# data[].attributes.body
Op de eerste dag van de werkweek kregen we een college dat ons inzicht gaf in twee beroepen die mogelijk zijn bij deze studie, wijkverpleegkundige en een GGZ verpleegkundige.

# data[].attributes.body
Vanwege familie omstandigheden (begrafenis) kon ik helaas niet aanwezig zijn bij het sportevenement.

# data[].attributes.body
Hierbij heb ik kennisgemaakt met de verschillende manieren van het verplaatsen van de patiënten.

# data[].attributes.body
Wanneer is iemand normaal? Wat is normaal? 'Volgens de regel' geeft van Dale als betekenis, dus als je afwijkt van de regel ben je gelijk abnormaal?
Zodra wij iemand zien hebben wij ons oordeel al klaar. 'Die is echt niet normaal' of 'die valt er echt buiten'. Mensen werken voortdurend aan zichzelf om erbij te horen, maar ook tegelijkertijd uniek te zijn.
Afwijken van het normaal is niet een duidelijke uitdrukking. Er zijn mensen die erg afwijken van het normaal maar niet een psychiatrische aandoening hebben en mensen waarvan je denkt dat die 'normaal' zijn, maar al langere tijd met een psychose blijken te vechten.
Wat ik geleerd heb in het Dolhuys is dat het niet altijd van de buitenkant te zien is hoe mensen zich van binnen voelen en dat je dus niet van de buitenkant kan oordelen. En dat door de jaren heen mensen andere opvattingen hebben over geestelijk ziek zijn, zoals het uitdrijven van de duivel als iem
Hoe ga je hiermee om als verpleegkundige? In de zorg zijn er veel situaties waar mensen afwijken van de 'normale' norm, zowel lichamelijk als geestelijk. Hiermee zal ik dus in aanraking komen met de opleiding verpleegkunde. Het is belangrijk voor een verpleegkundige om met diversiteit om te gaan, de patiënt te behandelen alsof deze 'normaal' is en helpen waar kan.

# data[].attributes.body
Onze werkweek werd afgesloten door het werkbezoek aan de GGZ instelling Parnassia. Deze instelling is voor mensen vanaf 20 jaar en ouder met verschillende onderdelen waar ze handelen met verschillende ziektebeelden; voor de jongeren is dat vooral verslaving of dubbele diagnose en voor de ouderen gaat dit vooral om eenzaamheid en/of depressie.
Wij zijn hier rondgeleid op het terrein en mochten op een open afdeling kijken in de ouderenkliniek. Wat we hier goed konden zien is dat deze mensen zogenaamd 'abnormaal' waren en dat je een verwachting hebt van hun gedrag, maar dat was dus helemaal niet zo. Van wat wij zagen waren deze mensen heel normaal.
Op de open afdeling zagen we ook al voorbeelden van de verschillende medewerkers die hier werken. En dan hebben we het over verpleegkundigen, psychologen en maatschappelijke verzorgers. Hun voornaamste rol en taken hield in; het begeleiden van de cliënten om een zo snel mogelijk herstel te maken. Ook zag wij in een kamer die we binnen mochten dat er een lift hing en dat is dus ook weer waar wij mee gewerkt hebben de afgelopen week.
Het terrein van de inrichting was heel ruim, er was ruimte genoeg voor de bewoners om te kunnen lopen en interacties te hebben met andere bewoners. Er waren ook kleine winkels en een bakker. In mijn opzicht is dit heel belangrijk omdat de cliënten zich dan niet als echte patiënten voelen maar nog steeds als een lid van de maatschappij.
Echter, zie ik mezelf niet werken in dergelijke setting, het lijkt me psychisch zwaar werk (bij de hevigere gevallen).