# data[].attributes.headline
Ζητήται Ελπίς: Συνέχιση Ιστορίας, Ιωαννίδης Γιώργος

# data[].attributes.subject
Ζητήται Ελπίς: Συνέχιση Ιστορίας, Ιωαννίδης Γιώργος

# data[].attributes.body
Την επόμενη μέρα, πήγε στο ίδιο καφενείο να διαβάσει την εφημερίδα. Οι άκρες του ματιού του έπιασαν μια μικρή αγγελία. Έγραφε «Ζητείται δικαιοσύνη». Πρώτου προλάβη όμως να συνεχίσει να διαβάσει την αγγελία, διακόπηκε από έναν κύριο. Ήταν ένας κοντός, αλλά εύσωμος ηλικιωμένος με άγρια μάτια και γκρι έκφραση στο πρόσωπο. Κοίταξε τον αναγνώστη της αγγελίας του και ρώτησε «¨Λοιπόν, συμφωνείς;». Έχοντας  μόλις διαβάσει, μόνο τον τίτλο της αγγελίας, δεν ήξερε πώς να απαντήσει, και για αυτό κούνησε το κεφάλι του για να αρνηθεί. Αυτό όμως δεν άρμοζε καλά με τον γέρο και τον έκανε να ξεστομίσει: «ΚΑΙ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΑΤΙΜΩΡΙΤΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ?!» Ακούγοντας το αυτό, έριξε μια μάτια στην αγγελία «Ζητείται ποινή προς όλους όσους δεν πολέμησαν και εκπλήρωσαν το καθήκον τους στη πατρίδα τους.»

-Γιατί;

Οι σκέψεις του ήταν πολλοί συννεφιασμένες από χθες και ως αποτέλεσμα δε μπορούσε να σχηματίσει προτάσεις. Ο γέρος, έκπληκτος απάντησε με οργή:

-Επειδή, ξέρω, ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ οικογένειες, που θα είχαν ζήσει αν τα παιδιά τους δεν είχαν κρυφτεί από το καθήκον επειδή….

Και κάπως έτσι μιλούσε για μισή ώρα, λέγοντας συνεχώς ψέματα και άθελα του δίνοντας αντιφάσεις μέσα στον ίδιο του το λόγο. Διότι μιλούσε για αρκετή ώρα, ο ακροατής που τόση ώρα είχε ένα μυαλό, γεμάτο στο χάος. Αλλά τώρα είχε ανασυγκροτήσει τις σκέψεις του και είπε:

-          Δεν πιστευτέ αυτά που λέτε;

-          Τι θα πει αυτό! Αφού σου εξηγώ το λόγο που.

-          Μου λέτε πως φταίει μια μειονότητα επειδή, για άγνωστους λόγους κρύφτηκε από την επιστράτευση.

Το άγριο ύφος του γέρου άρχισε να φεύγει και το πρόσωπο του να πικραίνει

-…

-…

Απόλυτη ησυχία ανατρίχιασε το καφενείο μέχρι που ο γέρος βρήκε ξανά το θάρρος να μιλήσει.

-Κάποιος πρέπει να φταίει για ότι έχει συμβεί, κάποιος…..

Συνέχισε να ψιθυρίζει στον εαυτό του και φαινόταν όλο και παραπάνω να βυθίζεται στις σκέψεις του. Ο ακροατής , βλέποντας τον, προβληματισμένο, τον έπιασε τον ώμο και του είπε: «Κουράγιο»

# data[].attributes.headline
Ζητείτε ανθρωπιά 

# data[].attributes.subject
Ζητείτε ανθρωπιά 

# data[].attributes.body
Δήμητρα Μελίδου

# data[].attributes.headline
Δήμητρα Μελίδου 

# data[].attributes.subject
Δήμητρα Μελίδου 

# data[].attributes.body
Πήγε στην εφημερίδα, ζήτησε να μπει η αγγελία μαζί με τις υπόλοιπες αλλά η απάντηση που πήρε δεν του άρεσε. Ήξερε από την αρχή που πάτησε το πόδι του στην εφημερίδα το πόσο δύσκολο θα ήταν να καταφέρει αυτό που ήθελε αλλά δεν είχε σκοπό να φύγει αν δεν τα κατάφερνε. Μίλησα με τον υπεύθυνο, τον αγγελία με τον άνθρωπο που τυπώνει την εφημερίδα και τέλος πήγε να μιλήσει με τον υπεύθυνο της εφημερίδας. Δεν μπορείτε να μου ζητάτε να τυπώσω κάτι τέτοιο στην εφημερίδα μου δεν είναι καν κανονική αγγελία ήταν η απάντηση που πήρε. Δεν καταλαβαίνετε είναι πολύ σημαντικό να μπει αυτή η αγγελία μαζί με τις υπόλοιπες και όχι μόνο για εμένα αλλά για τον υπόλοιπο κόσμο που περνάει τις μέρες του και αναρωτιέται τι απέγινε η ελπίδα, συνέχισε να λέει γεμάτος σιγουριά. Ελπίζω να καταλαβαίνετε Κύριε μου ότι αυτά που μου λέτε δεν βγάζει κανένα νόημα και να συγχωρείτε που δεν έχεις ελπίδα αλλά Έχεις αρχίσει να με κουράζεις και θα σας ζητήσω να φύγετε είπε ο συντάκτης και με μία κίνηση του χεριού του έδειξε την πόρτα. Σηκώθηκε, γύρισε την πλάτη του στον συντάκτη και έφυγε αφήνοντας πίσω του την αγγελία

# data[].attributes.headline
Κι όπως στεκόμουνα στη μέση του χολ σαν χαμένη, κρατώντας το κεφάλι μου με τα δυο μου χέρια, μην ξέροντας προς τα που να στραφώ, έρχεται η Μαριεττα και κάθεται δίπλα μου. Γύρισα να την κοιτάξω και αντίκρισα δίπλα μου μια άσπρη φιγούρα με φόβο στα μάτια της, που δεν θύμιζε την κορη μου. Δεν ήξερα τι να κάνω μέχρι που άκουσα μια λεπτή φωνούλα να λεπτή φωνούλα να προσπαθεί να βγει από τα χείλια της. <<Τι θα κάνουμε τώρα;>> Οι λέξεις αντιχησαν στα αφτιά μου χωρίς να ξέρω αν μπορώ να δώσω τη σωστή απάντηση. Αλλά δε χρειάστηκε. Την αγκάλιασα σφιχτά νιώθοντας τη καρδιά της να χτυπά δυνατά και τις είπα ότι θα βρίσκαμε την άκρη μαζί. Ότι ποτέ δεν θα την άφηνα 

# data[].attributes.subject
Κι όπως στεκόμουνα στη μέση του χολ σαν χαμένη, κρατώντας το κεφάλι μου με τα δυο μου χέρια, μην ξέροντας προς τα που να στραφώ, έρχεται η Μαριεττα και κάθεται δίπλα μου. Γύρισα να την κοιτάξω και αντίκρισα δίπλα μου μια άσπρη φιγούρα με φόβο στα μάτια της, που δεν θύμιζε την κορη μου. Δεν ήξερα τι να κάνω μέχρι που άκουσα μια λεπτή φωνούλα να λεπτή φωνούλα να προσπαθεί να βγει από τα χείλια της. <<Τι θα κάνουμε τώρα;>> Οι λέξεις αντιχησαν στα αφτιά μου χωρίς να ξέρω αν μπορώ να δώσω τη σωστή απάντηση. Αλλά δε χρειάστηκε. Την αγκάλιασα σφιχτά νιώθοντας τη καρδιά της να χτυπά δυνατά και τις είπα ότι θα βρίσκαμε την άκρη μαζί. Ότι ποτέ δεν θα την άφηνα 

# data[].attributes.body
Δήμητρα Μελίδου

# data[].attributes.headline
Εζανίδου Ιωάννα

# data[].attributes.subject
Εζανίδου Ιωάννα

# data[].attributes.body
Λίγα λεπτά μετά, συνειδητοποίησα τι μου έλεγε η μάνα μου, πετάχτηκα όρθια και έτρεξα στο σαλόνι οπού τους βρήκα όλους μαζεμένους.  «Μπα, για δες ποιος ήρθε στα συγκαλά του και αποφάσισε να σηκωθεί !» φωνάζει η μητέρα μου λιγότερο πανικοβλημένη. Κοιτάζω γύρω μου και ύστερα ρωτώ τη μητέρα μου : « Καλά, ρε μάνα, γιατί ηρέμησες; Πόλεμος δεν γίνεται ;» «Αχ θεέ μου! Παλιοκόριτσο! Σου είπα οι Ιταλοί μας κήρυξαν πόλεμο. Σειρήνες και φωνές ακούγονται από κάθε γωνιά και ΄συ κοιμάσαι και σα δε ντρέπεσαι κλοτσάς και την ίδια σου τη μάνα !» «Μισό ! Αφού γίνεται πόλεμος, γιατί καθόμαστε ακόμα εδώ; Γιατί σταμάτησες να φαντάζεις και να αγχώνεις τους πάντες για το τι θα απογίνουμε; Άντε σηκωθείτε όλοι ! Πάμε !» Αρχίζουν να γελούν. Δεν καταλαβαίνω. Μήπως με κοροϊδεύουν; Κοιτώ έξω από το παράθυρο και βλέπω τους πανικόβλητους ανθρώπους να μπαίνουν μέσα στα σπίτια τους. Ξανακοιτάζω τη μητέρα μου και βλέπω πάλι εκείνο το βλέμμα, το οποίο ξέρω πολύ καλά. Είναι σαν εκείνο το βλέμμα, όταν λες στους γονείς σου τι ζημιά έκανες. Το βλέμμα που λέει ότι θα φας κράξιμο και αν είσαι τυχερός και καμία ανάποδη. «Είσαι και πού χαζό παιδί! Ίδια ο Φώτης! Και δεν πανικοβαλλόμαστε, γιατί οι ειρήνες μας έδειξαν -ευτυχώς- τη λήξη του πολέμου! Πήγαινε στη σπηλιά σου και μην τολμήσεις να ξαναβγείς !» είπε η μητέρα μου και έφυγα τρέχοντας γεμάτη απορίες. Παρ' όλο που η αδρεναλίνη έτρεχε σ' όλο μου το σώμα αποφάσισα να ξανακοιμηθώ με την ιδέα ότι άμα ξανάρχιζαν να χτυπούν οι σειρήνες κανείς δε θα ερχόταν να με ξυπνήσει.

# data[].attributes.headline
Εζανιδου Ιωάννα 

# data[].attributes.subject
Εζανιδου Ιωάννα 

# data[].attributes.body
Καθώς ο ήρωας πήγαινε στην εφημερίδα, από τη βιασύνη του έπεσε πάνω σε κάποιον. Πήγε να τον βοηθήσει να σηκωθεί αλλά ο ξένος σηκώθηκε μόνος του μαζεύοντας και την αγγελία που είχε πέσει από τα χέρια του ήρωα. «Ορίστε» είπε ο ξένος παραδίδοντας το χαρτί στον ιδιοκτήτη του «Ευχαριστώ και συγνώμη που έπεσα πάνω σας, δεν σας είδα!». «Κανένα θέμα, αλλά να σε ρωτήσω, μήπως πας να το τυπώσεις αυτό;» ρώτησε ο ξένος γεμάτος περιέργεια που είδε έστω και στιγμιαία την αγγελία του. «Να πω η αλήθεια ναι, τώρα εκεί κατευθύνομαι, γιατί ρωτάς;» «Είμαι το νεότερο μαλλιά που προσλήφθηκε στην εφημερίδα, πριν από λίγο καιρό και νόμιζα πως έγραψες κάπου ΖΗΤΗΤΑΙ ΕΛΠΙΣ, τι εννοείς μ’ αυτό» «Βλέπω ότι σου κόβει το μάτι σου αλλά όχι και τόσο ο νους σου. Πράγματι έχω γράψει μια αγγελία που ζήτω ελπίδα, αλλά η λέξη ελπίδα μπορεί να έχει πολλές σημασίες. Με την αγγελία μου ο καθένας μπορεί να βγάλει δικό του συμπέρασμα και να ερμήνευσε τη φράση ζητηται Ελπίς διαφορετικά από ότι εγώ! Εγώ θέλω να προτρέψω/σπρώξω τους αναγνώστες της εφημερίδας να βρουν την δικιά τους ελπίδα» ανταποκρίθηκε γεμάτος ενθουσιασμό ο ήρωας «Να οι άνθρωποι που χρειάζεται σήμερα η κοινωνία και επιτέλους τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να έχουν σωστά πρότυπα στη ζωή τους!» είπε ο ξένος πριν φύγει.

# data[].attributes.headline
Εζανιδου Ιωάννα 

# data[].attributes.subject
Εζανιδου Ιωάννα 

# data[].attributes.body
1. Ζητείται κατανόηση

2. Ζητείται ενσυναίσθηση

# data[].attributes.headline
Εζανιδου Ιωάννα 

# data[].attributes.subject
Εζανιδου Ιωάννα 

# data[].attributes.body
Καθώς περιπλανιόμουν κάτω στον Άδη συναντώ μια καινούργια ψυχή, πιο αγνη από τος υπόλοιπες. Έκπληκτη αποφασίζω να την ρωτήσω πως κατέληξε εδώ, πια είναι η ιστορία της.
«Γεια σας, φαίνεστε μπερδεμένη και χαμένη εδώ κάτω. Μήπως θέλετε να σας ξεναγήσω;» «Ευχαριστώ παιδί μου, μα πες μου που είμαι πρώτα.» «Κυρά μου, είστε στον κάτω κόσμο. Στον κόσμο που όλες οι ψυχές αναπαύονται. Εγώ είμαι μια από τις παλιότερες ψυχές και καθήκον μου είναι να βοηθώ τις καινούργιες. Τώρα πες μου σε παρακαλώ πως κατέληξες εδώ. Γιατί πιστεύω ότι είχες έναν τραγικό και ανυπόφορο θάνατο.» «Δίκιο έχεις παιδί μου, σκληρό θάνατο είχα, αλλά η καρδιά μου πονάει περισσότερο. Ήταν λοιπόν μια ηλιόλουστη μέρα καθόμουν στο σπίτι και δούλευα. Ξαφνικά εμφανίζεται ένα πουλί με ανθρώπινη λαλιά και μου λέει πως ο άνδρας μου, που ήταν πρωτομάστορας νιώθει αδιάθετος και θέλει να με δει γρήγορα. Έτσι που λες ετοιμάζομαι και φεύγω. Καθώς φτάνω εκεί βλέπω μάστορα και τον ρωτάω τη συναινεί και νιώθει αδιάθετος ο άντρας μου και μου λέει πως το δαχτυλίδι του έπεσε κάτω από το γεφύρι. Κατεβαίνω λοιπόν κάτω στο γεφύρι και αρχίζω να ψάχνω, καθώς όμως δεν το βρίσκω, ζήτω να με ανεβάσουν πάνω. Και τότε βλέπω τον άντρα μου να μου πετάει μια μεγάλη πέτρα στο κεφάλι και όλα σκοτείνιασαν. Αλλά τώρα δεν μπορώ να κάνω κάτι παρά μόνο να περιμένω, να έρθει και αυτός εδώ κάτω για να πάρω την εκδίκηση μου, που αντί για μένα διάλεξε ένα γεφύρι.

# data[].attributes.body
Ζητείται Λογική

# data[].attributes.body
Ο Αντώνης καθώς ήταν έτοιμος να φύγει για να παραδώσει την αγγελία του βλέπει τον φίλο του να μπαίνει στο καφενείο

Αντ: Καλησπέρα Κλέωνα
Κλέων: Καλησπέρα Αντώνη,για που το έβαλες
Αντ: Πάω να παραδώσω την αγγελία στις εφημερίδες
Κλέων:Μα τι μου λες δεν τα έμαθες,για να σε βάλουν στην εφημερίδα πρέπει είτε να πληρώσεις ακριβά είτε να έχεις ένα βύσμα σαν και εμένα που είμαι μέλος της κυβέρνησης.Για φέρτα μου αυτά, θα φροντίσω αύριο να είναι στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας.
Αντ:Σε ευχαριστώ.Για πες μου τα δικά σου, φαίνεσαι τρομοκρατημένος.
Κλέων: Αντώνη δεν ήρθα για τις αγγελίες, ήρθα να σου πω κάτι πολύ σοβαρό. Κάποιοι αντάρτες θέλουν να σε σκοτώσουν.
Αντ:Για ποιο λόγο
Κλέων: Θεωρούν επειδή πλέον δεν είσαι κομμουνιστής,ότι εσύ σκότωσες το αρχηγό τους.
Αντ:Μα τι λες ,δεν θα το έπρατα ποτέ εγώ.
Κλέων:Το ξέρω . Αλλά πρέπει να σε φυγαδεύσουμαι στο εξωτερικό μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα
Αντ:Εάν κινδυνεύει πραγματικά η ζωή μου ας γίνει.Σε ποια χώρα σκέφτεσαι να με στείλεις;
Κλέων:Στην Γερμανία και μάλιστα στην πόλη Μάνχαϊμ .
Αντ:Καλά πες μου όταν είναι να φύγω για να ετοιμαστώ
Κλέων: Μείνε ήσυχος,γεια σου Αντώνη και πρόσεχε καθώς πηγαίνεις σπίτι σου!

Ο Αντώνης φεύγει ,Ο Κλέωνας μένει στο καφενείο. Λίγο αργότερα χτυπάει το τηλέφωνο του καφενείου

Καφετζής: Κλέωνα εσένα ζητάνε
Κλέων: Έλα αφεντικό μην ανησυχείς τα κανόνισα όλα
Αφεντικό: Ωραία!Θέλω με το που φτάσει στο Μάνχαϊμ οι άντρες σου να τον εκτελέσουν επί τόπου. Δεν θα μου πάρει αυτός το Νόμπελ Λογοτεχνίας!

# data[].attributes.body
Ζητείται ειρήνη ΠΑΝΤΟΥ !

Ζητείται αγάπη για τον άνθρωπο !

# data[].attributes.body
Από μακριά έφτανε ο βόμβος αεροπλάνων << Μας κήρυξε η Ιταλία πόλεμο! Ο θεός να βάλει το χέρι του! >> Ξύπνα την Μαρία λέω της Μαριέττας, <<πες της να ντυθεί αμέσως>>. Μέσα σε πέντε λεπτά βλέπω την Μαρία ντυμένη αλλά  με δάκρυα στα μάτια να στέκεται στο τέλος του διαδρόμου, την κοίταξα στα μάτια της και μπορούσα να δω τον πόνο και την θλίψη, δεν ήξερε τι θα πει πόλεμος αλλά και ούτε ποτά της τον είχε βιώσει. Έβγαλε μια κραυγή <<Μανούλα μου, τι θα κάνουμε τώρα;>> και με αυτό έτρεξε στην αγκαλιά μου.
Ξαφνιάστηκα, δεν ήταν αυτή η Μαρία που ήξερα. Την αγκάλιασα όσο πιο σφιχτά μπορούσα γιατί ίσως μπορεί να ήταν και η τελευταία φορά που θα την αγκάλιαζα την κόρη μου, δεν ήξερα τι να της πω μέχρι που άνοιξα το στόμα μου και τα λόγια μου βγήκαν αυθόρμητα << Μην ανησυχείς κόρη μου, όλα θα πάνε καλά, είσαι ασφαλής εδώ κανένας δεν θα σε πειράξει>> . Τότε η Μαρία άφησε την αγκαλιά και με μια φωνή χαμηλή και τρομαγμένη είπε << Μαμά ,θα χρειαστεί να αφήσουμε το σπίτι, θα μας χωρίσουν μήπως;>>. Οι ερωτήσεις της με τάραξαν, γιατί ούτε εγώ η ίδια δεν ήξερα τις απαντήσεις, γιατί δεν τις είχα σκεφτεί οπότε της είπα την αλήθεια ότι δεν ήξερα αλλά και πως ό,τι και να γίνει εγώ θα είμαι πάντα δίπλα της να την προστατεύω και να την αγαπώ.

# data[].attributes.body
Ζητείται πίστη στους ανθρώπους

# data[].attributes.body
…….. Στον δρόμο του για την εφημερίδα, όπως έτρεχε, επειδή βιαζόταν, έσμπρωξε καταλάθος μια γυναίκα την οποία όταν την βοήθησα να σηκωθεί την ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά. Έμεινε άφωνος. Τα είχε ξεχάσει όλα: Την εφημερίδα, το ζητείται ελπίς ακόμα και το όνομα του. Όμως γυναίκα ούτε που το παρατήρησα. Το μόνο πράγμα που την ένοιαζε ήταν το φόρεμα της. Λίγο αργότερα που πήγε να φύγει αυτός την σταμάτησε και την ρώτησε πως την λένε. Γυναίκα τον αγνόησε και πήγε να φύγει αλλά αυτός την εμπόδισε πάλι. Γυναίκα νευρίασε και του απάντησε:Με λένε Μαρία! Αυτός της απάντησε.Εμένα με λέ….νε Δημη….τρη. Να ξες είσαι πολύ όμορφη αν και την έκανε να χαμογελάσει λίγο, αυτή δεν απάντησε και έτσι όπως πήγε να φύγει, την ρώτησε άμα ήθελα να πάνε μια βόλτα με την άμαξα, αλλά αυτή απάντησε ενοχλημένη: Δεν μπορώ έχω δουλειά!Αυτός ζητάει να μάθει τη δουλειά; Απαντάει άμα σου πω θα μ’ αφήσεις ήσυχη η; Ναι, αλλά να ξέρεις πως είσαι η πιο όμορφη γυναίκα που έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου. Δεν λέει τίποτα απαντάει έχω μια δουλειά με τον άντρα μου. Με τον ποιον………;απαντάει πληγωμένος. Συγνώμη δεν το ήξερα πως….. είχες  άντρα και την άφησε να φύγει. Έπειτα από λίγο πάει σε ένα παγκάκι και αρχίζει να ξανά γράφει την αγγελία του, αλλά με άλλον τίτλο. <<Ζητείται αγάπη>>

# data[].attributes.body
Ένα βράδυ είδα ένα περίεργο όνειρο. Ήρθε στο όνειρό μου Ισμήνη η γυναίκα του πρωτομάστορα. Ήταν όμορφη,είχε ωραία μαύρα μαλλιά και μπλε μάτια. Η πρώτη ερώτηση που μου ήρθε ήταν:. Γιατί πέθανες είσαι πολυ νέα; Η ιστορία μου είναι λυπητερή. Θέλεις να μου την πεις; Τι να σου πω……….με  θυσίασαν για να στεριώσει το γεφύρι της Άρτας.Δηλαδή τι εννοείς; 45 μάστοροι και 60 μαθητάδες έχτιζαν το γεφύρι της Άρτας. Ο άντρας μου ήτανε ο πρωτομάστορας. Την ημέρα το χτίζανε το βράδυ γκρεμιζόταν. Και …. τι έγινε; Ένα πουλάκι με ανθρώπινη λιαλια είπε τον άντρα μου να με θυσιάσει.Εμένα κανέναν άλλον. Και εκείνος το έκανε. Τον γεφύρι στέριωσε και εγώ έχασα τα νιάτα μου. Ιστορία σου είναι απίστευτη. Δεν πρόλαβα να πω τίποτε και η μορφή της εξαφανίστηκε. Και εγώ ξύπνησα με ένα περίεργο συναίσθημα.

# data[].attributes.body
Ζητείται ένας καλύτερος κόσμος.
Ένας κόσμος χωρίς απληστία, χωρίς ιδιοτέλεια.

Ένας κόσμος που όλοι οι άνθρωποι θα έχουν αξίες και δεν θα τις χάνουν στον βωμό του χρήματος και του συμφέροντος. Ένας κόσμος χωρίς πολέμους, χωρίς όπλα. Ένας κόσμος όπου όλοι θα είναι ίσοι άσχετα με το χρώμα, τη θρησκεία τους, την οικονομική τους κατάσταση, ένας κόσμος χωρίς ρατσισμό. Ένας κόσμος με σεβασμό στον άνθρωπο στις ιδέες του στη ζωή του στο φύλο του.
Ένας κόσμος όπου το κράτος θα είναι μέριμνα για την ευημερία του πολίτη
Ένας κόσμος όπου οι άνθρωποι θα ζουν αληθινά χωρίς άγχος για τα βασικά αγαθά.
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ένας κόσμος όπως μας αξίζει.

# data[].attributes.body
-Γειά σου; Πως και από τα μέρη μας τόσο νέα και όμορφη;
-Φαίνεται πως το ήθελε η μοίρα να φτάσω εδώ από το χέρι του άντρα μου.
-Τι συνέβη; Θες να το μοιραστείς μαζί μου;
-Είναι πολλά και αλλόκοτα, δεν ξέρω από που να αρχίσω.
Σήμερα το πρωί καθώς μαγείρευα, περιμένοντας τον άντρα μου ακούστηκε ένας δυνατός κρότος, από το παράθυρο. Το ανοίγω και βλέπω στο περβάζι ένα μικρό πουλάκι. Καθώς πάω να το βοηθήσω   να πετάξει ένας ψυθιρος φτάνει στα αυτιά μου. Αυτός ο σιγανός ήχος ερχόταν από το στόμα του πουλιού. -  Τι λες; Μήπως δεν κατάλαβες καλά;
- Μία χαρά κατάλαβα. Το πουλάκι είχε ανθρώπινη λαλιά.
- Και τι σου είπε;
-Μου είπε να ετοιμαστώ γρήγορα και να πάω στο γεφύρι που φτιάχνει ο άντρας μου. Χωρίς να καταλάβω και πολλά ντύνομαι και πάνω να τον βρω.
- Και τις συνέβη;
- Κάτσε, μην είσαι βιαστική. Όλα θα σου τα πω. Φτάνω στην γέφυρα και αντικρίζω τον άντρα μου καθισμένο και χλωμό. Από γύρω οι μάστορες του έκαναν αέρα.
Τον ρώτησα τι έχει μα απάντηση δεν πήρα. Τότε πετάγεται ένας και μου λέει πως η βέρα του άντρα μου έπεσε στα θεμέλια του γεφυριού. Πόνεσε η καρδιά βλέποντας τον έτσι, γι αυτό κατέβηκα εγώ να πάω να την πάρω. Έψαξα μα δεν βρήκα τίποτα και ακριβώς την επόμενη στιγμή βλέπω έναν τεράστιο λίθο να πέφτει προς τα πάνω μου.
-Πως; Γιατί;
- Το γεφύρι δεν έμενε χτισμένο παρά τις προσπάθειες όλων. Την ημέρα το χτιζανε, το βράδυ γκρεμιζοταν. Και με θυσιασαν για να τελειώσει η κατασκευή του γεφυριου.
- Και μετά;
- Καταραστηκα το γεφύρι και μετά ήρθα εδώ. Ένιωσα θλίψη και πόνο όταν κατάλαβα ότι ο ίδιος μου ο άντρας με σκότωσε και μάλιστα για ένα γεφύρι.
- Σωπα. Μην κάνεις έτσι. Που να ακούσεις και την δική μου ιστορία!

# data[].attributes.body
Ήταν τόσο βιαστικός που δεν περίμενε ούτε τα ρέστα του. Βγήκε βιαστικά από το καφενείο και χωρίς να σκέφτεται τίποτα, περπατούσε για την εφημερίδα. Περνώντας όμως από το Ζάππειο, μία εικόνα του τράβηξε την προσοχή. Ένα ζευγάρι, γελούσε ευτυχισμένο παίζοντας με το παιδάκι τους που ήταν μέσα σε ένα καροτσάκι. Ήταν τόσο ευτυχισμένοι... Ξαφνικά ο πατέρας παίρνει στα χέρια του το μωράκι, το σηκώνει ψηλά και αρχίζει να το στριφογυρίζει. Το μωρό γελούσε ευτυχισμένο το ίδιο και οι γονείς. Κοιτούσε το χαρτάκι που έλεγε "Ζητείται Ελπίς" και το μωράκι. Ξαφνικά όλα εκείνα τα άσχημα συναισθήματα άρχισαν να εξαφανίζονται. Συνειδητοποίησε πως η ελπίδα που ψάχνει υπάρχει. Ήταν στα παιδιά. Αυτά μόνο μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο με τη σωστή εκπαίδευση και αξίες. Πέταξε το χαρτάκι και αντί για την εφημερίδα, άρχισε να τρέχει προς το πανεπιστήμιο. Πήγε να ρωτήσει ποιες εξετάσεις πρέπει να δώσει για να εκπαιδεύσει τα παιδιά για να γίνουν η ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο.

# data[].attributes.body
Μόνη, απεγνωσμένη και χαμένη ταξίδευα, ώσπου να φτάσω επιτέλους στο δρόμο που οδηγεί στις πύλες του παραδείσου. Η πορεία ήταν μεγάλη και άγνωστη, όμως ήξερα ότι πιο κάτω κάτι καλύτερο με περίμενε. Καθώς περπατούσα, συνάντησα μία κουρασμένη και θλιμμένη γυναίκα που κοιτούσε το άγνωστο μη ξέροντας τι την περίμενε. Μου προξένησε το ενδιαφέρον και τη ρώτησα για την ταυτότητά της. Τότε άρχισε να διηγείται την ιστορία της.
Ήμουν ευτυχισμένη μαζί με τον άντρα μου και ζούσαμε στην Άρτα σε ένα υπέροχο παραδοσιακό σπιτάκι με έναν ολάνθιστο κήπο με κάθε είδους λουλούδια. Ο άντρας μου ήταν πρωτομάστορας και του ανατέθηκε να χτίσει το γεφύρι της Άρτας. Αυτή ήταν η αιτία των συμφορών μου. Συνέβαινε κάτι απίστευτο. Όλη μέρα ο άντρας μου και οι άλλοι μαστόροι έχτιζαν το γεφύρι, όμως τη νύχτα αυτό το γεφύρι γκρεμιζόταν. Έβλεπα τον άντρα μου να είναι σε απόγνωση και ήξερα ότι δεν μπορούσα να τον βοηθήσω. Ένα πουλί με ανθρώπινη φωνή εξήγησε στους μαστόρους πως το γεφύρι θα χτιστεί μόνο αν θυσιαστεί η γυναίκα του πρωτομάστορα.Κι εκείνος, γεμάτος πόνο, τύψεις και ενοχές αλλά με ευθύνη για το κοινό καλό, παραγγέλνει να πάω αργά,με την ελπίδα να αλλάξει τη μοίρα. Το πουλί διαστρεβλώνει τα λόγια του και εγώ πηγαίνω όσο πιο γρήγορα μπορώ από τη λαχτάρα μου να βοηθήσω τον άντρα μου. Εκεί είδα τον άντρα μου στεναχωρημένο και έμαθα πως η αιτία ήταν το δαχτυλίδι που έπεσε μέσα στο γεφύρι. Τότε προθυμοποιήθηκα να κατέβω να το βρω. Θα έκανα τα πάντα για να είναι ο άντρας μου χαρούμενος. Οι μαστόροι βρήκαν την ευκαιρία και με χτίσαν μέσα στο γεφύρι. Τότε συνειδητοποίησα την τραγική μου μοίρα που κυνηγούσε και εμένα όπως και τις αδερφές μου και καταράστηκα το γεφύρι. Όμως μου θύμισαν ότι έχω έναν ξενιτεμένο αδερφό που μπορεί κάποτε να περάσει και έτσι άλλαξα την κατάρα σε ευχή. Ποτέ δεν θύμωσα με τον άντρα μου, το έκανε για το κοινό καλό. Με την μοίρα τα έβαλα. Όμως υπερίσχυσε η αγάπη μου για τον αδελφό μου. Έτσι δέχτηκα και τη μοίρα μου και τώρα βρίσκομαι εδώ. "Αλήθεια πού πάμε;" "Εκεί που είναι όλα για πάντα όμορφα" της αποκρίθηκε χαμογελώντας και της κράτησα το χέρι σφιχτά

# data[].attributes.body
<<Ξύπνα την Μαρία!>> Λέω της Μαριεττας. Τα 'χε και αυτή χαμένα. <<Ξύπνα της και πες της να ντυθεί μπορεί αμέσως! Μπορεί νσ χρειαστεί να πάμε στο καταφύγιο>>. Μετά από λίγο έρχεται από το δωμάτιο την Μαρίας και με κοιτάει με ένα ανήσυχο βλέμμα. <<Μόλις της είπα τι έγινε άρχισε να τσιρίζει και να μου πετάει μαξιλάρια. Δεν ξέρω τι την έπιασε>> είπε η Μαριέττα. <<Αχ αυτό το κορίτσι! Πάντα μπελάς ήταν>>. Πάω στο δωμάτιό της την βλέπω να χοροπηδάει από εδώ και από εκεί και να φωνάζει. <<Θα πάω και εγώ στον πόλεμο να πολεμισω! Θα μείνω στην ιστορία και όλοι θα συζητούν για εμένα. Το γενναίο κορίτσι που ρίσκαρε για την πατρίδα του και κατάφερε να νικήσει>>. <<Εεε φτάνει πια >>. Της είπα. <<Ετοίμασε λίγα πράγματα, μπορεί να χρειαστεί να πάμε στο καταφύγιο >>. Μόλις το είπα αυτό γύρισε και με κοίταξε αυστηρά. << Σιγά μην κρυφτούμε κιόλας. Εγώ θέλω να πάω στον πόλεμο!>>. <<Τι λες παιδάκι μου. Μία φορά να αντιδράσεις ανθρώπινα>>. Τότε πετάει ένα μαξιλάρι. Την πιάνω από το μαλλί και την σέρνω μέχρι έξω. <<Ετοιμάσου τώρα γιατί θα αρχίσω να εκνευρίζομαι >>. << Πωω συνέχεια μου φωνάζεις. Έλεος >>. Μου γύρισε την πλάτη και πήγε στο δωμάτιό της.

# data[].attributes.body
Μόλις βγήκε από το καφενείο άρχισε να βαδίζει με γοργό βήμα για να προλάβει την εφημερίδα ανοιχτή.
Ξαφνικά, έτσι πως περπατούσε ακούστηκε ένα κορνάρισμα και κοίταξε πίσω να δει τι συμβαίνει. Τότε ακούστηκε ένα ακόμα κορνάρισμα, αυτή τη φορά ποδηλάτου. Κοίταξε αμέσως μπροστά και είδε ένα ποδήλατο να έρχεται προς τα πάνω του με φόρα. Έκανε λίγο πιο δεξιά για να μην τσουγκρίσει μαζί του. Έτρεξε κατευθείαν να βοηθήσει τον οδηγό που είχε πέσει κάτω από το ποδήλατο.
- Χίλια συγγνώμη, είσται καλά; Τον ρώτησε και τον βοήθησε να σηκωθεί.
-Δεν πειράζει. Ναι όλα καλά. Απάντησε. Σας έπεσαν κάτι χαρτιά κάτω. Πρόσθεσε.
-Ααχχ ναι! Η εφημερίδα. Μήπως μπορείς να με βοηθήσεις να βρω ένα χαρτάκι που γράφει πάνω "Ζητείται Ελπίς;
-Ζητείται Ελπίς; Απόρησε.
-Ναι. Θέλω να πάω στην εφημερίδα για να το βάλω στις αγγελίες.
-Μακάρι η ελπίδα να μπορούσε να μπορούσε να δοθεί. Εγώ την δικιά μου την έχω χάσει εδώ και χρόνια. Τόσο καιρό προσπαθώ να την ανακτήσω, μα με όλα αυτά που γίνονται... Άδικος κόπος.
-Σε συμβουλεύω να μην τα παρατήσεις ποτέ. Και όταν δεν αντέχεις άλλο να σκέφτεσαι όλους αυτούς που αγαπάς και σε αγαπάνε και σκέψου ότι το κάνεις για αυτούς. Πρέπει να φύγω τώρα να πάω στην εφημερίδα. Καλή συνέχεια!
-Ευχαριστώ πολύ! Επίσης! Απάντησε.
Έστριψε και συνέχισε να περπατάει.

# data[].attributes.headline
Ζητείται δικαιοσύνη. 

# data[].attributes.subject
Ζητείται δικαιοσύνη. 

# data[].attributes.body
Ναταλ́ία

# data[].attributes.headline
Ζητείται κουράγιο.

# data[].attributes.subject
Ζητείται κουράγιο.

# data[].attributes.headline
Ζητείται ειρήνη.

# data[].attributes.subject
Ζητείται ειρήνη.

# data[].attributes.body
Σαν να έφυγα και 'γω από το καφενιο, ανγχωμενος με τις σκέψεις μου,χωρίς ελπίδα και αβοήθητος, έπεσα πάνω σε κάποιον. "Συγγνώμη" απολογήθηκα. Ήταν μια ξανθιά κυρία, με γαλανοπρασινα μάτια, όμορφα χαρακτηριστηκα προσώπου και ένα λαμπερό χαμόγελο. "Τίποτα" μου αποκρίθηκε. Χάθηκα για λίγα λεπτά στα μάτια της, αυτά τα όμορφα γαλαζοπρασινα μάτια. "Χρειάζεστε κάτι?" με ρώτησε. "Όχι, τίποτα σας ευχαριστώ, και συγγνώμη ξανά" απάντησα. Θέλοντας να μην χάσω επαφή μαζί της, την ρώτησα "Είμαι ο Κουασιμόδος,εσείς?" "Αφροξυλάνθη, χάρηκα". Και έτσι με τα πολλά  ανταλλάξαμε νούμερα. Συνεχίζαμε να μιλάμε για τους επόμενους δύο μηνες. Πραγματικά δεν ξέρω τι, αλλά κάθε φορά που άκουγα την φωνή της ένιωθα άνετος, χαλαρός και ασφαλής. Το άγχος μου για τον πόλεμο άρχισε να μειώνεται και να μειώνεται . Και ποιος να το περίμενε ότι θα καταλήγαμε μαζί μια μέρα, έτσι και έγινε. Έχουν περάσει πέντε χρονιά και είμαστε παντρεμένη με ένα όμορφο κοριτσάκι έξι μηνών. Πώς τα φέρνει έτσι η ζωή?

# data[].attributes.headline
Ζητείται συγχώρεση.

# data[].attributes.subject
Ζητείται συγχώρεση.

# data[].attributes.body
Πήγα στο δωμάτιο της Μαρίας να την ξυπνήσω και να της πω να ντυθεί γρήγορα. Μπήκα μέσα και την είδα να ετοιμάζει πανικόβλητη μια τσάντα με πράγματα. Μόλις με είδε έτρεξα στην αγκαλιά μου και άρχισε να κλαίει. << Φοβάμαι μαμά. Κι αν πάθουμε κάτι; Αν μας σκοτώσουν;>> μου είπε τρομαγμένη. Πρώτη φορά την έβλεπα έτσι. Την καθησύχασα λέγοντας της πως δεν θα μας κάνουν κακό. Τότε αυτή συνέχισε να μαζεύει  τα ρούχα της μέχρι που λιποθύμησε. Εγώ έτρεξα πάνω της, άρχισα να φωνάζω για βοήθεια. Τότε ήρθαν η Μαριέττα μαζί με τον Αντώνη και την επανάφεραν.   Σηκώθηκε και με αγκάλιασε. Εγώ εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως είχαμε έρθει πιο κοντά. Πάντα ήμασταν σαν εχθροί μεταξύ μας λόγω του Φώτη. Τότε όμως αυτό το κακό που μας είχε βρει μας ένωσε σαν μάνα με κόρη. Ήταν παράξενο συναίσθημα, αλλά και όμορφο ταυτόχρονα.

# data[].attributes.headline
Ζητείται αγάπη σε όλο τον κόσμο

# data[].attributes.subject
Ζητείται αγάπη σε όλο τον κόσμο

# data[].attributes.body
Μελίνα

# data[].attributes.headline
Μελίνα                                                         

# data[].attributes.subject
Μελίνα                                                         

# data[].attributes.body
Ο θάνατος μου ήταν πολύ θλιβερός και άδικος. Έχασα την ζωή μου για να χτιστεί ένα γεφύρι και ο άντρας μου, που υποτίθεται με αγαπούσε , δεν έκανε τίποτα, με άφησε να πεθάνω. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.  Ήμουν ευτυχισμένη, αγαπούσα πολύ τον άντρα μου και τον καμάρωνα, ήταν βλέπεις ο πρωτομάστορας. Τον θαύμαζα πολύ και ήμουν περήφανη για εκείνον. Σχεδόν κάθε μέρα περνούσα από το μέρος που δούλευε για να του φέρω φαγητό και να τον δω. Μια μέρα όμως τη χειρότερη μέρα της ζωής μου, ήρθε ένα πουλάκι και μου μίλησε με ανθρώπινη φωνή. Μου είπε να ετοιμαστώ γρήγορα και να πάω στο γεφύρι. Το έκανα, παρόλο που ήταν παράξενο. Μόλις έφτασα, όλοι οι εργάτες με κοιτούσαν περίεργα. Δεν έδωσα σημασία. Τους χαιρέτησα χαρούμενη. Κοίταξα τον άντρα μου και , δεν έκανα λάθος, ήταν κάπως στενοχωρημένος. Οι εργάτες μου είπαν πως του είχε πέσει το δαχτυλίδι στην πρώτη καμάρα και γι' αυτό ήταν κακόκεφος. Εγώ έσπευσα γρήγορα να του το φέρω. Ήθελα να είμαι εγώ αυτή που θα τον ευχαριστήσει. Κατέβηκα στην καμάρα, έψαξα, αλλά δεν το βρήκα. Άρχισα να φωνάζω πως το δαχτυλίδι ήταν άφαντο και πως ήθελα να με ανεβάσουν. Ξαφνικά όμως, εμφανίστηκαν δύο εργάτες. Σκέφτηκα πως θα με βοηθούσαν να ανέβω. Αυτοί όμως, άρχισαν να σοβατίζουν. Φώναξα για βοήθεια, αλλά αυτοί συνέχισαν ώσπου κατάλαβα πως θα με στοίχειωναν  για το γεφύρι. Άρχισα να τους ρίχνω κατάρες, μέχρι που... δεν μπορούσα πια. Ήμουν νεκρή. Εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα γιατί ο άντρας μου με κοιτούσε με αυτόν τον τρόπο. Τουλάχιστον, είχε λίγες τύψεις για αυτό που πήγαινε να κάνει. Αυτό είναι το μόνο που με παρηγορεί.

# data[].attributes.headline
Ζητούνται 50 ευρώ. Όποιος τα βρει θα πάρει αυτόν τον πολύ ωραιο σκύλο

# data[].attributes.subject
Ζητούνται 50 ευρώ. Όποιος τα βρει θα πάρει αυτόν τον πολύ ωραιο σκύλο

# data[].attributes.body
Οι σειρήνες χτύπησαν λήξη και η Μαρία επιτέλους ξύπνησε. Απ'ότι φαίνεται, συνειδητοποίησε τη σοβαρότητα της κατάστασης. Τρομαγμένη με ρώτησε: " Μαμά ξεκίνησε πόλεμος;  Τέτοια πράγματα θα βιώνουμε κάθε μέρα και θα φοβόμαστε συνεχώς;". Έμεινα έκπληκτη από τη στάση της. Έπειτα, ετοιμάστηκε και πήγε στο καφενείο της γειτονιάς προκειμένου να ακούσει τα νέα! Όταν γύρισε ήταν λίγο ανήσυχη αλλά και αποφασισμένη να προστατευτεί. Μάλιστα, σε δέκα λεπτά ετοίμασε κάποια σακίδια και είπε στον Αντώνη: " Θα πάμε στο καταφύγιο ή όχι; Θα κάτσουμε εδώ να περιμένουμε τις εξελίξεις; Πάντως, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι  για παν ενδεχόμενο." Να κι ένα καλό του πολέμου, σκέφτηκα καθώς έμεινα άφωνη από την υπευθυνότητά της. Συζητούσε για τα πολιτικά στη γειτονιά και ζήτησε απ'το Θοδωρή να γράψει ένα άλλο άρθρο στην εφημερίδα το οποίο θα ετοίμαζε η ίδια. Ου Μπούφους μου ανέλαβε  δράση απέναντι στον εχθρό, ενώ εμείς καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια...

# data[].attributes.body
Ζητείται συνείδηση!!!