# data[].attributes.body
Odfrunął piękny anioł. Nie rozpaczajmy. Słusznie byłoby wypić za nią lampkę szampana i podziękować, że była z nami. Tylko nielicznym kobietom w takim dojrzałym wieku udaje się być dalej kobietą. Zawsze, jak miałem okazję z nią rozmawiać, miałem wrażenie, że rozmawiam z dziewczyną. Jej zmrużone oczy, pełne ironii i czułości, nie zmieniły się od „Zakazanych piosenek”.

# data[].attributes.body
"Dla mnie Danusia jest niedoścignionym wzorcem. Spotkałam ją w 1982 roku, gdy grała moją babcię. Później spotkałam ją po kilku latach i to było niesamowite, bo Danusia była dalej młoda. Każde spotkanie z nią było czymś miłym i niezwykłym. Każde spotkanie z nią to była cudowna podróż. Nie wierzę w to, że jej nie ma. Zawsze z nami będzie. Mówię moim studentom: „Słuchajcie, jesteście młodzi, macie 19 lat, a zachowujecie się jak stare dziady. Patrzcie na Danusię Szaflarską". Ona miała piękno wewnętrzne i jej ten czas mijał, ale jej przemijanie miało ogromny sens. Mimo że zdrowie już nie takie, to Danusia była pełna radości."

# data[].attributes.body
"Danusia zawsze była otwarta na życie. Ale dziś widać, że kiedy zajmuje się teatrem, to jest w tym cała prawda. Każda jej rola błyszczy jak kryształ. Praca z nią należy do największych przyjemności reżysera. Ona jest tym kamertonem, który pozwoli oceniać czystość gry całej orkiestry." ("Czysta naturalność", "Rzeczpospolita" 24-30 grudnia 1999, nr 52). - Erwin Axer tak mówi o aktorce

# data[].attributes.body
"Mnie bardzo interesują młodzi reżyserzy, bo dzięki nim dziej się coś świeżego. Cieszę się, że mogę uczestniczyć w tym, co proponują, bo to dowodzi że jeszcze tak bardzo się nie zestarzałam." - mówi aktorka

# data[].attributes.headline
Podejście do pracy w młodości i w starszym wieku 

# data[].attributes.subject
Podejście do pracy w młodości i w starszym wieku 

# data[].attributes.body
Po latach grywania w amatorskim, szkolnym teatrze marzyła o zupełnie innym zawodzie - początkowo chciała zostać lekarką. W Nowym Sączu koledzy z dzieciństwa namówili ją do zdawania na Warszawską Akademię Teatralną.

# data[].attributes.headline
"Pora umierać" 2007 Doroty Kędzierzawskiej 

# data[].attributes.subject
"Pora umierać" 2007 Doroty Kędzierzawskiej 

# data[].attributes.body
W 2007r. wywarła wielki podziw w widzach i krytyce taką sławę przyniosła jej główna rola w filmie, za którą otrzymała nagrodę dla Najlepszej Aktorki na Festiwalu w Gdyni oraz Orła - Polską Nagrodę Filmową.

# data[].attributes.body
"Nigdy nie przepadałam za rolami amantek, wtedy jednak miałam jeszcze jakiś dramat, a podobał mi się scenariusz 'Skarbu', więc go wybrałam." Pierwsza powojenna polska komedia.

# data[].attributes.headline
"Zakazane piosenki" 1946 Leonarda Buczkowskiego

# data[].attributes.subject
"Zakazane piosenki" 1946 Leonarda Buczkowskiego

# data[].attributes.body
Biorąc udział w filmie Starskiego i Buczkowskiego stała się jedną z pierwszych gwiazd polskiego powojennego kina.

# data[].attributes.body
Po ataku Niemiec na ZSRR w 1941 powróciła z Wilna do Warszawy. Nie chciała występować dla Niemców. Pokazywała się tylko teatrach konspiracyjnych, wystawiających sztuki na tajnych przedstawieniach w mieszkaniach prywatnych oraz w teatrze frontowym Armii Krajowej.

# data[].attributes.body
W ciągu dwóch lat wystąpiła w Wilnie w około 20 rolach o różnym charakterze, począwszy od klasyki po komedie obyczajowe. Zagrała m. in. anioła w widowisku Pastorałka Leona Schillera (reżyseria: Stanisława Perzanowska) oraz Marynię w sztuce Michała Bałuckiego Klub kawalerów (reżyseria: Michał Melina).

# data[].attributes.body
17 września, w dniu napaści ZSRR na Polskę, w wileńskim teatrze słychać było świst pocisków oraz huk radzieckiej artylerii. Przerażona publiczność opuszczała widownię, lecz aktorzy dokończyli występ, ponieważ ich mottem było: "Nigdy nie przerywać przedstawienia!" .

# data[].attributes.body
14 września 1939 debiutowała w Teatrze na Pohulance w Wilnie, jako Pernette w spektaklu Szczęśliwe dni Pugeta w reżyserii Bronisława Dąbrowskiego.

# data[].attributes.body
Urodziła się w 6 lutego 1915 w Kosarzykach, a zmarła 19 lutego 2017 w Wa

# data[].attributes.body
W 1939 ukończyła Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej. Początkowo nie chciano jej przyjąć lecz o przyjęciu zadecydował głos pierwszego dyrektora Aleksandra Zelwerowicza.

# data[].attributes.body
1939-945

# data[].attributes.body
"Nikt z moich najbliższych, którzy byli blisko mnie nie zginął ani nawet nie został lekko ranny. Trudno mi jednak zrozumieć, jak można było przetrwać te 63 dni powstańczej gehenny"

# data[].attributes.body
"Jeżeli ktoś urodził się pod zaborami w 1915 roku, to wzrastał, uczył się już w niepodległej Polsce, a gdy wybuchła II wojna najczęściej zakładał rodzinę i pracował, wchodził w Polskę Ludową po trzydziestce, a gdy dochodził do wolnej Polski w 1989 roku miał już dobrze po 70. A co jak się dożywa setki w pełni sił życiowych i twórczych…? To się tak wiele przeżyło i widziało. Bogate jest życie staruszki. Wszystko się przy mnie zmieniło"

# data[].attributes.body
Osiedle Kosarzysko, miejscowość Piwniczna Zdrój, województwo Małopolskie