# data[].attributes.headline
Της Μίνας Κουζίνα

# data[].attributes.subject
Της Μίνας Κουζίνα

# data[].attributes.body
Περσι το καλοκαιρι πήρα μέρος μαζι με άλλα πέντε παιδιά από τον ίδιο σύλλογο γυμναστικής ακαδημίας σε αγώνες στίβου στο Άργος Ορεστικό.
Η κυρία του στίβου μας έπρηξε να πάρουμε μέρος και έτσι το σκεφτήκαμε. Κάθε μέρα κάναμε προπόνηση, για να βελτιωθούμε στα αθλήματα που θα παίρναμε μέρος. Κάθε φορά η κυρία συγχυζόταν με την απόδοση μας, αλλά στο τέλος ήξερε ότι θα βελτιωθούμε. Όπως το ζουμί πήζει κάποια στιγμή, έτσι κι εμείς θα γινόμασταν καλύτεροι! Όταν έφτασε η μέρα, για να πάμε στον αγώνα αγχώθηκα λίγο, αλλά το ξεπέρασα. Ένα κορίτσι από το σύλλογό μας ξέχασε να πάρει τα παπούτσια για το ταρτάν και έτσι της δάνεισα τα δικά μου. Όταν τελειώσαμε τον αγώνα οι γυμναστές από κάθε σύλλογο άθροισαν τους χρόνους όλων των παιδιών και βγήκαν τα αποτελέσματα. Όταν έμαθαν οι γονείς των παιδιών τη θέση που βγήκαν δάκρυσαν από χαρά.

# data[].attributes.headline
Του Κώστα Ιωάννου

# data[].attributes.subject
Του Κώστα Ιωάννου

# data[].attributes.body
Το πάθημα που έγινε μάθημα
Μια βαρετή όπως συνήθως ημέρα στο δωμάτιο μου άθροιζα κάποιους αριθμούς στα Μαθηματικά. Είχαμε διαγώνισμα και έπρεπε να κάτσω να μάθω όλους τους τύπους και τους ορισμούς απέξω και ανακατωτά. Ξαφνικά χτύπησε το κουδούνι. Σηκώθηκα απ' τη καρέκλα και άρχισα να μετακινούμαι σιγά-σιγά προς την είσοδο. Άνοιξα την πόρτα και ποιον να δω, τον Δημήτρη. Είχε έρθει, για να πάρει πίσω το παιχνίδι που είχα δανειστεί. Προτού φύγει μου προτείνει να παίξουμε έναν αγώνα μπάσκετ στον υπολογιστή. Εγώ όλος χαρά  αμέσως συμφώνησα με την ιδέα του, ξεχνώντας απολύτως το διαγώνισμα. Επιτέλους να φύγει και λίγο αυτή η σύγχυση(συγχύζω) από το σπίτι. Όταν τελείωσε το ματς, νικητής είχα στεφθεί εγώ φυσικά με τον Δημήτρη συνεχώς να με πρήζει ότι αυτός άξιζε τη νίκη βρίσκοντας ατελείωτες δικαιολογίες. Τον αποχαιρέτησα και γύρισα στο δωμάτιό μου. Η ώρα είχε φτάσει 11:00. Εγώ καθώς ήμουν κουρασμένος την έπεσα στο κρεβάτι μου. Την επόμενη μέρα, στην ώρα των Μαθηματικών η καθηγήτρια άρχιζε να μας μοιράζει μερικά φυλλάδια. Εγώ χωρίς να γνωρίζω τι έγραφαν πάνω τους, ρίχνω μια έντονη μάτια και βλέπω στη κορυφή του φυλλαδίου με μεγάλα γράμματα να γράφει "ΔΙΑ-ΓΩ-ΝΙ-ΣΜΑ". Σήκωσα τα χέρια μου και τράβηξα τα μαλλιά μου όσο πιο δυνατά μπορούσα καθώς θυμήθηκα ότι δεν είχα διαβάσει την προηγούμενη ημέρα. Όταν είχε τελειώσει η ώρα, βγήκα απ' τη τάξη δακρύζοντας, γνωρίζοντας ότι πήρα τον χαμηλότερο βαθμό στη τάξη, ντροπιάζοντας τον εαυτό μου.

# data[].attributes.headline
Της Μαρίας Παπαϊωαννίδου

# data[].attributes.subject
Της Μαρίας Παπαϊωαννίδου

# data[].attributes.body
Μια μέρα ενός εφήβου
Μια μέρα πήγα σχολείο έχοντας πολύ κέφι για μάθημα. Την πρώτη ώρα είχαμε μαθηματικά και η κυρία μας μάς έβαλε μια εύκολη άσκηση να λύσουμε. Εγώ προσπάθησα και κατάφερα να αθροίσω τα ποσά που μας έδωσε. Όταν τελειώσαμε, η κυρία την έλυσε στον πίνακα, για να τη δούμε και ήταν σε όλους σωστή! Αργότερα το κουδούνι χτύπησε και αμέσως όλοι βγήκαμε έξω. Έτσι συνεχίστηκε και τις άλλες ώρες με διαφορετικά μαθήματα. Όταν τελειώσαμε εκείνο που είχαμε την τελευταία ώρα, ήρθε η στιγμή επιτέλους να χτυπήσει το κουδούνι, για να φύγουμε. Μόλις έφτασα σπίτι μου ήθελα να φάω γιαούρτι, το οποίο δεν ήταν τόσο κρύο και έτσι αποφάσισα να το βάλω στο ψυγείο για κάνα πεντάλεπτο ακόμα. Εκείνη την ώρα ο μπαμπάς μου μου είπε ότι το γιαούρτι δεν πήζει, όταν είναι σε χαμηλές θερμοκρασίες, πράγμα που εγώ δεν ήξερα.Όταν άρχιζε να βραδιάζει, ήθελα να βγω έξω για να εκτονωθώ. Μόλις βγήκα από την πόρτα είδα δυο παιδιά να μαλώνουν και ο ένας του έριξε μια μπουνιά με αποτέλεσμα να του πρήξει το μάτι. Εγώ δεν έκανα τίποτα και έφυγα. Αλλά καθώς έφευγα ο αδερφός μου, μου έδωσε ένα βιβλίο, για να το δανείσω σε έναν φίλο του, ώστε να διαβάσει κάποια πράγματα που τους είχε βάλει η κυρία τους. Αργότερα πήγα σπίτι και θέλησα να δω ένα βιντεάκι, για να περάσει η ώρα μου. Έτυχε να παρακολουθήσω ένα συγκινητικό βίντεο το οποίο με έκανε να δακρύσω. Ύστερα το έκλεισα και πήγα να δω τηλεόραση.Εκείνη την ώρα ο αδερφός μου χωρίς κανέναν λόγο μου είπε κάτι και με σύγχυσε αφάνταστα. Κατευθείαν έφυγα στο δωμάτιό μου, άκουσα λίγο μουσική, για να ηρεμήσω και ξάπλωσα να κοιμηθώ

# data[].attributes.headline
Του Γιώργου Τσόπρα

# data[].attributes.subject
Του Γιώργου Τσόπρα

# data[].attributes.body
Οικογενειακές ιστορίες
Πολλές φορές πήζω στο δωμάτιό μου ώρες ολόκληρες να κάθομαι και να αθροίζω αριθμούς στα μαθηματικά.
Δε φτάνει αυτό με πρήζουν και οι γονείς μου να δανείζομαι βιβλία από τη βιβλιοθήκη για περισσότερο διάβασμα.
Τότε κι εγώ συγχύζομαι και τους μιλάω άσχημα, αλλά αμέσως μετανιώνω και δακρύζω.

# data[].attributes.headline
Του Βασίλη Τσόπρα

# data[].attributes.subject
Του Βασίλη Τσόπρα

# data[].attributes.body
Προβλήματα ενηλίκων
Στην Αργεντινή υπήρχε ένα κορίτσι που το έλεγαν Βιολέτα και  τραγουδούσε πολύ καλά μαζί με ένα άλλο αγόρι τον Λεόν. Μερικές φορές σύγχυζε ο ένας τον άλλον, όμως μετά από λίγο καιρό γίνονταν ξανά φίλοι. Ο Λεόν για μια περίοδο έπρηζε συνέχεια τη Βιολέτα για άσχετα θέματα και αυτή δεν άντεξε για πολύ και κατέρρευσε. Κάθε βράδυ εκείνη δάκρυζε συνέχεια, ώσπου αυτή έπηξε από συναισθήματα για τον φίλο της. Μια μέρα η Βιολέτα άθροισε τις πράξεις του Λεόν και υποσχέθηκε στον εαυτό της να μην ξαναασχοληθεί μαζί του. Αλλά επειδή αυτό ήταν πολύ δύσκολο για αυτήν, κάθε νύχτα έκλαιγε πάρα πολύ. Όμως μια νύχτα αποφάσισε να πραγματοποιήσει την υπόσχεση που είχε δώσει στον εαυτό της.

# data[].attributes.headline
Του Γιώργου Καραγιάννη

# data[].attributes.subject
Του Γιώργου Καραγιάννη

# data[].attributes.body
Τελικά η τύχη του χαμογέλασε !!!

Ο Δημήτρης ζει σε μια μεγαλούπολη. Είναι παντρεμένος με τρία παιδιά. Δυστυχώς πρόσφατα το αφεντικό του τον απέλυσε από την δουλειά. Είναι άνεργος. Κάθε μέρα κάθεται στο τραπέζι και αθροίζει τα έξοδα της οικογένειας. Είναι πολλά και δεν μπορεί να τα πληρώσει, έχει πήξει.Κάθε βράδυ πηγαίνει στο δωμάτιο των παιδιών του, για να τα καληνυχτίσει και όταν φεύγει δακρύζει. Είναι πολύ λυπημένος. Οι σκέψεις του πηγαίνουν στην ημέρα που τον απέλυσαν και συγχύζεται. Συζητάει με την γυναίκα του και αποφασίζουν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση από το να δανειστούν χρήματα. Ένα πρωί περπατώντας στο δρόμο κοντά στην παλιά του εργασία βρίσκει ένα πορτοφόλι. Το ανοίγει, μέσα έχει πολλά χρήματα και πιστωτικές κάρτες. Χωρίς δεύτερη σκέψη το παραδίδει στην αστυνομία. Εκεί με έκπληξη ακούει ότι το πορτοφόλι ανήκε στο πρώην αφεντικού του. Τελικά είναι πολύ τυχερός. Μετά από αυτό το γεγονός ο διευθυντής του τον ξαναπροσλαμβάνει σε πολύ καλύτερη θέση με περισσότερα χρήματα. Τελικά η τύχη τον χαμογέλασε!!!