# data[].attributes.body
Verslag Innenschau

Een theatrale opening in alle stilte. Een lange man in de spotlight staart het publiek indringend aan. Staat daar alleen, zo lijkt het. Wanneer de muziek door de zaal begint te galmen draait de man zich langzaam om en zien we een vrouw achter hem vandaan komen. Ze draaien om elkaar heen en observeren elkaar, ze zoenen elkaar intens, zoals je dat kent van een beginnende relatie. De liveband laat een upbeat nummer klinken en het stel begint gepast en uitbundig te dansen. Maar ze zijn niet langer alleen, stellen beginnen al dansend zich om het stel heen te plaatsen en het decor veranderd in een cafe. Met andere mensen komt ook de verleiding, de jaloezie en het teasen. Al gauw wordt duidelijk dat we hier naar herinneringen aan het kijken zijn, die door elkaar heen lopen in de sfeer van een koortsachtige droom. Verdrongen herinneringen worden weer opgehaald, eenmaal opgehaald kan hij de herinnering niet meer verdringen, zoals hij niet kan afkomen van het mes in zijn hand. Illusies, dans en acteren wisselen elkaar af. Wat ze ook laten zien op het podium het visuele wordt altijd in acht genomen. Kasten zijn badkamers, kasten zijn spiegels, kasten zijn wc-hokjes, kasten zijn deuren. Het is mooi om erachter te komen hoe flexibel en open onze hersenen zijn. De hersenen maken ruimte voor veel naakt, veel fysiek contact en geweld en wordt geaccepteerd, zelfs normaal gevonden, zoals wanneer de vrouw zich ontdoet van haar kleding tot dat zij compleet naakt is. Handen betasten haar hele lichaam, totdat ze ook haar naakte vel van zich afritst, en wegloopt. Het publiek word niet voor de gek gehouden maar getraind in flexibel denken en acceptatie.

# data[].attributes.body
eview Metropolis 1 Sadettin.

Deze voorstelling is zoals ik mij de hel voorstel, als er iets bestaat zoals de hel, kan ik mij voorstellen dat je continu getergd wordt doordat je moet kijken naar dingen die je niet wilt zien. Ik voelde me gegijzeld in dit stuk. Toen we binnen kwamen was één van de spelers al begonnen met basketballen, dit was voor mij als een begin zoals je die kan verwachten bij middelbare school toneelstukken, in elkaar geknutseld door middelbare scholieren. En dat gevoel is niet weggegaan, het hele toneelstuk leek gespeeld en bedacht door middelbare scholieren. Op internet werd dit stuk geschetst als een stuk dat lijkt op de ‘Luizenmoeders’ verder weg van de waarheid kun je het volgens mij niet krijgen! Het heeft niets weg van de ‘luizenmoeders’ Het was niet grappig. De  enige keer dat ik heb gegrinnikt is toen de conciërge zei ‘Ik schrik me de tandjes’. En als dat het hoogte punt is, is het wel erg zielig gesteld. De kostuums waren slordig en onprofessioneel, het stoorde me, zo werd het nog moeilijker om de acteurs serieus te kunnen nemen. Nog altijd is mij niet bekend wie de doelgroep is. Misschien waren wij als leerlingen en docenten in spe de perfecte doelgroep, maar wij konden er helemaal niks mee. Het stuk was niet serieus genoeg en niet overdreven genoeg, waardoor het tussen wal en schip belandt. Het kamertje van de conciërge, die als voor meerder dingen fungeerde vond ik mooi en gepast, de trap had ook zijn functie, maar het basketbalveld en de planten waren overbodig. Ook in de decoratie viel het tussen wal en schip, want het was niet uitgebreid genoeg of ze hadden het summier moeten houden met enkel het hok van de conciërge. Boven op het hok van de conciërge werd voor de live muziek gezorgd. Ik ben een voorstander van live muziek, maar dit was echt te hard! De geluiden in dit stuk waren allemaal veel te hard en met de overstroom aan tekst zorgde het geheel voor een marteling. Tijdens het stuk had ik echt medelijden met de mensen die hier geld voor hebben moeten betalen, want dat was het echt niet waard! Ik ben wel geïnteresseerd om iemand te spreken die dit stuk wel goed vond. Ik wil graag iets positiefs zeggen over dit stuk, maar ik kan het niet vinden.

# data[].attributes.headline
Welke culturele activiteiten zijn er op dit moment in Hoogeveen

# data[].attributes.subject
Welke culturele activiteiten zijn er op dit moment in Hoogeveen

# data[].attributes.body
Het Cultuurhuis is een hybride podium en ontmoetingsplek, midden in het stadscentrum. Herkenbaar, zonder drempels, prikkelend en met een iconisch, verbindend en uitnodigend karakter. Het Cultuurhuis is van Hoogeveen.

Uiteenlopend theateraanbod in de Tamboer, zoals;

Rumag theater event- 14 maart - De Tamboer.

Wereldverteldag- 20 maart - De Tamboer.

Cultureel Complex

In Hoogeveen komt een nieuw Cultureel Complex waar alle culturele instellingen van de stad binnen één gebouw samen komen. Een creatieve hub waar het straks zal bruisen van de energie, waar altijd wat te doen is en waar de deuren wagenwijd open staan voor alle inwoners en bezoekers van Hoogeveen. Spelen, bewegen, ontdekken en plezier maken zullen op deze kindvriendelijke third place to be centraal staan.

Het podium in Hoogeveen heeft een uiteenlopend muziekaanbod.

Vue in Hoogeveen heeft uiteenlopen filmaanbod.

Ook zijn er op verschillende plekken  in de openbare ruimte kunstwerken te vinden.

In de zomer komt er een stadsfestival.

# data[].attributes.body
Hier dan mijn ongezouten persoonlijke ongefundeerde kritiek.  Dit is geen goed toneelstuk. Ik begrijp niet waarom deze voorstelling op onze lijst staat. Het is ten eerste niet interdisciplinair genoeg. De hoofdrolspeler, speelt muziek, dat dan wel.  Het is visueel niet aantrekkelijk en er zit geen vernieuwende elementen in. Het is een ontzettend moraliserend verhaal, er zitten nauwelijks wendingen, verassingen of twisten in. Dit toneelstuk is nou precies de reden waarom ik niet graag naar toneel ga. Het is niet eens een klucht, het is nog erger. Het is anderhalve uur zelfpijniging op te harde stoeltjes. En dan was ik er nog iets van 35 euro voor kwijt ook, omdat ik niet kon op de dag dat mijn klasgenoten gingen. Ik ga ook gewoon zeggen hoe het eindigt. De scholier waar het mee begint hangt zichzelf op. Ik heb zo een hekel aan het kijken naar alleen maar ellende. Mensen lachen wel, met kiespijn denk ik, want de grappen zijn niet goed. Het is dan denk ik zwarte humor. Het verhaal is eenzijdig, niet voor interpretatie vatbaar, er wordt niet om je eigen fantasie gevraagd. En ze praten met veel te veel tekst, maar dan ook echt met heel veel tekst. Het stuk wordt mij echt door de strot geduwd. Nooit gehoord van stiltes laten vallen? Het is alsof je als publiek wordt neergeschoten met een mitrailleur. Het verhaal gaat over een school in een slechte buurt die een nieuwe directeur heeft en wordt omgetoverd tot een excellente school, waarbij een aantal leerlingen tussen wal en schip vallen door het systeem. Daarbij wordt continue kritiek geleverd op hoe slecht het systeem werkt. Het is puberaal geschreven, volwassen acteurs spelen stigmatiserende stereotypen. Een toneelstuk geschreven door scholieren zou beter zijn. Het is reinste propaganda, er is geen ruimte om erover na te denken. Tot zover. Positief is dat de acteurs goed zijn. Ze weten je echt wel in het verhaal te trekken. Bovendien is het goed dat er kritiek wordt geleverd op het systeem en ik heb begrepen op de marktwerking in het onderwijs, maar met alleen kritiek leveren kom je er niet. De voorstelling heeft ook niet een losse verhaallijn, wat denk ik wel de bedoeling was, omdat het geïnspireerde is op de TV serie The Wire. Ik baal ervan, want ik had gewoon net zoals Martijn naar Introdans kunnen gaan, ik hou van dans en beweging. Nu heb ik nauwelijks wat gehaald uit de twee voorstellingen. Gewoon om van de nare nasmaak af te komen wil ik nog wel naar een dansvoorstelling, maar de tijd laat het niet toe.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Cultuureducatie met Kwaliteit 2017-2020: Over deze subsidie
Scholen en culturele instellingen in het hele land werken samen om kunst, cultuur en erfgoed vast onderdeel van het lesprogramma te maken. Wat levert het op? Kinderen die met plezier hun verbeeldingskracht, waarnemingsvermogen en communicatieve vaardigheden ontwikkelen.
Het Fonds investeert sinds 2013 met het programma Cultuureducatie met Kwaliteit in goed cultuuronderijs. Ieder kind moet de kans krijgen zijn of haar creativiteit optimaal te ontwikkelen. Het onderwijs is de plek bij uitstek om kinderen met cultuur te bereiken. De subsidieregeling Cultuureducatie met Kwaliteit 2017-2020 in het primair onderwijs richt zich op een verdieping van wat in 2013-2016 is gerealiseerd én op het vergroten van het aantal deelnemende scholen. Dit doen we onder andere door meerjarige programma's, verspreid over het hele land te ondersteunen waarbij scholen en culturele instellingen samen werken aan Cultuureducatie met Kwaliteit. Zodat het een vaste plek krijgt in het curriculum van de scholen.

Let op: Het is niet meer mogelijk om subsidie aan te vragen voor deze regeling.

Samen met lokale en regionale overheden
Het Fonds werkt samen met regionale en lokale overheden. Het Fonds investeert de komende vier jaar 10 miljoen euro per jaar. Gemeenten en provincies matchen dit bedrag. Deze gemeenten en provincies hebben samen met OCW een intentieverklaring ondertekend, waarin zij de deelname aan de regeling vastleggen.
Doel van de regeling
Het bevorderen van de kwaliteit van cultuureducatie in het PO. Door:

Duurzame verankering van kwalitatief goede cultuureducatie door samenwerking tussen primair onderwijs en culturele omgeving.

Verdiepen van cultuureducatie op scholen die ook in 2013-2016 deelnamen aan de regeling.

Vergroten van het aantal deelnemende scholen.

Penvoerders
De aanvraag is gedaan door een penvoerder. Dit is een culturele instelling die door de gemeente of provincie wordt aangewezen om een plan in te dienen. De penvoerder werkt altijd samen met andere culturele instellingen, scholen, pabo's en kunstvakonderwijs. De penvoerder doet een aanvraag voor vier jaar.
Juridische regeling en toelichting
Juridische regeling Cultuureducatie met Kwaliteit 2017-2020

Partners

In het programma Cultuureducatie met Kwaliteit werken veel partijen met elkaar samen.

Fonds voor Cultuurparticipatie

Het Fonds is verantwoordelijk voor de toekenning van de rijkssubsidie aan de projecten van Cultuureducatie met Kwaliteit.

De Rijksoverheid wil dat cultuureducatie een vast onderdeel wordt van het lesprogramma. Het Rijk stelt hier, samen met andere overheden, geld voor beschikbaar via het programma Cultuureducatie met Kwaliteit. Het ministerie van OCW is initiatiefnemer en opdrachtgever van het programma.

Het LKCA is de kennispartner binnen het programma Cultuureducatie met Kwaliteit en verantwoordelijk voor het inbrengen, ophalen en delen van kennis over cultuureducatie binnen en buiten het programma.

De ambitie van Méér Muziek in de Klas is zorgen voor structureel en goed muziekonderwijs op basisscholen. Dit doen ze door initiatieven zichtbaar te maken, kennis van leerkrachten te vergroten en te laten zien hoe leuk en waardevol muziekonderwijs is. Het Fonds werkt nauw samen met Meer Muziek in de Klas. De subsidieregeling Impuls Muziekonderwijs draagt bij aan het gezamenlijk doel.

De PO-Raad, de sectororganisatie voor het primair onderwijs, vindt dat ieder kind de mogelijkheid moet hebben om goed cultuuronderwijs te krijgen. Cultuur hoort bij de ontplooiing van leerlingen. Het kan ze raken, emotioneren, inspireren. En het draagt bij aan het ontdekken en ontwikkelen van hun eigen talenten.

# data[].attributes.attachment_link.description
Scholen en culturele instellingen in het hele land werken samen om kunst, cultuur en erfgoed vast onderdeel van het lesprogramma te maken. Wat levert het op? Kinderen die met plezier hun verbeeldingskracht, waarnemingsvermogen en communicatieve vaardigheden ontwikkelen. Het Fonds investeert sinds 2013 met het programma Cultuureducatie met Kwaliteit in goed cultuuronderijs.

# data[].attributes.body
Metropolis 1, de naam van de voorstelling die wij hebben gekeken, geregistreerd door Sadettin Kirmiziyüz. Het verhaal speelt zich af op het Oranje College, op het toneel staan verschillende decorstukken die samen verschillende onderdelen van de school voorstellen. Een trap naar het kantoor van de directrice, een paar grote planten in pot, een basketbal-net bevestigd aan een wand met een doorgang en een bewegende module die dienst doet als hok van de conciërge en woning van verschillende leerlingen. Bovenop het hok staat een installatie vanwaar tijdens de voorstelling de muziek live wordt verzorgd. Het gezelschap bestaat uit een kleine groep acteurs. De directrice, de conciërge en de leerling (Bas) worden door de dezelfde acteurs gespeeld, de overige acteurs wisselen gedurende het stuk tussen de rol van docent, leerling en ouder (of leerplichtambtenaar)

Het verhaal slingert zich rond verschillende thema’s als schuld, verlies, waardering, winst en offers. De belangrijkste vraag - die in elk thema terugkeert - is wie is verantwoordelijk, en waarvoor? De directrice laat leerlingen die haar “excellente” score bedreigen keihard vallen. Één van haar docenten probeert haar uit alle macht tegen te gaan. De leerling met de grootste rol (regelt tevens het geluid en is daardoor verantwoordelijk voor de sfeer van het stuk, maar daarover later meer) is net zijn vader verloren, probeert de schulden die hij heeft achtergelaten op te lossen en doet dat op een illegale manier. Dat gaat mis en hij komt nog dieper in de problemen. De conciërge probeert een oogje in het zijl te houden en heeft een hele nuchtere rol in het geheel, al blijkt aan het eind dat hij eigenlijk niets kan betekenen. De leerplichtambtenaar, een rol die niet zo goed is verweven in het verhaal, probeert ook tegen de directrice in te gaan en belicht het belang/ probleem van de thuissituatie voor de toeschouwer.

Wat opvalt (in contrast met Innenschau, waarin niet werd gesproken) is dat er veel wordt gesproken, heel veel. Op meerdere momenten lijken de acteurs niet uit hun tekst te komen, vallen zij in herhaling en verzwakken zo hun boodschap.

De rol van de leerplichtambtenaar is een hele interessante in het stuk (of dat had het kunnen zijn) zij richt zich met regelmaat recht tot het publiek en verteld dan heel eerlijk over wat zij tegenkomt, een anekdote die vervolgend wordt uitgespeeld. Het commentaar dat ik daarop heb is dat het contrast niet groot genoeg is met de rest van het stuk. De acteurs doorbreken de vierde muur maar voeren nog steeds een stukje op terwijl zij jou als toeschouwer direct aanspreken. Als dit minder kunstmatig was overgekomen waren dit misschien de sterkste stukken van de voorstelling geweest.

De muziek wordt live verzorgd door de leerling, Bas. Hij speelt op iets wat er uitziet als een keyboard met effecten en bestookt ons regelmatig met een tenenkrommende schoolbellen-mix. Tussendoor maakt hij vooral gebruik van ambient geluiden die de sfeer of het gevoel van dat moment versterken. Die momenten mochten er best zijn.

Bas ziet geen uitweg meer en pleegt zelfmoord, dit is het einde van het stuk. Ondanks dat het stuk startte met Bas en eindigde met Bas wordt je constant van verhaallijn naar verhaallijn geslingerd. In elke verhaallijn speelt een ander thema de hoofdrol en deze thema’s worden tijdens het stuk geen van allen opgelost. Daarom voelt je je als publiek ook niet voldaan na het einde, tijdens het stuk werd de informatie en aandacht op zo’n wijze aan jou als publiek aangeboden dat het niet logisch was dat al deze verhalen tot een einde zouden komen omdat één leerling aan zijn einde kwam.

Conclusie: jammer, er lijkt geen duidelijke lijn in het stuk te zitten, wordt niet sterk op- en uitgevoerd en daardoor is het resultaat dat je als toeschouwer met enorm veel informatie wordt opgezadeld, waar je vervolgens niet mee doet.

Behalve dat het ons als docenten in spe laat nadenken over wat voor ons het belang is van onderwijs, en de vraag: wat is goed onderwijs?

# data[].attributes.body
De voorstelling was saai en voorspelbaar en duurde lang. Tijdens het stuk heb ik vaak op mijn horloge gekeken of het al tijd was. Dat is jammer.

Het Oranje College, een middelbare school dat tot voor kort niet goed draaide, wil de interim directrice een 'excellente school' maken. Om dat predicaat te krijgen moet onder andere het slagingspercentage omhoog. Dit heeft consequenties voor de visie van de school op de manier waarop ze met leerlingen omgaat en met name met probleemgevallen.
We zien verschillende invalshoeken, namelijk die van de interim directrice, de conciërge, de leerling, de geschiedenis docent, de leerplichtambtenaar en een ouder/ verzorger.
De scenes volgen elkaar logischerwijs op en af toe maken acteurs contact met het publiek ("wat zeg je dan?" en "high five").
De tweede keer dat de leerplichtambtenaar in beeld kwam vertelde ze hoe haar beroep op een roman of een goed toneelstuk leek: "Al die verhaallijnen die ineens in elkaar grijpen en dat ik dat dat niet had kunnen voorzien." Ik weet niet of dit ook moest slaan op het het stuk Sadettin. De muziek is soms wat luid en lijkt daardoor niet goed afgesteld op de scene waar het bij hoort.
Wat mij in dit geval irriteerde is dat ik zinnen af kon maken. Die voorspelbaarheid maakt het saai.
De trap en het hokje van de conciërge vond ik goede decorstukken, maar de planten, de basket en de gevel van de school niet. Ze leken in de weg te staan of op opvulling. De kostuums waren gewoon kostuums.
Een enkele uitspraak of grap kon ik wel waarderen: "Ik schrik me de tandjes!" of "... hij is onze negen." (dat zei de interim directrice tegen een donkere jongen)
Ik heb me steeds afgevraagd tot wie het stuk gericht is: wie is de doelgroep? Zijn dat docenten die beter moeten opletten op de leerlingen, schoolbesturen die zich niet moeten richten op cijfers en geld, maar op de leerlingen als persoon?

# data[].attributes.body
Net een recensie van de Volkskrant gelezen over onderstaande voorstelling. Heel herkenbaar. Precies wat we na afloop bespraken.
Kun je dat hierin plaatsen? Dan kunnen we het ook lezen. (C)

# data[].attributes.body
Mooie theaterzaal, fijne stoelen, prettig gezelschap, maar de voorstelling viel nogal tegen...
Het was te realistisch. Er werd te veel verteld, te veel thema's aangesneden en er werden, mijns inziens, veel te veel woorden gebruikt. Je mist een stijlvorm, de vertaling, de overdrijving, de focus. Er zaten mooie stukken tussen en soms was het toneelspel overtuigend, maar dit werd vaak weer teniet gedaan door wéér een discussie of wéér een conflict of wéér een herhaling.
De types werden mooi afgewisseld en vrij goed neergezet. De leerling 'bram' viel positief op. Hij musiceerde en acteerde goed. Hij was de rode draad van het verhaal.
De climax was wel overtuigend...

# data[].attributes.body
Het was een prachtige avond met heel veel afwisseling. Voor de pauze een aantal korte voorstellingen. zoals Unfold van Robert Battle waarin een jong stel visueel een eenheid is. En een parodie op de stervende zwaan. Dit keer een toonbeeld van (mannelijke) kracht en niet van breekbaarheid. Grappig was Les bourgeois waarin een vrolijke danser met overhemd en hoed het lied verbeelde met humor dans. Na de pauze was er de voorstelling van Sidi Larbi Cherkaoui. Dit was wat mij betreft het mooiste. Met dans, muziek, zang, toneel, gesproken tekst, mooie kostuums de boodschap overbrachten. Naast dans was er soms ook acrobatiek! Het ging over acceptatie van mensen uit een andere cultuur. Over misverstanden, vooroordelen maar ook over verbindding. Alle zintuigen werden aangesproken. Top!

# data[].attributes.body
Een kijkwijzer te gebruiken om ook over de diverse disciplines te praten en schrijven...

# data[].attributes.body
Verslag innenschau

# data[].attributes.body
Jakob Ahlbom, van hem wil ik meer werk zien. Na 1 uur en 15 minuten wilde ik niet de zaal uit. Ik wilde niet dat het al voorbij was. Alamo Race Track mocht niet stoppen met muziek maken.
Maar goed, Innenschau was klaar en nog helemaal overdonderd en 'in het stuk' liepen we de zaal uit.

De hoofdrolspeler is een man. Het is duidelijk dat hij zijn vrouw/ vriendin kwijt is. Jaloezie lijkt de aanleiding van de verwijdering tussen deze twee mensen. In welke zin hij haar kwijt is en hoe dat is gebeurd, dat weten we -tot het einde toe- niet precies. Het lijkt erop dat hij dat zelf ook niet meer weet. Zijn gedachten, dromen en echte leven vervloeien.
Op een gegeven moment ziet hij haar in elke vrouw. In het  stuk spelen meerder vrouwen haar (dezelfde jurk, eigen haar of pruik, dezelfde kleur schoenen, maar met of zonder hoge hak).
De verwarring van de hoofdrolspeler verwarde ook het publiek. Waar kijken we naar? Wat is echt? (we kijken naar een stuk, wat heeft dat met echt te maken?) Wat verwachten we? Wat bedenken we erbij?
Dit laatste wordt extra sterk uitgedrukt door de combinatie van dans, muziek en de afwezigheid van tekst. (Jakob Ahlbom studeerde mime).
De muziek is steeds aanwezig als drager van een scene, de scene zelf, achtergrondmuziek, of als een haast tastbaar landschap of beeld van muziek.
De kasten, het bed, de bar (met de barkeeper als zijn geweten?), de tafel, de opblaasbare vulva, de dans en dus de muziek waren voor mij de ingrediënten van het beeld. Het beeld verplaatste zich, veranderde van klein in groot en werd duidelijk en weer onduidelijk.
De spanning is steeds voelbaar en neemt toe. Dat dansers/ auteurs/ mimespelers vertolken de spanning samen, maar ook alleen als een spanning op het lichaam.
Enerzijds wordt je als toeschouwer ondergedompeld in een wereld waar je alleen naar lijkt te kijken, maar achteraf merk je dat je best hard mee hebt gewerkt. Ik stel me voor dat in de hele zaal allemaal verschillende verhalen zijn ontstaan in de hoofden van de bezoekers (ik noem ze geen toeschouwers meer, want daarvoor heeft Innenschau teveel van je eigen gedachten en beeldvorming gevraagd: Hoe je kijkt en wat je ziet is afhankelijk van je eigen binnenste.)
Achteraf gezien vind ik de trailer minder goed, omdat het teveel invult. Het zou volstaan met de mededeling dat een man zijn vrouw en zijn grip op de werkelijkheid, zijn dromen en gedachten kwijt is.

# data[].attributes.body
Ik verwacht dat het een te gekke avond wordt! Ik kan niet wachten tot het volgende week vrijdag is! Na de voorstelling Lebensraum die ik een aantal jaar geleden heb gezien zijn de verwachtingen hoog. Maar ook de verwachting om verrast te worden, ik ga het dus niet te veel invullen en laat het over me heen komen. Ik weet dat Jakop Ahlbom hele experimentele stukken samenstelt, het is een feestelijke prikkeling voor de creatieve kop.

# data[].attributes.body
Innenschau@Odeon schreef ik in mijn agenda, omdat de voorstelling in Zwolle is en omdat ik deze avond kan. Praktische overwegingen dus. In de groeps-app stelde ik voor om hier naartoe te gaan. Saskia reageerde enthousiast. Ze had Lebensraum (van dezelfde maker) gezien en wilde sowieso naar Innenschau, zonder dat ze wist dat de voorstelling op de lijst stond. Haar enthousiasme vond ik zo leuk, dat ik het niet nodig vond om een trailer te zien of een recensie te lezen: Saskia is de recensent.
De muziek van Alamo Race Track staat me eveneens aan. De discussie over de voorstelling in de klas vind ik waardevol, omdat nieuwe perspectieven zichtbaar worden. Ik vind het niet nodig om me nog meer in de voorstelling te verdiepen; ik wil het zien in het theater en ben er nieuwsgierig naar.

# data[].attributes.body
Een choreografisch absurdistisch toneelstuk, minder choquerend dan het doet vermoeden. De muziek is live, de muziek is stoer en goed. De band draagt het stuk. Er wordt niet gepraat. Het is een visueel spektakel, met veel theatereffecten, zonder pauze. Het is een videoclip van anderhalf uur. Bij Innenschau zit je als toeschouwer in het brein van een man die psychologisch niet in orde is. Het stuk gaat over verlangen naar de vrouw en macht. Het is een donker spektakelstuk met een Duitse look & feel. Volgens mij zijn de spelers geen dansers, ondanks dat het meer om bewegen en lichamen gaat. Het is vermakelijk om naar te kijken, echte entertainment. Er zit weinig verhaal in, en wat je als toeschouwer interpreteert, dat is het. En dat is best knap. Een heel stuk dat linksom of rechtsom geïnterpreteerd kan worden. Het verhaal blijft open, alleen het einde is definitief en absoluut gesloten. Mijn kritiek is dat het stuk anderhalf uur lang hetzelfde is. Er is geen licht, het blijft een donker en koud horror-achtig visueel spektakel zonder pauze. Door het absurdisme, kunnen mensen lachen, de humor komt voort uit de effecten en uit het vreemde. Ik snap heel goed waarom het stuk op onze lijst staat. Het is een absoluut interdisciplinair mime- en dansvoorstelling. Het is muziek, choreografie en visuele effecten. Modern, wel. Postmodern niet. Het publiek hoeft alleen maar te kijken en dat is ook wel lekker. Wat kunnen wij hiermee? Het laat zien dat je in een toneelstuk niet hoeft te praten, dat je in een dansstuk niet hoeft te dansen en dat je als band niet hoeft op te treden en dan kan er een spektakel worden neergezet dat nog lang blijft na sudderen in het brein van het publiek.

# data[].attributes.body
Innenschau van Jakob Alblom - de Spiegel.

De start van de voorstelling was klein en intiem, daarna begon hij met een knaller van een dans.

Een voorstelling vol symboliek. Muziek speelt een belangrijke rol tijdens dit stuk en werd live verzorgd door Alamo Race Track. Een afwisseling tussen herkenbare eigen nummers, covers, soundscapes en ambient muziek/"drones". De muziek droeg de sfeer tijdens het stuk van Jacob Alblom. Op momenten dat je niets hoort, is toch de muziek aanwezig die je een bepaald gevoel bezorgd zonder dat jij je daar als bezoeker echt bewust van bent.

De mensen die het stuk ten tonele brachten waren, acteurs, acrobaten en dansers. Ze omschreven zichzelf als een mimegezelschap. Het verhaal werd verteld aan de hand van expressie en beweging, de spelers spraken tijdens het stuk niet met elkaar.

Het verhaal zelf is redelijk open voor interpretatie. In het begin van het stuk gebeurt er iets. De reactie is jaloezie .. een ondoordachte reactie? wraak? argwaan, wantrouwen, schuld, spijt, complete waanzin, verlies .. Veel emoties en gemoedstoestanden passeren de revue voordat je als publiek te zien krijgt wat er precies is gebeurd. Tot die tijd spelen ze een spannend spel met de verwachting van het publiek. De verschillende emoties worden vertolkt door de verschillende personage’s en de spanning stijgt tot een hoogtepunt.

Het einde is einde is, net als het begin weer klein en intiem, je weet als toeschouwer nu dat hij, de hoofdpersoon zijn vrouw heeft vermoord .. of niet? (want niets is wat het lijkt?) Staat haar levenloze lichaam nu symbool voor zijn verlies, het verlies op emotioneel en relationeel vlak. Is hij haar verloren door zijn ontrouw tegenover en tegelijkertijd zijn dominantie naar haar. Door tegen haar wil seks met haar te hebben is hij haar kwijt geraakt? Dit moment is vroeg in de voorstelling en tijdens de seks verdwijnt de vrouw in het bed. Aan het einde van de voorstelling graaft de man haar letterlijk op uit de aarde, het graf, hun bed.

Een indrukwekkend stuk, aan het einde werd er geklapt (een ware hollandse staande ovatie) maar het voelde misplaatst omdat je als publiek nog te erg onder de indruk was van wat je zojuist had gezien. het was te snel.

# data[].attributes.body
Van een boek een tekening maken, van een toneelvoorstelling een muziekstuk, van een film een graffiti maken.

# data[].attributes.body
Dag karin,

We hadden een vraag over onderdeel drie van de cps opdrachten.
“Maak een gezamenlijk / groeps online platform dat je inricht als kunstdossier”

Is hiervoor een les ingericht? Want onze vaardigheden wat betreft het “ bouwen" van een online platform zijn nogal beperkt.

Groetjes
DM1

Hoi DM1,
laten we 09 en 23 april hier aandacht aan besteden tijdens het SLB uur!

groet karin

# data[].attributes.body
https://www.nrc.nl/nieuws/2018/01/19/aangenaam-verwarrende-cryptocrimi-a1589048

# data[].attributes.body
Trailer 2018

# data[].attributes.attachment_link.title
JAKOP AHLBOM - INNENSCHAU [REVISITED] 2018

# data[].attributes.body
Na het lezen van de aankondiging, een recensie en de trailer van de voorstelling ben ik heel benieuwd. naar de opbouw van het verhaal en vertaling van gedachtenwereld naar beeld, de mix van medium, materialen en technieken.
Door de vele gesprekken die er in de groep zijn gevoerd over de inhoud van de voorstelling is mijn verwachting gespannen, maar ik probeer er met een open houding naar toe te gaan.

# data[].attributes.body
Hey allemaal,

Innenschau blijft bij mij wringen, het is moeilijk uit te leggen waarom en er lijkt ook weinig ruimte voor een kritische noot.

Maar er is niet zoveel andere keuze en het is organisatorisch ook makkelijk, dus ik ga mee. Ook ga ik mee, omdat ik niet iets wil kraken zonder dat ik het zelf heb gezien. Alleen vermoed ik dat het net zoals vele musicals en cabarets, gewoon plat vermaak is. Alleen is het vermaak nu ingepakt in de vorm van schokkeren en het gebruik van vele mooie effecten. Een vermaak in de vorm van alles de revue te laten passeren, wat moreel fout is (het is toch maar in zijn gedachte, dus dan kan het) En daar hou ik dus niet zo van. Maar misschien heb ik ongelijk en zit er toch een diepgang in en zit er een gedachte achter waar ik wat mee kan. We gaan het zien. Ben benieuwd.

# data[].attributes.body
Het lijkt mij inderdaad wel interessant om in dit domein te gaan brainstormen