# data[].attributes.body
ναι

# data[].attributes.body
https://open.spotify.com/playlist/4p7kfQsAJXo9fRhcUsIxuF?si=1df2ea7b80cd44a6

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
...Opening Spotify...

# data[].attributes.headline
κωνσταντίνος-_-

# data[].attributes.subject
κωνσταντίνος-_-

# data[].attributes.body
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Χανίων είναι αρχαιολογικό μουσειο  το οποίο βρίσκεται στα Χανια . Το μουσείο ιδρύθηκε το 1899 και από το 1962 μέχρι το 2020 στεγαζόταν στο μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου, στο κέντρο της πόλης. Από τον Απρίλιο του 2022 στεγάζεται σε νέο κτίριο στην περιοχή χαλέπα . Στο νέο μουσείο εκτίθενται 3.500 αρχαία αντικείμενα.

Το μουσείο περιέχει σημαντική συλλογή εκθεμάτων της Μινωικης  και ρωμαικής εποχής από ανασκαφές γύρω από την πόλη των Χανίων και την υπόλοιπη περιφερειακή ενότητα, συμπεριλαμβανομένων τεχνέργων από τις αρχαίες πόλεις της Κυδονιας , Υδραμία , Απτερα, πολλυρίνια , κισσαμος , Ελευρος , Υρτακινα , Συιας  και Λισος , την Γαύδο  και επίσης από την Αξό και τη Λάππα της περιφερειακής ενότητας Ρεθύμνου.

Το μουσείο περιέχει μεγάλη ποικιλία από νομίσματα, κοσμήματα, αγγεία, γλυπτά, πήλινες πλάκες με επιγραφές, στήλες και ψηφιδωτά. Το μουσείο έχει ένα ρωμαϊκό μωσαϊκό δαπέδου που απεικονίζει τον Διόνυσο και την Αριάδνη. Επίσης, διαθέτει ένα αρχαίο κυκλαδίτικο αγγείο από την Επισκοπή Κισσάμου και μια σειρά από προτομές, συμπεριλαμβανομένης μιας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού, που βρέθηκε στο Δικτυναίο ιερό το 1913 και μια υστερομινωική σαρκοφάγο από τη νεκρόπολη των Αρμένων, που χρονολογείται στο 1400-1200 π.Χ. Υπάρχει επίσης μια σφαιρική φιάλη, γνωστή για τον ασυνήθιστο κεραμικό της τύπο, που χρονολογείται στην Υστερομινωική ΙΙΙ περίοδο. Στον όροφο του μουσείο στεγάζεται η συλλογή Μητσοτάκη, με αντικείμενα από την 4η χιλιετία π.Χ. μέχρι τον 3ο αιώνα μ.Χ.

Το κτίριο του αρχαιολογικού μουσείου στη Χαλέπα σχεδιάστηκε από τον Θοεφάνη Μπομπότη και έχει εμβαδόν 6.000 τετραγωνικών μέτρων, από τα οποία οι εκθεσιακοί χώροι καταλαμβάνουν τα 2.000. Διαθέτει τέσσερα εργαστήρια συντήρησης. Το κόστος κατασκευής και ολοκλήρωσής του ήταν 15 εκατομμύρια ευρώ. Το νέο κτίριο άνοιξε για το κοινό στις 16 Απριλίου 2022.

# data[].attributes.body
Σύμπλεγμα που αποδίδεται στη διακόσμηση του ενός από τα δύο αετώματα του Εκατόμπεδου, πιθανότατα του ανατολικού. Βρέθηκε σε θραύσματα το 1888 στα ανατολικά και τα νοτιανατολικά του Παρθενώνα και είναι συμπληρωμένο σε μεγάλο βαθμό.

Το σύμπλεγμα εικονίζει λέαινα να κατασπαράζει μοσχαράκι, θέμα ιδιαίτερα αγαπητό στη διακόσμηση των πρώιμων αρχαϊκών ναών με καταβολές από την τέχνη της Εγγύς Ανατολής. Η ασυνήθιστη λέαινα, συνδυάζει θηλυκά και αρσενικά χαρακτηριστικά, δηλαδή μαστούς και πλούσια χαίτη. Πιθανολογείται ότι τη σύνθεση συμπλήρωνε ένα παρόμοιο σύμπλεγμα τοποθετημένο συμμετρικά, ενώ τις δύο γωνίες του αετώματος θα γέμιζαν τα φίδια

# data[].attributes.headline
ΚΑΡΥΑΤΙΔΑ ΚΟΡΗ Β

# data[].attributes.subject
ΚΑΡΥΑΤΙΔΑ ΚΟΡΗ Β

# data[].attributes.body
Μία από τις έξι Κόρες, γνωστές ως Καρυάτιδες, οι οποίες στήριζαν αντί για κίονες, την οροφή της νότιας πρόστασης του Ερεχθείου. Από την Κόρη λείπει το δεξί χέρι με τον ώμο και μέρος του δεξιού στήθους. Το αριστερό χέρι είναι σπασμένο λίγο πάνω από τον αγκώνα. Σοβαρή φθορά έχουν υποστεί οι ακριανές πτυχές που πέφτουν από τους ώμους προς τους γλουτούς. Τα άκρα των ποδιών είναι σπασμένα μπροστά, όμως στα πλάγια διακρίνονται ακόμη τα υψηλά κατύμματα (σόλες) των σανδαλιών.

Η Κόρη παριστάνεται με το αριστερό σκέλος ελαφρά λυγισμένο και το δεξί τεντωμένο, να πατά σταθερά στο έδαφος. Ο χιασμός των κινήσεων δηλώνεται με την ανεπαίσθητη βύθιση του δεξιού ώμου. Φορά πέπλο που συγκρατείται στη μέση με ζώνη, πάνω από την οποία σχηματίζει πλούσια αναδίπλωση. Από τους ώμους πέφτει στην πλάτη ιμάτιο διπλωμένο στα δύο.
Η Κόρη θα συγκρατούσε άλλοτε με το ένα χέρι την άκρη του ιματίου της, ενώ με το άλλο θα κρατούσε φιάλη, όπως γνωρίζουμε από αρχαία αντίγραφα. Τα πλούσια μαλλιά της, που ο όγκος τους ενισχύει το αδύναμο σημείο του λαιμού, είναι χτενισμένα περίτεχνα: μία λεπτή πλεξούδα σχηματίζεται πάνω από το μέτωπο και δύο άλλες ξεκινούν από την περιοχή των αυτιών και τυλίγονται σαν στεφάνι γύρω από το κεφάλι. Ο κύριος όγκος των μαλλιών πλέκεται σε δύο συστρεφόμενες μπούκλες και πιάνεται στην πλάτη με κορδέλα, αφήνοντας ελεύθερες τις κυματιστές άκρες. Μπροστά ελεύθερες μακριές μπούκλες, σήμερα σε μεγάλο βαθμό σπασμένες, πέφτουν ανά δύο σε κάθε στήθος.
Τα αγάλματα των Κορών που διακοσμούσαν τη νότια πρόσταση του Ερεχθείου, στέκονταν σε χαμηλό βατήρα (πόδιον), διατεταγμένα σε σχήμα Π και στραμμένα προς την οδό της Ακρόπολης, από όπου περνούσε η πομπή των Παναθηναίων. Οι κατακόρυφες πτυχές του ρούχου τους θυμίζουν τις ραβδώσεις των κιόνων και τα ιδιότυπα κιονόκρανα (κάλαθοι) στα κεφάλια συγκέντρωναν τα φορτία της οροφής και τα κατεύθυναν προς τα κάτω.

Η αντικατάσταση κιόνων με αγάλματα γυναικών ήταν γνωστή στην αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική ήδη από την Αρχαϊκή εποχή. Τα αγάλματα σε οικοδομική επιγραφή του ναού ονομάζονται απλώς Κόρες. Ο όρος Καρυάτιδες παραδίδεται από τον Βιτρούβιο, ο οποίος διηγείται ότι οι γυναίκες από τις Καρυές της Λακωνίας Πελοποννήσου τιμωρήθηκαν από τους υπόλοιπους Έλληνες να κουβαλούν στο κεφάλι το βάρος όλων των ρούχων και των κοσμημάτων τους επειδή η πόλη τους είχε προσφέρει βοήθεια στους Πέρσες. Σύμφωνα με τον Λουκιανό οι γυναίκες από τις Καρυές φημίζονταν για τον χορό που χόρευαν προς τιμή της θεάς Άρτεμης με κάνιστρα στο κεφάλι.

Στη σύγχρονη εποχή έχουν δοθεί στις Καρυάτιδες πολλές ερμηνείες: κόρες του Κέκροπα, Αρρηφόροι ή νέες που συμμετέχουν στην πομπή των Παναθηναίων. Η πειστικότερη ωστόσο υποστηρίζει ότι αποτελούσαν το υπέργειο μνημείο του τάφου του μυθικού Κέκροπα, το Κεκρόπειο, το οποίο βρισκόταν ακριβώς από κάτω. Ήταν οι χοηφόροι που απέδιδαν τιμές στον νεκρό ήρωα-βασιλιά με τις φιάλες που κρατούσαν στο χέρι.

Πέντε από τις Καρυάτιδες, οι Κόρες Α, Β, D, E, F βρίσκονται στην Ελλάδα ενώ η έκτη, η Κόρη C βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου, μετά την απόσπασή της το 1804 από τον Thomas Bruce, λόρδο του Elgin. Το 1979 οι Κόρες απομακρύνθηκαν από το μνημείο προκειμένου να προστατευτούν από την ατμοσφαιρική ρύπανση και μεταφέρθηκαν στο παλαιό Μουσείο της Ακρόπολης. Στη θέση τους στο Ερέχθειο τοποθετήθηκαν πιστά αντίγραφα από συνθετικό λίθο. Από το 2009 εκτίθενται στο νέο Μουσείο Ακρόπολης.
ΕΡΕΧΘΕΙΟ
Η σημερινή μορφή του ναού χρονολογείται μεταξύ 421 και 406 π.Χ. Αρχιτέκτονάς του ήταν μάλλον ο Μνησικλής και το κτήριο οφείλει το όνομά του σε έναν βωμό που ήταν αφιερωμένος στον θρυλικό ήρωα Εριχθόνιο. Ο γλύπτης του κτίσματος ήταν ο Φειδίας, ο οποίος είχε οριστεί από τον Περικλή για να κοσμήσει το Ερέχθειο και τον Παρθενώνα.

ΖΩΗ ΜΠΑΡΠΑΡΟΥΣΗ

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Συνεισφέροντες στα εγχειρήματα Wikimedia

# data[].attributes.attachment_link.title
Καρυάτιδες - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

# data[].attributes.headline
Άγαλμα Παπποσιληνού με μικρό Διόνυσο

# data[].attributes.subject
Άγαλμα Παπποσιληνού με μικρό Διόνυσο

# data[].attributes.body
Αριθμός αντικειμένου

ΕΑΜ 257

Είδος

Έργο πλαστικής

Εποχή

Ελληνιστική εποχή

Χρονολόγηση

2ος αι. π.Χ.

Διαστάσεις

Ύψος: 1,13 μ.

Υλικό

Μάρμαρο Πάρου

Θέση Αίθουσα κλιτύων Ακρόπολης                                            Βρέθηκε το 1832 στο θέατρο του Διονύσου. Λείπουν τμήματα των πάνω και κάτω άκρων του Παπποσιληνού, το κεφάλι και τμήμα του αριστερού χεριού του Διονύσου καθώς και τμήμα του προσωπείου που κρατά.Παριστάνει τον γέροντα Παπποσιληνό να κουβαλά στον ώμο τον μικρό Διόνυσο, θεό του κρασιού και του θεάτρου.Ο Παπποσιληνός  εικονίζεται ως ηθοποιός, με τριχωτό θεατρικό κοστούμι και ιμάτιο στο κάτω μέρος του σώματος. Είναι γενειοφόρος, φαλακρός, με ρυτίδες στο μέτωπο, ανασηκωμένα φρύδια και χοντρή μύτη, χαρακτηριστικά που θυμίζουν τα αγάλματα του φιλόσοφου Σωκράτη. Στο δεξί χέρι θα κρατούσε κάποιο αντικείμενο, σχετικό με τη λατρεία του Διονύσου ή ένα ραβδί για να στηρίζεται. Στον αριστερό του ώμο κάθεται ο Διόνυσος. Είναι ντυμένος με κοντό χιτώνα, μακρύ ιμάτιο και ενδρομίδες (μπότες) και κρατά στο δεξί χέρι γυναικείο θεατρικό προσωπείο.Το γλυπτό θεωρείται αντίγραφο ενός έργου του 5ου αι. π.Χ. Οι μελετητές συνδέουν το αρχαιότερο εκείνο γλυπτό με το σατυρικό δράμα «Διονυσίσκος» του Σοφοκλή, με το οποίο ο μεγάλος τραγικός ποιητής απέσπασε τη νίκη στους θεατρικούς αγώνες του 438 π.Χ. Η υπόθεση του έργου έχει σχέση με την ανατροφή και τη διαπαιδαγώγηση του μικρού Διονύσου.

# data[].attributes.headline
Άγαλμα ιππέα. Ο «Πέρσης» ή «Σκύθης» ιππέας

# data[].attributes.subject
Άγαλμα ιππέα. Ο «Πέρσης» ή «Σκύθης» ιππέας

# data[].attributes.body
Βρέθηκε το 1886 κοντά στο Ερέχθειο σε πολλά θραύσματα που συγκολλήθηκαν και συμπληρώθηκαν.Ο ιππέας κάθεται στητός σε μικρόσωμο άλογο. Φορά κοντό χιτώνα διακοσμημένο με φυλλόσχημα μοτίβα σε πράσινο, κόκκινο και γαλάζιο χρώμα, με κίτρινο περίγραμμα. Οι αναξυρίδες κοσμούνται με πολύχρωμους ρόμβους, το μέγεθος των οποίων μειώνεται προς τα κάτω υποδηλώνοντας την ελαστικότητα του υφάσματος γύρω από τα σκέλη. Στα πόδια φοράει κόκκινες μπότες, που πάνω τους υπάρχουν ακόμη τα χάλκινα καρφάκια όπου έδεναν τα κορδόνια.Πρόκειται για τοξότη, όπως δείχνουν οι οπές στον αριστερό μηρό όπου θα ήταν στερεωμένος ο γωρυτός, η θήκη για τα βέλη. Στην οπή του δεξιού μηρού θα στερεωνόταν το δόρυ που κρατούσε στο δεξί χέρι. Οι οπές στη χαίτη του αλόγου χρησίμευαν πιθανόν για την προσαρμογή χάλκινων συρμάτων που θα σχημάτιζαν πρόσθετο θύσανο (φούντα) και θα έκαναν τη χαίτη ακόμα πιο εντυπωσιακή.Η συμβατική ονομασία «Πέρσης» ή «Σκύθης» ιππέας οφείλεται στην ανατολική προέλευση του ενδύματός του. Στην Αθήνα του 6ου αι. π.Χ. ζούσαν μερικές εκατοντάδες Σκύθες ιπποτοξότες. Ήταν μισθοφόροι που υπηρετούσαν ως όργανα αποκατάστασης της τάξης. Η ομοιότητα, ωστόσο, που παρουσιάζει ο ιππέας με αυτόν που εικονίζεται σε ένα πήλινο πινάκιο που βρίσκεται στην Οξφόρδη και φέρει την επιγραφή «Μιλτιάδης καλός», οδήγησε στην υπόθεση ότι μπορεί να είναι ο αθηναίος στρατηγός Μιλτιάδης, νικητής, αργότερα, της μάχης του Μαραθώνα το 490 π.Χ. Ο Μιλτιάδης στα νεανικά του χρόνια είχε περάσει μεγάλο διάστημα στη Θράκη, κοντά στη χώρα των Σκυθών. Τους είχε πολεμήσει στο πλευρό των Περσών, υπερασπιζόμενος τα στρατιωτικά και εμπορικά συμφέροντα των Αθηναίων στον Εύξεινο Πόντο.

# data[].attributes.headline
Άγαλμα Κόρης. Η «Πεπλοφόρος»

# data[].attributes.subject
Άγαλμα Κόρης. Η «Πεπλοφόρος»

# data[].attributes.body
Αριθμός αντικειμένου

Ακρ. 679

Δημιουργός

Καλλιτέχνης του «Ιππέα Rampin» (;)

Είδος

Έργο πλαστικής

Εποχή

Αρχαϊκή εποχή

Χρονολόγηση

Γύρω στο 530 π.Χ.

Διαστάσεις

Ύψος: 1,2 μ.

Υλικό

Μάρμαρο Πάρου

Θέση

Αίθουσα αρχαϊκής Ακρόπολης

Το κάτω μέρος του σώματος βρέθηκε το 1886 στον ονομαζόμενο «λάκκο των Κορών», στα βορειοδυτικά του Ερεχθείου, το κεφάλι λίγες μέρες αργότερα σε κοντινή απόσταση και το πάνω μέρος του σώματος νοτιότερα, στην περιοχή του Αρχαίου Ναού.

Η Κόρη είναι γνωστή ως «Πεπλοφόρος» εξαιτίας του ρούχου που φορά, του πέπλου. Ο πέπλος συγκρατείται στη μέση με ζώνη και στους ώμους με μεταλλικές περόνες, στερεωμένες στις μικρές οπές που υπάρχουν ακόμα. Από κάτω φορά μακρύ χιτώνα με λεπτές πτυχές, που απλώνονται πάνω στα πόδια. Οι φασματοσκοπικές αναλύσεις των χρωμάτων έδειξαν ότι η ζώνη θα ήταν μπλε και πράσινη και ο χιτώνας γαλάζιος με πράσινη ταινία στον λαιμό. Ο πέπλος ήταν λευκός, με το μεσαίο τμήμα του διακοσμημένο με κατακόρυφες σειρές μικρών ζώων, πουλιών και ιππέων μέσα σε κόκκινα πλαίσια. Τα πλαίσια ορίζονταν από δύο ταινίες με ανοιχτόχρωμους ρόδακες, ίσως σε πράσινο φόντο. Στην αναδίπλωση και στον ποδόγυρο του πέπλου υπάρχει διπλή ταινία διακοσμημένη με συνεχή σπείρα και ζεύγη φύλλων και με αλυσίδα από έλικες και ανθέμια, που εναλλάσσονται με άνθη λωτού.

Τα μαλλιά της Κόρης πέφτουν μπροστά σε μακριές μπούκλες και πίσω τα συγκρατεί ταινία. Καλύπτονται με κόκκινο χρώμα, πιθανότατα το υπόστρωμα για την τελική, καστανή τους απόχρωση. Το ίδιο χρώμα έχουν οι ίριδες των ματιών και τα χείλη, ενώ οι κόρες, τα βλέφαρα και τα φρύδια ίσως τονίζονταν με μαύρο. Στις 35 οπές που ανοίγονται στο κεφάλι, σώζονται υπολείμματα από μεταλλικά στελέχη, τα οποία θα σχημάτιζαν στεφάνη από ακτίνες ή άνθη λωτού. Στις οπές των λοβών των αυτιών στερεώνονταν χάλκινα σκουλαρίκια, ενώ στην κορυφή του κεφαλιού διατηρείται υπόλειμμα στελέχους μηνίσκου.

Το αριστερό χέρι της Κόρης ήταν κατασκευασμένο από ξεχωριστό κομμάτι μαρμάρου και προσαρμοσμένο στην κοιλότητα που βλέπουμε σήμερα. Το δεξί είναι τεντωμένο προς τα κάτω με τα δάχτυλα κλειστά, σαν να κρατούσε κάποιο αντικείμενο. Αυτό, σε συνδυασμό με τη συντηρητική για την εποχή ενδυμασία, οδήγησαν στην υπόθεση ότι δεν πρόκειται για συνηθισμένη Κόρη αλλά για θεά, ίσως την Άρτεμη, που θα κρατούσε βέλος στο δεξί χέρι και τόξο στο αριστερό.

Είναι έργο σπουδαίου αθηναίου καλλιτέχνη, ίσως του ίδιου που φιλοτέχνησε τον «Ιππέα Rampin» (Ακρ. 590), τα αγάλματα κυνηγετικών σκύλων (Ακρ. 143, Ακρ. 525 και Ακρ. 550) και άλλα γλυπτά της Ακρόπολης.

ΡΟΗ ΝΕΡΟΛΗ

# data[].attributes.headline
Μαγική σφαίρα

# data[].attributes.subject
Μαγική σφαίρα

# data[].attributes.body
Μαγική σφαίρα

Αριθμός αντικειμένου

ΕΜ 2260

Είδος

Τελετουργικό αντικείμενο

Εποχή

Ρωμαϊκή εποχή

Χρονολόγηση

2ος-3ος αι. μ.Χ.

Διαστάσεις

Διάμετρος: 0,29 μ.

Υλικό

Μάρμαρο

Θέση

Πρώτος όροφος, βόρεια

Περιγραφή

Βιβλιογραφία

Βρέθηκε το 1866 στο θέατρο του Διονύσου. Ολόκληρη η επιφάνειά της καλύπτεται με ανάγλυφες παραστάσεις, επιγραφές και σύμβολα. Στη μία πλευρά εικονίζεται ο Ήλιος ως Κοσμοκράτορας. Κάθεται σε θρόνο κάτω από αψίδα και κρατά μαστίγιο και τρεις αναμμένους πυρσούς. Οι σκύλοι στα πόδια του πιθανότατα συμβολίζουν τους αστερισμούς του Κυνός: τον Σείριο και τον Προκύωνα. Στην υπόλοιπη επιφάνεια της σφαίρας υπάρχουν αστρικά, μαγικά, αλχημιστικά και γεωμετρικά σύμβολα, αλληγορικές παραστάσεις ζώων, αριθμοί και ακατανόητες επιγραφές, πιθανότατα επικλήσεις στον Ήλιο. Μόνο μια λέξη, χαραγμένη σε έναν από τους πέντε τεμνόμενους κύκλους, διαβάζεται: ΑΙΘΗΡ, το πρώτο από τα πέντε στοιχεία της φύσης (αιθέρας, γη, νερό, αέρας, φωτιά).

Η σφαίρα θεωρείται μαγικό αντικείμενο που σχετίζεται με τη λατρεία του Ήλιου. Η παρουσία της στο θέατρο του Διονύσου συνδέεται ίσως με κάποια μαγική ιεροτελεστία, ικανή να εξασφαλίσει στον κάτοχό της αθλητική ή θεατρική νίκη.

# data[].attributes.headline
ΝαόςΑθηνάς Νίκης. Νότια ζωοφόρος.Γωνιαίος λίθος α

# data[].attributes.subject
ΝαόςΑθηνάς Νίκης. Νότια ζωοφόρος.Γωνιαίος λίθος α

# data[].attributes.body
Αριθμός αντικειμένου

Ακρ. 18135 νότια όψη

Δημιουργός

Εργαστήριο του Αγοράκριτου (;)

Είδος

Αρχιτεκτονικό γλυπτό

Εποχή

Κλασική εποχή

Χρονολόγηση

426-421 π.Χ.

Διαστάσεις

Ύψος: 0,45 μ.
Μήκος: 1,183 μ.

Υλικό

Μάρμαρο Πεντέλης

Θέση

Πρώτος όροφος, δυτικά

Ο γωνιαίος λίθος a της ζωφόρου του ναού της Αθηνάς Νίκης φέρει ανάγλυφες παραστάσεις στη νότια και την ανατολική πλευρά. Στη νότια πλευρά ένας έλληνας οπλίτης, στα αριστερά, βοηθά έναν συμπολεμιστή του, ο οποίος καταρρέει από το χτύπημα του βέλους ενός πέρση τοξότη που εικονίζεται στα δεξιά, στο άλλο άκρο του λίθου. Στο κέντρο ένας Έλληνας με ασπίδα στο αριστερό χέρι καταδιώκει έναν πέρση ιππέα, τη στιγμή που ένας ακόμα Πέρσης κείτεται στο έδαφος νεκρός.

Θέμα της νότιας ζωφόρου του ναού της Αθηνάς Νίκης είναι πιθανότατα η νικηφόρα μάχη των Ελλήνων κατά των Περσών στον Μαραθώνα το 490 π.Χ., στην οποία πρωτοστάτησαν οι Αθηναίοι.

Ολόκληρη η ζωφόρος του ναού αποτελείται από δεκατέσσερις λίθους με διαφορετικές παραστάσεις σε κάθε πλευρά. Σήμερα εννέα από αυτούς βρίσκονται στο Μουσείο Ακρόπολης, ένας έχει χαθεί και τέσσερις εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου, μετά την αρπαγή τους από τον Thomas Bruce, λόρδο του Elgin, στις αρχές του 19ου αι.

Ο ναός και το θωράκιο της Αθηνάς Νίκης διαλύθηκαν από τους Οθωμανούς το 1687 για την ενίσχυση του προμαχώνα και την καλύτερη οχύρωση της δυτικής πλευράς της Ακρόπολης ενάντια στις επιθέσεις των Βενετών του στρατηγού Francesco Morosini. Το 1835-1836, υπό την επίβλεψη του τότε εφόρου αρχαιοτήτων Ludwig Ross, ο προμαχώνας κατεδαφίστηκε και ο ναός της Αθηνάς Νίκης αναστηλώθηκε για πρώτη φορά. Μία δεύτερη αναστήλωση πραγματοποιήθηκε το 1940 ενώ μία τρίτη ολοκληρώθηκε το 2010.

Κατερίνα Σταφύλη

# data[].attributes.body
Αριθμός αντικειμένου

ΝΑ 1956 ΝΑΔ 179

Είδος

Οικιακός εξοπλισμός

Εποχή

Ελληνιστική εποχή

Χρονολόγηση

150-86 π.Χ.

Διαστάσεις

Ύψος: 0,62 μ.
Διάμετρος χείλους: 0,27 μ.

Υλικό

Πηλός

Θέση

Αίθουσα κλιτύων Ακρόπολης, προθήκη 3, αρ. 72

Βρέθηκε το 1956 στη δεξαμενή 14 στη νότια πλαγιά της Ακρόπολης. Έχει συγκολληθεί από πολλά θραύσματα και έχει συμπληρωθεί.

Το πύραυνο ή πύραυνος (μαγκάλι) αποτελείται από δύο μέρη. Το πάνω είναι μία βαθιά διάτρητη εστία μέσα στην οποία τοποθετούσαν τα κάρβουνα. Στο χείλος της είναι προσαρμοσμένα τρία μικρά στηρίγματα, που έχουν τη μορφή θεατρικών προσωπείων Σατύρων, πάνω στα οποία ακουμπούσαν το μαγειρικό σκεύος. Το κάτω μέρος του πυραύνου είναι ένα ψηλό κυλινδρικό στήριγμα με ανοίγματα στη μία πλευρά για την πυροδότηση και συντήρηση της φωτιάς αλλά και τον καθαρισμό της στάχτης που έπεφτε από τη διάτρητη εστία. Στο πάνω μέρος του προσαρμόζονται δύο στριφτές λαβές για τη μεταφορά του σκεύους. Ολόκληρο το πύραυνο είναι πλούσια διακοσμημένο με ανάγλυφη και χαρακτή διακόσμηση από φυτικά μοτίβα. Στη μία πλευρά ανάγλυφες γιρλάντες και ταινίες πλαισιώνουν θεατρικό προσωπείο, πιθανόν Παπποσιληνού.

Τα πύραυνα ήταν φορητές εστίες, χρήσιμες στο μαγείρεμα του φαγητού και τη θέρμανση του σπιτιού.

# data[].attributes.headline
Παρθενώνας. Ανατολική ζωφόρος. Λίθος 5 (V). Θραύσμα

# data[].attributes.subject
Παρθενώνας. Ανατολική ζωφόρος. Λίθος 5 (V). Θραύσμα

# data[].attributes.body
Κορίνα

# data[].attributes.attachment_link.title
Παρθενώνας. Ανατολική ζωφόρος. Λίθος 5 (V). Θραύσμα1234

# data[].attributes.headline
Το «Ανάγλυφο των Χαρίτων»

# data[].attributes.subject
Το «Ανάγλυφο των Χαρίτων»

# data[].attributes.body
Αριθμός αντικειμένου

Ακρ. 702

Δημιουργός

Εργαστήριο αττικό

Είδος

Έργο πλαστικής

Εποχή

Αρχαϊκή εποχή

Χρονολόγηση

500-490 π.Χ.

Διαστάσεις

0,395 x 0,425 μ.

Υλικό

Μάρμαρο Πάρου

Θέση

Αίθουσα αρχαϊκής Ακρόπολης

Το «Ανάγλυφο των Χαρίτων»

Βρέθηκε σε δύο τμήματα, από τα οποία το ένα εντοπίστηκε το 1888 στη νοτιοδυτική γωνία του Παρθενώνα και το άλλο το 1889 κοντά στα Προπύλαια.

Τρεις γυναίκες κι ένα μικρό αγόρι χορεύουν πιασμένοι από το χέρι. Τους συνοδεύει με τη μουσική του ένας άνδρας που παίζει δίαυλο, τον οποίο συγκρατεί στο στόμα με δερμάτινο ιμάντα. Οι γυναίκες, με διαφορετικό χτένισμα η καθεμιά, φορούν χιτώνα και στο κεφάλι στεφάνη, ενώ η πρώτη κρατά στο δεξί χέρι καρπό. Οι επίπεδες επιφάνειες γύρω από τις πτυχώσεις του χιτώνα τους δείχνουν ότι φορούσαν και ιμάτιο, που αρχικά ήταν ζωγραφιστό. Ίχνη κόκκινου και κίτρινου χρώματος διατηρούνται στα μαλλιά και τα ρούχα των μορφών, ενώ το πράσινο στο βάθος του αναγλύφου αρχικά ήταν γαλάζιο, που οξειδώθηκε.

Για την ερμηνεία της παράστασης έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις. Άλλοι υποστηρίζουν ότι πρόκειται για τον Ερμή και τις τρεις Χάριτες, οι οποίες λατρεύονταν κοντά στα Προπύλαια όπου βρέθηκε και το μεγαλύτερο κομμάτι του αναγλύφου. Η παρουσία ωστόσο του μικρού αγοριού οδήγησε άλλους στην υπόθεση ότι ο Ερμής συνοδεύει τις τρεις κόρες του Κέκροπα, την Πάνδροσο, την Έρση και την Άγλαυρο, και ότι το αγόρι είναι ο μικρός αδελφός τους Ερυσίχθονας.

Ελενη Αδαμακου

# data[].attributes.headline
κεφάλι οπλιτή

# data[].attributes.subject
κεφάλι οπλιτή

# data[].attributes.body
Κεφάλι αγάλματος σχεδόν φυσικού μεγέθους. Βρέθηκε το 1886 στα βορειοανατολικά των Προπυλαίων.

Εικονίζει γενειοφόρο οπλίτη με φυσιοκρατικά χαρακτηριστικά. Το πάνω και πίσω μέρος του κεφαλιού είναι λείο και φέρει οπές και μικρά στελέχη για τη στερέωση πρόσθετου κράνους. Τα μαλλιά στο μέτωπο σχηματίζουν κοντές μπούκλες, το γένι δηλώνεται με κυματιστές εγχαράξεις και τα φρύδια αποδίδονται ανάγλυφα. Ο σκληρός χιτώνας των ματιών είναι κατασκευασμένος από υαλώδες υλικό ενώ η ίριδα των ματιών έχει χαθεί.

Το άγαλμα είναι έργο του ονομαζόμενου «αυστηρού ρυθμού», εποχή που οι καλλιτέχνες αρχίζουν να προτιμούν τον χαλκό για την κατασκευή μεγάλων αγαλμάτων.

# data[].attributes.headline
Αγαλμάτιο Αθηνάς Προ

# data[].attributes.body
Αγαλμάτιο Αθηνάς Προμάχου

Αριθμός αντικειμένου

ΕΑΜ Χ 6447

Είδος

Έργο χαλκοτεχνίας

Εποχή

Κλασική εποχή

Χρονολόγηση

475-470 π.Χ.

Διαστάσεις

Ύψος: 0,3 μ.

Υλικό

Χαλκός

Θέση

Πρώτος όροφος ελεύθερη προθήκη 39, αρ. 1

Αγαλμάτιο Αθηνάς Προμάχου. Βρέθηκε το 1887 στα ανατολικά του Ερεχθείου.

Η θεά, οπλισμένη και απειλητική, δείχνει έτοιμη να χτυπήσει τον αντίπαλό της με το δόρυ που άλλοτε κρατούσε στο υψωμένο της χέρι. Με το άλλο χέρι κρατά ασπίδα, από την οποία σώζεται μόνο τμήμα της λαβής. Στο κεφάλι φορά κράνος με εντυπωσιακό λοφίο, που το στήριγμά του απολήγει σε κεφάλι κύκνου. Είναι ντυμένη με μακρύ χιτώνα, ένα δεύτερο ρούχο, ίσως πέπλο, και ιμάτιο. Το στήθος και την πλάτη καλύπτει επίχρυση αιγίδα με χαρακτές φολίδες και σχηματοποιημένα φίδια στην παρυφή.

Στη βάση που πατά η μορφή υπάρχει χαραγμένη η επιγραφή ΜΕΛΕΣΟ ΑΝΕΘΕΚΕΝ ΔΕΚΑΤΕΝ ΤΑΘΕΝΑΙΑΙ, δηλαδή «Η Μελησώ το αφιέρωσε στην Αθηνά ως δεκάτη». Το αγαλμάτιο εντάσσεται σε μια σειρά χάλκινων έργων που εμπνέονται από τα γλυπτά του ανατολικού αετώματος του Αρχαίου Ναού της Αθηνάς Πολιάδας αλλά και τις απεικονίσεις της θεάς στους παναθηναϊκούς αμφορείς.

Ιωάννα Καλτσά

# data[].attributes.body
Βρέθηκε το 1886 κοντά στο Ερέχθειο, στην Ακρόπολη. Ο Μέγας Αλέξανδρος εικονίζεται σε νεαρή ηλικία, όπως θα ήταν την εποχή της μοναδικής επίσκεψής του στην Αθήνα, μετά τη μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ.

Τα βαθιά τοποθετημένα στις κόγχες μάτια, το στραμμένο προς τα επάνω βλέμμα, τα μισάνοιχτα χείλη και τα μαλλιά που σχηματίζουν στο μέτωπο αναστολή, είναι τα κατεξοχήν γνωρίσματα του Αλεξάνδρου. Τα ίχνη κόκκινης βαφής που διατηρούνται στα μαλλιά προέρχονται πιθανότατα από το υπόστρωμα για την εφαρμογή της τελικής, χρυσής τους απόχρωσης ενώ η διαμόρφωσή τους στο πίσω μέρος δείχνει, ίσως, ότι κάποτε τα στόλιζε στεφάνι ή ταινία, φτιαγμένη από άλλο υλικό.

Το άγαλμα θεωρείται πρωτότυπο έργο του Λεωχάρη, που φιλοτέχνησε και άλλα πορτρέτα του Αλεξάνδρου στα πανελλήνια ιερά της Ολυμπίας και των Δελφών. Υπάρχουν ωστόσο και διαφορετικές απόψεις σχετικά με τη χρονολόγηση του γλυπτού, μία από τις οποίες το τοποθετεί στον 2ο αι. π.Χ.

# data[].attributes.attachment_link.title
Σχεδιο_ανεξάρτητης_επίσκεψης_Μνημεία_Ακρόπολης_2021

# data[].attributes.headline
Ιωάννα Καλτσά

# data[].attributes.body
Ιωάννα Καλτσά

# data[].attributes.body
Το Μπαϊράμ (τουρκικα: bayram, αγγλικά: bayram ή bairam) (ή και εξελληνισμένα μπαϊράμι) είναι η Τουρκική λέξη (αρχικά από την περσική λέξη paδrām ή τη Σογδιανή λέξη patrām, pedram στη σύγχρονη Περσική γλώσσα[1]) για εθνική γιορτή ή αργία, που αναφέρεται και σε εθνικές (κοσμικές) και θρησκευτικές γιορτές. Βάσει αυτής της διπλής εφαρμογής της λέξης, η μέθοδος για τον υπολογισμό των ετήσιων ημερών των μπαϊραμιών είναι διαφορετική για τις εθνικές και τις θρησκευτικές γιορτές.

Οι εθνικές αργίες της Τουρκίας είναι βάσει του επίσημου Γρηγοριανού ημερολογίου, ενώ οι Ισλαμικές θρησκευτικές γιορτές ανακοινώνονται επίσημα από πριν από την Προεδρία Θρησκευτικών Υποθέσεων (Τουρκικά: Diyanet İşleri Başkanlığı) με βάση το Ισλαμικό ημερολόγιο, και κατόπιν συντονίζονται και τοποθετούνται στο εθνικό Γρηγοριανό ημερολόγιο, με αποτέλεσμα οι ημερομηνίες για της θρησκευτικές γιορτές να μετακινούνται κάθε χρόνο με μια διαφορά περίπου 11 ημερών.

Μεγάλες μη Τουρκικές ή μη Ισλαμικές παραδόσεις και εορτασμοί μπορεί επίσης να αποκαλούνται Μπαϊράμια, όπως για παράδειγμα το Χαλοουίν "Cadılar Bayramı" ("Μπαϊράμ των Μαγισσών"), το Πάσχα ως "Paskalya Bayramı" ("Μπαϊράμ του Πάσχα), τα Χριστούγεννα ως "Noel Bayramı" ("Μπαϊράμ των Χριστουγέννων), το Εβραϊκό Πάσχα ως "Hamursuz Bayramı" ("Μπαϊράμ των Άζυμων", hamursuz=χωρίς μαγιά) και το Χανουκά ως "Yeniden Adanma Bayramı" ("Μπαϊράμ της Αναγέννησης/Αφιέρωσης"). Όμως, κάθε ειδική περίσταση ή γιορτή, δεν αναφέρεται ως Μπαϊράμ, όπως στην περίπτωση, μεταξύ άλλων, της Παγκόσμιας Ημέρας Υγείας, ή της Απελευθέρωσης της Κωνσταντινούπολης.

Επίσης, λόγω της επιρροής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα πρώην κατακτημένα μέρη της στα Βαλκάνια και μέρη της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, πολλοί μη Τούρκοι, όπως Μουσουλμάνοι Αλβανοί, Μουσουλμάνοι Σέρβοι, Πομάκοι, Ρομά, Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, καθώς και Μουσουλμάνοι από το Βόρειο Καύκασο, το Αζερμπαϊτζάν, την Κριμαία, και άλλοι άτομα τουρκικής καταγωγής, έχουν παρομοίως υιοθετήσει τη λέξη "Μπαϊράμ", με τον όρο "Μικρό Μπαϊράμ" για το Ιντ αλ-φιτρ (στην Ελλάδα αναφερόμενο συνήθως ως "Σεκέρ Μπαϊράμ") και "Μεγάλο Μπαϊράμ" για το Ιντ Αλ-Αντχά (στα Ελληνικά αναφερόμενο συνήθως ως "Κουρμπάν Μπαϊράμ")

# data[].attributes.body
Το Μπαϊράμι (τουρκικά: bayram και εξελληνισμένα μπαϊράμι) είναι η Τουρκική λέξη για εθνική γιορτή ή αργία, που αναφέρεται και σε εθνικές (κοσμικές) και θρησκευτικές γιορτές.

Μεγάλες μη Τουρκικές ή μη Ισλαμικές παραδόσεις και εορτασμοί μπορεί επίσης να αποκαλούνται Μπαϊράμια, όπως δηλαδή το Halloween, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, το Χάνουκα και άλλα.

Στην Ελλάδα η λέξη μπαϊράμι αναφέρεται στις δύο μεγάλες γιορτές των Ελλήνων Μουσουλμάνων (που βρίσκονται κυρίως στη Θράκη), το Σεκέρ Μπαϊράμι (Ιντ αλ-φιτρ), και το Κουρμπάν Μπαϊράμι (Ιντ αλ-αντχά).

ΖΩΗ ΜΠΑΡΠΑΡΟΥΣΗ

# data[].attributes.body
Με αφορμή  τους εορτασμούς για το τέλος του Ραμαζάν ή Ραμαντάν που έρχονται στις 12 Μαΐου, θα θέλαμε να το γνωρίσουμε καλύτερα.

Πρόκειται για τον μήνα της νηστείας, ενώ τα δύο μεγάλα μπαϊράμια (γιορτές) των μουσουλμάνων στην Ελλάδα είναι το Σεκέρ Μπαϊράμ (Eid al Fitr), και το Κουρμπάν Μπαϊράμ ( Eid al Adha). Το Ραμαζάνι, εκ τoυ τουρκικού ραμαζάν και του αραβικού ραμαντάν, είναι θρησκευτική μουσουλμανική εορτή νηστείας. Αποτελεί ονομασία του ένατου μήνα του μουσουλμανικού έτους, κατά τον οποίο, σύμφωνα με την παράδοση, δόθηκε το Κοράνι στους ανθρώπους προκειμένου οι κανόνες του να αποτελέσουν οδηγό της ζωής τους.

Γνωρίζατε όμως ότι κάθε χρόνο το Ραμαζάνι εορτάζεται κατά 10 ημέρες νωρίτερα του προηγουμένου έτους? Αυτό συμβαίνει λόγω του κυλιόμενου χαρακτήρα που παρουσιάζει το αραβικό ημερολόγιο.

Το Ραμαζάνι διαρκεί για έναν ολόκληρο μήνα. Κατά τη διάρκειά του, επιβάλλεται αποχή από κάθε είδους τροφή αλλά και νερό από την ανατολή μέχρι τη δύση του ήλιου. Με τη δύση του ήλιου λαμβάνει χώρα το περίφημο Ιφτάρ, δηλαδή το δείπνο αγάπης του Ισλάμ που δίνει την ευκαιρία στους Πιστούς να συνευρεθούν, να συσφίξουν τις σχέσεις τους και να εκφράσουν από κοινού την ευγνωμοσύνη τους στον Αλλάχ και αγάπη προς αλλήλους.

Ο μήνας Ραμαντάν είναι μία χρονική περίοδος κατάλληλη για προσευχή, για καλές πράξεις, για περισσότερο χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους.
Η νηστεία έχει σκοπό να βοηθήσει τους μουσουλμάνους να μάθουν την αυτοπειθαρχία, την εγκράτεια, τη γενναιοδωρία αλλά και την υπομονή.

Τι είναι το μπαϊράμι;

Το Μπαϊράμ είναι η Τουρκική λέξη για την εθνική γιορτή ή την αργία, που αναφέρεται και σε εθνικές (κοσμικές) και θρησκευτικές γιορτές. Δηλαδή, ακόμη και μεγάλες μη Τουρκικές ή μη Ισλαμικές παραδόσεις και εορτασμοί μπορεί επίσης να χαρακτηριστούν ως Μπαϊράμια, όπως δηλαδή το Halloween, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, το Χάνουκα και άλλα.

Στην Ελλάδα η λέξη μπαϊράμι αναφέρεται στις δύο μεγάλες γιορτές των Ελλήνων Μουσουλμάνων το Σεκέρ Μπαϊράμ (Ιντ αλ-φιτρ Eid al Fitr), και το Κουρμπάν Μπαϊράμ (Ιντ αλ-αντχά Eid al Adha).

To Ιντ αλ-φιτρ (Eid al Adha) αρχίζει την ημέρα μετά το τέλος του Ραμαντάν.

Το Ιντ αλ-αντχά (Eid al Adha)  ή Κουρμπάν Μπαϊράμ (το μπαϊράμι της θυσίας) ή Μεγάλο Μπαϊράμι είναι ένα θρησκευτικό φεστιβάλ που γιορτάζεται από τους Μουσουλμάνους παγκοσμίως ως εορτασμός της προθυμίας του Αβραάμ να θυσιάσει το γιο του Ισμαήλ για τον Αλλάχ.

# data[].attributes.body
Το Μπαϊράμ (τουρκικα: bayram, αγγλικά: bayram ή bairam) (ή και εξελληνισμένα μπαϊράμι) είναι η Τουρκική λέξη (αρχικά από την περσική λέξη paδrām ή τη Σογδιανή λέξη patrām, pedram στη σύγχρονη Περσική γλώσσΑ για εθνική γιορτή ή αργία, που αναφέρεται και σε εθνικές (κοσμικές) και θρησκευτικές γιορτές. Βάσει αυτής της διπλής εφαρμογής της λέξης, η μέθοδος για τον υπολογισμό των ετήσιων ημερών των μπαϊραμιών είναι διαφορετική για τις εθνικές και τις θρησκευτικές γιορτές.

Οι εθνικές αργίες της Τουρκίας είναι βάσει του επίσημου Γρηγοριανού ημερολογίου, ενώ οι Ισλαμικές θρησκευτικές γιορτές ανακοινώνονται επίσημα από πριν από την Προεδρία Θρησκευτικών Υποθέσεων (Τουρκικά: Diyanet İşleri Başkanlığı) με βάση το Ισλαμικό ημερολόγιο, και κατόπιν συντονίζονται και τοποθετούνται στο εθνικό Γρηγοριανό ημερολόγιο, με αποτέλεσμα οι ημερομηνίες για της θρησκευτικές γιορτές να μετακινούνται κάθε χρόνο με μια διαφορά περίπου 11 ημερών.

Μεγάλες μη Τουρκικές ή μη Ισλαμικές παραδόσεις και εορτασμοί μπορεί επίσης να αποκαλούνται Μπαϊράμια, όπως για παράδειγμα το Χαλοουίν "Cadılar Bayramı" ("Μπαϊράμ των Μαγισσών"), το Πάσχα ως "Paskalya Bayramı" ("Μπαϊράμ του Πάσχα), τα Χριστούγεννα ως "Noel Bayramı" ("Μπαϊράμ των Χριστουγέννων), το Εβραϊκό Πάσχα ως "Hamursuz Bayramı" ("Μπαϊράμ των Άζυμων", hamursuz=χωρίς μαγιά) και το Χανουκά ως "Yeniden Adanma Bayramı" ("Μπαϊράμ της Αναγέννησης/Αφιέρωσης"). Όμως, κάθε ειδική περίσταση ή γιορτή, δεν αναφέρεται ως Μπαϊράμ, όπως στην περίπτωση, μεταξύ άλλων, της Παγκόσμιας Ημέρας Υγείας, ή της Απελευθέρωσης της Κωνσταντινούπολης.

Επίσης, λόγω της επιρροής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα πρώην κατακτημένα μέρη της στα Βαλκάνια και μέρη της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, πολλοί μη Τούρκοι, όπως Μουσουλμάνοι Αλβανοί, Μουσουλμάνοι Σέρβοι, Πομάκοι, Ρομά, Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, καθώς και Μουσουλμάνοι από το Βόρειο Καύκασο, το Αζερμπαϊτζάν, την Κριμαία, και άλλοι άτομα τουρκικής καταγωγής, έχουν παρομοίως υιοθετήσει τη λέξη "Μπαϊράμ", με τον όρο "Μικρό Μπαϊράμ" για το Ιντ αλ-φιτρ (στην Ελλάδα αναφερόμενο συνήθως ως "Σεκέρ Μπαϊράμ") και "Μεγάλο Μπαϊράμ" για το Ιντ Αλ-Αντχά (στα Ελληνικά αναφερόμενο συνήθως ως "Κουρμπάν Μπαϊράμ

# data[].attributes.headline
                                 Το μπαϊράμι

# data[].attributes.subject
                                 Το μπαϊράμι

# data[].attributes.body
Το μπαϊράμι ή μπαϊράμ ή Ρούτσος

Το Μπαϊράμ (τουρκικά :bayram, αγγλικά :bayram ή bairam) (ή και εξελληνισμένα μπαϊράμι) είναι η Τουρκική λέξη (αρχικά από την περσική λέξη paδrām ή τη Σογδιανή λέξη patrām, pedram στη σύγχρονη Περσική γλώσσα) για εθνική γιορτή ή αργία, που αναφέρεται και σε εθνικές (κοσμικές) και θρησκευτικές γιορτές. Βάσει αυτής της διπλής εφαρμογής της λέξης, η μέθοδος για τον υπολογισμό των ετήσιων ημερών των μπαϊραμιών είναι διαφορετική για τις εθνικές και τις θρησκευτικές γιορτές.

Οι εθνικές αργίες της Τουρκίας είναι βάσει του επίσημου Γρηγοριανού ημερολογίου ενώ οι Ισλαμικές θρησκευτικές γιορτές ανακοινώνονται επίσημα από πριν από την Προεδρία Θρησκευτικών Υποθέσεων (Τουρκικά: Diyanet İşleri Başkanlığı) με βάση το ισλαμικό ημερολόγιο και κατόπιν συντονίζονται και τοποθετούνται στο εθνικό Γρηγοριανό ημερολόγιο, με αποτέλεσμα οι ημερομηνίες για της θρησκευτικές γιορτές να μετακινούνται κάθε χρόνο με μια διαφορά περίπου 11 ημερών.

Μεγάλες μη Τουρκικές ή μη Ισλαμικές παραδόσεις και εορτασμοί μπορεί επίσης να αποκαλούνται Μπαϊράμια, όπως για παράδειγμα το Χαλοουίν "Cadılar Bayramı" ("Μπαϊράμ των Μαγισσών"), το Πάσχα ως "Paskalya Bayramı" ("Μπαϊράμ του Πάσχα), τα Χριστούγεννα ως "Noel Bayramı" ("Μπαϊράμ των Χριστουγέννων), το Εβραϊκό Πάσχα ως "Hamursuz Bayramı" ("Μπαϊράμ των Άζυμων", hamursuz=χωρίς μαγιά) και το Χανούκα ως "Yeniden Adanma Bayramı" ("Μπαϊράμ της Αναγέννησης/Αφιέρωσης"). Όμως, κάθε ειδική περίσταση ή γιορτή, δεν αναφέρεται ως Μπαϊράμ, όπως στην περίπτωση, μεταξύ άλλων, της Παγκόσμιας Ημέρας Υγείας, ή της Απελευθέρωσης της Κωνσταντινούπολης.

# data[].attributes.body
Κορίνα Πλατιά

# data[].attributes.body
Ελένη Αδαμάκου

# data[].attributes.body
Κορίνα Πλατιά

# data[].attributes.headline
ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ 

# data[].attributes.subject
ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ 

# data[].attributes.body
Η Φιλική Εταιρεία  ιδρύθηκε το 1814 στην Οδησσό της Ρωσίας,από τον Εμμανουήλ Ξάνθο, τον Νικόλαο Σκουφά και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ.Οι άνθρωποι που μυούνταν ονομάζονταν <<Φιλικοί>>.Για να μυηθούν έδιναν όρκο πίστης .Επίσης επικοινωνούσαν με κώδικες, ψευδώνυμα και συνθηματικές λέξεις. Αυτή η μυστικότητα εξηγεί εν μέρει τα λίγα και ασαφή τεκμήρια που διαθέτουμε για την συγκεκριμένη οργάνωση.
Από τα πρώτα μέλη που μυήθηκαν ήταν και ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος.Η Μικρασιάτισσα Κυριακή Ναύτη από τη Σμύρνη ήταν η πρώτη γυναίκα μέλος.
To 1818 η έδρα της Φιλικής μεταφέρθηκε από την Οδησσό στην Κωνσταντινούπολη, δηλαδή στην καρδιά της Οθωμανικής εξουσίας, κάτι που πιστοποιούσε «την αυτοπεποίθηση των Φιλικών στις συνομωτικές οργανωτικές τους ικανότητες».

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Πιθανότατα παρουσιάζει κάποια γεγονότα ή απόψεις μονομερώς ή με δυσανάλογη ισορροπία σε σχέση με την αντίστοιχη βαρύτητά τους. Παρακαλούμε δείτε τη σχετική συζήτηση στη ουδέτερη οπτική γωνία αυτού του λήμματος σελίδα συζήτησης του λήμματος. αμφισβητείται.

Η Φιλική Εταιρεία ήταν η σημαντικότερη από τις μυστικές οργανώσεις που σχηματίστηκαν για την προετοιμασία επανάστασης του 1821 για την απελευθέρωση των Ελλήνων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ιδρύθηκε το 1814 στην Οδησσό της Ρωσσίας, και σύμφωνα με τους παλαιότερους ιστορικούς, από τον Εμμανουήλ Ξάνθο, τον Νικόλαο Σκουφά και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ. Τέταρτο μέλος της, μυήθηκε ο Αντώνιος Κομιζόπουλος από τη Φιλιππούπολη. Πιθανό να ήταν ο Νικόλαος Γαλάτης τρίτο ή πέμπτο μέλος της Εταιρείας. Επίσης από τα πρώτα μέλη που μυήθηκαν ήταν και ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος (και μάλιστα κατά ορισμένες πηγές υπήρξε συνιδρυτής, πριν τον Ξάνθο που μυήθηκε αργότερα). Η Μικρασιάτισσα Κυριακή Ναύτη από τη Σμύρνη ήταν η πρώτη γυναίκα μέλος.Οι Φιλικοί αφού μυούνταν στην Εταιρεία έδιναν όρκο πίστης και επικοινωνούσαν με κώδικες, ψευδώνυμα και συνθηματικές λέξεις. "Ο μυστικός χαρακτήρας της εξηγεί εν μέρει τον περιορισμένο και αμφίσημο χαρακτήρα των τεκμηρίων που άφησε πίσω της."

Της Επανάστασης του 1821 είχαν προηγηθεί αρκετές άλλες τοπικές εξεγέρσεις, με έναρξη ήδη από τον 15ο αιώνα και με τελευταία αυτή του Νικοτσάρα στη Βόρεια Ελλάδα. Μεγάλη ώθηση στην υπάρχουσα επιθυμία για ελευθερία έδωσαν από τον 18ο αιώνα ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός και η Γαλλική Επανάσταση, καθώς και η άνθηση της οικονομίας και της παιδείας των Ελλήνων χάρη και σε παράγοντες όπως η άνοδος της Ρωσίας ως μεγάλης δύναμης, οι Ναπολεόντιοι πόλεμοι, κλπ. Υπό τις περιστάσεις αυτές αναπτύχθηκε το κίνημα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού (1750-1821) που προετοίμασε το έδαφος για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. Στα πλαίσιά του φωτεινές μορφές θα επιχειρήσουν να μεταλαμπαδεύσουν στο υπόλοιπο γένος τις φιλελεύθερες ιδέες της εποχής και να το μορφώσουν, προκειμένου να ξεσηκωθεί και να διεκδικήσει τα δίκαιά του.

Από ανθρώπους με μόρφωση που ζούσαν σε πόλεις της Ευρώπης, της Βλαχίας και της Ρωσίας τέθηκαν οι βάσεις της Φιλικής Εταιρείας. Το 1809 ιδρύεται στο Παρίσι το Ελληνόγλωσσον Ξενοδοχείον από τον Θεσσαλονικέα λόγιο Γρηγόριο Ζαλύκη, ενώ ανάμεσα στα μέλη του είναι και ο Αθανάσιος Τσακάλωφ, μετέπειτα ιδρυτικό μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Συγκροτείται τυπικά ως εταιρεία μελέτης του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, στην ουσία όμως σκοπός είναι η απελευθέρωση της Ελλάδας και προς αυτήν την κατεύθυνση γίνονται όλες οι κινήσεις. Για την παράνομη δράση της η οργάνωση υιοθετεί τους κανόνες των Καρμπονάρων και των Ελευθεροτεκτόνων, ενώ τα μέλη της δεσμεύονται με όρκο και φέρουν ως αναγνωριστικό ένα χρυσό δακτυλίδι με τα αρχικά Φ.Ε.Δ.Α. (Φιλικός Ελληνικός Δεσμός Άλυτος). Από το 1815, όμως, άρχισε να παρακμάζει, καθώς η συντριβή του Ναπολέοντα έσβησε όποια όνειρα είχαν να τους βοηθήσει.

Μια δεύτερη προσπάθεια ξεκίνησε στην Αθήνα, με την έμμεση υποστήριξη της Αγγλίας, το 1813. Ιδρύθηκε τότε η " Φιλόμουσος Εταιρεία ", με κεντρικό σκοπό την καλλιέργεια του ελληνικού πνεύματος των νέων, την έκδοση βιβλίων, τη βοήθεια φτωχών σπουδαστών κ.λπ. Μόνο που αυτή η οργάνωση ποτέ δεν απέκτησε λαϊκό έρεισμα, καθώς κινείτο σε κύκλους λογίων και διπλωματών.

Άλλη παρόμοια μυστική οργάνωση ήταν η "Εταιρεία του Φοίνικος" στην οποία ανήκαν αρχικά οι Σκουφάς και Ξάνθος. Κατά μία άποψη μάλιστα από αυτή προήλθε η Φιλική Εταιρεία.

Στα πλαίσια του διακαούς πόθου για αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και με σαφή την επίδραση των μυστικών εταιρειών της Ευρώπης, συναντιούνται το 1814 στην Οδησσό τρεις Έλληνες και αποφασίζουν τη σύσταση μιας αυστηρά συνωμοτικής οργάνωσης, η οποία θα προετοίμαζε τον ξεσηκωμό όλων των Ελλήνων. Συμβολικά είχε οριστεί η 14η Σεπτεμβρίου, επέτειος της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού ,ως ημέρα ίδρυσης της. Πρόκειται για τον Νικόλαο Σκουφά, 35 χρόνων, από το Κομπότι της Άρτας, τον Εμμανουήλ Ξάνθο, 42 χρόνων, από την Πάτμο και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ, 26 χρόνων, από τα Γιάννενα. Και οι τρεις έχουν ήδη γίνει κοινωνοί των επαναστατικών ιδεών και του εταιρισμού. Ο Σκουφάς είχε ιδιαίτερες επαφές με τον Κωνσταντίνο Ράδο, ο οποίος ήταν μυημένος στον Καρμποναρισμό. Ο Ξάνθος είχε μυηθεί σε τεκτονική Στοά της Λευκάδας ("Εταιρεία των Ελεύθερων Κτιστών", της Αγίας Μαύρας), ενώ ο Τσακάλωφ είχε υπάρξει ιδρυτικό μέλος μιας Φιλανθρώπου Εταιρείας και γνώριζε την οργάνωση του Ελληνόγλωσσου Ξενοδοχείου.

Ο Ξάνθος είχε μεταβεί για λογαριασμό τριών εμπόρων από την Κωνσταντινούπολη στην Πρέβεζα και στα Γιάννενα για να κλείσει συμφωνία αγοραπωλησίας ελαιολάδου και επιστρέφει στην Οδησσό και αρχές Νοεμβρίου 1813 γνωρίζεται με τους Σκουφά και Τσακάλωφ.

Δεν είναι εξακριβωμένο ποιος από τους τρεις είχε την σύλληψη της ιδέας για την ίδρυση της Εταιρείας. Ο Ξάνθος στα απομνημονεύματά του, δηλώνει πως είναι αυτός που παρακίνησε τον Σκουφά, αλλά είναι βέβαιο ότι ο Σκουφάς πρώτος διέγραψε ένα αρχικό πλάνο για την Εταιρεία.

Σκοπός της Φιλικής Εταιρείας ήταν η γενική επανάσταση των Ελλήνων για την " ανέγερσιν και απελευθέρωσιν του Ελληνικού Έθνους και της Πατρίδoς μας ", όπως μας πληροφορεί ο ίδιος ο Ξάνθος. Και σημειώνει στα "Aπομνημονεύματά" του: ..δια να ενεργήσωσι μόνοι των ό,τι ματαίως από πολλού χρόνου ήλπιζον από την φιλανθρωπίαν των χριστιανών βασιλέων".

Η πορεία ανάπτυξης της Φιλικής είναι εντυπωσιακή. Το διάστημα 1814- 1816 τα μέλη της αριθμούν περίπου 20. Ως τα μέσα του 1817 αναπτύσσεται κυρίως μεταξύ των Ελλήνων της Ρωσίας και της Μολδοβλαχίας, αλλά και πάλι τα μέλη της δεν υπερβαίνουν τα 30. Όμως, από το 1818 σημειώνονται αθρόες μυήσεις. Κατά το 1820 εξαπλώνεται σε όλες σχεδόν τις περιοχές της Ελλάδας και τις περισσότερες ελληνικές παροικίες του εξωτερικού. Χιλιάδες υπολογίζονται οι μυημένοι, μολονότι είναι γνωστά μόνο 1096 ονόματα. Τους πρώτους μήνες του 1821 τα μέλη της αριθμούν δεκάδες χιλιάδες. Η οργάνωση είχε υπερβεί τα ίδια της τα όρια.

Στις γραμμές της συσπειρώνονται κυρίως έμποροι και μικροαστοί, αλλά και Φαναριώτες και κοτζαμπάσηδες και κληρικοί, πρόσωπα που θα διαδραματίσουν αγωνιστικό ρόλο (θετικό ή αρνητικό) στον αγώνα για την ανεξαρτησία, όπως οι οπλαρχηγοί Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Αναγνωσταράς, ο αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαίος ( Παπαφλέσσας), οι Φαναριώτες Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και Νέγρης, οι Υδραίοι μεγαλοκαραβοκύρηδες Κουντουριώτηδες, οι μεγαλοκoτζαμπάσηδες Ζαΐμης, Λόντος, Νοταράς, ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός κ.ά.

Η όλη διάρθρωση της Φιλικής Εταιρείας στηρίχθηκε στα οργανωτικά πρότυπα των Καρμπονάρων και των Ελευθεροτεκτόνων. Η ηγετική της ομάδα απεκαλείτο "η Αόρατος Αρχή" και περιβλήθηκε από την πρώτη στιγμή με τέτοια μυστική αίγλη, ώστε να πιστεύεται ότι συμμετείχαν σε αυτήν πολλές σημαντικές προσωπικότητες, όχι μόνον Έλληνες μα και ξένοι, όπως ο τσάρος Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας. Στην πραγματικότητα, τον πρώτο καιρό ήταν μόνο οι τρεις ιδρυτές της. Κατόπιν, από το 1815 έως το 1818, προστέθηκαν άλλοι πέντε και μετά το θάνατο του Σκουφά προστέθηκαν άλλοι τρεις.

Το 1818 η Αόρατη Αρχή μετονομάστηκε σε "Αρχή των Δώδεκα Αποστόλων" και κάθε Απόστολος επωμίστηκε την ευθύνη μιας μεγάλης περιφέρειας. Οι Aπόστολοι της Φιλικής Εταιρείας ήταν δώδεκα και ορίστηκαν από τον Σκουφά, όταν πήγε στην Κωνσταντινούπολη την άνοιξη του 1818. Αυτοί ήταν οι ακόλουθοι:

1. ο Γεωργάκης Ολύμπιος για τη Σερβία,

2. ο Βατικιώτης για τη Βουλγαρία,

3. ο Πεντεδέκας για τη Ρουμανία,

4. ο Λουριώτης για την Ιταλία,

5. ο Αναγνωσταράς για τα νησιά του Σαρωνικού,

6. ο Χρυσοσπάθης για τη Μεσσηνία,

7. ο Φαρμάκης για τη Μακεδονία και Θράκη,

8. ο Κροκίδας για την Ήπειρο,

9. ο Πελοπίδας για την Πελοπόννησο,

10. ο Ίπατρος για την Αίγυπτο,

11. ο Κατακάζης για τη Νότια Ρωσία και

12. ο Κυρ. Καμαρηνός για τον Πετρόμπεη της Μάνης.

Όλοι αυτοί, μετά το θάνατο του Σκουφά, διασκορπίστηκαν στις περιφέρειες που τους ορίστηκαν και άρχισαν να μυούν τους Έλληνες στους σκοπούς της Φιλικής Εταιρείας. Ανάμεσα σ' αυτούς πεφωτισμένοι λόγιοι και επιστήμονες της εποχής, αλλά και προεστοί όπως ο Κόντε Ιωάννης Κεφαλάς από την Ήπειρο και άλλοι εξέχοντες άνδρες.

Η όλη δομή ήταν πυραμιδοειδής και στην κορυφή δέσποζε η "Αόρατος Αρχή". Κανείς δε γνώριζε ούτε είχε δικαίωμα να ρωτήσει ποιοι την αποτελούσαν. Οι εντολές της εκτελούνταν ασυζητητί, ενώ τα μέλη δεν είχαν δικαίωμα να λαμβάνουν αποφάσεις. Η Εταιρεία απεκαλείτο "Ναός" και είχε αρχικά τέσσερις βαθμίδες μύησης: α) οι αδελφοποιητοί ή βλάμηδες, β) οι συστημένοι, γ) οι ιερείς και δ) οι ποιμένες. Όταν το 1818 η εταιρεία μετέφερε την έδρα της στην Κωνσταντινούπολη, δημιουργήθηκαν ακόμα δύο βαθμοί ε) οι αφιερωμένοι και στ) οι αρχηγοί των αφιερωμένων, οι οποίοι δίνονταν αποκλειστικά σε στρατιωτικούς. Αργότερα οι βαθμίδες συμπληρώθηκαν από ζ)τους απόστολους και η) το Γενικό Επίτροπο της Αρχής, τίτλος που δόθηκε στην Αλεξ. Υψηλάντη, όταν δέχτηκε την αρχηγία της Φιλικής Εταιρείας (1820).

Οι Ιερείς ήταν επιφορτισμένοι με το έργο της μύησης στους δύο πρώτους βαθμούς. Όταν ο Ιερέας πλησίαζε κάποιον, σιγουρευόταν για τη φιλοπατρία του και τον κατηχούσε πλάγια στους σκοπούς της εταιρείας, οπότε το τελευταίο στάδιο ήταν να ορκιστεί.

Τότε τον πήγαινε σε κάποιον κληρικό-κάτι καθόλου εύκολο αν ο ιερέας δεν ήταν ήδη μυημένος. Πήγαινε και έβρισκε τον ιερέα και του έλεγε ότι ήθελε να ορκίσει κάποιον για προσωπική τους υπόθεση, προκειμένου να διαπιστώσει ότι λέει την αλήθεια. Ο κληρικός φορούσε το πετραχήλι και έπαιρνε το Ευαγγέλιο, οπότε ο κατηχητής έπαιρνε παράμερα τον υποψήφιο και του υπαγόρευε ψιθυριστά τον "μικρό όρκο", τον οποίο έπρεπε να τον επαναλαμβάνει ο κατηχούμενος χαμηλόφωνα τρεις φορές.

" Ορκίζομαι εις το όνομα της αληθείας και της δικαιοσύνης, ενώπιον του Υπερτάτου Όντος, να φυλάξω, θυσιάζων και την ιδίαν μου ζωήν, υποφέρων και τα πλέον σκληρά βάσανα το μυστήριον, το οποίον θα μου εξηγηθεί και ότι θα αποκριθώ την αλήθειαν εις ό,τι ερωτηθώ ".

Όταν γινόταν αυτό, τότε ο κατηχητής πλησίαζε τον υποψήφιο στον ιερέα και τον ρωτούσε:

"Είναι αληθινά, αδελφέ, αυτά που μου επανέλαβες τρεις φορές;"

"Είναι και θα είναι αληθινά και για την ασφάλειά τους ορκίζομαι στο Ευαγγέλιο", απαντούσε ο υποψήφιος. Την ίδια περίπου ερώτηση, έκανε και ο κληρικός και αφού έπαιρνε καταφατική απάντηση, τον όρκιζε στο Ευαγγέλιο, δίχως να γνωρίζει την ουσία της υπόθεσης".

Από εκεί και μετά ο μυούμενος θεωρείτο νεοφώτιστο μέλος της Εταιρείας, ήταν δηλαδή Βλάμης, με όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις. Ο Φιλικός με το βαθμό του Ιερέα είχε αμέσως την υποχρέωση να του δείξει όλα τα σημάδια αναγνώρισης μεταξύ των Βλάμηδων. Τόσο οι Βλάμηδες όσο και οι Συστημένοι αγνοούσαν τους επαναστατικούς σκοπούς της οργάνωσης. Ήξεραν μόνο πως υπήρχε μια Εταιρεία που πασχίζει για το γενικό καλό του έθνους, η οποία συμπεριελάμβανε στους κόλπους της και σημαντικά πρόσωπα. Κάτι τέτοιο διαδιδόταν σκόπιμα, για να τονώνεται το ηθικό των μελών αφενός και αφετέρου για να γίνεται ευκολότερα ο προσηλυτισμός.

Από τη μυητική βαθμίδα των Συστημένων αναδεικνύονταν όσοι επρόκειτο να περάσουν στην επόμενη, εκείνη των Ιερέων. Προηγείτο λεπτομερής παρακολούθηση του χαρακτήρα τους και δοκιμαζόταν ο βαθμός αφοσίωσής τους στην υπόθεση της ελευθερίας. Όποιος κρινόταν ώριμος να προχωρήσει στο βαθμό του Ιερέα, τον αναλάμβανε ο μυητής. Kατ' αρχάς διεξαγόταν ένας σημαντικός διάλογος ανάμεσά τους, κατά τη διάρκεια του οποίου ο μυητής του έθετε καίριες ερωτήσεις για τη σχέση του με τη Φιλική Εταιρεία, για το ότι μπορούσε να χάσει και τη ζωή του για τα ιδεώδη της, για το πόσο αισθανόταν έτοιμος και ικανός να προχωρήσει. Εάν οι απαντήσεις ήταν ικανοποιητικές, του ανακοίνωνε ότι επρόκειτο να περάσει στη βαθμίδα των Ιερέων και χώριζαν για να ξανασυναντηθούν την επόμενη νύχτα.

Ο υποψήφιος έφερνε ένα μικρό κίτρινο κερί που του είχε ζητηθεί από πριν και πήγαιναν σ' ένα ασφαλές σπίτι. Εκεί ο μυητής έπαιρνε ένα εικόνισμα και το έστηνε στο τραπέζι. Μπροστά από το εικόνισμα άναβαν το κερί. Μέσα στην επιβλητική ατμόσφαιρα του μισοσκόταδου ο μυητής τον ρωτούσε με επισημότητα για τελευταία φορά:

" Μήπως δεν στοχάζεσαι τον εαυτόν σου εις αρκετήν δύναμην; Έχεις ακόμη καιρό να παραιτηθείς.. Από τον δεσμόν όπου εμβαίνεις μόνον o θάνατος θα ημπορεί να σε λυτρώσει! Σε ολίγoν κάθε μεταμέλειά σου θα είναι ασυγχώρητος! "

" Το εστοχάστηκα και στέργω ", έπρεπε να είναι η απάντηση που αναμενόταν από τον υποψήφιο και εάν την έδινε, τότε συνεχιζόταν η μυητική διαδικασία.

Αμέσως μετά ο μυητής έπαιρνε το κερί και το έδινε στον υποψήφιο που το κρατούσε με το αριστερό χέρι, ενώ γονάτιζαν και οι δύο, έκαναν το σταυρό τους και ασπάζονταν την εικόνα. Σε αυτή τη θέση ο μυητής διάβαζε το "τον μεγάλο όρκο" και ο μυούμενος τον επαναλάμβανε με κάθε σεβασμό της ιερής εκείνης στιγμής.

" Ορκίζομαι ενώπιον του αληθινού Θεού, ότι θέλω είμαι επί ζωής μου πιστός εις την Εταιρείαν κατά πάντα. Να φανερώσω το παραμικρόν από τα σημεία και τους λόγους της, μήτε να σταθώ κατ΄ουδένα λόγον ή αφορμή του να καταλάβωσι άλλοι ποτέ, ότι γνωρίζω τι περί τούτων, μήτε εις συγγενείς μου, μήτε εις πνευματικόν ή φίλον μου.

Ορκίζομαι ότι εις το εξής δεν θέλω έμβει εις καμμίαν εταιρείαν, οποία και αν είναι, μήτε εις κανέναν δεσμόν υποχρεωτικόν. Και μάλιστα, οποιονδήποτε δεσμόν αν είχα, και τον πλέον αδιάφορον ως προς την Εταιρείαν, θέλω τον νομίζει ως ουδέν.

Ορκίζομαι ότι θέλω τρέφει εις την καρδίαν μου αδιάλλακτον μίσος εναντίον των τυράννων της πατρίδος μου, των οπαδών και των ομοφρόνων με τούτους, θέλω ενεργεί κατά πάντα τρόπον προς βλάβην και αυτόν τον παντελή όλεθρόν των, όταν η περίστασις το συγχωρήσει.

Ορκίζομαι να μη μεταχειριστώ ποτέ βίαν δια να αναγνωρισθώ με κανένα συνάδελφον, προσέχων εξ εναντίας με την μεγαλυτέραν επιμέλειαν να μην λανθασθώ κατά τούτο, γενόμενος αίτιος ακολούθου τινός συμβάντος, με κανένα συνάδελφον.

Ορκίζομαι να συντρέχω, όπου εύρω τινά συνάδελφον, με όλην την δύναμιν και την κατάστασίν μου. Να προσφέρω εις αυτόν σέβας και υπακοήν, αν είναι μεγαλύτερος εις τον βαθμόν και αν έτυχε πρότερον εχθρός μου, τόσον περισσότερον να τον αγαπώ και να τον συντρέχω, καθ΄όσον η έχθρα μου ήθελεν είναι μεγαλυτέρα.

Ορκίζομαι ότι καθώς εγώ παρεδέχθην εις Εταιρείαν, να δέχομαι παρομοίως άλλον αδελφόν, μεταχειριζόμενος πάντα τρόπον και όλην την κανονιζομένην άργητα, εωσού τον γνωρίσω Έλληνα αληθή, θερμόν υπερασπιστήν της πατρίδος, άνθρωπον ενάρετον και άξιον όχι μόνον να φυλάττη το μυστικόν, αλλά να κατηχήση και άλλον ορθού φρονήματος.

Ορκίζομαι να μην ωφελώμαι κατ΄ουδένα τρόπον από τα χρήματα της Εταιρείας, θεωρών αυτά ως ιερό πράγμα και ενέχυρον ανήκον εις όλον το Έθνος μου. Να προφυλάττωμαι παρομοίως και εις τα λαμβανόμενα εσφραγισμένα γράμματα.

Ορκίζομαι να μην ερωτώ κανένα των Φιλικών με περιέργειαν, δια να μάθω οποίος τον εδέχθη εις την Εταιρείαν. Κατά τούτο δε μήτε εγώ να φανερώσω, ή να δώσω αφορμήν εις τούτον να καταλάβη, ποίος με παρεδέχθη. Να αποκρίνομαι μάλιστα άγνοιαν, αν γνωρίζω το σημείον εις το εφοδιαστικόν τινός.

Ορκίζομαι να προσέχω πάντοτε εις την διαγωγήν μου, να είμαι ενάρετος. Να ευλαβώμαι την θρησκείαν μου, χωρίς να καταφρονώ τας ξένας. Να δίδω πάντοτε το καλόν παράδειγμα. Να συμβουλεύω και να συντρέχω τον ασθενή, τον δυστυχή και τον αδύνατον. Να σέβομαι την διοίκησιν, τα έθιμα, τα κριτήρια και τους διοικητάς του τόπου, εις τον οποίον διατριβώ.

Τέλος πάντων ορκίζομαι εις Σε, ω ιερά πλην τρισάθλια Πατρίς ! Ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους Σου. Ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν και χύνουν τα ταλαίπωρα τέκνα Σου, εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα κατά ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των ομογενών μου ότι αφιερώνομαι όλως εις Σε. Εις το εξής συ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου. Το όνομά σου ο οδηγός των πράξεών μου, και η ευτυχία Σου η ανταμοιβή των κόπων μου. Η θεία δικαιοσύνη ας εξαντλήσει επάνω εις την κεφαλήν μου όλους τους κεραυνούς της, το όνομά μου να είναι εις αποστροφήν, και το υποκείμενόν μου το αντικείμενον της κατάρας και του αναθέματος των Ομογενών μου, αν ίσως λησμονήσω εις μίαν στιγμήν τας δυστυχίας των και δεν εκπληρώσω το χρέος μου. Τέλος ο θάνατός μου ας είναι η άφευκτος τιμωρία του αμαρτήματός μου, δια να μη λησμονώ την αγνότητα της Εταιρείας με την συμμετοχήν μου ".

Με το πέρας του όρκου ο μυητής ακουμπούσε το δεξί του χέρι στον ώμο του μυούμενου και δήλωνε με κάθε επισημότητα:

" Ενώπιον του αοράτου και πανταχού παρόντος αληθινού Θεού,. του καθ' αυτό δικαίου, του εκδικούντος την παράβασιν και παιδεύοντος την κακίαν, καθιερώνω κατά τους κανόνας της Φιλικής Εταιρείας τον (ονοματεπώνυμο) εκ πατρίδος (τόπος καταγωγής), ετών (ηλικία) και επαγγέλματος (τάδε) και δέχομαι τούτον ιερέα, καθώς εδέχθην τούτον εις την Εταιρείαν των Φιλικών ".

Το κερί έσβηνε και φυλασσόταν ευλαβικά, ενώ από εκείνη τη στιγμή ο μυημένος ήταν Ιερέας της Φιλικής. Την επόμενη μέρα του δείχνονταν τα σημάδια αναγνώρισης. Την τρίτη ημέρα έπρεπε να αποστηθίσει τον μυστικό κώδικα της οργάνωσης, ενώ την τέταρτη μέρα απαντούσε σε ένα προκαθορισμένο ερωτηματολόγιο. Τέλος, ο νέος Ιερέας συνεισέφερε ένα χρηματικό ποσό για τους σκοπούς της οργάνωσης, που συνοδευόταν από ένα γράμμα, το οποίο στη συνθηματική γλώσσα απεκαλείτο αφιερωτικό. Σε αυτό το γράμμα ο μυητής χάραζε στην κορυφή το δικό του μυστικό σήμα αφιέρωσης και δίπλα το μυστικό σήμα καθιέρωσης του Ιερέα, που στο εξής αποτελούσε τη συμβολική του υπογραφή. Παραδινόταν, επίσης, στον Ιερέα ένα γράμμα που πάντα είχε μαζί του και στη μυστική γλώσσα των Φιλικών ονομαζόταν γράμμα υπεροχής. Όταν ένας Ιερέας συναντούσε κάποιον Συστημένο και έκαναν τα σημεία αναγνώρισης, ο δεύτερος ήταν υποχρεωμένος να δείξει το συστατικό του γράμμα εάν το ζητούσε ο πρώτος, αρκεί αυτός να έδειχνε από μακριά το γράμμα υπεροχής. Προκειμένου να διαφυλάσσονται τα στεγανά της "Αόρατης Αρχής", κανείς νεοφώτιστος Ιερέας δεν μπορούσε να επικοινωνήσει απευθείας με αυτήν, παρά μόνο μέσω του μυητή του. Αυτή η πυραμιδοειδής δομή ήταν που διαφύλαξε μέχρι τέλους και διατήρησε αλώβητη τη Φιλική Εταιρεία.

Έτσι, ο νέος Ιερέας ήταν έτοιμος να ξεκινήσει το έργο της διαφώτισης και της στρατολόγησης νέων μελών, εφόσον έδινε έναν τελικό όρκο, στον οποίο ορκιζόταν ότι πάντοτε θα διακήρυσσε τα ιδεώδη της οργάνωσης. Η ανώτατη βαθμίδα μύησης στη Φιλική Εταιρεία ήταν οι Ποιμένες, οι οποίοι στρατολογούνταν από τις τάξεις των Ιερέων. Κατά την τελετή μύησής τους οι υποψήφιοι Ποιμένες έφερναν μαζί το κερί της προηγούμενης μύησής τους και για άλλη μια φορά έδιναν μέγα όρκο εμπρός στο εικόνισμα ότι θα τηρούν αυστηρά τα καθήκοντά τους, ότι δε θα δέχονται στις τάξεις τους άσωτους ή φιλάργυρους και ότι δεν πρόκειται για κανένα λόγο να μαρτυρούν το βαθμό τους. Συνέτασσαν και αυτοί ένα αφιερωτικό γράμμα προς την "Αόρατο Αρχή", στο οποίο χαράσσονταν διαφορετικά σύμβολα. Επίσης, διαφορετικό κώδικα είχε και το γράμμα που έφεραν μαζί τους. Σε καμιά βαθμίδα δεν υπήρχε δυνατότητα λήψης αποφάσεων, ούτε επιτρεπόταν να συσκέπτονται και να συνεδριάζουν. Υπάκουαν ασυζητητί στις εντολές της ηγεσίας.

To 1818 η έδρα της Φιλικής μεταφέρθηκε από την Οδησσό στην Κωνσταντινούπολη, δηλαδή στην καρδιά της Οθωμανικής εξουσίας, κάτι που πιστοποιούσε "την αυτοπεποίθηση των Φιλικών στις συνομωτικές οργανωτικές τους ικανότητες" ενώ ο θάνατος του Σκουφά ήταν σοβαρή απώλεια. Με αφορμή αυτό το γεγονός και με δεδομένη τη ραγδαία εξάπλωσή της, οι υπόλοιποι από τους ιδρυτές επιχείρησαν να βρουν μια μεγάλη προσωπικότητα να αναλάβει τα ηνία, θέλοντας να της προσδώσουν μεγαλύτερο κύρος και αίγλη. Στις αρχές του 1818 έγινε μια συνάντηση με τον Ιωάννη Καποδίστρια ο οποίος όχι μόνον αρνήθηκε, αλλά αργότερα έγραψε πως θεωρούσε ότι οι Φιλικοί ήταν υπαίτιοι για τον όλεθρο που προμηνυόταν στην Ελλάδα. Τελικά, μετά από αρκετές επαφές, τον Απρίλιο του 1820 ανέλαβε την αρχηγία της Φιλικής Εταιρείας ο Αλέξανδρος Υψηλάντης.

Οι συνθήκες έδειχναν πλέον αρκετά ώριμες για να εκδηλωθεί η εξέγερση και εκπονήθηκε ένα μεγαλόπνοο σχέδιο. Κατά την κρατούσα άποψη, το σχέδιο ήταν αρχικά να ξεσπάσει ταυτόχρονα επανάσταση των Σέρβων και των Μαυροβουνίων, καθώς και στη Μολδοβλαχία. Παράλληλα να κάψουν τον τουρκικό στόλο στην Κωνσταντινούπολη, ενώ να ηγηθεί ο Υψηλάντης της επανάστασης στην Πελοπόννησο.

Νεώτερη μελέτη δείχνει ότι ως αρχική εστία της Επανάστασης είχε επιλεγεί η Πελοπόννησος. Αυτό προκύπτει από τη μεγάλη συγκέντρωση "αποστόλων" της Εταιρείας και μυήσεων σ' αυτή την περιοχή. Επιδιώχθηκε μάλιστα η δημιουργία ενός κύκλου μελών με ηγετικές θέσεις στην τοπική κοινωνία. Το 1820, μετά από αίτημα Πελοποννήσιων προεστών και ιεραρχών δημιουργήθηκε η Εφορία της Πελοποννήσου ή της Πάτρας, όπως συχνά αναφέρεται στις πηγές. Πιστεύεται ότι η σχετική πρόταση διατυπώθηκε από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στο κείμενο με τον τίτλο " Στοχασμοί των Πελοποννησίων περί του καλού συστήματος". Οι προτάσεις μεταφέρθηκαν από τον Ιωάννη Παπαρρηγόπουλο στον Αλέξανδρο Υψηλάντη στην Οδησσό. Αυτός όρισε τρείς κοτζαμπάσηδες και τρείς ιεράρχες ως εφόρους, με επικεφαλής τον Ιωάννη Βλασσόπουλο, πρόξενο της Ρωσίας στην Πάτρα. Αυτή η προσπάθεια των Πελοποννησίων προεστών είχε ερμηνευτεί παλαιότερα ως αντίδραση απέναντι στην ανάπτυξη των επαναστατικών δικτύων στην Πελοπόννησο, και η αποδοχή του αιτήματος από τον Υψηλάντη ως αποτέλεσμα πολιτικού συμβιβασμού. Όμως η μελέτη των πηγών δείχνει ότι οι αρμοδιότητες της εφορίας Πελοποννήσου ήταν παρόμοιες με αυτές των άλλων εφοριών, ενώ και η εξουσία της Αρχής δεν αμφισβητήθηκε από τους Πελοποννησίους. Αντίθετα, από τις πηγές φαίνεται ότι οι τοπικές ηγεσίες της Πελοποννήσου κινήθηκαν προς την ενσωμάτωσή τους σε μοντέρνες πολιτικές και επαναστατικές δομές (όπως ήταν και η Φ. Εταιρεία), δίκτυα και σχέσεις εξουσίας. Αυτό εξηγεί και το μεγάλο βαθμό νομιμοφροσύνης που έδειξαν οι κοτζαμπάσηδες και οι ιεράρχες της Πελοποννήσου προς τη Φ. Εταιρεία στους λίγους μήνες μέχρι την έναρξη της Επανάστασης. Αποδέχτηκαν τις αποφάσεις-εντολές της Εταιρείας για την έναρξη της Επανάστασης και τις υλοποίησαν. Η μυστική συνέλευση της Βοστίτσας (Ιανουάριος 1821) ήταν μια διευρυμένη σύσκεψη των μελών της εφορίας με τον απόστολο του Υψηλάντη, τον Γρηγόριο Δικαίο-Παπαφλέσσα. Ο κοινός ιστοριογραφικός τόπος ότι στη Βοστίτσα υπήρξε σύγκρουση απόψεων των κοτζαμπάσηδων και ιερέων με τον Δικαίο, (όπως αναφέρεται π.χ. στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, ΙΒ', σ. 79) και ότι το ξέσπασμα της Επανάστασης έγινε περίπου τυχαία, δεν γίνεται αποδεκτό από σύγχρονους ιστορικούς (π.χ. Β. Παναγιωτόπουλος, Δ. Τζάκης). Οι συντονισμένες ενέργειες υψηλού ρίσκου και συνωμοτικότητας (μετακινήσεις, συσκέψεις, συγκέντρωση χρημάτων και πολεμικού υλικού, πυκνή αλληλογραφία κτλ) και η ετοιμότητα που υπήρξε το τρίτο δεκαήμερο του Μαρτίου του 1821, δεν θα μπορούσαν να επιτευχθούν αν στη Βοστίτσα είχε απορριφθεί το επαναστατικό σχέδιο της Φ. Εταιρείας. Η διαδεδομένη ιστοριογραφική άποψη που θέλει τον Δικαίο απομονωμένο ή και καταδιωκόμενο από τους κοτζαμπάσηδες και αρχιερείς βασίζεται στην επιλεκτική χρήση κάποιων πηγών (π.χ. Φωτάκος, Φραντζής, Π.Π.Γερμανός) και την αποσιώπηση άλλων, όπως η αποστολή του Σπ. Χαραλάμπους προς τον Ιάκωβο Τομπάζη και τους Υδραίους Φιλικούς με τις αποφάσεις της συνέλευσης της Βοστίτσας. Πιστεύεται δηλαδή ότι στη Βοσίτσα δεν υπήρξαν μόνο αντιρρήσεις αλλά έγινε και η αποδοχή του σχεδίου για μετάβαση του Αλ. Υψηλάντη στη Μάνη και έναρξη της Επανάστασης.

Για ανεξιχνίαστους λόγους (Τζάκης, σ. 101) και αφού κάποια από τα σχέδια της Εταιρείας είχαν ήδη προδοθεί ή διαρρεύσει, η επανάσταση κηρύχθηκε το Φεβρουάριο του 1821 στο Ιάσιο, πρωτεύουσα της Μολδαβίας. Στις 24 Φεβρουαρίου κυκλοφόρησε η περίφημη προκήρυξη του Υψηλάντη, "ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ", στην οποία ανταποκρίθηκαν αρκετοί Έλληνες, μεταξύ των οποίων οι νέοι. Όμως η Ρωσία δεν ήλθε ως αναμενόμενος αρωγός, ενώ το Πατριαρχείο, κατόπιν πιέσεων της Πύλης, αφόρισε επισήμως στις 23 Μαρτίου τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τον Μιχαήλ Σούτσο, μαζί με όλους τους επαναστάτες:

"[...] θέλοντες (οι επαναστάτες) να διαταράξωσιν την άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας την οποίαν απολαμβάνουσιν υπό την αμφιαφή αυτής σκιά με τόσης ελευθερίας προνόμια, όσα δεν απολαμβάνει άλλο έθνος υποτελές και υποκείμενον... να διακηρύξετε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακοβούλων ανθρώπων και να τους αποδείξητε και να τους στηλιτεύετε πανταχού ως κοινούς λυμεώνας και ματαιόφρονας... και παραδίδοντας και εκείνους τους απλουστέρους, όσοι ήθελον φορασθή, ότι ενεργούν ανοίκεια του ραγιαδικού χαρακτήρος [...]".

Μπορεί η μάχη του Δραγατσανίου (Ιούνιος 1821) να οδήγησε στη σφαγή των νέων του Ιερού Λόχου και στη συντριβή του κινήματος στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, αλλά απετέλεσε τον ιδανικό αντιπερισπασμό για να κηρυχθεί η Επανάσταση στην Ελλάδα.

Η διαμάχη μεταξύ Αναγνωστόπουλου - Ξάνθου ξέσπασε με αφορμή την έκδοση του Φιλήμονος Δοκίμιον ιστορικό. Περί Φιλικής Εταιρείας. Σε αυτό αμφισβητήτο είναι όχι μόνο η αρχαιότητα του Ξάνθου αλλά και η τιμή του. Συγκεκριμένα ο Φιλήμων, βασισμένος σε προσωπικές μαρτυρίες του Αναγνωστόπουλου, ισχυριζόταν ότι τα ιδρυτικά μέλη της Φιλικής Εταιρείας ήταν ο Σκουφάς, Τσακάλωφ και Αναγνωστόπουλος. Παράλληλα κατηγορούσε, και πάλι με βάση τα λεγόμενα του Αναγνωστόπουλου, τον Ξάνθο για οικονομικές ατασθαλίες.

Ο Ξάνθος προκειμένου να απαντήσει εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και με άρθρο του σε εφημερίδα απάντησε στους ισχυρισμούς αυτούς. Ο Φιλήμων με άρθρο του στην εφημερίδα Αιών και προσπαθώντας να αποκαταστήσει τον Ξάνθο, παραδέχεται ότι τον αδίκησε. Μετά την δημοσίευση του άρθρου ο Αναγνωστόπουλος παρέδωσε στον Φιλήμονα ένα τετράδιο με τίτλο "Γενικαί παρατηρήσεις" (1839) προκειμένου να το δημοσιεύσει. Ο Φιλήμων όμως δεν το δημοσίευσε για να μην δώσει συνέχεια στην διαμάχη. Ο Αναγνωστόπουλος παράλληλα έδωσε στην δημοσιότητα δύο επιστολές, μια της γυναίκας του Ξάνθου και μια του Τσακάλωφ που αμφισβητούσαν την συνεισφορά του Ξάνθου στην Φιλική Εταιρεία. Εντύπωση επίσης προκαλεί η στάση του Τσακάλωφ και του Σέκερη, οι οποίοι αν και γνώριζαν για την διαμάχη που είχε ξεσπάσει δεν επενέβησαν για να αποκαταστήσουν την όποια αλήθεια προτιμώντας την σιωπή.

Το γεγονός ότι ο Ξάνθος είχε ως ψευδώνυμο το Α.Δ. και ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος το Α.Ι συγκλίνει στο γεγονός ότι ο Ξάνθος είχε μυηθεί πρώτος από τον Αναγνωστόπουλο. Το Α.Α. ήταν κενό για αυτόν που θα αναλάμβανε την αρχηγία της οργάνωσης, το Α.Β. ήταν στον Τσακάλωφ και το Α.Γ. στον Σκουφά. Ερωτήματα όμως προκαλεί η αντικατάστασή του Ξάνθου με τον Γαλάτη και αυτό γιατί μερικά χρόνια αργότερα ο Νικόλαος Γαλάτης εμφανίζεται με τα χαρακτηριστικά Α.Δ. που θεωρητικά ανήκαν στον Ξάνθο, ενώ ο Εμμανουήλ Ξάνθος με το Α.Θ. Σύμφωνα με τους ιστορικούς αυτό εξηγείται αφού ο τελευταίος για τέσσερα χρόνια είχε εξαφανιστεί. Η απουσία του προφανώς συνέβαλε στην αντικατάστασή του. Δεν μπορεί όμως να εξηγηθεί η αναφορά που υπέβαλε προς την εθνοσυνέλευση ο ίδιος ο Ξάνθος το 1843 στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρει ως ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας, εκτός από τον εαυτό του και τους Τσακάλωφ, Σκουφά και Αναγνωστόπουλο.

Σήμερα οι ιστορικοί θεωρούν ως πιθανότερη στην ιδρυτική ομάδα την συμμετοχή του Εμμανουήλ Ξάνθου και λιγότερο αυτή του Αναγνωστόπουλου. Παρ' ολα αυτά η έλλειψη αξιόπιστων πηγών και σοβαρών ερευνών για την ιστορία της Φιλικής Εταιρείας συντηρεί την διαμάχη μεταξύ πολλών ερευνητών.

Η δολοφονία του Νικολάου Γαλάτη όπως και του Κυριάκου Καμαρηνού αποτελούν σκοτεινά σημεία στην ιστορία της Φιλικής Εταιρείας. Ο Νικόλαος Γαλάτης, ένα χαρισματικό άτομο, υπήρξε όντως αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, η οποία όμως συνέβαλε με την τόλμη και τον ενθουσιασμό της τα μέγιστα στην Εταιρεία (αύξησε θεαματικά όχι μόνον τον αριθμό των μελών της αλλά και τα εισοδήματά της από εισφορές, κάτι καίριας σημασίας για τον διοργανούμενο επαναστατικό αγώνα). Εντούτοις του καταμαρτυρούσαν σπατάλες -ενδεχομένως και ατασθαλίες με το ταμείο της Εταρείας- καθώς και αλαζονική συμπεριφορά και φιλαρχία -επεδίωκε δηλαδή να αναλάβει τα ηνία της οργάνωσης. Πιθανόν να ήθελε να παραγκωνίσει ακόμα και τον Καποδίστρια παρουσιαζόμενος στον τσάρο Αλέξανδρο ως άνθρωπός του στην Ελλάδα.

Τον σκότωσαν δύο μέλη της Εταιρείας με το αιτιολογικό ότι είχε καταστεί επικίνδυνος και, συγκεκριμένα, επικαλέσθηκαν ότι εκβίαζε πως αν δεν του παρέδιδαν την ηγεσία, θα κατέδιδε τους πάντες στον Χαλέτ Εφέντη -έναν σημαντικό παράγοντα του Οθωμανικού κράτους, στην Κωνσταντινούπολη. Μετά από την εκτόξευση της απειλής αυτής, ανέλαβαν την εξόντωσή του ο Αθανάσιος Τσακάλωφ και ο Μανιάτης Παναγιώτης Δημητρόπουλος ή Δημητρακόπουλος. Τον παρέσυραν στην Ερμιόνη δήθεν για αρχαιολογική εκδρομή και εκεί, ενώ ο Τσακάλωφ παρακολουθούσε από μικρή απόσταση, ο Δημητρόπουλος πυροβόλησε τον Γαλάτη πισώπλατα. Καθώς πέθαινε απευθυνόμενος στο δολοφόνο του είπε: "Αχ. Μ' εφάγατε. Τι σας έκαμα;" Ο Δημητρόπουλος φέρεται να του απάντησε με δάκρυα "δεν είχαμε άλλο τρόπο να γλιτώσομε από την ανοικονόμητον κακίαν σου". Ύστερα από δεκαπέντε λεπτά ξεψύχησε. Επί τόπου πρέπει να σκότωσαν και τον υπηρέτη του. Στη συνέχεια διέφυγαν στη Μάνη και από εκεί στην Πίζα της Ιταλίας.

Η δολοφονία του Γαλάτη από πολλούς ιστορικούς προβλήθηκε ως αναγκαία για την επιβίωση της οργάνωσης, όπως και του Καμαρηνού, το "έγκλημα" του οποίου ήταν πως έλεγε σε μέλη της Φιλικής και άλλους όσα του είχε πει ο ίδιος ο Ιωάννης Καποδίστριας -ότι δηλαδή δεν έπρεπε ακόμα να κηρυχθεί επανάσταση.

Εντούτοις εκφράζεται η άποψη ότι ίσως και οι δύο φόνοι μπορούσαν να είχαν αποτραπει. Για τον δε Γαλάτη εκφράζεται και η άποψη ότι η ιστορία της προδοσίας κατασκευάσθηκε ώστε να συγκαλυφθούν τα πραγματικά κίνητρα ή ότι κάποιες ασυνέπειές του μεγαλοποιήθηκαν για να αιτιολογηθεί η "εκτέλεσή" του. Ο Γαλάτης δηλαδή, με την παιδεία, τις διασυνδέσεις και τον προσωπικό του πλούτο παρουσιαζόταν με περισσότερα ηγετικά προσόντα από οιονδήποτε άλλο στον μικρό τότε κύκλο της Φιλικής και ίσως τα σφάλματα στα οποία περιέπεσε να μεγεθύνθηκαν ώστε να απαλλαγούν από εκείνον όσοι είχαν εξίσου υψηλές φιλοδοξίες.

Στους νεώτερους χρόνους κατ 'απομίμηση της Φιλικής Εταιρείας δημιουργήθηκαν άλλες δύο οργανώσεις με αυτήν την ονομασία στη διάρκεια της Μεταξικής Δικτατορίας: μία με έδρα την Αθήνα και μία στην Κρήτη

1. "Φάνης Μαλκίδης, Επ. Καθηγητής ΔΠΘ, Η Χάρτα του Ρήγα, ως μέσο πληροφόρησης για την ανθρωπογεωγραφία της Θράκης". Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Φεβρουαρίου 2010.

2. Mōraïtinēs-Patriarches, Eleutherios. (2002). Nikolaos Galatēs, ho philikos : historikē monographia. [Athens]: Kedros. σελ. 74-79. ISBN 960-04-2189-7. 55029621.

3. Φιλολογικός Σύλλλογος Παρνασός, Παρνασσός, 1969, σελ. 202

4. Έφη Γαζή, 1814 Φιλική Εταιρεία: Τα μυστικά της Οργάνωσης και η Επανάσταση του '21: 200 χρόνια από την ίδρυση της [1]

5. pts&height=601.92 pts&maxpage=674 Σάθας Κωνσταντίνος, Τουρκοκρατουμένη Ελλάς : ιστορικόν δοκίμιον περί των προς αποτίναξιν του Οθωμανικού ζυγού επαναστάσεων του Ελληνικού Έθνους (1453-1821), 1869

6. Καλέβρας Παναγιώτης, Επιστολαί ή τα κατά την επανάστασιν της Ελλάδος και τα προ αυτής συμβάντα, ανέκδοτα πολιτικά και θρησκευτικά μυστικοσυμβούλια ήτοι Εταιρείαι της Ασίας της Ευρώπης και της Αμερικής ως προς την Ελλάδα και της Ελλάδος ως προς εαυτήν, Αθήναι, 1856, σελ. 14. Ο Π. Καλέβρας υπήρξε Φιλικός και Ιερολοχίτης.

7. Ιωάννης Μαζαράκης-Αινιάν,"Φιλική Εταιρεία", στο:Αρχείο Εμμανουήλ Ξάνθου,εκδ.Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, Αθήνα, 1997, σελ.θ

8. Ιωάννης Μαζαράκης-Αινιάν,"Φιλική Εταιρεία", στο:Αρχείο Εμμανουήλ Ξάνθου,εκδ.Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, Αθήνα, 1997, σελ.ι

9. George Waddington (1825). "Besuch in Griechenland: In den Jahren 1823 und 1824" (στα γερμανική μετάφραση). Stuttgart, bei Friedrich Franck.

10. "Ο Ελληνισμός υπό ξένη κυριαρχία (1669-1821)". Ιστορία του Ελληνικού Έθνους: ISBN 960-213-095-4. Τόμος ΙΑ΄. Εκδοτική Αθηνών. 1971, σελ. 430. ISBN 960-213-107-1. OCLC 636806977. "Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών 1980".

11. Χαράλαμπος Παπασωτηρίου, Ο αγώνας για την ελληνική ανεξαρτησία. Πολιτική και στρατηγική των Ελλήνων και της οθωμανικής αυτοκρατορίας 1821-1832, εκδ.Ι. Σιδέρης, Αθήνα, 1996, σελ.59

12. "Διονύσης Τζάκης, H ΕΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΤΟΠΙΚΩΝ ΗΓΕΤΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, Ιόνιος Λόγος, τομ. Ε' (2015), σ. 104-110" (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Νοεμβρίου 2015.

13. Νικόλαος Τωμαδάκης (1971). "Προκήρυξις του Αλεξάνδρου Υψηλάντου "ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ" και ο "ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ" του Διονυσίου Σολωμού". ΕΕΦΣΠΑ. σελ. 17.

14. Ιωάννης Μαζαράκης-Αινιάν,"Φιλική Εταιρεία", στο:Αρχείο Εμμανουήλ Ξάνθου,εκδ.Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, Αθήνα, 1997, σελ.λε'

15. Σπύρος Λιναρδάτος, 4η Αυγούστου, εκδ.Θεμέλιο, Αθήνα, 1988, σελ.325, υπό.1

Ιωάννης Μαζαράκης-Αινιάν,"Φιλική Εταιρεία", στο:Αρχείο Εμμανουήλ Ξάνθου,εκδ.Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, Αθήνα, 1997, σελ.θ-ξζ

1821, η πορεία προς τη μεγάλη στιγμή (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)

200 Χρόνια Φιλική Εταιρεία

Εμμανουήλ Πρωτοψάλτης,Η Φιλική Εταιρείαν και το έργον της, Νέα Εστία, τ/χ.898 (1964), σελ.1688-1695 [2]

Νέστωρ Καμαριάνος, Η συμβολή του ηγεμόνα της Μολδαβίας Μιχαήλ Σούτσου στη Φιλική Εταιρεία, Νέα Εστία, τ/χ.898(1964),σελ.1696-1701 [3]

Οι ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας και τα σημαντικότερα μέλη της [4]

Αμαλία Ηλιάδη,Φιλική Εταιρεία [5]

Φιλική Εταιρεία [6]

Ιδρυμα Μειζωνος Ελληνισμου

Έφη Γαζή, "1814 Φιλική Εταιρεία: Τα μυστικά της Οργάνωσης και η Επανάσταση του '21: 200 χρόνια από την ίδρυση της", Το Βήμα, 29/12/2013

Νικόλαος Φ. Τόμπρος, "Η πορεία της Φιλικής Εταιρείας στη Μεσσηνία και τα μέλη της: Τεκμηριωτικές αναζητήσεις στο αρχείο Μ. Φερέτος", ΚΘ΄ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ 16-18 Μαΐου 2008, Θεσσαλονίκη 2009, σελ. 64-84

Αχ.Διαμαντάρα, "Έγγραφα Φιλικής Εταιρείας, Νισυριακά", Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τομ. Θ', σελ. 556-566

# data[].attributes.attachment_link.title
Φιλική Εταιρεία - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Πιθανότατα παρουσιάζει κάποια γεγονότα ή απόψεις μονομερώς ή με δυσανάλογη ισορροπία σε σχέση με την αντίστοιχη βαρύτητά τους. Παρακαλούμε δείτε τη σχετική συζήτηση στη ουδέτερη οπτική γωνία αυτού του λήμματος σελίδα συζήτησης του λήμματος. αμφισβητείται .

# data[].attributes.headline
Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα 

# data[].attributes.subject
Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα 

# data[].attributes.body
Η Λασκαρίνα "Μπουμπουλίνα" Πινότση (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαΐου 1771 - Σπέτσες, 22 Μαΐου 1825) ήταν Ελληνίδα ηρωίδα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Πολέμησε ηρωικά το 1821 και υπήρξε ίσως η σπουδαιότερη γυναίκα που έλαβε μέρος στην Επανάσταση. Μετά θάνατον, έλαβε τιμητικά από την Ελληνική Πολιτεία το βαθμό της Υποναυάρχου.
Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα είχε καταγωγή από την 'Υδρα. Γεννήθηκε μέσα στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης στις 11 Μαΐου 1771, όταν η μητέρα της Σκεύω επισκέφτηκε τον σύζυγό της, Σταυριανό Πινότση, τον οποίο είχαν φυλακίσει οι Οθωμανοί για τη συμμετοχή του στα Ορλωφικά (1769-1770). Την βάφτισε και της έδωσε το όνομά της εκεί ο φυλακισμένος πολέμαρχος της Μάνης, Παναγιώτης Μούρτζινος.[3] Μετά τον θάνατο του Πινότση στη φυλακή, μητέρα και κόρη επέστρεψαν στην 'Υδρα. Μετακόμισαν στις Σπέτσες 4 χρόνια αργότερα, όταν η μητέρα της παντρεύτηκε τον Δημήτριο Λαζάρου Ορλώφ. Από την ένωση αυτή η Μπουμπουλίνα απέκτησε οκτώ ετεροθαλή αδέρφια.

Παντρεύτηκε δυο φορές, στην ηλικία των 17 με τον Σπετσιώτη Δημήτριο Γιάννουζα και στην ηλικία των 30 ετών με τον Σπετσιώτη πλοιοκτήτη και πλοίαρχο Δημήτριο Μπούμπουλη. Και οι δυο σκοτώθηκαν από Αλγερινούς πειρατές.[4]. Της άφησαν, ωστόσο, μια τεράστια περιουσία, την οποία ξόδεψε εξ ολοκλήρου για να αγοράσει καράβια και εξοπλισμό για την Ελληνική Επανάσταση.

Όταν η Μπουμπουλίνα έγινε χήρα για δεύτερη φορά, είχε έξι παιδιά: τρία από τον πρώτο της γάμο, τον Ιωάννη,τον Γεώργιο και τη Μαρία, και τρία από τον δεύτερο γάμο της: την Σκεύω, την Ελένη και τον Νικόλαο. Επίσης είχε και τεράστια περιουσία την οποία είχε κληρονομήσει από τους συζύγους της, έχοντας υπό την κατοχή της πλοία, γη και χρήματα (τα μετρητά που είχε κληρονομήσει από τον Μπούμπουλη ήταν πάνω από 300.000 τάλαρα[5])[6]. Κατάφερε να αυξήσει την περιουσία της με σωστή διαχείριση και εμπορικές δραστηριότητες.

Το ακρόπρωρο του πλοίου "Αγαμέμνων" της Μπουμπουλίνας με κυβερνήτη το γιο της Ιωάννη. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο

Αρχικά έγινε συνέταιρος σε αρκετά πλοία ενώ αργότερα κατασκεύασε τρία δικά της, το ένα από τα οποία με το όνομα Αγαμέμνων πήρε μέρος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, μήκους 48 πήχεων και έχοντας 18 κανόνια, η ναυπήγηση του οποίου κόστισε 75.000 τάλαρα. Το όνομα αυτό το έδωσε στη ναυαρχίδα της από τον ομηρικό βασιλιά των Μυκηνών, Αγαμέμνονα, που οδήγησε τους Έλληνες στον Τρωικό πόλεμο. Αυτό δείχνει πόσο τιμούσε η Μπουμπουλίνα την ελληνική ιστορική της κληρονομιά και τι συμβόλιζε το όνομα του πλοίου της.

Το 1816 η Οθωμανική Αυτοκρατορία θέλησε να κατασχέσει την περιουσία της με τη δικαιολογία ότι τα πλοία του δεύτερου άντρα της, συμμετείχαν με τον ρωσικό στόλο στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο[7], μετά απὀ καταγγελίες συγγενών της, που εποφθαλμιούσαν την περιουσία της. Τότε η Μπουμπουλίνα πήγε στην Κωνσταντινούπολη με το πλοίο της Κανάκης, όπου συνάντησε τον Ρώσο, Φιλέλληνα πρεσβευτή Στρογκόνωφ, από τον οποίο ζήτησε να την προστατέψει επικαλούμενη τις υπηρεσίες του συζύγου της στον ρωσικό στόλο και το γεγονός ότι τα πλοία της είχαν τότε ρωσική σημαία, βάση της Συνθήκης Κιουτσούκ-Καϊναρτζή μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας, το 1774. Τότε εκείνος για να την σώσει από την επικείμενη σύλληψή της από τους Τούρκους, την έστειλε στην Κριμαία της νότιας Ρωσίας, στη Μαύρη Θάλασσα, σε ένα κτήμα που της δόθηκε από τον Τσάρο Αλέξανδρο Α'. Πριν όμως πάει εκεί, κατάφερε να συναντήσει τη μητέρα του Σουλτάνου Μαχμούτ Β΄, την Βαλιντέ Σουλτάνα. Η Σουλτάνα εντυπωσιάστηκε από τον χαρακτήρα της Μπουμπουλίνας και έπεισε τον γιο της να υπογράψει φιρμάνι, με το οποίο δεν θα άγγιζε την περιουσία της και δεν θα την συνελάμβανε. Η Μπουμπουλίνα αφού έμεινε στην Κριμαία για περίπου τρεις μήνες περιμένοντας να ηρεμήσει η κατάσταση, έφυγε για στις Σπέτσες όταν κατάλαβε ότι ο κίνδυνος είχε πλέον απομακρυνθεί[8].

Η Μπουμπουλίνα, έχοντας γίνει ήδη μέλος της Φιλικής Εταιρείας στην Κωνσταντινούπολη, που προετοίμαζε την ελληνική επανάσταση, και όντας η μόνη γυναίκα που μυήθηκε σε αυτή, στον κατώτερο βαθμό μύησης αφού οι γυναίκες δεν γίνονταν δεκτές, καθώς γυρνούσε στις Σπέτσες, αγόραζε μυστικά όπλα και πολεμοφόδια από τα ξένα λιμάνια, τα οποία μετά έκρυψε στο σπίτι της, ενώ ξεκίνησε την κατασκευή του πλοίου Αγαμέμνων[9], της ναυαρχίδας της, η οποία ολοκληρώθηκε το 1820. Για τη ναυπήγηση του Αγαμέμνονα καταγγέλθηκε στην Υψηλή Πύλη ότι ναυπήγησε κρυφά πολεμικό πλοίο, αλλά η Μπουμπουλίνα κατάφερε να ολοκληρώσει την κατασκευή του δωροδοκώντας τον απεσταλμένο Τούρκο επιθεωρητή στις Σπέτσες και πετυχαίνοντας την εξορία αυτών που την κατήγγειλαν. Το 1819 η Μπουμπουλίνα επισκέφθηκε και πάλι την Κωνσταντινούπολη.

Την ίδια περίοδο έρχεται σε ρήξη με τα παιδιά του δεύτερου συζύγου της από τον πρώτο του γάμο-΄τον Παντελή και τον Γιάννη- όταν διεκδικούν το μερίδιο από την πατρική περιουσία. Κατέφυγαν όχι σε τουρκικό δικαστήριο, ούτε στην εκκλησιαστική αρχή στην οποία υπάγονταν: στη μητρόπολη Ναυπλίου και Άργους, αλλά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για μεγαλύτερο κύρος. Εκείνο έκδωσε επιτίμιο, ίνα η ρηθείσα Λασκαρίνα[...] φοβειθείσα[...] την αιώνιον κόλασιν [...] παύσηται πάσης διαστροφής και ματαίας προφασεως και μη φανερώση εις μέσον οσάπερ κατακρατεί άσπρα, ομολογίας, ρουχικά ή άλλα κινητά και ακίνητα πράγματα [...]. Στη συνέχεια καταφεύγουν τα δύο αδέλφια στους προεστούς των Σπετσών, οι οποίοι περιορίζονται σε μια καταγραφή της περιουσίας της χωρίς όμως και να δίνουν λύση στην ενδοοικογενειακή διαφορά. Με το επιτίμιο και την έκθεση των προκρίτων καταφεύγουν τα δύο αδέλφια στη συνέχεια, στο Βουλευτικό, το οποίο δεν έλαβε θέση, εκτιμώντας το μέγεθος της προσφοράς της Μπουμπουλίνας στον Ελληνικό Αγώνα.[10].

Επανάσταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Μπουμπουλίνα στο πλοίο «Αγαμέμνων», πίνακας του Γερμανού ζωγράφου Peter von Hess

Όταν ξεκίνησε η ελληνική επανάσταση, είχε σχηματίσει δικό της εκστρατευτικό σώμα από Σπετσιώτες, τους οποίους αποκαλούσε «γενναία μου παλικάρια». Είχε αναλάβει να αρματώνει, να συντηρεί και να πληρώνει τον στρατό αυτό μόνη της όπως έκανε και με τα πλοία της και τα πληρώματά τους, κάτι που συνεχίστηκε επί σειρά ετών και την έκανε να ξοδέψει πολλά χρήματα για να καταφέρει να περικυκλώσει τα τουρκικά οχυρά, το Ναύπλιο και την Τρίπολη. Έτσι τα δύο πρώτα χρόνια της επανάστασης

Προτομή της Μπουμπουλίνας στο Πεδίο του Άρεως, στην Αθήνα

Μετά την κατάληψη του Ναυπλίου από τους Έλληνες στις 30 Νοεμβρίου 1822, το νεοσύστατο κράτος της έδωσε κλήρο στην πόλη ως ανταμοιβή για την προσφορά της στο έθνος και η Μπουμπουλίνα εγκαταστάθηκε εκεί. Στα τέλη του 1824, η Ελλάδα υποφέρει από τον δεύτερο εμφύλιο πόλεμο, όπου η Κυβέρνηση Κουντουριώτη (η κυβέρνηση των Πλοιάρχων των νησιών) υπερισχύει του συνασπισμού των Προεστών και των Στρατιωτικών της Πελοποννήσου, με αποτέλεσμα ο Πάνος Κολοκοτρώνης, που διατελούσε φρούραρχος Ναυπλίου, να δολοφονηθεί και ο Κολοκοτρώνης να συλληφθεί και να φυλακιστεί μαζί με άλλους οπλαρχηγούς σε ένα μοναστήρι της Ύδρας, τον Προφήτη Ηλία. Η Μπουμπουλίνα αντέδρασε και ζήτησε την αποφυλάκιση του Κολοκοτρώνη[11], λόγω του σεβασμού που έτρεφε προς αυτόν. Τότε η ίδια κρίνεται επικίνδυνη από την Κυβέρνηση και συλλαμβάνεται δύο φορές από το Υπουργείο Αστυνομίας, με εντολή να φυλακιστεί. Τελικά η Μπουμπουλίνα εξορίστηκε στις Σπέτσες χάνοντας τον κλήρο γης, που το Κράτος της είχε παραχωρήσει στο Ναύπλιο.

Το 1825 η Μπουμπουλίνα ζούσε στις Σπέτσες, πικραμένη από τους πολιτικούς και την εξέλιξη του Αγώνα και έχοντας ξοδέψει όλη την περιουσία της στον πόλεμο, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά σε μεγάλο κίνδυνο. Στις 12 Φεβρουαρίου ο Αιγύπτιος ναύαρχος Ιμπραήμ Πασάς με έναν τουρκοαιγυπτιακό στόλο, αποβιβάστηκε στο λιμάνι της Πύλου στην Πελοπόννησο με 4.400 άντρες, σε μια τελευταία προσπάθεια να σταματήσει την επανάσταση.

Η Μπουμπουλίνα άρχισε να προετοιμάζεται ξανά, αλλά σκοτώθηκε σε συμπλοκή στις 22 Μαΐου 1825. Ο μικρότερος γιος της από τον πρώτο της γάμο, ερωτεύτηκε την κόρη της πολύ πλούσιας οικογένειας των Κουτσαίων, προκρίτων στις Σπέτσες.

Οι Κουτσαίοι δεν ήθελαν τον γάμο μεταξύ των δύο οικογενειών διότι η Μπουμπουλίνα είχε ξοδέψει πια την τεράστια περιουσία της και είχε παραπέσει οικονομικά. Υπάρχει και η εκδοχή ότι η κοπέλα αυτή, Ευγενία Κούτση (κόρη του Χριστόδουλου), ήταν ήδη λογοδοσμένη να πάρει κάποιον άλλον πλουσιότερο Σπετσιώτη. Οι δύο νέοι όμως κλέφτηκαν και πήγαν στο σπίτι του πρώτου άντρα της Μπουμπουλίνας, του Δημητρίου Γιάννουζα. Η Μπουμπουλίνα πήγε και αυτή στο σπίτι ενώ λίγο αργότερα έφτασαν και οι Κουτσαίοι πολύ εξαγριωμένοι με την απαγωγή, την οποία θεώρησαν μεγάλη προσβολή, σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής. Κατά τη διάρκεια λογομαχίας μεταξύ Μπουμπουλίνας και Κουτσαίων, ο Ιωάννης Κούτσης πυροβόλησε και σκότωσε τη Μπουμπουλίνα[12].

Στη Ρωσία, το θάρρος της εκτιμήθηκε ιδιαίτερα. Ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Α απένειμε στην Μπουμπουλίνα τον τίτλο του ναύαρχου του ρωσικού στόλου και τιμητικά το μογγολικό σπαθί ως αναγνώριση των προσόντων της. Έτσι, έγινε η πρώτη γυναίκα ναύαρχος του ρωσικού στόλου στην ιστορία της Ρωσίας και μια από τις πρώτες ναυάρχους στην παγκόσμια ιστορία.[13]
Ρόη Νερολή

# data[].attributes.headline
Σπύρος Μπαμπούνης

# data[].attributes.subject
Σπύρος Μπαμπούνης

# data[].attributes.attachment_link.title
1821_Σπύρος Μπαμπούνης

# data[].attributes.headline
ΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ 1821 

# data[].attributes.subject
ΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ 1821 

# data[].attributes.headline
ΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ 1821 

# data[].attributes.subject
ΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ 1821 

# data[].attributes.headline
ΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ 1821 

# data[].attributes.subject
ΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ 1821 

# data[].attributes.headline
ΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ 1821 

# data[].attributes.subject
ΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ 1821 

# data[].attributes.headline
25η Μαρτίου 

# data[].attributes.subject
25η Μαρτίου 

# data[].attributes.body
Σημαία Ψαρών όπως χρησιμοποιούνταν από καράβια στην Επανάσταση (του 1821).Πλέον λειτουργεί ως δημοτική σημαία.

Δημήτρης Βρύσης

# data[].attributes.headline
Σημαία της Ύδρας,όπω

# data[].attributes.body
Σημαία της Ύδρας,όπως χρησιμοποιούνταν από πλοία στην Επανάσταση του 1821.Πλέον λειτουργεί και ως δημοτική σημαία.

Δημήτρης Βρύσης

# data[].attributes.headline
25η Μαρτίου 

# data[].attributes.subject
25η Μαρτίου 

# data[].attributes.body
Σημαία του Καστελόριζου,όπως χρησιμοποιούνταν από καράβια στην Επανάστασης του 1821.Πλέον λειτουργεί ως δημοτική σημαία.

Δημήτρης Βρύσης

# data[].attributes.headline
Η Ελληνική Επανάσταση ή Επανάσταση του 1821 ήταν η ένοπλη εξέγερση την οποία διεξήγαγαν επαναστατημένοι Έλληνες εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με σκοπό την αποτίναξη της οθωμανικής κυριαρχίας και τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους.Η αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων εντοπίζεται κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο, περί τον 13ο έως 15ο αιώνα,[7][8][9] αλλά οι απαρχές του ελληνικού εθνικού κινήματος που οδήγησε στην Επανάσταση εμφανίζονται πολλούς αιώνες αργότερα, στην ώριμη φάση του νεοελληνικού Διαφωτισμού το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα.[10] Την περίοδο αυτή η διάδοση της παιδείας συνοδεύτηκε με τη διάδοση -αρχικά μεταξύ των Ελλήνων που ζούσαν στις παροικίες της Δυτικής Ευρώπης και είχαν φιλοδυτικό προσανατολισμό[11] - της ιδέας της ύπαρξης ενός ελληνικού έθνους, που συνδεόταν με την αρχαία Ελλάδα και δικαιούταν χωριστή πολιτική ύπαρξη. Μία από τις οργανώσεις που δημιουργήθηκαν μέσα σε αυτό το ιδεολογικό και πολιτικό κλίμα ήταν η Φιλική Εταιρεία, μια μυστική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1814 στην Οδησσό από τρεις Έλληνες εμπόρους, με σκοπό την προετοιμασία μιας ελληνικής επανάστασης. Οι Φιλικοί είχαν αρχικά περιορισμένη επιτυχία, οικειοποιούμενοι, όμως μια παράδοση ορθόδοξων προφητειών για την ανασύσταση της ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και αφήνοντας να εννοηθεί ότι είχαν τη στήριξη της τσαρικής Ρωσίας, κατάφεραν εν μέσω μιας κρίσης της εμπορικής ναυτιλίας από το 1815 και εξής, να προσεταιρισθούν τα παραδοσιακά ελληνορθόδοξα στρώματα.[12]Τον Φεβρουάριο του 1821 ο αρχηγός της Εταιρείας, Αλέξανδρος Υψηλάντης, εισέβαλε στη Μολδοβλαχία ενώ τον επόμενο μήνα οι Φιλικοί δημιούργησαν επαναστατικές εστίες από τη Μακεδονία ως την Κρήτη. Οι επαναστάτες αφορίστηκαν από τη σύνοδο του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως αλλά οι οθωμανικές αρχές προχώρησαν σε σφαγές αμάχων και εκτελέσεις προυχόντων συμπεριλαμβανομένου του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε'. Ο επαναστατικός αναβρασμός εκείνων των ημερών ήταν τόσο μεγάλος που καθιστούσε πια επικίνδυνη την αναβολή της εξέγερσης ενώ από τις 14 έως τις 20 Μαρτίου έλαβαν χώρα σε διάφορες περιοχές της Πελοποννήσου επιθέσεις εναντίον Μουσουλμάνων,[13] στις 23 καταλήφθηκε από Μανιάτες και άλλους οπλαρχηγούς η Καλαμάτα, όπου συγκροτήθηκε η «Μεσσηνιακή Γερουσία ή Σύγκλητος » με επικεφαλής τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Αργότερα, οι πελοποννησιακές δυνάμεις με επικεφαλής το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη πολιόρκησαν το κάστρο της Τριπολιτσάς, την οποία και κατέλαβαν.[εκκρεμεί παραπομπή] Η εκστρατεία του Υψηλάντη απέτυχε και σε σύντομο χρονικό διάστημα τα οθωμανικά στρατεύματα έσβησαν τις περισσότερες από τις επαναστατικές εστίες της ηπειρωτικής Ελλάδας όμως οι επαναστάτες κατάφεραν να υπερισχύσουν στην Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα και σε πολλά νησιά του Αιγαίου.Τα επόμενα δύο χρόνια οι Έλληνες εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία των Οθωμανών να επικεντρωθούν στην επανάσταση λόγω των πολλαπλών ανοιχτών μετώπων που είχαν (με το κυριότερο μέρος του στρατού να πολεμάει τους Πέρσες στα βάθη της Μικράς Ασίας)[εκκρεμεί παραπομπή] νίκησαν τις στρατιές που έστειλε εναντίον τους ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄, οργανώθηκαν πολιτικά και συνέστησαν προσωρινή κεντρική διοίκηση, η οποία επέβαλε την εξουσία της στους επαναστατημένους μετά από δύο εμφυλίους πολέμους. Οι οθωμανικές δυνάμεις με τη συνδρομή του Ιμπραήμ πασά της Αιγύπτου κατάφεραν να περιορίσουν σημαντικά την επανάσταση αλλά η πτώση του Μεσολογγίου, το 1826, σε συνδυασμό με το κίνημα του Φιλελληνισμού, συνέβαλαν στη μεταβολή της διπλωματικής στάσης των ευρωπαϊκών Μεγάλων Δυνάμεων, που είχαν αντιμετωπίσει με δυσαρέσκεια το ξέσπασμα της επανάστασης. Η διπλωματική ανάμιξη της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας και η ένοπλη παρέμβασή τους με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, τη γαλλική εκστρατεία του Μοριά και το ρωσοτουρκικό πόλεμο συνέβαλαν στην επιτυχή έκβαση του αγώνα των Ελλήνων, αναγκάζοντας την Πύλη να αποσύρει τις δυνάμεις της αρχικά από την Πελοπόννησο και έπειτα από τη Στερεά Ελλάδα και τις Κυκλάδες.Το 1827 επιλέχτηκε ως πρώτος Κυβερνήτης της Ελληνικής Πολιτείας ο Ιωάννης Καποδίστριας, που ως τη δολοφονία του το 1831 ασχολήθηκε με την αναδιοργάνωση στο εσωτερικό και την προώθηση των ελληνικών θέσεων στο εξωτερικό. Από το 1827 και εξής συνομολογήθηκε μια σειρά συνθηκών και τελικά η ελληνική ανεξαρτησία αναγνωρίστηκε το 1830 με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου. Τα σύνορα του νέου κράτους οριστικοποιήθηκαν το 1832 στη γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού και αναγνωρίστηκαν τον ίδιο χρόνο με τη συνθήκη της Κωνσταντινούπολης.[14] Μετά από χίλιες μάχες[15] και μεγάλες ανθρώπινες απώλειες, το κράτος που προέκυψε ήταν περιορισμένο εδαφικά δίχως να περιλαμβάνει όλα τα εδάφη που κατοικούνταν από ελληνικούς πληθυσμούς. Ως πολίτευμα καθορίστηκε η μοναρχία, και μετά την άρνηση τού Σάξονα πρίγκιπα του Οίκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ Λεοπόλδου, βασιλιάς διορίστηκε ο Βαυαρός πρίγκηπας Όθωνας, που έφτασε στην Ελλάδα το 1833. Το σύνθημα της επανάστασης, «Ελευθερία ή θάνατος» έγινε το εθνικό σύνθημα της Ελλάδας και από το 1838 η 25η Μαρτίου, επέτειος εορτασμού της έναρξής της επανάστασης, καθιερώθηκε ως ημέρα εθνικής εορτής και αργίας.

# data[].attributes.subject
Η Ελληνική Επανάσταση ή Επανάσταση του 1821 ήταν η ένοπλη εξέγερση την οποία διεξήγαγαν επαναστατημένοι Έλληνες εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με σκοπό την αποτίναξη της οθωμανικής κυριαρχίας και τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους.Η αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων εντοπίζεται κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο, περί τον 13ο έως 15ο αιώνα,[7][8][9] αλλά οι απαρχές του ελληνικού εθνικού κινήματος που οδήγησε στην Επανάσταση εμφανίζονται πολλούς αιώνες αργότερα, στην ώριμη φάση του νεοελληνικού Διαφωτισμού το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα.[10] Την περίοδο αυτή η διάδοση της παιδείας συνοδεύτηκε με τη διάδοση -αρχικά μεταξύ των Ελλήνων που ζούσαν στις παροικίες της Δυτικής Ευρώπης και είχαν φιλοδυτικό προσανατολισμό[11] - της ιδέας της ύπαρξης ενός ελληνικού έθνους, που συνδεόταν με την αρχαία Ελλάδα και δικαιούταν χωριστή πολιτική ύπαρξη. Μία από τις οργανώσεις που δημιουργήθηκαν μέσα σε αυτό το ιδεολογικό και πολιτικό κλίμα ήταν η Φιλική Εταιρεία, μια μυστική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1814 στην Οδησσό από τρεις Έλληνες εμπόρους, με σκοπό την προετοιμασία μιας ελληνικής επανάστασης. Οι Φιλικοί είχαν αρχικά περιορισμένη επιτυχία, οικειοποιούμενοι, όμως μια παράδοση ορθόδοξων προφητειών για την ανασύσταση της ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και αφήνοντας να εννοηθεί ότι είχαν τη στήριξη της τσαρικής Ρωσίας, κατάφεραν εν μέσω μιας κρίσης της εμπορικής ναυτιλίας από το 1815 και εξής, να προσεταιρισθούν τα παραδοσιακά ελληνορθόδοξα στρώματα.[12]Τον Φεβρουάριο του 1821 ο αρχηγός της Εταιρείας, Αλέξανδρος Υψηλάντης, εισέβαλε στη Μολδοβλαχία ενώ τον επόμενο μήνα οι Φιλικοί δημιούργησαν επαναστατικές εστίες από τη Μακεδονία ως την Κρήτη. Οι επαναστάτες αφορίστηκαν από τη σύνοδο του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως αλλά οι οθωμανικές αρχές προχώρησαν σε σφαγές αμάχων και εκτελέσεις προυχόντων συμπεριλαμβανομένου του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε'. Ο επαναστατικός αναβρασμός εκείνων των ημερών ήταν τόσο μεγάλος που καθιστούσε πια επικίνδυνη την αναβολή της εξέγερσης ενώ από τις 14 έως τις 20 Μαρτίου έλαβαν χώρα σε διάφορες περιοχές της Πελοποννήσου επιθέσεις εναντίον Μουσουλμάνων,[13] στις 23 καταλήφθηκε από Μανιάτες και άλλους οπλαρχηγούς η Καλαμάτα, όπου συγκροτήθηκε η «Μεσσηνιακή Γερουσία ή Σύγκλητος » με επικεφαλής τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Αργότερα, οι πελοποννησιακές δυνάμεις με επικεφαλής το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη πολιόρκησαν το κάστρο της Τριπολιτσάς, την οποία και κατέλαβαν.[εκκρεμεί παραπομπή] Η εκστρατεία του Υψηλάντη απέτυχε και σε σύντομο χρονικό διάστημα τα οθωμανικά στρατεύματα έσβησαν τις περισσότερες από τις επαναστατικές εστίες της ηπειρωτικής Ελλάδας όμως οι επαναστάτες κατάφεραν να υπερισχύσουν στην Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα και σε πολλά νησιά του Αιγαίου.Τα επόμενα δύο χρόνια οι Έλληνες εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία των Οθωμανών να επικεντρωθούν στην επανάσταση λόγω των πολλαπλών ανοιχτών μετώπων που είχαν (με το κυριότερο μέρος του στρατού να πολεμάει τους Πέρσες στα βάθη της Μικράς Ασίας)[εκκρεμεί παραπομπή] νίκησαν τις στρατιές που έστειλε εναντίον τους ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄, οργανώθηκαν πολιτικά και συνέστησαν προσωρινή κεντρική διοίκηση, η οποία επέβαλε την εξουσία της στους επαναστατημένους μετά από δύο εμφυλίους πολέμους. Οι οθωμανικές δυνάμεις με τη συνδρομή του Ιμπραήμ πασά της Αιγύπτου κατάφεραν να περιορίσουν σημαντικά την επανάσταση αλλά η πτώση του Μεσολογγίου, το 1826, σε συνδυασμό με το κίνημα του Φιλελληνισμού, συνέβαλαν στη μεταβολή της διπλωματικής στάσης των ευρωπαϊκών Μεγάλων Δυνάμεων, που είχαν αντιμετωπίσει με δυσαρέσκεια το ξέσπασμα της επανάστασης. Η διπλωματική ανάμιξη της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας και η ένοπλη παρέμβασή τους με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, τη γαλλική εκστρατεία του Μοριά και το ρωσοτουρκικό πόλεμο συνέβαλαν στην επιτυχή έκβαση του αγώνα των Ελλήνων, αναγκάζοντας την Πύλη να αποσύρει τις δυνάμεις της αρχικά από την Πελοπόννησο και έπειτα από τη Στερεά Ελλάδα και τις Κυκλάδες.Το 1827 επιλέχτηκε ως πρώτος Κυβερνήτης της Ελληνικής Πολιτείας ο Ιωάννης Καποδίστριας, που ως τη δολοφονία του το 1831 ασχολήθηκε με την αναδιοργάνωση στο εσωτερικό και την προώθηση των ελληνικών θέσεων στο εξωτερικό. Από το 1827 και εξής συνομολογήθηκε μια σειρά συνθηκών και τελικά η ελληνική ανεξαρτησία αναγνωρίστηκε το 1830 με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου. Τα σύνορα του νέου κράτους οριστικοποιήθηκαν το 1832 στη γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού και αναγνωρίστηκαν τον ίδιο χρόνο με τη συνθήκη της Κωνσταντινούπολης.[14] Μετά από χίλιες μάχες[15] και μεγάλες ανθρώπινες απώλειες, το κράτος που προέκυψε ήταν περιορισμένο εδαφικά δίχως να περιλαμβάνει όλα τα εδάφη που κατοικούνταν από ελληνικούς πληθυσμούς. Ως πολίτευμα καθορίστηκε η μοναρχία, και μετά την άρνηση τού Σάξονα πρίγκιπα του Οίκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ Λεοπόλδου, βασιλιάς διορίστηκε ο Βαυαρός πρίγκηπας Όθωνας, που έφτασε στην Ελλάδα το 1833. Το σύνθημα της επανάστασης, «Ελευθερία ή θάνατος» έγινε το εθνικό σύνθημα της Ελλάδας και από το 1838 η 25η Μαρτίου, επέτειος εορτασμού της έναρξής της επανάστασης, καθιερώθηκε ως ημέρα εθνικής εορτής και αργίας.

# data[].attributes.headline
Αθανάσιος Διάκος

# data[].attributes.subject
Αθανάσιος Διάκος

# data[].attributes.body
Ο Αθανάσιος Διάκος (Αθανάσιος Διάκος Φωκίδας ή Αρτοτίνα Φωκίδας, 1788 - Λαμία, 24 Απριλίου 1821) ήταν ένας από τους Έλληνες πρωταγωνιστές ήρωες - οπλαρχηγούς του πρώτου έτους της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ο οποίος έδρασε στη Στερεά Ελλάδα. Σύμφωνα με μια εκδοχή, το πραγματικό του όνομα ήταν Αθανάσιος Γραμματικός ή κατά άλλους Αθανάσιος Μασσαβέτας. Στα οθωμανικά müsvedde σημαίνει: σχέδιο και Γραμματέας/Γραμματικός καταγραφής φορολογικών στοιχείων και επομένως είτε Μασσαβέτας στα Οθωμανικά, είτε Γραμματικός στα Ελληνικά, το επώνυμό του ήταν το ίδιο και το αυτό, προφανώς προερχόμενο εξ ιδιότητος που είχαν οι πρόγονοί του. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1818 και το 1820 έγινε αρματολός στη Λιβαδειά. Τον Απρίλιο του 1821 σε συνεργασία με άλλους οπλαρχηγούς κατέλαβε το φρούριο της Λιβαδειάς και χρησιμοποιώντας το ως ορμητήριο, έδωσε πολλές νικηφόρες μάχες. Κατέλαβε τη γέφυρα της Αλαμάνας και στις 23 Απριλίου 1821 έδωσε μάχη με τα στρατεύματα του Ομέρ Βρυώνη. Στη μάχη αυτή συνελήφθη και αφού μεταφέρθηκε στη Λαμία δολοφονήθηκε με ανασκολοπισμό (λογοτεχνικά αναφέρεται ότι "σουβλίστηκε") από τους Τούρκους στις 24 Απριλίου 1821. Ο Ελληνικός Στρατός του απένειμε τιμητικά τον βαθμό του Στρατηγού.

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.headline
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

# data[].attributes.subject
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

# data[].attributes.body
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν Έλληνας αρχιστράτηγος και ηγετική μορφή της Επανάστασης του 1821, οπλαρχηγός, πληρεξούσιος, Σύμβουλος της Επικρατείας. Απέκτησε το προσωνύμιο Γέρος του Μοριά. Μετά θάνατον τιμήθηκε από την Ελληνική Πολιτεία με τον βαθμό του Στρατάρχη. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης καταγόταν από φημισμένη οικογένεια που προερχόταν από το χωριό Ρουπάκι (μέχρι το 1670 είχε την ονομασία Κότσικας· δεν υφίσταται ως οικισμός από το 1780) στα σύνορα Μεσσηνίας-Αρκαδίας. Στην απογραφή του 1461-63 που πραγματοποιήθηκε απο τους Οθωμανούς, το Ρουπάκι αναφέρεται ότι είχε αμιγή ελληνικό πληθυσμό και αριθμούσε 21 σπίτια. Το επώνυμο της οικογένειας αρχικά ήταν Τζεργίνης, και στη Μεσσηνία ευρίσκοντο 60 οικογένειες με το ίδιο επώνυμο, όπως αναφέρει ο ίδιος στα απομνημονεύματά του. Ο Δήμος Τζεργίνης που ήταν προ-προπάππους του Θεόδωρου και έζησε την εποχή της Βενετοκρατίας στη Πελοπόννησο (1685-1715), είχε έναν υιό που ονομάστηκε Μπότσικας (επίθετο για μικρόσωμο και μαυριδερό). Ο υιός του Μπότσικα ονόματι Γιάννης, ήταν ο πρώτος της γενιάς του που υιοθέτησε το όνομα Κολοκοτρώνης. Κατά την οικογενειακή παράδοση κάποιος Αρβανίτης χαρακτήρισε τον Γιάννη με το προσωνύμιο «Μπιθεκούρας» (στα αρβανίτικα σημαίνει αυτός που έχει δυνατά οπίσθια) και έμεινε στον ίδιο το όνομα «Κολοκοτρώνης», που είναι η ακριβής μετάφαση του αρχικού στη μητρική του γλώσσα. Ο Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στο Ραμοβούνι της Μεσσηνίας, αν και η οικογένειά του ζούσε στο Λιμποβίσι Αρκαδίας και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στον πύργο της Καστάνιτσας στη Μάνη. Τον πατέρα του τον έβλεπε πολύ σπάνια.Το όνομα Θεόδωρος ήταν καινούργιο στη γενιά του. Του το έδωσαν προς τιμήν του Ρώσου αξιωματικού Θεόδωρου Ορλώφ (Фёдор Григорьевич Орлов) ο οποίος κατά τη διάρκεια του της Ορλωφικής επανάστασης είχε γίνει πολύ αγαπητός, εξιστορώντας συνεχώς στους πληθυσμούς την αρχαία ελληνική δόξα. Τον βάφτισε ο Ιωάννης Παλαμήδης από τη Στεμνίτσα, πατέρας του Ρήγα Παλαμήδη. Ο πατέρας του Θεόδωρου, Κωνσταντής Κολοκοτρώνης, πήρε μέρος στην ένοπλη εξέγερση των Ορλοφικών η οποία υποκινήθηκε από την Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας το 1770 και σκοτώθηκε μαζί με δύο αδελφούς και τον φημισμένο Παναγιώταρο στον πύργο της Καστάνιτσας από τους Τούρκους.

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης (2)

# data[].attributes.headline
Αδαμακου Ελενη

# data[].attributes.body
Αδαμακου Ελενη

# data[].attributes.headline
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ

# data[].attributes.subject
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ

# data[].attributes.body
Αθανάσιος Διάκος

Από τους πρωτεργάτες του εθνικού ξεσηκωμού στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα και ήρωας της μάχης της Αλαμάνας...

O Αθανάσιος Διάκος γεννήθηκε το 1788 στην Άνω Μουσουνίτσα της Φωκίδας και
το πραγματικό του όνομα ήταν Αθανάσιος Γραμματικός.Ο πατέρας του, Νικόλαος Γραμματικός, μη μπορώντας να αντέξει τα βάρη της πολυμελούς οικογένειάς του, τον έστειλε δόκιμο μοναχό στο κοντινό μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου, σε ηλικία 12 ετών. Πέντε χρόνια αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος, αλλά γρήγορα εγκατέλειψε την καλογερική, όταν σκότωσε ένα Τούρκο αγά, επειδή, σύμφωνα με κάποια παράδοση, αυτός του έθιξε τον ανδρισμό του, θαμπωμένος από την ομορφιά του.

Ο νεαρός Αθανάσιος εντάχθηκε ως πρωτοπαλίκαρο στο σώμα του οπλαρχηγού Γούλα Σκαλτσά.Το 1814 πήγε στα Ιωάννινα και εντάχθηκε στη σωματοφυλακή του Αλή Πασά, της οποίας επικεφαλής ήταν ο Οδυσσέας Ανδρούτσος.

Στις 27 Μαρτίου 1821, ο Αθανάσιος Διάκος πρωτοστατεί στην κήρυξη της Επανάστασης στην Ανατολική Στερεά (Μονή Οσίου Λουκά), μετά από συνεννόηση με τους Αχαιούς, που είχαν επαναστατήσει μία εβδομάδα νωρίτερα.

Το πρωί της 23ης Απριλίου ο Διάκος υπερασπίζεται με τους λιγοστούς άνδρες του το ξύλινο γεφύρι της Αλαμάνας. Μάχεται ηρωικά, τραυματίζεται και τελικά συλλαμβάνεται αιχμάλωτος.Ο επίλογος της μάχης της Αλαμάνας γράφεται την επόμενη ημέρα (24 Απριλίου). Ο τραυματισμένος Αθανάσιος Διάκος μεταφέρεται σιδηροδέσμιος στη Λαμία. Οι Οθωμανοί του προτείνουν να προσκυνήσει και να συνεργαστεί μαζί τους. Ο Διάκος υπερήφανα αρνείται: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θελ’ να πεθάνω» φέρεται να τους απάντησε.

Η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν θάνατος διά ανασκολοπισμού και εκτελέστηκε την ίδια μέρα. Προτού ξεψυχήσει ο Διάκος λέγεται ότι αναφώνησε το αυτοσχέδιο τετράστιχο:

Για ιδές καιρό που διάλεξε
ο χάρος να με πάρει
τώρα π' ανθίζουν τα κλαδιά
και βγάζει η γης χορτάρι

Ο μαρτυρικός θάνατος του Διάκου συγκλόνισε και ταυτόχρονα εμψύχωσε τους αγωνιστές. Η ζωή του και η μαρτυρική του θυσία ενέπνευσαν τη λαϊκή μούσα...

ΑΚΗΣ ΘΡΑΨΙΜΗΣ

# data[].attributes.headline
Ανδρέας Χαβελές

# data[].attributes.subject
Ανδρέας Χαβελές

# data[].attributes.body
Κολοκοτρώνης 25η Μαρτίου 1821:Η 25η Μαρτίου είχε ορισθεί ως η ημερομηνία έναρξης της επανάστασης το 1820 από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη για συμβολισμό της ημέρας (Ιστορία του Σ. Τρικούπη, Απομνημονεύματα Κολοκοτρώνη, Ν. Σπηλιάδης). ΤονΙανουάριοτου 1821, ωστόσο, πληροφορίες που έφτασαν στους ηγέτες των επαναστατών έκαναν λόγο για ενημέρωση τηςΥψηλής Πύληςσχετικά με το επαναστατικό σχέδιο, οπότε λήφθηκε η απόφαση να επισπευσθεί η εξέγερση, σε ταυτόχρονες μάλιστα εστίες.Ο Υψηλάντης ξεκίνησε την επανάσταση ακριβώς έναν μήνα πριν στις 24Φεβρουάριου 1821 στον Βορρά για αντιπερισπασμό, ώστε να ελαφρύνει το μέτωπο της Πελοποννήσου.Η περιοχή της Μολδοβλαχίας απολάμβανε καθεστώς αυτονομίας υπό την εγγύηση του τσάρου, κατοικούνταν δε από σημαντικά τμήματα χριστιανικών πληθυσμών, οπότε θεωρήθηκαν ως ιδανικός τόπος για την ανάφλεξη μιας επαναστατικής εστίας.

Στις 23 Μαρτίου ο Ανδρέας Λόντος υψώνει τη σημαία της επανάστασης στη Βοστίτσα (Αίγιο). Την ίδια μέρα ο Θ.Κολοκοτρώνης και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, επικεφαλής πολλών άλλων αγωνιστών, απελευθέρωσαν την Καλαμάτα. Στις 25 Μαρτίου ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός όρκισε τους επαναστάτες στην πλατεία Αγίου Γεωργίου της Πάτρας. Λίγες μέρες αργότερα ξέσπασε η επανάσταση στη Στερεά Ελλάδα, τα Σάλωνα, το Γαλαξίδι, το Λιδωρίκι, τη Θήβα, τη Λιβαδειά, την Αθήνα. Τους επόμενους μήνες η επαναστατική φλόγα είχε απλωθεί στην Κρήτη, τα νησιά του Αιγαίου, τη Θεσσαλία, την Ήπειρο και στη Μακεδονία. Παντού οι κατακτητές είχαν μεταβληθεί σε πολιορκούμενους. Κλεισμένοι μέσα στα κάστρα, περιτριγυρισμένοι από τους αποφασισμένους πολιορκητές τους προσπαθούσαν να κερδίσουν χρόνο μέχρι να φτάσει βοήθεια. Πράγματι, ο Χουρσίτ πασάς, ο οποίος βρισκόταν τότε στην Ήπειρο διεξάγοντας στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του Αλή πασά, έστειλε στην Πελοπόννησο τον Μουσταφά μπέη με 4.000 άνδρες για να χτυπήσει τους επαναστάτες.

Το πρώτο αίμα

Από τις 17 Μαρτίου 1821, όμως, οι πρόκριτοι της Μάνης, υπό την αρχηγία του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, είχαν υψώσει τη σημαία της επανάστασης στην Τσίμοβα, σημερινή Αρεόπολη της Λακωνίας. Οι Μανιάτες ξεκίνησαν την Επανάσταση, οκτώ μέρες πριν από τη συμβατική της έναρξη. Αμέσως μετά, ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης και ο Γιατράκος ξεκινούν για τον Μιστρά και τη Μονεμβασιά, ενώ ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης με 2.000 άνδρες για την Καλαμάτα. Εν τω μεταξύ, στο άλλο άκρο της Πελοποννήσου σημειώνεται η πρώτη επαναστατική ενέργεια του Αγώνα, με την πολιορκία των Καλαβρύτων στις 21 Μαρτίου 1821 την οποία υπερασπίζεται για λογαριασμό των Οθωμανών ο Ιμπραήμ.

Οι Μανιάτες φθάνουν έξω από την Καλαμάτα στις 22 Μαρτίου 1821 και καταλαμβάνουν τους γύρω λόφους. Ο διοικητής της πόλης (αγάς)κατανοεί τι συμβαίνει αλλά είναι αργά για να διαφύγει στην Τριπολιτσά, καθώς η Καλαμάτα είναι αποκλεισμένη και αποφασίζει να αντιτάξει άμυνα με τους Τούρκους της πόλης. Την ίδια ημέρα οΘεόδωρος Κολοκοτρώνης με 2.000 άνδρες καταλαμβάνει τους λόφους της Καλαμάτας προς τη Σπάρτη. Ο Παπαφλέσσας με τον Αναγνωσταρά και τον Σταματελόπουλο «πιάνουν» την άλλη πλευρά. Η πόλη βρίσκεται σε ελληνικό κλοιό.

Όταν το πρωί της 23 Μαρτίου 1821 οι επαναστάτες εισέρχονται στην Καλαμάτα, ο Ηλίας Μαυρομιχάλης ζητά από τον Αρναούτογλου να παραδοθεί, τονίζοντάς του το μάταιο της προσπάθειάς του.Πράγματι, ο αγάς παραδίδει στους επαναστάτες με πρωτόκολλο την πόλη και τον τουρκικό οπλισμό. Το μεσημέρι, μπροστά από την εκκλησία των Αγίων Αποστόλων και μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα, οι ιερείς ευλογούν τις σημαίες και ορκίζουν τους αγωνιστές.

Επακολούθησε σύσκεψη των οπλαρχηγών, που αποφάσισαν τη δημιουργία μιας επαναστατικής επιτροπής, την οποία ονόμασαν «Μεσσηνιακή Γερουσία», για τον καλύτερο συντονισμό του αγώνα. Η ηγεσία της ανατέθηκε στον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, που έφερε τον τίτλο Αρχιστράτηγος του Σπαρτιατικού και Μεσσηνιακού στρατού. Την ίδια μέρα, η «Μεσσηνιακή Γερουσία», με Προκήρυξή της προς την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, γνωστοποιεί ότι οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν για την ελευθερία τους.

# data[].attributes.headline
Ιωάννα Καλτσά

# data[].attributes.body
Ιωάννα Καλτσά

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Ελληνική Επανάσταση

# data[].attributes.headline
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

# data[].attributes.subject
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

# data[].attributes.body
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (Ραμοβούνι, Μεσσηνία, 3 Απριλίου 1770 - Αθήνα, 4 Φεβρουαρίου 1843[α]) ήταν Έλληνας αρχιστράτηγος και ηγετική μορφή της Επανάστασης του 1821, οπλαρχηγός, πληρεξούσιος, Σύμβουλος της Επικρατείας. Απέκτησε το προσωνύμιο Γέρος του Μοριά. Μετά θάνατον τιμήθηκε από την Ελληνική Πολιτεία με τον βαθμό του Στρατάρχη.

Καταγωγή

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης καταγόταν από φημισμένη οικογένεια που προερχόταν από το χωριό Ρουπάκι (μέχρι το 1670 είχε την ονομασία Κότσικας· δεν υφίσταται ως οικισμός από το 1780) στα σύνορα Μεσσηνίας-Αρκαδίας. Στην απογραφή του 1461-63 που πραγματοποιήθηκε απο τους Οθωμανούς, το Ρουπάκι αναφέρεται ότι είχε αμιγή ελληνικό πληθυσμό και αριθμούσε 21 σπίτια.[1] Το επώνυμο της οικογένειας αρχικά ήταν Τζεργίνης, και στη Μεσσηνία ευρίσκοντο 60 οικογένειες με το ίδιο επώνυμο, όπως αναφέρει ο ίδιος στα απομνημονεύματά του. Ο Δήμος Τζεργίνης που ήταν προ-προπάππους του Θεόδωρου και έζησε την εποχή της Βενετοκρατίας στη Πελοπόννησο (1685-1715), είχε έναν υιό που ονομάστηκε Μπότσικας (επίθετο για μικρόσωμο και μαυριδερό). Ο υιός του Μπότσικα ονόματι Γιάννης, ήταν ο πρώτος της γενιάς του που υιοθέτησε το όνομα Κολοκοτρώνης. Κατά την οικογενειακή παράδοση κάποιος Αρβανίτης χαρακτήρισε τον Γιάννη με το προσωνύμιο «Μπιθεκούρας» (στα αρβανίτικα σημαίνει αυτός που έχει δυνατά οπίσθια) και έμεινε στον ίδιο το όνομα «Κολοκοτρώνης», που είναι η ακριβής μετάφαση του αρχικού στη μητρική του γλώσσα.[2] Ο Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στο Ραμοβούνι της Μεσσηνίας, αν και η οικογένειά του ζούσε στο Λιμποβίσι Αρκαδίας και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στον πύργο της Καστάνιτσας στη Μάνη. Τον πατέρα του τον έβλεπε πολύ σπάνια.Το όνομα Θεόδωρος ήταν καινούργιο στη γενιά του. Του το έδωσαν προς τιμήν του Ρώσου αξιωματικού Θεόδωρου Ορλώφ (Фёдор Григорьевич Орлов) ο οποίος κατά τη διάρκεια του της Ορλωφικής επανάστασης είχε γίνει πολύ αγαπητός, εξιστορώντας συνεχώς στους πληθυσμούς την αρχαία ελληνική δόξα. Τον βάφτισε ο Ιωάννης Παλαμήδης από τη Στεμνίτσα, πατέρας του Ρήγα Παλαμήδη.[3] Ο πατέρας του Θεόδωρου, Κωνσταντής Κολοκοτρώνης, πήρε μέρος στην ένοπλη εξέγερση των Ορλοφικών η οποία υποκινήθηκε από την Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας το 1770 και σκοτώθηκε μαζί με δύο αδελφούς και τον φημισμένο Παναγιώταρο στον πύργο της Καστάνιτσας από τους Τούρκους.

Φιλική Εταιρεία

Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και τον Ιανουάριο του 1821 ξαναγύρισε στη Μάνη όπου άρχισε να προετοιμάζει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο γνωρίζοντας ότι η ημέρα έναρξης ήταν η 25 Μαρτίου[5]. Βρέθηκε στην Καλαμάτα κατά την αναίμακτη κατάληψη της πόλης στις 23 Μαρτίου 1821 υπό τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και την πομπώδη δοξολογία. Την επομένη κινήθηκε προς την Μεγαλόπολη με τον Νικηταρά και την 25η Μαρτίου το πρωί βρίσκονταν στον Κάμπο της Καρύταινας ή της Μεγαλόπολης. Ο Κολοκοτρώνης έμεινε στο χωριό Τετέμπεη ενώ ο Νικηταράς στα «πίσω χωριά» ή Σιαμπάζικα. Είχε οριστεί στις 25 Μαρτίου να βρίσκονται όλοι οι οπλαρχηγοί στις επαρχίες τους ώστε να κηρυχθεί η Επανάσταση, όπως και έγινε.

Στην Επανάσταση

Πρωταγωνίστησε σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις του Αγώνα, όπως στη νίκη στο Βαλτέτσι (13 Μαΐου 1821), στην άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821), στην καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη στα Δερβενάκια (26 Ιουλίου 1822), όπου διέσωσε τον Αγώνα στην Πελοπόννησο, αφού πρυτάνευσαν η ευφυΐα και η τόλμη του στρατηγικού του νου. Οι επιτυχίες αυτές τον ανέδειξαν σε αρχιστράτηγο της Πελοποννήσου. Στη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου, πολλές φορές[εκκρεμεί παραπομπή] προσπάθησε να αμβλύνει τις αντιθέσεις ανάμεσα στους αντιπάλους, αλλά παρόλα αυτά δεν απέφυγε τη ρήξη. Μετά από ένοπλες συγκρούσεις, ο ίδιος και ο γιος του συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν στο Ναύπλιο.

Αξιοσημείωτη είναι η αναφορά του Κολοκοτρώνη στα απομνημονεύματά του σχετικά με την κατάληψη της Τριπολιτσάς:

Όταν έμβηκα εις την Τριπολιτσά, με έδειξαν τον Πλάτανο εις το παζάρι όπου εκρέμαγαν τους Έλληνας. Αναστέναξα και είπα: «Άιντε, πόσοι από το σόγι μου και από το έθνος μου εκρεμάσθηκαν εκεί», διέταξα και το έκοψαν.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ. Επί εγγράφου της 7ης Ιουνίου 1825 από Καμάρες (ΓΑΚ Βλαχ. φ.29)

Ο Σουλτάνος ζήτησε τη βοήθεια της Αιγύπτου για να καταστείλει την Επανάσταση, οπότε ο γιος του Μεχμέτ Αλή και διάδοχος του αιγυπτιακού θρόνου Ιμπραήμ αποβιβάστηκε το 1825 στην Πελοπόννησο. Η Σφακτηρία και το Ναβαρίνο έπεσαν στα χέρια των Αιγυπτίων και τότε ο Κολοκοτρώνης αποφυλακίστηκε για να αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ μαζί με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Χωρίς πολυάριθμο στρατό ξεκίνησε και πάλι τον κλεφτοπόλεμο, που διήρκεσε ως το 1828, όταν στην Ελλάδα έφτασε το στράτευμα του στρατηγού Μεζόν με εντολή του Καρόλου Ι´ της Γαλλίας για να διασώσει την Ελλάδα από τα αιγυπτιακά στρατεύματα (η Γαλλική Εκστρατεία του Μωριά).

Η Γ' Εθνοσυνέλευση Ερμιόνης ονομάζεται Εθνοσυνέλευση με μέρος από τους πληρεξούσιους της Ελλάδας, η οποία έγινε από τις 18 Ιανουαρίου 1827 μέχρι τις 17 Μαρτίου 1827 στην Ερμιόνη Αργολίδας [1] [2]. Ο Κολοκοτρώνης συμμετείχε ως πληρεξούσιος στην τελευταία, τη ΙΖ' Συνεδρίαση της 17 Μαρτίου 1827.

Αξίζει να τονιστεί η στρατηγική φυσιογνωμία του Κολοκοτρώνη, καθώς διοικούσε τα στρατεύματα με ιδιοφυή τρόπο, χρησιμοποιώντας τις τακτικές του κλεφτοπολέμου, ώστε να μπορεί να αντεπεξέρχεται το στράτευμα στην αριθμητική υπεροχή του αντιπάλου. Ενδεικτικό της δυσκολίας του αγώνα του 1821 είναι το παρακάτω απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του:

Ο Ιμπραΐμης μου επαράγγειλε μια φορά διατί δεν στέκω να πολεμήσωμεν (κατά μέτωπον). Εγώ του αποκρίθηκα, ας πάρη πεντακόσιους, χίλιους, και παίρνω και εγώ άλλους τόσους, και τότε πολεμούμε, ή αν θέλη ας έλθη και να μονομαχήσωμεν οι δύο. Αυτός δεν με αποκρίθηκε εις κανένα. Και αν ήθελε το δεχθή το έκαμνα με όλην την καρδιάν, διότι έλεγα αν χανόμουν, ας πήγαινα, αν τον χαλούσα, εγλύτωνα το έθνος μου.

Επίσης μεγάλη σημασία έδινε στην καταστροφή των πόρων (τροφές/ζωοτροφές) του αντιπάλου, καθώς και στην εξασφάλιση τροφής για το στράτευμα του. Αναγνώρισε πολλές φορές το έργο και τη σημασία των Ελλήνων κτηνοτρόφων, οι οποίοι εξασφάλιζαν με τα χιλιάδες ζώα τους τροφή για την υποστήριξη των μαχητών και γενικά της Επανάστασης.

Δίκη του 1834

Πριν την άφιξη του Όθωνα στην Ελλάδα οι Μαυροκορδάτος και Κωλέττης θεωρώντας τον Κολοκοτρώνη ως εμπόδιο στα σχέδια τους για την κάλυψη των θέσεων εξουσίας τον συκοφαντούσαν και έστειλαν επιστολή στο Μόναχο ότι ετοιμάζει στράτευμα προκειμένου να μην επιτρέψει στον Όθωνα να πατήσει στην Ελλάδα. Όταν το αντιλήφθηκε αυτό ο Κολοκοτρώνης έβαλε την στολή και την περικεφαλαία του και πήγε στο Ναύπλιο να υποδεχτεί τον Όθωνα και να υποβάλει τα σέβη του. Ύστερα έφυγε σε ένα αγρόκτημα που είχε έξω από την πόλη όπως ο ίδιος γράφει:

Όσον ηµπόρεσα έκαµα το χρέος µου. Είδα την πατρίδα µου ελεύθερη, είδα εκείνο όπου ποθούσα και εγώ και ο πατέρας µου και ο πάππος µου και όλη η γενιά µου καθώς και όλοι οι Έλληνες. Και έτσι απεφάσισα να πάω εις ένα περιβόλι, όπου είχα έξω από τ’ Ανάπλι. Επήγα, εκάθησα και απερνούσα τον καιρό µου καλλιεργώντας. Και ευχαριστούµην να βλέπω να προοδεύουν τα µικρά δένδρα που εφύτευα.[12]

Κατά την απολογία του όταν ερωτάται τι επάγγελμα κάνει αυτός απαντά:

Στρατιωτικός. Κρατάω 49 χρόνους στο χέρι το σουλντάδο (σ.σ.: ντουφέκι) και πολεµώ για την πατρίδα.Πολεµούσα νύχτα-µέρα για την πατρίδα. Πείνασα, δίψασα, δεν κοιµήθηκα µια ζωή. Είδα τους συγγενείς µου να πεθαίνουν, τ’ αδέρφια µου να τυραννιούνται και τα παιδιά µου να ξεψυχάνε µπροστά µου. Μα δεν δείλιασα. Πίστευα πως ο Θεός είχε βάλει την υπογραφή του για τη λευτεριά µας και πως δεν θα την έπαιρνε πίσω.

Ενώ σχετικά με τις κατηγορίες τις αρνείται όλες και λέει χαρακτηριστικά:

Ύστερα από τον φόνο του κυβερνήτη η πατρίδα ήτανε χωρισµένη στα δύο. Εγώ έκαµα ό,τι µπορούσα για να σταµατήσει ο εµφύλιος σπαραγµός. Όταν έµαθα την εκλογή του βασιλιά, του έστειλα, µαζί µε τους φίλους µου, µια αναφορά φανερώνοντας την αφοσίωσή µας. Όταν ήρθε στ’ Ανάπλι, σκόρπισα τους ανθρώπους µου και εγώ τράβηξα στο περιβόλι µου να ησυχάσω.

Εισαγγελέας της έδρας ήταν ο Σκωτσέζος φιλέλληνας Εδουάρδο Μέϊσον ο οποίος όπως αναφέρει ο Γερµανός ιστορικός Καρλ Μέντελσον-Μπαρτόλντι, ήταν «εµπαθής πολέµιος της ρωσικής µερίδος» και «είχε υπερασπιστεί µε πάθος τον φονιά του Καποδίστρια, Γεώργιο Μαυροµιχάλη». Από τα πέντε μέλη της έδρας οι ∆ηµήτριος Σούτσος , ∆ηµήτρης Βούλγαρης και Φωκάς Φραγκούλης είχαν πεισθεί για την καταδίκη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα ενώ οι Αθανάσιος-Αναστάσιος Πολυζωίδης ο οποίος ήταν και πρόεδρος της δίκης και Γεώργιος Τερτσέτης τον θεωρούσαν αθώο. Ο Πολυζωίδης κατά την σύσκεψη των δικαστών λέει στους άλλους τρεις «Θεωρώ την απόφασή σας εντελώς άδικη. ∆εν στηρίζεται σε αποδείξεις, αλλά σε ψευδέστατη βάση και αποτελεί προσβολή και αυτού του ιερού ονόµατος της αλήθειας» .Οι τρεις δικαστές δεν άλλαξαν γνώμη και τον κάλεσαν να υπογράψει την καταδίκη. Αφού αυτός αρνήθηκε ο υπουργός Δικαιοσύνης που ήταν παρών διέταξε τους χωροφύλακες να τον αρπάξουν και να τον ανεβάσουν στην έδρα. Ακόμα και εκεί αρνείται να αναγνώσει την καταδίκη και τότε ο υπουργός την δίνει να την διαβάσει ο γραμματέας. Η καταδίκη είχε υπερψηφιστεί με 3 ψήφους υπέρ και 2 κατά. Στο άκουσμα της καταδίκης σε θάνατο τόσο του Κολοκοτρώνη όσο και του Πλαπούτα ο Κολοκοτρώνης θα συνεχίσει να παίζει με το κομπολόι του και κάνει τον σταυρό του και λέει «Κύριε ελέησον. Μνήσθητί µου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου» .Ύστερα έβγαλε καπνό από την ταμπακιέρα του και κάπνισε. Ωστόσο λόγω της αναταραχής που προκλήθηκε λόγω της απόφασης σε όλο το Ναύπλιο η ποινή τρεις μέρες μετά την δίκη άλλαξε σε 20 χρόνια φυλάκισης. Με την ενηλικίωση του Όθωνα όμως το 1835 ο βασιλιάς υπογράφει την αποφυλάκιση τόσο του Κολοκοτρώνη όσο και των άλλων αγωνιστών.

# data[].attributes.headline
Αθανασιος Διακος

# data[].attributes.subject
Αθανασιος Διακος

# data[].attributes.attachment_link.title
αθανασιος διακος

# data[].attributes.headline
Δημιουργώ σταυρόλεξα, ακροστιχίδες, σπαζοκεφαλιές και αινίγματα που έχουν σχέση με τις Αμφικτυονίες.

# data[].attributes.subject
Δημιουργώ σταυρόλεξα, ακροστιχίδες, σπαζοκεφαλιές και αινίγματα που έχουν σχέση με τις Αμφικτυονίες.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Δημιουργήστε καλύτερα μαθήματα γρηγορότερα

# data[].attributes.attachment_link.title
κουίζ Αμφικτυονιών

# data[].attributes.attachment_link.description
Μια συλλογή ερωτήσεων πολλαπλής επιλογής. Πατήστε τη σωστή απάντηση για να προχωρήσετε.. 1) Ήταν η οργάνωση αρχαίων ελληνικών πόλεων...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Δημιουργήστε καλύτερα μαθήματα γρηγορότερα

# data[].attributes.attachment_link.description
Κρυπτόλεξο - Οι λέξεις είναι κρυμμένες σε ένα πλέγμα γραμμάτων. Βρείτε τις όσο πιο γρήγορα μπορείτε.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Δημιουργήστε καλύτερα μαθήματα γρηγορότερα

# data[].attributes.attachment_link.title
Ελλάδα Μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς

# data[].attributes.attachment_link.description
Διάγραμμα με πινέζες - Σύρετε και τοποθετήστε τις πινέζες στη σωστή θέση τους στην εικόνα.

# data[].attributes.headline
Νερό: Πηγή ζωής

# data[].attributes.subject
Νερό: Πηγή ζωής

# data[].attributes.body
Το νερό είναι ένα από τα κύρια συστατικά της ζωής. Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται κατά 50% έως και 80% από νερό, ανάλογα με το ποσοστό λιπώδους ιστού. Ο εγκέφαλος αποτελείται κατά 75% από νερό, το αίμα κατά 80% και η άλιπη μάζα του σώματος κατά περίπου 70%. Όλοι επιπλέον γνωρίζουμε ότι πρέπει να πίνουμε 6-8 ποτήρια νερό καθημερινά.

Ποιός είναι ο ρόλος του νερού

Πάρα πολλές λειτουργίες του σώματος εξαρτώνται από το νερό. Το νερό συμμετέχει στον έλεγχο της θερμοκρασίας του σώματος, απομακρύνει τις άχρηστες ουσίες από το σώμα, μεταφέρει θρεπτικά συστατικά και οξυγόνο στα κύτταρα, βοηθάει στην καλή λειτουργία του εντέρου και προλαμβάνει τη δυσκοιλιότητα, ελαφρύνει το “φορτίο” που δέχονται οι νεφροί και το ήπαρ, βοηθώντας στην απομάκρυνση των τοξινών. Το νερό βοηθάει στην καλύτερη απορρόφηση των μετάλλων, των βιταμινών και άλλων θρεπτικών συστατικών.

Νερό και πρόληψη νοσημάτων

Εκτός από το ό,τι το νερό είναι σημαντικό για την καλή λειτουργία του οργανισμού, υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι το νερό μπορεί να συμβάλει και στην πρόληψη κάποιων νοσημάτων.
Έτσι λοιπόν άνθρωποι με νεφρολιθίαση μπορούν να προλάβουν τη δημιουργία νέων λίθων, απλά και μόνο με την άφθονη κατανάλωση νερού.
Μία άλλη έρευνα είχε δείξει ότι οι γυναίκες που έπιναν τουλάχιστον πέντε ποτήρια νερό ημερησίως είχαν 45% μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου, σε σχέση με όσες έπιναν δύο ή λιγότερα ποτήρια νερό την ημέρα.
Μία άλλη έρευνα, στην οποία συμμετείχαν 47.000 άνδρες, είχε δείξει ότι όσοι άνδρες προσλάμβαναν περισσότερο 2,5 λίτρα υγρών (συμπεριλαμβανομένου του νερού) καθημερινά, είχαν μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου της κύστης, σε σχέση με όσους δεν προσλάμβαναν περισσότερο από τη μισή ποσότητα (1,25 λίτρα).

Πόσο νερό χρειαζόμαστε;

Ένας μέσος ενήλικας “χάνει” καθημερινά, κατά μέσο όρο 2,4 λίτρα υγρών. Φαίνεται λοιπόν ότι πρέπει να πίνουμε 2,4 λίτρα νερό καθημερινά. Όμως το νερό δεν αποτελεί τη μοναδική πηγή. Νερό προσλαμβάνουμε και από άλλα ροφήματα και χυμούς αλλά και από τις τροφές.

Ανδρέας Χαβελές

# data[].attributes.headline
Ομονοούντων αδερφών συμβίωσις, πάντος τείχους ισχυρότερα 

# data[].attributes.subject
Ομονοούντων αδερφών συμβίωσις, πάντος τείχους ισχυρότερα 

# data[].attributes.body
Όταν μια ομάδα ανθρώπων είναι μαζί είναι πιο δυνατοί από το πιο ισχυρό (δυνατό) τείχος
Σεραφείμ Μπέτας

# data[].attributes.headline
Νερό πολύτιμο αγαθό,

# data[].attributes.body
Νερό πολύτιμο αγαθό, πηγή ζωής και ευεξίας

Το νερό αποτελεί απαραίτητο συστατικό όλων των ζωντανών οργανισμών. Η σημαντικότητά του γίνεται ακόμη περισσότερο αντιληπτή αν αναλογιστούμε πως  αντιστοιχεί περίπου στο 60% του σωματικού βάρους του μέσου ενήλικα. Η επαρκής ενυδάτωση, συνδέεται με μία σειρά από οφέλη για τον οργανισμό και την υγεία ενώ παράλληλα προλαμβάνει καταστάσεις αφυδάτωσης καθώς και τα ανεπιθύμητα συμπτώματά της. Το νερό συμμετέχει σε πλήθος λειτουργιών που παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διατήρησή μας στη ζωή.

Ποια είναι τα ουσιαστικά οφέλη του νερού στην υγεία μας;

Μέσω του νερού μεταφέρονται στους ιστούς τα θρεπτικά συστατικά και αποβάλλονται οι άχρηστες ουσίες.

Είναι το βασικό δομικό συστατικό του αίματος και χρησιμεύει ως διαλύτης οργανικών και ανόργανων θρεπτικών συστατικών.

Διατηρεί την ηλεκτρολυτική ισορροπία. Η συγκέντρωση των ηλεκτρολυτών αλλά και οι τιμές της ωσμωτικής πίεσης πρέπει να διατηρούνται σε πλαίσια σταθερότητας, καθώς σε διαφορετική περίπτωση, θα επηρεαστούν αρνητικά οι κυτταρικές λειτουργίες.

Ρυθμίζει την πίεση του αίματος και την ομαλή λειτουργία της καρδιάς.

Βοηθά στην εύρυθμη λειτουργία του εγκεφάλου. Η καλή ενυδάτωση φαίνεται να σχετίζεται και με υψηλά επίπεδα συγκέντρωσης, διάθεσης και μνήμης.

Βοηθάει στην μείωση του βάρους, ενεργοποιώντας τον μεταβολισμό και προάγοντας το αίσθημα πληρότητας/κορεσμού.

Ρυθμίζει τη θερμοκρασία του σώματος

Εξασφαλίζει καλύτερες αθλητικές επιδόσεις

Βοηθάει στην ενυδάτωση και ελαστικότητα του δέρματος

Διατηρεί την υγεία των αρθρώσεων

Ενεργοποιεί την κινητικότητα του εντέρου με αποτέλεσμα την καταπολέμηση της δυσκοιλιότητας

Αραιώνει τη συγκέντρωση των μετάλλων, μειώνοντας έτσι την πιθανότητα να δημιουργούνται οι κρύσταλλοι, οι λεγόμενες πέτρες στα νεφρά.

Ποια είναι η συνιστώμενη πρόσληψη νερού;

Ο κανόνας των οκτώ ποτηριών νερό την ημέρα είναι μια καλή αρχή, όμως κάθε άνθρωπος ανάλογα με το στάδιο ζωής και τις συνθήκες που βιώνει, παρουσιάζει διαφορετικές ανάγκες.

Έτσι, η συνιστώμενη πρόσληψη είναι εξατομικευμένη και βασίζεται σε παράγοντες όπως η υγεία, το φύλο, η ηλικία, το βάρος, η ένταση δραστηριότητας, το κλίμα και τα διάφορα στάδια ζωής (εγκυμοσύνη-θηλασμός).

Υπάρχει κίνδυνος υπερβολικής κατανάλωσης;

Δεν υπάρχει ανεκτό ανώτερο επίπεδο πρόσληψης για το νερό, επειδή το σώμα μπορεί συνήθως να εκκρίνει επιπλέον νερό μέσω των ούρων ή του ιδρώτα. Από την άλλη, παρόλο που είναι σπάνιο, η υπερβολική κατανάλωση νερού μπορεί να αποδειχτεί επικίνδυνη για την υγεία. Όταν τα νεφρά δεν μπορούν να αποβάλουν το περιττό νερό, οι ηλεκτρολύτες του αίματος διαλύονται και τα επίπεδα νατρίου πέφτουν, οδηγώντας σε υπονατριαιμία

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πως η κατανάλωση θα πρέπει να γίνεται σταδιακά κατά τη διάρκεια της ημέρας ώστε να μην επηρεάζεται η λειτουργία των νεφρών.

Ποιά είναι τα συμπτώματα της αφυδάτωσης;

Ορισμένες από τις καταστάσεις που συνδέονται με ήπια αφυδάτωση, είναι αδυναμία, κόπωση, πονοκέφαλος και απώλεια συγκέντρωσης.

Πώς γνωρίζουμε αν είμαστε επαρκώς ενυδατωμένοι;

Η ποσότητα και το χρώμα των ούρων μπορεί να παρέχει μια πρόχειρη εκτίμηση της επαρκούς ενυδάτωσης. Γενικά το χρώμα των ούρων σκουραίνει όσο πιο συμπυκνωμένο είναι (κάτι που σημαίνει ότι περιέχει λιγότερο νερό). Κατά γενική ομολογία, αν τα ούρα μας έχουν ανοιχτό κίτρινο χρώμα , τότε είμαστε ενυδατωμένοι. Ωστόσο, κάποια τρόφιμα, φάρμακα και συμπληρώματα, μπορούν να αλλάξουν το χρώμα των ούρων και να μας μπερδέψουν.

Το νερό είναι το μοναδικό μέσο ενυδάτωσης;

Τα τρόφιμα, αλλά και τα ροφήματα που καταναλώνουμε, αποτελούν επίσης ένα μέσο ενυδάτωσης. Σύμφωνα με την επίσημη αναφορά της Ευρωπαϊκής Αρχής Ασφάλειας Τροφίμων (EFSA), οι περισσότεροι άνθρωποι καλύπτουν περίπου το 20%-30% των αναγκών τους σε νερό από τα στερεά τρόφιμα (π.χ. φρούτα και τα λαχανικά, σούπες και γιαούρτι), ενώ το υπόλοιπο 70%-80% προσλαμβάνεται τόσο από το νερό, το γάλα, τους χυμούς, το τσάι και τον καφέ. Η περιεκτικότητα των τροφίμων σε νερό ποικίλλει.  Για παράδειγμα, είναι μεγαλύτερη από 80% στα φρούτα, στα λαχανικά και στις περισσότερες σούπες, λιγότερη από 40% σε προϊόντα δημητριακών όπως ψωμί και μπισκότα και λιγότερη από 10% σε αλμυρά σνακ και είδη ζαχαροπλαστικής. Λαμβάνουμε επίσης νερό από όλα τα υγρά που καταναλώνουμε, συμπεριλαμβανομένου του γάλακτος, των χυμών, του τσαγιού και του καφέ (όχι πάνω από 3 φλιτζάνια/ημέρα). Το νερό ωστόσο, εξακολουθεί να είναι η καλύτερη επιλογή, γιατί εκτός των άλλων, δεν περιέχει καθόλου θερμίδες.

# data[].attributes.headline
10 Μνημεία Παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς 

# data[].attributes.subject
10 Μνημεία Παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς 

# data[].attributes.body
1 Angor Wat, Καμπότζη
2 Ακρόπολη Αθήνα
3 Bagan,Μιανμάρ
4 Εθνικό Πάρκο Goreme
5 Μεγάλος κοραλλιογενείς υφάλους,Αυστραλία
6 Εθνικό Πάρκο Iguazu, Βραζιλία
7 Εθνικό Πάρκο Los Glaciares, Αργεντινή
8 Ματσου Πιτσου
9 Πυραμίδες της Γκιζας, Αίγυπτος
10 Εθνικό Πάρκο Σερενγκέτι ,Τανζανία
Σεραφειμ Μπετας

# data[].attributes.headline
ΖΩΗ ΜΠΑΡΠΑΡΟΥΣΗ

# data[].attributes.subject
ΖΩΗ ΜΠΑΡΠΑΡΟΥΣΗ

# data[].attributes.body
ΝΕΡΟ: ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ

Ο ανθρώπινος πολιτισμός ιστορικά άνθησε γύρω από ποτάμια, λίμνες και άλλους κύριους υδάτινους δρόμους, για ευνόητους λόγους, με πιο σημαντικά παραδείγματα:

1.    Ο πολιτισμός της Μεσοποταμίας, όπως ακριβώς δηλώνει και το όνομα της περιοχής, αναπτύχθηκε ανάμεσα και γύρω από τους ποταμούς Τίγρη και Ευφράτη.

2.    Ο πολιτισμός της Αρχαίας Αιγύπτου, βασιζόταν αποκλειστικά στο «θεϊκό» ποταμό Νείλο.

3.    Ο πολιτισμός της Αρχαίας Ινδίας, αναπτύχθηκε κυρίως γύρω από τους «ιερούς» ποταμούς της, όπως ο Γάγγης, καθώς και στα παράλια της χώρας.

4.    Ο πολιτισμός της Αρχαίας Κίνας, αναπτύχθηκε επίσης γύρω από τους ποταμούς της, όπως ο Κίτρινος Ποταμός, καθώς και στα παράλια της χώρας.

5.    Ο πολιτισμός της Αρχαίας Ελλάδας, και πάλι αναπτύχθηκε κυρίως γύρω από τους, μικρότερους έστω, ποταμούς της, αν και από νωρίς φαίνεται ότι έδωσε έμφαση στη θαλάσσια οικονομία και εμπόριο.

Αλλά και μέχρι σήμερα, οι περισσότερες από τις μεγαλύτερες μητροπόλεις του κόσμου, όπως για παράδειγμα, το Ρόττερνταμ, το Λονδίνο, το Μόντρεαλ, το Παρίσι, η Νέα Υόρκη, το Μπουένος Άιρες, η Σαγκάη, το Τόκιο, το Σικάγο, το Χονγκ Κονγκ, και άλλες, χρωστάνε την επιτυχία τους σε μεγάλο ποσοστό στην εύκολη πρόσβασή τους, μέσω του νερού, στην επακόλουθη επέκταση του εμπορίου της. Ακόμη και πόλεις σε νησιά με ασφαλή λιμάνια, όπως π.χ. η Σιγκαπούρη, έχουν ανθίσει για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Σε μέρη όπως η Βόρεια Αφρική και η Μέση Ανατολή, όπου η το νερό είναι πιο δύσκολα διαθέσιμο, η πρόσβαση στο υπάρχον καθαρό «πόσιμο νερό» είναι ένας κύριος παράγοντας ανθρώπινης ανάπτυξης.

Η σημασία του βιολογικού ρόλου του νερού καθίσταται εμφανής αν υπολογίσει κανείς ότι στο εσωτερικό περιβάλλον των κυττάρων το νερό καταλαμβάνει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της κατά βάρος σύστασής των, που μπορεί να μην είναι το ίδιο σε όλα τα κύτταρα, και που κυμαίνεται μεταξύ 70 και 90%. Και ακόμη ότι το μεσοκυττάριο υγρό αποτελεί το υδατικό περιβάλλον που αναπτύσσονται τα κύτταρα των πολυκύτταρων οργανισμών.

Από μια βιολογική σκοπιά, το νερό περιέχει πολλές ιδιότητες που είναι κρίσιμες για τη διατήρηση της ζωής (τουλάχιστον όπως αυτή είναι γνωστή στη Γη), γεγονός που το ξεχωρίζει από άλλες ουσίες. Οι σημαντικότεροι λόγοι που καθιστούν το νερό τόσο απαραίτητο στοιχείο της ζωή είναι ακριβώς οι φυσικοχημικές του ιδιότητες που αποτελούν απόρροια της πολικότητάς του και της ικανότητας των μορίων του να συνδέονται μεταξύ τους με δεσμούς υδρογόνου. Αναλυτικότερα οι φυσικοχημικές του αυτές ιδιότητες είναι:

1.    Η μεγάλη διαλυτική του ικανότητα.

2.    Η μεγάλη αντίσταση σε θερμικές μεταβολές, (μεγαλύτερη θερμοχωρητικότητα από κάθε υγρό).

3.    Η ανάπτυξη ισχυρών δυνάμεων συνοχής και συνάφειας.

4.    Η μεγαλύτερη πυκνότητά του σε υγρή μορφή απ΄ ότι σε στερεή.

5.    Η αντιστρεπτή διάσταση του νερού σε κατιόντα υδρογόνου και ανιόντα υδροξυλίου, γεγονός που το καθιστά έναν αμφολύτη.

Πραγματοποιεί τις παραπάνω ιδιότητες ώστε να ασκήσει επιτυχώς τον καθοριστικό για ζωή ρόλο του, επιτρέποντας σε οργανικές ενώσεις να αντιδρούν με τρόπους που τελικά επιτρέπουν την επανάληψη. Όλες οι γνωστές μορφές ζωής εξαρτώνται από το νερό. Το νερό είναι ζωτικό πρώτα απ' όλα ως διαλύτης, στον οποίο πολλές σημαντικές για τη ζωή ουσίες διαλύονται, αφού περισσότερες χημικές ουσίες που παρατηρούνται στο εσωτερικό των κυττάρων είναι ευδιάλυτες στο νερό, Το γεγονός αυτό επιτρέπει στις διαλυμένες ουσίες την εύκολη μετακίνησή τους από το ένα σημείο του οργανισμού, ή και του κυττάρου ειδικότερα, σε άλλο και κατά συνέπεια την επαφή τους και την εξ αυτής πραγματοποίηση των χημικών αντιδράσεων μέσα στο κύτταρο. Είναι επίσης χρήσιμο και ως ενεργό συστατικό που παίρνει μέρος σε πολλές και ζωτικές μεταβολικές διεργασίες. Ο μεταβολισμός αποτελεί το άθροισμα του αναβολισμού και του καταβολισμού. Στον αναβολισμό, το νερό αποσπάται από τα μόρια (μέσω χημικών αντιδράσεων που απαιτούν την παρουσία ενζύμων) με σκοπό να οικοδομηθούν μεγαλύτερα μόρια, όπως το άμυλο, το γλυκογόνο, η κυτταρίνη, τα τριγλυκερίδια και οι πρωτεΐνες, με σκοπό να κατασκευαστούν δομικά υλικά ή και να αποθηκευθούν βιολογικά καύσιμα ή και πληροφορίες. Ο καταβολισμός είναι ο αντίστροφος βιολογικός μηχανισμός κατά τον οποίο μεγαλύτερα μόρια υδρολύονται σε μικρότερα, όπως γλυκόζη, γλυκερίνη, λιπαρά οξέα και αμινοξέα, για να χρησιμοποιηθούν ως πρώτη ύλη για νέο αναβολισμό ή και την παραγωγή ενέργειας για τις ανάγκες του οργανισμού. Χωρίς το νερό καμμία από τις δύο αυτές μεταβολικές διεργασίες δεν θα μπορούσε να υπάρχει (με τα παρόντα δεδομένα, τουλάχιστον).

Το νερό είναι θεμελιώδες για τη φωτοσύνθεση και την κυτταρική αναπνοή. Τα φωτοσυνθετικά κύτταρα χρησιμοποιούν την ηλιακή ενέργεια για να διαχωρίσουν το υδρογόνο του νερού από το οξυγόνο. Το υδρογόνο στη συνέχεια συνδυάζεται με το διοξείδιο του άνθρακα (που απορροφάται από τον ατμοσφαιρικό αέρα ή το νερό), για να συντεθεί γλυκόζη και να ελευθερωθεί και άλλο οξυγόνο. Από την άλλη, όλα τα ζωντανά κύτταρα μπορούν να χρησιμοποιήσουν τέτοια βιολογικά καύσιμα (όπως η γλυκόζη), για να οξειδώσει το υδρογόνο τους σε νερό και τον άνθρακά τους σε διοξείδιο του άνθρακα, και να αξιοποιήσουν έτσι έμμεσα την ηλιακή ενέργεια που είχε αποθηκευθεί σ' αυτά κατά τη φωτοσύνθεση. Το φαινόμενο του καταβολισμού βιολογικών καυσίμων στα κύτταρα για την παραγωγή ενέργειας ονομάζεται κυτταρική αναπνοή.

Το νερό είναι επίσης κεντρικό συστατικό για τη διατήρηση της οξεοβασικής ουδετερότητας και άρα της ενζυμικής λειτουργικότητας. Ένα οξύ είναι ένας δότης υδρογονοκατιόντων (H⁺) και μπορεί να εξουδετερωθεί από μια βάση, που είναι ένας δέκτης πρωτονίων, όπως π.χ. το ανιόν υδροξυλίου (OH⁻). Η εξουδετέρωση αυτή παράγει νερό. Το νερό θεωρείται ουδέτερο, αφού είναι ο ορισμός και το μέτρο της ουδετερότητας. Το pH του (καθαρού) νερού είναι 7. Τα οξέα δίνουν pH<7 και οι βάσεις δίνουν pH > 7.

Ακόμη, όταν παγώνει μια κοιλότητα με νερό ο πάγος επιπλέει προστατεύοντας την κοιλότητα από περαιτέρω ψύξη[5].

# data[].attributes.body
Ο άνθρωπος χρειάζεται για 3 κύριες χρήσεις το νερό : για τον εαυτό του, για τη βιομηχανία και για την γεωργία. Είναι εκείνο που έχει ανάγκη ο άνθρωπος περισσότερο από καθετί. Μπορεί να ζήσει πολλές μέρες χωρίς τροφή αλλά θα πεθάνει μέσα σε λίγες μέρες αν του λείψει εντελώς το νερό .Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται κατά 60% από νερό. Ο λόγος που δεν μπορούμε να ζήσουμε για πολύ χωρίς νερό είναι ότι το νερό φεύγει αδιάκοπα από το σώμα μας και γι' αυτό πρέπει να αναπληρώνεται γρήγοΣπουδαία θέση έχει η χρήση του νερού στην γεωργία. Σε χώρες όπως π.χ το Πακιστάν το χαμηλό ύψος ετήσιας βροχόπτωσης επιτρέπει την καλλιέργεια πολύ λίγων ειδών γεωργικών φυτών , γι' αυτό και είναι απαραίτητη η τεχνητή άρδευση. Σκοπός αυτής της τεχνικής είναι να συμπληρώσει την βροχόπτωση για να επιτευχθεί η μεγαλύτερη δυνατόν παραγωγή.Ακόμα, μεγάλες ποσότητες νερού χρησιμοποιούνται από τη βιομηχανία. Μερικοί βιομηχανικοί κλάδοι δεν είναι πολύ σημαντικοί για την επιβίωση, αλλά χρησιμεύουν για να προσφέρουν στον άνθρωπο υπηρεσίες και αγαθά που θεωρούνται σήμερα σαν ένα "σήμα κατατεθέν" του πολιτισμού μας. Αλλοι κλάδοι, βέβαια είναι σημαντικοί όπως π.χ η βιομηχανία ειδών αγροτικού εξοπλισμού και παραγωγής καυσίμων.Tο 5-20% του νερού, που καταναλώνεται καθηµερινά, χρησιµοποιείται από τα νοικοκυριά. Η εύκολη πρόσβαση και η αυξηµένη χρήση του, κυρίως, στον τοµέα της προσωπικής υγιεινής έχει σαν αποτέλεσµα να αυξάνεται χρόνο µε το χρόνο η κατανάλωσή του. Το νερό, που τρέχει από τη βρύση του σπιτιού µας, είναι καθαρό πόσιµο νερό, που όµως χρησιµοποιείται και για χρήσεις, που δεν απαιτείται η τροφοδότηση µε καθαρό πόσιµο νερό.Tο 40% του νερού απορρίπτεται από την τουαλέτα. Η υπόλοιπη ποσότητα χρησιµοποιείται ως εξής.Το 25% χρησιµοποιείται στο ντους και στο µπάνιο, το 20% στο πλύσιµο των ρούχων και των πιάτων, το 10% στην κουζίνα και το 5% στο καθάρισµα. . Περίπου 145 λίτρα καταναλώνονται καθηµερινά στην τουαλέτα, το µπάνιο, την περιποίηση του σώµατος, το πλύσιµο ρούχων ή πιάτων, την καθαριότητα του σπιτιού, το πότισµα των λουλουδιών. Όσον αφορά τις χρήσεις του νερού στη χώρα μας, η γεωργία καταναλώνει το 87%, τα νοικοκυριά (αστική χρήση) και ο τουρισμός το 10% και η βιομηχανία το 3%. Οι υψηλές αρδευτικές ανάγκες, ο τουρισμός που αυξάνεται την ξηρή καλοκαιρινή περίοδο, και οι οικιακές ανάγκες ασκούν σημαντική πίεση στα αποθέματα γλυκού νερού.

# data[].attributes.headline
Άκης Θραψίμης

# data[].attributes.subject
Άκης Θραψίμης

# data[].attributes.body
Όπως όλοι γνωρίζουμε ζούμε σε μία εποχή, όπου η οικολογία απασχολεί όλοκαι περισσότερο κόσμο και αυτό σίγουρα είναι πολύ θετικό. Ωστόσο το πρόβλημα δεν έχει λυθεί. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την πρόκληση να προστατεύσουμε τη Γη.  Ζούμε σε μία εποχή λοιπόν όπου ο πλανήτης μας, μας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ.

Ολοένα και περισσότερο τα νερά γίνονται ακατάλληλα προς πόση και ο πλανήτης όλο και ξεραίνεται. Σκεφτείτε ότι σε χώρες, όπως για παράδειγμα την Αφρική, οι άνθρωποι διανύουν καθημερινά, εκατοντάδες χιλιόμετρα για λίγο καθαρό νερό. Πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό που συμβαίνει τώρα σε μακρινές περιοχές, μπορεί να συμβεί μελλοντικά και στη δική μας “γειτονιά”.

Οφείλουμε λοιπόν ως άνθρωποι, να ενωθούμε απέναντι στο καθήκον μας για να αφήσουμε στα παιδιά μας ότι καλύτερο και να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν προκειμένου να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Πρέπει να είμαστε υπεύθυνοι προς το περιβάλλον, για εμάς τους ίδιους, για τους συνανθρώπους μας, για τις γενιές που θα ακολουθήσουν και φυσικά για τον ίδιον τον πλανήτη – το σπίτι μας.

# data[].attributes.body
Το νερό καλύπτει τα ¾ της επιφάνειας της γης.

Το αλμυρό νερό βρίσκεται στις θάλασσες και στους ωκεανούς και αποτελεί το 97% περίπου της συνολικής ποσότητας στη γη, ενώ το γλυκό νερό βρίσκεται στους Πόλους (σε στερεά μορφή), στα ποτάμια, στις λίμνες, στις κορυφές των βουνών με μορφή χιονιού και στο εσωτερικό της γης (υπόγεια νερά). Το γλυκό νερό αποτελεί το 3% περίπου του συνόλου του νερού και είναι απαραίτητο για τη ζωή των ανθρώπων, των φυτών και των ζώων.

Τα ⅔ περίπου του συνολικού βάρους των φυτών και των ζώων αποτελούνται από νερό. Το 70% του ανθρώπινου σώματος είναι νερό. Καθημερινά ένας ενήλικας χρειάζεται περίπου 2,5 λίτρα νερό.

Χρησιμοποιούμε το νερό:

§       Στο σπίτι: Τα μέλη της οικογένειας χρησιμοποιούν το νερό για:

§        να πίνουν

§        να μαγειρεύουν

§        να πλένουν τα ρούχα και τα κουζινικά

§        να καθαρίζουν το σπίτι και τους άλλους χώρους

§        να ποτίζουν τα φυτά

§        την προσωπική τους καθαριότητα και στην τουαλέτα.

§       Σε μια ολόκληρη πόλη: Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν το νερό:

§        στα σπίτια

§        στα κτίρια

§        στα καταστήματα και στις επιχειρήσεις

§        στα εργοστάσια

§        για την καθαριότητα των δρόμων, των πλατειών και των άλλων κοινόχρηστων χώρων

§        για το πότισμα των φυτών.

§       Στην εξοχή: Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν το νερό για:

§        Να ποτίζουν τα χωράφια τους την εποχή που τα καλλιεργούν

§        Την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος.

Το νερό αποθηκεύεται σε φράγματα (τεχνητές λίμνες), σε φυσικές λίμνες, σε δεξαμενές, σε στέρνες, σε μεγάλα δοχεία, κτλ.

Το νερό θα είναι ο περιζήτητος φυσικός πόρος του 21ου αιώνα.

Η παγκόσμια ζήτηση νερού συνεχώς αυξάνεται ενώ οι υδροφόροι ορίζοντες υποβαθμίζονται σ’ όλες τις ηπείρους. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, 1 δις άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό. Η χρήση απ’ αυτούς τους πληθυσμούς μολυσμένου νερού προκαλεί μεγάλες επιδημιολογικές ασθένειες και θανάτους σε 10 εκατομμύρια ανθρώπους το χρόνο. Η ρύπανση των νερών δεν περιορίζεται στις φτωχές χώρες. Αντίθετα τα λιπάσματα, τα φυτοφάρμακα, τα υγρά και στερεά αστικά και βιομηχανικά απόβλητα προκαλούν τεράστιες καταστροφές στα ποτάμια στις λίμνες και τις θάλασσες του πλανήτη.

Η πρόσβαση σε καθαρό νερό είναι θεμελιώδης ανθρώπινη ανάγκη άρα και βασικό ανθρώπινο δικαίωμα.

Ο ανθρώπινος οργανισμός εξαρτά την ύπαρξή του αποκλειστικά από το νερό.

Για να παραμείνει υγιής ένας άνθρωπος, πρέπει να καταναλώνει τουλάχιστον 1 λίτρο νερού ημερησίως (απαιτούνται 2 λίτρα).

Εάν θέλουμε να συνεχίσει να υπάρχει ζωή στον  πλανήτη, πρέπει να προστατεύσουμε το νερό με κάθε τρόπο…

# data[].attributes.headline
Νερό... ένα πολύτιμο αγαθό

# data[].attributes.subject
Νερό... ένα πολύτιμο αγαθό

# data[].attributes.body
O πιο πολύτιμος πόρος του πλανήτη, το νερό, κινδυνεύει καθώς άλλοι το μολύνουν και άλλοι τo κατασπαταλούν.
Το νερό στη ζωή μας δεν αποτελεί μόνο πηγή ζωής, αλλά και έμπνευσης. Ζωγράφοι, ποιητές, συνθέτες έχουν εμπνευστεί πολλές φορές από αυτό, για να δημιουργήσουν μερικά από τα πιο σπουδαία έργα τους. Το νερό από την αρχαιότητα, είχε σημαντική θέση στη ζωή των ανθρώπων. Τα οφέλη του νερού είναι πάρα πολλά και αυτός είναι και ο λόγος που οι μεγαλύτεροι πολιτισμοί στην ιστορία της ανθρωπότητας είχαν αναπτυχθεί σε παραποτάμιες, παραθαλάσσιες ή παραλίμνιες περιοχές.
Το νερό αποτελεί απαραίτητο συστατικό όλων των ζωντανών οργανισμών. Η σημαντικότητά του γίνεται ακόμη περισσότερο αντιληπτή αν αναλογιστούμε πως αντιστοιχεί περίπου στο 60% του σωματικού μας βάρους. Η επαρκής ενυδάτωση, συνδέεται με μία σειρά από οφέλη για τον οργανισμό και την υγεία ενώ παράλληλα προλαμβάνει καταστάσεις αφυδάτωσης καθώς και τα ανεπιθύμητα συμπτώματά της. Το νερό συμμετέχει σε πλήθος λειτουργιών που παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διατήρησή μας στη ζωή.
Κάθε μέρα, κάθε άτομο πρέπει να έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό, αλλά και σε καθαρό νερό για το μαγείρεμα και την προσωπική υγιεινή.
Παρά τα εντυπωσιακά άλματα που πραγματοποιήθηκαν κατά την τελευταία δεκαετία, 748 εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να μην έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, ενώ 2,5 δισεκατομμύρια δεν έχουν πρόσβαση σε εγκαταστάσεις αποχέτευσης.
Στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής 4,5 εκατομμύρια άνθρωποι αγωνιούν για λίγο νερό. Ατελείωτες ουρές σε δημοτικά πρατήρια που μοιράζουν νερό με το δελτίο, ο καθένας δικαιούται μόνο 25 λίτρα την ημέρα.
Το περασμένο φθινόπωρο η ξηρασία έπληξε και το Μαρόκο. Στην πόλη Ζαγκόρα ξέσπασαν επεισόδια ανάμεσα στους κατοίκους που περίμεναν στην ουρά, μέσα σε αφόρητη ζέστη, για λίγο νερό.
Μειωμένη όσο ποτέ πριν η στάθμη του νερού στην Ισπανία, όπου η αγροτική παραγωγή απορροφά το 85% των αποθεμάτων.
Σύμφωνα με έκθεση των Ηνωμένων Εθνών, ο κόσμος θα έχει μόλις το 60% του νερού που χρειάζεται μέσα στα επόμενα 15 χρόνια, αν οι χώρες και οι κυβερνήσεις δεν αλλάξουν ριζικά τον τρόπο εκμετάλλευσής του.
Η Γερμανία είναι μία από τις χώρες που έχουν την τύχη να διαθέτουν πλεονάσματα νερού.
Καθώς ο παγκόσμιος πληθυσμός αυξάνεται και αναμένεται να φτάσει τα 9 δισεκατομμύρια μέχρι το 2050, θα χρειαστούν περισσότερα υπόγεια ύδατα για τη γεωργία, τη βιομηχανία και την προσωπική κατανάλωση. Η έκθεση του ΟΗΕ προβλέπει ότι η παγκόσμια ζήτηση νερού θα αυξηθεί κατά 55% μέχρι το 2050.

# data[].attributes.body
Το νερό είναι αναμφίβολα εν από τα πιο πολύτιμα αγαθά στην γη.Το νερό ήταν φτιαγμένο για να ανακυκλώνεται , αλλά εμείς το ρυπαινουμε και έτσι δεν μπορεί να ανακυκλωθεί, με αποτέλεσμα να ξεμένουμε σιγά σιγά από νερό. Όλα δείχνουν ότι θα γίνονται πολλοί πόλεμοι για αυτό το πολύτιμο αγαθό. Το νερό έχει βρεθεί και στην κατάσταση υγρού κρυστάλλου, κοντά σε υδρόφιλες επιφάνειες. Επίσης, θεωρείται ότι το μόριο του νερού είναι το τρίτο (3ο) σε αφθονία μόριο γενικά στο σύμπαν.[2]

Ο μοριακός τύπος του νερού είναι H2O.

Το (χημικά καθαρό) νερό, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος» (Standard Ambient Temperature and Pressure - SATP, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm), βρίσκεται σε μια δυναμική ισορροπία υγρού - αερίου, με κύρια φάση την υγρή. Είναι άγευστο και άοσμο, σχεδόν άχρωμο και διαυγές, αλλά εμφανίζει μια γαλάζια χροιά όταν βρίσκεται σε βαθιά στρώματα. Πολλές ουσίες διαλύονται στο νερό και γι' αυτό επονομάστηκε «παγκόσμιος διαλύτης» (universal solvent). Εξαιτίας, όμως, αυτής της τεράστιας ικανότητας διάλυσης που διαθέτει, εξαιρετικά σπάνια βρίσκεται στη φύση σε σχετικά καθαρή μορφή και κάποιες ιδιότητες των διαλυμάτων του ή και του φυσικού νερού δεν ταυτίζονται με τις αντίστοιχες της ίδιας της χημικά καθαρής ένωσης. Το καλύτερο παράδειγμα γι' αυτό είναι η ηλεκτρική αγωγιμότητα του νερού: Το φυσικό νερό είναι καλός αγωγός του ηλεκτρισμού, ενώ το χημικά καθαρό νερό πρακτικά είναι μονωτής (δείτε παρακάτω για λεπτομέρειες).

Ωστόσο, υπάρχουν και σημαντικές ουσίες που είναι δυσδιάλυτες, αν όχι τελείως αδιάλυτες στο νερό, όπως για παράδειγμα λίπη, έλαια και άλλες μη πολικές ουσίες. Το νερό είναι η μόνη συνηθισμένη ουσία που βρίσκεται με φυσικό τρόπο και στις τρεις κανονικές καταστάσεις της ύλης και είναι απαραίτητο σε όλες τις γνωστές μορφές ζωής[5][6] στον πλανήτη μας. Οι άνθρωποι και τα ζώα έχουν στο σώμα τους 55-78% νερό (κατά βάρος)[7], ενώ φθάνει μέχρι και το 90% εκείνου των κυττάρων[8]

# data[].attributes.headline
Ιωάννα Καλτσά

# data[].attributes.body
Ιωάννα Καλτσά

# data[].attributes.headline
Το πρώτο φορητό μ

# data[].attributes.body
Το πρώτο φορητό με δομή κυψελών κινητό τηλέφωνο επιδείχθηκε από τους Τζον Φ. Μίτσελ και Μάρτιν  Κούπερ της Motorola το 1973,το οποίο ζύγιζε 1,5-2 κιλά.Το 1979, η ιαπωνική Nippon  Telegraph and Telephone κυκλοφόρησε το πρώτο δίκτυο κινητής τηλεφωνίας.Το 1983 κυκλοφόρησε το DynaTAC 8000x, το πρώτο εμπορικά διαθέσιμο κινητό τηλέφωνο.Από το 1983 έως το 2014,οι παγκόσμιες συνδρομές κινητής τηλεφωνίας αυξήθηκαν σε πάνω από επτά δισεκατομμύρια-το οποίο αναλογεί σε μια συνδρομή για κάθε κάτοικο της Γης.Στο πρώτο τέταρτο του 2016,οι κορυφαίοι παραγωγοί έξυπνων τηλεφώνων/smart phone παγκοσμίως ήταν οι Samsung,apple και Huawei,με τις πωλήσεις  smart phone να αντιπροσωπεύουν το 78% των  συνολικών πωλήσεων κινητών τηλεφώνων.Στα χαρακτηρίστηκα κινητά τηλέφωνα,το 2016 οι μεγαλύτεροι παραγωγοί ήταν οι Samsung,Nokia και Alcatel.

Δημήτρης Βρύσης

# data[].attributes.headline
Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

# data[].attributes.subject
Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

# data[].attributes.attachment_caption
Η Ακρόπολη Αθηνών είναι βραχώδης λόφος ύψους 156 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας και 70 μ. περίπου από το επίπεδο της πόλης της Αθήνας. 

# data[].attributes.headline
 1) Αρχαιολογικός χώρος Ακροπόλεως

# data[].attributes.subject
 1) Αρχαιολογικός χώρος Ακροπόλεως

# data[].attributes.body
2)Αρχαιολογικός χώρος Δελφών

Στους πρόποδες του Παρνασσού, ανάμεσα σε δύο βράχους, τις Φαιδριάδες, βρίσκεται το πανελλήνιο ιερό των Δελφών και το πιο ξακουστό μαντείο της αρχαίας Ελλάδας. Οι Δελφοί ήταν ο ομφαλός της γης, όπου, σύμφωνα με τη μυθολογία, συναντήθηκαν οι δύο αετοί που έστειλε ο Δίας από τα άκρα του σύμπαντος για να βρει το κέντρο του κόσμου, και για πολλούς αιώνες αποτελούσαν το πνευματικό και θρησκευτικό κέντρο και το σύμβολο της ενότητας του αρχαίου ελληνισμού.

3)Αρχαιολογικός Χώρος Ασκληπιείου στην Επίδαυρο

Στην ενδοχώρα της Επιδαύρου, σε μία περιοχή με ήπιο κλίμα και άφθονα πηγαία ιαματικά νερά, βρισκόταν το Ασκληπιείο, η έδρα του θεού ιατρού της αρχαιότητας και το σημαντικότερο θεραπευτικό κέντρο όλου του ελληνικού και ρωμαϊκού κόσμου. Ήταν το κύριο ιερό της μικρής παραθαλάσσιας πόλης της Επιδαύρου, αλλά η φήμη του και η αναγνώριση της σημασίας του γρήγορα ξεπέρασαν τα όρια της Αργολίδας και θεωρήθηκε από όλους τους Έλληνες ο τόπος όπου γεννήθηκε η ιατρική. Περισσότερα από διακόσια ιαματικά κέντρα σε ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο θεωρούνταν ιδρύματά του. Τα μνημεία του αποτελούν σήμερα όχι μόνο παγκοσμίου φήμης αριστουργήματα της αρχαίας ελληνικής τέχνης, αλλά και εξαιρετική μαρτυρία για την άσκηση της ιατρικής στην αρχαιότητα.

4)Άθως

Το Άγιο Όρος αποτελεί αυτοδιοίκητο τμήμα του Ελληνικού Κράτους, που βρίσκεται στη χερσόνησο του Άθω της Χαλκιδικής στη Μακεδονία. Περιλαμβάνει είκοσι Ιερές Μονές και άλλα μοναστικά ιδρύματα και ανεπίσημα χαρακτηρίζεται ως «Αυτόνομη Μοναστική Πολιτεία».Από το 1988 συγκαταλέγεται στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.Όλες οι Ιερές Μονές του Αγίου Όρους αποτελούν θρησκευτικά πνευματικά ιδρύματα και όλες χαρακτηρίζονται ως «Κυρίαρχες», «Βασιλικές», «Πατριαρχικές» και «Σταυροπηγιακές».

5)Μετέωρα

Τα Μετέωρα αποτελούν, μετά το Άγιο Ορος, το μεγαλύτερο και με συνεχή παρουσία από την εποχή της εγκατάστασης των πρώτων ασκητών μέχρι σήμερα μοναστικό σύνολο στον ελλαδικό χώρο. Οι μονές των Μετεώρων ήταν στο σύνολό τους τριάντα εκ των οποίων οι έξι λειτουργούν έως σήμερα και δέχονται πλήθος προσκυνητών. Υπάρχουν όμως και πολλά μικρότερα μοναστήρια εγκαταλελειμμένα. Τα περισσότερα από αυτά είχαν ιδρυθεί στον 14ο αι. Τα έξι επισκέψιμα μοναστήρια των Μετεώρων, είναι σήμερα αναστηλωμένα και με συντηρημένο στο μεγαλύτερο μέρος τους τον τοιχογραφικό τους διάκοσμο. Η ονομασία Μετέωρα είναι νεότερη και δεν αναφέρεται από τους αρχαίους συγγραφείς. Το 1989 η Unesco ενέγραψε τα Μετέωρα στον κατάλογο των Μνημείων της Παγκόσμιας Κληρονομιάς, ως ένα ιδιαίτερης σημασίας πολιτιστικό και φυσικό αγαθό.

6)Μεσαιωνική πόλη Ρόδου

Η μεσαιωνική πόλη της Ρόδου, μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO από το 1988, αναπτύχθηκε χωρίς συγκεκριμένο πολεοδομικό σχεδιασμό γύρω από το φρούριο-ακρόπολη της πόλης της Ρόδου, πιθανώς μετά τον σεισμό του 515.Το φρούριο διαιρούνταν σε δύο διακριτά πολεοδομικά σχήματα, το Κολλακιό βόρεια και τη Χώρα νότια. Στο Κολλακιό περιλαμβάνεται ο πολύ γνωστός δρόμος των Ιπποτών, το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου ή Καστέλο, το Νοσοκομείο που έχει μετατραπεί σε μουσείο, οι ναοί του Τάγματος και άλλα σημαντικά κτήρια. Στη Χώρα βρίσκεται το τουρκικό παζάρι γύρω από το τζαμί του Σουλεϊμάν, η παλαιά αγορά και άλλα κτήρια περιηγητικού ενδιαφέροντος.

7)Αρχαία Ολυμπία

Στη δυτική Πελοπόννησο, στην κοιλάδα του ποταμού Αλφειού, άνθισε το πιο δοξασμένο ιερό της αρχαίας Ελλάδας, που ήταν αφιερωμένο στον πατέρα των θεών, τον Δία. Η Ολυμπία καθιερώθηκε στο πανελλήνιο ως το σημαντικότερο θρησκευτικό και αθλητικό κέντρο. Εδώ γεννήθηκαν οι σπουδαιότεροι αγώνες της αρχαίας Ελλάδας, οι Ολυμπιακοί, που γίνονταν κάθε τέσσερα χρόνια προς τιμήν του Δία.Η απαρχή της λατρείας και των μυθικών αναμετρήσεων που έλαβαν χώρα στην Ολυμπία χάνεται στα βάθη των αιώνων. Οι τοπικοί μύθοι σχετικά με τον ισχυρό βασιλιά της περιοχής, τον ξακουστό Πέλοπα, και τον ποτάμιο θεό Αλφειό, φανερώνουν τους ισχυρούς δεσμούς του ιερού τόσο με την Ανατολή όσο και με τη Δύση.

8)Δήλος

Υπολογίζεται ότι γύρω στο 90 π.Χ. στο μικρό αυτό νησί, που δεν είναι παρά μια κουκίδα στο χάρτη της Μεσογείου, κατοικούσαν περίπου 30.000 άνθρωποι από διαφορετικές περιοχές.Όλοι αυτοί συνυπάρχουν ειρηνικά, υιοθετούν τον ελληνικό τρόπο ζωής, μιλούν και γράφουν ελληνικά, κατοικούν σε ελληνικά σπίτια, κτίζουν ιερά στα οποία λατρεύουν τους θεούς τους.Έτσι για πρώτη ίσως φορά στην ανθρώπινη ιστορία σ’ αυτή τη μικρή γωνιά της γης συνυπάρχουν ειρηνικά όλοι σχεδόν οι λαοί της Μεσογείου.

9)Αρχαιολογικός χώρος Μυκηνών και Τίρυνθας

Οι Μυκήνες ήταν αρχαία πόλη της Αργολίδας. Κατά τη δεύτερη χιλιετηρίδα προ Χριστού, οι Μυκήνες ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα του ελληνικού πολιτισμού,

αποτελώντας ένα ισχυρό στρατιωτικό φρούριο που δέσποζε στο μεγαλύτερο μέρος της νότιας Ελλάδας. Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο Περσέας έκτισε τις Μυκήνες

στην Τίρυνθα και τους έδωσε αυτό το όνομα είτε διότι του έπεσε εκεί ο «μύκης» (θήκη) απ’ το ξίφος του είτε ενώ διψούσε,

βρήκε ένα μύκητα (δηλαδή ένα μανιτάρι) και τραβώντας τον είδε να υπάρχει η πηγή Περσεία, που υπάρχει και σήμερα.

10)Αρχαιολογικός χώρος Αιγών – Βεργίνα

Στη νότια άκρη του μακεδονικού κάμπου, σκαρφαλωμένες στους πρόποδες των Πιερίων, βρίσκονται οι Αιγές, “ο τόπος με τα πολλά κοπάδια”, η πρώτη πόλη των Μακεδόνων. Tο πρώτο μακεδονικό αστικό κέντρο βρίσκεται στα νότια του Αλιάκμονα, στην καρδιά της περιοχής που ήταν για τον Ηρόδοτο η ”Μακεδονίς γη”, η κοιτίδα των Μακεδόνων. Στον ίδιο τόπο ο Μεγαλέξανδρος ανακηρύσσεται βασιλιάς και ξεκινάει την πορεία που θα τον οδηγήσει στο θρύλο.

# data[].attributes.headline
Η εξέλιξη της τηλεόρασης                                  Όταν πρωτοβγήκε η τηλεοραση ήταν ενα κουτί μεγάλο απ' ότι ειδα στην  τωρινή τηλεόραση. Δεν ειχε πολλά κανάλια, μόνο ένα και αργότερα δύο ή τρία  και ασπρόμαυρη εικόνα. Δεν έιχε τηλεκοντρόλ και όλοι σηκωνόνταν συνέχεια να αλλάξουν ή να διορθώσουν καποιο κανάλι. Πότε ειχε φωνή και πότε όχι. Δεν υπήρχαν πολλοι άνθρωποι να δουλεύουν καθώς και δημοσιογράφοι να φέρνουν ειδήσεις και πολλα γεγονότα που συνέβαιναν τότε. Οι ειδήσεις ήταν μονο απο την ελλάδα και οχι απο τον αλλο κόσμο.                                                                          Σιγά σιγά όπως όλα εξελίχτηκαν ετσι και η τηλεόραση εγινε ενας δέκτης μεγάλης εμβέλειας που μάθαιναν τα νέα απο όλον το κόσμο με πολλά κανάλια, με άριστη πολύχρωμη εικόνα. Ολα ωραία,  αλλα υπάρχουν και τα αρνητικά εδω. Προβάλλονται γεγονότα και ειδήσεις που καμιά φορα δεν πρέπει να βλέπουν τα μικρά παιδιά, πρεπει να υπάρχει έλεγχος. Η εξέλιξή της όμως εφερε γνώση , γνωρίσαμε και άλλα μέρη, ανθρώπους και  πολιτισμούς.                                         

# data[].attributes.subject
Η εξέλιξη της τηλεόρασης                                  Όταν πρωτοβγήκε η τηλεοραση ήταν ενα κουτί μεγάλο απ' ότι ειδα στην  τωρινή τηλεόραση. Δεν ειχε πολλά κανάλια, μόνο ένα και αργότερα δύο ή τρία  και ασπρόμαυρη εικόνα. Δεν έιχε τηλεκοντρόλ και όλοι σηκωνόνταν συνέχεια να αλλάξουν ή να διορθώσουν καποιο κανάλι. Πότε ειχε φωνή και πότε όχι. Δεν υπήρχαν πολλοι άνθρωποι να δουλεύουν καθώς και δημοσιογράφοι να φέρνουν ειδήσεις και πολλα γεγονότα που συνέβαιναν τότε. Οι ειδήσεις ήταν μονο απο την ελλάδα και οχι απο τον αλλο κόσμο.                                                                          Σιγά σιγά όπως όλα εξελίχτηκαν ετσι και η τηλεόραση εγινε ενας δέκτης μεγάλης εμβέλειας που μάθαιναν τα νέα απο όλον το κόσμο με πολλά κανάλια, με άριστη πολύχρωμη εικόνα. Ολα ωραία,  αλλα υπάρχουν και τα αρνητικά εδω. Προβάλλονται γεγονότα και ειδήσεις που καμιά φορα δεν πρέπει να βλέπουν τα μικρά παιδιά, πρεπει να υπάρχει έλεγχος. Η εξέλιξή της όμως εφερε γνώση , γνωρίσαμε και άλλα μέρη, ανθρώπους και  πολιτισμούς.                                         

# data[].attributes.body
Ανδρέας Χαβελές

# data[].attributes.headline
Προχθές πήγαμε με τους γονεις μου και εμβολιάστηκα.Ένιωσα πιο ελεύθερος και πιο προστατευμένος απο τον ιό.Έιναι πολλοι εκείνοι που δεν δέχονται να εμβολιαστούν για τουσ δικους τουσ λογους.Εκτός απο λογους υγείας δεν δέχομαι αλλους λόγους που να εμποδίζουν να εμβολιαστούν.Άπο τα παλιά ακόμη χρόνια υπήρχαν επιδιμίες όπως η χολέρα, η φυματίωση,η λέπρα κ.α και απ οτι μου λένε οι γονείς μου και οι παπούδες μου η μόνη γιατρειά και η ελπίδα ηταν τα εμβόλια.Έτσι εξαφανίστηκαν αυτες οι αρρώστειες και εζεισε ο τότε κόσμος καλύτερες μέρες και έπαψαν να υποφέρουν.Εξάλλου μόλις γεννιόμαστε κανουμε αρκέτα εμβόλια.Οι επιστήμονες εχουν δουλέψει παρα πολυ πανω στουσ ιους και ξοδεύουν παρα πολλα χρήματα για αυτό.Πρεπει να ακουμετουσ ειδίκους και οχι τον κάθε εναν που δεν κατέχει το αντικείμενο και για δικους του λόγους ή για λογους συμφέροντος να λει οτι θέλει.

# data[].attributes.subject
Προχθές πήγαμε με τους γονεις μου και εμβολιάστηκα.Ένιωσα πιο ελεύθερος και πιο προστατευμένος απο τον ιό.Έιναι πολλοι εκείνοι που δεν δέχονται να εμβολιαστούν για τουσ δικους τουσ λογους.Εκτός απο λογους υγείας δεν δέχομαι αλλους λόγους που να εμποδίζουν να εμβολιαστούν.Άπο τα παλιά ακόμη χρόνια υπήρχαν επιδιμίες όπως η χολέρα, η φυματίωση,η λέπρα κ.α και απ οτι μου λένε οι γονείς μου και οι παπούδες μου η μόνη γιατρειά και η ελπίδα ηταν τα εμβόλια.Έτσι εξαφανίστηκαν αυτες οι αρρώστειες και εζεισε ο τότε κόσμος καλύτερες μέρες και έπαψαν να υποφέρουν.Εξάλλου μόλις γεννιόμαστε κανουμε αρκέτα εμβόλια.Οι επιστήμονες εχουν δουλέψει παρα πολυ πανω στουσ ιους και ξοδεύουν παρα πολλα χρήματα για αυτό.Πρεπει να ακουμετουσ ειδίκους και οχι τον κάθε εναν που δεν κατέχει το αντικείμενο και για δικους του λόγους ή για λογους συμφέροντος να λει οτι θέλει.

# data[].attributes.body
Ανδρέας Χαβελές

# data[].attributes.headline
Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΤΗΛΕΦΩΝΩΝ 

# data[].attributes.subject
Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΤΗΛΕΦΩΝΩΝ 

# data[].attributes.body
Η  ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΤΗΛΕΦΩΝΟΥ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ

Πολλοί ήταν εκείνοι που προσπάθησαν να κατασκευάσουν ένα μηχάνημα που θα μπορούσε να μεταβιβάσει τον ήχο διαμέσου του ηλεκτρισμού. Αυτό το κατάφερε ο Σκωτσέζος φυσικός Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ το 1876.[1] Η συσκευή που χρησιμοποιήθηκε περιελάμβανε μια ελαστική μεμβράνη από σίδηρο, η οποία βρισκόταν μπροστά από σιδηρομαγνητικό πυρήνα, περιτυλιγμένο με μονωμένο αγωγό. Μια γραμμή από δυο καλώδια συνέδεε τη συσκευή αυτή με μια άλλη παρόμοια. Και οι δυο συσκευές χρησιμοποιήθηκαν ως δέκτες και ως πομποί. Στη συσκευή του Μπελ, η φωνή έπεφτε πάνω στη μεμβράνη και την έκανε να πάλλεται. Η συσκευή αυτή χρησίμευε μόνο για ομιλίες σε κοντινή απόσταση.

Μετά την εφεύρεση όμως του μικροφώνου από τον Αμερικανό Ντέιβιντ Έντουαρντ Χιουζ (David Edward Hughes) το 1877, το τηλέφωνο άρχισε να εξελίσσεται και να χρησιμοποιείται για τη σύνδεση μακρινών αποστάσεων. Το μικρόφωνο αυτό περιλάμβανε μικρή ράβδο από άνθρακα η οποία περιβαλλόταν από δυο στρώματα άνθρακα. Στην αρχή μικρόφωνο και ακουστικό ήταν τοποθετημένα μαζί. Το τηλέφωνο πέρασε διάφορες εξελίξεις για να φτάσει στη σημερινή του μορφή.

Στα χειροκίνητα τηλεφωνικά κέντρα, ο συνδρομητής για να καλέσει το κέντρο έστρεφε μια μαγνητοηλεκτρική μηχανή που είχε το τηλέφωνό του και η τηλεφωνήτρια ρωτούσε τον συνδρομητή με ποιον αριθμό θέλει να μιλήσει. Στα ημιαυτόματα τηλεφωνικά κέντρα ο συνδρομητής συνδέεται με το κέντρο αμέσως μόλις σηκώσει το ακουστικό.

Τα αυτόματα τέλος τηλεφωνικά κέντρα είναι η πιο εξελιγμένη μορφή που χρησιμοποιείται σήμερα σ' όλο τον κόσμο. Ο συνδρομητής, χωρίς να έχει καμιά επαφή με το κέντρο, μπορεί να μιλήσει απευθείας με τον αριθμό που ζητάει.

ΖΩΗ ΜΠΑΡΠΑΡΟΥΣΗ

# data[].attributes.attachment_caption
ο πρωτος υπολογιστης

# data[].attributes.headline
Οι υπολογιστές

# data[].attributes.subject
Οι υπολογιστές

# data[].attributes.body
Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής είναι μια μηχανη κατασκευασμένη κυρίως από ψηφιακά ηλεκτρονικα κυκλωματα και δευτερευόντως από ηλεκτρικά και μηχανικά συστήματα, και έχει ως σκοπό να επεξεργάζεται πληροφοριες. Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής είναι ένα αυτοματοποιημένο, ηλεκτρονικό, ψηφιακό επαναπρογραμματιζομενο συστημα γενικής χρήσης το οποίο μπορεί να επεξεργάζεται δεδομένα βάσει ενός συνόλου προκαθορισμένων οδηγιών, των εντολών που συνολικά ονομάζονται προγραμματα.

Κάθε υπολογιστικο συστημα, όσο μεγάλο ή μικρό κι αν είναι, αποτελείται από το υλικό μέρος  και το λογισμικό . Τα βασικά στοιχεία του υλικού μέρους του υπολογιστή είναι η κεντρική μονάδα επεξεργασίας, η κεντρική μνήμη, οι μονάδες εισόδου - εξόδου πληκτρολόγιο, ποντίκι, οθόνη , οι εσωτερικές ή εξωτερικές μονάδες ανάγνωσης και αποθήκευσης δεδομένων, όπως σκληρός δίσκος, DVD, SSD Solid State Drive και οι περιφερειακές συσκευές.

Υπάρχουν διάφοροι τύποι υπολογιστών οι οποίοι διαφέρουν κατά το μέγεθος, τις δυνατότητες (επεξεργαστική ισχύς) και την αρχιτεκτονική τους, δηλαδή τον τρόπο που τα βασικά τους μέρη συνδέονται και συνεργάζονται μεταξύ τους. Στην πιο διαδεδομένη κατηγορία υπολογιστών ανήκουν οι μικροϋπολογιστές. Στους μικροϋπολογιστές τα βασικά εξαρτήματα, όπως ο επεξεργαστής, η μνήμη βρίσκονται τοποθετημένα σ' ένα τυπωμένο κυκλωμα που ονομάζεται μητρική κάρτα . Στη μητρική επίσης βρίσκονται υποδοχές για τη σύνδεση διαφόρων άλλων συσκευών , ή και προς επέκταση των ήδη εγκατεστημένων.
Το λογισμικο του υπολογιστη αποτελείται από τα απαραίτητα προγραμματα που δίνουν τις κατάλληλες εντολές, για να λειτουργεί το υλικό μέρος. Συνίσταται δε από το λειτουργικο συστημα  και το λογισμικό εφαρμογών.
Οι πρωτοι υπολογιστες ηταν ισοι με ενα μεγαλο κτηριο.  Οι υπολογιστες ανακαλυφθηκαν απο τον μαθηματικο Τσαρλς Μπάμπατζ. Ο πρωτος υπολογιστης κατασκευαστηκε το 1944!
Οι υπολογιστες στο μελλον κατα την γνωμη μου νομιζω οτι θα ειναι πολλοι λεπτοι με πολυ καλυτερα λογισμικα, προγραμματα και λειτουργιες

1η Γενιά Υπολογιστών (1943- 1956)

Κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο μαθηματικός Άλαν Τιούρινγκ σχεδίασε μια μηχανή όπου μπορούσε να λύσει οποιοδήποτε πρόβλημα με την μορφή αλγορίθμου. Η μηχανή Τιούρινγκ ήταν η αρχική ιδέα για την κατασκευή του ENIAC όμως δεν μπορούσε τότε να κατασκευαστεί. Παράλληλα κατασκευάζει τον Colossus Mark I το 1943, τον πρώτο προγραμματιζόμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή, για την αποκρυπτογράφηση της γερμανικής μηχανής Enigma στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο.

Αργότερα το 1946, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονταν μια συσκευή η οποία να βοηθά τους στρατιωτικούς στους υπολογισμούς για να βρίσκουν τα όπλα τους το στόχο με μεγαλύτερη ακρίβεια. Ο ENIAC ικανοποιόντας τα κριτήρια του Τιούρινγκ περί καθολικής επιλυσημότητας υπήρξε ο πρώτος επαναπρογραμματιζόμενος ηλεκτρονικός υπολογιστής γενικού σκοπού.

Για πρώτη φορά δημιουργήθηκε ένα τεράστιο μηχάνημα που αντί για μηχανικά μέρη χρησιμοποιούσε ηλεκτρονικές λυχνίες, κατασκευασμένες από τον Λι Ντε Φόρεστ (Lee De Forest). Ο πρώτος επαναπρογραμματιζόμενος ηλεκτρονικός υπολογιστής, λειτουργούσε με λυχνίες και ονομάστηκε ENIAC.

Ο ΕΝΙΑC ήταν τεράστιος σε μέγεθος (καταλάμβανε έναν ολόκληρο όροφο), και έπρεπε να τον ελέγχουν συνεχώς ειδικοί επιστήμονες. Συχνά, επίσης, καίγονταν οι λυχνίες του και έπρεπε να τις αντικαθιστούν.

Ακόμα και ο πιο ταπεινός σημερινός υπολογιστής είναι χιλιάδες φορές καλύτερος από τον ENIAC ως προς τις δυνατότητες.

Έπειτα στο Μάντσεστερ του 1949 κατασκευάζεται ο Manchester Mark-Η από τους Τιούρινγκ και Champernowne.

2η Γενιά των Υπολογιστών (1956- 1963)

Την περίοδο αυτή οι λυχνίες αντικαθίστανται από τρανζίστορς. Οι ηλεκτρονικές αυτές κατασκευές (κρυσταλλοτρίοδοι, όπως τις ονομάζουν οι ηλεκτρονικοί), επιτρέπουν τη δημιουργία μικρότερων και ταχύτερων υπολογιστών. Το 1956 στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (Μ.Ι.Τ.) κατασκευάστηκε ο πρώτος Ηλεκτρονικός Υπολογιστής που λειτουργούσε με τρανζίστορς, ο ΤΧ-0.

3η Γενιά (1964- 1971)

Το 1958 ο Τζακ Κίλμπυ (Jack Kilby), της εταιρείας Texas Instruments κατάφερε να δημιουργήσει κάτι που θα άλλαζε τον κόσμο των ηλεκτρονικών για πάντα,κατασκεύασε το πρώτο Ολοκληρωμένο Κύκλωμα συνδυάζοντας τρανζίστορς, πυκνωτές, αντιστάτες και άλλα ηλεκτρονικά εξαρτήματα όλα τοποθετημένα στο ίδιο κομμάτι από πυρίτιο. Το δημιούργημα του Κίλμπυ επέτρεψε στους επιστήμονες να κατασκευάσουν υπολογιστές τόσο μικρούς ώστε να μπορούμε ακόμη και να τους μεταφέρουμε. Χρησιμοποιείται, επίσης, σε μια πληθώρα άλλων εφαρμογών, όπως τηλεπικοινωνίες, πολυμέσα, ακόμη και παιχνίδια.

4η Γενιά (1971 - σήμερα)

Οι υπολογιστές που έχουμε σήμερα ανήκουν στην 4η Γενιά. Ο κάθε ένας από αυτούς είναι εφοδιασμένος με Επεξεργαστή (CPU), έχει τη δική του Μνήμη, μονάδα αποθήκευσης πληροφοριών, οθόνη, και κάποιο είδος μέσου για να δίνουμε πληροφορίες στον υπολογιστή (πληκτρολόγιο, πενάκι, ποντίκι κλπ).

Σύμφωνα με το νόμο του Moore, κάθε 18 περίπου μήνες η ισχύς των παραγόμενων υπολογιστών διπλασιάζεται. Έτσι, γίνεται αντιληπτό γιατί ένας υπολογιστής που αγοράζεται σήμερα είναι (περίπου) δύο φορές ταχύτερος από έναν υπολογιστή της ίδιας «κατηγορίας» που αγοράστηκε πριν ενάμιση χρόνο.

# data[].attributes.headline
Η εξέλιξη των υπολογιστών

# data[].attributes.subject
Η εξέλιξη των υπολογιστών

# data[].attributes.body
Η αρχική μορφή του υλικού των  υπολογιστικών συσκευών ήταν, πιθανότατα, κάποια ράβδος με εγκοπές. Μεταγενέστερα βοηθήματα αποθήκευσης πληροφοριών είναι τα Φοινικικά πήλινα σχήματα, που αντιπροσώπευαν τον αριθμό αντικειμένων (ζώων ή καρπών) σε δοχεία. Παρόμοιοι «αριθμοί» έχουν βρεθεί σε Μινωικές ανασκαφές. Αυτά φαίνεται ότι χρησιμοποιούνταν από εμπόρους, λογιστές και κυβερνητικούς αξιωματούχους της εποχής.
Οι βοηθητικές συσκευές για υπολογισμούς έχουν αλλάξει από τις απλές συσκευές για μέτρηση και καταγραφή, στον άβακα, τον λογαριθμικό κανόνα, τους αναλογικούς υπολογιστές και πρόσφατα τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Ακόμα και σήμερα, ένας πεπειραμένος χρήστης του άβακα μπορεί, χρησιμοποιώντας μια συσκευή που δημιουργήθηκε πολλούς αιώνες πριν, να εκτελέσει βασικούς υπολογισμούς ταχύτερα από έναν ανειδίκευτο χρήστη ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή, αν και για περίπλοκους υπολογισμούς οι υπολογιστές ξεπερνούν σε ταχύτητα ακόμα και τον πιο έμπειρο άνθρωπο. Οι άνθρωποι από πολύ παλιά χρησιμοποιούσαν βοηθητικές συσκευές για να κάνουν υπολογισμούς. Ένα απλό παράδειγμα είναι η συσκευή για τον έλεγχο της ισότητας του βάρους: η κλασική ζυγαριά. Άλλο ένα είναι η απαρίθμηση: τα καρό υφάσματα των αγορών χρησίμευαν ως απλές δομές δεδομένων για να απαριθμούνται στοίβες από νομίσματα, με βάση το ύψος. Μια μηχανή πιο προσανατολισμένη προς την αριθμητική είναι ο άβακας. Η πλέον πρώιμη μορφή του άβακα, ο άβακας σκόνης, φαίνεται να είχε εφευρεθεί πρώτα στη Βαβυλωνία. Ο Αιγυπτιακός άβακας με χάντρες και κλωστή υπάρχει από το 500 π.Χ. Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων ανακαλύφθηκε στην αρχή του 20ου αιώνα στο ναυάγιο ενός ελληνικού πλοίου κοντά στα Αντικύθηρα, που πιστεύεται ότι βυθίστηκε γύρω στο 65 π.Χ. Είχε τριάντα ή περισσότερα χάλκινα γρανάζια και μια συσκευή με ακίδες και οπές ανάμεσα σε δύο γρανάζια και συνολικά αναπαριστούσε τις κινήσεις της σελήνης, του ήλιου και των γνωστών τότε πλανητών. Αυτή όμως η τεχνολογία χάθηκε (δεν υπάρχει κανένα σχετικό γραπτό για το μηχανισμό αυτό και τον τρόπο λειτουργίας του) και χρειάσθηκε να περάσουν αιώνες μέχρι να δημιουργηθούν ξανά τόσο πολύπλοκες συσκευές. Το 1206 ο Ιρακινός εφευρέτης Αλ-Τζαζάρι δημιούργησε την πρώτη προγραμματιζόμενη μηχανή με τη μορφή ενός ανθρωπόμορφου ρομπότ. Το 1623 ο Βίλχελμ Σικάρντ έφτιαξε την πρώτη μηχανική αριθμομηχανή. Λόγω του ότι η μηχανή του χρησιμοποιούσε οδοντώσεις και γρανάζια που αρχικά χρησιμοποιούνταν σε ωρολόγια, λεγόταν επίσης υπολογιστικό ρολόι. Χρησιμοποιήθηκε για πρακτικούς σκοπούς από τον φίλο του Γιόχαν Κέπλερ ο οποίος έφερε επανάσταση στην αστρονομία. Ακολούθησαν μηχανές από τον Μπλεζ Πασκάλ (η Πασκαλίνα, 1642, όπως αποκλήθηκε η συσκευή του) και τον Γκότφριντ  Βίλχελμ Λάιμπνιτς (1671). Γύρω στο 1820, ο Κάρολος Ξαβιέ Τόμας δημιούργησε την πρώτη επιτυχή ευρείας παραγωγής αριθμομηχανή, το «Αριθμόμετρο Τόμας», που μπορούσε να εκτελέσει προσθέσεις, αφαιρέσεις, πολλαπλασιασμούς και διαιρέσεις. Βασίστηκε κυρίως στην εργασία του Λάιμπνιτς. Μηχανικοί υπολογιστές, όπως ο προσθέτης με βάση το δέκα, το κομπτόμετρο, το Μονρό, το Κούρτα και το Addo-X παρέμειναν σε χρήση μέχρι τη δεκαετία του 1970Ο Λάιμπνιτς επίσης περιέγραψε το δυαδικό σύστημα αρίθμησης. Ο Τζων Νάπιερ παρατήρησε ότι ο πολλαπλασιασμός και η διαίρεση αριθμών μπορεί να πραγματοποιηθεί με πρόσθεση και αφαίρεση, αντίστοιχα, των λογαρίθμων τους. Δεδομένου ότι αυτοί οι πραγματικοί αριθμοί μπορούν να αναπαρασταθούν χρησιμοποιώντας αποστάσεις ή διαστήματα πάνω σε μια γραμμή, ο λογαριθμικός κανόνας έκανε εφικτές αυτές τις πράξεις πολύ πιο γρήγορα από όσο ήταν δυνατό πριν. Οι λογαριθμικοί κανόνες χρησιμοποιήθηκαν από γενιές μηχανικών και άλλων επαγγελματιών που έκαναν χρήση μαθηματικών, μέχρι την εφεύρεση της αριθμομηχανής τσέπης. Οι μηχανικοί του προγράμματος Απόλλων για να στείλουν ανθρώπους στη Σελήνη έκαναν πολλούς από τους υπολογισμούς τους με λογαριθμικούς κανόνες, οι οποίοι είχαν ακρίβεια τριών ή τεσσάρων σημαντικών ψηφίων. Την δεκαετία του '30 ο Άλαν Τιούρινγκ ή αλλιώς ''πατέρας της επιστήμης των υπολογιστών και της τεχνητής νοημοσύνης'' επινόησε μια μηχανή (Μηχανή Τιούρινγκ) όπου μπορούσε να λύσει κάθε υπολογίσιμο πρόβλημα. Αργότερα, το 1945 ο Τζόν φον Νόιμαν και μια ομάδα από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, εμπνευσμένοι από τον Τιούρινγκ δημιούργησαν την Αρχιτεκτονική φον Νόιμαν (Αρχιτεκτονική Πρίνστον). Οι σύγχρονοι υπολογιστές σχεδιάζονται με βάση αυτές τις αρχές.
Οι υπολογιστές έχουν εξελιχθεί πάρα πολύ που ότι θες μπορείς να το βρεις στον υπολογιστή.

# data[].attributes.headline
Ιωάννα Καλτσά

# data[].attributes.body
Ιωάννα Καλτσά

# data[].attributes.attachment_link.title
Η εξέλιξη του ηλεκτρικού σίδερου

# data[].attributes.attachment_caption
Ένα παλιό ψυγείο

# data[].attributes.headline
 Πριν την εφεύρεση των ψυγείων ήταν γνωστό ότι τα τρόφιμα διατηρούνται για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, όταν βρίσκονται σε ψυχρό περιβάλλον. Προσπάθειες για την κατασκευή ενός ψυγείου έγιναν κατά τα τέλη του 19ου αιώνα.                                                                              Το ηλεκτρικό ψυγείο εφευρέθηκε το 1914 από τον Nathaniel Brackett Wales στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν προσπαθώντας να φτιάξει ένα απλό ηλεκτρικό ψυγείο για οικιακή χρήση.                   Τα πρώτα ψυγεία λειτουργούσαν με πάγο, ενώ η ψυκτική τους ικανότητα διαρκούσε μέχρι να λιώσει ο πάγος, συνήθως μία μέρα.                Μετά την κατασκευή της αντλίας θερμότητας, η οποία λειτουργεί με ηλεκτρικό ρεύμα, εμφανίστηκαν στην αγορά τα ηλεκτρικά ψυγεία.                                                                             Το πρώτο ηλεκτρικό ψυγείο επινοήθηκε από τη General Electric το 1927, κοστίζοντας περίπου 520 δολάρια (πάνω από 7000 δολάρια σε σημερινή αξία). Ονόμασαν αυτό το ψυγείο «Monitor-Top» και έβαλαν τις βάσεις για την αισθητική του ψυγείου μέχρι τη δεκαετία του 1940. Με τον καιρό τα ηλεκτρικά ψυγεία εξελίχθηκαν, έτσι στην αγορά κυκλοφορούν ψυγεία με κατάψυξη και κάποια άλλα έχουν και περιφερειακούς μηχανισμούς. Τα πρώτα ηλεκτρικά ψυγεία λειτουργούσαν με φρέον, το οποίο αποδείχθηκε ότι προκαλεί την τρύπα του όζοντος, οπότε απαγορεύθηκε η χρήση τους.       

# data[].attributes.subject
 Πριν την εφεύρεση των ψυγείων ήταν γνωστό ότι τα τρόφιμα διατηρούνται για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, όταν βρίσκονται σε ψυχρό περιβάλλον. Προσπάθειες για την κατασκευή ενός ψυγείου έγιναν κατά τα τέλη του 19ου αιώνα.                                                                              Το ηλεκτρικό ψυγείο εφευρέθηκε το 1914 από τον Nathaniel Brackett Wales στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν προσπαθώντας να φτιάξει ένα απλό ηλεκτρικό ψυγείο για οικιακή χρήση.                   Τα πρώτα ψυγεία λειτουργούσαν με πάγο, ενώ η ψυκτική τους ικανότητα διαρκούσε μέχρι να λιώσει ο πάγος, συνήθως μία μέρα.                Μετά την κατασκευή της αντλίας θερμότητας, η οποία λειτουργεί με ηλεκτρικό ρεύμα, εμφανίστηκαν στην αγορά τα ηλεκτρικά ψυγεία.                                                                             Το πρώτο ηλεκτρικό ψυγείο επινοήθηκε από τη General Electric το 1927, κοστίζοντας περίπου 520 δολάρια (πάνω από 7000 δολάρια σε σημερινή αξία). Ονόμασαν αυτό το ψυγείο «Monitor-Top» και έβαλαν τις βάσεις για την αισθητική του ψυγείου μέχρι τη δεκαετία του 1940. Με τον καιρό τα ηλεκτρικά ψυγεία εξελίχθηκαν, έτσι στην αγορά κυκλοφορούν ψυγεία με κατάψυξη και κάποια άλλα έχουν και περιφερειακούς μηχανισμούς. Τα πρώτα ηλεκτρικά ψυγεία λειτουργούσαν με φρέον, το οποίο αποδείχθηκε ότι προκαλεί την τρύπα του όζοντος, οπότε απαγορεύθηκε η χρήση τους.       

# data[].attributes.body
Άκης Θραψίμης

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Ιστορική Εξέλιξη του Αυτοκινήτου

# data[].attributes.headline
Η εξέλιξη της τηλεόρασης

# data[].attributes.subject
Η εξέλιξη της τηλεόρασης

# data[].attributes.body
Ο Τζον Λόγκι Μπερντ (John Logie Baird, 14 Αυγούστου 1888 - 1946) ήταν Σκώτος μηχανικός, ο πρώτος στην Ιστορία που κατόρθωσε να αναμεταδόσει εικόνες από ένα σημείο σε άλλο, όπως κάνει η σημερινή τηλεόραση, της οποίας θεωρείται ο εφευρέτης.
Η τηλεόραση στα χρόνια του πολέμου
Το 1940, τη χρονιά που ξέσπασε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, οι τακτικές τηλεοπτικές εκπομπές διακόπηκαν.
Μετά τον πόλεμο ξαναρχίζουν οι μεταδόσεις, αλλά ήταν λιγότερες σε αριθμό.
Το 1946 δώδεκα εμπορικοί τηλεοπτικοί σταθμοί λειτουργούσαν στις ΗΠΑ και οι πωλήσεις τηλεοπτικών συσκευών ανέβηκαν κατακόρυφα.

Δέκτης του 1946.
Από τις πρώτες τηλεοράσεις που κυκλοφόρησαν μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το μέγεθος της οθόνης ήταν  10 ίντσες.

Η πρώτη έγχρωμη συσκευή που κυκλοφόρησε το 1954.

1954: RCA's First Commercial Color TV
Η πρώτη φορητή τηλεόραση το
1955 – 56. Αν και διαφημιζόταν ως φορητή , ήταν πολύ βαριά και χρειαζόταν μια μπαταρία αυτοκινήτου για να λειτουργήσει.

Η έγχρωμη τηλεόραση

Στις 25 Ιουνίου του 1951 , το αμερικανικό κανάλι CBS , μεταδίδει την πρώτη έγχρωμη εκπομπή .

Σχεδόν κανείς όμως δεν μπορεί να τη δει έγχρωμα μιας και όλοι διαθέτουν ασπρόμαυρες συσκευές.
Η τηλεόραση στην Ελλάδα

Η επίσημη έναρξη της Ελληνικής κρατικής τηλεόρασης έγινε στις 23 Φεβρουαρίου 1966, με πρώτη παρουσιάστρια την Ελένη Κυπραίου και συντονιστή το δημοσιογράφο Γεώργιο Κάρτερ, ασπρόμαυρη στην αρχή και με μικρή εμβέλεια.

Οι τηλεοράσεις δε, που υπήρχαν στην Αθήνα δεν ήταν πάνω από 1000!!

Η έγχρωμη μετάδοση στην Ελληνική τηλεόραση γίνεται το 1979.
Οι επίπεδες  τηλεοράσεις.

Αν και όλοι μας πιστεύουμε ότι οι επίπεδες οθόνες είναι κάτι που εφευρέθηκε τα 10 - 15 τελευταία χρόνια , η αλήθεια είναι ότι εφευρέθηκαν το  1964 , από δύο καθηγητές του πανεπιστημίου του Ιλινόις.
Έχουν ζωή δηλαδή 50 ετών!!

Σήμερα οι τηλεοράσεις έχουν όμορφη σχεδίαση , είναι λεπτές με μεγάλο μέγεθος  - 40 ως 42 ίντσες είναι οι τηλεοράσεις με τις περισσότερες πωλήσεις στις  μέρες μας - συνδέονται ασύρματα με το διαδίκτυο , με παιχνιδομηχανές  και μπορούν να προσφέρουν  πολλές ώρες.
Νερολή Ρόη

# data[].attributes.attachment_link.title
ΚΙΝΗΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ

# data[].attributes.headline
ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

# data[].attributes.subject
ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

# data[].attributes.body
katerina

# data[].attributes.headline
10 ΜΝΗΜΕΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ

# data[].attributes.subject
10 ΜΝΗΜΕΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ

# data[].attributes.headline
Η ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

# data[].attributes.subject
Η ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

# data[].attributes.body
ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Ένα θέμα που με ενδιαφέρει είναι η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι συχνό φαινόμενο σε πολλές χώρες. Στο Αφγανιστάν και στην Ινδία για παράδειγμα κυριαρχεί η παιδική εργασία, ενώ στην Τουρκία,στη Λευκορωσία και στη Βόρεια Κορέα οι άνθρωποι δεν μπορούν να λένε ελεύθερα τη γνώμη τους. Όμως το σημαντικότερο είναι η καταπάτηση των δικαιωμάτων των  γυναικών,ο περιορισμός της ελευθερίας τους και η βία σε βάρος τους.Σε διάφορες χώρες όπως είναι η Τουρκία, η Ταϋλάνδη και η Σαουδική Αραβία, οι γυναίκες υποφέρουν καθημερινά. Ακόμα και στην  Ελλάδα οι γυναικοκτονίες το 2021 έφτασαν τις 17. Θα ήθελα να βρεθούν λύσεις και όλοι οι άνθρωποι να έχουν ίσα  δικαιώματα και να ζουν χωρίς να φοβούνται σε έναν ελεύθερο κόσμο.

ΖΩΗ ΜΠΑΡΠΑΡΟΥΣΗ

# data[].attributes.headline
ΑΚΗΣ ΘΡΑΨΙΜΗΣ

# data[].attributes.subject
ΑΚΗΣ ΘΡΑΨΙΜΗΣ

# data[].attributes.body
1]                  ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ

Ο Παρθενώνας είναι ναός ο οποίος κατασκευάστηκε προς τιμήν της θεάς Αθηνάς, προστάτιδας της πόλης της Αθήνας. Υπήρξε το αποτέλεσμα της συνεργασίας σημαντικών αρχιτεκτόνων και γλυπτών στα μέσα του 5ου π.Χ. αιώνα. Η εποχή της κατασκευής του συνταυτίζεται με τα φιλόδοξα επεκτατικά σχέδια της Αθήνας και της πολιτικής κύρους που ακολούθησε έναντι των συμμάχων της κατά την περίοδο της Αθηναϊκής Ηγεμονίας στην Αρχαία Ελλάδα. Οι αρχιτέκτονες του Παρθενώνα ήταν ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης.

2]            ΠΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΑΙΦΕΛ

Ο Πύργος του Άιφελ (γαλλικά: La Tour Eiffel, ΔΦΑ [la tuʁ‿ɛˈfɛl]) είναι το σήμα κατατεθέν της πόλης του Παρισιού που βρίσκεται στη Γαλλία. Κατασκευάστηκε το 1889 από τον μηχανικό Γουστάβο Άιφελ και σήμερα αποτελεί ένα από τα γνωστότερα κτίρια στον κόσμο. [9]Με ύψος 324 μέτρα (300 χωρίς την κεραία) ήταν το πιο ψηλό κτίριο στον κόσμο μέχρι που το ξεπέρασε το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ της Νέας Υόρκης το 1931. Έχει βάρος 10.000 τόνους και η κατασκευή του είναι τόσο σταθερή, ώστε παρεκκλίνει μόλις έως 7,5 εκατοστά με σφοδρό άνεμο.[10]

Έχει τρία επισκέψιμα επίπεδα, καθένα προσβάσιμο με σκάλες ή με ανελκυστήρα. Για την άνοδο μέχρι το πρώτο επίπεδο χρειάζονται 302 βήματα (το ίδιο και για το δεύτερο). Το τρίτο και μεγαλύτερο επίπεδο είναι προσβάσιμο μόνο με τον ανελκυστήρα. Τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο επίπεδο διαθέτουν εστιατόριο.

3] ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΟΥ ΧΕΟΠΑ

Η Πυραμίδα του Χέοπα (επίσης γνωστή ως η Μεγάλη πυραμίδα της Γκίζας ή Μεγάλη Πυραμίδα) είναι η αρχαιότερη και η μεγαλύτερη από τις τρεις πυραμίδες της Νεκρόπολης της Γκίζας, η οποία συνορεύει με τη σύγχρονη πόλη της Γκίζας στην Αίγυπτο. Είναι το αρχαιότερο από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, και το μόνο που σώζεται στις μέρες μας.

Με βάση μία εγχάραξη σε έναν εσωτερικό θάλαμο της πυραμίδας που ονομάζει μια ομάδα εργασίας, και μία αναφορά στον φαραώ της 4ης Δυναστείας της αρχαίας Αιγύπτου Χέοπα[4][5], οι αιγυπτιολόγοι πιστεύουν ότι η πυραμίδα χτίστηκε σαν τάφος σε διάστημα 10 με 20 χρόνων, και ολοκληρώθηκε περίπου το 2560 π. Χ. Αρχικά με ύψος 146,5 μέτρα (481 πόδια), ήταν το ψηλότερο κτήριο του κόσμου για πάνω από 3.800 χρόνια. Αρχικά η Μεγάλη Πυραμίδα ήταν καλυμμένη με πέτρες επικάλυψης οι οποίες δημιουργούσαν μία λεία και επίπεδη επιφάνεια. Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι η δομή από κάτω. Σήμερα, μπορούμε να δούμε κάποιες από αυτές τις πέτρες επικάλυψης σκορπισμένες γύρω από τη βάση της πυραμίδας. Υπάρχουν πολλές επιστημονικές και εναλλακτικές θεωρίες για το πώς κατασκευάστηκε η πυραμίδα. Οι πιο αποδεκτές από αυτές διατείνονται ότι χτίστηκε με τη μετακίνηση τεράστιων λίθων από το λατομείο και την τοποθέτησή τους με σύρσιμο και ανύψωση.

Υπάρχουν τρεις γνωστοί θάλαμοι μέσα στην Μεγάλη Πυραμίδα. Αυτός που βρίσκεται πιο χαμηλά, είναι σκαμμένος στο βραχώδες υπόστρωμα κάτω από την πυραμίδα, και είναι ημιτελής. Οι λεγόμενοι[6] θάλαμοι της Βασίλισσας και του Βασιλιά, είναι ψηλότερα, χτισμένοι μέσα στο εσωτερικό της πυραμίδας. Η Μεγάλη Πυραμίδα είναι η μόνη γνωστή στη Αίγυπτο που έχει διαδρόμους που και κατεβαίνουν και ανεβαίνουν. Το συγκρότημα της πυραμίδας περιλαμβάνει δύο ναούς νεκρικής λατρείας προς τιμήν του Χέοπα (έναν δίπλα στην πυραμίδα και τον άλλον κοντά στον Νείλο), τρεις μικρότερες πυραμίδες για τις γυναίκες του, καθώς και μία μικρότερη πυραμίδα "δορυφόρο", έναν στεγασμένο διάδρομο που ένωνε τους δύο ναούς, και μικρότερους τάφους μασταμπάδες οι οποίοι ανήκουν σε ευγενείς και βρίσκονται γύρω από την πυραμίδα.

4] ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Το Άγαλμα της Ελευθερίας, ή αλλιώς η Ελευθερία που διαφωτίζει τον κόσμο είναι περίπου 90 μέτρα και εικονίζει την Ελευθερία ως γυναικεία μορφή, να κρατά στο υψωμένο δεξί της χέρι έναν πυρσό και στο αριστερό της μια πλάκα στην οποία αναγράφεται η ημερομηνία «4 Ιουλίου 1776», η οποία είναι η ημέρα ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Το άγαλμα αυτό, είναι ένα δώρο από τη Γαλλία προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και δεσπόζει κοντά στην νησίδα Λίμπερτυ Άιλαντ (Liberty Island) στην είσοδο του λιμανιού της Νέας Υόρκης.[1]

5]  ΣΙΝΙΚΟ ΤΕΙΧΟΣ

Το Σινικό Τείχος είναι κινεζική οχύρωση που κατασκευάστηκε σταδιακά, προκειμένου να προστατευθεί η Κίνα από τις επιδρομές μογγολικών και τουρκικών φύλων από τα βόρεια σύνορά της. Η κατασκευή του ξεκίνησε σταδιακά από τον 7ο αι. π.Χ.[1], αλλά η σημερινή του μορφή οφείλεται κυρίως στη δυναστεία Μινγκ (τέλη του 14ου αι. με αρχές του 17ου αι. μ.Χ.). Το Τείχος εκτείνεται σε συνολικό μήκος 8.850 χλμ, σύμφωνα με πρόσφατη μέτρηση,[2], αποτελούμενο από 6.259 χλμ πραγματικού τείχους, 359 χλμ τάφρου και 2.232 χλμ φυσικών οχυρώσεων όπως λόφοι και ποταμοί.[2]. Αποτελεί έτσι το μεγαλύτερο σε διαστάσεις ανθρώπινο οικοδόμημα. Κατά άλλη σύγχρονη μέτρηση, το Σινικό Τείχος, με όλες τις διακλαδώσεις του, έχει συνολικό μήκος 21.196 χιλιόμετρα[3].

6] ΚΟΛΟΣΣΑΙΟ

Το Κολοσσαίο άρχισε να κατασκευάζεται στην εποχή του Βεσπασιανού το 72 μ.Χ., συνεχίστηκε την εποχή του Τίτου και ολοκληρώθηκε όταν ήταν αυτοκράτορας ο Τίτος, το 80 μ.Χ. Ονομαζόταν Αμφιθέατρο των Φλαβίων, από το όνομα της δυναστείας των αυτοκρατόρων που το έκτισαν. Για να κατασκευαστεί, εργάστηκαν χιλιάδες Ιουδαίοι αιχμάλωτοι που είχαν συλληφθεί από τον Τίτο μετά την καταστροφή των Ιεροσολύμων. Πήρε το όνομά του από το κολοσσιαίο άγαλμα του Νέρωνα (Ο Κολοσσός), που βρισκόταν στην τοποθεσία που χτίστηκε.

Μπορούσε να χωρέσει 65.000 θεατές και είχε σχήμα έλλειψης με περιφέρεια 524 μέτρων. Οι διαστάσεις του ήταν κολοσσιαίες: 156 x 188 μέτρα και το ύψος του έφτανε τα 48 μέτρα και είχε 4 ορόφους. Από αυτούς, οι τρεις πρώτοι είχαν αψίδες και ο τέταρτος 40 παράθυρα. Πάνω από τον 4ο όροφο υπήρχε στοά. Ο τελευταίος όροφος προοριζόταν για τις γυναίκες και τις κατώτερες τάξεις των πολιτών, ενώ ο πρώτος για τους επιφανείς πολίτες. Το εσωτερικό του ήταν χωρισμένο σε κερκίδες, ενώ στο κέντρο του είχε κονίστρα που χωριζόταν από τις κερκίδες με ένα ψηλό βάθρο. Κάτω από την κονίστρα βρίσκονταν τα υπόγεια. Εκεί βρίσκονταν τα κλουβιά με τα ζώα, τα οποία μπορούσαν να ανυψωθούν για να ανεβαίνουν τα ζώα στην αρένα, καθώς και οι μηχανικές συσκευές του κτηρίου. Πάνω από την αρένα υπήρχε μια μεγάλη τέντα, προκειμένου οι θεατές να προστατεύονται από τον ήλιο. Οι θεατές έμπαιναν στο κτήριο μέσα από 80 εισόδους, 4 από τις οποίες χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά από τους Ρωμαίους γερουσιαστές και άρχοντες. Οι πολλές πύλες έδιναν στο Κολοσσαίο τη δυνατότητα να γεμίσει μέσα σε 15 λεπτά, και να αδειάσει μέσα σε μόλις 5. Στην κονίστρα (αρένα) οδηγούσαν δύο πύλες: η πύλη της ζώσης σαρκός, από την οποία οι μονομάχοι εισέρχονταν στην αρένα, και η «νεκρική πύλη», από την οποία απομακρύνονταν οι νεκροί της μάχης. Το Κολοσσαίο έμεινε θρυλικό ως το κέντρο των αιμοχαρών θεαμάτων που απολάμβανε η ρωμαϊκή αυλή στην εποχή της παρακμής της. Η ορχήστρα είχε διαμορφωθεί κατάλληλα για να πραγματοποιούνται ναυμαχίες, μονομαχίες και θηριομαχίες τις οποίες χρηματοδοτούσαν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες. Εκεί γίνονταν επίσης μαρτύρια χριστιανών.

7 Το μνημείο της Αψίδας του Θριάμβου (γαλλ. Arc de triomphe de l'Étoile, συχνά αναφερόμενο απλά ως Arc de Triomphe) είναι νεοκλασικό αρχιτεκτόνημα - μνημείο μορφής θριαμβικής αψίδας. Βρίσκεται στο κέντρο του Παρισιού επί της πλατείας του Αστέρα (Place de l'Étoile), σήμερα ονομαζόμενης πλατείας Σαρλ ντε Γκωλ (Place Charles de Gaulle).

8]BIGBEN

Μπιγκ Μπεν λέγεται η μεγάλη καμπάνα και το ρολόι στο βόρειο άκρο των ανακτόρων του Ουεστμίνστερ στο Λονδίνο. γενικότερα παραπέμπει στο ρολόι ή τον πύργο του ρολογιού. Είναι το μεγαλύτερο τεσσάρων όψεων ρολόι με καμπάνες και ο πύργος του ρολογιού είναι ο τρίτος ψηλότερος στον κόσμο. Η ανέγερση του πύργου ολοκληρώθηκε στις 10 Απριλίου 1858. Ο πύργος του ρολογιού έχει γίνει ένα από τα πιο γνωστά σύμβολα τόσο του Λονδίνου όσο και της Αγγλίας, συχνά στην "establishing shot" των ταινιών που γυρίζονται στην πόλη.

# data[].attributes.body
1.    ΑΙΓΥΠΤΟΣ

Οι πυραμίδες της Γκίζας είναι από τα παλαιότερα σωζόμενα κτίσματα και είναι οι πιο διάσημες πυραμίδες του κόσμου. Η κατασκευή ανάγεται στο 2580 π.Χ. και βρίσκονται στη Νεκρόπολη της Γκίζας. Το σύμπλεγμα πιθανολογείται ότι χρησιμοποιήθηκε για τον ενταφιασμό Φαραώ και κατασκευάστηκε από την τέταρτη δυναστεία των Αιγυπτίων. Στην αρχαία Νεκρόπολη της Γκίζας ανήκουν: η Πυραμίδα του Χέοπα, γνωστή και ως "η Μεγάλη Πυραμίδα", η λίγο μικρότερη Πυραμίδα του Χεφρήνου και η σχετικά μετρίου μεγέθους Πυραμίδα του Μυκερίνου. Ανήκουν και οι τρεις στην Τέταρτη δυναστεία. Όλες μαζί σχημάτιζαν ένα απέραντο συγκρότημα από μικρότερες πυραμίδες (των βασιλισσών), νεκρικούς ναούς, Μαστάμπες και τάφους αξιωματούχων. Η μεγαλύτερη και πιο διάσημη είναι η πυραμίδα του Χέοπα (ή Χούφου) ενώ οι άλλες δύο είναι μικρότερες και βρίσκονται κάποια μέτρα μακρύτερα από την πυραμίδα του Χέοπα. Είναι το παλαιότερο από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου.ματούχων. Στη Νεκρόπολη ανήκει και η περίφημη Μεγάλη Σφίγγα.

2.       ΓΑΛΛΙΑ

Ανάκτορο των Βερσαλλιών

Οι Βερσαλλίες ήταν μέχρι το 1660 ένα απλό μικρό παλάτι που χρησίμευε κυρίως ως καταφύγιο κυνηγιού. Μετά το 1660 ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄ αποφάσισε να επεκτείνει το παλάτι, και όχι να κατεδαφίσει το αρχικό κτίριο, με σκοπό οι Βερσαλλίες να γίνουν βασιλικό ανάκτορο και το πιο λαμπρό παλάτι της Ευρώπης. Οι πρώτες εργασίες διαπλάτυνσης άρχισαν το 1661, ενώ μέχρι το 1685 είχε τελειώσει το μεγαλύτερο μέρος των εργασιών. Στα τέλη του 18ου αιώνα το ανάκτορο είχε την σημερινή του μορφή. Η συνολική πρόσοψη έχει μήκος 570 μέτρα. Κατά την διάρκεια των εργασιών εργάζονταν ως και πάνω από 20.000 εργάτες στις Βερσαλλίες. Αλλά και όταν τελείωσαν οι εξωτερικές εργασίες, πραγματοποιούνταν συνεχώς εσωτερικές αλλαγές, κυρίως στον 18ο αιώνα, όπως αλλαγές δωματίων και αλλαγές στην διακόσμηση.

3.      ΕΛΛΑΔΑ

Η Ακρόπολη Αθηνών είναι βραχώδης λόφος ύψους 157 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας και 70 μ. περίπου από το επίπεδο της πόλεως των Αθηνών. Η κορυφή του έχει σχήμα τραπεζοειδές μήκους 300 μ. και μέγιστου πλάτους 150 μ. Ο λόφος είναι απρόσιτος απ’ όλες τις πλευρές εκτός της δυτικής, όπου και βρίσκεται η οχυρή είσοδος, η διακοσμημένη με τα λαμπρά Προπύλαια.[4].

4.      ΙΣΠΑΝΙΑ

Το Τολέδο είναι πόλη και δημοτικό διαμέρισμα της Ισπανίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, καθώς και της αυτόνομης κοινότητας Καστίλη-Λα Μάντσα. Βρίσκεται κεντρικά της χώρας, σε απόσταση 70 χιλιομέτρων από τη Μαδρίτη και επί της δεξιάς όχθης του ποταμού Τάγου

5.      ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

Το Στόουνχεντζ είναι νεολιθικό μεγαλιθικό μνημείο του οποίου η διαμόρφωση συνεχίστηκε ως την Εποχή του Χαλκού, στην κομητεία του Γουΐλτσιρ (Wiltshire), περίπου 13 χλμ βορειοδυτικά του Σώλσμπερι (Salisbury). Πρόκειται για έναν κύκλο μεγαλίθων, που κατασκευάστηκε σύμφωνα με τις πλέον αποδεκτές αρχαιολογικές εκτιμήσεις ανάμεσα στο 2500 π.Χ. και το 2000 π.Χ.. Το αρχαιότερο κυκλικό ανάχωμα και η περιφερειακή τάφρος, που ανήκουν σε πρωιμότερη φάση του μνημείου, χρονολογήθηκαν προσφάτως περί το 3100 π.Χ..  Μορφολογικά έχει μακρινή μόνον συγγένεια με τους υπόλοιπους λίθινους κύκλους των Βρετανικών νήσων, όπως ο κύκλος του Μπρόντγκαρ (Ring of Brodgar), για παράδειγμα, ενώ τα περίφημα τρίλιθά του το καθιστούν μοναδικό.

6.      ΚΙΝΑ

Το Σινικό Τείχος είναι κινεζική οχύρωση που κατασκευάστηκε σταδιακά, προκειμένου να προστατευθεί η Κίνα από τις επιδρομές μογγολικών και τουρκικών φύλων από τα βόρεια σύνορά της. Η κατασκευή του ξεκίνησε σταδιακά από τον 7ο αι. π.Χ.[1], αλλά η σημερινή του μορφή οφείλεται κυρίως στη δυναστεία Μινγκ (τέλη του 14ου αι. με αρχές του 17ου αι. μ.Χ.). Το Τείχος εκτείνεται σε συνολικό μήκος 8.850 χλμ, σύμφωνα με πρόσφατη μέτρηση,[2], αποτελούμενο από 6.259 χλμ πραγματικού τείχους, 359 χλμ τάφρου και 2.232 χλμ φυσικών οχυρώσεων όπως λόφοι και ποταμοί.[2]. Αποτελεί έτσι το μεγαλύτερο σε διαστάσεις ανθρώπινο οικοδόμημα. Κατά άλλη σύγχρονη μέτρηση, το Σινικό Τείχος, με όλες τις διακλαδώσεις του, έχει συνολικό μήκος 21.196 χιλιόμετρα[3].

7.ΗΠΑ

Το Άγαλμα της Ελευθερίας, ή αλλιώς η Ελευθερία που διαφωτίζει τον κόσμο είναι περίπου 90 μέτρα και εικονίζει την Ελευθερία ως γυναικεία μορφή, να κρατά στο υψωμένο δεξί της χέρι έναν πυρσό και στο αριστερό της μια πλάκα στην οποία αναγράφεται η ημερομηνία «4 Ιουλίου 1776», η οποία είναι η ημέρα ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Το άγαλμα αυτό, είναι ένα δώρο από τη Γαλλία προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και δεσπόζει κοντά στην νησίδα Λίμπερτυ Άιλαντ (Liberty Island) στην είσοδο του λιμανιού της Νέας Υόρκης.[1]

8.        ΙΝΔΙΑ

Το Τατζ Μαχάλ (Taj Mahal) είναι κτιριακό συγκρότημα που βρίσκεται στην Ινδία, κτισμένο στη νότια όχθη του ποταμού Γιαμούνα κοντά στη πόλη Άγκρα. Το συγκρότημα αναπτύσσεται γύρω από το μαυσωλείο που ανήγειρε ο Σαχ Τζαχάν Μογγόλος αυτοκράτορας (Σάχης) προκειμένου να τιμήσει τη πολυαγαπημένη του σύζυγο Μουμτάζ Μαχάλ που πέθανε το 1631 κατά τη διάρκεια τοκετούΓια την ανέγερσή του, που έγινε σε σχέδια ομάδας αρχιτεκτόνων από την Ινδία, το σημερινό Πακιστάν και άλλα μέρη της Ασίας, απασχολήθηκαν 20.000 εργάτες που ξεκίνησαν το 1632 δουλεύοντας καθημερινά, για να το ολοκληρώσουν το 1649. Πλην όμως για να ολοκληρωθούν όλα τα κτίσματα του συγκροτήματος χρειάστηκαν 22 χρόνια.

9.        ΡΩΣΙΑ

Η Κόκκινη Πλατεία (Ρωσικά: Красная площадь, Krasnaya ploshchad ΔΦΑ [ˈkrasnəjə ˈploɕːətʲ][1]) είναι μια αστική πλατεία στη Μόσχα, στη Ρωσία. Η πλατεία χωρίζει το Κρεμλίνο, την πρώην βασιλική ακρόπολη και τη σημερινή επίσημη κατοικία του Προέδρου της Ρωσίας, από μια ιστορική συνοικία γνωστή ως Κιτάι Γκόροντ (ρωσ. Китай-город). Καθώς οι κύριες οδοί της Μόσχας ξεκινούν από εδώ προς όλες τις κατευθύνσεις, οι οποίες μετά γίνονται μεγάλοι αυτοκινητόδρομοι έξω από την πόλη, η Κόκκινη Πλατεία θεωρείται συχνά ως η κεντρική πλατεία της Μόσχας και όλης της Ρωσίας.

10.     ΠΕΡΟΥ

Η αρχαία πόλη Μάτσου Πίτσου που βρίσκεται στο νότιο Περού είναι το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα του πολιτισμού των Ίνκα, που χάθηκε με απότομο τρόπο και που η εξέλιξή του ήταν και παραμένει θέμα συζήτησης. Η πόλη ανακαλύφθηκε το 1911, στις 24 Ιουλίου, από τον Αμερικανό ιστορικό και αρχαιολόγο Χίραμ Μπίνγκαμ. Ο Μπίνγκαμ ήταν γιος ενός προτεστάντη ιερέα και είχε σπουδάσει Ιστορία και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Το ενδιαφέρον του στρεφόταν γύρω από την ιστορία των λαών της Λατινικής Αμερικής και για αυτό το 1906–1907 ακολούθησε την ίδια διαδρομή που είχε κάνει και ο Σιμόν Μπολίβαρ από τη ζούγκλα της Βενεζουέλας προς την Κολομβία και το 1908–1909 ταξίδεψε από το Μπουένος Άιρες ως τη Λίμα και το Κούσκο, μέσω της εμπορικής οδού που είχαν χαράξει οι ισπανοί κονκισταδόρες (conquistadores).

ΖΩΗ ΜΠΑΡΠΑΡΟΥΣΗ

# data[].attributes.headline
Πώς άλλαξε τη ζωή μου η πανδημία...

# data[].attributes.subject
Πώς άλλαξε τη ζωή μου η πανδημία...

# data[].attributes.body
Η Πανδημία COVID-19 προκλήθηκε από τον Κορονοϊό SARS-CoV-2, ο οποίος εξαπλώθηκε και στην Ελλάδα από τις 26 Φεβρουαρίου 2020.
Εντός του Μαρτίου, λόγω της εμφάνισης κρουσμάτων του ιού σε διάφορες περιοχές της χώρας, αποφασίστηκε το πρώτο πανελλαδικό κλείσιμο όλων των σχολείων και σταδιακά καταστημάτων εστίασης, εμπορικών καταστημάτων και χώρων λατρείας. Το "ηλεκτρονικό" σχολείο μπαίνει στις ζωές μας και είναι πολύ διαφορετικό αλλά συχνά πολύ κουραστικό λόγω της κακής επικοινωνίας μεταξύ μας λόγω του κακού σήματος.. άλλες φορές δεν άκουγα...άλλες φορές δεν έβλεπα..  Από τις 16 Μαρτίου 2020 καθιερώθηκαν καθημερινές τηλεοπτικές ενημερώσεις από το Υπουργείο Υγείας σχετικά με την εξέλιξη της πανδημίας στην Ελλάδα και τις έκτακτες αποφάσεις της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της. Από τις 4 Μαΐου υποχρέωση αποστολής SMS στον αριθμό 13033 ή συμπλήρωσης γραπτής άδειας κατά την έξοδο από το σπίτι. Τους καλοκαιρινούς μήνες βέβαια τα μέτρα γίνονται πιο χαλαρά...
Σταμάτησα να συναντιέμαι με φιλικά και αγαπημένα μου συγγενικά μου πρόσωπα σε κλειστούς χώρους..
Ακόμα και οι ελάχιστες συναντήσεις σε υπαίθριους χώρους γίνονται με προϋποθέσεις και μέτρα προστασίας. Τα απολυμαντικά σπρέι και τα αντισηπτικά μαντηλάκια υποχρεωτικά πάντα μαζί μου.
Βασική μου ρουτίνα, το πλύσιμο των χεριών μου. Όπου και εάν πηγαίνω πάντα και μόνο με μάσκα και δυο ή περισσότερες φορές την εβδομάδα κάνω self test για έλεγχο.
Έχουν περάσει σχεδόν δυο χρόνια και κάτι ουσιαστικό  δεν έχει αλλάξει...
Πόσο μα πόσο μου λείπουν οι ανέμελες σχολικές εκδρομές και γιορτές, οι βόλτες χωρίς να φοράω μάσκα, τα πάρτι με τους φίλους μου, οι αγκαλιές του παππούδων μου, οι αγκαλιές φίλων και συγγενών μου, τα ταξίδια χωρίς μάσκες+ self ή rapid test ... Πότε θα καταφέρουμε να επιστρέψουμε στην παλιά μας καθημερινότητα, πραγματικότητα, ξεγνοιασιά??? Πότε????

# data[].attributes.attachment_link.title
κοροναϊος-κόσμος

# data[].attributes.attachment_link.title
Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς

# data[].attributes.body
Είναι σίγουρο ότι όταν σε εκφοβίζουν πραγματικά πονάει. Ο εκφοβισμός μπορεί να συμβεί προφορικά, σωματικά και κοινωνικά, προσωπικά ή μέσω κοινωνικών μέσων. Ας εξηγήσουμε λοιπόν τι είναι ο εκφοβισμός ή αλλιώς το bullying όπως έχουμε πια συνηθίσει να το λέμε. Bullying είναι η ανεπιθύμητη και επαναλαμβανόμενη στόχευση από άλλους που συνεπάγεται μια πραγματική ή αντιληπτή δυναμική δύναμη που έχει αποδειχθεί ότι είναι ένας από τους πιο τροποποιήσιμους παράγοντες κινδύνου για την ψυχική υγεία και την ευημερία. Οι επιδράσεις είναι άμεσες και μπορούν να διαρκέσουν μέχρι την ενηλικίωση. Ορισμένες ομάδες παιδιών ενδέχεται να είναι πιο επιρρεπείς στον εκφοβισμό. Τα παιδιά που είναι ντροπαλά, που θεωρούνται διαφορετικά, η νεολαία των παιδιών που νιώθουν και είναι διαφορετικά όσο αναφορά το φύλο τους και τα παιδιά με ειδικές ανάγκες διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εκφοβιστούν.

Με απλά λόγια bullying είναι η σωματική ή και η ψυχολογική κακοποίηση ή μείωση ασθενέστερων ατόμων. Ο εκφοβισμός δεν αποτελεί αποκλειστικά σχολικό φαινόμενο αλλά εμφανίζεται σε όλες τις κοινωνικές ομάδες αλλά και σε άτομα κάθε ηλικίας. Μπορεί να εμφανιστεί από το σχολείο μέχρι και μέσα στην φυλακή! Είναι και αυτό με την σειρά του μια........
Παρόλο που το πρόβλημα δεν έχει βρει ακόμη λύση, έχει γίνει μεγάλη προσπάθεια για την αντιμετώπισή του. Αυτές περιλαμβάνουν προσπάθειες σε επίπεδο εθνικό, όπως η πρωτοβουλία για ενημέρωση μαθητών και εκπαιδευτικών των σχολείων, την ενημέρωση για την αντιμετώπιση της παραβίασης του κυβερνοχώρου, κρατικοί νόμοι και τοπικές προσπάθειες κοινωνικών ομάδων και συλλόγων μέσω προγραμμάτων πρόληψης εκφοβισμού κυρίως στα σχολεία. Όλοι επίσης έχουμε πολλές φορές ακούσει από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προγράμματα ή και ειδήσεις που ενημερώνουν για τον εκφοβισμό (bullying).
Μια από τις πιο οδυνηρές πτυχές του εκφοβισμού είναι ότι είναι αμείλικτος. Στις περισσότερες περιπτώσεις το bullying μπορεί να ξεκινήσει σε παιδιά ή και μεγάλους απλά όταν τους πειράζουν ή όταν τους χαρακτηρίζουν με διάφορα ονόματα έτσι απλά για να σπάσουν πλάκα. Ωστόσο, όταν αυτό συνεχίζεται, ο εκφοβισμός μπορεί να βάλει ένα άτομο σε κατάσταση συνεχούς φόβου. Τα παιδιά που υποφέρουν από εκφοβισμό έχουν συνέπειες στο σχολείο αλλά και την υγεία τους.

# data[].attributes.headline
εμβόλιο κατά του Covid 19

# data[].attributes.subject
εμβόλιο κατά του Covid 19

# data[].attributes.attachment_link.title
ΟΙ ΑΠΌΨΕΙΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ ΤΟΥ COVID

# data[].attributes.headline
                                Η   ΦΤΩΧΕΙΑ

# data[].attributes.subject
                                Η   ΦΤΩΧΕΙΑ

# data[].attributes.body
Αυτον τον καιρο το θεμα που με απασχολει περισσοτερο, ειναι η φτωχεια.
Ενα μεγαλο ποσοστο ανθρωπων σημερα πεθαινουν απο ελλειψη τροφης, νερου ή ελλειψη φαρμακων.
Μερικοι γονεις δεν εχουν την οικονομικη δυνατοτητα να στειλουν τα παιδια τους σε σχολεια ή να τα ντυνουν καταλληλα με τον καιρο.
Οι γονεις αυτων των παιδιων μπορει να μην εργαζονται ή να μην μπορουν να βρουν δουλεια λογω του επαγγελματος που σπουδασαν.
Οικογενειες μενουν στα πεζοδρομια και ζητιανευουν για να μπορεσουν να φανε και να ταισουν τα παιδια τους. Συχνα ομως οι γονεις βαζουν τα παιδια τους να ζητιανευουν και αν δεν φερουν λεφτα συνηθως  χειροδικούν σε αυτά.
Συμπερασματικά λοιπόν, καταληγω οτι η φτωχεια ειναι ενα σημαντικο θέμα και οτι πρεπει να βοηθαμε τους ανθρωπους που εχουν αναγκη.

# data[].attributes.headline
1. Ταζ Μαχάλ ( Άγκρα

# data[].attributes.body
1. Ταζ Μαχάλ ( Άγκρα, Ινδία)

Το Ταζ Μαχάλ είναι το πιο γνωστό και αντιπροσωπευτικό μνημείο της Ινδίας και το σημαντικότερο τουριστικό αξιοθέατο της χώρας καθώς συγκεντρώνει εκατομμύρια τουριστών από όλο τον κόσμο. Βρίσκεται κοντά στην πόλη Άγκρα της βόρειας Ινδίας, στις όχθες του ποταμού Γιούμα. Κατασκευάστηκε από τον μογγόλο αυτοκράτορα Σαχ Γιαχάν Α’, τον 17ο αιώνα, στη μνήμη της συζύγου του που την αποκαλούσε “Μουμτάζ Μαχάλ” (σημαίνει “Κορώνα του Παλατιού”) η οποία πέθανε κατά την διάρκεια γέννας το 1631. Μετά από 22 χρόνια εντατικών έργων, το εντυπωσιακό μνημείο προς τιμήν της ολοκληρώθηκε 2. Αγ. Σοφιά (Κωνσταντινούπολη, Τουρκία)

2.Η Αγία Σοφία ή Αγια-Σοφιά (ή “Ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας) είναι  ένα από τα σημαντικότερα  θρησκευτικά μνημεία για τους Χριστιανούς σε όλο τον κόσμο αλλά προσελκύει τουρίστες και επισκέπτες της Μουσουλμανικής θρησκείας λόγω της ιστορίας του. Τα εγκαίνιά του τελέστηκαν στις 27 Δεκεμβρίου του 537 και μέχρι την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 λειτουργούσε ως εκκλησία. Στην συνέχεια μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος και το 1934 με απόφαση του Κεμάλ Ατατούρκ σε μουσείου.και έγινε γνωστό ως “Ταζ Μαχάλ”.

3. Άνγκορ Βατ ( Άνγκορ, Καμπότζη)

Το σύμπλεγμα των ναών ηλικίας 900 ετών, γνωστό ως “Άνγκορ Βατ”, στην περιοχή Άνγκορ της Καμπότζης χτίστηκε για τον βασιλιά των Χμερ Σουριαβαρμάν Β΄ κατά τον 12ο αιώνα ως ο κύριος ναός λατρείας αφιερωμένος στον Βισνού και πρωτεύουσα του κράτους του. Αποτελεί σύμβολο για την Καμπότζη, αφού εμφανίζεται στη σημαία της χώρας από το 1863 καθώς και το κύριο τουριστικό αξιοθέατο της χώρας.

4. Πόλη Μπαγκάν ( Μπαγκάν, Μιανμάρ)

Το συγκρότημα του Μπαγκάν είναι η παλιά, εντυπωσιακή, αυτοκρατορική πρωτεύουσα της Μιανμάρ (ως το 1989 ήταν γνωστή ως Βιρμανία και παλαιότερα ως Μπούρμα) αλλά σήμερα έχουν διασωθεί ελάχιστα τμήματά της και ερείπια επιβλητικών ναών, ανάμεσά τους και 2.200 ναοί και παγόδες. Από τον 9ο μέχρι τον 13ο αιώνα ήταν πρωτεύουσα του βασιλείου του Παγκάν και στην περίοδο της ακμής του βασιλείου (από το 1044 μέχρι το 1287) κατασκευάστηκαν πάνω από 10.000 βουδιστικοί ναοί, παγόδες και μοναστήρια ενώ η πόλη έφθασε να έχει 200.000 κατοίκους

5. Μάτσου Πίτσου (Σιέρρα Βιλκαμπάμπα, Περού)

Το ιστορικό “Iερό” του Μάτσου Πίτσου στις Άνδεις του Περού υπάρχει σε κάθε λίστα με τα Top10 “Μνημεία Πολιτιστικής Κληρονομιάς” της UNESCO από την δεκαετία του’ 80 ως σήμερα. Αυτό συμβαίνει γιατί είναι μια ολόκληρη πόλη που εγκαταλείφθηκε από τους Ίνκας τον 15ο αιώνα, παρέμεινε κρυμμένη (και σχεδόν ανέγγιχτη) μέχρι την ανακάλυψή της στις 24 Ιουλίου του 1911 από τον Αμερικανό ιστορικό και αρχαιολόγο Χίραμ Μπίνγκαμ, που την αναζητούσε για χρόνια βασισμένος σε μυθολογικές αναφορές και τοπικές ιστορίες. Βρίσκεται σε υψόμετρο 2700 μέτρων στη Σιέρρα Βιλκαμπάμπα, στην αριστερή όχθη του παραπόταμου του Βιλκανότα, σε απόσταση 80 χιλιομέτρων από την πόλη Κούσκο. Η ονομασία “Μάτσου Πίτσου” στη γλώσσα Κέτσουα σημαίνει “αρχαίο βουνό”  .

6. Ακρόπολη (Αθήνα, Ελλάδα)

Η Ακρόπολη των Αθηνών είναι ο πιο σημαντικός αρχαιολογικός χώρος στην Ελλάδα και βρίσκεται στον ομώνυμο βραχώδη λόφο που δεσπόζει στο κέντρο της σύγχρονης Αθήνας.

Στην Ακρόπολη βρισκόταν το σπουδαιότερο και μεγαλοπρεπέστερο ιερό της αρχαίας πόλης αφιερωμένο στην προστάτιδα θεά της πόλης: την Αθηνά. Στην Ακρόπολη υπάρχουν τρεις αρχαίοι ναοί, ο Παρθενώνας, το Ερέχθειο και ο ναός της Απτέρου Νίκης. Ο λόφος είναι απρόσιτος απ’ όλες τις πλευρές εκτός της δυτικής, όπου και βρίσκεται η οχυρή -μνημειακή πλέον – είσοδος, η διακοσμημένη με τα λαμπρά “Προπύλαια”. Όλα τα μνημεία της Ακρόπολης είναι κατασκευασμένα από Πεντελικό μάρμαρο και χτίστηκαν κατά τον λεγόμενο “Χρυσό Αιώνα” του Περικλή (450-330 π.Χ.). Είναι ένα αναγνωρισμένο μνημείο παγκόσμιας ακτινοβολίας.

7.Πυραμίδες της Γκίζας (Γκίζα/ Κάιρο, Αίγυπτος)

Οι πυραμίδες της Γκίζας κατασκευάστηκαν πριν από 4500 χρόνια (μεταξύ 2580 και 2560 π.Χ.) και είναι οι σημαντικότερες και πιο διάσημες Πυραμίδες της Αιγύπτου. Στην αρχαία Νεκρόπολη της Γκίζας ξεχωρίζουν οι τρεις μεγάλες πυραμίδες της Τέταρτης δυναστείας: η Πυραμίδα του Χέοπα (γνωστή και ως “η Μεγάλη Πυραμίδα”), η Πυραμίδα του Χεφρήνου και η Πυραμίδα του Μυκερίνου. Σκοπός κάθε πυραμίδας ήταν να «στεγάσει» το νεκρό Φαραώ κατά τη διάρκεια της μεταθανάτιας ζωής του. Μαζί με μικρότερες πυραμίδες (των βασιλισσών), νεκρικούς ναούς, Μαστάμπες και τάφους αξιωματούχων σχημάτιζαν ένα απέραντο συγκρότημα στην Νεκρόπολη της Γκίζας, όπου ανήκει και η περίφημη “Μεγάλη Σφίγγα”. Η Πυραμίδα του Χέοπα είναι η αρχαιότερη (από το 2560 π.Χ.) και η μεγαλύτερη από τις τρεις πυραμίδες της Νεκρόπολης της Γκίζας, η οποία συνορεύει με την πόλη της Γκίζας και τα περίχωρα του Καϊρου. Είναι το αρχαιότερο από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου και το μοναδικό που διασώζεται ως τις μέρες μας

8.Πέτρα ( Τζεμπέλ Αλ-Μαντχμπάχ, Ιορδανία)

Η σημερινή “Πέτρα” είναι η αρχαία πρωτεύουσα των Ναβαταίων (ή Ναμπάτου όπως τους αποκαλούσαν οι Μεσοποτάμιοι λαοί) που εγκαταλείφθηκε το 663 μ.Χ. και ο κορυφαίος τουριστικός προορισμός της Ιορδανίας. Θεωρείται ένα από τα πιο εντυπωσιακά ανθρώπινα δημιουργήματα, μοναδικής ομορφιάς και πολιτιστικής αξίας. Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα 30 διαφορετικών χώρων σε μια ακτίνα 60 χιλιομέτρων, με ναούς, τάφους και εκπληκτικής αρχιτεκτονικής κτίρια, λαξευμένα πάνω σε μαλακά ψαμμιτικά πετρώματα ροζέ ασβεστόλιθου. Το πραγματικό όνομα της πόλης είναι “Ράκμου” που στην γλώσσα των Ναβαταίων σημαίνει “Βράχος με χρωματιστές ραβδώσεις”. Το όνομα “Πέτρα” δόθηκε από Έλληνες εμπόρους σύμφωνα με τον αρχαίο Έλληνα ιστορικό, Ιερώνυμο τον Καρδιανό. Ο πρώτος δυτικός εξερευνητής που είδε την πόλη Πέτρα, μετά την εγκατάλειψη της από τους κατοίκους της, ήταν ο Ελβετός Γιόχαν Λούντβιχ Μπούρκχαρντ τον Αύγουστο του 1812. Από τότε έγινε ξανά τουριστικό και θρησκευτικό αξιοθέατο προσελκύοντας τουρίστες από όλο τον κόσμο.

9. Σεγράδα Φαμίλια ( Βαρκελώνη, Ισπανία)

Η Βασιλική και Εξαγνιστική Εκκλησία της Αγίας Οικογενείας (γνωστή και ως “Σεγράδα Φαμίλια”) είναι η επιβλητική ρωμαιοκαθολική εκκλησία στη πόλη της Βαρκελώνης (στην ημιαύτονομη επαρχία της Καταλονίας) στην Ισπανία, με το μοναδικό γοτθικό και μετα-μοντέρνο αρχιτεκτονικό σχεδιασμό που φέρει την υπογραφή του παγκοσμίου φήμης Καταλανού αρχιτέκτονα Αντόνι Γκαουντί. Αν και ημιτελής ως σήμερα, η εκκλησία εγκαινιάστηκε το Νοέμβριο του 2010, καθαγιάστηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ και έγινε Βασιλική, ώστε να μπορούν να τελεσθούν η Θεία Λειτουργία και άλλα μυστήρια υπό την παρουσία πιστών. Το έργο ανέγερσής της ξεκίνησε το 1882  αλλά πέθανε ο Γκαουντί το 1926, είχε ολοκληρωθεί λιγότερο από το ένα τέταρτο του έργου. Η νέα ημερομηνία ολοκλήρωσης είναι το 2026, προκειμένου να συμπέσει με την επέτειο των 100 ετών από το θάνατο του Γκαουντί.

10. Παναγία των Παρισίων ( Παρίσι, Γαλλία)

Η “Νοτρ Νταμ ντε Παρί”, γνωστή στα ελληνικά ως “Παναγία των Παρισίων” (και στην Γαλλία απλά ως “Νοτρ Νταμ”) είναι ο μητροπολιτικός Ρωμαιοκαθολικός ναός της πόλης του Παρισιού. Αποτελεί ένα από τα πλέον θαυμαστά αρχιτεκτονικά μνημεία του γοτθικού ρυθμού (για την ακρίβεια του λεγόμενου “οξυκόρυφου” ρυθμού) και βρίσκεται στη νησίδα Ιλ ντε λα Σιτέ του ποταμού Σηκουάνα, στο κέντρο της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Πριν από την εμφάνιση του Χριστιανισμού στην Γαλλία, στην θέση που είναι χτισμένη σήμερα η “Παναγία των Παρισίων”, υπήρχε ένας Ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στον Δία, πάνω στα θεμέλια του οποίου θεμελιώθηκαν διαδοχικά 4 χριστιανικοί ναοί. Η κατασκευή του σημερινού επιβλητικού ναού άρχισε το 1163 με τις ευχές του Πάπας Αλέξανδρου Γ΄, ο οποίος και έβαλε τον θεμέλιο και την οικονομική ενίσχυση του Βασιλιά Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας. Ο Ναός αποπερατώθηκε το 1260 αλλά υπέστη σημαντικές αλλαγές  το 1699 κατά την διάρκεια έργων συντήρησης και αποκαταστάσεων της φθοράς του χρόνου.  Στις 15 Απριλίου του 2019, κατά τη διάρκεια έργων αποκατάστασης του ναού, ξέσπασε πυρκαγιά η οποία οδήγησε σε κατάρρευση της οροφής και του κεντρικού οβελού της εκκλησίας.

# data[].attributes.headline
10 ΜΝΗΜΕΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ

# data[].attributes.subject
10 ΜΝΗΜΕΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ

# data[].attributes.body
1.Angor Wat,Καμπότζη
Το Άνγκορ Βατ («Πόλη/Πρωτεύουσα των Ναών») είναι ένα σύμπλεγμα ναών που βρίσκεται στην περιοχή Άνγκορ της Καμπότζης και το μεγαλύτερο σε έκταση θρησκευτικό μνημείο στον κόσμο, καταλαμβάνοντας έδαφος 1.626 τ.χλμ. Χτίστηκε την περίοδο της Αυτοκρατορίας Χμερ ως Ινδουιστικός ναός αφιερωμένος στο θεό Βισνού και σταδιακά, μέχρι τα τέλη του 12ου αιώνα, μετατράπηκε σε Βουδιστικός. Χτίστηκε για τον βασιλιά των Χμερ Σουριαβαρμάν Β΄ κατά τον 12ο αιώνα στη Γιασονταραπούρα (Χμερ: យសោធរបុរៈ, το σημερινό Άνγκορ), την πρωτεύουσα του κράτους του, ως κύριος ναός του κράτους και αργότερα μαυσωλείο. Ο ναός αφιερώθηκε στο Βισνού αντίθετα με τη «Σαϊβιστική» παράδοση, όπου οι ναοί αφιερώνονταν στο θεό Σίβα. Θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της αρχιτεκτονικής των Χμερ. Ο ναός αυτός αποτελεί σύμβολο για την Καμπότζη, αφού εμφανίζεται και στη σημαία της, καθώς και το κύριο τουριστικό αξιοθέατο της χώρας.

2.Ακρόπολη, Αθήνα
Η Ακρόπολη Αθηνών είναι βραχώδης λόφος ύψους 157 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας και 70 μ. περίπου από το επίπεδο της πόλεως των Αθηνών. Η κορυφή του έχει σχήμα τραπεζοειδές μήκους 300 μ. και μέγιστου πλάτους 150 μ. Ο λόφος είναι απρόσιτος απ’ όλες τις πλευρές εκτός της δυτικής, όπου και βρίσκεται η οχυρή είσοδος, η διακοσμημένη με τα λαμπρά Προπύλαια. Διαπιστώθηκε ότι ο λόφος ήταν κατοικημένος από την 3η χιλιετία π.Χ.
Από τον 6ο αι. π.Χ. άρχισαν να χτίζονται πάνω σ’ αυτόν τα ιερά των Αθηναίων, όπως το Εκατόμπεδον, που καταστράφηκαν κατά τους Περσικούς πολέμους.
Επί της εποχής του Πεισιστράτου στην Ακρόπολη υπήρχαν πολλά αγάλματα, χάλκινα ή μαρμάρινα, αγγεία κλπ που τα αφιέρωναν οι πολίτες στην Αθηνά.
Κατά την τουρκοκρατία η Ακρόπολη έπαθε τις περισσότερες ζημίες.
Εκτός από τα Προπύλαια, το Ναό της Αθηνάς και τον Παρθενώνα υπάρχουν και πολλά άλλα μνημεία πάνω στον ιερό βράχο της Ακρόπολης.
Κατά την ύστερη παράδοση του Δυτικού Πολιτισμού και τη κλασική αναγέννηση της Ακρόπολης, τουλάχιστον από τα μέσα του 18ου αιώνα και έπειτα, έχει συχνά επικληθεί ως το βασικό σύμβολο της ελληνικής κληρονομιάς και της δόξας από την Κλασική Ελλάδα.

3.Bagan, Μιανμάρ Παγκάν
Eίναι αρχαία πόλη στην κεντρική Μιανμάρ. Από τον 9ο μέχρι τον 13ο αιώνα ήταν πρωτεύουσα του βασιλείου του Παγκάν. Κατά τη διάρκεια της περιόδου ακμής του βασιλείου κατασκευάστηκαν πάνω από 10.000 βουδιστικοί ναοί, παγόδες και μοναστήρια στην πεδιάδα του Μπαγκάν, από τους οποίους σήμερα σώζονται περισσότεροι από 2.200 ναοί και παγόδες. Η αρχαιολογική ζώνη του Μπαγκάν έχει διαστάσεις 13 επί 8 χιλιόμετρα, και βρίσκεται σε μια καμπή του ποταμού Ιραγουάντι.

4.Νησιά Γκαλαπάγκος, Εκουαδόρ
Τα νησιά Γκαλαπάγκος (ισπανικό όνομα: Islas Galápagos, προφέρεται Ίσλας Γαλάπαγος, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [ˈislas ɣaˈlapaɣos]) είναι αρχιπέλαγος αποτελούμενο από 13 κύρια ηφαιστειακής προέλευσης νησιά, 6 μικρότερα νησιά και 107 βράχους και νησάκια. Το αρχιπέλαγος ανήκει πολιτικά στην Δημοκρατία του Ισημερινού, χώρα στη βορειοδυτική Νότια Αμερική. Το πρώτο νησί θεωρείται πως σχηματίστηκε 5 έως 10 εκατομμύρια έτη πριν, ως αποτέλεσμα της τεκτονικής δραστηριότητας. Τα νεότερα νησιά, Isabela (Ισαβέλα) και Fernandina (Φερναντίνα), διαμορφώνονται ακόμα, μέσω της πιο πρόσφατης ηφαιστειακής έκρηξης του 1998. Τα νησιά κατανέμονται γύρω από τον Ισημερινό, 965 χιλιόμετρα (περίπου 600 μίλια) δυτικά του Ισημερινού (0°Ν 91°Δ). Είναι φημισμένα για τον απέραντο αριθμό ενδημικών ειδών τους και τις μελέτες που πραγματοποίησε εκεί το 1835 ο Κάρολος Δαρβίνος, οι οποίες οδήγησαν στη θεωρία της φυσικής επιλογής.

5.Εθνικό Πάρκο Göreme, Τουρκία
Το Γκιόρεμε (τουρκικά: Göreme) είναι περιοχή στην Καππαδοκία της τουρκικής επαρχίας Νεφσεχίρ. Η περιοχή ονομαζόταν τη Βυζαντινή περίοδο Ματιανή ή Ματιανά και μετονομάστηκε το 1928 σε Γκιόρεμε, μια παραφθορά της αρχαιοελληνικής ονομασίας Κόραμα.
Η περιοχή είναι το κέντρο του εθνικού πάρκου Γκιόρεμε, το οποίο σε συνδυασμό με τις μονολιθικές εκκλησίες της Καππαδοκίας έχουν ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO από το 1985. Το τοπίο στο Γκιόρεμε χαρακτηρίζεται από εντυπωσιακούς σχηματισμούς βράχων, μερικώς διαβρωμένων, όπως οι περίφημοι παράξενοι λίθοι που αποτελούν και μια από τις μεγάλες τουριστικές ατραξιόν της περιοχής.

6.Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος, Αυστραλία
Ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος ή Μέγα Κοραλλιογενές Φράγμα (αγγλ. Great Barrier Reef) είναι ο μεγαλύτερος κοραλλιογενής ύφαλος στον κόσμο. Απαρτίζεται από 2.900 ξεχωριστούς υφάλους και 940 νησιά και εκτείνεται σε μήκος μεγαλύτερο των 2.600 χιλιόμετρων σε μία θαλάσσια περιοχή έκτασης περίπου 344.400 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ο ύφαλος βρίσκεται στη Θάλασσα των Κοραλλίων, έξω από τις ακτές του Κουίνσλαντ της βορειοανατολικής Αυστραλίας.

7.Hampi, Ινδία
Το Hampi είναι μια πόλη στο Hospet Taluk των Vijayanagara στην ινδική πολιτεία της Καρνατάκα.Το Hampi βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Tungabhadra στο ανατολικό και κεντρικό τμήμα της πολιτείας, κοντά στα σύνορα της Άντρα Πραντές, κοντά στην πόλη Hosapete. Είναι διάσημο για τη φιλοξενία της Ομάδας Μνημείων Hampi, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

8.Εθνικό Πάρκο Iguazu, Βραζιλία και Αργεντινή
Το Εθνικό Πάρκο Ιγκουασού (πορτογαλικά: Parque Nacional do Iguaçu) είναι εθνικό πάρκο της Βραζιλίας. Είναι γνωστό για τους καταρράκτες του, μέρος των οποίων βρίσκεται και στην Αργεντινή, καθώς και την άγρια πανίδα του και ειδικότερα τα πτηνά του, όπου περιλαμβάνονται πολλά σπάνια και υπό εξαφάνιση είδη. Το πάρκο αποτελεί ένα μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου πέντε είδη δασών και οικολογικών συστημάτων συναντούνται σε μία τοποθεσία. Το εγγύτερο αεροδρόμιο προκειμένου να επισκεφτεί κάποιος το Πάρκο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο Foz do Iguaçu.

9.Εθνικό Πάρκο Los Glaciares, Αργεντινή

Το πάρκο καλύπτει μια έκταση 7.269,27 km2, καθιστώντας το το μεγαλύτερο εθνικό πάρκο στη χώρα. Ιδρύθηκε στις 11 Μαΐου 1937,φιλοξενεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα υποπολικού δάσους του Μαγγελάνου και βιοποικιλότητας της δυτικής στέπας της Παταγονίας σε καλή κατάσταση διατήρησης. Το 1981 ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

10.Mont-Saint-Michel, Γαλλία
Το Μον-Σαιν-Μισέλ (Mont-Saint-Michel) είναι μία μικρή νησίδα στις ακτές της Νορμανδίας, σε πολύ μικρή απόσταση (περίπου 1,6 χλμ) από την ακτή, με την οποία συγκοινωνεί με ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Στην κορυφή του υπάρχει το περίφημο αββαείο με το επίχρυσο άγαλμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην κορυφή του καμπαναριού, που χαρακτηρίζεται ως αριστούργημα του δυτικού πολιτισμού. Τον περίφημο Ρωμανικό ναό του, που αποτελεί ένα από τα επιτεύγματα της Αρχιτεκτονικής, τον σχεδίασε ο Γουλιέλμος της Ντιζόν κατά τον 11ο αιώνα.
Το Mont-Saint-Michel και γύρω κόλπο της ήταν χαραγμένο στην UNESCO στον κατάλογο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς το 1979 για τη μοναδική αισθητική και τη σημασία του ως ένα μεσαιωνικό χριστιανικό χώρο.Το επισκέπτονται περισσότεροι από 3 εκατομμύρια άνθρωποι κάθε χρόνο. Πάνω από 60 κτίρια εντός της κοινότητας προστατεύονται στη Γαλλία ως ιστορικά μνημεία.

# data[].attributes.headline
10 Μνημεία Παγκόσμιας  Πολιτιστικής Κληρονομιάς                                                                   

# data[].attributes.subject
10 Μνημεία Παγκόσμιας  Πολιτιστικής Κληρονομιάς                                                                   

# data[].attributes.body
1. Ακρόπολη (Αθήνα, Ελλάδα)
Η Ακρόπολη των Αθηνών είναι ο πιο σημαντικός αρχαιολογικός χώρος στην Ελλάδα και βρίσκεται στον ομώνυμο βραχώδη λόφο που δεσπόζει στο κέντρο της σύγχρονης Αθήνας.
Στην Ακρόπολη βρισκόταν το σπουδαιότερο και μεγαλοπρεπέστερο ιερό της αρχαίας πόλης αφιερωμένο στην προστάτιδα θεά της πόλης: την Αθηνά. Στην Ακρόπολη υπάρχουν τρεις αρχαίοι ναοί, ο Παρθενώνας, το Ερέχθειο και ο ναός της Απτέρου Νίκης. Ο λόφος είναι απρόσιτος απ’ όλες τις πλευρές εκτός της δυτικής, όπου και βρίσκεται η οχυρή -μνημειακή πλέον – είσοδος, η διακοσμημένη με τα λαμπρά “Προπύλαια”. Όλα τα μνημεία της Ακρόπολης είναι κατασκευασμένα από Πεντελικό μάρμαρο και χτίστηκαν κατά τον λεγόμενο “Χρυσό Αιώνα” του Περικλή (450-330 π.Χ.). Είναι ένα αναγνωρισμένο μνημείο παγκόσμιας ακτινοβολίας.

2. Παναγία των Παρισίων ( Παρίσι, Γαλλία)
Η “Νοτρ Νταμ ντε Παρί”, γνωστή στα ελληνικά ως “Παναγία των Παρισίων” (και στην Γαλλία απλά ως “Νοτρ Νταμ”) είναι ο μητροπολιτικός Ρωμαιοκαθολικός ναός της πόλης του Παρισιού. Αποτελεί ένα από τα πλέον θαυμαστά αρχιτεκτονικά μνημεία του γοτθικού ρυθμού (για την ακρίβεια του λεγόμενου “οξυκόρυφου” ρυθμού) και βρίσκεται στη νησίδα Ιλ ντε λα Σιτέ του ποταμού Σηκουάνα, στο κέντρο της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Πριν από την εμφάνιση του Χριστιανισμού στην Γαλλία, στην θέση που είναι χτισμένη σήμερα η “Παναγία των Παρισίων”, υπήρχε ένας Ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στον Δία, πάνω στα θεμέλια του οποίου θεμελιώθηκαν διαδοχικά 4 χριστιανικοί ναοί. Η κατασκευή του σημερινού επιβλητικού ναού άρχισε το 1163 με τις ευχές του Πάπας Αλέξανδρου Γ΄, ο οποίος και έβαλε τον θεμέλιο και την οικονομική ενίσχυση του Βασιλιά Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας. Ο Ναός αποπερατώθηκε το 1260 αλλά υπέστη σημαντικές αλλαγές  το 1699 κατά την διάρκεια έργων συντήρησης και αποκαταστάσεων της φθοράς του χρόνου.  Στις 15 Απριλίου του 2019, κατά τη διάρκεια έργων αποκατάστασης του ναού, ξέσπασε πυρκαγιά η οποία οδήγησε σε κατάρρευση της οροφής και του κεντρικού οβελού της εκκλησίας.
3. Αγ. Σοφιά (Κωνσταντινούπολη, Τουρκία)
Η Αγία Σοφία ή Αγια-Σοφιά (ή “Ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας) είναι  ένα από τα σημαντικότερα  θρησκευτικά μνημεία για τους Χριστιανούς σε όλο τον κόσμο αλλά προσελκύει τουρίστες και επισκέπτες της Μουσουλμανικής θρησκείας λόγω της ιστορίας του. Τα εγκαίνιά του τελέστηκαν στις 27 Δεκεμβρίου του 537 και μέχρι την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 λειτουργούσε ως εκκλησία. Στην συνέχεια μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος και το 1934 με απόφαση του Κεμάλ Ατατούρκ σε μουσείου.

4.Πυραμίδες της Γκίζας (Γκίζα/ Κάιρο, Αίγυπτος)
Οι πυραμίδες της Γκίζας κατασκευάστηκαν πριν από 4500 χρόνια (μεταξύ 2580 και 2560 π.Χ.) και είναι οι σημαντικότερες και πιο διάσημες Πυραμίδες της Αιγύπτου. Στην αρχαία Νεκρόπολη της Γκίζας ξεχωρίζουν οι τρεις μεγάλες πυραμίδες της Τέταρτης δυναστείας: η Πυραμίδα του Χέοπα (γνωστή και ως “η Μεγάλη Πυραμίδα”), η Πυραμίδα του Χεφρήνου και η Πυραμίδα του Μυκερίνου. Σκοπός κάθε πυραμίδας ήταν να «στεγάσει» το νεκρό Φαραώ κατά τη διάρκεια της μεταθανάτιας ζωής του. Μαζί με μικρότερες πυραμίδες (των βασιλισσών), νεκρικούς ναούς, Μαστάμπες και τάφους αξιωματούχων σχημάτιζαν ένα απέραντο συγκρότημα στην Νεκρόπολη της Γκίζας, όπου ανήκει και η περίφημη “Μεγάλη Σφίγγα”. Η Πυραμίδα του Χέοπα είναι η αρχαιότερη (από το 2560 π.Χ.) και η μεγαλύτερη από τις τρεις πυραμίδες της Νεκρόπολης της Γκίζας, η οποία συνορεύει με την πόλη της Γκίζας και τα περίχωρα του Καϊρου. Είναι το αρχαιότερο από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου και το μοναδικό που διασώζεται ως τις μέρες μας.
5. Σεγράδα Φαμίλια ( Βαρκελώνη, Ισπανία)
Η Βασιλική και Εξαγνιστική Εκκλησία της Αγίας Οικογενείας (γνωστή και ως “Σεγράδα Φαμίλια”) είναι η επιβλητική ρωμαιοκαθολική εκκλησία στη πόλη της Βαρκελώνης (στην ημιαύτονομη επαρχία της Καταλονίας) στην Ισπανία, με το μοναδικό γοτθικό και μετα-μοντέρνο αρχιτεκτονικό σχεδιασμό που φέρει την υπογραφή του παγκοσμίου φήμης Καταλανού αρχιτέκτονα Αντόνι Γκαουντί. Αν και ημιτελής ως σήμερα, η εκκλησία εγκαινιάστηκε το Νοέμβριο του 2010, καθαγιάστηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ και έγινε Βασιλική, ώστε να μπορούν να τελεσθούν η Θεία Λειτουργία και άλλα μυστήρια υπό την παρουσία πιστών. Το έργο ανέγερσής της ξεκίνησε το 1882  αλλά πέθανε ο Γκαουντί το 1926, είχε ολοκληρωθεί λιγότερο από το ένα τέταρτο του έργου. Η νέα ημερομηνία ολοκλήρωσης είναι το 2026, προκειμένου να συμπέσει με την επέτειο των 100 ετών από το θάνατο του Γκαουντί.

6.Κολοσσαίο (Ρώμη,Ιταλία)
Το Κολοσσαίο άρχισε να κατασκευάζεται στην εποχή του Βεσπασιανού το 72 μ.Χ., συνεχίστηκε την εποχή του Τίτου και ολοκληρώθηκε όταν ήταν αυτοκράτορας ο Τίτος, το 80 μ.Χ. Ονομαζόταν Αμφιθέατρο των Φλαβίων, από το όνομα της δυναστείας των αυτοκρατόρων που το έκτισαν. Για να κατασκευαστεί, εργάστηκαν χιλιάδες Ιουδαίοι αιχμάλωτοι που είχαν συλληφθεί από τον Τίτο μετά την καταστροφή των Ιεροσολύμων. Πήρε το όνομά του από το κολοσσιαίο άγαλμα του Νέρωνα (Ο Κολοσσός), που βρισκόταν στην τοποθεσία που χτίστηκε.

Μπορούσε να χωρέσει 65.000 θεατές και είχε σχήμα έλλειψης με περιφέρεια 524 μέτρων. Οι διαστάσεις του ήταν κολοσσιαίες: 156 x 188 μέτρα και το ύψος του έφτανε τα 48 μέτρα και είχε 4 ορόφους. Από αυτούς, οι τρεις πρώτοι είχαν αψίδες και ο τέταρτος 40 παράθυρα. Πάνω από τον 4ο όροφο υπήρχε στοά. Ο τελευταίος όροφος προοριζόταν για τις γυναίκες και τις κατώτερες τάξεις των πολιτών, ενώ ο πρώτος για τους επιφανείς πολίτες. Το εσωτερικό του ήταν χωρισμένο σε κερκίδες, ενώ στο κέντρο του είχε κονίστρα που χωριζόταν από τις κερκίδες με ένα ψηλό βάθρο. Κάτω από την κονίστρα βρίσκονταν τα υπόγεια. Εκεί βρίσκονταν τα κλουβιά με τα ζώα, τα οποία μπορούσαν να ανυψωθούν για να ανεβαίνουν τα ζώα στην αρένα, καθώς και οι μηχανικές συσκευές του κτηρίου. Πάνω από την αρένα υπήρχε μια μεγάλη τέντα, προκειμένου οι θεατές να προστατεύονται από τον ήλιο. Οι θεατές έμπαιναν στο κτήριο μέσα από 80 εισόδους, 4 από τις οποίες χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά από τους Ρωμαίους γερουσιαστές και άρχοντες. Οι πολλές πύλες έδιναν στο Κολοσσαίο τη δυνατότητα να γεμίσει μέσα σε 15 λεπτά, και να αδειάσει μέσα σε μόλις 5. Στην κονίστρα (αρένα) οδηγούσαν δύο πύλες: η πύλη της ζώσης σαρκός, από την οποία οι μονομάχοι εισέρχονταν στην αρένα, και η «νεκρική πύλη», από την οποία απομακρύνονταν οι νεκροί της μάχης. Το Κολοσσαίο έμεινε θρυλικό ως το κέντρο των αιμοχαρών θεαμάτων που απολάμβανε η ρωμαϊκή αυλή στην εποχή της παρακμής της. Η ορχήστρα είχε διαμορφωθεί κατάλληλα για να πραγματοποιούνται ναυμαχίες, μονομαχίες και θηριομαχίες τις οποίες χρηματοδοτούσαν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες. Εκεί γίνονταν επίσης μαρτύρια χριστιανών.
7. Άνγκορ Βατ ( Άνγκορ, Καμπότζη)
Το σύμπλεγμα των ναών ηλικίας 900 ετών, γνωστό ως “Άνγκορ Βατ”, στην περιοχή Άνγκορ της Καμπότζης χτίστηκε για τον βασιλιά των Χμερ Σουριαβαρμάν Β΄ κατά τον 12ο αιώνα ως ο κύριος ναός λατρείας αφιερωμένος στον Βισνού και πρωτεύουσα του κράτους του. Αποτελεί σύμβολο για την Καμπότζη, αφού εμφανίζεται στη σημαία της χώρας από το 1863 καθώς και το κύριο τουριστικό αξιοθέατο της χώρας.

8.Πέτρα ( Τζεμπέλ Αλ-Μαντχμπάχ, Ιορδανία)
Η σημερινή “Πέτρα” είναι η αρχαία πρωτεύουσα των Ναβαταίων (ή Ναμπάτου όπως τους αποκαλούσαν οι Μεσοποτάμιοι λαοί) που εγκαταλείφθηκε το 663 μ.Χ. και ο κορυφαίος τουριστικός προορισμός της Ιορδανίας. Θεωρείται ένα από τα πιο εντυπωσιακά ανθρώπινα δημιουργήματα, μοναδικής ομορφιάς και πολιτιστικής αξίας. Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα 30 διαφορετικών χώρων σε μια ακτίνα 60 χιλιομέτρων, με ναούς, τάφους και εκπληκτικής αρχιτεκτονικής κτίρια, λαξευμένα πάνω σε μαλακά ψαμμιτικά πετρώματα ροζέ ασβεστόλιθου. Το πραγματικό όνομα της πόλης είναι “Ράκμου” που στην γλώσσα των Ναβαταίων σημαίνει “Βράχος με χρωματιστές ραβδώσεις”. Το όνομα “Πέτρα” δόθηκε από Έλληνες εμπόρους σύμφωνα με τον αρχαίο Έλληνα ιστορικό, Ιερώνυμο τον Καρδιανό. Ο πρώτος δυτικός εξερευνητής που είδε την πόλη Πέτρα, μετά την εγκατάλειψη της από τους κατοίκους της, ήταν ο Ελβετός Γιόχαν Λούντβιχ Μπούρκχαρντ τον Αύγουστο του 1812. Από τότε έγινε ξανά τουριστικό και θρησκευτικό αξιοθέατο προσελκύοντας τουρίστες από όλο τον κόσμο.

9. Άνγκορ Βατ ( Άνγκορ, Καμπότζη)
Το σύμπλεγμα των ναών ηλικίας 900 ετών, γνωστό ως “Άνγκορ Βατ”, στην περιοχή Άνγκορ της Καμπότζης χτίστηκε για τον βασιλιά των Χμερ Σουριαβαρμάν Β΄ κατά τον 12ο αιώνα ως ο κύριος ναός λατρείας αφιερωμένος στον Βισνού και πρωτεύουσα του κράτους του. Αποτελεί σύμβολο για την Καμπότζη, αφού εμφανίζεται στη σημαία της χώρας από το 1863 καθώς και το κύριο τουριστικό αξιοθέατο της χώρας.

10.Μάτσου Πίτσου (Σιέρρα Βιλκαμπάμπα, Περού)
Το ιστορικό “Iερό” του Μάτσου Πίτσου στις Άνδεις του Περού υπάρχει σε κάθε λίστα με τα Top10 “Μνημεία Πολιτιστικής Κληρονομιάς” της UNESCO από την δεκαετία του’ 80 ως σήμερα. Αυτό συμβαίνει γιατί είναι μια ολόκληρη πόλη που εγκαταλείφθηκε από τους Ίνκας τον 15ο αιώνα, παρέμεινε κρυμμένη (και σχεδόν ανέγγιχτη) μέχρι την ανακάλυψή της στις 24 Ιουλίου του 1911 από τον Αμερικανό ιστορικό και αρχαιολόγο Χίραμ Μπίνγκαμ, που την αναζητούσε για χρόνια βασισμένος σε μυθολογικές αναφορές και τοπικές ιστορίες. Βρίσκεται σε υψόμετρο 2700 μέτρων στη Σιέρρα Βιλκαμπάμπα, στην αριστερή όχθη του παραπόταμου του Βιλκανότα, σε απόσταση 80 χιλιομέτρων από την πόλη Κούσκο. Η ονομασία “Μάτσου Πίτσου” στη γλώσσα Κέτσουα σημαίνει “αρχαίο βουνό”  .                                Νερολή Ρόη

# data[].attributes.headline
Ιωάννα Καλτσά

# data[].attributes.body
Ιωάννα Καλτσά

# data[].attributes.attachment_link.title
Η πανδημία του κορονοϊού

# data[].attributes.headline
10 ΜΝΗΜΕΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ

# data[].attributes.subject
10 ΜΝΗΜΕΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ

# data[].attributes.body
1. Ταζ Μαχάλ ( Άγκρα, Ινδία)
Το Ταζ Μαχάλ είναι το πιο γνωστό και αντιπροσωπευτικό μνημείο της Ινδίας και το σημαντικότερο τουριστικό αξιοθέατο της χώρας καθώς συγκεντρώνει εκατομμύρια τουριστών από όλο τον κόσμο. Βρίσκεται κοντά στην πόλη Άγκρα της βόρειας Ινδίας, στις όχθες του ποταμού Γιούμα. Κατασκευάστηκε από τον μογγόλο αυτοκράτορα Σαχ Γιαχάν Α’, τον 17ο αιώνα, στη μνήμη της συζύγου του που την αποκαλούσε “Μουμτάζ Μαχάλ” (σημαίνει “Κορώνα του Παλατιού”) η οποία πέθανε κατά την διάρκεια γέννας το 1631. Μετά από 22 χρόνια εντατικών έργων, το εντυπωσιακό μνημείο προς τιμήν της ολοκληρώθηκε και έγινε γνωστό ως “Ταζ Μαχάλ”.

2. Αγ. Σοφιά (Κωνσταντινούπολη, Τουρκία)
Η Αγία Σοφία ή Αγια-Σοφιά (ή “Ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας) είναι  ένα από τα σημαντικότερα  θρησκευτικά μνημεία για τους Χριστιανούς σε όλο τον κόσμο αλλά προσελκύει τουρίστες και επισκέπτες της Μουσουλμανικής θρησκείας λόγω της ιστορίας του. Τα εγκαίνιά του τελέστηκαν στις 27 Δεκεμβρίου του 537 και μέχρι την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 λειτουργούσε ως εκκλησία. Στην συνέχεια μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος και το 1934 με απόφαση του Κεμάλ Ατατούρκ σε μουσείου.

3. Άνγκορ Βατ ( Άνγκορ, Καμπότζη)
Το σύμπλεγμα των ναών ηλικίας 900 ετών, γνωστό ως “Άνγκορ Βατ”, στην περιοχή Άνγκορ της Καμπότζης χτίστηκε για τον βασιλιά των Χμερ Σουριαβαρμάν Β΄ κατά τον 12ο αιώνα ως ο κύριος ναός λατρείας αφιερωμένος στον Βισνού και πρωτεύουσα του κράτους του. Αποτελεί σύμβολο για την Καμπότζη, αφού εμφανίζεται στη σημαία της χώρας από το 1863 καθώς και το κύριο τουριστικό αξιοθέατο της χώρας.

4. Πόλη Μπαγκάν ( Μπαγκάν, Μιανμάρ)
Το συγκρότημα του Μπαγκάν είναι η παλιά, εντυπωσιακή, αυτοκρατορική πρωτεύουσα της Μιανμάρ (ως το 1989 ήταν γνωστή ως Βιρμανία και παλαιότερα ως Μπούρμα) αλλά σήμερα έχουν διασωθεί ελάχιστα τμήματά της και ερείπια επιβλητικών ναών, ανάμεσά τους και 2.200 ναοί και παγόδες. Από τον 9ο μέχρι τον 13ο αιώνα ήταν πρωτεύουσα του βασιλείου του Παγκάν και στην περίοδο της ακμής του βασιλείου (από το 1044 μέχρι το 1287) κατασκευάστηκαν πάνω από 10.000 βουδιστικοί ναοί, παγόδες και μοναστήρια ενώ η πόλη έφθασε να έχει 200.000 κατοίκους.

5. Μάτσου Πίτσου (Σιέρρα Βιλκαμπάμπα, Περού)
Το ιστορικό “Iερό” του Μάτσου Πίτσου στις Άνδεις του Περού υπάρχει από την δεκαετία του’ 80 ως σήμερα. Αυτό συμβαίνει γιατί είναι μια ολόκληρη πόλη που εγκαταλείφθηκε από τους Ίνκας τον 15ο αιώνα, παρέμεινε κρυμμένη (και σχεδόν ανέγγιχτη) μέχρι την ανακάλυψή της στις 24 Ιουλίου του 1911 από τον Αμερικανό ιστορικό και αρχαιολόγο Χίραμ Μπίνγκαμ, που την αναζητούσε για χρόνια βασισμένος σε μυθολογικές αναφορές και τοπικές ιστορίες. Βρίσκεται σε υψόμετρο 2700 μέτρων στη Σιέρρα Βιλκαμπάμπα, στην αριστερή όχθη του παραπόταμου του Βιλκανότα, σε απόσταση 80 χιλιομέτρων από την πόλη Κούσκο. Η ονομασία “Μάτσου Πίτσου” στη γλώσσα Κέτσουα σημαίνει “αρχαίο βουνό”  .

6. Ακρόπολη (Αθήνα, Ελλάδα)
Η Ακρόπολη των Αθηνών είναι ο πιο σημαντικός αρχαιολογικός χώρος στην Ελλάδα και βρίσκεται στον ομώνυμο βραχώδη λόφο που δεσπόζει στο κέντρο της σύγχρονης Αθήνας.
Στην Ακρόπολη βρισκόταν το σπουδαιότερο και μεγαλοπρεπέστερο ιερό της αρχαίας πόλης αφιερωμένο στην προστάτιδα θεά της πόλης: την Αθηνά. Στην Ακρόπολη υπάρχουν τρεις αρχαίοι ναοί, ο Παρθενώνας, το Ερέχθειο και ο ναός της Απτέρου Νίκης. Ο λόφος είναι απρόσιτος απ’ όλες τις πλευρές εκτός της δυτικής, όπου και βρίσκεται η οχυρή -μνημειακή πλέον – είσοδος, η διακοσμημένη με τα λαμπρά “Προπύλαια”. Όλα τα μνημεία της Ακρόπολης είναι κατασκευασμένα από Πεντελικό μάρμαρο και χτίστηκαν κατά τον λεγόμενο “Χρυσό Αιώνα” του Περικλή (450-330 π.Χ.). Είναι ένα αναγνωρισμένο μνημείο παγκόσμιας ακτινοβολίας.

7.Πυραμίδες της Γκίζας (Γκίζα/ Κάιρο, Αίγυπτος)
Οι πυραμίδες της Γκίζας κατασκευάστηκαν πριν από 4500 χρόνια (μεταξύ 2580 και 2560 π.Χ.) και είναι οι σημαντικότερες και πιο διάσημες Πυραμίδες της Αιγύπτου. Στην αρχαία Νεκρόπολη της Γκίζας ξεχωρίζουν οι τρεις μεγάλες πυραμίδες της Τέταρτης δυναστείας: η Πυραμίδα του Χέοπα (γνωστή και ως “η Μεγάλη Πυραμίδα”), η Πυραμίδα του Χεφρήνου και η Πυραμίδα του Μυκερίνου. Σκοπός κάθε πυραμίδας ήταν να «στεγάσει» το νεκρό Φαραώ κατά τη διάρκεια της μεταθανάτιας ζωής του. Μαζί με μικρότερες πυραμίδες (των βασιλισσών), νεκρικούς ναούς, Μαστάμπες και τάφους αξιωματούχων σχημάτιζαν ένα απέραντο συγκρότημα στην Νεκρόπολη της Γκίζας, όπου ανήκει και η περίφημη “Μεγάλη Σφίγγα”. Η Πυραμίδα του Χέοπα είναι η αρχαιότερη (από το 2560 π.Χ.) και η μεγαλύτερη από τις τρεις πυραμίδες της Νεκρόπολης της Γκίζας, η οποία συνορεύει με την πόλη της Γκίζας και τα περίχωρα του Καϊρου. Είναι το αρχαιότερο από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου και το μοναδικό που διασώζεται ως τις μέρες μας.

8.Πέτρα ( Τζεμπέλ Αλ-Μαντχμπάχ, Ιορδανία)
Η σημερινή “Πέτρα” είναι η αρχαία πρωτεύουσα των Ναβαταίων (ή Ναμπάτου όπως τους αποκαλούσαν οι Μεσοποτάμιοι λαοί) που εγκαταλείφθηκε το 663 μ.Χ. και ο κορυφαίος τουριστικός προορισμός της Ιορδανίας. Θεωρείται ένα από τα πιο εντυπωσιακά ανθρώπινα δημιουργήματα, μοναδικής ομορφιάς και πολιτιστικής αξίας. Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα 30 διαφορετικών χώρων σε μια ακτίνα 60 χιλιομέτρων, με ναούς, τάφους και εκπληκτικής αρχιτεκτονικής κτίρια, λαξευμένα πάνω σε μαλακά ψαμμιτικά πετρώματα ροζέ ασβεστόλιθου. Το πραγματικό όνομα της πόλης είναι “Ράκμου” που στην γλώσσα των Ναβαταίων σημαίνει “Βράχος με χρωματιστές ραβδώσεις”. Το όνομα “Πέτρα” δόθηκε από Έλληνες εμπόρους σύμφωνα με τον αρχαίο Έλληνα ιστορικό, Ιερώνυμο τον Καρδιανό. Ο πρώτος δυτικός εξερευνητής που είδε την πόλη Πέτρα, μετά την εγκατάλειψη της από τους κατοίκους της, ήταν ο Ελβετός Γιόχαν Λούντβιχ Μπούρκχαρντ τον Αύγουστο του 1812. Από τότε έγινε ξανά τουριστικό και θρησκευτικό αξιοθέατο προσελκύοντας τουρίστες από όλο τον κόσμο.

9. Σεγράδα Φαμίλια ( Βαρκελώνη, Ισπανία)
Η Βασιλική και Εξαγνιστική Εκκλησία της Αγίας Οικογενείας (γνωστή και ως “Σεγράδα Φαμίλια”) είναι η επιβλητική ρωμαιοκαθολική εκκλησία στη πόλη της Βαρκελώνης (στην ημιαύτονομη επαρχία της Καταλονίας) στην Ισπανία, με το μοναδικό γοτθικό και μετα-μοντέρνο αρχιτεκτονικό σχεδιασμό που φέρει την υπογραφή του παγκοσμίου φήμης Καταλανού αρχιτέκτονα Αντόνι Γκαουντί. Αν και ημιτελής ως σήμερα, η εκκλησία εγκαινιάστηκε το Νοέμβριο του 2010, καθαγιάστηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ και έγινε Βασιλική, ώστε να μπορούν να τελεσθούν η Θεία Λειτουργία και άλλα μυστήρια υπό την παρουσία πιστών. Το έργο ανέγερσής της ξεκίνησε το 1882  αλλά πέθανε ο Γκαουντί το 1926, είχε ολοκληρωθεί λιγότερο από το ένα τέταρτο του έργου. Η νέα ημερομηνία ολοκλήρωσης είναι το 2026, προκειμένου να συμπέσει με την επέτειο των 100 ετών από το θάνατο του Γκαουντί.

10. Παναγία των Παρισίων ( Παρίσι, Γαλλία)
Η “Νοτρ Νταμ ντε Παρί”, γνωστή στα ελληνικά ως “Παναγία των Παρισίων” (και στην Γαλλία απλά ως “Νοτρ Νταμ”) είναι ο μητροπολιτικός Ρωμαιοκαθολικός ναός της πόλης του Παρισιού. Αποτελεί ένα από τα πλέον θαυμαστά αρχιτεκτονικά μνημεία του γοτθικού ρυθμού (για την ακρίβεια του λεγόμενου “οξυκόρυφου” ρυθμού) και βρίσκεται στη νησίδα Ιλ ντε λα Σιτέ του ποταμού Σηκουάνα, στο κέντρο της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Πριν από την εμφάνιση του Χριστιανισμού στην Γαλλία, στην θέση που είναι χτισμένη σήμερα η “Παναγία των Παρισίων”, υπήρχε ένας Ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στον Δία, πάνω στα θεμέλια του οποίου θεμελιώθηκαν διαδοχικά 4 χριστιανικοί ναοί. Η κατασκευή του σημερινού επιβλητικού ναού άρχισε το 1163 με τις ευχές του Πάπας Αλέξανδρου Γ΄, ο οποίος και έβαλε τον θεμέλιο και την οικονομική ενίσχυση του Βασιλιά Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας. Ο Ναός αποπερατώθηκε το 1260 αλλά υπέστη σημαντικές αλλαγές  το 1699 κατά την διάρκεια έργων συντήρησης και αποκαταστάσεων της φθοράς του χρόνου.  Στις 15 Απριλίου του 2019, κατά τη διάρκεια έργων αποκατάστασης του ναού, ξέσπασε πυρκαγιά η οποία οδήγησε σε κατάρρευση της οροφής και του κεντρικού οβελού της εκκλησίας.

# data[].attributes.headline
Ιωάννα Καλτσά

# data[].attributes.body
Ιωάννα Καλτσά

# data[].attributes.attachment_link.title
10 ΜΝΗΜΕΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ

# data[].attributes.body
1. Μάτσου Πίτσου, Περού
Η διάσημη πόλη των Ίνκας εγκαταλείφθηκε, άγνωστο γιατί, περίπου το 1550 και παρέμενε παντελώς ξεχασμένη μέχρι το 1911, όταν ανακαλύφθηκε από αρχαιολόγους. Βρίσκεται σε ύψος 2.430 μέτρων και επιτρέπει την είσοδο σε μόνο 2.500 επισκέπτες την ημέρα -και μόλις 400 στην «καρδιά» του χώρου- για λόγους προφύλαξης των κτισμάτων.
2. Ναός Άνγκορ Βατ, Καμπότζη
To μεγαλύτερο θρησκευτικό μνημείο στον κόσμο χτίστηκε τον 12ο αι. ως ινδουιστικός ναός για να μετατραπεί αργότερα σε βουδιστικό. Οι πρώτοι δυτικοί επισκέπτες, τον 16ο αιώνα, δυσκολεύονταν να πιστέψουν πως οι ντόπιοι ήταν ικανοί να κατασκευάσουν τόσο μεγάλο οικοδόμημα και προσπάθησαν να τον αποδώσουν σε άλλους. Τέλεια διατηρημένο μετά από 900 χρόνια ζωής, δέχεται ένα εκατ. επισκέπτες ετησίως.
3. Ταζ Μαχάλ, Ινδία
Το αριστούργημα της ισλαμικής αρχιτεκτονικής χτίστηκε το 1650 από τον βασιλιά Σαχ Τζαχάν ως μαυσωλείο για την τρίτη σύζυγό του, Μουμτάζ Μαχάλ. Οι κήποι του, βρετανικής έμπνευσης και αρχιτεκτονικής, είναι μεταγενέστεροι. Κάθε χρόνο το επισκέπτονται τρία με τέσσερα εκατ. τουρίστες.
4. Πέτρα, Ιορδανία
Η παλιά πρωτεύουσα των Ναβαταίων άκμασε από τα αρχαία χρόνια μέχρις ότου κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους το 106 μ.Χ.. Εκείνοι άφησαν το στίγμα τους μέχρι τη βυζαντινή εποχή (πολλά από τα διάσημα κτίρια λαξεύτηκαν επί των ημερών τους), οπότε την εγκατέλειψαν ολοκληρωτικά. Οι δυτικοί την πρωτοείδαν το 1812 και σήμερα αποτελεί το σημαντικότερο αξιοθέατο της χώρας. Ηαναταραχή στις χώρες της Μέσης Ανατολήςέπληξε τον τουρισμό της Ιορδανίας και έτσι την Πέτρα επισκέπτονται πια 600-700.000 επισκέπτες ετησίως έναντι 1,1 εκατ. τα προηγούμενα χρόνια.
5. Ναός Μπαγιόν, Καμπότζη
Διάσημος για τις 200 μορφές, που είναι σκαλισμένες στους πέτρινους πύργους του, χτίστηκε στις αρχές του 13ου αι. ως επίσημος ναός του βασιλιά Τζαγιαβαρμάν του 4ου. Ανάγλυφες σκηνές από την καθημερινή ζωή της εποχής, από μάχες και σημαντικά γεγονότα του βασιλείου διακοσμούν τους τοίχους του. Προσελκύει πάνω από ένα εκατ. τουρίστες το χρόνο.
6. Μεσκίτα, Κόρδοβα
Ήταν το λαμπρότερο τζαμί που έχτισαν ποτέ οι Άραβες στην Ισπανία και ολοκληρώθηκε περίπου το 980 μ.Χ. Όταν οι Ισπανοί επανακατέλαβαν την πόλη το 1236, πρόσθεσαν στη μέση του τζαμιού έναν χριστιανικό ναό με τρούλο και τον μετέτρεψαν σε καθολικό καθεδρικό.
7. Ναός του Σωτήρος του Αιμοραγούντα, Αγία Πετρούπολη
Γνωστός και ως Ναός του Χυμένου Αίματος, είναι χτισμένος στο σημείο όπου δολοφονήθηκε ο τσάρος Αλέξανδρος ο 2ος το 1881. Ο χρυσοποίκιλτος αυτός ναός ξεχωρίζει για τα 7.500 τ.μ. ψηφιδωτών επιφανειών του. Κλειστός και αχρησιμοποίητος μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, λεηλατημένος και με ζημιές από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αναπαλαιώθηκε κατά τη δεκαετία του ’90 και αποκαταστάθηκε στην αρχική του μορφή.
8. Βασιλική του Αγίου Πέτρου, Ρώμη
Χτισμένος στη θέση ενός παλαιοχριστιανικού ναού του 4ου αι., ολοκληρώθηκε το 1626 με τον Μιχαήλ Άγγελο και τον αρχιτέκτονα Μπερνίνι να συγκαταλέγονται ανάμεσα στους δημιουργούς του. Παρά το μέγεθός του και τη σημαντικότητά του για τον καθολικισμό -εκεί είναι θαμμένος, σύμφωνα με την παράδοση, ο Απόστολος Πέτρος- δεν είναι καθεδρικός ναός ούτε έδρα επισκόπου. O τρούλος του εξακολουθεί ως τις μέρες μας να είναι από τους μεγαλύτερους του κόσμου. Οι επισκέπτες του υπολογίζονται σε 7.000.000 ετησίως.
9. Παλιά Πόλη, Ντουμπρόβνικ
Περίκλειστη από τείχη που χρονολογούνται, κατά τμήματα, από τον 12ο αι., αποτελεί ένα εξαίσιο δείγμα μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής με κτίρια που επιζούν από την εποχή της θαλασσοκρατορίας της πόλης – η οποία διήρκεσε από τον 14ο μέχρι τις αρχές του 19ου αι. Πληγωμένη από την πολιορκία στη διάρκεια του εμφυλίου το 1991-92, είναι πια πλήρως αποκαταστημένη και δέχεται 700.000 με 1 εκατ. επισκέπτες κάθε χρόνο.
10. Κεντρική Αγορά, Κρακοβία
Η μεγαλύτερη μεσαιωνική πλατεία στην Ευρώπη έχει έκταση 40 στρέμματα και έχει την ίδια σχεδόν μορφή εδώ και 700 χρόνια.

# data[].attributes.headline
Κλιματική Αλλαγή 

# data[].attributes.subject
Κλιματική Αλλαγή 

# data[].attributes.body
Η κλιματική αλλαγή είναι ένα θέμα που έπρεπε να μας ενδιαφέρει όλους μας. Οι πάγοι λιώνουν και εμείς κάνουμε σαν να μην το ξέρουμε και αλλάζουμε θέμα. Πολλές οργανώσεις για την διάσωση του περιβάλλοντος υπάρχουν αλλά χρειαζόμαστε ομαδική δουλειά για να μην πεθάνουμε όλοι από πλημμύρες. Η κλιματική αλλαγή είναι κακή γιατί οι πάγοι λιώνουν ( χτες η θερμοκρασία στην Ανταρκτική ήταν 38°C) και τα ζώα που χρειάζονται κρύο , χιόνι και πάγο για να ζήσουν πεθαίνουν, με αποτέλεσμα να έχουμε μεγαλες ελλείψεις στην ζωική αλυσίδα . Σε λίγο δεν θα υπαρχει χιόνι ούτε για δείγμα. Το καλοκαίρι γίνεται όλο και πιο ζεστό και οι χειμώνες το ίδιο. Αλλά το κακό δεν γίνεται μόνο στα ζώα που θέλουν κρύο, διότι και ζώα όπως οι βάτραχοι σε άλλες χώρες όταν βρίσκουν μετά από πολύ ψάξιμο μικρες λακούβες με νερό, για να γεννήσουν ,μέχρι να γεννήσουν το νερό εξατμίζεται, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν πολλοι από τους γυρίνους και έτσι εμφανίζονται  και άλλες ελλείψεις στην ζωική αλυσίδα.
Με λίγα λόγια η κλιματική αλλαγή είναι ενα από τα σοβαρότερα πράγματα στον κόσμο αλλά εγώ όταν βλέπω ειδήσεις συνεχίζω να βλέπω πότε έκανε ποστ στο instagram τελευταία φορά η νικήτρια του bachelor :(:

Συγγνώμη αν σας χαλασα την μέρα και σας δημιούργησα εφιάλτες.....

# data[].attributes.headline
Ελπίζω η γνώμη μου να σας φανεί ενδιαφέρουσα

# data[].attributes.subject
Ελπίζω η γνώμη μου να σας φανεί ενδιαφέρουσα

# data[].attributes.body
Η γνώμη μου για τα βιβλία!!!

# data[].attributes.headline
ΑΚΗΣ ΘΡΑΨΙΜΗΣ

# data[].attributes.subject
ΑΚΗΣ ΘΡΑΨΙΜΗΣ

# data[].attributes.body
Το θέμα που με απασχολεί αυτό τον καιρό,
είναι οι πολλές και επίπονες για την χώρα φυσικές καταστροφές.Π.Χ. Η πυρκαγιά το καλοκαίρι, οι αρκετοί σεισμοί που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα[ εκ των οποίων τον έναν τον καταλάβαμε καθώς μας πέτυχε σε διδακτική ώρα]η προ λίγων ημερών πλυμμήρα που έλαβε χώρα κοντά στην περιοχή μας, η πυρκαγιά του 2018 στο Μάτι
και αρκετές ακόμη.Αυτό που θέλω να πω, είναι πως η πολιτική προστασία πρέπει να είναι πιο συντονιμένη και να γίνουν έργα
για να μην θρηνίσουμε άλλα θύματα.

# data[].attributes.body
ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΕΣ

Αμφικτυονία ήταν η ένωση αρχαίων ελληνικών πόλεων - κρατών με κέντρο κάποιο ιερό. Ετυμολογικά ο όρος αμφικτύονες δηλώνει τη συνένωση γειτονικών φυλετικών ομάδων. Ο θεσμός της Αμφικτυονίας είναι πιθανότατα αρχαιότερος της εμφάνισης της πόλης-κράτους, γιατί αντιπρόσωποί της ήταν φυλετικές ομάδες και όχι κράτη. Aρχικά είχε μόνο θρησκευτικό χαρακτήρα, όμως με το πέρασμα του χρόνου εξελίχθηκε σε πολιτική ένωση.

Τη διοίκηση της Αμφικτυονίας ασκούσε το αμφικτυονικό συνέδριο και η αμφικτυονική εκκλησία. Το συνέδριο το συγκροτούσαν οι ιερομνήμονες. .
Οι ιερομνήμονες σχημάτιζαν το συμβούλιο της διοίκησης και ήταν υπεύθυνοι για όλα τα θέματα του ιερού. Οι Πυλαγόρες ή αγορατροί ήταν οι αντιπρόσωποι των Αμφικτυονικών πόλεων, οι οποίοι εκλέγονταν κάθε χρόνο και ήταν επιφορτισμένοι με την προάσπιση των συμφερόντων των πόλεών τους στο συνέδριο της Αμφικτυονίας.

Τέλος η αμφικτυονική εκκλησία αποτελούνταν από τους ιερομνήμονες, τους πυλαγόρες και όσους βρίσκονταν για οποιοδήποτε λόγο στο ιερό την εποχή που αυτή συγκαλούνταν. Ήταν επιφορτισμένη μόνο με την έκδοση  ψηφισμάτων και δε διέθετε σημαντική δύναμη.

Η αμφικτυονία, εκτος από την αρχαια Ελλάδα, ωφέλισε και τον σύγχρονο κόσμο καθως ενέμπνευσε τους σημερινούς ανθρώπους να ιδρύσουν κάτι παρόμοιο.π.χ. Ε.Ε. , τους πέντε δήμους της Φθοιώτιδας, το ΝΑΤΟ κ.α.Όσο αφορά την αρχαια Ελλάδα οι αμφικτυονίες, ευνοούσαν το περιβαλλον, έκαναν τους ανθρωπους να νοιάζεται ο ένας για τον άλλο, ένωναν αρκετες πόλεις κράτοι, φρόντιζαν για την ισονομία των πολιτών κ.α.

Άκης Θραψίμης

# data[].attributes.headline
Η φράση αυτή σημαίνε

# data[].attributes.body
Η φράση αυτή σημαίνει πως όταν ενας λαός, μια κοινότητα είναι ενομένη, είναι ισχυρότερη από κάθε τείχος.Εγώ συμφωνώ με αυτή την φράση γιατί αν είμαστε

ενωμένοι μπορούμε να καταφέρουμε ακόμα και τα πιο δύσκολα πράγματα [ήταν και το ρητό των αμφικτυονιών].

Άκης Θραψίμης

# data[].attributes.attachment_caption
Top-10-μνημεία-παγκόσμιας-πολιτιστικής-κληρονομιάς

# data[].attributes.attachment_link.title
Top-10-μνημεία-παγκόσμιας-πολιτιστικής-κληρονομιάς