# data[].attributes.body
Erkenden kalkıp kahvaltısını yapan Mehmet kahvaltısını yaptıktan sonra telefonuna bir mesaj gelmiş mesajda ise askerlik çağının geldiğini ve askere gitmesi gerektiğini bildirmiş. Mehmet bu duruma biraz heycanlanmış ama çok panik yapmamış. Bu durumu ailesine söyleme kararı almış ve aileside ona çok panik yapmayacağını söylemiş. Sonra hava karardığında mehemtin telefonuna bir bildirim daha gelmiş askerliğini Ankarada yapcağnı ve 5 gün sonra havalimanında olması gerektiğini bildirmiş. Mehmet askerliğini ankarda yapacağına çok sevinmiş. Çünkü Ankara onun en sevdiği şehirmiş.Ve sonra aradan 4 gün geçtikten sonra ailesi Mehmet için bir asker uğurlaması yapmaya karar vermiş . Ve konu komşu , akraba ve dost arsında bir askerlik uğurlaması olmuş. Ve gece bu uğurlama bitmiş.Ve sonra artık havalimanına gitme saati gelmiş Mehmet son kez ailesiyle vedalaşmış. Ve uçağa geçmiş valizini uçağın üst kısmına koymuş.Ve sonra uçuş başlamış ardan yaklaşık iki buçuk saat geçmiş Mehmet sonunda havalimanından inmiş. Mehmeti almaya havalimanının önünde bir araba mehmeti almaya gelmiş .Mehmet arbaya binmiş. Ve ardan 1 saat geçmiş ve Mehmet askerliğini yapacağı yere gelmiş.

# data[].attributes.body
Günlerden cumartesi bu gün ödevlerimi bitirip annemle pazara gideceğiz ilk önce kahvaltımı yapıp ödevlerimi bitirdim sonra annemle beraber pazara gittik türlü türlü meyveler sebzeler aldık annemde akşama en sevdiğim pastayı ve yemeği yaptı çok sevinmiştim anneme teşekkür ettim yemeğimizi bitirdik sonra filmimizi izlerken pastamida yedim saat çok geç olmuştu yatağıma yattım ve uyudum sabah oldu mahallemize polisler gelmişti.....

# data[].attributes.body
Emir/Mustafa Kemal Paşa O.O

# data[].attributes.body
Ecrin/Mustafa Kemal Paşa O.O

# data[].attributes.headline
                     YARAMAZ ARKADAŞLAR                               Yaramaz arkadaşlar 4 kişiden oluşuyor cemre buse merve yaren bu dört arkadaş çok yaramaz kişilerdir ailesi yani aileleri onlara yaramazlık YARAMAZ ARKADAŞLAR                                 yaptıkları ve başlarına bela aldıkları için artık sakin şeyler yapmalarını istiyorlardı tabi onların fazla umrunda değildi bu konu ama şimdi olay örtüsünü anlatmadan önce bu yaramaz arkadaşları bir tanımak lazım birinci tanıyacağımız kişicemre=siyah saçlı uzun boylu mavi gözlü çok iyi tatlı herkezle anlaşabilen deli dolu bir kız.buse=sarı saçlı mavi gözlü orta boylu çok iyi macera sever anlaşılması kolay olan güzel ve iyi bir kız merve=kumral saçlı siyah saçlı yanii biraz kısa enerjik çok uyumlu güzel iyi ve tatlı bir kız yaren=siyah saçlı renki gözlü uzun boylu çok enerjik olmasa da eğlenceli uyumlu güzel tatlı ve çok iyi bir kız yani anlayacağınız bu dörtlü çok mükemmell ve tam olarak bir efsane.şimdi yaşadıkları maceraları anlatacam yani bir inşaat korkusu haydi anlatmaya geçelim                                               İNŞAAT KORKUSU Günlerden cumartesi kızların canı çok sıkılmıştı bir macera istiyorlardı ama ne macerası onu bilmiyorlardı herkez fikrini sundu ama en çok fikir cemrenin oldu inşaatın içini çok merak ediyorlardı biraz girip dolanıp geri geleceklerdi bu kadar ama keşke böyle olsaydı fakat artık ezberlemişlerdi başlarına bir olay gelmek zorundaydı yani bütün maceralar kötü son ile bitiyordu o yüzden maceraya atılmaya korkuyorlardı ama asla uslanmadan pes etmeden devam ediyorlardı bir son vermek istiyorlardı macera işine ama hercumartesi _ pazar dayanamayıp maceraya kapılıyorlardı yine bir cumartesi günü inşaata doğru yola çıktılar fakat bir engel vardı sizcede ne miydi? tabikiiiiiiiiinşaat cumartesi_pazar kapalı olduğu için örgü çitleri vardı kapı ise çok yüksek ve kilitliydi tek çare çitlerden atlamaktı sıra sıra atladılar aslında çok zor olmamıştı tabikio gün orada bir güvenlik vardı onları kovaladılar ama onlar sonradan çitlerden hızlıca atlayıp kurtulmuşlardı evet bir macera kötü son ile bitmemişti ama lar dayanamayıpbir kere daha gitdiler ama bu kez güvenliğin eline düşüp yakalanmışlardı güvenlik ailelerini aramıştı aileleri de tabiki kızmışlardı .Bu macerada burada sona ermişti .Sıradaki macerakorku treni                                                                                                       KORKU TRENİYine günlerden cumartesi arkadaşlar lunapark'a gitmeye karar verdiler planladıkları aletler dönme dolap,çarpışan araba,atlı karınca, gibisakin oyunlardı ama çok ta öyle olmadı öncelkle akşamdan planını kurdular sabahı heyecan ile bekliyorlardı sabah herkez kalkıp hazırlanmaya başladılar ama bir kişi hariç o kişi de tabiki yaren olmuştu yaren kalkmayı hiç sevmezdi kalkamadığı için de tabiki okuldaki devamsızlıkları boyunu aşmıştı bu olanları bilen kızlar akşamdan yarene defalarca sabah erken kalkması gerektiğini söylemişlerdi ama yaren annesinin de onca sarsmasına rağmen uykusunu bölememişti ama diğer kızlar çoktan hazırlanıp yola bile çıkmışlardı ama yaren daha hazırlanmıştı bile en sonunda hazırlanan yaren sonunda buluştular ve korku trenine binmeye karar verdiler korkmaayız dediler ama öyle olmadı tren yarıda kaldı hemen bir anons geldi anons'da 'görevliler gelmekte sakın olduğunuz yerden ayrılmayınız'ama onlar dinlemediler ve indiler az az ilerlediler fakat kayıp oldular görevliler aradılar ama onlar kenarda oturduğuve karanlık olduğu için bulamadılar kızlar karanlıkta yanlışlıkla 2,3 heykel düşürdüler oradan en sonunda zar zor çıkabildiler ama görevlilerden hem oradan indikleri hem de heykelleri düşürdükleri için azar yediler sonra bu kadar macera yeter diyerek evlerine döndüler olanları ailelerine anlattılar aileleri de dalga geçtiler yani alay  konusu oldular.Bu olayda burada bitti he bu arada bu olaylar kolay gözüküyor ama öyle değilsıradaki macerayaşlı teyza ve kocası                                              YAŞLI TEYZE VE KOCASIMahallede herkezin çok ama çok korktuğu yaşlı teyza ve kocası herkezin korkulu rüyasıydı çoğu çocuk onları görünce yolunu ayırıyordu yüzlerine bile bakmaya korkarlardıtabiki kendi kendine korkmuyorlardı onlar biraz huysuzluk yapıyorlarlardı yaşlı oldukları için en ufak bir ses bile onları rahatsız etmeye yetiyordu en ufak bir ses de kargaşa kopuyordu her yaşlı böyle değil ama bazı yaşlılar böyle herneyse bir gün yine kızlar macera araken akıllarına yaşlı teyze ve kocası geldi ama bu kötü amaçlı değildi belki dertleri var ise onları dinlerlerdi herkez yerine kaçmaktan ia iyi olduğunu biliyorlardı hemen yaşlı teyze ve kocasının evine doğru yola çıktılarbahçeye girdikleri anda biraz gerildiler ama yinede pes etmediler kapının önüne geldiler kapıyı tıklatdılar kapıyı açan yaşlı teyze ve kocası kapıyı açtılar ve açar açmaz gidin burdan diye bağırarak kızların üstüne koşturdular çocuklar bu macerayı çokk sevdiler ve bir daha gitmeye karar verdiler gitdiler ve bu sefer kötü son ile bitdiyaşlı teyze ve kocası kapıyı açtılara ama bu sefer kızları kollarından tutdular içeriye soktular ve kızların ailelerini aradılar aileri kızlara kızdılaryaşlı karı kocayı rahatsız etmeleri ailelerini rahatsız etmişti aileleri kızlara her zaman olduğu gibi şunları söylediler;kocaman oldunuz hala yaramazlık yapıyorsunuzher yda veliniz olduğumuz için biz sorumlu oluyoruz diye söylendiler ve bu hikayede burada bittisıradaki maceramız evden kaçma fobisi                                          EVDEN KAÇMA FOBİSİ bu sefer günlerden cumartesi yada pazar değil salı evettt salıııokuldan kızlar yeni gelmişti hepsinin canı sıkılmıştı ama aileleri dışarıya çıkmalarına izin vermemişlerdi kızlar ise ne yapacaklarını uzun uzun düşünmüşlerdi tek çareleri evden kaçmaktı ve kaçtılar ailelerine ise markete çıktıklarını söylediler ve dışarıda buluşup biraz gezdiler ve buselere geçtiler buse annesine ısrar etmiş daha doğrusu biraz kandırmıştı sabah ise busenin annesine cemrelere diyerek gezdiler tabi bu zaman içinde aileleri çok merak etdiler polise dahil gitdiler fakat en sonunda kızlar bulundu ve ailelerinden büyük bir azar yediler eee ne demişler yalancının mumu yatsıya kadar yanar doğru da demişler aslındaaa                                                                                                     KORKU EVİkızlar ailelerinden zar zor korku evine gitmek için izin istemişlerdi ve çok mutlu bir şekilde korku evine yola çıkmışlardı korkmuyacaklarını düşünen kızlar korku evine girdiler ilk başta bir şey yoktu sadece sesler geliyordu ama sonrasında öyle olmadı çarşaflı iki üç kişi geldi ondana sorun yoktu ama ellerindeki testere vb.şeyler kızları çook korkutmuştu ama yaren bin missi korkmuştu hatda bayılacak kadar hani derler ya kokrudan bayılacaktım diye işte bu söz olmalı yaren hemen hastaneye götürüldü kızların aileleri de gelmişti bir kaç saat sonra son tedaviler yapılınca yaren evine yollandı kızların aileleri ise yarenlerdeydi geçmiş olsun adına oturup geri evlerine geldiler ve mutlu sona bağlandılar sıradaki maceramız iyilik                                                                                                      İYİLİK                                         

# data[].attributes.subject
                     YARAMAZ ARKADAŞLAR                               Yaramaz arkadaşlar 4 kişiden oluşuyor cemre buse merve yaren bu dört arkadaş çok yaramaz kişilerdir ailesi yani aileleri onlara yaramazlık YARAMAZ ARKADAŞLAR                                 yaptıkları ve başlarına bela aldıkları için artık sakin şeyler yapmalarını istiyorlardı tabi onların fazla umrunda değildi bu konu ama şimdi olay örtüsünü anlatmadan önce bu yaramaz arkadaşları bir tanımak lazım birinci tanıyacağımız kişicemre=siyah saçlı uzun boylu mavi gözlü çok iyi tatlı herkezle anlaşabilen deli dolu bir kız.buse=sarı saçlı mavi gözlü orta boylu çok iyi macera sever anlaşılması kolay olan güzel ve iyi bir kız merve=kumral saçlı siyah saçlı yanii biraz kısa enerjik çok uyumlu güzel iyi ve tatlı bir kız yaren=siyah saçlı renki gözlü uzun boylu çok enerjik olmasa da eğlenceli uyumlu güzel tatlı ve çok iyi bir kız yani anlayacağınız bu dörtlü çok mükemmell ve tam olarak bir efsane.şimdi yaşadıkları maceraları anlatacam yani bir inşaat korkusu haydi anlatmaya geçelim                                               İNŞAAT KORKUSU Günlerden cumartesi kızların canı çok sıkılmıştı bir macera istiyorlardı ama ne macerası onu bilmiyorlardı herkez fikrini sundu ama en çok fikir cemrenin oldu inşaatın içini çok merak ediyorlardı biraz girip dolanıp geri geleceklerdi bu kadar ama keşke böyle olsaydı fakat artık ezberlemişlerdi başlarına bir olay gelmek zorundaydı yani bütün maceralar kötü son ile bitiyordu o yüzden maceraya atılmaya korkuyorlardı ama asla uslanmadan pes etmeden devam ediyorlardı bir son vermek istiyorlardı macera işine ama hercumartesi _ pazar dayanamayıp maceraya kapılıyorlardı yine bir cumartesi günü inşaata doğru yola çıktılar fakat bir engel vardı sizcede ne miydi? tabikiiiiiiiiinşaat cumartesi_pazar kapalı olduğu için örgü çitleri vardı kapı ise çok yüksek ve kilitliydi tek çare çitlerden atlamaktı sıra sıra atladılar aslında çok zor olmamıştı tabikio gün orada bir güvenlik vardı onları kovaladılar ama onlar sonradan çitlerden hızlıca atlayıp kurtulmuşlardı evet bir macera kötü son ile bitmemişti ama lar dayanamayıpbir kere daha gitdiler ama bu kez güvenliğin eline düşüp yakalanmışlardı güvenlik ailelerini aramıştı aileleri de tabiki kızmışlardı .Bu macerada burada sona ermişti .Sıradaki macerakorku treni                                                                                                       KORKU TRENİYine günlerden cumartesi arkadaşlar lunapark'a gitmeye karar verdiler planladıkları aletler dönme dolap,çarpışan araba,atlı karınca, gibisakin oyunlardı ama çok ta öyle olmadı öncelkle akşamdan planını kurdular sabahı heyecan ile bekliyorlardı sabah herkez kalkıp hazırlanmaya başladılar ama bir kişi hariç o kişi de tabiki yaren olmuştu yaren kalkmayı hiç sevmezdi kalkamadığı için de tabiki okuldaki devamsızlıkları boyunu aşmıştı bu olanları bilen kızlar akşamdan yarene defalarca sabah erken kalkması gerektiğini söylemişlerdi ama yaren annesinin de onca sarsmasına rağmen uykusunu bölememişti ama diğer kızlar çoktan hazırlanıp yola bile çıkmışlardı ama yaren daha hazırlanmıştı bile en sonunda hazırlanan yaren sonunda buluştular ve korku trenine binmeye karar verdiler korkmaayız dediler ama öyle olmadı tren yarıda kaldı hemen bir anons geldi anons'da 'görevliler gelmekte sakın olduğunuz yerden ayrılmayınız'ama onlar dinlemediler ve indiler az az ilerlediler fakat kayıp oldular görevliler aradılar ama onlar kenarda oturduğuve karanlık olduğu için bulamadılar kızlar karanlıkta yanlışlıkla 2,3 heykel düşürdüler oradan en sonunda zar zor çıkabildiler ama görevlilerden hem oradan indikleri hem de heykelleri düşürdükleri için azar yediler sonra bu kadar macera yeter diyerek evlerine döndüler olanları ailelerine anlattılar aileleri de dalga geçtiler yani alay  konusu oldular.Bu olayda burada bitti he bu arada bu olaylar kolay gözüküyor ama öyle değilsıradaki macerayaşlı teyza ve kocası                                              YAŞLI TEYZE VE KOCASIMahallede herkezin çok ama çok korktuğu yaşlı teyza ve kocası herkezin korkulu rüyasıydı çoğu çocuk onları görünce yolunu ayırıyordu yüzlerine bile bakmaya korkarlardıtabiki kendi kendine korkmuyorlardı onlar biraz huysuzluk yapıyorlarlardı yaşlı oldukları için en ufak bir ses bile onları rahatsız etmeye yetiyordu en ufak bir ses de kargaşa kopuyordu her yaşlı böyle değil ama bazı yaşlılar böyle herneyse bir gün yine kızlar macera araken akıllarına yaşlı teyze ve kocası geldi ama bu kötü amaçlı değildi belki dertleri var ise onları dinlerlerdi herkez yerine kaçmaktan ia iyi olduğunu biliyorlardı hemen yaşlı teyze ve kocasının evine doğru yola çıktılarbahçeye girdikleri anda biraz gerildiler ama yinede pes etmediler kapının önüne geldiler kapıyı tıklatdılar kapıyı açan yaşlı teyze ve kocası kapıyı açtılar ve açar açmaz gidin burdan diye bağırarak kızların üstüne koşturdular çocuklar bu macerayı çokk sevdiler ve bir daha gitmeye karar verdiler gitdiler ve bu sefer kötü son ile bitdiyaşlı teyze ve kocası kapıyı açtılara ama bu sefer kızları kollarından tutdular içeriye soktular ve kızların ailelerini aradılar aileri kızlara kızdılaryaşlı karı kocayı rahatsız etmeleri ailelerini rahatsız etmişti aileleri kızlara her zaman olduğu gibi şunları söylediler;kocaman oldunuz hala yaramazlık yapıyorsunuzher yda veliniz olduğumuz için biz sorumlu oluyoruz diye söylendiler ve bu hikayede burada bittisıradaki maceramız evden kaçma fobisi                                          EVDEN KAÇMA FOBİSİ bu sefer günlerden cumartesi yada pazar değil salı evettt salıııokuldan kızlar yeni gelmişti hepsinin canı sıkılmıştı ama aileleri dışarıya çıkmalarına izin vermemişlerdi kızlar ise ne yapacaklarını uzun uzun düşünmüşlerdi tek çareleri evden kaçmaktı ve kaçtılar ailelerine ise markete çıktıklarını söylediler ve dışarıda buluşup biraz gezdiler ve buselere geçtiler buse annesine ısrar etmiş daha doğrusu biraz kandırmıştı sabah ise busenin annesine cemrelere diyerek gezdiler tabi bu zaman içinde aileleri çok merak etdiler polise dahil gitdiler fakat en sonunda kızlar bulundu ve ailelerinden büyük bir azar yediler eee ne demişler yalancının mumu yatsıya kadar yanar doğru da demişler aslındaaa                                                                                                     KORKU EVİkızlar ailelerinden zar zor korku evine gitmek için izin istemişlerdi ve çok mutlu bir şekilde korku evine yola çıkmışlardı korkmuyacaklarını düşünen kızlar korku evine girdiler ilk başta bir şey yoktu sadece sesler geliyordu ama sonrasında öyle olmadı çarşaflı iki üç kişi geldi ondana sorun yoktu ama ellerindeki testere vb.şeyler kızları çook korkutmuştu ama yaren bin missi korkmuştu hatda bayılacak kadar hani derler ya kokrudan bayılacaktım diye işte bu söz olmalı yaren hemen hastaneye götürüldü kızların aileleri de gelmişti bir kaç saat sonra son tedaviler yapılınca yaren evine yollandı kızların aileleri ise yarenlerdeydi geçmiş olsun adına oturup geri evlerine geldiler ve mutlu sona bağlandılar sıradaki maceramız iyilik                                                                                                      İYİLİK                                         

# data[].attributes.headline
Ada, sabah evden her zamanki saatinde çıkmış,yavaş yavaş okula doğru yürüyordu. Sokağın köşesine gelince bir ses duydu. Başlarda ne olduğunu anlamakta zorlandı.  Sesin nereden geldiğini anlamak için sağa sola bakındı.Birden sesin nereden geldiğini fark etti. Duvarın köşesinde ıslanmış  yavru kediler gördü.  Dün, gece boyu yağmur yağdığını  hatırladı. Yavru kedilerin annesi etrafta görünmüyordu. Ada ne yapacağını bilemedi. Gözü saatine takıldı. Ders zilinin çalmasına yirmi dakika vardı. Ada biraz düşündükten sonra kararını vermişti.

# data[].attributes.subject
Ada, sabah evden her zamanki saatinde çıkmış,yavaş yavaş okula doğru yürüyordu. Sokağın köşesine gelince bir ses duydu. Başlarda ne olduğunu anlamakta zorlandı.  Sesin nereden geldiğini anlamak için sağa sola bakındı.Birden sesin nereden geldiğini fark etti. Duvarın köşesinde ıslanmış  yavru kediler gördü.  Dün, gece boyu yağmur yağdığını  hatırladı. Yavru kedilerin annesi etrafta görünmüyordu. Ada ne yapacağını bilemedi. Gözü saatine takıldı. Ders zilinin çalmasına yirmi dakika vardı. Ada biraz düşündükten sonra kararını vermişti.

# data[].attributes.body
Zamanın birinde Ceren adlı bir kız yaşarmış. Ceren ilkokula gidiyormuş. Sarı saçlı ela gözlü orta boylarda sevimli ve hayvanları çok seven bi kızmış. Birgün evde kahvaltı yaparlarken Ceren belgeselde kuşlar, filler, kaplanlar falan görmüş. Kendine zaten Hayvanları çok sevdiği için hayvanat bahçesine gitmekistemiş. Babasına söylemiş ve gitmeye karar vermişler hayvanat bahçesinin önüne gelince bir bakmışlar ki Bugün tatil miş o yüzden içeriye giremem işler Ceren her zamanki gibi çok nazlı bir kızmış hayvanat bahçesinde giremeyince de çok fazla üzülmüş. Babasıda onu ormana götürmeye karar vermiş. Belki ormanda birkaç hayvanla falan karşılaşırler diye. Düşünmüşler taşınmışlar HÜR ormanına gitmeye karar vermişler. Arabaya binip yola çıkmışlar. Ceren ne zaman gideceklerini çok merak ediyormuş. zaten Hür ormanda o kadar yakın bir yerde değilmiş. yol 2-3 saat falan sürüyormuş. yolda giderlerken Ceren çok acıkmış. Babası da onu bir lokantaya götürmüş. lokantada yemeğini bitirememiş Ceren. onu da paket yaptırmışlar arabaya geri bindiklerinde ilerlemişler gitmişler gitmişler gitmişler sonunda hür Ormanı'na varmaya başarmışlar. Babası ne tarafa gideceklerini düşünmüş. Ceren ağaçların arasına girebiliriz diye düşününce ağaçların arasına girmişler. sonra Ceren bir ses duymuş. bu ses bir kuşun ciyaklaması na benziyormuş babasına söylemiş Babası da sesin kuşu ait olduğunu düşünüyormuş. sese doğru gitmişler ve kapana kısılmış olan büyük kuşu görmüşler. bu kuş beyaz bir papağan mış. Ceren kuşa doğru yaklaşırken babası bir kükreme sesi duymuş. Ceren'e "kızım buraya gel" diye seslenmiş. Ceren "bir şey olmaz baba ben hemen kuşu kurtarırım" diye cevap verince babası iyice sinirlenmiş. ona bir şey olmasına korkuyormuş babası. sesler gittikçe yaklaşıyormuş sonra karşıda büyük bir kaplan görmüş babası. Ceren de onu görünce çok korkmuş.

# data[].attributes.body
Merhaba ben Aslı. 11. sınıfa gidiyorum şimdi sizlere yaşadığım bir anıyı anlatacağım. Günlerden Cuma 15 tatile girilecek yaniii karneler verilecek tabi ki de biz de bir tek Melis taktir aldı, geriye kalanımız teşekkür aldılar. Karnemizi aldık ve benim evimde buluştuk, yemeğimizi yedik ve konuşmaya başladık. Konuşurken birden Mert "Ormana gidelim mi?" dedi, fena fikir değildi. Hepimiz kabul ettik ve eve hazırlanmaya gittik .        Yarın parkta buluşmak üzere sözleştik.       Ertesi gün  herkes buradaydı ve Mert geç uyandığı için geç kalmıştı. Takım tamamdı, gitmeye hazırdık. Son kez çantamızı kontrol ettik. Ve ormana ulaşmıştık aramızda en çok Ayşe korkuyordu diğerleri hiç korkmuyordu.  Yemek yemek için ve ısınmak için odun tarzında şeyler topladılar ve ateşi yaktık. Herkesin uykusu gelmişti bu sebeple uyku Tulumlarımızı çıkardık uykuya daldık ama uyuyamayan sadece Ayşe kalmıştı çünkü o hala çok korkuyordu  bunu gören çocuklar  Ayşe'nin yanına uyku tulumlarını serdiler ve sabah olunca Mert herkesten önce uyandı ve yiyecekleri hazırladı ve diğerlerini uyandırdı. Yemeklerini yediler 15 tatili boyunca ormanda olacakları için biraz yürümeye karar verdiler. Ve yolda yürürken Melis'in ayağı taşa takıldı ilerleyemezlerdi çünkü Melis ayağını burkmuştu Melis'in ayağı biraz daha iyi olana kadar oturmaya karar verdiler. Melis'in ayağı aynı zamanda kanıyordu bu kanı durdurmak için ormandaki kamp yerine gittiler. Melis yalnız kalmak zorunda olduğu için dayanamadı ve onların arkasından yola çıktı ama kayıp oldu. Çocuklar malzemeleri alıp yola çıktılar ama Melis'in olmadığını fark ettiler. Onu aramaya koyuldular bulamayınca çok panik oldular aynı zamanda Melis ağlamaklı olmuştu onların kendini bir daha bulamayacağını düşünüp endişelenmişti çocuklar tek çarenin polisi aramak olduğunu düşündüler........

# data[].attributes.body
John ve Peter, bu iki astronot birlikte bir maceraya çıkacaklardı.Bu macerada Ay'a gidecek, yüzeye inip geri döneceklerdi.Fakat onları uzun bir eğitim ve hazırlık aşaması bekliyordu.Bu aşamalar belki aylar sürecekti ancak bu onlar için önemliydi.Fakat bu macera sadece eğitim ve hazırlık aşamalarından oluşmayacaktı.Onları uzun bir macera bekliyordu.Gidip gelemeleri uzun sürebilirdi.Aylarca yakınlarından uzak kalacaklardı ve bu onlar için çok daha zor olacaktı.Kalkış gününe bir ay kalmıştı.John Peter'e:
-Bizi nelerin beklediğini düşündükçe çok heyecanlanıyorum,dedi.Peter daha ciddi biriydi ve John'a:
-Çok heyecan yapma herşeyi yaşayarak göreceğiz,dedi.Ay'ın yüzeyine çıkmayı bırakın sadece uzaya çıkmak bile çok uzun sürecekti.Ve bir sorun daha vardı.İkiside bu yolculuğu ilk kez yapacaktı.Zaten uzaya bir kez çıkan bir astronot Dünya'ya döndüğünde hareket edemez hale bile gelebilirdi.Bu kilitlenme antrenman yaparak geçebilirdi ancak hiç hareket edememe gibi bir olasılık vardı.John ve Peter bunları biliyorlardı fakat bu macerayı yaşamayı çok istedikleri için herşeyi göze alıyorlardı.Kendi aralarında bu konuyu konuşmuşlardı ne olursa olsun hayallerinden vazgeçmemeye karar vermişlerdi.Ve beklenen gün gelmişti uzun çalışmalar sonucunda artık ne yapmaları ve ne yapmamaları gerektiğini öğrenmişlerdi.Kalkış için herşey hazırdı.İkiside çok heyecanlıydı.Kıyafetlerini giymiş son hazırlıklarını yapıyorlardı.Geri sayım birazdan başlayacaktı.Koltukların oturmuş bekliyorlardı.Son uyarı geldi ve işte macerlarına son on saniye kalmıştı.

# data[].attributes.body
YERALTINDA KİLİTLİ SANDIK
Bir kış sabahı mahallede arkadaşlarımı beklerken yerde çok eski bir harita buldum. Haritayı ne yapacağımı bilmiyordum. Arkadaşlarımın geldiğini görünce haritayı cebime koydum . Biraz oynadıktan sonra herkes evlerine dağıldı. akşam oldu yatağa yattığımda haritayı ne yapacağımı düşünüyordum . Düşündükten sonra arkadaşlarıma söyleyeceğime karar verdim. Çok heyecanlanmıştım başıma ilk defa böyle bir şey geliyor . Heyecandan sabaha kadar uyuyamadım . Kahvaltıyı  yapıp arkadaşlarımı aradı . Mahallede buluşmamız gerektiğini söyledim. Öğlene doğru herkes mahallemizdeki çınar ağacının yanındaydı . Olanları anlattım. Arkadaşlarımda benim gibi heyecanlandılar . Bu işin peşini bırakmayacağımıza söz verdik . Çanta hazırlamaya gittik çünkü akşamüstü yola koyulacaktık . Çantamın içine : düdük ,el feneri ,su ve yiyecek aldım. Birde üstümü sıkı sıkı giyindim . Ailem uyuduktan sonra çınar ağacının yanına gittiğimde kimse yoktu .Meğer hepsi uyuya kalmış . Teker teker hepsini uyandırdım . Arkadaşlarım geldiğinde biraz kızdıktan sonra yola koyulduk .Ali: "bizim grubumuzun adı olmayacak mı ? Filmlerde oluyor . Samet " sen kendini film starı zannettin herhalde Ali.
Kavga etmemelerini söyledik . Ali'nin kalbini kırmamak için grup adımızı" Kayıp Hazine Avcıları " koyduk. Çok fazla vakit kaybetmiştik . işimizin başına geri döndük . Haritaya baktığımızda şöyle bir bilmece yazıyordu ."Hezarfen Ahmet Çelebi nereden uçtu . Bunu bilen tek kişi vardı aramızda oda "google amcaydı "telefona baktığımızda şöyle yazıyordu ." Galat Kulesinden uçtu . Hemen gittik . hepimiz farklı yerlere dağıldık . İlk müze bulan düdük çalacaktı . Hüsnü çaldı . Herkes sesin geldiği tarafa doğru gidince Hüsnü'yü bulduk . Müzenin kapısından sağ dönerek iki yüz adım gittikten sonra ise sola dönerek yüz adım gittiğimizde "Topkapı Sarayıydı." Haritaya baktığımızda lavanta resmi çiziliydi . Lavantalı küçük bir bahçe vardı . Bahçeyi kazdığımızda Volkan "başımıza bela gelecek şimdi saraydaki güvenlikler gördüyse biz bittik . çok az bir şey kalmıştı sandığı aldığımızda ama Volkan'ın dediği doğru çıktı . Güvenlikler bizi gördü . Herkes pişman oldu Volkan'ın dinlemediğimiz için . Mesut "b planına geçiyoruz" Ali "biz b planı düşünmedik ki ." Ali hariç herkes "kaçınnnnnn."...

# data[].attributes.body
Roket hazırdı. Roket hızlı bir şekilde kalkış yapmıştı. Peter çok korkmuştu. John ise onu teselli etmeye çalışıyordu. Aradan 3 gün 3 saat 49 dakika geçmişti. Sonunda Ay'a vardılar. Roketin kapısı açıldı. Peter hızlı bir şekilde inmişti. John'da ardından hemen inmişti. İndikleri yerin hemen karşısında bir çok büyüklü küçüklü çukurlar ( kraterler) vardı. John, Peter'e:
-Hemen fotoğraf makinesini çıkarıp bunların fotoğrafını çekmeliyiz, dedi. Peter:
-Tamam, hemen çekiyorum, dedi.
Peter fotoğraf makinesini çıkarıp çukurların(kraterlerin) fotoğrafını çekti. Birden bir patlama sesi duyuldu. John ile Peter çok korkmuştu.
Ne olduğunu çok merak ediyorlardı. Peter çok ciddi olduğu için John'a korkusunu belli etmemeye çalışıyordu. John ise çok cesurdu. John Peter'e :
-Peter, bu patlama sesinin nereden geldiğini biliyor musun?, dedi. Peter:
-Bilmiyorum. Ama bu bir meteor patlaması olabilir, dedi. John:
-Hadi sesin geldiği yere gidelim, dedi. Peter:
-Tamam, gidelim, dedi.
Ay'da yola çıktılar. Meteorun düştüğü yer çok sıcaktı. Çünkü meteorlar ısı yayıyorlar. John:
-Peter, burası ne kadar sıcak, öyle değil mi?, dedi. Peter:
-Evet, burası çok sıcak, dedi.
Artık Dünya'ya dönmeleri gerekiyordu. Süreleri dolmuştu. Ay'da tamı tamına 6 gün 5 saat 10 dakika kaldılar. Rokete bindiler. Roket çok hızlıydı. Peter rokette bayılmıştı. John arkadaşı için çok üzülmüştü. Peter 3 gün 3 saat 45 dakika baygındı. Dünya'ya vardıklarında uzay istasyonunda onları tüm akrabaları bekliyordu. John indiğinde çok telaşlıydı. Hemen ambulansı (112) aradılar. Ambulans geldi. Peter'i alıp hemen hastaneye götürdüler. Ailesi de hastaneye gittiler. Peter'in durumu iyiydi. Sadece roket hızlı gittiği için stres yaptığı ve korktuğu için bayılmıştı. Peter uyandığında hemen ailesi ona sarıldı. Hep birlikte eve gittiler ve sohbet ettiler. Peter ve John orada yaşadıklarını anlattılar.

# data[].attributes.body
Ada'nın kararı :Bir karton kutu bulup kedileri kutuya koyup okula götürmekti. O kutuyu okullarındaki parka koyacaktı. Ada sokağın köşesindeki bakkaldan kutuyu alıp kedileri koydu. Ders zilinin çalmasına 10 dakika vardı. Ada hızlı hızlı okula doğru giderken saatine baktı ve 5 dakikası kalmıştı. Ada biraz daha hızlanmaya başladı. Ve okula vardı. Kutuyu hemen okulundaki parka bıraktı. Ada hemen koşarak sınıfa gitti. Ada sıra arkadaşı Ceyda'nın yanına oturdu. Ceyda, Ada'ya "Ada sen hiç geç kalmazdın, nasıl oldu da geç kaldın?" diye sordu. Ada "Teneffüste anlatırım." dedi. Ders bitmiş, teneffüse çıkmışlardı. Ceyda "Ada hadi anlat artık." Ada "Sabah okula gelirken küçük yavru kediler buldum. Sonra onları karton kutuya koyup parktaki bankın arkasına koydum. Ve onları ne yapacağımı bilmiyorum." dedi.

# data[].attributes.body
Azra hastalanmıştı. Yüzü kızarmıştı. O yüzden Azra yarışmaya katılamayacaktı. Onun yerine öğretmeni yeni bir yarışmacı aldı. Takım bundan rahatsız olmuştu. Karşı çıktılar ama öğretmeni bunu kabul etmedi. Yarışmaya beş dakika kalmıştı. Yeni yarışmacının adı Ece idi. Yarışma başladı. Takım kaybediyordu. Durum 4-1'di.Takım artık hırslanmıştı. Yeni arkadaşlarına  bağırmak için yer arıyorlardı. 1. tur bitmişti. Kazanan diğer takımdı. On beş dakika moladan sonra yarışmanın 2. turu başlamıştı. Artık yeniyorlardı. Bu yüzden çok mutlulardı. Yarışma bitmişti. Durum bire birdi. Takımlar içlerinden en iyi bir kişiyi seçmeleri gerekiyordu. Takımlardan birer oyuncu seçildi ve Azra'nın takımı yenmişti ve bu Ece sayesindeydi. Ama kabullenmiyordu. Dışarıya çıktılar, onları arabanın önünde Azra ve öğretmenleri bekliyordu. Çok şaşırmışlardı hep bir ağızdan "sen hasta değil miydin" diye sordular. Azra ise "Doktora gidip muayene olup şurup aldık." dedi. Takım ise geçmiş olsun dediler. Öğretmeni araya girerek "Size sürprizim var" dedi ve arabaya bindiler, yola çıktılar...

# data[].attributes.body
Ders saatleri geçmek bilmedi.Ada  sınıfın en başarılı öğrencisi olmasına rağmen sanki bugün hiç derslerde yoktu. Hangi derse başlasa dersin ilerleyen dakikalarında dalgın dalgın camdan dışarıyı seyredalan Ada dersin öğretmeni tarafından uyarıldı. Hatta en sevdiği ders olan Türkçe dersinde öğretmenin sorduğu soruya "kedi" diye yanıt verince bütün sınıf kahkaha ile güldü. Bu durum karşısında öğretmeni:
-Ada bugün hiç iyi görünmüyorsun aileni aramamı ister misin? demişti.
Ada çok utanmış yaptığı için özür dilemişti ama yine de kedilerden öğretmenine bahsetmemişti. Elinde değildi bir taraftan da korkuyordu. Ya kedileri ondan ayırmaya çalışırlarsa ya da barınağa göndermek için yetkilileri aramaya çalışırlarsa...
Bunlarla karşılaşma düşüncesi onu sessizliğe itti. Çünkü Ada uzun zamandır bir kedi istiyor ve ailesini razı etmeye çalışıyordu. Belki bu onun için bir fırsattı.
Sonunda ders bitmiş son zil de çalmıştı. Bir koşu merdivenlerden uçarcasına inen Ada çıkışa ulaşmıştı. Fakat ders sonuna doğru şiddetini arttıran yağmuru camdan izlerken duyduğu endişe şimdi korkuya dönüşmüştü. Yağmur yağmıyor gökyüzü adeta deniz olup karayı yutuyordu.
Çantasını montunun altına aldı şapkasını kafasına çekti ve var gücüyle ileri atıldı. İlk adımda spor ayakkabıları sırıl sıklam oluverdi. Geri dönüşü aklına bile getirmedi. Ya bu kedilere bir an önce ulaşacak onları eve götürecek ya da bu günü aklından hiç çıkarmadan kedi sevdasından vazgeçecekti.
Çünkü bu zor günde kedilere yardımcı olamazsa ileride de bakamayabilirdi.
Kalbi deli gibi çarpıyor nefes nefese sokağı geçiyordu. Köşedeki parka gelmişti bile. Kronometre tutsam belki de rekor kırmıştım diye düşündü ve için için güldü kendine.
Parkın simgesi olan asırlık çınarın altındaki çalıların dibine yöneldi hemen kutuyu uzaktan görebiliyordu. Rahatlamıştı biraz olsun. Yaklaştı ve usulca eğildi kutuya.
-pisi pisi ben geldim kuzucuklar.Sizi kurtarmaya geldim.
Kutu çok ıslanmış bir köşesi yamulmuştu. Islak kapağını açtı usulca. O da ne kutu boştu.3 yavrudan bir tanesi bile yoktu.
Ada gözlerine inanamıyordu. NAsıl olabilirdi kutudan nasıl çıkabilirdi o yavrular? Islandığına mı yansın bütün gün bu anı düşünerek geçirdiği zamana mı?
Gözleri doldu damla damla akan yaşlar yağmura karıştı birden. Çok üzülmüştü.
Etrafı dinledi yağmurun çıkardığı sesten başka bir ses duyamıyordu. Çaresiz evin yolunu tuttu. Yolda annesine diyeceklerini düşünürken kendisini apartman kapısında buluverdi.
Zili isteksizce çaldı ve açılan kapıyı ıslak ayaklarıyla itekledi asansöre geçti. 8. kata gelip de kapı açılınca karşısında ona endişeli gözlerle bakan annesini gördü. Servis şoförü annesini arayıp servise binmediğimi söylemiş annem de okul müdürünü babamı arkadaşlarımı aramış. Sınıf arkadaşım Merve bugün olanları tek tek anlatmış. Çıkışta kedilerin yanına gideceğimi de söylemeyi ihmal etmemiş. Annemin parmak sallaması eşliğinde başım önde doğruca banyoya geçtim.
Akşam olmuş babam da gelmişti. Uzunca nasihatlardan sonra yemeğe geçebilmiştik. Yemekte suskunluğuma daha fazla dayanamayan babam:
-Tatlı kızım seni daha fazla mutsuz görmeye dayanamıyoruz. Annenle bir karar verdik. Bu haftasonu seninle büyük bir kedi dostu olan ve evini 14 kediyle paylaşan iş arkadaşım Demet hanımın evine gidip yeni doğan yavrulardan senin seçtiğin bir tanesini sahiplenceğiz dedi.
o an öyle bir çığlık atmışım ki yan dairedeki komşumuz bir şey oldu galiba diye kapımızı çalmıştı telaşla.
Haftasonu gelmiş uzun süredir hayalini kurduğum kedime kavuşmuştum. Gri kül rengi bir Brithis. İki aylık bir yavru.
Artık bir canlının bütün sorumluluğunu üstlenmiş ben de kediseverler kulübünün daimi üyesi olmuştum.

# data[].attributes.body
Gökhan ve Berkan okuldan sonra öğretmenlerinin verdiği ödev için çevreyi gezeceklerdi.Gökhan ve Berk çevreyi gezerken çöplerin yerlerde olduğun   denizlerin karardığnı görünce berk "buda ne bu kadar kirlilik olurmu?" diyerek sordu Gökhan"bilmiyorum insanların çevreyi kirletmeleri hiç hoş degil" dedi Gökhanın aklına bir fikir gelmişti  çevre için  bir proje yapacaktı .Projesine " Çevre Matik"  adını bile düşünmüştü.Berk'e bu fikrini anlattı.Berk"Bu fikir çok uçuk diyerek gülmeye başladı". Gökhan sinirlendi ve "Neden gülüyorsun ? kolaysa sen yap" dedi ve sustu.Berkan" tamamda öğretmenden benle aynı düşüncede" Gökhan" sen bilirsin ben öğretmene soracağım" dedi ve yollarına devam ettiler.Gökhan eve gidince  hemen bir anket hazırlamaya başlamıştı.Anketini bir haftada tamamlamıştı.internetten ,ailesine sorarak ve bir sokak röportajı yaparak bitirdi
Berk ona şaşkın ifadelerle bakıyordu"olabileceğinden eminmisin?". Diyerek sordu.Gökhan emin bir şekilde" "evet" diyerek karşıladı.Berk kızgındı neden daha önce düşünmediğini hatırlayıp hatırlayıp kendine kızıyordu.Akşam ölmüştü Gökhan  düşünüp kitaplardan gene araştırma yapıyordu ne yapsam diye düşünürken  aklına Berk'in bilgisayarından 3 boyutlu yazıcıdan  çevreye  katkısı olan bir ürün üretmek geldi ama Berk ona izin vermeyecektir çünkü ona çok kızgınım
Sonra...
(Cemre Hazal 75.YIL ORTAOKULU)

# data[].attributes.body
Ekimin başına göre oldukça sıcak günlerdi. Turnuvalara katılan sporcular açık sahada antrenman yapıyordu. Her sene aynı şeydi: Kış gelince bahardan kalan çiçeklerin ölmesi,Daha sonra bahar tekrar geldiğinde, yeni çiçekler ekilirdi. Güneşli bir gündü bugün. Uzun zaman sonra yağmur yağmamıştı. Okula servisle gidip geliyordum. Sınıfa girdikten sonra "Günaydın," diyerek Elif'in yanındaki sıraya çantamı bıraktım. Beni fark ettiği an kulaklıklarını çıkardı ve gülümseyerek, "Günaydın!" dedi. "Nazlı kızımız bugün nasılmış bakalım?"
"İyi,sen" diye mırıldandım.
"Uykusuz ve yorgun" dedi.
Zilin çalması ve hocanın içeri giriş yapmasıyla birlikte, Elif yerine geçti ve konu da kapandı. İlk iki ders arasında, Sınıftan çıkmadan kitap okuyarak geçirdim. Ve öğle arası Elif'in zoruyla çıktığım öğle arasında karşıdan gelen Bora Karabey, kara keskin bakışlarıyla karşıdan geliyordu. Öfkesi niyeydi, her zaman çok sert bakışlar atıyordu herkese, belki de gerçek bir psikopattı. Her zamanki gibi görünüyordu: Dolgun dudakları, Kemik suratı kasılmış ; hatları kalemle çizilmiş gibi belirgin, koyu siyah gözler asla ifadesinden ödün vermiyordu. Her zaman birlikte takıldığı yakın arkadaşıyla birlikteydi yine. Gökhan, siyah dağınık saçları koyu gözleri vardı. İkisi de okulda ki bütün gözleri üzerine çekiyorlardı.

# data[].attributes.headline
O sırada Ali ani bir hareketle sandığı almayı başardı. Ve kaçmaya başladı. Kaçarken bir yandan bağırıyordu. "Sandığı aldım, sandığı aldım." Güvenliklerden kaçmayı başarmıştık. Sonra sessiz bir köşe bulduk. Heyecandan sandığı bile açmayı unutmuştuk. Ali " Hadi! Artık sandığı açalım ." dedi. Mesut hemen sandığın kapağını araladı. Heyecandan kalbimiz yerinden çıkacaktı. Sandık açıldığında gözlerimiz fal taşı gibi açıldı. Birde ne görelim. Sandığın içinden bir harita daha çıktı. Herkes şaşkınlıkla birbirine baktı. Yeni bir maceraya atılmak için çok yorulmuştuk. Haritayı ağacın altına gömerek evlere dağıldık. Ertesi gün buluşmak için herkes saat tam sekiz de ağacın altında olması için sözleştik. O gece çok yorgunduk. Sabah hepimiz tam sekizde ağacın altındaydık. Hep birlikte haritayı inceledik. Bu kez haritada bir cami resmi vardı. Etrafında uzun uzun ağaçlar ve mezarlar vardı. Herkes düşünmeye başladı. Volkan "Buldum, ben burayı biliyorum" dedi. "Burası Eyüp Sultan Cami" diye heyecanla bağırdı. Volkan heyecanla anlatmaya başladı." Biz buraya ailemle gitmiştik. Haritadaki gibi uzun ağaçlar var" dedi. Hüsnü " Ne bekliyoruz o zaman hemen gidelim." dedi. Bisikletlerimize bindik. Hep birlikte bütün kuvvetimizle pedalları çeviriyorduk ve sonunda Eyüp Sultan Camisine gelmiştik. Haritayı tekrar açtık. Eyüp Sultan Cami'nin güney tarafından iki yüz adım yürümemiz gerekiyordu. Mesut Caminin güneyine geçti ve başladı adım atmaya. Bizde onunla beraber arkasından gidiyorduk.  İki yüz adım sonra  karşımıza bir mezar çıktı. Mezarın çevresi bomboştu. Sonra birde ne görelim mezarın yanında bir not vardı. Notta şöyle yazıyordu." Uzun uzun ağaçlar, kuru kuru yapraklar, öyle bir çiçek bul ki , açılsın sana bütün kapılar." Hepimiz birbirimize baktık. Bu bir bilmece miydi? Yoksa bize birisi oyun mu oynuyordu. Mesut " Bu ne demek oluyor şimdi" Ali "Hadi çalıştırın şu kafaları bulalım şu bilmeceyi" Hüsnü "Uzun uzun ağaçlar olduğuna göre buralarda olmalı." Volkan "Herkes dağılsın ipucu bulan ıslık çalsın." dedi. Hepimiz Eyüp Sultan Cami'nin çevresine dağıldık. Bilmeceyi bulan çözebilen ıslık çalacaktı. Volkan ve ben aynı tarafa doğru giderken Volkan birden ortadan kayboldu. VOLKAN, VOLKAN diye bağırdım. Ama sesimi duyan olmadı. Çok korktum. Mesut ve Hüsnü'ye ıslık çaldım. Koşarak yanıma geldiler. Hep bir ağızdan Volkan diye bağırdık. Volkan'ı hiç bir yerde bulamıyorduk. Ne yapacağımızı şaşırdık. Hava kararmaya başlamıştı. Volkan'ın ailesine ne söyleyecektik. Biz Volkanı ararken gece oldu. Artık ümidi kesmiştik . Tam eve dönerken" Buraya gelin, buraya gelin" diye ses duyduk. Bu ses  Volkan' nın sesiydi. Hemen ses doğru koştuk. Ses çok derinden geliyordu. Ve sonunda Volkan'ı bulduk gizli bir geçidin önünde duruyordu. Gözlerimize inanamıyorduk. Bu gizli geçit  tıpkı  bilmecede dediği gibi uzun ağaçların köklerinden içeri doğru ilerliyordu. Bilmecenin ilk cümlesi demek ki bize burayı anlatıyordu. sıra ikinci cümleyi "kuru kuru topraklar" bulmaya gelmişti. Geçitten içeri girdik. Çok korkuyorduk. İçeriden ürkütücü sesler geliyordu. Her taraf kapkaranlıktı. Ali elinde ki telefonun fenerini yaktı. Korksakta ilerlemeye ve bir yandan da etrafı incelemeye başlamıştık. Saatlerce yürüdük. Karşımıza aydınlık kocaman bir ot bile bitmemiş kurak bir arazi çıktı. Evet bilmecenin ikici kelimesini de bulmuştuk. Adım adım yaklaşıyorduk. Heyecandan sanki kalbimiz yerinden çıkacaktı. Sıra çiçeği bulmaya gelmişti. Ama çok yorulmuştuk. Biraz dinlenip öyle devam etmeye karar verdik. Sırayla hepimiz uyuduk. İyice dinlendikten sonra yanımızda getirdiğimiz yiyeceklerden yedik. Artık bu macerayı tamamlamaya hazırdık. Çiçeği aramaya başladık. Arazide ilerlerken karşımıza kocaman gözlü, ayı gibi büyük, sarı tüyleri olan bir hayvan çıktı. Bize doğru koşmaya başladı. Hepimiz korkudan her bir yana kaçıştık. Kaçarken Volkan'ın ayağı burkuldu. Mest ve Hüsnü Volkanın koluna girip kaçmaya devam ediyordu. Tam o sırada ileride bir gül bahçesi gördük. Bahçeye doğru yaklaşınca arkamızdaki hayvan birden kayboldu. O korku ve heyecanla bahçeye girdik. Bahçenin tam ortasına geldiğimizde o kırmızı güllerin arasında rengi mavi, yaprakları turuncu, sanki bir inci gibi zarif bir çiçek vardı .Sonunda bulmuştuk. Eşsiz olan bu çiçeğin yapraklarının arasında bir sandık bir de anahtar vardı. İşte hazineyi bulmuştuk.

# data[].attributes.subject
O sırada Ali ani bir hareketle sandığı almayı başardı. Ve kaçmaya başladı. Kaçarken bir yandan bağırıyordu. "Sandığı aldım, sandığı aldım." Güvenliklerden kaçmayı başarmıştık. Sonra sessiz bir köşe bulduk. Heyecandan sandığı bile açmayı unutmuştuk. Ali " Hadi! Artık sandığı açalım ." dedi. Mesut hemen sandığın kapağını araladı. Heyecandan kalbimiz yerinden çıkacaktı. Sandık açıldığında gözlerimiz fal taşı gibi açıldı. Birde ne görelim. Sandığın içinden bir harita daha çıktı. Herkes şaşkınlıkla birbirine baktı. Yeni bir maceraya atılmak için çok yorulmuştuk. Haritayı ağacın altına gömerek evlere dağıldık. Ertesi gün buluşmak için herkes saat tam sekiz de ağacın altında olması için sözleştik. O gece çok yorgunduk. Sabah hepimiz tam sekizde ağacın altındaydık. Hep birlikte haritayı inceledik. Bu kez haritada bir cami resmi vardı. Etrafında uzun uzun ağaçlar ve mezarlar vardı. Herkes düşünmeye başladı. Volkan "Buldum, ben burayı biliyorum" dedi. "Burası Eyüp Sultan Cami" diye heyecanla bağırdı. Volkan heyecanla anlatmaya başladı." Biz buraya ailemle gitmiştik. Haritadaki gibi uzun ağaçlar var" dedi. Hüsnü " Ne bekliyoruz o zaman hemen gidelim." dedi. Bisikletlerimize bindik. Hep birlikte bütün kuvvetimizle pedalları çeviriyorduk ve sonunda Eyüp Sultan Camisine gelmiştik. Haritayı tekrar açtık. Eyüp Sultan Cami'nin güney tarafından iki yüz adım yürümemiz gerekiyordu. Mesut Caminin güneyine geçti ve başladı adım atmaya. Bizde onunla beraber arkasından gidiyorduk.  İki yüz adım sonra  karşımıza bir mezar çıktı. Mezarın çevresi bomboştu. Sonra birde ne görelim mezarın yanında bir not vardı. Notta şöyle yazıyordu." Uzun uzun ağaçlar, kuru kuru yapraklar, öyle bir çiçek bul ki , açılsın sana bütün kapılar." Hepimiz birbirimize baktık. Bu bir bilmece miydi? Yoksa bize birisi oyun mu oynuyordu. Mesut " Bu ne demek oluyor şimdi" Ali "Hadi çalıştırın şu kafaları bulalım şu bilmeceyi" Hüsnü "Uzun uzun ağaçlar olduğuna göre buralarda olmalı." Volkan "Herkes dağılsın ipucu bulan ıslık çalsın." dedi. Hepimiz Eyüp Sultan Cami'nin çevresine dağıldık. Bilmeceyi bulan çözebilen ıslık çalacaktı. Volkan ve ben aynı tarafa doğru giderken Volkan birden ortadan kayboldu. VOLKAN, VOLKAN diye bağırdım. Ama sesimi duyan olmadı. Çok korktum. Mesut ve Hüsnü'ye ıslık çaldım. Koşarak yanıma geldiler. Hep bir ağızdan Volkan diye bağırdık. Volkan'ı hiç bir yerde bulamıyorduk. Ne yapacağımızı şaşırdık. Hava kararmaya başlamıştı. Volkan'ın ailesine ne söyleyecektik. Biz Volkanı ararken gece oldu. Artık ümidi kesmiştik . Tam eve dönerken" Buraya gelin, buraya gelin" diye ses duyduk. Bu ses  Volkan' nın sesiydi. Hemen ses doğru koştuk. Ses çok derinden geliyordu. Ve sonunda Volkan'ı bulduk gizli bir geçidin önünde duruyordu. Gözlerimize inanamıyorduk. Bu gizli geçit  tıpkı  bilmecede dediği gibi uzun ağaçların köklerinden içeri doğru ilerliyordu. Bilmecenin ilk cümlesi demek ki bize burayı anlatıyordu. sıra ikinci cümleyi "kuru kuru topraklar" bulmaya gelmişti. Geçitten içeri girdik. Çok korkuyorduk. İçeriden ürkütücü sesler geliyordu. Her taraf kapkaranlıktı. Ali elinde ki telefonun fenerini yaktı. Korksakta ilerlemeye ve bir yandan da etrafı incelemeye başlamıştık. Saatlerce yürüdük. Karşımıza aydınlık kocaman bir ot bile bitmemiş kurak bir arazi çıktı. Evet bilmecenin ikici kelimesini de bulmuştuk. Adım adım yaklaşıyorduk. Heyecandan sanki kalbimiz yerinden çıkacaktı. Sıra çiçeği bulmaya gelmişti. Ama çok yorulmuştuk. Biraz dinlenip öyle devam etmeye karar verdik. Sırayla hepimiz uyuduk. İyice dinlendikten sonra yanımızda getirdiğimiz yiyeceklerden yedik. Artık bu macerayı tamamlamaya hazırdık. Çiçeği aramaya başladık. Arazide ilerlerken karşımıza kocaman gözlü, ayı gibi büyük, sarı tüyleri olan bir hayvan çıktı. Bize doğru koşmaya başladı. Hepimiz korkudan her bir yana kaçıştık. Kaçarken Volkan'ın ayağı burkuldu. Mest ve Hüsnü Volkanın koluna girip kaçmaya devam ediyordu. Tam o sırada ileride bir gül bahçesi gördük. Bahçeye doğru yaklaşınca arkamızdaki hayvan birden kayboldu. O korku ve heyecanla bahçeye girdik. Bahçenin tam ortasına geldiğimizde o kırmızı güllerin arasında rengi mavi, yaprakları turuncu, sanki bir inci gibi zarif bir çiçek vardı .Sonunda bulmuştuk. Eşsiz olan bu çiçeğin yapraklarının arasında bir sandık bir de anahtar vardı. İşte hazineyi bulmuştuk.

# data[].attributes.body
Şimdi de yaramaz arkadaşlarımız iyilik için yola çıktılar. Günlerden Cuma... Arkadaşlarımız, mübarek günde buluşuyorlar. Okuldan geldikten sonra ödevlerini yapıp yemeklerini yiyip maceraya atılıyorlar. Bu macera iyilik için Cemre, Buse, Merve ve Yaren; mahallelerine başvuruyorlar. Geçen gün bakkal Mehmet Amca'nın bakkalını soymuşlardı ve arkadaşlarımız dedektif gibi hırsızı aramaya başlamışlardı. Bir türlü bakkalı kimin soyduğunu bulamadılar. Mehmet Amca’ya ve mahalleliye sorular sormaya başlamışlardı ama akşam olmuştu. Saat dokuzu geçmişti ve yatma saati gelmişti. Nasılsa yarın hafta sonuydu. Bu işin peşini bırakmayacak, araştırıp çözeceklerdi. Yine Yaren yapmıştı yapacağını. Geç uyandığı için günün yarısı geçmişti onu beklemekle. Yine de vazgeçmedi yaramaz arkadaşlar konuyu araştırmaktan. Bir dedektif gibi iz sürmeye başladılar. Mahalledeki herkesi tanımaları onlar için avantajdı. Akıllarına biri gelmişti bile. Bu kişi Burak isminde orta boylu, siyah saçlı, mavi gözlü bir gençti. Mahallede kimse onun ne iş yaptığını bilmezdi ama maddi durumu iyiydi. İpe sapa gelmez arkadaşları vardı. Gece hayatını seven, gece ne yaptıkları belli olmayan tiplerdi. Yaşlı teyze ve kocası onları defalarca şikâyet etmişlerdi. Çünkü evleri birbirine çok yakındı. Yaşlı teyze ve kocası gürültülerinden rahatsız olduğu için onları istemiyorlardı. Kızlar bu durumu çok iyi bildikleri için korkarak da olsa yaşlı teyze ve kocasının evine gittiler yaşlı teyze ve kocasından özür diledikten sonra onlara birkaç soru sormak istediklerini söylediler. Bakkal Mehmet Amca’nın başına gelenleri anlattılar. Onlar da:

- Şimdi anladık! O kadar yağın, kuru bakliyatın nereden geldiğini. Demek ki bakkaldan çalmışlar.

- Bir gece yine çok gürültü yaptılar. Artık bıktık şikayet etmekten. Camdan ne yaptıklarına baktık. Koli koli taşıdılar malzemeleri.

Kızlar anlamışlardı olayın ne olduğunu. Bu sefer başlarını belaya sokmak yoktu. Hemen polisi aradılar. Olanları bir bir anlattılar. İlk önce polisler kızlara inanmadılar. Yine hangi yaramazlık peşindeler diye düşündüler. Devreye yaşlı teyze ve kocası girdi. Seve seve şahitlik yaptılar, gördüklerini polislere de anlattılar. Polis geldi ve Burak'ın evini aradı. Bakkaldan çalınan malzemeler oradaydı. Burak'ı suçüstü yakaladılar. Burak önce inkar etse de sonra suçunu kabul etti çünkü her şey ortadaydı. Kızlar ilk defa başlarını belaya sokmadan bir iş halletmişlerdi bu durumdan ailesi de çok memnun olmuştu. Kızlarıyla gurur duydular. Bakkal Mehmet Amca nın mutluluğu diyecek yoktu kızları birer çikolata ile ödüllendirdi.

Ertesi hafta mahallede bir kuyumcu soyulmuştu. Zavallı kuyumcu Behçet Abi, hırsızın (veya hırsızların) hırpalamasıyla epeyce yıpranmıştı. Çıkan arbedede sağ gözü mosmor olmuştu. Üstelik sırtı ve bacakları ağrıyordu. Şimdi de kızlar bu kuyumcunun yattığı hastaneye gidip ondan bilgi alacaklardı.

# data[].attributes.body
Babası hemen Ceren'i arkasına saklayıp eline bir çalı parçası alıp kaplanı korkutup kaçırmaya çalışmış.Ceren; kendisine, babasına ve papağana kötü bir şey olmasından korkuyormuş.Ceren bir anda babasının arkasından çıkıp papağana doğru koşmaya başlamış.Babası bağırıyormuş 'Ceren dur!' diye arkasından.Babası kaplanı oyalamaya çalıştığı için arkasından koşamamış. Ceren sadece papağanı kafesten çıkarıp onu korumak istemiş. Ayak seslerini duyan kaplan sesin geldiği yere doğru yönelmiş.Ceren o sırada kafesi açmaya çalışıyormuş bu yüzden kaplanın arkasında olduğunu fark etmemiş. .Babası dikkati kendi üstüne çekmeye çalışmış. kaplan tam Ceren'in üstüne atlarken bir mermil sesi gelmiş.Ceren sesi duyunca hızla arkasına dönmüş. Karşısında eli silahlı bir adam ona bakıyormuş.

# data[].attributes.headline
Sonunda dersler bitmişti.Belinay ' Hadi kızlar hızlı olun.' dedi. Ayşe gelemeyeceğini söyledi.Kızlar hızlıca montlarını giyip çantalarını taktılar ve evin yolunu tuttular. Belinay birini gösterip ' işte orada, yanına gidelim. 'dedi. Kızlar yavaşça çocuğun yanına yaklaştılar. Çocuk sabah oturduğu yerden hiç kıpırdamamıştı. 'Merhaba senin ismin ne ?' diye sordu Ebrar. Elif de neden üzgün olduğunu öğrenmek istedi. Çocuk isminin Pelin olduğunu ve üzgün olmadığını söyledi. Ama bunu söylerken bile ses tonu çok hüzünlüydü. Kızlar Pelin'e birkaç şey daha sordu, Pelin hiçbirine cevap vermedi ve kaçıp gitti.Kızlar ertesi gün olanları Ayşe'ye anlattı. Ayşe çok şaşırdı ve ' Bugün ben de sizinle geleceğim .'dedi. Kızlar okul çıkışı Pelin'i gördükleri yere gitti.  Çocuğun yanında tuhaf bir adam vardı. Adam ürkütücü görünüyordu. Saçı sakalı birbirine karışmıştı. Durmadan Pelin'e bağırıyordu. Zavallı çocuk gözyaşlarına boğulmuştu. Kızlar bu duruma daha fazla seyirci kalamadılar ve polisi aramaya karar verdiler.

# data[].attributes.subject
Sonunda dersler bitmişti.Belinay ' Hadi kızlar hızlı olun.' dedi. Ayşe gelemeyeceğini söyledi.Kızlar hızlıca montlarını giyip çantalarını taktılar ve evin yolunu tuttular. Belinay birini gösterip ' işte orada, yanına gidelim. 'dedi. Kızlar yavaşça çocuğun yanına yaklaştılar. Çocuk sabah oturduğu yerden hiç kıpırdamamıştı. 'Merhaba senin ismin ne ?' diye sordu Ebrar. Elif de neden üzgün olduğunu öğrenmek istedi. Çocuk isminin Pelin olduğunu ve üzgün olmadığını söyledi. Ama bunu söylerken bile ses tonu çok hüzünlüydü. Kızlar Pelin'e birkaç şey daha sordu, Pelin hiçbirine cevap vermedi ve kaçıp gitti.Kızlar ertesi gün olanları Ayşe'ye anlattı. Ayşe çok şaşırdı ve ' Bugün ben de sizinle geleceğim .'dedi. Kızlar okul çıkışı Pelin'i gördükleri yere gitti.  Çocuğun yanında tuhaf bir adam vardı. Adam ürkütücü görünüyordu. Saçı sakalı birbirine karışmıştı. Durmadan Pelin'e bağırıyordu. Zavallı çocuk gözyaşlarına boğulmuştu. Kızlar bu duruma daha fazla seyirci kalamadılar ve polisi aramaya karar verdiler.

# data[].attributes.body
Bu üç kardeşin en sevdiği aktivite evlerinin karşısındaki elma ağacından elma alıp yemekti. Sıcak havalarda üç kardeş ağacın altında oturup oyunlar oynar, Elif’in şakalarına gülerlerdi. Hafta içi Elif okula giderken evin yakınlarına bir Pazar kurulduğunu gördü. Okulda gün boyu pazarda bir şeyler satıp para kazansak diye içinden geçirdi. Bir an evlerinin karşısındaki elma ağacından elma toplayıp satabileceklerini düşündü. Ablasına bu fikri söyledi, Buğlem bu fikri çok beğenmişti. Buğlem Elif ve Aylin elma toplamaya çıktılar. Bir çuval elma topladılar. Bu üç kardeş bir çuvalla pazarın yolunu tuttu. Bütün elmalarını satıp kazandıkları parayı biriktirmeye karar verdiler. Çünkü Elif’in en büyük hayali olan İngilizce öğretmenliğini yapması için şehirdeki okula gitmesi gerekiyordu. Bu üç kardeş birkaç ay boyunca evlerinin çevresindeki meyveleri toplayıp pazarda satmaya devam ettiler.

# data[].attributes.body
Bu üç kardeş hala elma satmaya devam ediyorlardı. Ve para kazanmaları gün geçtikçe artmaya başlamıştı, Elif ise çok mutlu oluyordu. Her bir TL onun için şehirde İngilizce öğretmeni olup hayallerini gerçekleştirmeye yarayacağını sağlar. Bunun için elmaları satıp daha çok çok para kazanmaya karar verdiler. 3 kardeş 3 sepete ayrılır ve ayrı yerlerde satmaya başlarlar parayı kazanmaları ikiye katlanır, ve Elif için paralar birikir ve İstanbul'a İngilizce öğretmeni olmuş olarak gider ve Buğlem de okumaya karar verir, hakim olmak ister Aylin doktor olup insanları tedavi etmek ister. Yıllar sonra bu hayallerini gerçekleştirirler, söz verdikleri gibi insanlara yardım edip onları mutlu ederler.

# data[].attributes.attachment_link.title
ORMANIN GİZEMİ(DEVAMI) - METEHAN-ÇATKAYA ORT.

# data[].attributes.headline
HAKTAN KÜÇÜK ADNAN ÖLMEZ İMAM HATİP ORTAOKULU

# data[].attributes.subject
HAKTAN KÜÇÜK ADNAN ÖLMEZ İMAM HATİP ORTAOKULU

# data[].attributes.body
Selin oyuncaklarını bulmuştu.Zaten özlemişti oyuncaklarını.Bu selin için mutlu olabilmesinin bir yoluydu.Anne babasının ölümünden sonra belki de Selinin en çok sevinebilceği bir duyguydu . Bunca korku ve üzüntüden sonra Seline iyi gelcekti oyuncaklarını bulmuş olması.Selini bu sekilde mutsuz eden insanların düşüncesi neydi acaba . Ne dendibu öfkeler hırslar diye düşündü sonuç belkide insanları düşünsüzce hareket etmelimiydi Selin kendi gibi nice çocukların aynı kaderi yaşadığını düşünerek günlüğüne yazıverdibütün bu olmaması gereken durumlar

# data[].attributes.headline
Ve ceren e doğru koşmaya başlamış ceren kaçmaya başlamış ve adam silahıyla havaya ateş açmaya başlamış adam:gel buraya diye bağırıyormuş ve kız da bir yere saklanıp adamın gitmesini bekliyormuş ve adam gitmiş bu olay ceren için çok büyük bir tranva yaratmış ve kız eve dönmüş 

# data[].attributes.subject
Ve ceren e doğru koşmaya başlamış ceren kaçmaya başlamış ve adam silahıyla havaya ateş açmaya başlamış adam:gel buraya diye bağırıyormuş ve kız da bir yere saklanıp adamın gitmesini bekliyormuş ve adam gitmiş bu olay ceren için çok büyük bir tranva yaratmış ve kız eve dönmüş 

# data[].attributes.body
bir anda doktor içeri girmiş ve ikizlerin ayrılması için belirli bir yaşa gelmeleri gerektiğini söylemiş annesi ve babası hayretler içerisinde kalmış ne diyeceklerini bilememişler o sırada Meliha nine hemen lafa atlamış bu çocukların iyileşmesi için ne gerekiyor demiş doktorda bu ameliyatın çok ciddi sonuçları olabilir demiş her hafta kontrole gitmişler gitmişler ve aradan 15 yıl geçmiş ve doktor en son ki kontrolde demiş ki artık ikizlerin yaşları ameliyat olmak için yeterli siz ameliyat parasını getirirseniz ameliyatı gerçekleştirebiliriz ama bu çok zor bi ihtimal ikizlerden birisini kaybedebiliriz demiş anneleri Nesibe kızlara sormuş ikisi de kabul etmiş ve ameliyat olmak istemişler bunun içinde para gerekliymiş köye haber salınmış herkes
seferber olmuş civar köylere de haber salınmış herkes seferber olmuştu ve ünlü bir iş adamı bu ikizleri duymuş ve onlara yardım etmek istemiş

# data[].attributes.body
mahallemi , dostlarımı özlersem nolucak diye sormuş annesi şöyle cevap vermiş kızım özlediginde şehire yine gideriz böylece arkadaşlarını mahalleni özlemezsin sen hem köyde yaşamak istiyordun noldu birden anne ben bir düşündüm ama aklıma sorular takıldı köyden cemrenin ailesi ev bakmışlar ve beğenip orayı satın almışlar 1 haftada evi toplayıp kolileri taşıma aracına yerleştirmişler köyün yoluna doğru ilerlemişler cemre oraya giderken bidaha buraya gelemicegini düşünmüş annesi öyle desede ve arabada ağlamaya başlamış annesi neden ağlıyorsun kızım demiş oda annesine birşey demeden sesizce ağlıyormuş köye yaklaşık 1 saat sonra gelmişler cemre artık ağlamasını kesmiş ve birazcıkta olsa mutluymuş eve yerleşmişler komsulariyla tanışmışlar cemre'nin yeni arkadaşları olmuş oraya taşınalı tam 1 yıl olmuş cemre eski arkadaslariyla buluşmuş konuşmuş ama artık nedense eskisi kadar mutlu değilmiş artık o şehire gitmek istiyormus ama bunu ailesine birtürlü söyleyemiyormuş doğayı seven cemreye 1 yılda ne değiştirdi acaba annesine birgün toparlanıp anneciğim sana birşey söylemek istiyorum...

# data[].attributes.body
Ve yürüyerek hastanenin yolunu tutmuşlardı. Kızlar, hastaneye girip Behçet abiden bilgi almış şifalar dilemişlerdir. Odaya Jandarma gelip Behçet abinin  verdiği fiziksel bilgilerle insan yüzü çizer. Behçet abi hırsızın görselle aynısı olduğunu der ve jandarma resmi kopyalatıp jandarmalara haber gezer. Kızlar hırsızın görselini alır ve hırsızı bulmaya çıkar. Kızlar bir kuyumcunun önünden geçer görseldeki hırsızı görürler. Hırsız  müşteri gibi davranıp altınları satmaya çalışır. Cemre hırsızzzz var diye çığlık atar. Hırsız kaçmaya çalışırken Yaren çelme takar ve düşer. O sırada jandarma sese gelir hırsızı tutuklar. Behçet abi çok sevinir ve kızlara gram altın verir. Jandarma da hırsızı buldukları için plaket verir. Aileleri gurur duyar ve mutlu mesut yaşarlar...

# data[].attributes.headline
Söyleyeceğim. Anne: Ben şehire gitmek istiyorum. “Neden gitmek Söyleyeceğim . Anne: "Ben şehre gitmek istiyorum. "Neden gitmek istiyorsun kızım?” dedi annesi. “Anneciğim ben arkadaşlarımla daha çok zaman geçirmek istiyorum. Orada hayvanat bahçesi, lunapark, mağazalar var.”   Ertesi gün Cemre odasında ders çalışırken, sosyal bilgiler kitabında bir de ne görsün! Köyün nasıl bir yer olduğunu görmüş. Cemre ertesi gün dışarı çıkmış. Evlerinin karşısına yeni birileri taşınmış. Cemre gezerken Ela'yla tanışmış. Ela, Cemre’lerin evlerinin karşısında olan Elif teyzenin kızıymış. Ela ve Cemre ertesi gün ormanın içinde piknik yapmaya gitmişler. Ellerine sepeti alıp koyulmuşlar yola. On dakika sonra ağacın gölgesine oturmuşlar. Cemre sepete: Tost, domates, salatalık, peynir ve zeytin koymuş. Ela da reçel, bal, çay, fındık ezmesi koymuş. Cemre ve Ela'nın anneleri  onlara bakmaya gelmişler. Cemre'nin annesi:  “Bugünkü zamanınız nasıl geçti bakalım?” dedi. Cemre ve Ela aynı anda " Çok güzel." dediler. Ertesi gün Cemre ve Ela çayırda çimenlikte bir örtü serdiler yere. Sonra başladılar ders çalışmaya. Derslerini yaptılar ve çok eğlendiler. Cemre, yatağında annesi ona masal okurken “Anne” dedi. Cemre Annesi: “Efendim kızım.” Cemre: “Anneciğim ben burada çok mutluyum. Ben şehre gitmek istemiyorum.”   Annesi: “Bu çok güzel bir haber.” deyip güldü. Cemre ve ailesi hep birlikte mutlu mutlu yaşadılar.

# data[].attributes.subject
Söyleyeceğim. Anne: Ben şehire gitmek istiyorum. “Neden gitmek Söyleyeceğim . Anne: "Ben şehre gitmek istiyorum. "Neden gitmek istiyorsun kızım?” dedi annesi. “Anneciğim ben arkadaşlarımla daha çok zaman geçirmek istiyorum. Orada hayvanat bahçesi, lunapark, mağazalar var.”   Ertesi gün Cemre odasında ders çalışırken, sosyal bilgiler kitabında bir de ne görsün! Köyün nasıl bir yer olduğunu görmüş. Cemre ertesi gün dışarı çıkmış. Evlerinin karşısına yeni birileri taşınmış. Cemre gezerken Ela'yla tanışmış. Ela, Cemre’lerin evlerinin karşısında olan Elif teyzenin kızıymış. Ela ve Cemre ertesi gün ormanın içinde piknik yapmaya gitmişler. Ellerine sepeti alıp koyulmuşlar yola. On dakika sonra ağacın gölgesine oturmuşlar. Cemre sepete: Tost, domates, salatalık, peynir ve zeytin koymuş. Ela da reçel, bal, çay, fındık ezmesi koymuş. Cemre ve Ela'nın anneleri  onlara bakmaya gelmişler. Cemre'nin annesi:  “Bugünkü zamanınız nasıl geçti bakalım?” dedi. Cemre ve Ela aynı anda " Çok güzel." dediler. Ertesi gün Cemre ve Ela çayırda çimenlikte bir örtü serdiler yere. Sonra başladılar ders çalışmaya. Derslerini yaptılar ve çok eğlendiler. Cemre, yatağında annesi ona masal okurken “Anne” dedi. Cemre Annesi: “Efendim kızım.” Cemre: “Anneciğim ben burada çok mutluyum. Ben şehre gitmek istemiyorum.”   Annesi: “Bu çok güzel bir haber.” deyip güldü. Cemre ve ailesi hep birlikte mutlu mutlu yaşadılar.

# data[].attributes.body
Kahramanlarımız evlerine giderken Mert'in aklına bir fikir geldi "Neden Melis'i bizde aramıyoruz nasılsa ailemize 15 tatili ormanda geçireceğimizi söyledik polis abilere yakalanmazsak iş tamam nasılsa çadırlarımızda yanımızda" bu fikir ne kadar korkunç ve zor olsa da Melis arkadaşları için çiğ tavuk bile yerlerdi. Ormana geri döndüler olay yerini uzaklarına çadırlarını kurdular ve görev başladı. Ellerinde fenerleri ayaklarında çizmeleri karınlarında ağrı Melis nereye saklandı diyerek Melis'i aradılar ama işleri zordu neden mi? Çünkü bağıramazlardı eğer bağırırlarsa polisler onları anında bulurdu. En sonunda dağılmaya karar verdiler bu çok tehlikeli bir karardı ama böyle yaparak şanslarını arttıra bilirlerdi hepsi farklı bir yere gitti ve kısa bir süre sonra bir bağırma sesi geldi geriye kalan iki kişi yani Aslı ve Ayşe başladıkları yere döndüler ve el ele tutuşup sesin geldiği yere yöneldiler ki ne görsünler polisler Melis'i de Mert'i de bulmuşlardı eee Mert'i ve Melis'i gören Aslı ve Ayşe dayanamayıp fırladılar meydana tabi bunu gören polisler kahramanlarımıza sitem ettiler yani sitem edilmeyecek gibi de değil resmen yaramazlıkta seviye atlamış kahramanlarımız.. polisler Melis'i hastaneye götürdüler tabi kahramanlarımızda polislerle birlikte geldiler Sağlık kontrollerinden geçen Melis arkadaşlarıyla birlikte kamp alanına geri döndüler çadırlarına girdiler ve uykuya daldılar bu kahramanlarımız için torunlarına anlatacakları güzel bir anıydı.

# data[].attributes.body
Gaye ve Ayşe'nin bütün gece gözlerine uyku girmemişti.Gaye'nin aklına bir yangın kumbarası fikri geldi.Ayse ve ailesine hatta tüm mahalleliye anlatmak için sabırsızlanıyordu.Sabah erkenden uyandi.Anne ve babası da çoktan uyanmış kahvaltı masasında Gaye'yi bekliyorlardı.daha elini yüzünü yıkamadan başladı fikrini anlatmaya...bu yardımlaşma fikri anne ve babasının da çok hoşlarına gitmişti.DAha sonra acele bir şekilde kahvaltı yaptılar ve muhtarlığın yolunu tuttular.Giderken Ayşe'yi de almayı unutmadilar.Ayse'nin de içi kıpır kıpır olmuştu.Muhtar da bu talihsiz olaya üzülmüş oda çare bakıyordu.Gaye'nin fikrini o da beğenmişti.Mahalle kahvesinde öğlen esnaf ve mahalleliye bir toplantı yapacağı ilanını duyurdu.butun herkes neredeyse eksiksiz oradaydi.Muhtar Gaye'nin fikrinden bahsetti ve bütün herkes onay verdi .Kimin elinden ne geliyorsa az yada çok bir kumbarayi doldurmuşlardi.Evi yaşanabilir bir hale getrebilecek bir miktar çoktan toplanmıştı bile .Herkes komşularının evlerinin bitene kadar misafir etmek istediler ama mahalledeki pansiyon sahibi ev bitene kadar hiçbir ücret talep etmeksizin kalabileceğini bildirdi.Ayse ve Gaye birbirlerine baktılar ikisi de içinde aynı huzuru hissettiler...içlerinden iyi ki böyle birlik ,beraberlik içinde huzurla yaşayabilecekleri insanlar vardı çevrelerinde ve içleri çok rahattı.Uzun bı aradan sonra huzurla uykuya daldılar.Biliyorlar ki çevresi hep iyi ve kötü gunde yanlarindaydilar...

# data[].attributes.body
Hazineyi bulduğumuz için artık geri dönmeye karar verdik. Karar verdik ama kimse hangi taraftan geldiğimizi bilmiyordu. Ali "sol taraftan gitmeliyiz" diyor. Volkan "sağ taraftan gitmeliyiz" diyor. Olduğumuz yerde durduk ve nereden geldiğimizi düşünmeye başladık. Önümüz ve yanımız kocaman bir arazi ile kaplıydı. Çiçeği ararken korkup kaçtığımız o büyük hayvan sayesinde hiçbirimiz nereden geldiğimizi bilmiyorduk ama ailelerimiz bizi merak etmeden ve hava kararmadan nereden geldiğimize ve nereden gideceğimize kısa sürede karar vermeliydik. Gizli bir geçitten gelip ilerleyince karşımıza kurak bir arazinin çıktığını ve onun sonucunda buraya geldiğimizi hatırladık. Biraz ilerleyince uzağımızda karanlık bir geçit gördük ve hepimiz bu, o geldiğimiz arazi olduğunu hatırladık ve ilerledik. Karanlık geçitin önüne geldik ama hepimiz oranın önünde bekledik çünkü içeriden garip sesler geliyordu ve hepimiz korkmaya başladık. Aklımızda biraz daha oyalanıp eve gitmezsek annelerimiz ve babalarımız bizi merak edip aramaya çıkacaklarını düşündük. Hüsnü "arkadaşlar bence içeride hiçbir şey yok korkumuzu yenip içeri girmeliyiz" dedi. Ama yine de korkuyorduk. Volkan "bence biraz daha bekleyelim sesler kesilince gireriz" dedi. Aslında bence korkmayıp içeri girmeliydik fakat girmek için hiçbirimizin içeri girmekten korkmaması gerekiyordu. Artık sesler kesilmişti ve hepimiz içeri girmeye karar verdik. İçeriye adımımızı attık ve o seslerin rüzgar sonucu ile olduğunu anlayınca hepimiz bir oh çektik. İlerledik ve artık o gizli geçitten çıktık. Buradan sonra yolumuzu bulmak kolaydı ama artık sandığı taşımak bizi zorluyordu. Bir yandan artık eve gidebileceğimiz için mutluyduk, bir yandan ailelerimize ne diyeceğiz diye düşünüyorduk. Sandıkla beraber maceraya çıkmadan önce buluştuğumuz yere yani Çınar ağacının yanına gidiyorduk. Çınar ağacının yanına geldik ve sandığı koyduk içinde ne olduğunu merak ediyorduk ama sandığı saklayıp eve gitmemiz gerekiyordu. Eve gittiğimizde hepimiz ailelerimize bu olanları anlattık. Bize çok kızdılar ama biz yine de kendimizi affettirdik. Sabah erkenden Çınar ağacının yanında buluşacağımız için hemen odama gidip yattım. Sabah elimi yüzümü yıkayıp hemen Çınar ağacının yanına gittim. Arkadaşlarım sandığı açmak için sabırsızlıkla beni bekliyorlardı. Yanlarına gittim ve hemen sandığı açmak için anahtarı sandığın deliğine yerleştirdik. Kilidi açmıştık ama heyecandan sandığın kapağını açamıyorduk. Bu yüzden kapağı açma görevini ben üstlendim ama en çokta ben heyecanlıydım. Kapağı yavaşça araladım ve içinde sadece eski bir tabak, eski bir ayakkabı ve eskimiş bir kolye vardı. Bunları görünce hepimiz biraz üzüldük çünkü daha güzel bir şey çıkmasını bekliyorduk. Sandığı bulmak için çok çabalamıştık. Eski bir tabak, eski bir ayakkabı ve eski bir kolye ile ne yapacağımızı bilmesekte, güzel bir macera yaşadığımız için hepimiz çok mutluyduk.

# data[].attributes.body
Aradan geçen 3 yıl aradan sonra adam        diktiği fidanların ne kadar büyüdüğünü
görmek istiyordu. Adam sokakta yürürken diktiği  fidanları arıyordu , sonra gözüne bir şey çarptı. Diktiği fidanların yanına yaptırdığı çeşmeyi gördü, ama yanında fidan değil ağaçlar vardı. Adam duygulandı, 3 yılda nasıl bu kadar büyüdüklerini düşündü. Sonra o ağaçların yanındaki Neşe'yi gördü onun yanına gidip ondan özür diledi. Yaptırdığı çeşmeden bir kova su alıp sırayla ağaçları suladı. Mahalledekiler ilk önce adamı izlediler ama sonra onun kim olduğunu anladılar. Yanına gidip adama selam verdiler. Adam 3 yıl önce yapmaya çalıştığı şeyden dolayı onlardan da özür diledi. Tekrar Neşe'ye baktı , artık önceki halinden çok daha büyüktü. Sonra Neşe'nin yanındaki apartmanda bir şey gördü, ev satılığa çıkartılmıştı. Aklına bu evi alıp Neşe'yi daha çok görme fikri geldi. Bu fikride gerçekleştirdi. Artık her gün düzenli olarak çeşmeden su alıp ağaçları suluyordu.    Biraz zaman geçince diktiği fidanlarda nerdeyse Neşe'ye erişecek boyda olmuştu. Mahallenin neşesi yerine gelmişti ve tüm mahalle daha canlı bir hale bürünmüştü. Mahalle halkı önceden ne kadar kızgın olsa da yaptığı onca şeyden sonra artık adamı sevmeye başlamışlardı. Adam da artık kendini doğaya yardım etmeye adamış ve böyle yaşamaya devam etmişti.

# data[].attributes.body
Sanki bugün davranışlarında bir tuhaflık vardı. Oldukça tedirgin ve korkulu yüz ifadesiyle ellerindeki kağıdı okuyor bir taraftan da argo bir kaç kelime ile adeta birinden şikayet ediyorlardı. Aramızdaki mesafenin uzaklığı nedeniyle konuşmalarını duyamasam da davranışları çok endişe vericiydi. Çalan zille birlikte ders başlamıştı. Fakat ders bir türlü kendimi veremiyor çaprazımda oturan bu iki ergenin neler karıştırdığını merak ediyordum. Öğretmenimizin "Gökhan sen de bir şeyler söylemek ister misin?" demesiyle ayağa fırlayan Gökhan sıranın gözündeki kağıdı birden yere düşürüverdi. Kağıtta yazılı olanlar belki bugünkü durumu açıklayacaktı bundan emindim. Kağıdı fark etmeyen Gökhan yerine oturdu ve tahtadakileri yazmaya başladı. Aradan geçen uzun anlatımlar sonrası nihayet zil çaldı. Bir hışımla toparlanan Gökhan ve Bora koşarcasına sınıftan dışarı çıktı. Bunu fırsat bilen ben hızlı adımlarla Gökhan'ın sırasına yöneldim ve yerdeki kağıdı çaktırmadan aldım. Görenin olmadığından emin olmak için çevreme bakındım şükür kimse bu tarafla ilgilenmiyordu. Kağıdı avucumda sık sıkı tutarak bahçeye koştum. Arkadan seslenen Derya'yı duymamazlığa verip soluğu bahçede aldım. Giriş kapısına yakın bizim kuytu köşede kendimi gizledim ve heyecanla kağıdı düzelterek okumaya başladım.
Aman Allah'ım . Nasıl olabilirdi bu? Bu çocuklar ne işlere bulaşmışlar? ellerim titremeye başladı , korkuyla karışık bir tedirginlik geldi o an. Ne yapmalıydım ? Kime haber vermeli,bu notu kiminle paylaşmalıydım?
O an yapılacak en doğru şeyin okulumuz rehber öğretmeni Neşe Hanım'la konuşmak olduğuna karar verdim. Odasında bulmayı umarak hızlı adımlarla okul binasına geçtim. Neşe Hanım her zamanki gibi yoğun kapısında bir öğrenci kuyruğu mevcuttu. Hiç düşünmeden kapıya yöneldim itirazlara rağmen kapıyı tıklayıp içeri daldım. "Öğretmenim çok önemli hayati bir mesele sizinle görüşmem gerek." Neşe Hanım da durumdan endişelenmiş diğer çocukları dışarı çıkarmıştı hemen. Başbaşa kalınca olanları anlattım ve notu ona uzattım. Okuyunca şaşkınlık içinde : " Nasıl yaparlar böyle bir şeyi? Hemen okul polisine ve Müdür Bey'e haber vermeliyiz." dedi ve beni kimseye olaylardan bahsetmemem konusunda uyararak sınıfıma gönderdi. Ayrıca bu konudaki duyarlı davranışım için de bana teşekkür etti.
Ardımdan Müdür Bey'in odasına doğru hızlı adımlarla ilerledi. ...

# data[].attributes.body
Artık kardeşleri aç değildi ama hala okula gidemiyorlardı. Hasan çok iyi çalıştığı için patronu maaşını arttırdı. Hasan bu paraların tamamını harcamayıp bir kısmını biriktiriyordu. Bir gün işe giderken bir poster gördü. Poster bilgi yarışmasıyla ilgiliydi. Yarışma altı ay sonra yapılacaktı. Hasan altı ay içinde birçok kitap okudu. Çok iyi hazırlandı. Yarışmada birinci oldu. 1 milyon lira ödül aldı. Artık çok zengindi. Annesini tedavi ettirdi. Kendisini ve kardeşlerini okula yazdırdı. Ama hala boş zamanlarında bakkalda çalışıyordu. Öylece yıllar geçti. Hasan kendisi gibi yoksul çocuklara yardım etmek için bir vakıf kurdu. Bu vakıfta tüm aile birlikte çalıştılar.

# data[].attributes.body
Anlattıkları herkesin çok ilgisini çekmişti. Bu yolculuktan sonra John uzay hakkında araştırmalar yapmaya karar verdi. Peter de bunun iyi bir fikir olduğunu düşündü. John evden hiç çıkmadan araştırmalar yapıyordu. Peter onu hiç göremiyordu ve mutsuzdu. John'un ailesi de bu durumdan memnun değildi. Karşılarına John'u aldılar ve ona " Bir şeyi seversin ama aşırı sevmene gerek yoktur John. Bazen arkadaşlarınla gez, kitap oku, yürüyüş yap." dediler. John nihayet yaptığının farkına vardı. Uzay ile ilgili araştırmalar yapmaya devam ediyor ama bir yandan da hayatını yaşıyordu.

# data[].attributes.headline
Bendeki korku hiç  kimsede olamazdı. O arada Neşe Hanım müdür bey ile konuştu. Müdür bey çok şaşırmıştı.Neşe hanım: Müdür bey hiç vakit kaybetmeden okul polisine haber verelim dedi. Müdür bey  okul polisini aradı. müdür bey bana dönüp: Haber verdiğin için teşekkür ederim evladım, bu hatayı yaparak çok büyük bir kötülük yaptılar. Bunun cezasını çekecekler dedi. Birkaç dakika sonra polis okula geldi ve çocukları müdürün odasına çağırdılar. Hatalarının bedelini polis karakoluna giderek ödediler.

# data[].attributes.subject
Bendeki korku hiç  kimsede olamazdı. O arada Neşe Hanım müdür bey ile konuştu. Müdür bey çok şaşırmıştı.Neşe hanım: Müdür bey hiç vakit kaybetmeden okul polisine haber verelim dedi. Müdür bey  okul polisini aradı. müdür bey bana dönüp: Haber verdiğin için teşekkür ederim evladım, bu hatayı yaparak çok büyük bir kötülük yaptılar. Bunun cezasını çekecekler dedi. Birkaç dakika sonra polis okula geldi ve çocukları müdürün odasına çağırdılar. Hatalarının bedelini polis karakoluna giderek ödediler.

# data[].attributes.headline
Çokça arar herkese sorar. en sonunda ikizlerin yaşadığı evi bulur. Sabahleyin ilk işievlerine gidip yardım teklifi sunmaktır. Sabah olduğunda evden çıkıp ikizlerin evine gider kapıyı çalar. Kapıyı orta yaşlı bir kadın açar                                            - Buyrun kime baktınız?                         -Ben Ahmet Uzun  . Beni tanırsınız, der.   kadın kenara çekilir ,içeri buyrun der. Ahmet eve girince durumu anlatır  , ikizlere yardımcı olmak istediğini söyler.Birkaç gün sonra ameliyat için gün aldılar. ameliyat gayet başarılı geçer. Birkaç ay sonra ikizler yürümeye başlar. Onlara bu fırsatı veren Ahmet beyi hiç unutmazlar.                        

# data[].attributes.subject
Çokça arar herkese sorar. en sonunda ikizlerin yaşadığı evi bulur. Sabahleyin ilk işievlerine gidip yardım teklifi sunmaktır. Sabah olduğunda evden çıkıp ikizlerin evine gider kapıyı çalar. Kapıyı orta yaşlı bir kadın açar                                            - Buyrun kime baktınız?                         -Ben Ahmet Uzun  . Beni tanırsınız, der.   kadın kenara çekilir ,içeri buyrun der. Ahmet eve girince durumu anlatır  , ikizlere yardımcı olmak istediğini söyler.Birkaç gün sonra ameliyat için gün aldılar. ameliyat gayet başarılı geçer. Birkaç ay sonra ikizler yürümeye başlar. Onlara bu fırsatı veren Ahmet beyi hiç unutmazlar.                        

# data[].attributes.body
Mehmet artık evine gideceği için mutlu olduğunu bilse de buradaki arkadaşlarını çok özleyeceğini biliyordu. Mehmet'in son bir görevi kalmıştı ve bunun ne olacağını o da bilmiyordu. Bir gün köpek dostuyla oyun oynarken komutanı yanına gelmiş ve bir operasyon yapılacağını, bu operasyonun çok zor olacağını bildirmiş. Mehmet operasyona hazırlanmaya başlamış. Hazırlıkları bitirdikten sonra operasyon bölgesine doğru yola koyulmuşlar. Arkadaşları ile beraber çatışmanın yani operasyonun olduğu yerde kamp kurmuşlar. Düşmanın saldırılarına karşı siper almışlar. Bu arada Mehmet'in köpek dostu onunla beraber çatışma bölgesine gelmiş. Ve bekledikleri an yani düşman saldırıları başlamış. Sayı olarak rakip üstün olsa da Mehmet akıl olarak Türklerin daha üstün olduğunu düşünüyormuş. Mehmet köpek dostunu çadırda bırakarak çatışmaya katılmış ve uzun süren çatışmanın ardından Türkler kazanarak bölgelerini korumuşlar. Mehmet askerlik vazifesini tamamlamış ve ailesinin yanına dönmüş. Askerlikte 6 ay kalan Mehmet sonunda ailesine kavuşmuş ve artık bir köpeğe de sahip olmuştur.

# data[].attributes.body
Mehmet çok heyecanlıymış.Askeriyenin kapısından girer girmez içi kıpır kıpır olmuş.Askeriye kıyafetlerini aldıktan sonra oradaki insanlarla sohbet etmek için yanlarına gitmiş.Onlarla çok iyi arkadaş olmuş.Mehmet askeriyede sevilen saygılı biriymiş.İlk günlerde biraz zorlansa da herkes gibi o da oraya alışmış.Mehmet askeriyede şöförmüş.Bir gün aldıkları bir ihbar sebebiyle komutanları ile birlikte bir dağ evine yola çıkmışlar.Komutanları orada vaka ile ilgilenirken Arabanın başında duran Mehmet'in yanına sevimli bir yavru köpek gelmiş.Açlıktan yorgun ve bitkin düşmüş köpeğin haline acıyan Mehmet köpeğide yayına almış.Ona her gün yemek vermiş.Artık oradaki en iyi arkadaşı oymuş.Zaman böyle böyle geçmiş gitmiş.Mehmet'in askerliği bitmek üzereymiş.Mehmet asker arkadaşlarını burada geçirdiği onca anıyı özleyeceğini bilsede ailesinide çok özlemiş.

# data[].attributes.headline
Polise bir adamın Pelin'e bağırdığını söylediler. Adam hâlâ bağırıyordu. Polis hemen o adamı kovalamaya başladı, adam kaçtı. Kızlar da  Pelin'in yanına gitti. Onu sakinleştirdi. Sonra Pelin anlatmaya başladı.  Daha 3 yaşındayken anne ve babasını trafik kazasında kaybettiğini, 10 yaşına kadar dedesinin evinde kaldığını söyledi. Sonra dedesinin de vefat ettiğini ardından yurtta kalmaya başladığını  öğrendiler. Pelin 1 yıl boyunca yurtta kalmış ve o adam da yurda gelmiş. Kendine evlatlık diye aldığı çocukların vücuduna zarar verip onları dilendiriyormuş. Elif Pelin'in kolundaki bazı izler görmüş, bu izleri o adamın yaptığını anlamış. O anda polisler  adamı yakalamışlar. Pelin polislere diğer çocukların yerini söylemiş. Hepsi bir gün Pelin'i evlerine davet etmişler. Pelin de artık kızların okulunda okumaya başlamış. Dört kişilik grup beş olmuş.  Birbirlerine her konuda yardım  edeceklerini söylemişler.

# data[].attributes.subject
Polise bir adamın Pelin'e bağırdığını söylediler. Adam hâlâ bağırıyordu. Polis hemen o adamı kovalamaya başladı, adam kaçtı. Kızlar da  Pelin'in yanına gitti. Onu sakinleştirdi. Sonra Pelin anlatmaya başladı.  Daha 3 yaşındayken anne ve babasını trafik kazasında kaybettiğini, 10 yaşına kadar dedesinin evinde kaldığını söyledi. Sonra dedesinin de vefat ettiğini ardından yurtta kalmaya başladığını  öğrendiler. Pelin 1 yıl boyunca yurtta kalmış ve o adam da yurda gelmiş. Kendine evlatlık diye aldığı çocukların vücuduna zarar verip onları dilendiriyormuş. Elif Pelin'in kolundaki bazı izler görmüş, bu izleri o adamın yaptığını anlamış. O anda polisler  adamı yakalamışlar. Pelin polislere diğer çocukların yerini söylemiş. Hepsi bir gün Pelin'i evlerine davet etmişler. Pelin de artık kızların okulunda okumaya başlamış. Dört kişilik grup beş olmuş.  Birbirlerine her konuda yardım  edeceklerini söylemişler.

# data[].attributes.body
Sonbahar gelmişti okullar da açıldı.selin okula başlayacağı için çok mutluydu Özlemişti dersleri,arkadaşlarını ve öğretmenlerini. Okulun başlaması için sabırsızlanıyordu. Sonunda geldi okul vakti.selin çantasını hazırladı. Okul için yola çıktı sonbahar yaprakları her yeri kaplamıştı ne de güzel bir manzaraydı
Hava da yağmurlu
Gözüküyordu. Okulun ilk günü adeta sonbaharda çünkü bu yıl çok mevsimine
göre olmamıştı yaz ve sonbahar ama sonunda görmüştüm gerçek son baharı.