# data[].attributes.body
Od ok. 1990 roku. W kinie nie stanowi jednego nurtu, ale oznacza epokę różnorodnych tendencji. Filmy postmodernistyczne wyróżniają się: brakiem spójności narracji, rozbijaniem wzorców gatunków oraz zacieraniem granic między realnością, a światem niejednoznacznych obrazów. Podstawowe cechy dzieła postmodernistycznego to także intertekstualność- parodiowanie, cytowanie innych filmów; refleksywność- obniżanie iluzji kinowej np. przez pokazywanie sprzętu technicznego; autotematyzm- zwracanie uwagi na samo medium filmowe. Reżyser swobodnie łączy konwencje i gatunki, eksperymentuje z czasem. Nurtem czasów postmodernistycznych jest współczesne kino niezależne. Jego twórcy podejmują tematy kontrowersyjne np. życie mniejszości seksualnych.  problemy uzależnionych i wykluczonych. Charakterystyczne dla kina postmodernistycznego jest kino komercyjne, które oszałamia efektami specjalnymi( "Titanic" czy "Park Jurajski"). Obecnie techniki cyfrowe pozwalają tworzyć widowiska bez aktorów. Za przełomowy uważa się film "Avatar" Jamesa Camerona. Wyznacznikiem postmodernizmu są liczne nawiązania do wcześniejszych kinowych hitów. Prequele- opowiadają o wydarzeniach, poprzedzających akcję filmu. Sequele- sa kontynuacją fabuły. Remake- to ponowna adaptacja dzieła. Z musicalu i melodramatu czerpią adresowane do młodzieży filmy taneczno- muzyczne.

# data[].attributes.body
Dzięki globalizacji i informatyzacji poznajemy też tradycję innych kinematografii np. azjatyckich. Akiro Kurosawa film "Rashomon" otrzymał w 1951 roku nagrodę główną na festiwalu w Wenecji, a w 1952 roku Oskara dla filmu obcojęzycznego. Nowe kino Japonii to m.in. Filmy grozy oraz twórczość odwołujące się do animowanego wersji komiksu tzw. mangi. Na uwagę zasługuje kino indyjskie- Bollywood. Dominują tam dwa gatunki: melodramat i musical.

# data[].attributes.body
7Od ok. 1967-1990. To zjawisko uformowane w wyniku kryzysu kina gatunków i funkcjonowaniu w jego obrębie systemu produkcji filmowych. Na kształt kina wpłynęły osiągnięcia nurtu awangardy i postulaty ruchów kontestacyjnych z lat 60 XX w., protestowano wówczas przeciw wojnie w Wietnamie i krytykowano wartości mieszczańskiego społeczeństwa. Symbolem kontrkulturowego nurtu stał się film Dennisa Hoppera "Swobodny jeździec". Film pokazuje podróż motocyklistów przez Stany Zjednoczone. Podróż była metaforą poszukiwania sensu ludzkiej egzystencji. Powstaly filmy pokazujące rozrachunek z wojną w Wietnamie ukształtował się western, komedia i horror. Obok utworzyli się istniejące do dziś Kino Nowej Przygody uciekając od rzeczywistego świata o cechach science fiction, fantasy i baśni.

Tworcy: Roman Polański, Mike Nichols, John Schlesinger, George Lucas

(Na zdjęciu George Lucas)

# data[].attributes.body
Od ok. 1958-1963. To nurtu odnowy kina, który objął Europę USA i Brazylię. Najważniejszym punktem tego ruchu było podniesienie statusu niezależnego autora, który działo podporządkować swojej wizji. Praktykowanie realizowanie filmów poza studiem, dzięki wynalazkowi lekkich kamer, mikrofonów umożliwiających dokładne rejestrowanie dźwięku i czułych taśm. Spopularyzowano niejednoznaczne zakończenia, niezamykanie akcji filmu. Najbardziej znaczące dla tego nurtu są dokonania francuskiej Nowej Fali- była to grupa krytyków filmowych i reżyserów związanych z czasopismem "Zeszyty filmowe". Nowa fala zainspirowała również polskich twórców m.in. Jerzego Skolimowskiego i Krzysztofa Zanussiego.

Tworcy: Jean-Luc Godard, Francois Truffaut, Claude Chabrol, Milos Forman

(Na zdjęciu Jean-Luc Godard)

# data[].attributes.body
Od ok. 1915-1960. Zwane amerykańskim kinem klasycznym. Dominuje w nim akcja, formalna warstwa jest przejrzysta. Jego inna nazwa- kino stylu zerowego. Rozkwit jest datowany na lata 40 i 50 XX w. Proste, przewidywalne kino. Jego podstawą byli bohaterowie dążący do rozwiązania określonego problemu, którym były przypisane określone postawy psychologiczne, które były łatwo rozpoznawalne dzięki charakteryzacji. Był tam wszechwiedzący narrator.

Twórcy: Charlie Chaplin, Orson Welles, Michael Curtiz, Alfed Hitchcock

(Na zdjęciu Charlie Chaplin, najpopularniejszy twórca i przedstawiciel)

# data[].attributes.body
Od ok. 1945-1952. Polega na upiększeniu rzeczywistości. Pokazanie powojennego kryzysu i problemów społecznych. By pokazać naturalność i życie po wojnie w filmie pt. "Rzym, miasto otwarte" z żołnierzami stacjonującymi na ulicach i bez żadnych dekoracji, wszystko naturalnie. Później starano się to naśladować rezygnowano z charakteryzacji i starano się wprowadzić jak najbardziej naturalną grę aktorską i przezroczystość środków języka filmowego.

Twórcy: Robert Rosselini, Vittorio de Sica, Luchino Visconti

(Na zdjęciu Vittorio de Sica)

# data[].attributes.body
Od ok. 1950. Odznaczały się tym, że były tworzone bardzo artystycznie, związane z kulturą elitarną czerpały ze sztuki. Uznawano tylko reżyserów, którzy zamieszczali oryginalne i ambitne obrazy w filmach co było znakami rozpoznawalnymi danego twórcy. Film miał nie tylko opowiadać historię, ale też być narzędziem refleksji, dla której fabuła była pretekstem.

Twórcy: Ingmar Bergman, Robert Bresson, Michelangelo Antonini, Federico Fellini

(Na zdjęciu Michelangelo Antonini po lewej)

# data[].attributes.body
Od ok. 1955-1961. Nurt związany ze zjawiskiem tzw. odwilży po okresie stalinizmu. Tworzony przez reżyserów urodzonych w latach 20 XX w., których przeżyciami pokoleniowymi była wojna i czas po niej. Równie ważna stała się tradycja polskiego romantyzmu, idee mechanizmy, poświęcenie w imię narodu i wiara. Trudno było dostosować się temu pokoleniu do powojennych zmian. Nowatorstwo techniczne tego nurtu polegało na podkreślenie roli kadru filmowego, dopracowanego plastycznie, następnego symboliką i kontraktami. Działalność szkoły została stłumiona. W roku 1960 władze potępiły nieprawomyślność ideową i pesymizm powstających filmów. Jednakże szkoła polska wywarła duży wpływ na kształtowanie się kolejnych prądów w polskiej kinematografii- tzw. nurtu trzeciego kina, kina moralnego niepokoju.

Tworcy: Andrzej Wajda, Andrzej Munk, Stanisław Różewicz, Kazimierz Kutz

(Na zdjęciu Andrzej Wajda)

# data[].attributes.body
Od ok. 1957-1965. Kierunek kinematografii brytyjskiej, powiązany z działaniami nowatorów teatralnych. Nazwa została zaczerpnięta z tytułu sztuki Johna Osborne'a "Miłość i gniew". Twórcy sprzeciwiali się oderwaniu sztuki od życia i krytykowali mieszczańską moralność. Najważniejsze zagadnienia to problemu społeczne m.in. podziały klasowe ograniczające rozwój jednostki. Tematem filmów również był bunt przeciw konieczności spelniańia oczekiwań otoczenia. Dzieła ukazywały skomplikowane portrety psychologiczne postaci. Zasługa nurtu jest odnowienie środków realizmu i przemiana gry aktorskiej do tej pory ograniczonej klasycznymi wzorcami.

Tworcy: Tony Richardson, Lindsay Anderson, Richard Lester, John Schlesinger

(Na zdjęciu Tony Richardson)