But it wasn't until this past summer when I was planning my own wedding that I understood just why these kinds of items inspired so many complicated feelings. When my now-husband asked if we wanted to make a slideshow of our family photos for our own wedding, I realized we barely had any. Both my grandmother and grandfather emigrated from Poland to Cuba in the years preceding the Holocaust: my grandmother by boat with her mother in 1930 when she was 8 years old, and my grandfather in 1937, at the age of 18. They fell in love with each other and the country that took them in, even as they grieved the family members who didn't make it out alive.

After Fidel Castro came to power in 1959, their lives changed once more. Their small store was closed for periods of time by the government (the boards covering their storefront were frequently graffitied with threatening swastikas, a sign that they may not have entirely escaped the frightening environment they tried to leave in Europe). As the revolution began, material comforts began to disappear. Eventually, their business and home were both shut down by the Cuban government and, in 1968, my grandparents, mother, and aunt came to the U.S., leaving everything but a few pieces of clothing behind.

Recommended Reading

In the U.S,. my grandparents and mother responded to the trauma they'd experienced by holding on to things. My grandfather was a collector who was prone to hoarding. He'd often find random trinkets on the street and bring them home, and he kept everything, from books to receipts to costume jewelry. My grandmother and my mother were more practical, saving and storing canned foods, socks, and pantyhose. In my home, we didn't throw out food or plastic bags, or clothing that was out of style but that still fit us. We saved everything.

Today, when my mother comes to visit she still brings bags full of useful items, from Goya beans to cans of tuna fish and coffee: things she knows will last us for months and months. It doesn't matter if I tell her we just went to the store, or that we have plenty of food, or that I don't need any more socks or underwear. A full pantry, a house stocked with usable objects, is the ultimate expression of love.

As a girl growing up in the U.S., I was often exhausted by this proliferation of items-by what seemed to me to be an old-world expression of maternal love. Like many who are privileged enough to not have to worry about having basic things, I tend to idolize the opposite-the empty spaces of yoga studios, the delightful feeling of sorting through a pile of stuff that I can discard. I'm not alone in appreciating the lightness and freedom of a minimalist lifestyle. The KonMari method, a popular practical philosophy for de-cluttering your home, has tapped into a major cultural zeitgeist.

Since the Japanese "professional organizer" Marie Kondo's The Life-Changing Magic of Tidying Up was released in 2014, it's become a New York Times bestseller and sold over 3 million copies. Kondo's tips on de-cluttering have been featured everywhere from The Today Show to Real Simple to The Guardian, and have inspired the follow-ups Spark Joy, an illustrated guide to tidying things up even more, and Life-Changing Magic, a journal where you can ruminate on the pleasures of owning only your most cherished personal belongings.

At its heart, the KonMari method is a quest for purity. To Kondo, living your life surrounded by unnecessary items is "undisciplined," while a well-tidied house filled with only the barest essentials is the ultimate sign of personal fulfillment. Kondo's method involves going through all the things you own to determine whether or not they inspire feelings of joy. If something doesn't immediately provoke a sense of happiness and contentment, you should get rid of it.

Kondo seems suspicious of the idea that our relationship with items might change over time. She instructs her readers to get rid of books we never finished, and clothes we only wore once or twice. She warns us not to give our precious things to our family and friends, unless they expressly ask for them. She's especially skeptical of items that have sentimental value. In her first book, The Life-Changing Magic of Tidying Up, Kondo says,

Just as the word implies, mementos are reminders of a time when these items gave us joy. The thought of disposing them sparks the fear that we'll lose those precious memories along with them. But you don't need to worry. Truly precious memories will never vanish even if you discard the objects associated with them ... No matter how wonderful things used to be, we cannot live in the past. The joy and excitement we feel in the here and now are most important.

Throughout Spark Joy, Kondo includes adorable minimalist drawings of happily organized bathrooms, kitchens and closets. Sometimes she even includes drawings of anthropomorphized forest animals lovingly placing items into drawers using the KonMari method.

Kondo is unfailingly earnest in her assertion that the first step to having a joyful life is through mindful consideration of your possessions. Emotions throughout both of her books are presented as being as simple as her drawings. You either feel pure love for an object or you let it go. But beneath some of the self-help-inspired platitudes about how personally enriched you'll feel after you've discarded items you don't need, there's an underlying tone of judgment about the emotional wellbeing of those who submit to living in clutter. Those who live in KonMari homes are presented as being more disciplined: invulnerable to the throes of nostalgia, impervious to the temptation of looking back at something that provokes mixed feelings.

Though an article on Gwyneth Paltrow's wellness website Goop claims that American culture is the embodiment of excess, it's pretty clear to me why the KonMari Method has caught on in the U.S. A recurring emphasis on self-improvement and an obsession with restriction can be found in everything from diet trends (where we learn to cut calories in order to be smaller and less encumbered by literal weight), to the consumer culture fixation with replacing old things that no longer provide joy with new, "improved" things that will.

For affluent Americans who've never wanted for anything, Kondo sells an elegant fantasy of paring back and scaling down at a time when simplicity is a hot trend. The tiny-house movement, for example, urges consumers to eschew McMansion- style houses for the adorably twee simplicity of a 250-square-foot home.

Of course, in order to feel comfortable throwing out all your old socks and handbags, you have to feel pretty confident that you can easily get new ones. Embracing a minimalist lifestyle is an act of trust. For a refugee, that trust has not yet been earned. The idea that going through items cheerfully evaluating whether or not objects inspire happiness is fraught for a family like mine, for whom cherished items have historically been taken away. For my grandparents, the question wasn't whether an item sparked joy, but whether it was necessary for their survival. In America, that obsession transformed into a love for all items, whether or not they were valuable in a financial or emotional sense. If our life is made from the objects we collect over time, then surely our very sense of who we are is dependent upon the things we carry.

It's particularly ironic that the KonMari method has taken hold now, during a major refugee crisis, when the news constantly shows scenes of people fleeing their homes and everything they have. A Vice article, " All the Stuff Syrian Refugees Leave Behind During Their Journey to Europe" shows discarded things ranging from trash to toys to ticket stubs. Each items looks lonely and lost: like evidence of a life left behind. For a project titled " The Most Important Thing," the photographer Brian Sokol asks refugees to show him the most important thing they kept from the place they left behind. The items they proffer range from the necessary (crutches), to the practical (a sewing machine), to the deeply sentimental (photographs of someone deeply loved, treasured instruments, family pets).

Against this backdrop, Kondo's advice to live in the moment and discard the things you don't need seems to ignore some important truths about what it means to be human. It's easy to see the items we own as oppressive when we can so easily buy new ones. That we can only guess at the things we'll need in the future and that we don't always know how deeply we love something until it's gone.

In this way, I was built for the KonMari method in a way my mother never was. I grew up in a middle-class American home. While we were never wealthy, we also never truly wanted for material things. As an adolescent, I would tell my mother that I was an American, and that, as an American, I didn't have to be loyal to anything or anyone if I didn't want to. I'd throw away the last dregs of shampoo or toothpaste, which my mom would painstakingly rescue from the trash before scolding me for being so wasteful. I'd happily throw out or donate clothing I didn't want any more.

My quick disposal of things always made my mother irreparably sad. She mourned the loss of my prom dress (which I gave to a friend) and the pots and pans she gave me for college (which I left in the group house I lived in), and she looked horrified when I once dumped a bunch of letters from friends and family in the trash. For me, being able to dispose of things has always been one of the ways I learned to identify as an American-a way to try and separate myself from the weight of growing up in a home where the important things that defined my family had long been lost.

To my mother, the KonMari method isn't joyful; it's cold. "Americans love throwing things away," she tells me, "And yet they are fascinated by the way that Cubans have maintained their houses, their cars. Yes, growing up we took great pleasure in preserving things. But we also didn't really have a choice."

Today, of course, my mother has plenty of choices, but throwing things away still makes her anxious. Now that my grandparents have both passed away, my mother still struggles to decide what to do with all that stuff. It's very painful for her, and my father's encouragement that she sift through everything, organize it in some kind of clearly delineated way, often falls on deaf ears.

A few months ago, when I was visiting home, my father asked if I would help go through some of the items. Now that he and my mom are older and my brother and I are grown, they've both expressed a desire to downsize. In the car, my dad recommended starting with my childhood bedroom, which looks exactly as it did when I was 14 years old, pink and purple, filled with childhood books and stuffed animals, half-filled journals, and never worn shoes. At first I was enthusiastic about the project. "We can give a lot of those things to charity," I said.

But at home, I sat in front of my bookshelf and did exactly what Kondo cautions most against: I started my project of decluttering by going through the things that mattered most to me: the books I loved when I was a child; the CDs made by dear friends and stacked high in no particular order; the college textbooks I never remembered to return. Objects imbued with memories of a person I once was, and a person that part of me always will be.

I didn't want to give any of it up.

Kondo says that we can appreciate the objects we used to love deeply just by saying goodbye to them. But for families that have experienced giving their dearest possessions up unwillingly, "putting things in order" is never going to be as simple as throwing things away. Everything they manage to hold onto matters deeply. Everything is confirmation they survived.

# data[].attributes.attachment_link.title
Marie Kondo and the Privilege of Clutter

# data[].attributes.attachment_link.description
The Japanese author's guide to "tidying up" promises joy in a minimalist life. For many, though, particularly the children of refugees and other immigrants, it may not be so simple. At every wedding I've been to this past year, the event space has been decorated with family portraits-black-and-white photos of grandmothers and grandfathers, pictures of parents with giant smiles and '70s hairstyles.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In 2009, Joshua Fields Millburn and Ryan Nicodemus were childhood friends living in Ohio and working hard toward achieving the American dream. They had corporate jobs making six figures, suburban houses, and plenty of stuff. But it wasn't all perfect: They also struggled with debt, addiction, and exhaustion. In the fall of that year, Millburn's mother died, and his marriage fell apart. He started to realize that he was unhappy and unhealthy. "I wasn't living the Dream," he later wrote. "I was living a lie."

Bloomsbury, 272 pp., $27.00

Scrolling through Twitter one day, he discovered a video by someone named Colin Wright, who owned very few possessions, traveled full time, and called himself a minimalist. Millburn was attracted to the idea and began working to simplify his life. He recruited Nicodemus, who had been feeling similar discontent, to the cause. At the end of 2010, dubbing themselves " The Minimalists," the pair launched a blog about their journey. The next year, they left their jobs and self-published their first book. Blogging and speaking events brought media appearances, and their holistic message of eschewing materialism in order to find freedom garnered new followers. Whereas in the early days they would have been lucky to get 50 people at an event, by 2017 they could draw 500.

Millburn and Nicodemus call themselves the minimalists, but they aren't the definitive article; they're part of a larger trend that has swept the United States over the past decade. Before the duo's conversion, people like Wright and Joshua Becker, a former pastor, were already chronicling online their adventures in living with less. Japan's foremost decluttering expert, Marie Kondo, landed in the United States in 2014 with the English-language version of her book The Life-Changing Magic of Tidying Up, which has sold millions of copies and spent more than a year on the New York Times bestseller list. KonMari (as her method is called) mania, which instructs followers to keep only those items that "spark joy," reached new heights in 2019 with the release of a Netflix reality-TV show, Tidying Up With Marie Kondo, that has overloaded thrift stores with donations.

Downsizing today isn't just a process; it's a lifestyle that comes with its own aesthetic-minimalism as visual brand. It's the careful framing of the objects that represent you and therefore matter: white walls and lone lamps and burnished wood furniture and a carefully placed sprig of green. It's the design of your iPhone as well as many of the photos you scroll through (on apps like Instagram and Pinterest) while using it. Minimalism is tiny houses, floor-to-ceiling glass condos, and the homogenized industrial-chic decor of coffee shops and work spaces that allows white-collar workers to travel between cities and countries without feeling as if they've gone anywhere at all. According to the website Apartment Therapy, minimalism is so vast that there are at least six distinct strands of it, from experiential to mindful, and more.

How did the United States, a nation whose credo is consumption, where the average household owns 300,000 items, and where bigger is assumed to be better, come to embrace an anti-consumerist, austerely styled trend-and one with the same name as a 1960s art movement? Or, as journalist Kyle Chayka puts it in his new book, The Longing for Less: "How did an unlikely avant-garde phenomenon become the generic luxury style of the 2010s, both an aesthetic commodity and an ascetic philosophy at the same time?" The book doesn't completely answer that question, nor does it attempt to present a definitive history. Instead, Chayka wants "to uncover a minimalism of ideas," tracing the thought that less could be more through movements and moments in art and architecture, sound and music, and philosophy. The minimalism he finds is not about getting organized in order to regain control (or the illusion thereof); it's about exploring the artistic and existential possibilities of reduction.

"Minimalism" is now an accepted historical term and a mainstay in any museum telling the story of modern art, but the artists to whom the word was applied never liked it. In New York City in the 1960s, Donald Judd, Dan Flavin, Robert Morris, and others began showing works that didn't look like what was commonly accepted as art. In contrast to the gestural brushstrokes of Abstract Expressionism or the meditative marks of Color Field painting-two dominant styles of the preceding decade-these artists presented simple, solitary, often geometric objects that seemed to contain no symbolism or reference points. Whether Flavin's fluorescent light bulbs or Morris's painted plywood slabs and shapes, these works did not seem to represent anything beyond themselves.

In 1965, Judd wrote an essay championing this quality. "It isn't necessary for a work to have a lot of things to look at, to compare, to analyze one by one, to contemplate," he proposed. "The thing as a whole, its quality as a whole, is what is interesting." He noted the prevalence of unusual materials, especially industrial ones reminiscent of modernist architecture, like the metals he used to make the freestanding boxes and wall-mounted, stacked rectangles for which he would be known. Judd identified these " specific objects " as neither painting nor sculpture and thus free from the associations and limitations of those mediums. In the new style, "a work can be as powerful as it can be thought to be," he wrote.

At first, onlookers didn't know what to do with these objects. Critics complained and called them different names: "ABC Art," "Literal Art," even "Boring Art." The term "Minimalism" ultimately arose from a 1965 essay by the British philosopher Richard Wollheim titled "Minimal Art," in which he considered the value of different types of work with "minimal art content." Somewhat ironically, given that the label clung to them for the rest of their careers, Wollheim wasn't actually writing about Judd and his contemporaries.

It's a testament to the effectiveness of Minimalist art that it can still draw and confound viewers today. The Museum of Modern Art is betting on this with a large Judd retrospective this spring. The promotional image for the exhibition shows an untitled work from 1991 that's made of dozens of discrete enameled aluminum rectangles stacked and bolted together to create a single large unit-almost like an abstracted dresser or bookcase. What to make of such an object sitting on the floor of a white-walled gallery? What does it mean? The goal is for viewers to experience and interact with the work as it looks and simply is, allowing it to generate feelings and prioritizing sensation over interpretation. Form becomes content. Minimalism "tries to make us understand that the sense of artistic beauty humanity has built up over millennia ... is also an artificial creation," Chayka writes. It requires "a new definition of beauty, one that centers on the fundamental miracle of our moment-to-moment encounter with reality, our sense of being itself." Although it often looks sleek and shiny, this work doesn't offer the tidy frictionlessness of a pared-down home. Often difficult and unsettling, it is intended as a confrontation.

In their embrace of industrial materials, the Minimalists were drawing on modernist architecture, although with a very different goal in mind. Whereas the artists were attempting to empty art of its preconceived notions and its need for inherent meaning, the architects were striving for a utopian promise: the idea that mass production and standardization could help bring about a better society, or what Chayka calls "a vision of a safer and cleaner world, with cosmopolitan equality for all who inhabited its architecture." Beginning in the early twentieth century, architects across Europe started moving away from the predominant, often ornate styles in the field toward more modest, streamlined, glass-and-steel structures shaped by their function. "Making things simpler and blanker was cast as a form of progress," Chayka writes. The leaders in this arena were Le Corbusier, Ludwig Mies van der Rohe, and Walter Gropius, who founded the Bauhaus in Germany in 1919. A school of art, design, and architecture, the Bauhaus preached a philosophy of total aesthetic synthesis, the ultimate modernist ideal.

Today, this trend in architecture is known as "International Style"-a term coined by American curator and architect Philip Johnson. Johnson was friends with Alfred Barr Jr., the founding director of MoMA, and joined its architecture department soon after the institution opened in 1929. A few years later, he curated an exhibition there that showcased the new modernist style, and in 1947 he organized a retrospective of van der Rohe's work. The latter included a model of an in-progress house that consisted of a thin glass rectangle sandwiched between two white slabs of painted concrete. Johnson was so inspired by the unconventional structure that he ripped it off and built his own.

Rising in the woods of Connecticut in 1949 (before the completion of van der Rohe's similar project), the Glass House was the original condo with floor-to-ceiling windows. It's arguably as minimal as a building can be, with exterior walls made entirely of glass set into an unadorned steel frame. Inside, furniture and objects are sparse, and there are no walls, only "zones," as Chayka calls them, designated for different functions. At first, it didn't even have curtains. The small house is a beacon of clarity and transparency-a sort of platonic ideal for existing in harmony with your surroundings. Johnson (along with his partner) lived there until his death in 2005, hosting artists and performances and breathing in the beautiful, nature-filled views surrounding him.

For the Minimalists with their confrontational art and for Johnson with the Glass House, a stripped-down aesthetic was partly about forging a more authentic encounter between the self and the world. But beneath the smooth surfaces, there were problems. Because Johnson prioritized the look of the place over everything else, the building had structural issues, including a leaky roof, and a lack of air vents that led to condensation-covered walls. The first night that he slept there, he turned on the lights only to find that they bounced off the walls and returned his own reflection, rather than showing him the landscape he wanted to see (he solved this by installing outdoor lights). The Glass House appeared open and uncomplicated but in fact was elaborately austere. The need to preserve its visual cleanliness limited the kind of life that could be lived inside it.

What's more, Johnson took widely available materials and used them to construct a home that was well out of reach for most people. "It's a house built for and by a single person, demonstrating a kind of megalomaniacal possessiveness," Chayka writes. Rather than something utopian, the architect made an object of desire, something cool and elitist. The Minimalist artists, working several decades later, unintentionally found themselves in the same situation.

Whereas Judd's shiny boxes and Frank Stella's striped, monochrome Black Paintings began as repudiations of traditional definitions of art, they quickly became the next hot thing in the field. Collectors wanted to buy the work, and galleries evolved to better display it, embracing "architectural blankness," in Chayka's words, by becoming white cubes. At the same time, Minimalism spilled over into interior design, in part thanks to the five-story former SoHo factory that Judd had bought and turned into his studio and home. At 101 Spring Street, unadorned yet elegant furniture cohabitated with austere works by the artist and his friends, all accentuated by large rows of windows. "The view across the bedroom, where art takes up more space than the bed, inspired a thousand Dwell photo shoots," Chayka writes.

Half a century later, we've kept the aesthetics but jettisoned the ideas that drove them. Minimalism has been reduced to an aspirational style -a measure of taste and an opportunity to announce your sophistication. By buying and having less, you can demonstrate that you and the things you do own are worth more. If Minimalist art was a void, then theoretically anything could rush in to fill it. The movement's fundamental "emptiness helped it slide along this path to commodification," Chayka writes. "It could be whatever you wanted it to be," and it was easily replicable.

The Minimalists, who were mostly white men, believed that by removing any trace of their own hands, they could create and operate within a realm of nonpersonal neutrality-a fantasy that often ended up as a whitewashing of their influences. Building something on a foundation of nothingness is itself an old idea and one prominent in Zen Buddhism, which Judd studied. And while Minimalist works were devoid of obvious content, they still had substance: the materials they were made from and the forms they took. Looking critically at many of them reveals conservative values hiding in plain sight, as Anna Chave posited in her 1990 essay " Minimalism and the Rhetoric of Power." For example, she sees in Richard Serra's creation of hulking metal forms "the rituals of the industrial magnate who merely lifts the telephone to command laborers to shape tons of steel according to his specifications"; many of Flavin's light bulbs are plainly phalluses. Chave identifies the two most common qualities of Minimalist art as "unfeelingness and a will to control or dominate."

In fact, the alleged blankness of Minimalism can serve as a facade that conceals a disturbing reality. An incident that Chayka doesn't discuss in his book demonstrates this in an extreme way. In 1985, the Cuban American artist Ana Mendieta fell to her death from the thirty-fourth-floor apartment in Greenwich Village that she shared with her husband, the Minimalist sculptor Carl Andre, who's best known for arranging bricks and metal plates on the ground. Shortly beforehand, the doorman heard a woman yell "No!" several times. Andre, who had scratches on his nose and forearm, told the 911 operator that the two had had a fight and Mendieta "went out the window." He was tried for murder and acquitted.

The event split the New York art scene immediately, with some people rallying to protect Andre and others blaming him for her death. The divisions intensified after his acquittal and have remained to this day, with Andre's defenders claiming that he was ostracized after Mendieta's death, and his detractors arguing that he has been sheltered from facing any consequences by the success of his monumentally neutral art. "Andre's work survives Mendieta's death and this kind of judgment partly because the work itself doesn't speak to any emotional life," wrote Maya Gurantz in a 2017 essay for the Los Angeles Review of Books. "Death and blood and womanizing and his open alcoholism (which he conveniently blames for his memory loss) doesn't stick to his orderly metal plate and brick arrangements." A retrospective of Andre's work that opened in 2014 was disrupted by protesters at several of the institutions where it went on view; they objected to the erasure of Mendieta and her death from the story of Andre's life and art.

For Chayka, true minimalism offers a reduction so radical that it spurs a renewed engagement with the world. That may be true, but its filtering out or ignoring of the messy realities of society-by, say, making blank metal objects in the midst of the upheaval of the 1960s and '70s-is also a form of retreat, an escape enabled by a position of privilege. It seems possible that even Judd realized this, to a degree. In a contribution to Artforum in 1970, he wrote of his early "attitude of opposition and isolation," which grew out of his "incapacity to deal with" global events of the 1950s. "Unlike now, very few people were opposed to anything, none my age that I knew," he wrote. "So my work didn't have anything to do with the society, the institutions and grand theories."

In its own way, too, contemporary minimalism has little to do with "the society, the institutions and grand theories." Despite its anti-consumerist bent, the trend focuses more on personal improvement than on any kind of structural critique. Practitioners tell you how you can be happier with fewer possessions but rarely ask why it is that Americans own so much stuff. Millburn and Nicodemus's 2016 film Minimalism: A Documentary About the Important Things combines footage of people storming big-box stores for sales with social scientists talking about how advertising drives us to consume, but the word "capitalism" is never uttered during its 78 minutes. I caught one mention of "inequality." Instead of digging into systemic problems like poverty or exploring ideas of wealth redistribution, the film frames having less as an individual, moral choice with no political strings or implications. In his book, Chayka sums up this approach as: "Your bedroom might be cleaner, but the world stays bad."

In fact, the most interesting scene in the movie comes when an audience member at one of Millburn and Nicodemus's events calls them out on this. "You're dedicated, you're creative, you're innovative," says a man named Clyde Dinkins during the Q&A. "You have a sincere desire for mankind-the very people who the wolves of Wall Street fear. And to me, you're removing yourself from the war."

It's a thrilling moment and the only one of genuine tension, when cracks appear in the smooth white surface of the documentary's all-encompassing minimalist-savior narrative. Millburn and Nicodemus listen to Dinkins and respond as best they can. They give him hugs afterward, as is their way. But then the story moves on, never to return to this point of contention. The pair quickly seem to forget Dinkins's words, which for me are only thing worth keeping in the movie, the little bit of it that sparks joy: "The ultimate minimalist is a hermit, a recluse, or a monk," he says. "And to me, that's not gonna change the world."

# data[].attributes.attachment_link.description
In 2009, Joshua Fields Millburn and Ryan Nicodemus were childhood friends living in Ohio and working hard toward achieving the American dream. They had corporate jobs making six figures, suburban houses, and plenty of stuff. But it wasn't all perfect: They also struggled with debt, addiction, and exhaustion.

# data[].attributes.body
The technology we call minimalist might fit in our pockets, but it depends on a vast infrastructure of grim, air-conditioned server farms and even grimmer Chinese factories.

As Lerner’s protagonist observes in “10:04,” even a dull convenience like a can of instant coffee grounds reaches him thanks to a fragile and tremendously wasteful network of global connections, a logistics chain that defies all logic, one undergirded by exploited laborers and vast environmental degradation.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
It has become an ostentatious ritual of consumerist self-sacrifice; people who have it all now seem to prefer having nothing at all. And, as with watching birds or going Paleo, talking about the material purge is just as important as actually doing it. So there are blog posts - in which you can see minimalism's can-do optimism curdle into something tyrannical.

A recent account, called "How Minimalism Brought Me Freedom and Joy," is emblematic of the budding genre, from its author (a wealthy serial entrepreneur, James Altucher) to its thesis (own fewer things, mostly gadgets) to its one-sentence paragraphs. Altucher explains that he gave up his permanent home, life goals and negative emotions. He threw away his college diploma, which had been gathering dust in storage. ("I don't hold onto all the things society tells me to hold onto.") He now carries nothing but a bag of clothes and a backpack containing a computer, an iPad and a smartphone. "I have zero other possessions," he writes, and thanks to this, he has found peace as a wandering techno-ascetic - Silicon Valley's version of Zen monkhood.

Despite its connotations of absence, "minimalism" has been popping up everywhere lately, like a bright algae bloom in the murk of postrecession America. From tiny houses to microapartments to monochromatic clothing to interior-decorating trends - picture white walls interrupted only by succulents - less now goes further than ever. It's easy to feel overwhelmed by the minimalism glut, as the word can be applied to just about anything. The nearly four million images tagged #minimalism on Instagram include white sneakers, clouds, the works of Mondrian, neon signs, crumbling brick walls and grassy fields. So long as it's stylishly austere, it seems, it's minimalist.

Part pop philosophy and part aesthetic, minimalism presents a cure-all for a certain sense of capitalist overindulgence. Maybe we have a hangover from pre-recession excess - McMansions, S.U.V.s, neon cocktails, fusion cuisine - and minimalism is the salutary tonic. Or perhaps it's a method of coping with recession-induced austerity, a collective spiritual and cultural cleanse because we've been forced to consume less anyway. But as an outgrowth of a peculiarly American (that is to say, paradoxical and self-defeating) brand of Puritanical asceticism, this new minimalist lifestyle always seems to end in enabling new modes of consumption, a veritable excess of less. It's not really minimal at all.

The word's meaning wasn't entirely literal when it first came into being; "minimalism" was popularized in 1965 as an insult. In an essay for Arts Magazine, the British philosopher Richard Wollheim used it to describe a group of artists whose work was characterized by "minimal art content" - that is, a lack of art. Arranging bricks on a gallery floor (as Carl Andre did) or manufacturing metal boxes (Donald Judd) or fluorescent light fixtures (Dan Flavin) simply wasn't, in Wollheim's estimation, enough to make an object worthy of the title. For good reason, the artists singled out in the essay didn't identify with Wollheim's appellation. They used industrial materials to remove themselves from their work, intentionally. In their eyes, this formal frugality was a necessary correction to the heroic individualism of New York School Abstract Expressionism. (After some time, what can you see in a Pollock but Pollock himself?) But the name stuck.

Still, the artists were maximalists of a sort: The austerity of their objects freed the viewer to experience the work in any way they wished. "Minimalism can return you to this basic state where you're perceiving purely," says David Raskin, a professor of contemporary art history at the School of the Art Institute of Chicago. "Less is more because you strip away the familiar," opening an opportunity to see the world without preconceptions. The objects might look mundane, but rather than the plain metal box on the floor, it's the stark sensory experience the object incites that is the art, no previous knowledge necessary. The artist opens a radical infinity of possibilities. "Minimalism in the 1960s was very much along the lines of taking LSD," says Miguel de Baca, an associate professor of art history at Lake Forest College.

"Minimalism" was eventually canonized as an art-historical movement, but the name came to mean something different as it was adopted into consumer culture and turned into a class signifier. What was once a way artists shocked viewers became over the decades a style as delimited and consumable as any Martha Stewart tablescape. The word was defanged, no longer a critical insult and no longer a viable strategy within art - though it never quite gave up its veneer of provocation. Even austerity can be made decadent: To wealthy practitioners, minimalism is now little more than a slightly intriguing perversion, like drinking at breakfast. "One of the real problems with design-world minimalism is that it's just become a signifier of the global elite," Raskin says. "The richer you are, the less you have."

The minimalists' aesthetic of raw materials and aggressive simplicity leaked into fashion, design and architecture, where it became a luxury product, helped along at times by the artists themselves. Judd's SoHo loft building is now an icon of sanitized minimalism, open to tourists. His Chinati Foundation, a permanent installation of concrete and metal boxes in and around a decommissioned military base in Marfa, Tex., is a site of hipster pilgrimage. It even appears in Ben Lerner's "10:04," a novel redolent of late-capitalist anxiety. The protagonist visits the town on an artist's residency, where he wanders the desert landscape, parties with young people and accidentally ingests ketamine - but it's Judd's installation that provides an epiphany. The sculptures, he writes, "combined to collapse my sense of inside and outside." Judd's work "had itself come to contain the world."

Today's minimalism, by contrast, is visually oppressive; it comes with an inherent pressure to conform to its precepts. Whiteness, in a literal sense, is good. Mess, heterogeneity, is bad - the opposite impulse of artistic minimalism. It is anxiety-inducing in a manner indistinguishable from other forms of consumerism, not revolutionary at all. Do I own the right things? Have I jettisoned enough of the wrong ones? In a recent interview with Apartamento magazine set against interior shots of his all-white home in Rockaway, Queens, the tastemaker and director of MoMA PS1 Klaus Biesenbach explained, "I don't aim to own things."

Minimalism is now conflated with self-optimization, the trend that also resulted in fitness trackers and Soylent (truly a minimalist food - it looks like nothing, but inspires thoughts of everything else). Often driven by technology, this optimization is expensive and exclusively branded by and for the elite. In Silicon Valley, the minimalism fetish can perhaps be traced back to Steve Jobs's famously austere 1980s apartment (he sat on the floor) and the attendant simplicity of Apple products. Pare down, and you, too, could run a $700 billion company. A thriving Reddit forum on minimalism debates the worth of Muji products and which hobbies count as minimalist-appropriate, in a communal attempt to live the most effective, if perhaps not the most joyful, life.

These minimalist-arrivistes present it as a logical end to lifestyle, culture and even morality: If we attain only the right things, the perfect things, and forsake all else, then we will be free from the tyranny of our desires. But time often proves aesthetic permanence, as well as moral high ground, to be illusory. And already, the pendulum is swinging back.

Writing in The Atlantic in March, Arielle Bernstein described minimalism's ban on clutter as a "privilege" that runs counter to the value ascribed to an abundance of objects by those who have suffered from a lack of them - less-empowered people like refugees or immigrants. The movement, such as it is, is led in large part by a group of men who gleefully ditch their possessions as if to disavow the advantages by which they obtained them. But it takes a lot to be minimalist: social capital, a safety net and access to the internet. The technology we call minimalist might fit in our pockets, but it depends on a vast infrastructure of grim, air-conditioned server farms and even grimmer Chinese factories. As Lerner's protagonist observes in "10:04," even a dull convenience like a can of instant coffee grounds reaches him thanks to a fragile and tremendously wasteful network of global connections, a logistics chain that defies all logic, one undergirded by exploited laborers and vast environmental degradation.

There's an arrogance to today's minimalism that presumes it provides an answer rather than, as originally intended, a question: What other perspectives are possible when you look at the world in a different way? The fetishized austerity and performative asceticism of minimalism is a kind of ongoing cultural sickness. We misinterpret material renunciation, austere aesthetics and blank, emptied spaces as symbols of capitalist absolution, when these trends really just provide us with further ways to serve our impulse to consume more, not less.

Kyle Chayka is a writer living in Brooklyn.
Sign up for our newsletter to get the best of The New York Times Magazine delivered to your inbox every week.

# data[].attributes.attachment_link.description
It has become an ostentatious ritual of consumerist self-sacrifice; people who have it all now seem to prefer having nothing at all. And, as with watching birds or going Paleo, talking about the material purge is just as important as actually doing it.

# data[].attributes.attachment_link.title
Barbara Ehrenreich: "Bright Sided: How Positive Thinking Undermines America"

# data[].attributes.attachment_link.title
What Is ‘Cheugy’? You Know It When You See It. (Published 2021)

# data[].attributes.attachment_link.description
Out of touch? Basic? A new term to describe a certain aesthetic is gaining popularity on TikTok.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
It can be tempting, when you or someone you care about is feeling low, to encourage them to cheer up! Or stay positive! Or look on the bright side! This impulse makes sense. Feeling good ... feels good, so when someone is upset, or angry, or sad, it's understandable that you would want to help them stop feeling those negative emotions and feel happy instead. As well-intentioned as this urge may be, however, it can quickly veer into what has been dubbed "toxic positivity," a phenomenon that psychiatrist Gayani DeSilva described to magazine as "an insincere positivity that leads to harm, needless suffering, or misunderstanding."

How can positivity lead to "needless suffering"? And what are we supposed to do with all our negative emotions, then? Below, what to know about toxic positivity, including how to avoid it and why embracing your negative emotions will actually leave you feeling better in the long run.

How can too much positivity possibly be a bad thing?

Forced positivity can be harmful - both to yourself and others - for a number of reasons. First, it carries the implication that negative emotions are something to fear and elude, instead of simply being an unavoidable side effect of existence. This, in turn, can lead to a whole mess of negative meta-emotions, i.e., how you feel about your feelings; so suddenly, instead of just dealing with the stress and sadness you were originally experiencing, you're also dealing with the stress and sadness you feel about your stress and sadness. How exhausting.

It can also be an avoidance tactic, a way to escape confronting a source of negativity, which then only makes our fear and anxiety around whatever is triggering our negative emotions even stronger. As author and clinical social worker Jenny Maenpaa told Health, "You may close the metaphorical closet door on it, but the specter of it looms behind the door, growing scarier and stronger in our minds precisely because we aren't addressing it."

Repressing these emotions can have serious physical as well as emotional consequences. As Hilary Jacobs Hendel, a licensed clinical social worker and the author of It's Not Always Depression, wrote in a 2018 essay for Time magazine, "Emotional stress, like that from blocked emotions, has not only been linked to mental ills but also to physical problems like heart disease, intestinal problems, headaches, insomnia, and autoimmune disorders."

What are some examples of toxic positivity?

The Psychology Group, a therapy, counseling, and life-coaching practice in Florida, has put together a list of toxic-positivity red flags. These include:

* Hiding how you really feel about something.
* Trying to dismiss or ignore emotions when they come up so you can "just get on with it."
* Feeling guilt or shame about the emotions you're feeling.
* Minimizing other people's negative emotions or experiences with "feel good" quotes or statements.
* Telling someone "it could be worse" when they try to share a negative feeling.
* Chastising others for a lack of positivity.
* Dismissing negative feelings - yours or others' - by saying, "It is what it is."

Why are negative emotions so important?

Negative emotions offer us valuable information. As Dr. Marc Brackett, the founder and director of the Yale Center for Emotional Intelligence, writes in his 2019 book Permission to Feel, emotions both positive and negative are "like news reports from inside our psyches, sending messages about what's going on inside the unique person that is each of us in response to whatever internal or external events we're experiencing." Being able to access and interpret this information allows us to make fully informed decisions about how we want to live our lives going forward.

Consider the following example: If you notice that, say, you feel really hurt and sad when your partner doesn't respond to your texts, you can take that information and make a decision to address the issue in a way that feels right for you. Maybe you share your feelings with your partner and ask them to be mindful of your needs, or maybe you look at why their lack of responsiveness ignites such strong feelings in you and try to address that. Maybe you do both at the same time. In order to make that decision, though, whatever it is, you need to be able to acknowledge and accept your hurt and sadness in the first place, instead of pretending that, actually, you're totally fine with your partner not texting back, even though, on the inside, you want to scream into a pillow until you pass out.

Once you've gleaned information from your negative emotions, you can use it to make decisions that won't make you feel as terrible in the future. Embracing your negative emotions can make you feel better in the long run.

Scientific studies have also found that accepting emotions, including negative ones, instead of dismissing them is an important predictor of emotional well-being. A 2017 study conducted at UC Berkeley and published in the Journal of Personality and Social Psychology examined the link between emotional acceptance and psychological health in over 1,300 adults and concluded that "individuals who accept rather than judge their mental experiences may attain better psychological health, in part because acceptance helps them experience less negative emotion in response to stressors."

"It turns out that how we approach our own negative emotional reactions is really important for our overall well-being," the study's lead author, Brett Ford, an assistant professor of psychology at the University of Toronto, told the Berkeley News. "People who accept these emotions without judging or trying to change them are able to cope with their stress more successfully."

Damn, okay, I'm convinced. So how do I avoid toxic positivity and accept my negative emotions?

In a 2013 essay for Scientific American, psychotherapist Tori Rodriguez recommended trying out mindfulness exercises. These will "help you become aware of your present experience without passing judgment on it."

As for dealing with other people's difficult emotions, like confusion or fear, psychologist Marcia Reynolds recommended in Psychology Today that instead of trying to be positive or diffusing the other person's emotions, you should listen, ask questions, and reserve judgment. By showing that you care and are curious about what the other person is going through, it makes it easier for them to open up. Reynolds adds that, once their strong emotions start to dissipate, you can see if you can help them discover the roots of their emotions. "What do they feel they have lost, or are afraid they will lose, based on the situation? Is the loss real or imagined? What do they need to take a first step forward? If they are ready to explore with you, this is the best way to help."

# data[].attributes.attachment_link.description
It can be tempting, when you or someone you care about is feeling low, to encourage them to cheer up! Or stay positive! Or look on the bright side! This impulse makes sense. Feeling good ...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In "Pink Ribbons, Inc." the director Léa Pool takes aim at the breast cancer movement and the corporations that benefit from its ubiquitous rosy symbol of awareness and action. Yet for all the stellar intentions; revelatory evidence; and thoughtful, wall-to-wall interviewees, this frustratingly overstuffed documentary indulges more in spraying buckshot than stalking a target.

This is a pity, because the film highlights legitimate concerns that others, notably the medical sociologist Gayle Sulik, have been digging into for years, including the questionable commingling of marketing and philanthropy and the prioritization of pharmaceutical solutions over prevention. Casting a pink veil of positivity over a dark and dreadful disease, we are told, encourages the myth of progress and distracts from treatment options that remain limited to what Dr. Susan Love calls "slash, burn and poison" and mortality rates that have barely altered in six decades.

Depressing statistics, however, don't sell products. Arguing forcefully that corporate sponsorship of this so-called pink culture is more likely to fatten bottom lines - or rehabilitate a damaged image - than result in a cure, Ms. Pool wonders who is being served by a fuchsia Niagara Falls or a blushing bucket of KFC. But though poking indignantly at the close ties between nonprofit giants like Susan G. Komen for the Cure and, for example, large chemical companies whose goals are unlikely to include investing in explorations of suspected links between cancer and pollution, the film fails to offer substantive financial analyses. Where, exactly, do all these millions in charitable donations go? There may well be too many players to track, but Komen's detailed financial statements, freely available on its Web site, might be a good place to begin.

Bristling with valuable information but with no clear path to a point, "Pink Ribbons" (based on the 2008 book by Samantha King) is a head-reeling, hot-button mess. Only in one segment does the fog fully clear, as we meet a dignified group of women weathering metastatic disease. Through these faces of pain, fear and anger, and with the lucid guidance of Barbara Ehrenreich (drawing on her brilliant 2001 essay "Welcome to Cancerland"), we understand how the movement's Mardi Gras atmosphere and "tyranny of cheerfulness" - walk, run, smile, be a warrior! - serve marketers more than the terminally ill.

# data[].attributes.attachment_link.title
Turning a Charity Symbol Into a Corporate Logo (Published 2012)

# data[].attributes.attachment_link.description
In "Pink Ribbons, Inc." the director Léa Pool takes aim at the breast cancer movement and the corporations that benefit from its ubiquitous rosy symbol of awareness and action. Yet for all the stellar intentions; revelatory evidence; and thoughtful, wall-to-wall interviewees, this frustratingly overstuffed documentary indulges more in spraying buckshot than stalking a target.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Americans are a "positive" people. This is our reputation as well as our self-image. We smile a lot and are often baffled when people from other cultures do not return the favor. In the well-worn stereotype, we are upbeat, cheerful, optimistic, and shallow, while foreigners are likely to be subtle, world-weary, and possibly decadent. American expatriate writers like Henry James and James Baldwin wrestled with and occasionally reinforced this stereotype, which I once encountered in the 1980s in the form of a remark by Soviet emigre poet Joseph Brodsky to the effect that the problem with Americans is that they have "never known suffering." (Apparently he didn't know who had invented the blues.) Whether we Americans see it as an embarrassment or a point of pride, being positive - in affect, in mood, in outlook - seems to be engrained in our national character.

Who would be churlish or disaffected enough to challenge these happy features of the American personality? Take the business of positive "affect," which refers to the mood we display to others through our smiles, our greetings, our professions of confidence and optimism. Scientists have found that the mere act of smiling can generate positive feelings within us, at least if the smile is not forced. In addition, good feelings, as expressed through our words and smiles, seem to be contagious: "Smile and the world smiles with you." Surely the world would be a better, happier place if we all greeted one another warmly and stopped to coax smiles from babies - if only through the well-known social psychological mechanism of "mood contagion." Recent studies show that happy feelings flit easily through social networks, so that one person's good fortune can brighten the day even for only distantly connected others.

Furthermore, psychologists today agree that positive feelings like gratitude, contentment, and self-confidence can actually lengthen our lives and improve our health. Some of these claims are exaggerated, as we shall see, though positive feelings hardly need to be justified, like exercise or vitamin supplements, as part of a healthy lifestyle. People who report having positive feelings are more likely to participate in a rich social life, and vice versa, and social connectedness turns out to be an important defense against depression, which is a known risk factor for many physical illnesses. At the risk of redundancy or even tautology, we can say that on many levels, individual and social, it is good to be "positive," certainly better than being withdrawn, aggrieved, or chronically sad.

So I take it as a sign of progress that, in just the last decade or so, economists have begun to show an interest in using happiness rather than just the gross national product as a measure of an economy's success. Happiness is, of course, a slippery thing to measure or define. Philosophers have debated what it is for centuries, and even if we were to define it simply as a greater frequency of positive feelings than negative ones, when we ask people if they are happy we are asking them to arrive at some sort of average over many moods and moments. Maybe I was upset earlier in the day but then was cheered up by a bit of good news, so what am I really? In one well-known psychological experiment, subjects were asked to answer a questionnaire on life satisfaction - but only after they had performed the apparently irrelevant task of photocopying a sheet of paper for the experimenter. For a randomly chosen half of the subjects, a dime had been left for them to find on the copy machine. As two economists summarize the results, "Reported satisfaction with life was raised substantially by the discovery of the coin on the copy machine - clearly not an income effect."

In addition to the problems of measurement, there are cultural differences in how happiness is regarded and whether it is even seen as a virtue. Some cultures, like our own, value the positive affect that seems to signal internal happiness; others are more impressed by seriousness, self-sacrifice, or a quiet willingness to cooperate. However hard to pin down, though, happiness is somehow a more pertinent metric for well-being, from a humanistic perspective, than the buzz of transactions that constitute the GDP.

Surprisingly, when psychologists undertake to measure the relative happiness of nations, they routinely find that Americans are not, even in prosperous times and despite our vaunted positivity, very happy at all. A recent meta-analysis of over a hundred studies of self-reported happiness worldwide found Americans ranking only twenty-third, surpassed by the Dutch, the Danes, the Malaysians, the Bahamians, the Austrians, and even the supposedly dour Finns. In another potential sign of relative distress, Americans account for two-thirds of the global market for antidepressants, which happen also to be the most commonly prescribed drugs in the United States. To my knowledge, no one knows how antidepressant use affects people's responses to happiness surveys: do respondents report being happy because the drugs make them feel happy or do they report being unhappy because they know they are dependent on drugs to make them feel better? Without our heavy use of antidepressants, Americans would likely rank far lower in the happiness rankings than we currently do.

When economists attempt to rank nations more objectively in terms of "well-being," taking into account such factors as health, environmental sustainability, and the possibility of upward mobility, the United States does even more poorly than it does when only the subjective state of "happiness" is measured. The Happy Planet Index, to give just one example, locates us at 150th among the world's nations.

How can we be so surpassingly "positive" in self-image and stereotype without being the world's happiest and best-off people? The answer, I think, is that positivity is not so much our condition or our mood as it is part of our ideology - the way we explain the world and think we ought to function within it. That ideology is "positive thinking," by which we usually mean two things. One is the generic content of positive thinking - that is, the positive thought itself - which can be summarized as: Things are pretty good right now, at least if you are willing to see silver linings, make lemonade out of lemons, etc., and things are going to get a whole lot better. This is optimism, and it is not the same as hope. Hope is an emotion, a yearning, the experience of which is not entirely within our control. Optimism is a cognitive stance, a conscious expectation, which presumably anyone can develop through practice.

The second thing we mean by "positive thinking" is this practice, or discipline, of trying to think in a positive way. There is, we are told, a practical reason for undertaking this effort: positive thinking supposedly not only makes us feel optimistic but actually makes happy outcomes more likely. If you expect things to get better, they will. How can the mere process of thinking do this? In the rational explanation that many psychologists would offer today, optimism improves health, personal efficacy, confidence, and resilience, making it easier for us to accomplish our goals. A far less rational theory also runs rampant in American ideology - the idea that our thoughts can, in some mysterious way, directly affect the physical world. Negative thoughts somehow produce negative outcomes, while positive thoughts realize themselves in the form of health, prosperity, and success. For both rational and mystical reasons, then, the effort of positive thinking is said to be well worth our time and attention, whether this means reading the relevant books, attending seminars and speeches that offer the appropriate mental training, or just doing the solitary work of concentration on desired outcomes - a better job, an attractive mate, world peace.

There is an anxiety, as you can see, right here in the heart of American positive thinking. If the generic "positive thought" is correct and things are really getting better, if the arc of the universe tends toward happiness and abundance, then why bother with the mental effort of positive thinking? Obviously, because we do not fully believe that things will get better on their own. The practice of positive thinking is an effort to pump up this belief in the face of much contradictory evidence. Those who set themselves up as instructors in the discipline of positive thinking - coaches, preachers, and gurus of various sorts - have described this effort with terms like "self-hypnosis," "mind control," and "thought control." In other words, it requires deliberate self-deception, including a constant effort to repress or block out unpleasant possibilities and "negative" thoughts. The truly self-confident, or those who have in some way made their peace with the world and their destiny within it, do not need to expend effort censoring or otherwise controlling their thoughts. Positive thinking may be a quintessentially American activity, associated in our minds with both individual and national success, but it is driven by a terrible insecurity.

Americans did not start out as positive thinkers - at least the promotion of unwarranted optimism and methods to achieve it did not really find articulation and organized form until several de cades after the founding of the republic. In the Declaration of Independence, the founding fathers pledged to one another "our lives, our fortunes, and our sacred honor." They knew that they had no certainty of winning a war for independence and that they were taking a mortal risk. Just the act of signing the declaration made them all traitors to the crown, and treason was a crime punishable by execution. Many of them did go on to lose their lives, loved ones, and fortunes in the war. The point is, they fought anyway. There is a vast difference between positive thinking and existential courage.

Systematic positive thinking began, in the nineteenth century, among a diverse and fascinating collection of philosophers, mystics, lay healers, and middle-class women. By the twentieth century, though, it had gone mainstream, gaining purchase within such powerful belief systems as nationalism and also doing its best to make itself indispensable to capitalism. We don't usually talk about American nationalism, but it is a mark of how deep it runs that we apply the word "nationalism" to Serbs, Russians, and others, while believing ourselves to possess a uniquely superior version called "patriotism." A central tenet of American nationalism has been the belief that the United States is "the greatest nation on earth" - more dynamic, democratic, and prosperous than any other nation, as well as technologically superior. Major religious leaders, especially on the Christian right, buttress this conceit with the notion that Americans are God's chosen people and that America is the designated leader of the world - an idea that seemed to find vivid reinforcement in the fall of Communism and our emergence as the world's "lone superpower." That acute British observer Godfrey Hodgson has written that the American sense of exceptionalism, which once was "idealistic and generous, if somewhat solipsistic," has become "harder, more hubristic." Paul Krugman responded to the prevailing smugness in a 1998 essay entitled "American the Boastful," warning that "if pride goeth before a fall, the United States has one heck of a come-uppance in store."

But of course it takes the effort of positive thinking to imagine that America is the "best" or the "greatest." Militarily, yes, we are the mightiest nation on earth. But on many other fronts, the American score is dismal, and was dismal even before the economic downturn that began in 2007. Our children routinely turn out to be more ignorant of basic subjects like math and geography than their counterparts in other industrialized nations. They are also more likely to die in infancy or grow up in poverty. Almost everyone acknowledges that our health care system is "broken" and our physical infrastructure crumbling. We have lost so much of our edge in science and technology that American companies have even begun to outsource their research and development efforts. Worse, some of the measures by which we do lead the world should inspire embarrassment rather than pride: We have the highest percentage of our population incarcerated, and the greatest level of inequality in wealth and income. We are plagued by gun violence and racked by personal debt.

While positive thinking has reinforced and found reinforcement in American national pride, it has also entered into a kind of symbiotic relationship with American capitalism. There is no natural, innate affinity between capitalism and positive thinking. In fact, one of the classics of sociology, Max Weber's Protestant Ethic and the Spirit of Capitalism, makes a still impressive case for capitalism's roots in the grim and punitive outlook of Calvinist Protestantism, which required people to defer gratification and resist all pleasurable temptations in favor of hard work and the accumulation of wealth.

But if early capitalism was inhospitable to positive thinking, "late" capitalism, or consumer capitalism, is far more congenial, depending as it does on the individual's hunger for more and the firm's imperative of growth. The consumer culture encourages individuals to want more - cars, larger homes, television sets, cell phones, gadgets of all kinds - and positive thinking is ready at hand to tell them they deserve more and can have it if they really want it and are willing to make the effort to get it. Meanwhile, in a competitive business world, the companies that manufacture these goods and provide the paychecks that purchase them have no alternative but to grow. If you don't steadily increase market share and profits, you risk being driven out of business or swallowed by a larger enterprise. Perpetual growth, whether of a particular company or an entire economy, is of course an absurdity, but positive thinking makes it seem possible, if not ordained.

In addition, positive thinking has made itself useful as an apology for the crueler aspects of the market economy. If optimism is the key to material success, and if you can achieve an optimistic outlook through the discipline of positive thinking, then there is no excuse for failure. The flip side of positivity is thus a harsh insistence on personal responsibility: if your business fails or your job is eliminated, it must because you didn't try hard enough, didn't believe firmly enough in the inevitability of your success. As the economy has brought more layoffs and financial turbulence to the middle class, the promoters of positive thinking have increasingly emphasized this negative judgment: to be disappointed, resentful, or downcast is to be a "victim" and a "whiner."

But positive thinking is not only a water carrier for the business world, excusing its excesses and masking its follies. The promotion of positive thinking has become a minor industry in its own right, producing an endless flow of books, DVDs, and other products; providing employment for tens of thousands of "life coaches," "executive coaches," and motivational speakers, as well as for the growing cadre of professional psychologists who seek to train them. No doubt the growing financial insecurity of the middle class contributes to the demand for these products and services, but I hesitate to attribute the commercial success of positive thinking to any particular economic trend or twist of the business cycle. America has historically offered space for all sorts of sects, cults, faith healers, and purveyors of snake oil, and those that are profitable, like positive thinking, tend to flourish.

At the turn of the twenty-first century, American optimism seemed to reach a manic crescendo. In his final State of Union address in 2000, Bill Clinton struck a triumphal note, proclaiming that "never before has our nation enjoyed, at once, so much prosperity and social progress with so little internal crisis and so few external threats." But compared with his successor, Clinton seemed almost morose. George W. Bush had been a cheerleader in prep school, and cheerleading - a distinctly American innovation - could be considered the athletically inclined ancestor of so much of the coaching and "motivating" that has gone into the propagation of positive thinking. He took the presidency as an opportunity to continue in that line of work, defining his job as that of inspiring confidence, dispelling doubts, and pumping up the national spirit of self-congratulation. If he repeatedly laid claim to a single adjective, it was "optimistic." On the occasion of his sixtieth birthday, he told reporters he was "optimistic" about a variety of foreign policy challenges, offering as an overview, "I'm optimistic that all problems will be solved." Nor did he brook any doubts or hesitations among his close advisers. According to Bob Woodward, Condoleezza Rice failed to express some of her worries because, she said, "the president almost demanded optimism. He didn't like pessimism, hand-wringing or doubt."

Then things began to go wrong, which is not in itself unusual but was a possibility excluded by America's official belief that things are good and getting better. There was the dot-com bust that began a few months after Clinton's declaration of unprecedented prosperity in his final State of the Union address, then the terrorist attack of September 11, 2001. Furthermore, things began to go wrong in a way that suggested that positive thinking might not guarantee success after all, that it might in fact dim our ability to fend off real threats. In her remarkable book, Never Saw It Coming: Cultural Challenges to Envisioning the Worst, sociologist Karen Cerulo recounts a number of ways that the habit of positive thinking, or what she calls optimistic bias, undermined preparedness and invited disaster. She quotes Newsweek reporters Michael Hirsch and Michael Isikoff, for example, in their conclusion that "a whole summer of missed clues, taken together, seemed to presage the terrible September of 2001." There had already been a terrorist attack on the World Trade Center in 1993; there were ample warnings, in the summer of 2001, about a possible attack by airplane, and flight schools reported suspicious students like the one who wanted to learn how to "fl y a plane but didn't care about landing and takeoff ." The fact that no one - the FBI, the INS, Bush, or Rice - heeded these disturbing cues was later attributed to a "failure of imagination." But actually there was plenty of imagination at work - imagining an invulnerable nation and an ever-booming economy - there was simply no ability or inclination to imagine the worst.

A similar reckless optimism pervaded the American invasion of Iraq. Warnings about possible Iraqi resistance were swept aside by leaders who promised a "cakewalk" and envisioned cheering locals greeting our troops with flowers. Likewise, Hurricane Katrina was not exactly an unanticipated disaster. In 2002, the New Orleans Times- Picayune ran a Pulitzer Prize--winning series warning that the city's levees could not protect it against the storm surge brought on by a category 4 or 5 hurricane. In 2001, Scientific American had issued a similar warning about the city's vulnerability. Even when the hurricane struck and levees broke, no alarm bells went off in Washington, and when a New Orleans FEMA official sent a panicky e-mail to FEMA director Michael Brown, alerting him to the rising number of deaths and a shortage of food in the drowning city, he was told that Brown would need an hour to eat his dinner in a Baton Rouge restaurant. Criminal negligence or another "failure of imagination"? The truth is that Americans had been working hard for decades to school themselves in the techniques of positive thinking, and these included the reflexive capacity for dismissing disturbing news.

The biggest "come-uppance," to use Krugman's term, has so far been the financial meltdown of 2007 and the ensuing economic crisis. By the late first decade of the twenty-first century, as we shall see in the chapters that follow, positive thinking had become ubiquitous and virtually unchallenged in American culture. It was promoted on some of the most widely watched talk shows, like Larry King Live and the Oprah Winfrey Show; it was the stuff of runaway best sellers like the 2006 book The Secret; it had been adopted as the theology of America's most successful evangelical preachers; it found a place in medicine as a potential adjuvant to the treatment of almost any disease. It had even penetrated the academy in the form of the new discipline of "positive psychology," offering courses teaching students to pump up their optimism and nurture their positive feelings. And its reach was growing global, first in the Anglophone countries and soon in the rising economies of China, South Korea, and India.

But nowhere did it find a warmer welcome than in American business, which is, of course, also global business. To the extent that positive thinking had become a business itself, business was its principal client, eagerly consuming the good news that all things are possible through an effort of mind. This was a useful message for employees, who by the turn of the twenty-first century were being required to work longer hours for fewer benefits and diminishing job security. But it was also a liberating ideology for top-level executives. What was the point in agonizing over balance sheets and tedious analyses of risks - and why bother worrying about dizzying levels of debt and exposure to potential defaults - when all good things come to those who are optimistic enough to expect them?

I do not write this in a spirit of sourness or personal disappointment of any kind, nor do I have any romantic attachment to suffering as a source of insight or virtue. On the contrary, I would like to see more smiles, more laughter, more hugs, more happiness and, better yet, joy. In my own vision of utopia, there is not only more comfort, and security for everyone - better jobs, health care, and so forth - there are also more parties, festivities, and opportunities for dancing in the streets. Once our basic material needs are met - in my utopia, anyway - life becomes a perpetual celebration in which everyone has a talent to contribute. But we cannot levitate ourselves into that blessed condition by wishing it. We need to brace ourselves for a struggle against terrifying obstacles, both of our own making and imposed by the natural world. And the first step is to recover from the mass delusion that is positive thinking.
From the Book BRIGHT-SIDED: How the Relentless Promotion of Positive Thinking has Undermined America by Barbara Ehrenreich. Copyright 2009 by Barbara Ehrenreich. Reprinted by arrangement with Metropolitan Books, an imprint of Henry Holt and Company LLC.

# data[].attributes.attachment_link.title
'Bright-Sided': When Happiness Doesn't Help

# data[].attributes.attachment_link.description
When author Barbara Ehrenreich was diagnosed with breast cancer, she was bombarded with wildly optimistic, inspirational phrases. But a cheerful outlook, she argues, does not cure cancer. In her new book, Bright-Sided, Ehrenreich explores the negative effects of positive thinking.

# data[].attributes.body
Toxic Postitiviy
Oppressive optimism

# data[].attributes.attachment_link.title
Podcast 86: Why It's Good to Bring Good News, How Other People Affect Our Habits, and a Look at Obliger-Rebellion.

# data[].attributes.attachment_link.description
Podcast 86: Why it's good to be the bearer of good news (at least sometimes), how other people affect our habits for better and for worse, why you should read a book related to a vacation, and a look at Obliger-rebellion.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
She is the first person you check in with when you arrive. It is with her that you grab a quick and unsatisfying lunch, where you both vent about the indignities of the workday thus far. When your boss does something embarrassing, it's her eyes you seek, and when it's time to sneak out early for happy hour, it goes without saying that she'll come with you. She's not a plausible romantic interest, though the suggestion is there. She might be your professional equal, but she's equally likely not to be; she might be your boss, your report, or your direct competitor. You are dependent - possibly too much - on her emotional support within a context that perpetually degrades you. You call her your work wife, and here I must ask you: why?

In a 1933 story for the New York Times, the British journalist and British Liberal party politician Philip Whitwell Wilson attributed the term office wife to Prime Minister William Ewart Gladstone (b. 1809), who, per Wilson, used it to describe the ideal relationship between a prime minister and his secretary. By "secretary," Gladstone referred not to the person in an office, stereotypically a woman, who answers phones and completes other administrative tasks, but a person, stereotypically a man, who serves as an adviser/ghostwriter/schmoozer beneath a prominent politician and by osmosis absorbs some of his political power. According to Gladstone, the relationship between politician and secretary should mirror that of husband and wife, except that both should be men. (Gladstone also had an actual wife named Catherine.)

The term's modern connotations are most often attributed to the journalist David Owen, who wrote a story called "Work Marriage" for The Atlantic in 1987. Like Gladstone's before him, Owen's definition of "work marriage" is allegedly platonic, but unlike Gladstone (as far as I can tell, anyway), Owen explicitly explains that the appeal of a work wife lies in her being very much like your "home wife," except she doesn't nag you: "Your work wife would never ask you why you don't just put your dishes right into the dishwasher instead of leaving them in the sink - she doesn't know you do it!" he writes. "Also, she would never wedge your car between two others in the parking lot at Bradlees, sign you up to be the pie auctioneer at a church bazaar, or grab hold of your stomach and ask, 'What's this? Blubber?' She knows you only as you appear between nine and five: recently bathed, fully dressed, largely awake, and in control of your life." In other words: Your work wife finds you sexy long after the woman you married does.

Owen's "work marriage" - and its larger cultural adaptation - is also exclusively, exhaustingly heterosexist: "close but platonic relationships that can exist between co-workers of the opposite sex." The woman co-worker is a "wife" because that's the only way her male superior can conceive of her presence in his place of work; no matter her job title, her primary role is to support him, and she has little to no power in her own right.

As workplaces have become less egregiously hostile to women workers, the term's implicit meaning has morphed; sometime between the late '80s and today, "work wife" and "work husband" became words we used to describe our friends - ostensibly our equals - at work. When used between men and women, the usage gestures at the same supposed crisis behind 1989's When Harry Met Sally ...: Can men and women ever really be just friends? Per the movie, no. In real life? Yes, obviously. What makes friendship between a man and a woman weirder than it needs to be, of course, is to enact a make-believe marriage.

There are, of course, women who have "work wives," and though I've never heard a man call another man his "work husband," I can't prove it's never happened. Women who call other women "work wife" tend to be straight; there the offense lies in heterosexual corniness: like your aunt who calls every friend her "girlfriend," when, in both cases, the widely recognized word "friend" would do.

That we've adopted this language for co-workers reflects an overidentification with our workplaces, the result of a culture that recast workaholism as ambition and asked us to lean in and work smarter and stay hungry. Perhaps "friend" felt insufficient for those people we relied on to make such impossible conditions survivable.

But where friend is low stakes, "work wife" and "work husband" can become loaded. In 2019, the New York Times ran a "Modern Love" column by a self-identified straight woman who complained that her "work wife," a lesbian co-worker to whose flirtatious attention the author apparently felt entitled, had made a different woman friend at work. The column served as an especially cringey reminder that work marriages, like real ones, can suffer from one-sidedness and acrimonious endings. Where real marriages require some work to untangle, work marriages can vanish as abruptly as a closed email account. Someone is fired, or quits, and that's that.

At once suggestive and prudish - why not "work girlfriend"? Why the rush to institutionalize? - the term "work wife" belongs, spiritually, to the early aughts, alongside low-rise jeans, purity rings, and Sex and the City. What once carried an air of winking rebellion now just sounds retrograde and sad. The Lean In dream is dead, and so too is any illusion that our workplaces are where we're most glamorous, capable, "in control of [our] life." For those lucky enough to have kept their jobs throughout the pandemic, for those who have offices they might one day return to, the prevailing spirit seems more likely to be cautious than convivial. Workplace friendships can exist so long as work is where we spend most of our time; flirtation is bound to endure there, too. One hopes, too, that we can stop being such heteronormative squares about it. Rest in peace, work wives and work husbands; long live the work widows and widowers.

*A version of this article appears in the April 26, 2021, issue of New York Magazine. Thank you for supporting our journalism. Subscribe Now!

# data[].attributes.attachment_link.description
She is the first person you check in with when you arrive. It is with her that you grab a quick and unsatisfying lunch, where you both vent about the indignities of the workday thus far.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
People tell me it is "super brave" that I'm willing to share so much content from my personal life. I challenge this frequently with, "It would be more brave to just shut the fuck up."

I took a Myers-Briggs test once and it concluded that I am 88% extrovert, which I never let anyone forget. Never mind how comfortable I feel sharing stuff, though. My hunch is that the real reason I do it is because I am in constant pursuit of emotional help. Even when I feel completely fine! (See: Moms: A Moot Point.) I share because I will never be able to see every side of life's coin (it is tricky and infinite) but with the help of perspectives that are not my own, maybe I will be able to see more sides.

It's selfish, really, and I'm somewhat sorry that I subject you to it on such a regular basis. Then again, I struggle with this apology because there is a zero percent chance I will stop doing it, so how sorry could I be, really?

The reason I bring this up now, towards the end of Contradictions Month, is because following the story that ran a couple of weeks ago about the anguish of losing a pregnancy, I've been thinking a lot about that whole bravery thing. When I wrote that story, I was empowered. Relieved of carrying the burden of what felt like a completely unique and lonely experience that no one on earth could possibly understand. (The trouble with grief is that it is so ubiquitous, and we hear about it all the time, but it's never actually supposed to happen to you, right?)

My knee-jerk reaction to finishing it was to send the product to my editorial team to look over and to let them know I was comfortable having it published, but when it went up the following week, my heart sunk into my knees and my gut felt like it was being punched on repeat. I wept and wept and wept inside a very ornate hotel room at The Ritz in Paris for - I'm not kidding - 75 minutes.

This is what The People must have meant by "brave," I thought. And now I totally get it. I wasn't ready to share my story, and some people never are.

It was (and is) still so raw and personal and for whatever reason, I didn't want people to feel comfortable consoling me. Maybe that's because I was still getting used to having to learn how to console myself. (You can't take water from an empty reservoir, and the only way to fill the metaphoric ones that lives inside of us is by looking inward, not outward for help or consolation.) Of course, when I am able to step away from my upset for a moment and look at my life objectively, two things are crystal clear.

The amount of support and love that surrounds me is both overwhelming and humbling. The old me would have said that I don't deserve it, but the new me thinks everyone - me included - deserves an infinite well of love that does not flicker.

I am lucky that I haven't known how to manage this loss. That my arsenal of emotional tools-for-repair is not complete with the restoration weapons I am now becoming familiar with. It means I have never had to experience grief like this before.

The question remains, though, why did I share if I didn't feel ready?

I don't have an answer.

I do, however, know that sometimes my life feels like a Whack-A-Mole game. The more I try to keep it in, the more inevitable it becomes that it will pop out through another opening. Even if I didn't want to share, I also don't really know another way. And now that the story's been up and live for two weeks and I'm oscillating more frequently to the side of hopeful and restorative as opposed to broken and regretful in the process of getting better, I feel so good that it's out there.

You know, when this whole thing happened, I was mad at Man Repeller. I had this idea that I was being emotionally tortured because the universe knew I would talk about losing this pregnancy. I probably wouldn't be able to shut up about it ( I haven't been able to shut up about it). It's one of those things that happen to a ton of people, but that you never hear about. It is personal and deeply painful. It can make a woman feel so much smaller and more hopeless, bad at doing that simplest thing that she is ostensibly here to do. I keep telling my husband, in moments of weakness, that I feel like such a loser.

So I get it, and I knew that whatever I'd write would be honest and ultimately helpful. Still, Man Repeller infuriated me. Helping to ignite a healing conversation at the cost of new life, my new life? My baby? Fuck. That.

But here's the thing. I'm going to be okay. I'm going to have kids. All fucking four I've always dreamed of having - take my word for it. I'm going to do it with new perspective and with patience and I'm going to let myself feel however I feel through the process. I will be compassionate and kind and I will love, point blank.

I don't know that I would have known these things if I didn't lose the first one. If I didn't get to hear from so many of you, and talk through the loss. I know I've been saying this a lot lately, but I believe it with so much conviction: we need each other to survive. And what's more? We're surviving, which means we're doing an okay job leaning on each other.

I guess that's why I share.
Illustration by Maria Jia Ling Pitt; follow her on Instagram @heysuperstar.

# data[].attributes.attachment_link.title
Why Do I Feel Compelled to Share Stuff Before I'm Ready? - Repeller

# data[].attributes.attachment_link.description
People tell me it is "super brave" that I'm willing to share so much content from my personal life. I challenge this frequently with, "It would be more brave to just shut the fuck up." I took a Myers-Briggs test once and it concluded that I am 88% extrovert, which I never let anyone forget.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Comment Comment

Pandora Sykes

I

s it just me, or has there been a particular candour around pregnancy and motherhood recently? It's likely exacerbated by current logistics, which add an extra layer of anxiety to the experience of birth, and borne of the Government's obfuscation around Covid-19, and the ever-widening gender carework gap. So far, so fair and yet - quelle surprise - such candour proves divisive.

I've found myself recently grateful to the celebrities who disclose painful or unedifying truths about pregnancy and motherhood - fleshing it out beyond the false binary that it is either glorious, or terrible, but never both. "It's like she's devastated me, and made me feel purposeful and full at the same time," said Paloma Faith of her three-year-old daughter last week. The week previous, Chrissy Teigen shared a series of tragic portraits of herself and her husband, John Legend, in hospital after discovering that their newborn son, Jack, had died.

These stories are very different. And yet the common thread between Paloma's words about parenting and Chrissy's caption about child bereavement is that for every person (because men care about parenting, and miscarriage, too) grateful for their radical transparency, there was someone dismayed at how inappropriate it all was. As if committing their personal experiences to the internet leached them of meaning. " Women who go on and on and on about their childbirth experiences are so tedious and boring," wrote a commentator under an article about Paloma. "We've been having babies for an eternity and yes it's certainly a miracle of life, but now it seems to have become an obsession," groaned another. On social media, people went on and on about regret, going out of their way to pompously inform a woman whose baby had just died, that she would wish she had not sent her tweet. As if regret isn't something that can be attached to almost everything we do. As if regret could be worse than the heartbreak itself.

There are multiple ways in which a woman may be shamed for her sharing. Firstly, there is the judgment veiled as compassion. I feel so sad for you, but shouldn't you keep this stuff private? Secondly, the concern that polite society is at risk. If we hold nothing back, what will be left! There is the eye-rolling about how dull and tedious women with babies are. And then, of course, there is the "fear" that women simply won't have children, if we keep up this scaremongering. What, I wonder, is the alternative? To amplify the stories from the tiny majority of women who had orgasms during birth? To pretend that one in four pregnancies does not result in miscarriage?

Judgment is veiled as compassion: 'I feel so sad for you, but shouldn't you keep this stuff private?'

There is a point at which every mother realises that her parenting is for public consumption. That her decisions make up a buffet at which people may conga line their way through uninvited, with either a nod or a scoff. But telling a woman, celebrity or otherwise, that she should tuck away her truths, or slink off with her broken heart, is not an act of generosity - it is an invalidation of their pain. True compassion would have you scroll on, without leaving a comment. To understand that while some people bleed in private, others are compelled to do so in public.

I do not tend to share my vulnerabilities. But I am immensely grateful to the women who do. It goes beyond mere catharsis - it helps other women put their unnamed pain into words. Sharing is not one-size-fits-all. And in truth, this isn't really about sharing. It's about allowing women to feel relief and grief; to experience both joy and regret. Sometimes, all at the same time.

MORE ABOUT Pregnancy

Have your say... Get involved in exciting, inspiring conversations. Get involved in exciting, inspiring conversations with other readers.
Motherhood Women Paloma Faith Chrissy Teigen miscarriage

Trending

# data[].attributes.attachment_link.title
There's new candour around pregnancy and motherhood - but backlash too

# data[].attributes.attachment_link.description
Is it just me, or has there been a particular candour around pregnancy and motherhood recently? It's likely exacerbated by current logistics, which add an extra layer of anxiety to the experience of birth, and borne of the Government's obfuscation around Covid-19, and the ever-widening gender carework gap.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
One common happiness stumbling block is the need to make a tough decision. To decide between apples and oranges, to weigh pros and cons, to think about what we will need and want in the future, to understand our real values...it's tough.

People often write me emails to explain their situations and ask for my thoughts. I can't give advice to a particular person, but here are some mantras and questions I use when I'm facing a difficult decision in my own life.

When I'm trying to make a tough choice, I say to myself, "Choose the bigger life." In a particular situation, people would make different decisions about what the "bigger life" would be, but when I ask myself that question, it always helps me see the right answer, for myself.

For instance, as a family, we were trying to decide whether to get a dog. My daughters desperately wanted a dog, but I kept thinking about the commitment, inconvenience, errands, and all the downsides. The pros and cons list felt equally balanced. But when I thought, "Choose the bigger life," I realized that the bigger life for my family was to get a dog. That wouldn't be true for everyone, certainly. But it was true for us. And we're so happy we have our dog Barnaby!

If you'd like to listen to a discussion of this, I talk about it in episode 27 of the Happier with Gretchen Rubin podcast.

Another question to consider: Is this decision likely to strengthen my relationships with other people? Strong relationships with other people are a key-maybe the key-to happiness, so decisions that help build or strengthen ties are likely to boost happiness.

Of course, sometimes we make decisions, such as to move to a new city or switch to a new profession, that put us in a place where we have few relationships. That can be worthwhile, absolutely, but it's worth considering the time, effort, and energy needed to create new relationships.

I also ask myself, "Does this decision help me to follow my personal commandment to Be Gretchen?" (Of course, everyone should substitute their own names!) I want to shape my life to reflect my temperament, interests, and values. I ask myself: Am I making this decision to "Be Gretchen," or because I want to impress other people, please someone else, pretend that I'm different from the person I actually am, or deny a truth about myself?

Another way to think about "Being Gretchen" is to remind myself, "I want to accept myself, and expect more from myself." Is a particular course of action allowing me to expect more from myself-meaning it's scary in a positive way, that will allow me to grow? Or does this course of action mean I'm not accepting myself-meaning it feels wrong for me in a way that I should respect?

It can also be helpful to consider whether, when I contemplate a particular course of action, do I feel energized or drained? Sometimes it's great to push ourselves to do something novel, challenging, or scary. But sometimes, a bad feeling is an indication that a decision doesn't sit right with us. Unfortunately, it's often very hard to tell the difference between those two feelings. This takes a lot of deliberation.

I try to avoid false choices. Often, we try to make difficult decisions seem easier by boiling down our choices to two clear paths, when in fact, there may be many paths from which to choose. If you're thinking of giving yourself a choice between two options-"Should I stay in my current job full time, or should I quit to write the novel I've always to write?"-ask, are those the only two options? Are there other options that I haven't considered?

Relatedly, when appropriate, I reassure myself, " There's no wrong choice here." When I'm facing two good options, I remind myself that a choice becomes the right choice as we live it-as we have good experiences, make new relationships, go down a particular path.

And here's one last strategy.

As I mentioned, I often get emails from people saying, "Here's my situation, here are my choices, what should I do, how do I choose?" And it's quite clear to me, from reading what they've written, that they know what choice they want to make. So I write back, "I can't give advice, but it sounds to me as though you already know what you want to do."

The way they explain the situation and the decision absolutely tips their hand. And that's fine.

So if you're not sure what you want to do, try drafting an email to explain the situation, send the email to yourself, wait a week, then read it. Maybe you know what you want, more than you've admitted to yourself.

Several fascinating books explore the question of making better decisions.

1. Chip and Dan Heath's Decisive: How to Make Better Choices in Life and Work. The title and subtitle say it all-why it's hard to make decisions, how to test your assumptions, how to figure out what's most important to you, how to make a better decision.

2. Daniel Gilbert's Stumbling on Happiness. This book includes many interesting ideas, but one stands out: one very effective way to judge whether a particular course of action will make you happy in the future is to ask people who are following that course of action right now if they're happy, and assume that you'll feel the same way. Going on a family trip to Disneyworld. Living near your family. Getting a hamster. Learning to use Instagram. Working as a paralegal. Volunteering. Moving to a place that lengthens your commute. In evaluating the likely consequences of a decision, other people's experiences of happiness-or lack thereof-can be very instructive for me.

3. Barry Schwartz's The Paradox of Choice: Why More Is Less. Schwartz explains why we find decision-making so taxing, and why having more choices can actually make us more stressed and less satisfied with our decisions.

What do you do when you need to make a tough choice?

# data[].attributes.attachment_link.description
People often write me emails to explain their situations and ask for my thoughts. I can't give advice to a particular person, but here are some mantras and questions I use when I'm facing a difficult decision in my own life.

# data[].attributes.body
I came up with this Secret of Adulthood to remind myself not to squander my time and energy on decisions that don't matter very much.

Decisions that are complicated but trivial...cause an inordinate amount of wasted time and unhappiness." The researchers call this "decision quicksand" because we can get sucked in, and drown, in these trivial choices.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
I'm always gratified when I learn that one of my Secrets of Adulthood reflects not merely my idiosyncratic experience, but also has some science behind it.

For instance, one of my Secrets of Adulthood is: Most decisions don't require extensive research.

I came up with this Secret of Adulthood to remind myself not to squander my time and energy on decisions that don't matter very much.

Over the weekend, I read a short piece about a study that showed that "Decisions that are complicated but trivial...cause an inordinate amount of wasted time and unhappiness." The researchers call this "decision quicksand" because we can get sucked in, and drown, in these trivial choices.

Surprisingly often, I need to remind myself not to spend too much time on relatively unimportant decisions. Even though I don't want to spend my time and energy this way, it takes a considerable amount of self-awareness and self-control to resist the temptation.

The satisficer/maximizer split seems relevant here. As Barry Schwartz explains in his fascinating book, The Paradox of Choice: Why More Is Less, there are two types of decision makers. Satisficers (yes, "satisficers" is a word) make a decision once their criteria are met; when they find the hotel or the pasta sauce that has the qualities they want, they're satisfied. Maximizers want to make the best possible decision; even if they see a bicycle that meets their requirements, they can't make a decision until they've examined every option.

Studies suggest that satisficers tend to be happier than maximizers. Maximizers expend more time and energy reaching decisions, and they're often anxious about their choices. They find the research process exhausting, yet can't let themselves settle for anything but the best.

I'm a satisficer, and I often felt guilty about not doing more research before making decisions. In law school, one friend interviewed with fifty law firms before she decided where she wanted to go as a summer associate; I think I interviewed with six. We ended up at the same firm. Once I learned to call myself a "satisficer," I felt more satisfied with my approach to decision-making; instead of feeling lazy and unconscientious, I could call myself prudent. Now I can also remind myself not to get sucked into "decision quicksand" for decisions that don't deserve that much attention.

Do you find yourself spending too much time and energy on unimportant decisions? The internet can make this problem worse, because information seems so limitless.

* There's a very thought-provoking post about introverts and happiness over on Susan Cain's The Power of Introverts blog.
* Get a happiness quotation in your email inbox every morning -- sign up for the Moment of Happiness. I love quotes! Subscribe here or email me at [email protected] .

# data[].attributes.attachment_link.description
I'm always gratified when I learn that one of my Secrets of Adulthood reflects not merely my idiosyncratic experience, but also has some science behind it. For instance, one of my Secrets of Adulthood is: Most decisions don't require extensive research. I came up with this Secret of Adulthood to remind myself not to squander [...]

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Have you ever wasted precious energy on making minor decisions? If you're anything like me, you'll find long periods of debate tiring, frustrating and plain unnecessary. I simply don't have the time to agonize over every single decision life throws at me-especially if they amount to 35,000 decisions each day! Often choices with many different options can be the hardest, and this holds particularly true for areas outside one's comfort zone and expertise.

Example decisions I personally struggle with include identifying the best energy provider, picking items from an unknown restaurant menu, selecting a new phone model, or choosing a hotel when staying in a foreign city. None of these decisions are likely to have a life-changing, earth-shattering impact on me, and I thus cannot afford to mull them for hours. Yet, I obviously aim for a good outcome-be it a cheap electricity deal, a yummy meal, a multi-functional phone or comfortable accommodation. This begs the tricky question of efficiency: How can I make quick decisions without sacrificing a decent outcome?

Let's discuss the task of booking a hotel as an example. Not only are there usually lots of different hotels to choose from, there are also a multitude of aspects to consider when making your decision. What is the price per night? Is the hotel in a central location? Does it have free WiFi access? Is breakfast included? Does the hotel have gym facilities? Is it close to public transport? Are pets allowed? Can they provide rooms for smokers? Are there any parking spaces? What are the hotel's check-in times? And do they offer free booking cancellations?

With so many different criteria to weigh, simple decision guidelines are certainly appealing. Such guidelines-often referred to as "rules of thumb," " heuristics," or "mental shortcuts"-are easy-to-follow rules that aim to reduce choice complexity, speed up the process of comparison, and still deliver satisfactory results. Some rules of thumb are context-specific and target narrow areas of behavior such as healthy eating. A well-known example rule entails eating at least five portions of different fruit and vegetables per day to meet your needs of vitamins. However, with context-specific heuristics being comparatively rare, more general rules of thumb are necessary to guide decision making in a broader range of situations.
Take the best
This important heuristic takes a one-dimensional choice approach. It involves fixating on one choice criterion only and picking the best option for the chosen criterion. Returning to the example task of booking a hotel room, one priority might be a rich and varied breakfast buffet. With this in mind, the decision process can easily be simplified by focusing on breakfast deals only, and picking the hotel with the most appealing food offer.

Personally, I tend to judge a hotel room by its overall size and the amount of floor space. As a passionate hobby yogi, I always need enough room for my yoga mat! Unfortunately, this criterion is hard to assess in advance, and it's best to come prepared. For all those travelers struggling with tiny box rooms, I have just the yoga sequence for you. Not only is this class great for small spaces, the instructor Katee also manages to squeeze a well-balanced practice into as little as 15 minutes. Now, that's what I call efficiency!
Recognition heuristic
Another powerful rule of thumb-often used intuitively-is the recognition heuristic. As indicated by the name, this decision rule relies on mere recognition of a choice option based on personal memory. Easy recognition is often associated with the overall importance of a choice option. Recognition of a hotel brand, for example, typically indicates high popularity, a big market share and a well-established business. The recognition heuristic therefore involves choosing the hotel with the most recognizable name.
Tallying
The tallying approach is an extension of the "Take-the-best" heuristic. However, rather than focusing on a single choice criterion, tallying involves considering a list of different criteria, counting the number of favorable criteria for each option, and making a choice based on the number of criteria fulfilled. When selecting your hotel, you might decide to extend your initial priorities (i.e. a hearty breakfast) and additionally consider the availability of parking spaces and gym facilities. Checking the hotel options against the items on your priority list, you'd simply choose the hotel that ticks the most boxes.
Imitate the successful
Human decision makers never act in isolation, and they can receive important decision cues from their social environment. Drawing on this social type of information, "Imitate the successful" describes a strategy of copying other, successful decision makers. In your quest for a suitable hotel, for example, you might ask experienced travelers for advice or choose the hotel with the highest online ratings from previous customers.

Despite the crude simplicity of many rules of thumb, they have been shown to yield surprisingly satisfactory results, often trumping the outcomes of much more sophisticated choice strategies. However, while using rules of thumb is a great way of minimizing cognitive effort, it also leaves you open to biases and subtle influences, which might sway your choices in unwanted directions. Recognition of a brand, for example, is frequently manipulated through strategic advertising campaigns. Similarly, customer ratings can easily be fixed to present a misleading result. Instead of blindly relying on those simple rules of thumb, we need to consciously recognize their potential downfalls and change decision rules if necessary. Let's make efficient choices, not mindless ones!

# data[].attributes.attachment_link.title
4 Rules of Thumb to Make Faster Decisions

# data[].attributes.attachment_link.description
Have you ever wasted precious energy on making minor decisions? If you're anything like me, you'll find long periods of debate tiring, frustrating and plain unnecessary. I simply don't have the time to agonize over every single decision life throws at me-especially if they amount to 35,000 decisions each day!

# data[].attributes.body
Veel keuze = geen beslissing
ASOS paralysis
Menukaarten
De kracht van een fixed menu

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Imagine the following scenario: All your friends have long been involved in relationships, and you are tired of being the third wheel at every social gathering. After a few failed matchmaking attempts, you decide to try a dating website. Soon you discover a new and exciting world that had previously been unknown to you. Suddenly you have many suitors and your dating possibilities become endless! This experience makes you feel truly attractive and desired and, without even noticing, you become addicted. But make no mistake, you are not addicted to love or dating; you are addicted to the idea of having many possibilities available to you.

The above scenario exemplifies a basic human trait: people love to have many options, even if they only exist in theory. When asked, who wouldn't prefer to choose from a list of five different items over a list of only two? Intuitively, people feel that the more options they have, the greater their chances are of finding the choice that will perfectly satisfy their needs. But this intuitive assumption turns out to be an illusion - the more options we have, the less likely we are to make a decision at all.
To Buy... or Not to Buy
The availability of seemingly unlimited possibilities is of course not exclusive to dating sites. We live in a world of abundance, where we can find and purchase virtually anything that we want. But this wealth of choices can become an overwhelming experience.

Observations of visitor behavior on multiple eCommerce websites has shown that, when customers are given a large number of options to choose from, they have a much harder time making a decision than those who use the sites' filtering tools to limit the number of possible choices. Visitors that try to scan through all of the different products available inevitably become frustrated and leave the website altogether. This is because having too many options causes a sort of paralysis in the decision-making process, which leads to avoidance behavior - i.e. choosing to do nothing at all. In the instances when a choice is made under these conditions, it is usually accompanied by frustration.

Professor Sheena Iyengar discusses this phenomenon in her book "The Art of Choosing." A grocery store presented customers with two different sampling stations: one with 24 flavors of jam and the other with only six options. The results of the study revealed that the availability of six options resulted in 30% of consumers purchasing at least one jar of jam, while the sampling station with 24 flavors had a conversion rate of only 3%. While the larger selection attracted more onlookers, the smaller selection actually generated more sales.
Why does this happen?
When we are presented with many options, we usually fear making the wrong decision. This can be translated into simple math - when there are only two options, we have a 50% chance of choosing the right one. But when there are five options, our chances suddenly decrease to 20%. Matters become even more complicated when there are twenty options or more. Human cognitive ability cannot efficiently compare more than five options, so most of us will start looking at the first few options and then stop.

Awareness that there may be a better option triggers the urge to find it. However, due to time constraints and human cognitive limitations, we are unable to engage in the elaborate thought process required to compare and contrast all of the available alternatives.

The 'ever-changing reference point' is another factor that plays a role in the selection process. Whenever a new alternative is made available, the reference point is changed, thus creating a new perspective for the customer. Imagine you are looking to buy an iPad on eBay. Before viewing the different items on this category, you limited your search results to include only devises that cost $100 - $150. After viewing the first four devises which met your basic expectation, you suddenly see the same devise as the first four but with expended memory. Suddenly, your standard level changes. "Oh," you think, "I can get an iPad with expanded memory for this budget, why should I settle for less?" Your comparison criteria have changed. From that point on, you will compare all other devises to the one with the expended memory. Your reference point changed, effectively making your choice a one-way street. Once you take it, you cannot go back to your original reference point and settle for less.

Visitor behavior on a recipe website tells the same story; the presence of too many options interferes with our ability to make a decision. When selecting a recipe from the "Cakes" product page, visitors were observed to have a very difficult time reaching a decision -- until the options were artificially limited, at which point the percentage of clicks increased significantly. It's worth noting that the observed mouse move level was high for both versions of the page, meaning that the items were considered carefully, but the large selection harmed the decision making process. This behavior demonstrates that even when fulfilling one of our most basic and primal needs, an excess of options can prevent our cognitive systems from processing the information efficiently. The system becomes overwhelmed and the decision-making process is disrupted.

The heatmap was taken from Bishuli - Cooking Blog

How can businesses benefit?

Businesses must intelligently limit the number of options that are presented to customers. This doesn't mean dramatically cutting the number of options available, but rather presenting them wisely, as an in-store sales representative would do when assisting a customer. There are several efficient methods for easing the selection process and giving the customer the direction he needs.

One good way to avoid cognitive overload is to ensure that no row contains more than five items, and to format the page such that each product is enlarged when the customer places his mouse over it. This will separate the items in each row from the rest of the items on the page, as well as making each product stand out as a separate unit. Our brains then register the decision making process as a manageable task, and assign the required cognitive resources.

Another efficient method is filtering, which allows the customer to drill down to the most relevant options. This is similar to an in-store customer service representative telling you, "Let me know what color and size you need, and I will bring it to you." Companies can also structure the choice to make it easier for visitors to search for a good alternative; for example, they might arrange the information on a store page to align options by brand, purpose or mood (romantic, sexy or fun).

Providing a 'default' or 'suggested' option is another proven method of helping customers stay focused. It tells the customer, "This item fulfills all of your basic needs and it is sold for a reasonable price. Most of our customers choose this one."

Social comparison can also be used as a facilitator, as in "Most visitors who share your profile choose this option" or "Customers who viewed this item also looked at these other options." These sentences are socially oriented, helping the customer to feel like part of a group and thus fulfilling our basic need of wanting to 'belong.' This relates to another strategy often used by brick-and-mortar sales reps: using statements like "Business women usually pick this bag" so potential customers will unconsciously associate a product with a group they would like to be a part of.

Most people welcome help when making a purchasing decision, as long as it is not pushy. Digital media is the perfect platform to address these needs, because it allows businesses to provide their customers with appropriate guidance and direction while taking into account their cognitive limitations.

# data[].attributes.attachment_link.description
People love to have many options, even if they only exist in theory. When asked, who wouldn't prefer to choose from five different items rather than two? Intuitively, people feel that the more options they have, the greater their chances are of finding the choice that will perfectly satisfy their needs.

# data[].attributes.body
Decision Fatigue
Analysis Paralysis

Grote vs kleine beslissingen
Risicoaversie/verliesaversie (huismantra: verlies = winst)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
A NEW YORK TIMES BESTSELLER. ONE OF THE NEW YORK TIMES'S 10 BEST BOOKS OF 2020.

Named one of the Best Books of 2020 by The Washington Post, The Atlantic, NPR, the Los Angeles Times, ELLE, Esquire, Parade, Teen Vogue, The Boston Globe, Forbes, The Times (UK), Fortune, Chicago Tribune, Glamour, The A.V. Club, Vox, Jezebel, Town & Country, OneZero, Apartment Therapy, Good Housekeeping, PopMatters, Electric Literature, Self, The Week (UK) and BookPage. One of Amazon's Best 100 Books of 2020. A New York Times Book Review Editors' Choice and a January 2020 IndieNext Pick.

"A definitive document of a world in transition: I won't be alone in returning to it for clarity and consolation for many years to come." --Jia Tolentino, author of Trick Mirror: Reflections on Self-Delusion

The prescient, page-turning account of a journey in Silicon Valley: a defining memoir of our digital age

In her mid-twenties, at the height of tech industry idealism, Anna Wiener―stuck, broke, and looking for meaning in her work, like any good millennial--left a job in book publishing for the promise of the new digital economy. She moved from New York to San Francisco, where she landed at a big-data startup in the heart of the Silicon Valley bubble: a world of surreal extravagance, dubious success, and fresh-faced entrepreneurs hell-bent on domination, glory, and, of course, progress.

Anna arrived amidst a massive cultural shift, as the tech industry rapidly transformed into a locus of wealth and power rivaling Wall Street. But amid the company ski vacations and in-office speakeasies, boyish camaraderie and ride-or-die corporate fealty, a new Silicon Valley began to emerge: one in far over its head, one that enriched itself at the expense of the idyllic future it claimed to be building.

Part coming-of-age-story, part portrait of an already-bygone era, Anna Wiener's memoir is a rare first-person glimpse into high-flying, reckless startup culture at a time of unchecked ambition, unregulated surveillance, wild fortune, and accelerating political power. With wit, candor, and heart, Anna deftly charts the tech industry's shift from self-appointed world savior to democracy-endangering liability, alongside a personal narrative of aspiration, ambivalence, and disillusionment.

Unsparing and incisive, Uncanny Valley is a cautionary tale, and a revelatory interrogation of a world reckoning with consequences its unwitting designers are only beginning to understand.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
high technology industries;california;santa clara valley (santa clara county)

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
biography & autobiography / science & technology

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
business & economics / industries / computers & information technology

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
biography & autobiography/science & technology

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
business & economics/industries - computers & information technology

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
high technology industries - california - santa clara valley (santa clara county)

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
high technology industries;california;santa clara valley (santa clara county)

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
industries - computers & information technology

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
industries / computers & information technology

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
startup culture; silicon valley; tech culture; tech industry; computers and technology; digital culture; cultural studies; tech bubble; social media; toxic masculinity; coming of age stories; essays; essay collections; women memoir; tech memoir; personal narrative; autobiographical writing; women autobiographies; surveillance; debut authors; women authors; cultural critique; journalism; amazon best books of the year; best books of 2020; new york times best books of the year; best nonfiction 2020; new york times 10 best books of the year; chicago tribune best books of the year; vogue magazine best books of the year; los angeles times best books of the year; esquire magazine best books of the year

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
biography & autobiography / science & technology

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
business & economics / industries / computers & information technology

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
biography & autobiography/science & technology

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
business & economics/industries - computers & information technology

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
industries / computers & information technology

# data[].attributes.attachment_link.description
Uncanny Valley: A Memoir [Wiener, Anna] on Amazon.com. *FREE* shipping on qualifying offers. Uncanny Valley: A Memoir

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Until October, the most Mike Winkelmann - the digital artist known as Beeple - had ever sold a print for was $100.

Today, an NFT of his work sold for $69 million at Christie's. The sale positions him "among the top three most valuable living artists," according to the auction house.

The record-smashing NFT sale comes after months of increasingly valuable auctions. In October, Winkelmann sold his first series of NFTs, with a pair going for $66,666.66 each. In December, he sold a series of works for $3.5 million total. And last month, one of the NFTs that originally sold for $66,666.66 was resold for $6.6 million.

"I do view this as the next chapter of art history."

NFTs, or non-fungible tokens, are unique files that live on a blockchain and are able to verify ownership of a work of digital art. Buyers typically get limited rights to display the digital artwork they represent, but in many ways, they're just buying bragging rights and an asset they may be able to resell later. The technology has absolutely exploded over the past few weeks - and Winkelmann, more than anyone else, has been at the forefront of its rapid rise.

"He showed us this collage, and that was my eureka moment when I knew this was going to be extremely important," Noah Davis, a specialist in post-war and contemporary art at Christie's, told The Verge. "It was just so monumental and so indicative of what NFTs can do."

A few factors explain why Beeple's work has become so valuable. For one, he's developed a large fan base, with around 2.5 million followers across social channels. And he's famously prolific: as part of a project called "Everydays," Winkelmann creates and publishes a new digital artwork every day. The project is now in its 14th year.

At the same time, NFTs have blown up over the past month and - for the moment, at least - are being seen by many as the way digital art will be acquired and traded going forward. For collectors who believe that's true, the escalating prices are nothing compared to what NFTs will be worth down the road, when the rest of the world has caught onto their value.

Christie's is also a legitimizing force for both Winkelmann's art and NFTs as a technology. The 255-year-old auction house has sold some of the most famous paintings in history, from the only known portrait of Shakespeare created during his lifetime to the last-discovered painting by Leonardo da Vinci.

What's an NFT?

NFTs allow you to buy and sell ownership of unique digital items and keep track of who owns them using the blockchain. NFT stands for "non-fungible token," and it can technically contain anything digital, including drawings, animated GIFs, songs, or items in video games. An NFT can either be one of a kind, like a real-life painting, or one copy of many, like trading cards, but the blockchain keeps track of who has ownership of the file.

NFTs have been making headlines lately, some selling for millions of dollars, with high-profile memes like Nyan Cat and the "deal with it" sunglasses being put up for auction. There's also a lot of discussion about the massive electricity use and environmental impacts of NFTs.If you (understandably) still have questions, you can read through our NFT FAQ.

Combine that with Winkelmann already being at the forefront of NFT sales, and today's auction was destined to set records.

"I do view this as the next chapter of art history," Winkelmann said. "Now there is a way to collect digital art."

The piece that was sold, Everydays: The First 5000 Days, is a collage of Winkelmann's work starting at the beginning of the project, when he was posting somewhat crude sketches. It runs through years of evolving digital shapes and sceneries up through the beginning of this year, when he was posting extremely crude political illustrations.

The auction's winner doesn't get much: a digital file, mostly, plus some vague rights to present the image. But Winkelmann expects to work with the buyer to find various ways to display the piece physically, whether that's on a TV in their house or projected onto "the side of a fucking building" at Art Basel.

There's already been pushback against the rise of NFTs. Plenty of works of questionable artistic value are being sold at hype-driven auctions. Artists' works have allegedly been stolen and auctioned off as authentic. And many artists are concerned about the climate impact of art sales that rely on blockchain technology, which is notoriously inefficient by design. (Winkelmann said he plans to buy carbon offset for all his NFTs going forward so that their impact is a net positive.)

Those who are early to the space think the tech is here to stay. Pablo Rodriguez-Fraile, the collector who bought a Beeple for $66,666 and resold it for 100 times that just four months later, started collecting digital art a year ago and co-founded the Museum of Crypto Art in part to display his growing collection. He sees Winkelmann's rising sale prices as a way of proving to the public that the technology matters.

"I really thought it was the right catalyst."

"The reason I did that sale was in no way shape or form for the money," Rodriguez-Fraile said. "I really thought it was the right catalyst to signal the validation of what's happening in the industry."

At Christie's, Davis plans to work with more digital artists to auction NFTs. With a growing crop of smaller marketplaces and countless number of NFTs being created daily, he sees Christie's role as helping to promote the space in an "extremely thoughtful" way.

"We have more responsibility than we've ever had in any collecting category as arbiters of the items that we're selling," Davis said.

The plan isn't to pull more traditional artists into the digital world (a Jeff Koons NFT isn't next on the list, Davis joked), but to work with established digital artists to explore their "alternative art history."

Rodriguez-Fraile believes that the next wave of artists and collectors will come to see NFTs as simply the way art is bought and sold.

"I'm confident it's not a hype thing," he said. "It's the catalyst for a generation."

# data[].attributes.attachment_link.description
Mike Winkelmann, aka the digital artist Beeple, smashed records with a Christie's auction of an NFT collage of the first 5,000 entries in his "Everydays" series.

# data[].attributes.body
Vulnerability Porn

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
My Instagram feed is changing. No longer a utopia of photoshopped influencers and well-lit, aesthetic selfies, it seems the social network is undergoing an intervention. An activism renaissance is alive and well, with political discourse being shared alongside discussions of privilege and call out culture.

At the same time, the overwhelming pressure to share your best filtered, YOLO moments on social media is starting to wane, while displaying your latest unflattering angles, or a long treatise about the most traumatic moment in your life, is gaining steam.

This latest trend is called 'vulnerability porn', and it could be doing more harm than good.

Why do we connect with people best during their worst moments?

Also referred to as performative vulnerability, or "sadfishing", these new behaviours seek the same social media validation, but in much more exposing ways.

While performative vulnerability and sadfishing imply that the poster's problems are exaggerated for sympathy or attention, vulnerability porn is a term used to describe the viewer's fascination with reading such content.Sharing personal traumas via essay-length captions, and unflattering photos attached to vague hashtag activism, are the hallmarks of vulnerability porn.

The problem is, we've all overshared at one time or another - so how do we know when it becomes harmful?

According to Jennifer Musselman, an organisational psychotherapist who recently chatted to I-D about the trend, "vulnerability porn on social media is linked to vulnerability addiction, in which one engages in the state of being exposed emotionally or psychologically for the reward validation or attention from others."

"The engagement from that was so incredible that that was what inspired me to keep going."

There has always been a strong link between social media and attention seeking - it's widely expressed as the reason we hate it most. But during a global pandemic, it's also social media that we turn to for connection as we become increasingly isolated from others, physically quarantined in our homes.

Meanwhile, influencers are being increasingly locked out of their standard modes of 'influence' due to COVID-19 restrictions - free travel, exclusive parties, and glittering runways. Instead, they're turning to more personal ways to connect to their audience.

And their followers have been loving it.

Aussie influencer Lisa Desanctis has found that her most awkward moments are a source of excellent engagement. After many years of sharing the best of herself via warmly filtered, friendly images featuring product placement and perfect skin, Desanctis discovered that a new, more impromptu Instagram Stories function allowed her to share a different side. It turns out that a raw, honest look into her real life was the key to a deeper connection that she had been missing from her followers.

"[The introduction of] Stories really helped break down a lot of those walls," she says, "not just for me, but for a lot of people - because they weren't filtered, they were real, they didn't have to be perfect because you knew that they were going to disappear [...] the engagement from that was so incredible that that was what inspired me to keep going."

The response encouraged her to start sharing images of her 'real' body - including all the angles no one usually wants to post to social media, let alone to 280,000 strangers.

"The first couple of times I did those kinds of posts it was terrifying - because you are worried about what people are going to say. But it's from the incredible reaction that I got when I did that, that it then gave me confidence to do it more, and show even worse angles and more vulnerability."

Her discovery wasn't unique. Influencers worldwide have been increasingly sharing personal stories encompassing everything from deeper reflections on their own sexual assault trauma or body dysmorphia, to lighter reflections on body image, mental health, and embarrassing moments.

It's unsurprising that it's become a boon for influencers seeking followers and likes in an increasingly difficult social media environment; one that is restricted by a mysterious algorithm and plagued by pushes towards advertising spend.

However, consumers are benefiting from this new social media trend too - in particular some of the most vulnerable people online, young people.

"It then gave me confidence to do it more, and show even worse angles and more vulnerability."

Dr Hayley Watson, a Clinical Psychologist and the CEO of youth mental health organisation Open Parachute, has been investigating the intersection between youth culture and social media while developing the organisation's mental health programs. She believes the appeal of this trend isn't in the oversharing, but rather, the suggestion of authenticity.

"What really grabs people, what really makes people want to listen, is when someone is being authentic," she explains. "What makes someone cool and approachable is someone being real. [...] You want to move towards that because it feels attainable. It feels like it resonates with you."

That sense of realism and attainment has been sorely lacking within the shiny halls of Instagram. As we're increasingly drawn away from feeds filled with the lavish lives of young people flaunting their wealth and connections, their images are being replaced with depictions of something altogether more tangible; tummy rolls, mental health discussions, bad days in the office.

But what happens when you share something you regret? And what happens when you can't take it back?

Why sharing trauma is a murky business

While sharing a rogue tummy roll sits on the lighter end of performative vulnerability, there are much deeper moments being shared online outside the 'safe space' of a therapist's office, or your best friend's couch. And that's where things get a little murky.

Social media outlets like Instagram have become a popular place for sharing triggering personal experiences, particularly when it comes to allegations of sexual misconduct, sexual assault, and even rape. Often the poster divulges stories of intensely personal and traumatic experiences, while also publicly naming and shaming their perpetrators.

While the benefits of social media as a platform for such allegations can be obvious to the poster - often silenced by their own industry, this is the one place where no one can ignore or downplay their experiences - they are heavily outweighed by the hidden disadvantages.

"What makes someone cool and approachable is someone being real. [...] You want to move towards that because it feels attainable. It feels like it resonates with you."

Last year I wrote an article about the rise of anonymous call out culture on Instagram, after numerous allegations of employee mistreatment at beauty giant Mecca emerged via self-appointed beauty industry watchdog, Estee Laundry.

Like their fashion counterpart, Diet Prada, the Instagram account shares anonymous tip-offs that appear to have questionable (and often zero) factual verification before publication to their 180,000 followers. This isn't to say that these published allegations are fake, but rather, they skip the rigorous fact verification, and legal and ethical checks, required of a traditional media outlet.

Often such checks are as much for the victim as they are for the media outlet, or accused - they serve as a moment of pause to allow the victim to consider the legal implications of their accusation.

Last year, Diet Prada shared a series of damning screenshots from various models regarding two prominent fashion photographers. One was accused of seeking nude photos and nude photoshoots in exchange for free photos. This lead to allegations of a second who was accused of sexual assault.

Social media has long been a place of opportunity for predatory behaviour, and it's important these allegations come to light - particularly when it references two men who, by virtue of this behaviour, have achieved prominence and wealth within a powerful industry.

But that power is also a concern when it comes to the victims - without rigorous verification, advice and legal support, these women may be exposing themselves to costly litigation, damaging trolling, and perhaps even more concerningly, a lack of mental health support to deal with their associated trauma.

It's really not as easy as sharing a predatory screenshot, or disturbing story in an Instagram caption, to heal all those wounds.

As a journalist, I know a little about sharing personal trauma in exchange for column inches. Often you're called on to lay your most intimate moments bare for the brief rush of a clickable headline. Sometimes you feel elated - there's something about sending it out into the great abyss and not having to deal with the inevitable line of questioning that comes afterward. It's a metaphorical scream into the void.

And other times you secretly wish you had kept your personal stories private.

For every influencer sharing a liberating #MeToo moment, there's also an influencer who regretted their journey into the oversharing realm. Last year, influencer Lee Tilghman explained to her 300,000-strong community that the emotional toll of oversharing had exhausted her, and pushed her into taking a break from the daily grind of emoting online.

"Before my hiatus," she said in a caption on her post, "I was closed off to the real world with very little social interactions with real people. By the end of the day I was so exhausted sharing and exerting so much of myself online, I didn't have any time for my real life. I'm glad I'm not there anymore.

"In many ways I mistook sharing online for a true intimate relationship. [...] Without face to face time, we become sick. In this new age of social media and instant sharing, connection, and response, there is gold in the pause, and sharing carefully and with intention."

View this post on Instagram

Here's a photo from my misty morning hike-and some thoughts regarding boundary setting on social media. It's become so commonplace to share our lives online- one could even say we are in the age of "vulnerability porn". Sharing can be cathartic and make me feel extremely connected and seen to my online community. But with such a new tool like social media, we don't know the longterm implications of oversharing on social media yet. Before my hiatus, I was closed off to the real world with very little social interactions with real people. By the end of the day I was so exhausted sharing and exerting so much of myself online, I didn't have any time for my real life. I'm glad I'm not there anymore. In many ways I mistook sharing online for a true intimate relationship. It can be great to share our lives on here, but I encourage everyone to check in with their IRL friends + communities, call a friend, see how they're doing. Social media is no substitute for human connection. Without face to face time, we become sick. In this new age of social media and instant sharing, connection, and response, there is gold in the pause, and sharing carefully and with intention. I myself have learned a lot over the last 10+ years blogging. I have overshared, withheld, but I've never regretted any of it. It's led me to where I am now. Grateful for this space and to be walking this journey with you all. XO Lee
A post shared by Lee Tilghman (@leefromamerica) on

As we share our most intimate moments with strangers, we also put our own need for genuine connection at arms distance. Often the responses we receive are empty and unhelpful; a heart emoji, a 'hang in there' devoid of the cute kitty poster. This shallow interaction can actually act as an amplifier of the poster's feelings of isolation, rather than the sense of connection the person is desperately seeking.

We are being told that through such posts, we are normalising mental health - but does laying bare someone's personal moments for the world to judge justify that normalising process?

I have learned a few times that once things are on the internet you can't take them back. I'm not sure if I'll regret past personal articles I've written. For now I don't, and I appreciate the opportunity to share my experiences in the hopes of helping others.

In the end, whether that regret descends upon you like a bad hangover comes down to the reasons behind your choice to share. And when influencers are involved, the question of intention is key.

The problematic ethics of paying for performative posts

One of the most concerning aspects of this latest trend is the disturbing reality that some influencers are using performative vulnerability purely to drive engagement. And where there are likes, there are dollars.

Despite endless claims from publicists and marketers alike that influencer marketing is dead, reports show that influencer marketing spend is increasing. According to a Business Insider report on influencer marketing, "the influencer marketing industry is on track to be worth up to $15 billion by 2022, up from as much as $8 billion in 2019."

As Instagram stars jump on the vulnerability bandwagon, their followers are swept up in their performative and seemingly relatable journey, and are even more likely to buy into any products associated with such posts.

"I think vulnerability has such power to it - in the sense of that connection," says Watson. "I think the reason we are drawn to vulnerability is because we're not vulnerable. That's not a part of our culture. So I think that's why it fascinates us - because we know on some level that it's more real than what we portray [ourselves]."

The ethics behind using something that touches on mental health to sell products is problematic - but it is also powerful. There is the potential for deep emotional manipulation at play, particularly when you consider how potent and personal these posts can become. Add that to the questionable level of disclosure on paid influencer posts, and navigating when you're being sold to; it gets even more difficult for followers to discern.

"I think that's why [vulnerability] fascinates us - because we know on some level that it's more real than what we portray [ourselves]."

If influencers are using 'performative vulnerability' in order to game the engagement on social media, how does this diminish the very real challenges of mental health? Influencers, and the brands tapping them for campaigns, have to be particularly careful not to allow conversations around a genuine health issue deteriorate into a fleeting trend.

"On the one hand our intention really does matter," Watson explains. "Ultimately the world we live in, people are driven by likes. And so we can't pretend we exist in another world. But at the same time, if that's the only motivation, then it won't last long."

Desanctis agrees. "There are obviously influencers and people on social media that aren't there for the right reasons, and the genuine reasons," she says. "But I think it's pretty easy to be able to tell the pretenders. [...] The less you're trying to achieve something because of a number - the more companies [seeking to advertise with these influencers] can minimise that - the better."

It's hard to deny that there are positives to the increase in vulnerability we are seeing on our feeds. After all, influencers encourage us to do more than just buy things - they can also influence our behaviour. For every person that reacts to a deeply personal post with a cynical eye roll, there's another who connects with the journey, and feels part of something bigger. In some ways, the intention doesn't really matter. Who are we to judge what is "real" and what is not?

Sadfishing in particular can allow a poster to exploit internet anonymity in order to express thoughts that they may not have the ability or courage to express in real life. The issue here is that we must be careful not to conflate these forms of expression with real recovery or treatment. Without professional help on the other end, oversharing could prove even more damaging to someone's mental state.

As the oft-quoted novelist Brené Brown says in Daring Greatly, "using vulnerability is not the same thing as being vulnerable; it's the opposite - it's armour."

So is performative vulnerability doing more harm than good?

The wave of vulnerability porn we are seeing should give us pause. Why are we more comfortable sharing our vulnerable moments with strangers, publicly, than we are with family and friends?

Some of the questions we need to ask ourselves centre around self-identity, our addiction to attention-seeking behaviours online, and a need for ongoing validation driven by little heart buttons.

We need to stop linking the idea of authenticity to these kinds of performative 'realness' posts, because there's nothing less authentic than doing something for the likes. Even if we don't want to publicly admit the brief flutter we get from a flurry of notifications rolling in.

"Everything we do, we want to always do things from a place of good intention," says Watson, "but can we really guarantee that we always do? There's always the part of us that wants the validation - whether that's online or in person.

"There's always the part of us that wants the validation - whether that's online or in person."

"So many things that we do have that other element to them, which is our narcissism or ego or whatever. But that's not necessarily bad, that's our human-ness. If we can keep striving to be more authentic, to be more ourselves, to dig deeper - that's the main thing."

Can we dig any deeper than reliving a traumatic life experience in public? Outing a co-worker for inappropriate behaviour in an online arena? Or is it possible that there's something beyond the sadfishing, a realisation that experiencing other people's problems - even from a distance - can somehow help you heal your own?

"With any cultural shift, there's always going to be a teething period," says Watson. "Because we've been so unable to share our vulnerabilities, if we fall too far the other way for a little while, that's probably natural. I guess anything can be used as a manipulation - and anything can be used for a greater purpose."

Desanctis is hopeful that it's the latter - and that the trend is here to stay. "[Previously] it was about trying to show everyone what I'm wearing, or sell a jumper, or whatever it may be. Knowing now that I can also tap into this audience to help someone look in the mirror and feel better about what they see - that's an incredible feeling.

"I feel very lucky."

# data[].attributes.attachment_link.title
Vulnerability Porn: The Latest Trend Sweeping Social Media

# data[].attributes.attachment_link.description
My Instagram feed is changing. No longer a utopia of photoshopped influencers and well-lit, aesthetic selfies, it seems the social network is undergoing an intervention. An activism renaissance is alive and well, with political discourse being shared alongside discussions of privilege and call out culture.

# data[].attributes.body
Banksy art burned, destroyed and sold as token in 'money-making stunt' - BBC News

# data[].attributes.attachment_link.title
Banksy art burned, destroyed and sold as token in ‘money-making stunt’

# data[].attributes.attachment_link.description
The original print was set alight in a livestreamed video.

# data[].attributes.body
What are NFTs and why are some worth millions? - BBC News

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mr Trump said the NFTs "would make a good Christmas gift"

Former US President Donald Trump has launched a collection of digital trading cards depicting him in various guises including a superhero, astronaut and Nascar driver.

The cards are being offered as a "non-fungible token" (NFT), a way of owning the original digital image.

Where Bitcoin was hailed as the digital answer to currency, NFTs are now being touted as the digital answer to collectables, but plenty of sceptics fear they're a bubble waiting to burst.

What is a non-fungible token?

In economics, a fungible asset is something with units that can be readily interchanged - like money.

With money, you can swap a £10 note for two £5 notes and it will have the same value.

However, if something is non-fungible, this is impossible - it means it has unique properties so it can't be interchanged with something else.

It could be a house, or a painting such as the Mona Lisa, which is one of a kind. You can take a photo of the painting or buy a print but there will only ever be one original painting.

NFTs are "one-of-a-kind" assets in the digital world that can be bought and sold like any other piece of property, but which have no tangible form of their own.

The digital tokens can be thought of as certificates of ownership for virtual or physical assets.

How do NFTs work?

Traditional works of art such as paintings are valuable precisely because they are one of a kind.

But digital files can be easily and endlessly duplicated.

With NFTs, artwork can be "tokenised" to create a digital certificate of ownership that can be bought and sold.

Will digital-only trading cards replace physical ones?

As with crypto-currency, a record of who owns what is stored on a shared ledger known as the blockchain.

The records cannot be forged because the ledger is maintained by thousands of computers around the world.

NFTs can also contain smart contracts that may give the artist, for example, a cut of any future sale of the token.

How much are NFTs worth?

In theory, anybody can tokenise their work to sell as an NFT but interest has been fuelled by headlines of multi-million-dollar sales.

An animated Gif of Nyan Cat - a 2011 meme of a flying pop-tart cat - sold for more than $500,000 (£365,000).

A few weeks later, musician Grimes sold some of her digital art for more than $6m.

It is not just art that is tokenised and sold. Twitter's founder Jack Dorsey has promoted an NFT of the first-ever tweet, with bids hitting $2.5m.

A close-up of one of the images that make up the collage which Beeple sold

Christie's sale of an NFT by digital artist Beeple for $69m (£50m) set a new record for digital art.

French firm Sorare, which sells football trading cards in the form of NFTs, has raised $680m (£498m).

But as with crypto-currencies, there are concerns about the environmental impact of maintaining the blockchain.

What's stopping people copying the digital art?

Nothing. Millions of people have seen Beeple's art that sold for $69m and the image has been copied and shared countless times.

In many cases, the artist even retains the copyright ownership of their work, so they can continue to produce and sell copies.

But the buyer of the NFT owns a "token" that proves they own the "original" work.

Some people compare it to buying an autographed print.

Is this a bubble?

A day before his record-breaking auction, Beeple - whose real name is Mike Winkelmann - told the BBC: "I actually do think there will be a bubble, to be quite honest.

"And I think we could be in that bubble right now."

Many are even more sceptical.

David Gerard, author of Attack of the 50-foot Blockchain, said he saw NFTs as buying "official collectables", similar to trading cards.

"There are some artists absolutely making bank on this stuff... it's just that you probably won't," he warned.

The people actually selling the NFTs are "crypto-grifters", he said.

"The same guys who've always been at it, trying to come up with a new form of worthless magic bean that they can sell for money."

Former Christie's auctioneer Charles Allsopp said the concept of buying NFTs made "no sense".

"The idea of buying something which isn't there is just strange," he told the BBC.

"I think people who invest in it are slight mugs, but I hope they don't lose their money."

# data[].attributes.attachment_link.title
What are NFTs and why are some worth millions?

# data[].attributes.attachment_link.description
Artwork is being "tokenised" and sold online for millions - but will the bubble burst?

# data[].attributes.attachment_link.description
This American Life gets a return visit from Evan Harris, the woman who used to believe that quitting was the one thing at the heart of all human existence.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Related

If you enjoyed this episode, you may like these

Staff Recommendations

The surprisingly entertaining story of how the U.S. got itself into a housing crisis.

David Sedaris takes Ira on a tour of his favorite spots in Paris.

Evan Harris was entrenched in her life, stalled and going nowhere both personally and professionally. A silly conversation with a co-worker about the letter "Q" led her to start a magazine called Quitter Quarterly. That one conversation changed her life completely. (22 minutes)

The surprisingly entertaining story of how the U.S. got itself into a housing crisis.

David Sedaris takes Ira on a tour of his favorite spots in Paris.

# data[].attributes.attachment_link.description
If you enjoyed this episode, you may like these The surprisingly entertaining story of how the U.S. got itself into a housing crisis. David Sedaris takes Ira on a tour of his favorite spots in Paris. Evan Harris was entrenched in her life, stalled and going nowhere both personally and professionally.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het concept van de FuckUp Nights komt uit Mexico en is inmiddels een wereldwijde movement te noemen. Groepen mensen komen samen, delen hun missers en halen zo faalangst onderuit. Zonder risico's immers geen succes, en als iedereen open is over carrièreblunders valt de schaamte om het falen weg.

Gniffelen
Ewa Scheifes en Dymphie Braun, die met bevriende creatievelingen al vijf Amsterdamse FuckUp Nights organiseerden: "In Silicon Valley geldt: hoe vaker je op je bek gaat, hoe beter. Dan pas heb je het in je om van een start-up een succes te maken. In Nederland kennen we die houding niet. Als je failliet gaat is dat iets wat je voor je houdt, terwijl je tijdens de FuckUp Nights juist snapt: het ís niet gênant om een misser te maken. Iedereen maakt fouten en falen is oké."

Goed, je steekt dus wat op van elkaars blunders, maar wordt er ook een beetje gegniffeld? Scheifes: "Oh zeker. We hadden eens een beginnende fotograaf uitgenodigd die tijdens een dronken bui ál zijn gear verloor door een diefstal. Om zijn verhaal werd ook hard gelachen.
We nodigen eigenlijk alleen mensen uit die wat perspectief hebben. Die erover durven te praten, maar ook verhalen hebben waar je het zweet van op je rug voelt."

Failissement
Voor elke FuckUp Night worden vier professionals uitgenodigd om te vertellen over hun fuckups. Zo kwamen eerder de oprichters van supermarkt Bilder & DeClerq langs om te spreken over hun faillisement en vertelde DJ Dano over de optredens die hij door de drugs verpestte. "De verhalen verschillen, maar de sfeer blijft relaxt genoeg om een kwetsbaar verhaal te doen. Na afloop kan het publiek niet anders dan applaudiseren."

Als alle sprekers hun verhaal hebben gedaan verhuist het publiek richting bar en komen nog meer blunders naar boven, aldus Scheifes: "Dat is ook de bedoeling. De avond creëert openheid en zorgt voor minder faalangst. Het is de bedoeling dat bezoekers minder bang worden zelf iets te beginnen. Als je altijd al een bedrijf had willen starten, dóe dat dan gewoon. En als je op je bek gaat, ach, dan kom je gewoon bij ons op het podium."

FuckUp Nights #6
Donderdag 26 januari (19.30)
Sociëteit Sexyland

1

# data[].attributes.attachment_link.title
FuckUp Night: een avond waar falen gevierd wordt

# data[].attributes.attachment_link.description
Het concept van de FuckUp Nights komt uit Mexico en is inmiddels een wereldwijde movement te noemen. Groepen mensen komen samen, delen hun missers en halen zo faalangst onderuit. Zonder risico's immers geen succes, en als iedereen open is over carrièreblunders valt de schaamte om het falen weg.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Drie jaar geleden viel er een bom op mijn hoofd. Ik stond voor dag en dauw op de drempel van een tijdschriftenwinkel, bladerend door een krant, rokend van de stress. Een aantal dagen eerder ging mijn derde voorstelling in première en het onvermijdelijke gevolg was nu daar: mijn eerste vernietigende De bom versplinterde mijn botten, smeerde mijn ingewanden over de stoeptegels uit en maakte moes van mijn tere kunstenaarshart.

Toegegeven, mijn reactie op de recensie was even vergezocht als het concept van de voorstelling: Jean-Paul Sartre noem het een beginnersfout. En ongetwijfeld had de vermaarde recensent gelijk en bestond mijn voorstelling gewoon uit 'drie monologen, die onhandig door elkaar waren gesneden.' Waarbij ik volgens hem als actrice 'het meest overtuigend' was, omdat ik ook echt in dit 'bizarre rollenspel' leek te 'geloven.' Toch bleef ik maar kijken naar die twee schamele sterren boven het artikel.

Bij wijze van doekje voor het bloeden voegde de komische criticus eraan toe dat je wél kon zien dat ik mijn kuiten flink getraind had tijdens de repetitieperiode. Dus rende ik naar huis, gooide mezelf achterover op mijn bed, stak mijn hoofd tussen mijn benen, greep mijn iPhone en nam een onderstebovenselfie met op de voorgrond mijn welgevormde kuiten en op de achtergrond mijn grijnzende hoofd met pal daaronder mijn Hema-onderbroek.

Ik gooide de selfie met een foto van de recensie op Facebook, tikte er een grappig bedoeld commentaar bij en drukte op 'send.' Veertig likes later draaide ik me op mijn buik, zuchtte als een tienermeisje en ging verder met mijn leven.

Waarom incasseren we ons falen niet meer?

Drie jaar later zit ik tot over mijn oren in het leven en werk van en vraag ik me af: Wat als ik alle implicaties van die kritiek tot op de bodem had uitgezocht? Als ik mijn poging als een Groots Falen had bestempeld en me was gaan buigen over wat er dan precies mis was met mij als kunstenaar, als vrouw, als mens?

Er is een anekdote over het moment dat Susan Sontag bezoek kreeg van haar beste vriend Don Levine op de dag dat haar essay On Photography Lees hier meer over On Photography. uitkwam. Levine trof haar aan op bed, wilde haar feliciteren met de publicatie, maar Sontag jammerde enkel dat ze nog steeds niet zo goed was als

Als je beste vriendin zich nu zo zou gedragen, zou je dan niet zeggen dat ze zich niet moet aanstellen? Dat ze niet tot de Groten der Aarde gerekend moet wíllen worden en gewoon blij moet zijn met wat ze heeft? Misschien haal je de flexibilisering, digitalisering en burn-outisering van de samenleving er zelfs wel bij - zeg je dat ze helemaal geen tijd heeft om zich zo druk te maken!

Toch vraag ik me af waarom dat zo is. Waarom we dat zo doen tegenwoordig. Waarom het als frontaal falen voelt om je nederlagen zo vol te incasseren. Ja, waarom moeten we überhaupt sterk zijn, zelfvertrouwen hebben en ons niet van ons stuk laten brengen door kritiek? Gaan we dan niet voorbij aan iets wezenlijks?

Hoe Susan Sontag faalde...

Terug naar Susan Sontag. Die knappe vrouw die met zonnebril en sigaret prijkt op al die bekende zwart-witfoto's uit de jaren zestig en die dat ene essay over fotografie schreef. En ook iets over kunstkritiek. En over camp. En over ziektes. En over oorlogsretoriek. En over Sarajevo. En over stijl. Die vermaarde essayiste die zichzelf het liefst zag als fictieschrijfster, ook al oogstte ze met haar handvol romans niet het succes dat ze in dit genre beoogde. Dat mens met te veel denkkracht om ooit gelukkig van te worden.

Er is een filmpje dat dit alles pijnlijk duidelijk maakt. Sontag wordt door Chris Lydon naar aanleiding van haar net verschenen roman The Volcano Lover (1992). We zien een zuchtende, geïrriteerde vrouw die zich onbegrepen voelt, gedwongen te antwoorden op vragen die ogenschijnlijk vrij normaal zijn, maar in haar ogen volledig voorbijgaan aan alles waar zij voor staat.

Lydon: Wat is jouw hoop voor de linkse politiek?
Sontag: Ik kan daar niks op zeggen. Ik kan niet antwoorden op zo'n vraag. Ik heb geen oneliners paraat. Sorry. Die heb ik gewoon niet. [...] Ik zou drie dagen moeten nadenken voordat ik antwoord zou kunnen geven op zo'n vraag.

Het filmpje eindigt met een wanhopige Sontag die, krampachtig glimlachend, sputtert dat Lydon maar een slimmer iemand had moeten uitnodigen voor zijn programma. We zien een dijk van een denker die in een totale spraakverwarring terechtkomt, die zich op een vreemde planeet waant met rare regels, een planeet waar zij de onbegrepen, ongelukkige en miskende vrouw is.

...en hoe ze haar eigen falen regisseerde...

Sontag zwelgde er niet alleen in, ze navigeerde ook haar eigen nederlagen. Haar ego en engagement waren voortdurend in strijd met elkaar. Na een vernietigende kritiek op een roman schreef ze een over kunstkritiek dat vandaag nog altijd als bijbel voor vele kunstenaars én kunstcritici geldt.

Zo was haar onvermogen haar motivatie: ze hield van alles wat ze niet kon en ze verafschuwde alles waar ze goed in was. Want succes betekende stilstand. Overkwam het haar, dan nam ze er meteen afstand van. Of ze aanvaardde het, maar vond het gewoonweg niet genoeg. Geen Walter Benjamin.

Uiteindelijk deed Sontag niets dan observeren, rationaliseren en analyseren. Ze stond aan de zijlijn van het leven en schreef vanaf die plek met wonderlijke precisie over de 'pure ervaring.' Ze was een wandelende tegenstelling, een ademende ode aan de mislukking, het schoolvoorbeeld van de feilbare mens.

Want Sontag schreef om de Nobelprijs voor de Literatuur te winnen, maar won hem niet. Ze was de pleitbezorger van de tanende high culture, maar zelf allesbehalve een kunstenaar. Ze was filosofe, maar beslist geen Sartre. Ze was volgens de normen van toen 'ongeschikt' als moeder, als echtgenote en als minnares, trouwde op haar zeventiende met haar professor sociologie om er meteen achter te komen dat ze lesbisch was, kreeg een zoon, vertrok toen die vijf werd in haar eentje naar Parijs om daar twee jaar te gaan studeren en had vervolgens de ene na de andere turbulente affaire met de excentriekste van haar tijd.

Alles aan Sontags persoonlijke leven, haar carrière, haar denken wordt gekenmerkt door een pertinente vorm van falen. Want hoe groter je ambities, hoe hoger je kans om te mislukken.

...en van haar leven een lijstje maakte

Dat blijkt het duidelijkst uit haar dagboeken. Sontags ambities namen daar de vorm aan van lijsten, die ze met een neurotisch-encyclopedische honger naar kennis opstelde om haar onvermogens te bezweren.

Ongeveer een kwart van haar dagboeken bestaat uit opsommingen van welke boeken ze hoorde te (her)lezen, welke films ze moest bekijken, welke muziek ze moest proberen te begrijpen, hoe ze zich hoorde te gedragen in welke sociale context, wat ze wel en niet mocht eten, hoe ze een goede moeder moest zijn, een succesvolle romanschrijfster, wat engagement werkelijk inhield, wat het verschil was tussen een goed en een slecht orgasme en hoe ze dat bij een ander kon verwezenlijken. Alles aan haar was kunstmatig, artificieel. Niet in de zin van oppervlakkig, maar doelbewust, geforceerd en aangeleerd.

Op zich een hoopvolle gedachte: dat dergelijk obsessief gedrag kán leiden tot grotere inzichten. Maar gelukkig is ze er niet van geworden. Haar leven was één lange things-to-do-before-I-die-list. Nadat ze haar borstkanker had weten te overleven door zichzelf van oksel tot oksel te laten amputeren, kreeg ze baarmoederhalskanker en van de agressieve bestraling van die tweede kanker kreeg ze bloedkanker of leukemie. Tot minuten voor haar sterven was ze druk in overleg met artsen over hoe ze haar 'probleem' ging 'aanpakken' en met vrienden over hoe ze vanaf nu enkel nog over de allerbelangrijkste zaken zou nadenken en schrijven. Als een pitbull beet ze zich vast in het leven, was ze strenger voor zichzelf dan wie dan ook voor haar had kunnen zijn. Regisseerde ze haar eigen falen, wentelde zich in haar lijden als een geboren tragediènne.

Wat kunnen wij hier nu van leren?

En het is die vorm van lijden, die behoorlijk uit de mode is geraakt. Maar juist daarin zit volgens mij de verdienste van Sontag. Juist daarom worden haar essays nog steeds gelezen op de meest uiteenlopende faculteiten en juist daarom kan iedereen zo verdrinken in haar dagboeken: omdat we dat lijden stuk voor stuk intuïtief herkennen maar zelden in zo'n glamoureuze vorm uiting hebben zien vinden. Omdat we hier iemand zien die uit haar lijden en falen de kracht haalde om daarna succesvol terug te slaan. Door haar mislukking onder ogen te komen zonder haar schouders op te halen, wist Sontag vanuit daar de volgende klap uit te delen.

In een tijd waarin authenticiteit het hoogste goed is, waarin alles 'vanzelf' moet gaan, waarin we casual chic op de meest onmogelijke uren op kantoor moeten verschijnen en in de weekenden op grootmoeders wijze uiencompote moeten wecken, waarin we alle opinies moeten kennen over de Amerikaanse verkiezingen om vervolgens pseudo-cynische gifjes te kunnen delen, in zo'n tijd dus, is Sontags houding ondenkbaar.

Alles wat we vandaag doen is onder voorbehoud. Als we iets met volle overgave doen, lachen we erom als het niet gelukt is. Met dank aan de burn-out en andere welvaartsziekten is loslaten een magisch werkwoord geworden dat ons op vrijdagochtend naar kundaliniyoga drijft. In een tijd van verregaande digitalisering, waarin we op wifiloos weekend gaan om de overload aan informatie de kop in te drukken, lijkt een pleidooi voor een tomeloze hang naar (zelf)kennis bijna pervers. Het lijkt een onmogelijke opdracht om te leven als Susan Sontag, nu informatie ons tot vermoeiens toe als softdrugs in de handen wordt gedrukt.

Juist nu is het nodig om hoog in te zetten en kritiek serieus te nemen

Afgelopen week hoorde ik mezelf tijdens de repetities van mijn nieuwe voorstelling ineens praten tegen mijn fantastische hoofdrolspeelster, die iets uitprobeerde in een scène van het stuk: 'Nee blijf zitten in je stoel. Niet bewegen. Je moet alles spelen alsof je geen lucht krijgt, alsof je voortdurend op huilen staat, alsof je een schreeuw in je voelt opkomen, die - als je hem zou laten gaan - eindeloos zou duren. Laat je medespelers maar scoren. Zij zullen straks het publiek op hun hand hebben, terwijl men jou uitlacht om je bloedige ernst. Laat ze maar lachen. Jij weet wel beter.'

Toen dacht ik: dat is het. Daarom is Sontag relevant. En paradoxaal. En actueel. Omdat ze een deugd representeert die we in de loop der tijd zijn kwijtgeraakt: het absolute falen. Niet glansrijk maar schaamtevol, zonder enige relativering. Een frontaal falen als mens, dat ons in staat kan stellen om onszelf te ontstijgen.

Juist nu is het nodig om hoog in te zetten en kritiek serieus te nemen, om niets voor lief te nemen, om steeds binnen en buiten het leven te gaan staan, om te blijven observeren, rationaliseren en analyseren, zonder aan de ervaring zelf voorbij te gaan. Om te lijden en te beseffen dat de proportie van je lijden niet in overeenstemming is met de aanleiding ervan, maar om desalniettemin en onverminderd te lijden. Om de schreeuw te laten gaan, om een balans te vinden tussen ironie en ernst, om pretentie te hebben zodat er ook iets op het spel staat bij elke poging die je doet, zodat je continu iets te verliezen hebt. Elke poging wordt op die manier een kans op falen en elk falen een stap vooruit op de weg naar zelfkennis. En als dat niet nonchalant genoeg is, draag je er - net als Sontag - gewoon een Chanelzonnebril bij.
De theatervoorstelling Lees hier meer over de voorstelling. gaat op 7 januari 2017 in première in Frascati Theater Amsterdam en gaat daarna op tournee door het land.
Lees ook:

Ode aan de mislukking Wekelijks bezingt David van Reybrouck iets, iemand of ergens. Ditmaal brengt hij een ode aan het falen. We zijn allemaal naïef, laten we ophouden dit elkaar te verwijten Naïef en optimistisch worden vaak in een adem genoemd. Als je eenmaal doorhebt hoe ellendig de wereld is, moet je je daar blijkbaar naar gedragen. Maar hoe langer je erover nadenkt, hoe vreemder het is dat optimisme en naïviteit zo inwisselbaar zijn geworden. Dit is de vrouw die onze kijk op gruwelijke foto's voorgoed veranderde Van de wrakstukken van MH17 tot onthoofdingsvideo's van IS: 2014 was een jaar vol gruwelijke beelden. Susan Sontag, die precies tien jaar geleden overleed, is bepalend geweest voor de manier waarop wij over dat soort beelden nadenken. Maar wat hebben we eigenlijk nog aan haar ideeën?

# data[].attributes.attachment_link.description
Als voorbereiding op mijn nieuwe theatervoorstelling dook ik het afgelopen jaar in het verhaal van Susan Sontag. De Amerikaanse denker geldt als profeet van onze hedendaagse manier van leven. Maar het grootste inzicht dat ik opdook uit Sontags leven en werk, is dit: we moeten opnieuw frontaal leren falen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Twee weken geleden moest ik in Brussel een praatje houden bij de uitreiking van enkele aanmoedigingsbeurzen. Vijftien jonge mensen uit het hele land - kunstenaars, schrijvers, wetenschappers - kregen na een stevige selectieprocedure elk tienduizend euro cadeau, te besteden naar eigen godsvrucht en vermogen.

Ik bladerde door het programmaboekje en was oprecht onder de indruk van de laureaten. Maar net voor de ceremonie begon, hoorde ik een oudere dame die tot de organisatie behoorde hun zeggen: ' Oui, oui, vandaag is het feest, maar morgen begint het echte werk. Dan zult u zich één voor één moeten bewijzen.'

Ik vond dat een verschrikkelijke opmerking.

Die mensen hadden toch al enkele juryberaadslagingen overleefd en hun talent meer dan voldoende bewezen? Zo'n aanmoedigingsprijsje was toch eerder een blijk van vertrouwen dan een dwang tot succes?

'Echte vrijheid? Dat is het recht om zich te vergissen'

Tegen dat het mijn beurt was om te speechen, had ik mijn notities aangepast. Ik zei iets in de trant van: 'Beste laureaten, ik heb u geen enkele les te geven. Ik sta niet verder dan u, ik weet niets meer. Het is dezelfde zoektocht. Net als u pruts ik nog elke dag. Het enige verschil is dat ik al wat langer pruts.'

En ik dacht: deze uitreiking met al zijn tralala - er was echt nogal veel tralala bij: lintjes, bubbels, naaldhakken, ballonnen, camera's - wekt misschien nodeloos hoge verwachtingen bij de laureaten. Alsof ze nu een tegenprestatie moesten bieden. Aanmoediging? Verplichting, ja!

Toen kwam de passage in mijn aantekeningen die ik er zonet bij geflanst had. 'Bent u nu verplicht om te slagen? Niks daarvan. U krijgt deze beurs opdat u mag mislukken, opdat u in het zand mag bijten. Het is nobeler om terug te keren van een mislukte expeditie naar de Himalaya, dan thuis te zitten kijken naar een documentaire over de Himalaya.'

Ook beeldspraak mag weleens mislukken.

Meer dan veertig jaar geleden zei Jacques Brel in een beroemd geworden interview: 'Echte vrijheid? Dat is het recht om zich te vergissen. Je hebt het recht om fouten te maken, je hebt het recht om de mist in te gaan. Je hebt het recht om...om het te verkloten. Want dan, dan ben je vrij! Succes is nooit een blijk van vrijheid, terwijl mislukken dat altijd is.'

Een beurs, een prijs, een compliment, een erkenning, dat is toch allemaal bedoeld om je méér vrijheid te schenken, niet minder? Om je nieuwsgieriger en avontuurlijker en onafhankelijker te maken, toch?

Maar met veel prijzen is het niet duidelijk wie wie een plezier doet. Sommige organisaties zetten zichzelf graag in de bloemetjes, met dank aan een gewillig slachtoffer dat men dan de winnaar noemt.

Een hogeschool in Vlaanderen was vorig jaar druk bezig met het opstellen van haar 'Mission Statement.' Honderd jaar lang hadden ze het zonder gedaan, maar ineens was het een ernstige prioriteit geworden. De docenten gingen er wat stiller van praten, het directiecomité glom van trots zodra het erover ging, medewerkers bogen het hoofd als stonden ze rond een tombe. Er werden werkgroepen aangesteld, brieven rondgemaild, ideeën ingewonnen. Er waren vergaderingen, commissies, ontwerpteksten en nog meer van die flauwekul. Maandenlang werd er gesleuteld aan een onnozele tekst.

Terwijl er gewoon had moeten staan: Wij Gaan Ons Best Doen.

Wat anders?

We gaan ons best doen, en als er iets mislukt, is dat spijtig, maar niet erg. Een mens heeft niet alles in de hand, zichzelf soms nog het minst.

In Brussel woont de Spaanse dichter José Ovejero. Toen wij ooit samenstelden, stelde hij voor om 'in elk land de dag van zijn grootste nederlaag / tot nationale feestdag uit te roepen.'

Het werd artikel 76bis van die Hier lees je de grondwet terug. Het feest van het falen.

Op 7 mei 1945 capituleerde Duitsland, uitgeput, gebroken.
Dat moeten we niet betreuren.
Het Spaanse rijk ging ten onder op 16/7/1898 in de baai van Santiago.
Dat moeten we niet betreuren.
Op 18 mei 1941 geeft de hertog van Aosta zich over aan de Ethiopiërs.
Dat moeten we niet betreuren.
We zouden de exacte datum moeten opzoeken
waarop het Oostenrijks-Hongaarse rijk uiteenviel.
En in elk land de dag van zijn grootste nederlaag
tot nationale feestdag uitroepen.
Want het is niet in de overwinning
maar in de verloren veldslagen
dat we echt leren wie we zijn,
en waar we de verkeerde weg insloegen.

(Vertaling: Bart Vonck)

Meer odes?

Ode aan een merkwaardig ritueel Wekelijks bezing ik iets, iemand of ergens. Deze week: de mis. Lees de ode hier terug Ode aan het liften Wekelijks bezing ik iets, iemand of ergens. Deze week een lofzang op de beste opleiding burgerschapsvorming die ik ooit kreeg: het liften. Lees de ode hier terug

# data[].attributes.attachment_link.description
Twee weken geleden moest ik in Brussel een praatje houden bij de uitreiking van enkele aanmoedigingsbeurzen. Vijftien jonge mensen uit het hele land - kunstenaars, schrijvers, wetenschappers - kregen na een stevige selectieprocedure elk tienduizend euro cadeau, te besteden naar eigen godsvrucht en vermogen.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
adult novel; supernatural; alternative; surreal; surrealism; dystopia; dystopian; humor; comedy; quirky; unsettling; japan; japanese culture; capitalism; first job; the grind; daily grind; office; burnout; gig economy; work; working world; labor; dark humor; precarity; precarious; surveillance; hidden camera; advertisement; advertising; retail; shop girl; haunted grocery store; service industry; modern culture; economy; class struggle; labor struggle; award winning; translation

# data[].attributes.attachment_link.description
Amazon.com: There's No Such Thing as an Easy Job (9781526622242): Tsumura, Kikuko: Books

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kun je objectieve hulp aan onbedoeld zwangeren geven als je abortus moord vindt? De vraag stond centraal in het debat dat de Tweede Kamer na onderzoek van De Groene voert over de christelijke hulpverleningsinstantie Siriz.

Maandag 25 november 2018 begon de derde Week van het Leven, een initiatief van de anti-abortuslobby Platform Zorg voor Leven. De strekking van de campagne: nieuw leven begint bij de bevruchting, en 'de intentie tot beëindiging van het leven wordt als onaanvaardbaar afgewezen'. Stichting Siriz is een van de initiatiefnemers en onderschrijft daarmee de uitingen van het Platform, waaronder een tamelijk gruwelijke beschrijving van een abortus. Siriz is óók een van de weinige organisaties die keuzehulp bieden aan ongewenst zwangere vrouwen.

Op 12 september publiceerde De Groene Amsterdammer een artikel waaruit bleek dat de keuzehulp door Siriz niet objectief is. Medewerkers van Siriz verstrekken sturende en medisch onjuiste informatie aan vrouwen met een hulpvraag. Daarnaast is Siriz bestuurlijk en financieel verweven met de Vereniging ter Bescherming van het Ongeboren Kind (VBOK), een christelijke anti-abortusorganisatie. Toch ontvangt Siriz sinds 2013 overheidssubsidie voor de geboden keuzehulp.

Sinds de publicatie van het artikel is de keuzehulpverlening bij ongewenste zwangerschap meermaals besproken in de Tweede Kamer. De subsidieregeling van de overheid wordt vervangen door een open house- constructie, waarbij organisaties zich kunnen aanmelden op basis van een set kwaliteitscriteria. Tijdens het debat dat op 29 november over deze criteria werd gevoerd, bleek dat de discussie hierover nog niet kan worden afgesloten.

De uitingen op de website van de Week van het Leven zijn voor veel partijen nogmaals reden om te twijfelen aan de objectiviteit van de keuzehulpverlening van Siriz. GroenLinks, D66 en de VVD legden daarom het vuur aan de schenen van staatssecretaris Paul Blokhuis van Volksgezondheid, die de kwaliteitscriteria heeft opgesteld. In de criteria is weliswaar opgenomen dat organisaties die keuzehulp bieden transparant moeten zijn over hun visie, maar de (bestuurlijke) verweving met anti-abortusorganisaties wordt niet aangekaart. Corinne Ellemeet (GroenLinks) vindt dit nog niet ver genoeg gaan: 'De staatssecretaris kan wel met Siriz in gesprek gaan en zeggen: "Dat mag je niet meer doen", maar met alleen een scherpe controle op woorden op een website ben je er niet', zegt ze. 'Dit raakt aan de identiteit van een organisatie. Keuzehulp moet alleen geboden worden door een organisatie die daarnaast niet nog lobbydoeleinden heeft, zoals rondom de Week van het Leven. Het is naïef om te denken dat dit niet doorwerkt in de keuzehulp.'

Vera Bergkamp (D66) sluit zich hierbij aan: 'Het gaat om de context en om de geloofwaardigheid van een organisatie. Stel, je hebt een goed, niet-sturend keuzehulpgesprek gehad met Siriz. Daarna ga je googelen en dan vind je: "Abortus is een onaanvaardbare oplossing." Dat kan niet.'

Ook Ockje Tellegen (VVD) is kritisch: 'De staatssecretaris zegt: "Ik vertrouw erop dat de verweving van Siriz en de VBOK de onafhankelijke keuzehulp niet in de weg staat." Mijn fractie heeft daar twijfels bij. Ik vind het jammer dat dit door de staatssecretaris als "toppunt van wantrouwen" wordt weggezet.'

Blokhuis is met Siriz in gesprek over de uitingen op de website van de Week van het Leven, maar hij ziet geen reden om de kwaliteitscriteria verder aan te vullen. Volgens hem is het voldoende om de komende jaren 'alert' te zijn op de keuzehulpverlening. 'Er was nauwelijks wetgeving op dit gebied. Met deze set criteria wordt de lat hoger gelegd dan ooit. Hierin is opgenomen dat er niet sturend mag worden opgetreden in gesprekken in het kader van keuzehulp. Om nu nog te zeggen dat organisaties zich daarbuiten niet op een bepaalde manier mogen uiten gaat mij te ver.'

Het debat eindigde voor veel partijen onbevredigend. D66 dient daarom een motie in waarmee een extra eis aan de criteria zal worden toegevoegd. Deze moet voorkomen dat de anti-abortuslobby invloed kan uitoefenen op de keuzehulpverlening aan ongewenst zwangere vrouwen. Blokhuis: 'Jammer, het lijkt alsof we heel dicht bij elkaar zitten, maar toch raken we elkaar net niet aan.'

# data[].attributes.attachment_link.title
'Objectieve hulpverlening gaat niet samen met anti-abortuslobby'

# data[].attributes.attachment_link.description
Kun je objectieve hulp aan onbedoeld zwangeren geven als je abortus moord vindt? De vraag stond centraal in het debat dat de Tweede Kamer na onderzoek van De Groene voert over de christelijke hulpverleningsinstantie Siriz. Maandag 25 november 2018 begon de derde Week van het Leven, een initiatief van de anti-abortuslobby Platform Zorg voor Leven.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
URK | Vrouwen die een abortus ondergaan door het slikken van een abortuspil worden door anti-abortusactivisten overgehaald om die behandeling met spoed ongedaan te maken door het slikken van een medisch riskante 'spijtpil'.

Een stille Mars voor het Leven. Utrecht, 16 november 2019 © Jaco Klamer / AN

Anti-abortusdemonstranten bij abortusklinieken proberen vrouwen ter plekke over te halen of door te verwijzen naar de evangelische organisatie Er Is Hulp. Een huisartsenpraktijk op Urk schrijft de recepten vervolgens uit.

Dat blijkt uit onderzoek van Platform voor onderzoeksjournalistiek Investico voor De Groene Amsterdammer. Het gebruik van de anti-abortuspil wordt vrijwel unaniem afgewezen door apothekers en artsen. Apothekersvereniging KNMP noemt de verstrekking 'schandalig'.

Het gebruikte medicijn, met het vrouwelijke geslachtshormoon progesteron, is niet geregistreerd als abortuspilstopper, zegt het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen. De behandeling kan volgens het College ernstig effect hebben op zowel de vrouw als haar foetus.

De 'spijtpil' wordt aangeboden vanuit de pro-lifebeweging die ernstige bezwaren heeft tegen abortus. De toepassing is overgewaaid vanuit de Verenigde Staten, waar de pil eveneens omstreden is. Een studie naar de pil eind 2019 van de universiteit van Californië werd voortijdig afgebroken vanwege de medische risico's voor de deelnemende vrouwen.

In Nederland wordt de pil vooral gepropageerd door de evangelische stichting Schreeuw om Leven en de daaraan verbonden hulplijn Er Is Hulp. Volgens een van de activisten is onlangs nog zeker één vrouw bij een abortuskliniek overtuigd om de abortuspilstopper te nemen.

Huisartsenpraktijk Steenbank op Urk schrijft de pil jaarlijks uit aan ongeveer vijftien vrouwen, blijkt uit een verklaring van de betrokken huisarts Peter Hildering. Volgens hem is het gebruik medisch verantwoord en doen er zich geen complicaties voor. Hildering overleed onlangs aan de gevolgen van Covid-19.

Ook Er Is Hulp houdt vol dat het niet onverantwoord is om vrouwen 'met spijt' aan een adres te helpen waar ze de abortuspilstopper voorgeschreven kunnen krijgen. Na het overlijden van de Urker huisarts is dat voorschrijven wel moeilijker geworden, zegt woordvoerder Chris Develing. Het aanbod om vrouwen te helpen is volgens hem om die reden onlangs van de website gehaald. De actiegroep zoekt volgens hem een nieuwe arts om het middel voorgeschreven te krijgen.

De Urker huisartsenpraktijk schreef de omstreden medicatie ook voor na het overlijden van Hildering, blijkt uit het Investico-onderzoek. Een redacteur die zich telefonisch voordeed als vrouw-met-spijt kreeg het recept zonder veel vragen, ook al kende de huisarts haar niet en werd er niet geïnformeerd naar eventueel ander medicijngebruik of de medische geschiedenis. Van bedenktijd was evenmin sprake: een half uur na het telefonisch consult kon de anti-abortuspil via de apotheek worden afgehaald.

De praktijk schreef het recept voor op naam van de inmiddels overleden huisarts. Dat is strafbaar, zegt Annemieke Horikx van de Apothekersvereniging. 'Niemand, ook geen arts, mag voorschrijven onder de naam van een andere arts.' Waarnemend huisarts Wilco Bloed op Urk wil geen vragen beantwoorden over de handelswijze.

Volgens de Apothekersvereniging betreft het voorschrijven van de pil in feite een overdosis progesteron. 'Dit is zonder goed onderzoek geen middel dat zomaar in het veld op deze vrouwen losgelaten mag worden.'

Huisartsen hebben veel vrijheid in het voorschrijven van geneesmiddelen, ook voor toepassingen die niet standaard zijn. Het 'off-label' voorschrijven, zonder gedegen klinische studie, is toegestaan wanneer uit de praktijk voldoende bewijs komt dat het middel helpt en het 'voor de patiënt op dat moment de best denkbare behandeling is', aldus de richtlijn van het Nederlands Huisartsen Genootschap. Het Genootschap heeft echter nog nooit van de abortuspilstopper gehoord, zegt de woordvoerder, ook niet als 'off-label' toepassing.

De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd van het ministerie van VWS wijst het voorschrijven af: 'Op dit moment is er geen aanleiding om het 'off-label' gebruik hiervan toe te staan'. Aanwijzingen dat de pil op grotere schaal dan via de evangelische hulpverleners en Urker huisartsenpraktijk wordt voorgeschreven heeft de dienst niet. Voor het uitschrijven op andermans naam 'kan de Inspectie overwegen aangifte te doen', aldus de woordvoerder.

# data[].attributes.attachment_link.title
De anti-abortusbeweging haalt vrouwen over tot het nemen van gevaarlijke 'spijtpil'

# data[].attributes.attachment_link.description
URK | Vrouwen die een abortus ondergaan door het slikken van een abortuspil worden door anti-abortusactivisten overgehaald om die behandeling met spoed ongedaan te maken door het slikken van een medisch riskante 'spijtpil'. Anti-abortusdemonstranten bij abortusklinieken proberen vrouwen ter plekke over te halen of door te verwijzen naar de evangelische organisatie Er Is Hulp.

# data[].attributes.headline
Opiniestuk Rozemarijn Bijl voor Schreeuw om Leven

# data[].attributes.subject
Opiniestuk Rozemarijn Bijl voor Schreeuw om Leven

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Op 23 oktober heb ik de première bijgewoond van Unplanned. Een film die is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Abby Johnson, voormalig directeur van een Planned Parenthood abortuscentrum in Texas.

De film heeft veel stof doen opwaaien. Pro-choice organisaties beschouwen de film als 'pro-life propaganda, met weerzinwekkende, gruwelijke beelden'. In mijn ogen was het vooral een indrukwekkende, krachtige en ontroerende film die de realiteit laat zien van wat een abortus daadwerkelijk inhoudt. Ik vraag me oprecht af waar de verontwaardiging vanuit Pro-choice vandaan komt. Wat is er zo gruwelijk aan het verwijderen van wat doelloos ronddobberend protoplasma?

Wat is er zo schrijnend aan het verwijderen van wat zwangerschapsweefsel? Wat staat je zo tegen om te kijken naar het weghalen van een klompje cellen als dat is wat een abortus inhoudt? Wat is daar dan zo schokkend aan, dat dit niet zichtbaar mag worden? Abortus is een emotioneel beladen gespreksonderwerp. Het is niet iets waar je vrolijk voor kiest. Een ongeplande zwangerschap kan enorm veel impact hebben, die absoluut niet onderschat of gebagatelliseerd moet worden. Het is wel belangrijk dat keuzes gebaseerd worden op eerlijke, objectieve informatie. Iets wat in veel abortusgevallen te wensen overlaat.

Elk jaar verliezen 42 miljoen kindjes hun leven door abortus. Abortus is hiermee doodsoorzaak nummer 1. Ter vergelijking: dit is vijf keer zoveel als het aantal mensen dat overlijdt aan kanker (jaarlijks 8 miljoen). Deze getallen geven aan dat het de moeite waard is om het onderwerp bespreekbaar te maken.

Wie foto's plaatst van, of films toont over een abortus wordt vaak boos en verontwaardigd aangekeken. Alsof je met het tonen ervan verantwoordelijk bent voor wat er op te zien is. Terwijl het juist getoond wordt om er stelling tegen in te nemen. Als je daadwerkelijk uitvoert wat er op die foto's staat afgebeeld en verantwoordelijk bent voor wat er in de film gebeurt, word je toegejuicht en wordt je salaris ervan betaald. Een grotere paradox is nauwelijks denkbaar.

Inderdaad, het zijn heftige beelden. Kijken naar gedode baby's is namelijk heftig. Het zijn angstaanjagende beelden omdat het getoonde ook afschuwelijk en angstaanjagend is. Pro-choice aanhangers zijn tégen het tonen van het doden van baby's op beeld. Pro-life aanhangers zijn tegen het doden van de baby's op het beeld. Een groot verschil.

Als je in abortuscentra aanstuurt op een abortus en daarbij de alternatieven achterwege laat - (financiële) hulp, pleegzorg, adoptie, enz. - is dit volledig sociaal geaccepteerd. Als je daarentegen eerlijk benoemt welke lichamelijke en psychische gevolgen een abortus met zich mee kan brengen en ouders wilt wijzen op de alternatieven, word je bestempeld als sturend, dwingend en manipulatief. Het kan je als organisatie zelfs je subsidie kosten.

Hoe kunnen vrouwen tot een juiste en verstandige beslissing komen als ze (bewust) essentiële informatie wordt onthouden?

In vrijwel alle abortuscentra wordt bij het maken van de echo, het echobeeld niet getoond aan de moeder. Ook het laten horen van het kloppende hartje wordt vermeden. Dit gebeurt heel bewust. Een kindje met een kloppend hartje is wel even wat anders dan een klompje cellen of een zogenaamd zwangerschapsproduct.
Pro-choice = pro-abortus
De media gebruiken de termen pro-choice en anti-abortus. Terwijl er volgens mij geen enkele pro-life beweging is die zichzelf anti-abortus noemt. Als de media die termen wel willen gebruiken, gebiedt de eerlijkheid dat ze dit doen voor beide standpunten. Als je de term anti-abortus gebruikt, dan wordt het andere standpunt dus anti-life of op zijn minst pro-abortus.

Als er wordt gesproken over de klimaatbeweging, de LHBTI beweging of de pro-choice beweging, dan worden deze organisaties bij hun eigen naam genoemd in de media. Behalve de pro-life beweging. Die wordt continu omgedoopt tot anti-abortus organisatie.

Merkwaardig vind ik het ook dat mensen die zo gebrand zijn op het recht van vrije keus, voor andersdenkenden het recht op vrije meningsuiting opeens heel anders interpreteren. Pro-life aanhangers worden het liefst monddood gemaakt. Strijd je voor het recht op vrije keus, dan ben je een held. Strijd je voor de ongeboren baby's dan ben je in de ogen van velen een afschuwelijk persoon die de keuzevrijheid van de vrouw belemmert.

Baas in eigen buik? Ja hoor, ben ik het helemaal mee eens. Alleen is het niet de buik van de vrouw die de beslissing neemt die uiteen gereten wordt tijdens een abortus. Het is de buik van het baby'tje dat zelf niets te kiezen heeft.

Het gaat hier niet over veroordeling, maar om bewustwording. Wij moeten alles in het werk stellen om vrouwen (en mannen!) te helpen die onbedoeld met zwangerschap te maken krijgen. Laten we liefdevol om hen heen staan en datgene bieden waar ze behoefte aan hebben. We moeten kijken naar het echte probleem en daar oplossingen voor vinden (financiën, huisvesting, babyspullen, een luisterend oor, etc.). Het doden van een leven is geen oplossing. Nooit.

Als een kindje gekoesterd wordt, is het een baby. Is het "ongewenst", dan is het opeens geen kindje meer. Een appel blijft een appel, of je hem lekker vindt of niet. Een baby'tje is een baby'tje. Gewenst of ongewenst, verwekt in liefde, lust of lelijkheid, het is en blijft een baby'tje.

Abortussen worden in Nederland uitgevoerd op kosten van de overheid, dus vanuit belastinggeld. Maar de uiteindelijke prijs ligt hoger dan ooit in geld is uit te drukken. We maken vrouwen niet "ont-zwanger", maar creëren vaders en moeders van dode baby's. Wederom een groot verschil.

We leven in een maatschappij waarin vrouwen met vlaggen, slingers en ballonnen de straat op gaan om te vieren dat ze hun eigen kindjes mogen doden. Zoals laatst nog in Noord-Ierland. Baby's mogen ook daar nu legaal worden gedood in de buik van hun moeder. Reden tot feest. Zonder schaamte en zelfs vol trots vieren vrouwen dat hun eigen baby'tjes niet meer veilig zijn in hun eigen buik.

Het is hoog tijd dat we beseffen en benoemen hoe gebrainwasht onze gedachten zijn als het gaat om het doden van kindjes in de buik van hun moeder. Elk baby'tje, binnen en buiten onze buik, is waardevol en kostbaar en verdient onze optimale bescherming.

Heb de moeder lief, bescherm het kind, zo klinkt een Engelstalige leus. Dat onderschrijf ik volledig! Oftewel: Spreek voor hen die weerloos zijn, bescherm het recht van de vertrapten. - Spreuken. 31:8
Rozemarijn Hanekamp-Bijl Verslag geplaatst in het recente Leef magazine. Hartelijk dank voor het lezen van dit artikel!
Dank voor uw gebed endonatie!

# data[].attributes.attachment_link.title
Waarom heeft pro-choice zo'n moeite met de film Unplanned?

# data[].attributes.attachment_link.description
Wat is er zo schrijnend aan het verwijderen van wat zwangerschapsweefsel? Wat staat je zo tegen om te kijken naar het weghalen van een klompje cellen als dat is wat een abortus inhoudt? Wat is daar dan zo schokkend aan, dat dit niet zichtbaar mag worden?