# data[].attributes.body
ในถ้ำแห่งหนึ่งในช่วงสมัยยุคหิน หญิงสาวผู้หนึ่งได้ถือกำเนิดหนุ่มน้อยมาในวันที่ฝนตกหนัก ทันใดนั้นที่ได้กำเนิดลูกชายได้เกิดน้ำท่วมครั้งใหญ่ขึ้นทำให้น้ำเข้ามาในปากถ้ำและท่วมสูงอย่างรวดเร็วหญิงสาวผู้ให้กำเนิดลูกวิตกกังวลและเป็นห่วงลูกเป็นอย่างมากจึงรีบคว้าลูกมาและพยามหนีออกจากถ้ำ พอหญิงสาวพยามไต่หินไปถึงหน้าปากถ้ำ หญิงสาวได้เห็นฝูงหมาป่าจำนวนหนึ่งที่อยู่บนโขดหินเหนือน้ำหน้าปากถ้ำ หญิงสาวที่ทั้งกลัวหมาป่าทั้งกลัวน้ำยิ่งวิตกมากขึ้น หญิงสาวเริ่มไม่มีสติมือที่จับโขดหินไว้ก็เริ่มไม่มีแรงหญิงสาวไม่มีทางเลือกจึงนำลูกฝากไว้กับหมาป่าบนโคดหินจากนั้นหญิงสาวก็ได้ปล่อยมือจากหินและไหลไปตามสายน้ำ หมาป่าทั้งหลายก็ได้พูดคุยกันว่าจะเอายังไงกับเด็กคนนี้ หมาป่าหลายๆตัวก็ได้บอกว่าทิ้งๆไปเถอะเอาไปกินเนื้อคงน้อยตอนนี้ก็น้ำท่วมอยู่ด้วยควรรีบๆอพยก แต่หัวหน้าฝูงหมาป่านั้นเห็นใจและสงสารหนุ่มน้อยมากจึงนำมาเลี้ยงดู หลายปีผ่านไปหมาป่าก็ได้เลี้ยงดูหนุ่มน้อยจนเริ่มเติบโตจนมีวันนึงที่ฝูงหมาป่าได้พากันไปออกล่าแต่หนุ่มน้อยได้พลัดหลงกับฝูงหมาป่าไปเจอกับเผ่ามนุษย์เผ่านึงที่อยู่กันเป็นหมู่ หนุ่มน้อยก็ไม่รู้ว่าตัวพวกนี้คือตัวอะไรหนุ่มน้อยรู้สึกสงสัยจึงเข้าไปดูใกล้ๆแต่จ่าฝูงได้เข้ามาห้ามไว้เสียก่อนจ่าฝูงได้กำชับว่าอย่าไปยุ่งกับคนพวกนั้นแต่หนุ่มน้อยไม่สนใจเลยสักนิดและค่อยๆคลานไปหาเผ่ามนุษย์ช้าๆ ทันใดนั้นก็ได้มีหญิงชราคนนึงได้มาเห็นเด็กน้อยที่คลานมาหา หญิงชราคนนั้นได้พูดขึ้น ‘’มีอานั้นเจ้าใช่ไหม’’ หนุ่มน้อยได้นั่งลงพร้อมกับความงงแต่หนุ่มน้อยได้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ หญิงชราได้พูดขึ้นว่า ‘’เจ้าหน้าเหมือนเฮร่ามาก ดูไฝที่แก้มสิ ดูตาเธอสิ’’ หญิงชราได้เรียกคนอื่นๆมาดูคนอื่นๆต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ใช่นั่นคือลูกของเฮร่า ทุกคนต่างดีใจกันยกใหญ่ จากนั้นพวกหมาที่กำลังจะเข้าไปปกป้องหนุ่มน้อยจากพวกหมนุษย์ได้หยุดชะงักเพราะหญิงชราผู้นั้นได้เข้ามาโอบกอดจ้าฝูงหมาป่าจึงทำให้หมาป่าทั้งหมดสงบลง จากนั้นต่อมาหลายปีฝูงหมาป่าก็ได้เป็นองครักปกป้องมนุษย์เผ่านี้และปกป้องหนุ่มน้อย จนหนุ่มน้อยโต หญิงชราก็ได้มาเล่าให้หนุ่มน้อยฟังว่า ‘’แม่ของเจ้าน่ะ ในวันนั้นที่เจ้าเกิด เกิดน้ำท่วมครั้งใหญ่แม่ของเจ้าเลยทิ้งเจ้าเอาไว้แล้วแม่ของเจ้าก็ไหลมาตามน้ำมาติดที่ต้นไม้หน้าบ้านข้าแต่โชคดีที่ยังมีชีวิตรอดแต่ไม่นานนักแม่เจ้าก็ได้ป่วยเนื่องจากเปียกน้ำที่ท่วมจากนั้นแม่เจ้าก็อาการหนักขึ้นและได้ตายลง แต่ก่อนแม่ของเจ้าจะตายแม่ของเจ้าได้บอกลักษณะของเจ้าและชิ่อของเจ้าก่อนจากไปโชคดีมากเลยที่ฉันหาเจ้าเจอน่ะมีอา’’จากนั้นมีอาก็ได้ถามขึ้น’’แล้วทำไมต้องบอกเจ้าล่ะ’’ หญิงชราได้ตอบกลับ ‘’เพราะข้าคือแม่ของเจ้ายังไงล่ะ’’ หนุ่มน้อยได้ปล่อยโฮออกมาและโผลกอดคุณยายและจากนั้นหนุ่มก็ใช้ชีวิตกับชนเผ่าอย่างมีความสุข

# data[].attributes.body
มันนานมาแล้วมันเกิดขึ้นในเขาใหญ่มีเสือตัวหนึ่งชื่อsuperhiwayวันหนึ่งเขาได้เห็นสิงโตกำลังกินเนื้อกวางอยู่แล้วเขามาเห็นจนสุดท้ายก็ได้ท้าสู้กับสิงโตจนชนะจากนั้นเขาก็ท้าสัตว์ไปทั่วจนมีมนุษย์มาท้าเขาแล้วเขาก็สู้กันสู้กันไปสู้กันสู้มาจนสุดท้ายเขาก็ชนะได้เป็นผู้ครองโลกได้ในที่สุด

# data[].attributes.body
เมื่อไม่นานมานี้ในยามราตรีที่เงียบสงัดราวกับว่าทุกอย่างได้ถูกหยุดไว้แต่แล้วก็ได้มีเสียงเกิดขึ้นจากบนหลังคาบ้านหลังหนึ่ง เสียงนั่นคือเสียงของเจ้าเหมียวนั่นเองหนำซำ้มันยังไม่ได้มีแค่ตัวเดียวเสียด้วยแต่มีถึงสองตัว แต่ดูแล้วเหมือนว่าพวกมันจะไม่ได้เป็นมิตรกันดูได้จากการที่พวกมันยืนจ้องหน้ากันเขม็งและแยกเขี้ยวใส่กันพร้อมกับการร้องขู่กัน หลังจากนั้นไม่นานมันก็เริ่มที่จะวิ่งเข้าใส่กันและไล่กัดกันเมื่อเวลาผ่านไปแทนที่พวกมันจะสงบลงแต่ไม่ พวกมันกลับส่งเสียงดังขึ้นยิ่งกว่าเดิม นั่นเลยทำให้เจ้าของบ้านหลังนั้นรำคาญเป็นอย่างมากเนื่องจากเสียงของพวกมันเลยทำให้การนอนที่แสนสงบของเขาต้องมาพบกับความยุ่งเหยิงวุ่นวาย เขาจึงเดินออกไปไล่พวกมันด้วยท่าทางโกรธเป็นอย่างมาก

# data[].attributes.body
แมวเดินเล่นบนหลังคา แมวสนุก

# data[].attributes.body
ช่วงกลางดึกคืนหนึ่งฉันได้ยินเสียงตะกุกตะกักมาจากในห้องครัว รอบเเรกนั้นก็ไม่ได้สนใจเสียงนั้นมากนักเเต่ทว่านั้นฉันได้ยินเสียงอีกหลายรอบ ฉันกลัวมากจนฉันตัดสินใจลุกไปดูที่ห้องครัว เเล้วก็ได้พบกับหนูตัวหนึ่ง มันตกใจมากเลยพูดกับฉันออกมาว่า "อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันต้องเอาอาหารไปให้ลูกกับภรรยาของฉัน พวกเรายากจนมากเราไม่มีเงินซื้ออาหารในเมืองหนู" นั่นทำให้ฉันได้รู้ว่าบนโลกนี้มีเมืองหนูด้วย!! ฉันกำลังทึ่งกับเมืองหนูอยู่จึงไม่ได้สนใจว่าหนูตัวนั้นเอาอาหารไป ฉันเลยไม่ได้ว่าอะไร ก่อนมันจะไปมันเลยตะโกนบอกว่า "เธอใจดีกับพวกเรามาก ไว้โอกาสหน้าถ้าฉันได้เจอเธอีกฉันจะพาเธอไปหาครอบครัวฉันที่เมืองหนูนะ"  ก่อนพ่อหนูตัวนั้นจะกลับเมืองหนูไป...

# data[].attributes.body
ในที่ที่หนึ่งพระอาทิตย์สว่างจ้า มีแมวผู้อยู่ตัวหนึ่งมีนิสัยอ่อนโยนและชาวนาที่โหคเหี้ยมดุร้ายในbarnแห่งหนึ่งอยู่กับสัตว์farmแต่ละตัวและชายนาท แต่วันหนึ่งมันได้มีความสงใสว่าโลกภายนอกเป็นอย่างไรมันจึงไปหาพื่อนของมันที่เป็นผึ้งที่มีนิสัยเงียบและไม่ชอบส่วนรวมและก็ได้ถามวิธีการออกไปโลกภายนอก หลังจากการคุยกัน ึ้งก๊ได้ระเบิดbarnและพาทุกคนหนีและชาวนาก็ตาย

# data[].attributes.body
เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นทันทีที่ โจนส์  หมาประจำบ้านตื่นขึ้นมา มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นทุกๆวันจนเขาชินชาไปกับมัน เคค้าไม่รู้ว่าฟาร์มที่อื่นเป็นอย่างไร แต่ในฟาร์มแห่งนี้ การทะเลาะวิวาทระหว่าง ไทเรล เจ้าของฟาร์มกับเหล่าไก่ถือเป็นเรื่องปกติมาก จะเรียกว่าเป็นกิจวัตประจำวันของพวกเขาเลยก็ได้
สัตว์ทุกตัวที่ฟาร์มแห่งนี้ไม่ได้มีกิจกรรมที่ต้องทำในแต่ละวัน พวกเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะควบคุมชีวิตของพวกเขาเอง ทุกๆอย่างนั้นขึ้นอยู่กับว่าไทเรลจะจับพวกเขาไปทำอะไร ในบางทีพวกเขาก็ต้องไปนั่งทะเลาะกับไทเรลเหมือนกับเหล่าไก่ในตอนนี้ ในบางครั้งพวกเขาอาจจะต้องไปนั่งมองไทเรลทานอาหาร
และในวันนี้เป็นคิวของโจนส์แล้วที่ต้องมานั่งทะเลาะกับไทเรล
“ไอหมาหน้าโง่ จะจ้องหน้าฉันทำไม”เสียงตะโกนด้วยความโมโหของไทเรลดังขึ้น โจนส์งงงวยเล็กน้อยเพราะเค้าแค่นั่งอยู่เฉยๆยังไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ก็ไม่ได้มีเสียงตอบรับอะไรกลับมาจากไทเรล เสียงนั้นก็ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆอย่างกับไม่มีวันสิ้นสุด แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับมาจากโจนส์หรือสัตว์ตัวไหนๆ ก็ในเมื่อพวกเขาไม่มีปากให้พูดหนิ จะทำยังไงได้ ในเมื่อพวกเค้าไม่ได้มีปากให้เอ่ยเสียงออกมาหนิ หรือแม้แต่จะแสดงสีหน้าก็ทำไม่ได้ ในเมื่อพวกเค้าก็ไม่ได้มีชีวิตอยู่ตั้งแต่ทีแรกแล้ว

# data[].attributes.body
นานมาแล้วมีหมาตัวหนึ่งมันมีความอยากรู้อยากเห็นสูงมันจึงเดินเอาตาไปเกี่ยวกับรวดหนามบอดแถมยังดุจึงไปกัดคนแถวนั้นทำให้มีคนพามันไป(ไปไหนไม่รู้)กับมาอีกทีตาบอดสองข้างเลยจากนั้นก็หายไปอีกนานกลับมาอีกทีเหลือสามขาแล้วก็ตายอยู่หน้าบ้านด้วย

# data[].attributes.body
พวกนายชอบของเล่นชิ้นนี้สินะ หนูแฮมเตอร์เป็นสัตว์ที่อยู่นิ่งไม่เป็นและดูเหมือนอยากจะขยับร่างกายตลอด ในกรงเล็กๆของมัน และอยู่มาวันหนึ่งพวกมันได้รับลู่วิ่งจากพวกมนุาย์ พวกมันหนึ่งตัวได้เดินออกมาจากกลุ่ม และลองเล่น มันรู้สึกสนุกเพราะได้ขยับตัวได้เต็มที่ สมใจอยาก ด้วยการนั้นหนูแฮมเตอร์ทั้งหลายได้ลองพากันมาเล่นลู่วิ่งแสนสนุกและก็พากันติดใจ ด้วยความที่ทุกตัวอยากเล่นให้นานมากกว่านี้ พวกมันเลยพากันตัดสินใจว่าจะพากันผลัดกันเล่น และหลังจากนั้นก็ผลัดกันเล่นจนมาถึงวันหนึ่งที่หนูแฮมเตอร์ที่อ้วนที่สุดและตัวใหญที่สุดได้ขอว่า "พวกนายฉันขอเล่นมากกว่านี้ได้ไหม" ทุกคนก็มองหนูแฮมเตอร์ตัวนั้นและก็ตัดสินใจยอมให้เล่นอีก และเจ้าหนูแฮมเตอร์ตัวนั้นก็ขอแบบนี้อีก และแบบนี้ซ้ำอีกจนมันเบื่อและให้หนูตัวอื่นเล่นต่อ

# data[].attributes.body
วันหนึ่งเป็นวันที่สุขสบายระหว่างทางกลับบ้านตอนราตรีแม่กับผมกำลังขับรถกลับบ้านแต่ระหว่างทางกลับได้ขับรถไปเจอกับลูกแมวตัวหนึ่งที่กำลังนอนอยู่กลางถนนใครเห็นก็คิดว่าตายแล้วแต่ว่ามันแค่ได้รับบาดเจ็บและหิวแม่ผมเลยได้ประคองตัวมันและพากลับบ้านพอถึงบ้านก็ได้รักษาลูกแมวตัวนี้และให้อาหารมันกินแต่ไม่ได้ทำความสะอาดตัวให้เพราะกลัวว่าแม่มันจะจำกลิ่นลูกไม่ได้หลังจากวันนั้นแม่ผมได้พามันไปกลับไปส่งที่เดิมแถวๆถนนแต่วันนี้มันกลับวิ่งเขาไปในบ้านร้างแห่งหนึ่งพอแม่ผมเขาไปก็ได้รู้ว่าในบ้านร้างแห่งนี้คือที่อยู่ของครอบครัวแมวมีทั้งแมวตัวเมียและเหล่าลูกของมันแม่ผมจึงได้ส่งแมวตัวน้อยให้กลับสู่อ้อมกอดของแม่อย่างปลอดภัย

# data[].attributes.body
ในยุคสมัยที่คนมักอยู่รวมกันเป็นหมู่บ้าน แสงไฟอินเตอร์และเน็ตเข้าถึงเกือบทุกส่วนของประเทศ ความปลอดภัยสูงขึ้นมากจากแต่ก่อน ในบ้านเดี่ยวหลังใหญ่พร้อมสวนหลังบ้านแห่งหนึ่งมีหมาสีดำสองตัวที่กำลังนั่งเฉยๆรอวันตายของของตัวเอง หมาสีดำขนยาวพูดขึ้น “มนุษย์คงโง่มากสินะที่ยังจะเลี้ยงพวกเราถึงแม้ว่าบ้านจะมีรั่วรอบคอบชิดและอยู่ในที่ที่อาชญากรรมเกิดขึ้นน้อยมาก” หลังจากพูดจบเจ้าหมาก็ถอนหายใจ “สมัยนี้สบายกว่าเมื่อก่อนเยอะนะ กฏหมายคุ้มครองสัตว์ก็ออกมาแล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นคนในโซเชี่ยลต้องเข้าข้างเราแน่ๆอยู่แล้ว”หมาดำขนสั้นพูดขึ้น หลังจากนั้นทั้งสองตัวก็มองออกไปจากนอกรั่วของบ้าน หมาเป็นสัตว์ของรักเจ้าของ คำนี้อาจใช่ได้ดีสำหรับหมาก่อนที่จะรู้จักโลกโซเชียล หลังจากที่คนใช้อินเตอร์เน็ตกันเยอะข่าวของคนที่ทำร้ายสัตว์ก็มีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พวกหมาจึงได้เริ่มคิดวิธีการจะเป็นอิสระปราศจากเจ้าของ พวกหมาเริ่มรวบรวมข้อมูลที่เป็นจุดอ่อนของมนุษย์เช่น การทำตาแป๊วต่อหน้ากล้อง จากทำตัวน่าเอ็นดูเมื่อมีคนถ่ายวิดีโออยู่ หลังจากนั้นก็ เริ่มศึกษาวิธีการอัปโหลดคลิปและขั้นสุดท้าย การจัดฉากว่าเจ้านายของตนเองมีพฤติกรรมที่ทำรุนแรงกับสัตว์ “เมื่อวานบิลส่งนกพิราบมาว่ากล้องแบบซูมไกลจะพร้อมพรุ่งนี้ เราก็ควรเตรียมตัวได้แล้วนะ” “อ่า” หมาขนสั้นพยักหน้า “คงจะเป็นที่ที่6แล้วสินะถ้าพรุ่งนี้ผ่านไปตามแผน” “ได้เวลากินข้าวแล้วนะ เฉาก๊วย ไมโลก็ด้วย!” ทั้งสองมองหน้ากันก่อนที่ไมโลจะพูดขึ้น “ฉันอุตส่าห์ชอบที่นี่แล้วนะ”

# data[].attributes.body
หลายคนชอบบอกว่าบ้านของฉันเหมือนสวนสัตว์ แค่เพราะบ้านของฉันเต็มไปด้วยสัตว์ที่ทั้งซื้อมาและมาอยู่เอง
ทุกเช้าพ่อของฉันจะเอาข้าวโพด ไปแขวนที่ต้นไม้ เพื่อให้กระรอกและนกกิน
เป็นสัตว์ที่ไม่ได้เลี้ยงแต่มาอาศัยอยู่ในบ้านของฉัน ส่วนสัตว์ที่เลี้ยงเอง
ก็มี นกแก้วหลากหลายพันธุ์ หมาอีกสองตัว และปลา
พ่อของฉันเป็นคนที่รักสัตว์มาก
วันๆก็จะอยู่แต่กับพวกมัน ถึงพวกมันอาจจะเสียงดังไปบ้างแต่
ทุกเช้าเมื่อฉันเดินลงไปข้างล่างหรือเดินไปหาพวกมัน พวกมันทุกตัวจะดีใจทุกครั้งที่ได้เจอฉัน
มันทำให้ฉันยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจและฉันก็ดีใจทุกครั้งเหมือนกันกับพวกมัน เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แต่มันรู้สึกดีมาก ในวันที่ฉันเหนื่อย พวกมันก็จะอยู่ข้างๆฉันถึงแม้ มันอาจจะไม่เข้าใจสิ่งที่ฉันรู้สึกอยู่ก็ตาม

# data[].attributes.body
คนรอบข้างจะจำฉันได้จากการเลี้ยงสัตว์ตัวหนึ่ง หรือเจ้าแมวอเมริกันช็อตแฮร์ มันมีลักษณะที่เด่นกว่าแมวตัวอื่น ๆคือลายของมันและนิสัยที่ไม่ได้คล้ายกับแมวตัวอื่นเลย เขาพูดกันว่าเจ้าแมวตัวนี้ไม่ขี้อ้อนเหมือนแมวตัวอื่น บ้างก็ว่า เจ้าแมวตัวนี้มีนิสัยที่น่ากลัว ? แต่ถึงยังไงคนที่รู้นิสัยของมันดีที่สุดก็คือตัวฉันเอง และใช่ มันไม่ได้มีนิสัยที่ขี้อ้อน ไม่ได้มีลักษณะหน้าตาที่น่ารักเหมือนแมวบนโลกอินเทอร์เน็ต และถึงจะมีช่วงเวลาที่ไม่เข้ากัน หรือมีเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจเกี่ยวกับมันบ้าง มันก็ยังเป็นแมวตัวเดียวที่เข้ากับฉันมากที่สุดอยู่ดี

# data[].attributes.body
เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงในบ้านของฉัน บ้านของฉันมีสัตว์เลี้ยงนานาพันธ์ไม่ว่าจะเป็นหมาบูลด็อก แมวสก็อตติชหรือแม้กระทั้งนกอีเล็กตัสและอีกลายตัวที่ไม่ได้กล่าวถึง ถึงแม้ว่าจะอยู่บ้านเดียวกันทุกตัวล้วนมีนิสัยที่แตกต่างกันและบ้างตัวก็ไม่ถูกกันเลยเจอกันทีไรต้องกัดกันตลอด พวกสัตว์เลี้ยงเล่านี้ก็มีข้อดียามที่ฉันเหงามันก็ทำให้ฉันไม่เหงาถึงแม้ว่าบางครั้งมันจะมีนิสัยที่ไม่คอยดีสักเท่าไหร่แต่ฉันก็รักมันอยู่ดี สัตว์เลี้ยงพวกนี้เติมเต็มฉันให้ฉันมีสีสั้นทำให้มีอารมฌ์ไม่ซำ่กันสักวัน

# data[].attributes.body
ในหมู่บ้านที่ไม่ใหญ่มากแห่งหนึ่งลึกเข้าไปในซอย 60 มีบ้านขนาดปานกลางอยู่ 4 หลังบ้านทั้ง3 หลังเป็นบ้านที่เงียบสงบมากนานๆที่เท่านั้นที่จะคนในบ้านจะออกมาเดินเล่นผิดจากบ้านหลังที่ 4 บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่ครึกครื่นตลอดเวลาไม่ใช่คนหรอกนะแต่เป็นพวกสัตว์เลี้ยงต่างหากบ้านหลังที่ 4 มีสัตว์เลี้ยงอยู่หลายชนิดและหลายสายพันธุ์มากแต่ที่เด่นก็ต้องเป็นเจ้าหมาสองตัวที่ซนเอาเรื่องเล่นทุกวันตอนเย็นหมาสองตัวนั้นจะออกจากบ้านมาเดินเล่นตลอดไม่นานมานี้หมาสองตัวนั้นก็ไปตีกับแมวซอยตรงข้ามอีกด้วยแต่ก็ดีที่เจ้าของเขาคุยกันรู้เรื่องไม่งั้นคงเป็นเรื่องใหญ่ถึงจะดื้อจะซนแค่ไหนแต่ก็ยังมีความดีที่ช่วยกันโจรได้นะไม่ใช้ครั้งเดียวแต่ถึง 2ครั่งเลยนะยอมในความกล้าของเจ้าสองตัวนี้จริงๆ

# data[].attributes.body
หมาวิ่งเล่นในสวนสาธารณะ ทำให้หมาอยู่ไม่นิ่ง เหมือนอยากจะวิ่งวุ๊กวุ๊กวุ๊กวุ๊กตลอดเวลา

# data[].attributes.body
ณ บ้านหลังหนึ่งที่ล้อมไปด้วยต้นไม้ ใบหญ้าเขียว เป็นบ้านที่จะชอบมีเหล่านกกระจอกน้อยกระโดดไปมา ส่งเสียงร้องโต้ตอบกัน วันหนึ่งในเวลาค่ำๆ ท้องฟ้ามืดมัว ฉันกับพบเห็นนกสองตัวตกลงมาจากหลังคา ฉันเลยอุ้มน้องทั้งสองตัว มาใส่ในกล่องที่มีใบหญ้าและแสงสว่างที่อบอุ่นมากเพียงพอ ทุกๆวันตื่นมาสิ่งที่ฉันทำเป็นอย่างแรกคือ เดินลงมาดูให้อาหารน้อง เวลาผ่านไปเกือบสองอาทิตย์ ฉันพบกับตัวน้องที่แข็งและไม่สามารถขยับไปไหนได้ ตาของมันไม่ปิดลง ฉันเห็นภาพน้องทั้งสองตัวที่กำลังตายเต็มตาของฉัน มันเป็นภาพที่ฉันไม่เคยลืม นับจากนั้นมาฉันก็ไม่กล้าที่จะเลี้ยงสัตว์ตัวไหนอีกเลย ฉันกลัวว่าจะทำให้ชีวิตๆนึงจบลง.

# data[].attributes.body
นานมาแล้วในจักรวาลอันไกลโพ้นมีนักรบแห่งจักรวาลที่เป็นหมา มีชื่อว่า โลมิโอ ในช่วงที่เกิดสงครามระหว่างมิติขึ้น ทุกมิติถูกรุกรานจากกลุ่มจักพรรดิ โดยมีผู้นำ้เป็นแมวชื่อ ท่าน อานอส สิ่งมีชีวิตในแต่ละมิติต้องสยบต่อ กลุ่มจักพรรดิ แต่โลมิโอเป็นหมาผู้กล้าหาญ ในวันนึงโลมิโอได้นำพาพรรคพวกบุกโจมตียานแม่ของกลุ่มจักพรรดิ และได้ทำลายยานแม่ไปในที่สุด และทำการสังหาญ ท่านอานอสทำให้ความสงบสุขกลับมาสู่แต่ละมิติ

# data[].attributes.body
เช้าวันที่ท้องฟ้ามืด เจ้าแมวข้างบ้านเข้ามานอนตีพุงท่ามกลางเสียงเงียบสงัด ไร้แสงสว่าง ไร้เสียง อ้างว้างราวกับอยู่ในสวนสนุกร้าง นับตั้งแต่ที่เจ้าแมวเข้ามาตั้งรกรากถิ่นถานในบ้านสไตล์โมเดิลตกแต่งด้วยตุ๊กตาเซรามิก ไม่นานเสียงน้ำพุดังก็ได้ประทุดังขึ้น มาเสียงน้ำกระทบกับขอบอ่าง เจ้าแมวสงสัยปีนขึ้นไปดูเห็นปลาทองแวกว่ายมากมาย มันรู้สึกอิจฉา ทันในนั้นควาดหนึ่งก็ได้โผล่ขึ้นมาบนหัวมันกระโจมลงไปราวกับว่าตัวเองเป็นนั้นปลา สัญชาตญาณนักล่าเข้าสิ่งมันแหวกว่ายพยายามจะเขมิบปลาเข้าไปทั้งตัว เสียงหมาเห่าว่อกแว่กเข้ามาในหัวเจ้าแมว มันรีบปืนขึ้นมาจากน้ำ สุนัขาสี่ขาห่าไล่ที่ เจ้าแมวกลับขัดขืนกระโดดไปมา พบกับกรงกระต่าย เจ้าแมวกลับกลัวขึ้นมาภาพในหัวตัดกลับไปตอนที่ถูกทิ้งไว้ในกรงท่ามกลางสายฝน มันเข้าใจความรู้สึกของกระต่ายที่อยู่ในกรง ความรู้สึกนั้นทำให้เจ้าแมวพยายามหาทางช่วยกระต่ายออกมา จังหวะที่เจ้าแมวพยายามกระกุยกรง เสียงสุนัขสี่ขาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนปรากฏใบหน้าทรงกระบอกของสุนัขสี่ขา จังหวะพอดีกับกรงกระต่ายเปิดได้พอดี ด้วยความตกใจเจ้าแมวจึงวิ่งเข้าไปกรงกระต่ายและถูกกักขังชั่วนิรันด์พร้อมกับนักล่าแครอท สุนัขสี่ขาตั้งตัวเป็นใหญ่ยึดครองทุกสรรพสิ่ง

# data[].attributes.attachment_link.title
Vídeos de animais engraçados 2020 - Impossível não rir - Videos engraçados #74

# data[].attributes.headline
เมื่อนานมาแล้วสมัยที่ตาเสริฐยังเช่าสวนเราอยู่ตาเสริฐไม่ถูกกับหมาของลุงเขาชอบปาหินใส่อีแต้ม อีแต้มก็ได้แต่ขู่วันหนึ่งตาเสริฐเดินผ่านมันด้วยความแค้นอีแต้มเห็นตาเสริฐหันหลังมันโผเข้ากัดตูดตาเสริฐอย่างจังทำให้กางเกงตาเสริฐเป็นรูเหตุการนั้นทำให้ตาเสริฐเข็ดขยาบ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นจริงเมื่อนานมาแล้ว :ไผ่ตง 3/3

# data[].attributes.subject
เมื่อนานมาแล้วสมัยที่ตาเสริฐยังเช่าสวนเราอยู่ตาเสริฐไม่ถูกกับหมาของลุงเขาชอบปาหินใส่อีแต้ม อีแต้มก็ได้แต่ขู่วันหนึ่งตาเสริฐเดินผ่านมันด้วยความแค้นอีแต้มเห็นตาเสริฐหันหลังมันโผเข้ากัดตูดตาเสริฐอย่างจังทำให้กางเกงตาเสริฐเป็นรูเหตุการนั้นทำให้ตาเสริฐเข็ดขยาบ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นจริงเมื่อนานมาแล้ว :ไผ่ตง 3/3

# data[].attributes.body
เมื่อตอนผมยังเด็ก ผมได้เจอแมวตัวหนึ่งที่มี 3 สีตรงหน้ามันมีสีที่ต่างกันฝั่งหนึ่งดำอีกฝั่งขาว ผมรักแมวตัวนี้มาก แล้วมันเป็นจำพวกที่กลัวแค่บ้างคนหรือตอนนี้มีคนเยอะๆ ผมจำได้ว่าผมเล่นกับมันอยู่มันก็กลิ่งไปมา หง่ายท้องมาให้เล่น แล้วสักพักญาติมาบ้าน มันพลิกัวอยากไวและวิ่ง หลังจากนั้นมันก็หายไปเป็นเดือน กลับมากอีกที่ท้องใหญ่ แล้วอีกไม่นานมันก็คลอด แต่ไม่รู้ว่ามันคลอดที่ไหน มันปล่อยลูกสามตัวไว้แล้วหายไปเลยยย (รูปข้าล้างน่าจะเป็นลูกมันเพราะมันคล้ายกับตัวตอนเด็กที่ผมเลี้ยง)

# data[].attributes.body
หลายเดือนที่ผ่านมา ที่บ้านแห่งหนึ่งในเมืองกรุงซึ่งเงียบมากเนื่องจากสุนัขที่เคยอยู่ได้ตายไป ทำให้เหลือแค่แมวเด็ก5ตัว พวกมันต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเองพร้อมกับความเหน็ดเหนื่อยที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ วันหนึ่งแมวที่โตที่สุดบอกตัวอื่นว่าตนเองจะออกไปหาอาหารและให้ตัวอื่นๆนอนพักอยู่ที่บ้านหลังจากที่พูดจบมันก็ออกไป.หลายวันผ่านไปแมวตัวนั้นก็ยังไม่กลับมา จนมีแมวแปลกหน้าเข้ามากินมานอนในบ้าน เป็นแบบนั้นวนไปเรื่อยๆ เมื่อมีตัวนึงออกไปและไม่กลับมาก็จะมีแมวตัวอื่นมาแทน เป็นแบบนี้มาจนถึงทุกวันนี้.

# data[].attributes.body
หมาเดินเล่นหลังบ้าน หมาสนุก

# data[].attributes.body
นานมาแล้วในจักรวาลอันไกลโพ้นมีนักรบแห่งจักรวาลที่เป็นแมว มีชื่อว่า จูเลียส ในช่วงที่เกิดสงครามในอวกาศขึ้น ทุกดวงดาวถูกรุกรานจากกลุ่มจักพรรดิ โดยมีผู้นำ้เป็นหมาชื่อ ท่านแซลเลียด สิ่งมีชีวิตในแต่ละดาวต้องสยบต่อ กลุ่มจักพรรดิ แต่จูเลียสเป็นแมสผู้กล้าหาญ ในวันนึงจูเลียสได้นำพาพรรคพวกบุกโจมตียานแม่ของกลุ่มจักพรรดิ และได้ทำลายยานแม่ไปในที่สุด แลพทำการสังหาญ ท่านแซลเลียดทำให้ความสงบสุขกลับมาสู้จักรวาล

# data[].attributes.body
เรื่องราวนี้เกิดมาไม่นานมากก่อนที่เรื่องจะถูกคลี่คลายโดยตัวเขาเอง จิมมี่ แมวที่ทำตัวเอื่อยๆนอนอยู่บนเตียงไปวันๆ หิวก็ร้องเรียกเจ้าของให้นำอาหารมาประเคนถึงที่ มันใช้เวลาราวๆ2ปีกับการกระทำนี้ พอไปนานๆเข้ามันก็เริ่มรู้สึกแปลกๆที่ตัวมันไม่เหมือนแมวทั่วไป ทั้งตัวใหญ่ ไม่มีขนแต่ดันนิ่ม แถมยังขาสั้นอีก ทำหน้าตาเอ๋อไปวันๆ จิมมี่เริ่มคิดกับตัวเองว่า

“ หรือว่าเราไม่ใช่แมว “ แถมยังร้องเหมียวไม่ได้อีก จิมมี่เลยรอเจ้าของขึ้นมาในห้องแล้วมองหน้าอย่างจริงจัง

เจ้าของเหมือนจะรู้สึกตัวเลยพูดออกไปว่า

“ จิมมี่ แกเป็นตุ๊กตาแมวน้ำ “

จิมมี่งุนงงเป็นอย่างมาก แต่จิมมี่ได้ยินคำว่าแมวเลยไม่ติดใจที่จะคิดว่าตัวเองเป็นแมวและทำตัวเฉื่อยๆต่อไปจนถึงวันนี้

# data[].attributes.body
ณ บ้านสองชั้นขนาดกลาง ๆ ทาสีตกแต่งเป็นสีขาวน้ำตาลเหมือนทั่ว ๆ ไป

ค่อย ๆ บินช้า ๆ ออกมาจากซอกเล็ก ๆ ของชั้นล่าง มาแล้วนั่นไง ! พวกมันคือยุง พวกมันกำลังประชุมกันถึงกลยุทธ์ที่จะกินเลือดมนุษย์ยังไงให้อิ่มท้องพอทุกตัว แคโรล หัวหน้าของฝูงยุงกำลังรายงานสรุปผลการประชุม "เราจะพุ่งเป้าไปที่ลูกสาวของบ้านนี้เพียงคนเดียว เมื่อเธอใส่กางเกงขาสั้น พวกเราก็จะรุมกันกัดขาเธอ เมื่อเธอใส่กางเกงขายาวก็จะกัดเท้า เมื่อเธอใส่ถุงเท้ามาด้วยเราจะเปลี่ยนไปกัดแขนและถ้าเมื่อไหร่เธอใส่เสื้อแขนยาวเราก็จะกัดที่หลังมือ ถ้าเธอใส่ถุงมืออีกเราจะรุมกัดหน้าผากเธอ ถ้าเธอหาอะไรมาปิดหน้าผากอีกหล่ะก็ รุมกัดหน้าเธอได้เลย !" ยุงทุกตัวพยักหน้าเป็นอันเข้าใจและเริ่มดำเนินแผนการนี้

"เธอมาแล้ว ๆ" พวกยุงซุบซิบกันและเริ่มค่อย ๆ บินช้า ๆ เข้ามากัดลูกสาวที่กำลังนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นกับเพื่อนข้างบ้าน ด้วยความรู้สึกที่ช้ามาก ๆ เธอจึงเพิ่งจะรู้สึกตัวก็ตอนที่พวกยุงกินเลือดเสร็จและบินหนีไปแล้ว "โอ้ย ยุงกัดอีกแล้ว กัดอะไรเยอะแยะเนี่ย" เธอบ่นอุบพร้อม ๆ กับที่แม่เธอเดินออกมาจากห้องครัว "อย่าบ่นนักเลยลูก นี่แม่ก็ใส่กางเกงขาสั้นแท้ ๆ ยังไม่เห็นจะโดนกัดเลย" เพื่อนบ้านเธอก็เสริมต่อไปว่า "นี่ก็ไม่โดนกัดนะ นั่งข้างๆกันเลยเนี่ย" "ยุงมันก็กัดแต่คนที่ไปตั้งแง่กับมันนั้นแหละหน่า" แม่เธอทิ้งท้าย พวกยุงเหมือนจะเห็นว่ากลยุทธ์การรุมแค่คนเดียวเป็นผลดีจึงดำเนินแผนการต่อไปเรื่อย ๆ

เวลาผ่านไป ทุกครั้งที่ลูกสาวของบ้านลงมาชั้นล่าง ไม่ว่าเธอจะอยู่ในชุดอะไรก็ตามก็ยังโดนยุงกัด เอาผ้าห่มมาคลุมตัวจนแทบเป็นดักแด้ก็โดนกัด ทายากันยุงแล้วก็โดนกัด หนีขั้นมาชั้นบนก็โดนยุงตามอยู่ดี จนสุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้และยอมปล่อยให้พวกมันกัดไปโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ใช่แล้ว ลูกสาวของบ้านก็คือฉันเองที่กำลังแต่งเรื่องนี้พร้อมกับเกาแผลยุงกัดที่คันสุด ๆ ตรงขาขวา

# data[].attributes.body
รุ่งอรุณแสงตะวันสอดส่องขึ้นประดับบนผืนฟ้าสีสวยเจือด้วยกลุ่มเมฆบางระเรื่อ นกกระจิบนกกระจอกตัวเล็กน่าเอ็นดูบินออกจากรังตามประสาสัตว์ธรรมชาติ
มือเรียวบางโปรยเม็ดขาวแห้งลงที่หน้าบ้านใส่ถาดเพื่อให้เหล่านกได้มีอาหารกิน ถ้วยใบน้อยใส่เศษเนื้อ ไข่เจียว และข้าวหุงร้อนๆวางตามมุมบ้านให้เพื่อนร่วมชายคานได้อิ่มครบ

เรือนผมสีเข้มพริ้วตามแรงลมยามเช้า ดวงแก้วสีเฮเซลนัทเข้มมืดตะวัดมองนาฬิกาเมื่อเห็นว่าใกล้เวลาเรียนก็เดินกลับขึ้นไปตามปกติ
ร่างโปร่งใส่ชุดเสื้อยืดธรรมดานั่งลงบนเตียงนุ่มที่เต็มไปด้วยเหล่าตุ๊กตาแล้วเอนกายพักรอเข้าเรียนออนไลน์

ในเวลาเดียวกัน เมื่อเด็กสาวกลับเข้าไปด้านในห้องเหล่าจิ้งจกตัวน้อยน่ารักก็คืบคลานออกมากินมื้อเช้าในชามเล็ก นกมากมายโปรยตัวลงจิกเมล็ดข้าวแห้งในถาด เป็นอีกวันในช่วงเช้าที่แสนธรรมดาเหมือนทุกครั้ง...

( อมก. ทำไมมันเหมือนโรงบรรยายยังไงไม่รูู้ ;;-; )

# data[].attributes.body
เรื่องเล่า สัตว์ในบ้านของฉัน

# data[].attributes.body
มันเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้วแต่ก็ไม่นานเกินไปที่จะนึกถึง  บ้านหลังหนึ่งที่รายล้อมด้วยท้องทุ่ง  ท่ามกลางความเงียบแต่ก็ไม่เงียบจนไร้เสียง  แมวสองตัวที่ตกลูกรวมกันได้ 9 ตัว พวกมันส่งเสียงร้อง เสียงที่ว่าไม่ได้ดังมาก แต่มันก็ดังเหลือเกินในโสตประสาทของเจ้าตูบทั้ง 3  พวกมันเดินกันให้ว่อนเพื่อตามหาต้นตอของเสียง โชคดีที่ลูกแมวเหล่านั้นอยู่ในอ้อมกอดอุ่น ๆ ของแม่แมวบนที่นอนในบ้าน มันจึงรอดมาได้   และตัวเลขเหล่านี้ก็สร้างเรื่องที่ยิ่งใหญ่ในบ้านหลังน้อย  เมื่อหญิงสาววัยกลางคนเห็นลูกแมว  "93" เธอพูดขึ้น  งวดนี้93 แมว 9  หมา 3 มันมาแน่  ผมได้แต่ฟังด้วยใบหน้าที่รับรู้แต่ไม่เคยเข้าใจสิ่งเหล่านี้เลยในความคิด  และแล้ววันที่ 16 เวลา 16.00 น. ก็มาถึง  ผมถามว่าเธอว่างวดนี้ถูกมั้ย  เธอด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมพลังว่า "ถูก"  ผมยินดีกับเธอ  "ถูกกิน" เธอกล่าวทิ้งท้าย.

# data[].attributes.headline
ชื่อเล่น เลขที่

# data[].attributes.subject
ชื่อเล่น เลขที่

# data[].attributes.body
พิมพ์เรื่องเล่า