# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pierwotna dusza jest dla mnie autorytetem. Jednakże uważam, że obydwie osobowości są wspaniałe. Identyfikuję się z nimi tak bardzo, że czytając miałam wrażenie, że po części przypominają mnie.

W książce „Intruz", autorstwa Stephenie Meyer, główna bohaterka zostaje poddana wielkiej próbie. Do jej mózgu zostaje wczepiona nowa dusza, która ma przejąć jej ciało. Zazwyczaj intruzom przychodzi to z łatwością, jednak osobowość dziewczyny jest bardzo waleczna i nie poddaje się tak łatwo. W wyobraźni buduje mur, którym oddziela nową duszę od swoich wspomnień.

Dzięki odwadze i waleczności, jaką się wykazuje, udaje jej się manipulować nową lokatorką jej ciała. Pozwala tylko na dostęp do ogólnych jej uczuć, z którymi w dodatku intruzka się identyfikuje. Jednak po spędzonych razem miesiącach osobowości zaczynają się przyjaźnić. Stają się dla siebie bliskie i uczą się dzielić ciałem ze sobą.

Dziewczyna zachowuje się lojalnie wobec przyjaciółki, pomimo tego, że pozbawiła ona ją jej wcześniejszego życia. Dusze niemal połączyły się w jedność, jednak różniła je jedna rzecz, miłość. Pierwotna właścicielka ciała była zakochana w człowieku, a ich w książce było niewielu, ponieważ świat został zaatakowany przez obce osobowości, które zamieszkały ludzkie ciała.

Kiedy jednak obydwie dusze zakochały się w tej samej osobie dziewczyna postanowiła znaleźć dla współlokatorki nowe ciało, tak by mogły pozostać sobą. Zachowanie to świadczy o jej pomysłowości i inteligencji. Była ona bowiem osobą, która zawsze potrafiła naleźć wyjście z sytuacji.

Pierwotna dusza jest dla mnie autorytetem. Jednakże uważam, że obydwie osobowości są wspaniałe. Identyfikuję się z nimi tak bardzo, że czytając miałam wrażenie, że po części przypominają mnie. Dziewczyna stanowiła niemalże ideał osobowości: miła, kochająca, przyjacielska, wrażliwa, lojalna, mądra. Kto by nie chciał być taką jak ona? Nie dążyła do żadnych ideałów, po prostu była sobą i dzięki temu w jej życiu panowało szczęście.

Polecam książkę oraz film, który powstał na jej podstawie.

# data[].attributes.attachment_link.description
W książce „Intruz", autorstwa Stephenie Meyer, główna bohaterka zostaje poddana wielkiej próbie. Do jej mózgu zostaje wczepiona nowa dusza, która ma przejąć jej ciało. Zazwyczaj intruzom przychodzi to z łatwością, jednak osobowość dziewczyny jest bardzo waleczna i nie poddaje się tak łatwo. W wyobraźni buduje mur, którym oddziela nową duszę od swoich wspomnień.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Pamiętnik Księżniczki" pokazuje, że wszystko ma drugą stronę medalu i nie zawsze jest tak źle, jakby się mogło wydawać.

Wakacje to czas odpoczynku, jednak są także idealną porą, aby przypomnieć sobie swoje ulubione książki lub nadrobić lektury szkolne. Ja zdecydowałam się ponownie przeczytać jedną z moich ulubionych książek - "Pamiętnik Księżniczki".

Historia zaczyna się, kiedy Mia (główna bohaterka) ma 14 lat i mieszka w Nowym Jorku. Kocha swojego kota Grubego Louie, żyje tylko z matką, wyzwoloną artystką. Uważa się za bardzo szczupłą, narzeka na brak biustu oraz na za dużą stopę. Nie dba o swój wygląd, nie potrafi przestać obgryzać swoich paznokci. Lilly Moscovitz to jej najlepsza przyjaciółka, której pomaga tworzyć autorski program. Jedyną rzeczą, z której nigdy się jej nie zwierzy, jest to, że zauroczona jest w starszym bracie Lilly. Sądzi, iż będzie tak żyć jeszcze przez najbliższe kilka lat. Wszystko komplikuje się jednak, gdy okazuje się, że jej ojciec stał się bezpłodny, a ona dopiero po 14 latach dowiaduje się, że jest córką księcia Genowii, a zarazem następczynią tronu! Nie chce w to wierzyć, ponieważ oznaczałoby to drastyczne zmiany. Na dodatek będzie musiała uczyć się etykiety wraz z babką Grandemere. Zmusi ją to do zmienienia swojego sposobu bycia, ubierania się, zostanie wystawiona na wiele ciężkich prób. Czego one dotyczą? To już tajemnica bohaterów i każdego czytelnika.

Okładka przedstawia główną bohaterką na tle Nowego Jorku. W ręce trzyma plecak, zaś na jej głowie widnieje korona. Ubrana w krótką sukienkę w groszki oraz glany na nogach pokazane jest, że mimo swojego tytułu, nadal chce pozostać sobą. Ostatnim elementem jest jej ukochany kot znajdujący się tuż obok niej.

Książka pisana jest w formie pamiętnika, więc niezwykle łatwo jest zrozumieć uczucia Mii. Pisana prostym językiem jest idealna, aby się odprężyć. Jednym z najbardziej wzruszających momentów było to, kiedy przyjaciółki pogodziły się, co dowodzi, że jeśli nam naprawdę na kimś zależy, zawsze znajdziemy rozwiązanie sporów.

Polecam tę książkę każdemu, kto chciałby poznać zmagania młodej Mii w całkiem nowej rzeczywistości. Książka pokazuje, że wszystko ma drugą stronę medalu i nie zawsze jest tak źle, jakby się mogło wydawać.

# data[].attributes.attachment_link.description
Wakacje to czas odpoczynku, jednak są także idealną porą, aby przypomnieć sobie swoje ulubione książki lub nadrobić lektury szkolne. Ja zdecydowałam się ponownie przeczytać jedną z moich ulubionych książek - 'Pamiętnik Księżniczki'. Historia zaczyna się, kiedy Mia (główna bohaterka) ma 14 lat i mieszka w Nowym Jorku.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Opowiada o życiu i śmierci, dorastaniu i starzeniu się, miłości i stracie. Kształtuje poglądy, pobudza do refleksji, przeraża, intryguje. Jednym słowem: Joyland.

Zastanawialiście się kiedyś, gdzie jest najstraszniej? Ja nie, przynajmniej dopóki nie przeczytałam kolejnej powieści pióra Stephena Kinga. Tytuł zachęca, okładka intryguje, a streszczenie napawa zgrozą. Od razu zabrałam się do czytania! W końcu King już jedną książką mnie wystraszył, ciekawe czy druga dorówna poprzedniej? Otóż okazało się, że najstraszniej jest w wesołym miasteczku...

Devin Jones, student, zatrudnia się na okres wakacji w lunaparku. Ma to mu pomóc zapomnieć o nieudanej miłości. Los zmusza go jednak do zmierzenia się z o wiele trudniejszymi zadaniami...

„Joyland" to opowieść o przemijającym czasie, miłości, stracie i śmierci. Jednym słowem o chłopaku, który chciał zapomnieć o dziewczynie, a poznał mroczne prawdy o życiu.

Książka jednocześnie porusza, szokuje i nakłania do refleksji na temat życia i przemijania. Łączy w sobie kryminał, powieść psychologiczną oraz thriller. Piękna wycieczka w przeszłość Ameryki i krzywe poczucie humoru autora to gwarancja dobrej opowieści, a także zaciekawienia czytelnika we wstępie.

Śmiało mogę powiedzieć, że Stephen King oczarował mnie tą książką. Jeśli mnie czegoś nauczyła, to na pewno szacunku do życia, czerpania korzyści z każdej chwili, jaką jesteśmy obdarowani oraz świadomości tego, iż nawet tak nieistotne wydarzenie- jak wakacyjna praca- może zmienić nasze życie o 360 stopni.

Polecam książkę wszystkim, nawet najbardziej cynicznym i wybrednym czytelnikom. Skoro mnie przypadła do gustu, to każdy coś w niej znajdzie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Gdzie najgłośniej krzyczą duchy? - recenzja książki pt. „Joyland"

# data[].attributes.attachment_link.description
Zastanawialiście się kiedyś, gdzie jest najstraszniej? Ja nie, przynajmniej dopóki nie przeczytałam kolejnej powieści pióra Stephena Kinga. Tytuł zachęca, okładka intryguje, a streszczenie napawa zgrozą. Od razu zabrałam się do czytania! W końcu King już jedną książką mnie wystraszył, ciekawe czy druga dorówna poprzedniej? Otóż okazało się, że najstraszniej jest w wesołym miasteczku...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Niedawno przeczytałam książkę pt."Do wszystkich chłopców, których kochałam". Była to pełna emocji opowieść. Mam nadzieję, że zachęcę wielu młodych ludzi do przeczytania książki.

Ostatnio przeczytałam książkę pt. „Do wszystkich chłopców, których kochałam" autorstwa Jenny Han. Han napisała również książki pt. „P.S I still love you", „ Always and forever, Lara Jean". Autorka pisze przepiękne powieści dla młodzieży o miłości za pomocą młodzieżowego słownictwa, co ułatwia zrozumienie tekstu i urealnia sytuację z książki.

Dodatkowo okładka książki pięknie wpisuje się w zawartą w niej treść. Powieść jest w miękkiej okładce, która przedstawia koreańską nastolatkę siedzącą i rozmyślającą przy stole. Co więcej, na podstawie książki został zekranizowany film przez Netflix i to właśnie jest źródło okładki.

Zbliża się koniec wakacji. Lara Jean właśnie zaczyna naukę w przedostatniej klasie. Jej starsza siostra wyjechała na studia do Szkocji, zrywając przy tym z chłopakiem, a młodsza robi wszystko, aby przekonać ojca do posiadania szczeniaka.

Siostry Song parę lat temu straciły swoją matkę i próbują zachować swoje koreańskie korzenie, przyrządzając co tydzień w niedziele koreański obiad.

Lara Jean Covey w swojej szafie trzyma turkusowe pudełko na kapelusze, w którym przechowuje swoje listy miłosne. Nie listy, które dostała, lecz które sama napisała. Pisywała za każdym razem, gdy zauroczenie było tak silne, że nie wiedziała, co począć. Spisane listy miały uwolnić Larę Jean od wszystkich uczuć i nigdy nie miały byś wysłane do adresatów. Jednakże ktoś ukradł pudełko i wysłał na papierze słowa, które miały wyleczyć złamane serce dziewczyny. Wszyscy chłopcy, w których kiedyś kochała się Lara, otrzymują listy. Cała sytuacja byłaby może zabawna, gdyby nie to, że jednym z nich jest były chłopak starszej z sióstr Song Covey.

Podczas czytania tej książki odczułam chyba wszystkie emocje. Szkoda mi było bohaterki, kiedy listy wypłynęły, jednakże były momenty, w których byłam bardzo szczęśliwa. Zazwyczaj kiedy sytuacja miała okazać się klapą, Lara się z niej wywiązywała i potrafiła to zrobić tak, by nie było to niezręczne.

Przeczytana książka bardzo mi się podobała. Zawierała wszystkie elementy amerykańskiego snu, który każda dziewczyna chciałaby przeżyć. Bardzo wciągająca i miła w czytaniu powieść. Autorka przekazała nam nietuzinkową i wartą uwagi historię, która z początku bardzo mnie śmieszyła. Lecz z każda przeczytaną stroną wciągnęłam się tak, iż nie mogłam oderwać się od lektury. Każdy rozdział, choć był krótki, ale za to treściwy, przekazywał wiele. Książka zawierała również wiele wartościowych cytatów. Jeden z nich zapadł mi w pamięć i jest nim: „Nie chciałam dłużej się bać. Chciałam być odważna. Chciałam... zacząć żyć. Chciałam się zakochać i być kochaną." Polecam ją głównie nastolatkom czytającym romantyczne komedie lub romanse, gdyż jest to opowieść o tematyce miłosnej. Jestem pewna, że niejednej czytelniczce się ona spodoba.

# data[].attributes.attachment_link.title
„Do wszystkich chłopców, których kochałam"- polecam z okazji Dnia Chłopaka

# data[].attributes.attachment_link.description
Ostatnio przeczytałam książkę pt. „Do wszystkich chłopców, których kochałam" autorstwa Jenny Han. Han napisała również książki pt. „P.S I still love you", „ Always and forever, Lara Jean". Autorka pisze przepiękne powieści dla młodzieży o miłości za pomocą młodzieżowego słownictwa, co ułatwia zrozumienie tekstu i urealnia sytuację z książki.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ostatnio przeczytałam książkę pt."Światło". Opowiada ona o wspaniałym czasie świątecznym, który niespodziewanie może stać się jeszcze piękniejszy i czarujący za pomocą poznania pewnych osób.

Ostatnio przeczytaną przeze mnie książką była powieść pt. „Światło" napisana przez znanego autora Jay'a Asher'a. Autor ma na swoim koncie bestseller, który wydano w postaci serialu, wyprodukowanego przez Netfilx. Mieszka w małym mieście w Kalifornii, które opisuje w książce zrecenzowanej poniżej.

Okładka książki idealnie wpasowuje się w świąteczny, a zarazem romantyczny klimat powieści. Powieść jest w miękkiej okładce, przedstawiającej bohaterkę tulacą się do ramienia chłopaka.

„Światło" to wzruszająca opowieść romantyczna. Jay opisał w niej okres świąteczny, który może być zaskakująco czarujący, a zarazem pełen pozytywnych emocji.

Sierra, nastoletnia dziewczyna, co roku wyjeżdża z rodzicami na święta do Kalifornii, na swoją farmę choinek. Jest bardzo zapracowana, ale znajduje czas dla swojej przyjaciółki oraz pewnego chłopaka z cudownym uśmiechem z dołeczkiem. Nieznajomy przyjeżdża na plantacje systematycznie i coraz bardziej zaciekawia to bohaterkę. Po niedługiej rozmowach przekonują się do siebie i spędzają coraz więcej czasu w swoim towarzystwie. Jednakże przyjaciołom i rodzinie nie przypada to do gustu i zniechęcają dziewczynę do poznanego chłopaka. Ona się nie poddaje i broni go w każdej możliwej sytuacji. Dziewczyna od choinek robi wszystko, by najbliżsi nie wytykali wielkiego błędu, którego dokonał się chłopak w przeszłości. Powieść ta przepełniona jest prawdziwą miłością i wsparciem.

Choć „Światło" jest poruszającą historią, to jednak napisana jest luźnym, młodzieżowym językiem. Niekiedy brakowało mi więcej emocji, jednak książka była niespodziewanie ciekawa i otulała swoim ciepłem. Na pewno uczy i pokazuje nam magię świąt. Polecam ją na pewno nastolatkom, które uwielbiają historie miłosne. Najlepiej spisałaby się w okresie świątecznym, gdy cały ten czas staje się magiczny i pełen dobrych czynów. Z pewnością spodobałaby się nie jednej czytelniczce.

# data[].attributes.attachment_link.description
Ostatnio przeczytaną przeze mnie książką była powieść pt. „Światło" napisana przez znanego autora Jay'a Asher'a. Autor ma na swoim koncie bestseller, który wydano w postaci serialu, wyprodukowanego przez Netfilx. Mieszka w małym mieście w Kalifornii, które opisuje w książce zrecenzowanej poniżej. Okładka książki idealnie wpasowuje się w świąteczny, a zarazem romantyczny klimat powieści.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Mów własnym głosem" Reginy Brett to książka o jej przeżyciach i życiu, ale jednocześnie jest to lekcja dla każdego z nas o tym jak się wypowiadać i nie bać odmawiać, a także jak wyrażać uczucia, nie urażając nikogo.

Regina Brett w swojej kolejnej książce dzieli się z nami swoimi doświadczeniami i radami o tym jak głosić swoją prawdę. „Twoje słowa nic tu nie zmienią!". „Nie odzywaj się!", „Nikomu o tym nie mów!", „Ani słowa!",„Jeśli komuś o tym powiesz, to pożałujesz!" - jestem pewna, że wszyscy z nas słyszeli choć raz w życiu któreś z tych wyrażeń. Kiedy chcemy zabrać głos w ważnej dla nas sprawie czy powiedzieć komuś o czymś istotnym, nagle brakuje nam słów. Mamy wrażenie, że mamy gulę w gardle i nie możemy wydobyć z siebie głosu. Czy taką blokadę można w sobie pokonać? Można! Każdy może znaleźć w sobie odwagę, aby mówić to, co mamy w sobie i dzielić się tym z innymi. Motywację do działania znajdziemy w najnowszej książce Reginy Brett „Mów własnym głosem. 50 lekcji, jak głosić swoją prawdę".

Ciemnofioletowa okładka z białymi napisami oddaje głębię utworu wydanego przez wydawnictwo Insignis, które skłania do myślenia każdego czytelnika. Cała książka jest napisana prostym językiem, jak i czcionką, które umożliwiają wyobrażenie sobie wszystkich sytuacji, o których opowiada autorka tekstu.

Regina pisze o swoich ciężkich chwilach w życiu i o tym jak wytrwała, jak sobie poradziła z napotkanymi trudnościami. Opowiada nam, co wyniosła z tych przeżyć i czego ją to nauczyło. Ukierunkowuje nas na miejsce, w którym chcielibyśmy być i mówi, jak głosić to, co byśmy chcieli powiedzieć lub napisać. Uczy nas również, jak odmawiać, by nie urazić innych. Z lekcji u Reginy wyniosłam wiele: mądrość i wiedzę, do której będę wracać w gorszych chwilach.

Książka nakłania czytelnika do zastanowienia się nad kilkoma kwestiami: czy naprawdę warto siedzieć cicho, zwłaszcza gdy komuś dzieje się krzywda? Co faktycznie daje ukrywanie przed innymi prawdy o sobie? Czy naprawdę wszyscy wokół będą szczęśliwsi, jeśli nic nie będziemy mówić, a zaczniemy ukrywać to, co czujemy? Czy mój głos naprawdę ma znaczenie? Czy życie w kłamstwie jest lepsze od wyjawienia prawdy, zwłaszcza tej najcięższej? Czy mówienie „nie" jest naprawdę trudne? Czy, jeśli mówimy „nie", to naprawdę znaczy „tak"? Kto zyskuje na naszym milczeniu? Dlaczego od dziecka uczą nas bycia cicho? Gdzie leży granica między kłamaniem a byciem uprzejmym? Kto jest odważny - ten, kto milczy, czy ten, kto mówi? Czy faktycznie mowa jest srebrem, a milczenie złotem? Co zrobić, jeśli nikt nie chce nas słuchać? Jak to jest z pisaniem - czy faktycznie warto to robić, a jeśli tak, to jak się do tego porządnie zabrać? Na te i inne pytania nie można znaleźć konkretnych odpowiedzi - wszystko zależy od nas samych i tego, co nosimy w sobie.

Autorka uczy, wzrusza, daje nadzieję, otwiera na radość i szczęście. Mówiąc ogólnie, leczy słowem. Kolejna książka Reginy Brett na pewno znajdzie zwolenników, szczególnie w Polsce, gdyż autorka zadedykowała „Mów własnym głosem" Polkom i Polakom. Wyjaśnia, że za każdym razem, kiedy przyjeżdża do naszego kraju, czuje się tak samo jak w domu.

Uważam, że książkę powinien przeczytać każdy, gdyż skłania do przemyśleń dotyczących nas samych , jak i ludzi wokół. Moim zdaniem ludzie powinni nie bać się odezwać i odmówić, bo to od nas zależy, jak potoczy się życie każdego z nas, a nie od ludzi wokół.

Książka ta na pewno wywołała u mnie wiele zróżnicowanych emocji, które mnie zaskoczyły. Dzięki niej potrafię się odezwać się, nie bojąc się tego, kto co o mnie pomyśli. Skłoniła mnie do głębokich przemyśleń. Czy warto się odezwać? Co sobie o mnie pomyślą?

Nieważne, to ty decydujesz i podejmiesz dobre i złe decyzje. To od ciebie powinno zależeć, jak będzie wyglądało twoje życie. Nie od innych. Nie od czyichś decyzji. Tylko twoich. Dzięki tej książce zrozumiałam to.

# data[].attributes.attachment_link.title
„Mów własnym głosem"- Regina Brett, czyli jak się nie bać wypowiedzieć?

# data[].attributes.attachment_link.description
Regina Brett w swojej kolejnej książce dzieli się z nami swoimi doświadczeniami i radami o tym jak głosić swoją prawdę. „Twoje słowa nic tu nie zmienią!". „Nie odzywaj się!", „Nikomu o tym nie mów!", „Ani słowa!",„Jeśli komuś o tym powiesz, to pożałujesz!" - jestem pewna, że wszyscy z nas słyszeli choć raz w życiu któreś...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czy nudzicie się w długie, zimowe wieczory? Dobrym sposobem na zabicie dłużącego się czasu jest lektura ciekawej książki. Świetnie, jeśli jest to tekst związany z naszymi codziennymi problemami. Ja znalazłam książkę pt. „Zapiski nastolatki (nie) takiej jak inne". Autorką tej historii jest znana z serii książek „Tybald" Barbara Wicher.

Opowieść o nastolatce Oliwce urzeka , gdyż ma ona kompleksy typowe dla naszego wieku , kocha się w chłopaku i nie potrafi rozmawiać z rodzicami. Pewnego dnia dowiaduje się o tajemnicy, która wywraca jej życie do góry nogami. Nagle okaże się, że nie jest taką zwyczajną dziewczyną. Na pewno pamiętacie ze szkoły dzieje dynastii Jagiellonów czyli gałęzi Giedyminowiczów, wywodzącej się od Władysława II Jagiełły, wielkiego księcia litewskiego i króla Polski. Czy to możliwe, żeby po tylu wiekach odnaleziono potomka Jagiellonów, a co więcej - by był nim ojciec Oliwki, Władysław Igiełka? Okazuje się, że tak, a przywrócenie w Polsce monarchii dziedzicznej drastycznie zmienia skomplikowane życie nastolatki. Egzystująca do tej pory w skromnych warunkach Oliwka borykała się z destrukcyjnym talentem plastycznym młodszej siostry, artystyczną duszą mamy, ciasnym składzikiem służącym za pokój, Zołzą (czyli Zuzką) wredną koleżanką ze szkoły i uczuciem do Szymona. Prześladował ją koszmarny wielbiciel Apolonek z loczkiem w kształcie świderka, a sen z powiek przepędzał jej dodatkowo obraz nauczycielki historii zwanej Ongisiejszą. Poza tym na jej głowie pojawiają się bezczelni dziennikarze- przedstawiciele brukowca „Piaskorajskie skandale", a krok w krok za dziewczynką podążają ochroniarze i doradcy: Pan Tosienosi i Pan Towypada. A dalej... To już sami przeczytajcie, jak ta historia się skończyła.
Moim zdaniem podczas lektury „Zapisków nastolatki..." grożą nam bezustanne wybuchy śmiechu bądź potoki łez wylewanych nad ciężkim czasem dorastania. Cierpimy i kochamy wraz z Oliwką, jesteśmy też gotowi stanąć „oko w oko" z potworem w osobie Zuzy. Barbara Wicher tą urzekającą książką przypomina nam, jak marzyć, jak żyć oraz jak w zmieniających się czasach pozostać sobą. To, czy dobrze będziemy się z tą książką bawić, zależy już tylko od nas samych.

Weronika Własak

# data[].attributes.attachment_link.title
Ciekawa książka - „Zapiski nastolatki (nie) takiej jak inne"

# data[].attributes.attachment_link.description
Czy nudzicie się w długie, zimowe wieczory? Dobrym sposobem na zabicie dłużącego się czasu jest lektura ciekawej książki. Świetnie, jeśli jest to tekst związany z naszymi codziennymi problemami. Ja znalazłam książkę pt. „Zapiski nastolatki (nie) takiej jak inne". Autorką tej historii jest znana z serii książek „Tybald" Barbara Wicher.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kto z was lubi czytać kryminały zawierające wątki fantastyczne? Mam do polecenia niesamowicie ciekawą pozycję, dzięki której nie będziecie się nudzić. To „Tajemnica Paryża" - czwarta powieść Pablo De Santisa, którą wydano w Polsce. W 2007 roku została ona uhonorowana nagrodą Premio Planeta-Casa de América.

Rok 1888 w Buenos Aires, syn szewca Sigmundo Salvatrio zostaje jednym z dwudziestu jeden uczniów Renato Craiga, będącego założycielem legendarnego stowarzyszenia Dwunastu Detektywów. Studenci rozpoczynają śledztwo dotyczące maga, którego tournee pokrywa się z miejscami strasznych zbrodni. Nagrodą za dochodzenie ma być dla młodzieńców pozycja pomocnika argentyńskiego detektywa. Jednak podczas działań jeden z uczniów ginie i kurs detektywistyczny zostaje przerwany. Ambitny Salvatrio, mimo wszystko postanawia zostać przy swoim mistrzu i dociec prawdy. Na skutek różnych nieoczekiwanych okoliczności, Craig wysyła Sigmundo do tajemniczego Paryża, który ma być gospodarzem Wystawy Światowej. Tajna misja posłańcza młodego adepta polega na przekazaniu innemu wielkiemu detektywowi , Wiktorowi Arzackiemu, laski ukrytych mechanizmów. Rekwizyt ma być eksponatem w Pawilonie Detektywów. Dodatkowo ma zrelacjonować jak zakończyła się „ sprawa zagadkowego maga", która jest ostatnim śledztwem Renato Craiga. Wkrótce do Paryża, ściągają na pierwsze historyczne spotkanie Dwunastu Detektywów, wszyscy członkowie legendarnego stowarzyszenia. Niestety, kończy się ono tragedią, gdyż jeden z nich ginie. Wobec tego pozostała jedenastka rozpoczyna poszukiwanie mordercy i ....

Zachęcam do zapoznania się z dalszym tokiem wydarzeń . Warto przeczytać !!!

# data[].attributes.attachment_link.description
Kto z was lubi czytać kryminały zawierające wątki fantastyczne? Mam do polecenia niesamowicie ciekawą pozycję, dzięki której nie będziecie się nudzić. To „Tajemnica Paryża" - czwarta powieść Pablo De Santisa, którą wydano w Polsce. W 2007 roku została ona uhonorowana nagrodą Premio Planeta-Casa de América.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wszystkim miłośnikom świata i podroży proponuję serię książek Martyny Wojciechowskiej „Kobieta na krańcu świata". Skąd wziął się pomysł napisania takiej serii? Otóż autorka przemierzyła kulę ziemską w poszukiwaniu bohaterek do swojego programu telewizyjnego „Kobieta na krańcu świata". Wówczas wpadła na pomysł napisania książek o tych kobietach. Dzisiaj chcę przedstawić Wam pierwszą z nich.

Podróż w niej rozpoczyna się od Boliwii, państwa Ameryki Południowej. To jeden z biedniejszych krajów na świecie. Martyna w dzielnicy La Paz spotyka kobietę, która mimo że jest młodsza od niej, wygląda bardzo poważnie i jest zniszczona przez życie. Carmen Rojas, aby utrzymać siebie oraz dwójkę swoich dzieci walczy na ringu z mężczyznami. Boliwia to kraj, w którym prawa kobiety są znacząco ograniczone, a dodatkowo mężczyźni mogą je bić, bez większych konsekwencji.

Następna podróży ukazuje nam życie gaucho. Edith Tripel jest bardzo młodą panną, która pracuje jako pasterz bydła. W Wenezueli poznajemy kobiety, dla których wygląd jest sprawą najistotniejszą. Według badań statystycznych 80% Wenezuelek przeszło choćby jedną operację plastyczną. Kolejnym etapem podróży jest Azja. Tu poznajemy niebezpieczną pracę kobiet z organizacji MAG, które codziennie rozbrajają miny na terenie Kambodży. W książce możemy jeszcze przeczytać o pracy turystycznej w Wietnamie, o przybranej matce słoni, o dwóch kobietach, które mają jednego męża oraz o młodej mieszkance Namibii, która została wydana za mąż w wieku około czternastu lat.
Moim zdaniem podróżniczka napisała wspaniałą książkę, charakteryzującą życie kobiet w różnych częściach świata. Niejednokrotnie nie jest to życie piękne i wspaniałe, jak się okazuje po przestudiowaniu „Kobiety na krańcu świata". Książka ta przedstawia jakie ciężkie jest życie kobiet, ale również uczy, że warto walczyć o swoje prawa i nie poddawać się w najcięższych chwilach. To świetna lektura dla nastolatek, poszerzająca ich wiedzę na temat problemów kobiet na całym świecie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Z Martyną Wojciechowską poznajemy kobiety z całego świata

# data[].attributes.attachment_link.description
Wszystkim miłośnikom świata i podroży proponuję serię książek Martyny Wojciechowskiej „Kobieta na krańcu świata". Skąd wziął się pomysł napisania takiej serii? Otóż autorka przemierzyła kulę ziemską w poszukiwaniu bohaterek do swojego programu telewizyjnego „Kobieta na krańcu świata". Wówczas wpadła na pomysł napisania książek o tych kobietach. Dzisiaj chcę przedstawić Wam pierwszą z nich.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Lektury nie należą wśród nastolatków do pożądanych książek, jednak bywa, iż niektóre z pozycji literackich zaskakują nas w trakcie czytania. Taką książką jest właśnie „ Dywizjon 303", utwór napisany przez Arkadego Fiedlera pod bezpośrednim wrażeniem wypadków wojennych, rozgrywających się w 1940 roku. Jest to bardzo szczegółowo napisana historia wojenna.

Rozpoczynając czytanie książki o II wojnie światowej, spodziewałam się opisów ludzkich dramatów. Tymczasem, forma sprawozdawcza tej książki, szybko wciągnęła mnie w akcję wydarzeń dotyczących polskich lotników podczas „ Bitwy o Brytanię". Autor, na rozkaz Władysława Sikorskiego, we wrześniu 1940 roku podjął próbę zrelacjonowania akcji Dywizjonu 303, o którym pisano w prasie brytyjskiej. Dzięki przyjacielskim stosunkom nawiązanym z większością dywizjonu stacjonującego w Northolt pod Londynem, Arkady Fiedler dogłębnie przedstawił charakterystykę osobowości polskich myśliwców w trakcie działań wojennych oraz zaplecze polityczne i militarne ówczesnej Europy. W mistrzowski sposób opisywał walki powietrzne kolejnych dni kampanii, z wszystkimi danymi liczbowymi dotyczącymi sukcesów i strat sił alianckich, jak i niemieckich. Skupiał uwagę na koleżeńskich relacjach polskich lotników, ofiarności i lojalności żołnierskiej, którą się wykazywali podczas każdej akcji powietrznej. Wzruszamy się ich postawami oraz przeżywamy porażki tak, jak byśmy sami stali się członkami dywizjonu. Nie brakuje w tym dokumencie żartobliwych słówek, używanych w żargonie wojskowym, a także poetyckich określeń dotyczących chociażby „tańca śmierci - wroga". Doskonale zaczynamy orientować się w wojennych jednostkach powietrznych. Znamy Heinkle, Dorniery, Messerschmitty, Hurricany i Spitfiry. Wiemy, jakie znaczenie miały białe ściany wzdłuż Dover i Kanał La Manche w taktyce naszych lotników, co znaczyła dla nich „wspólna - braterska" walka do końca. Z książki dowiadujemy się również o działaniach drugiego polskiego dywizjonu - 302, walczącego w Królewskich Siłach Lotniczych RAF - u, który odnosił także znaczące sukcesy w starciach z wrogiem. Dzięki lekturze poznajemy postać sierżanta Józefa Frantiszka - dzielnego Czecha, który walczył ramię w ramię z Polakami, uważając się za nierozerwalny element zintegrowanej drużyny. Polacy walczyli, stosując jego metodę polowania nad brzegiem Kanału La Manche, a on w przymusowym lądowaniu oświadczał Anglikom : „ I am Polish !". Ta przyjaźń ukazywała silne połączenie słowiańskich narodów przeciwko wspólnemu germańskiemu wrogowi. Dodatkowym atutem tej publikacji są rysunki kreskowe lotnika - grafika, Artura Horowicza oraz autentyczne zdjęcia bohaterów dywizjonu i walk powietrznych, co wpływa na wizualizację naszych odczuć podczas lektury. Autor w skrupulatny sposób opisał 43 dni walki „ Eskadry Kościuszkowskiej" : od 30 sierpnia poprzez wrzesień do 11 października 1940 roku, z efektem 126 strąceń niemieckich samolotów Luftwaffe. Stworzył swoistą lekcję historii o bohaterstwie polskich lotników w siłach alianckich oraz ich niewątpliwym wkładzie w obronę Wielkiej Brytanii. Polecam lekturę tej książki, bogatej w treści historyczne, psychologiczne i geograficzne , gdyż w bardzo przystępny sposób przybliża nam heroiczne działania polskich żołnierzy na wielu frontach II wojny światowej. Poza tym pamiętajmy, iż autorem tej książki jest patron naszej szkoły, dlatego warto ją przeczytać.

# data[].attributes.attachment_link.title
Myśliwiec - na ziemi człowiek normalny jak każdy inny - w powietrzu staje się szaleńcem szybkości, człowiekiem - błyskawicą

# data[].attributes.attachment_link.description
Lektury nie należą wśród nastolatków do pożądanych książek, jednak bywa, iż niektóre z pozycji literackich zaskakują nas w trakcie czytania. Taką książką jest właśnie „ Dywizjon 303", utwór napisany przez Arkadego Fiedlera pod bezpośrednim wrażeniem wypadków wojennych, rozgrywających się w 1940 roku. Jest to bardzo szczegółowo napisana historia wojenna.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sięgając po tę książkę, nie byłam nastawiona pozytywnie, gdyż sam tytuł, jak i czarno - biała oprawa graficzna, ukazująca czaszkę człowieka oraz informację o szokującej relacji piętnastoletniej narkomanki z Berlina Zachodniego, nie zachęcała mnie do jej przeczytania. Niewątpliwie już na samym początku budziła ona moje mieszane uczucia. Taka zawartość miała stanowić lekturę gimnazjalisty? No cóż , mimo wszystko postanowiłam zmierzyć się z tą pozycją.

Na wstępie zaskoczył mnie już układ książki. Spisana z zapisu magnetofonowego relacja piętnastoletniej Christiane F. tworzyła dokumentację fragmentu jej życia. Dodatkowym atutem były zdjęcia oraz wyciągi z sentencji wyroku i aktu oskarżenia bohaterki. To wszystko sprawiło, iż miałam wrażenie, że uczestniczę w życiu nastolatki, która mogłaby być moją koleżanką. Autentyczność wydarzeń szybko wciągnęła mnie w akcję i sprawiła, że nie mogłam oderwać wzroku od tej lektury, pragnąc ją zgłębić.

Christiane, żyjąca w Berlinie Zachodnim, wpadła w szpony narkomanii pod koniec lat siedemdziesiątych. Już jako dwunastoletnia dziewczynka zaczęła palić haszysz, a mając trzynaście lat sięgnęła po heroinę. Rozpoczęła drogę z nałogiem od miękkich narkotyków, a skończyła na twardych, które szybko mogły zakończyć jej młode lata. Bezwzględność wielkomiejskiego blokowiska oraz toksyczna atmosfera domu rodzinnego stanowiły przyczynę poszukiwania przez dziewczynę alternatywy dla jej monotonnego życia. Niestety, ucieczka przed rzeczywistością spowodowała uzależnienie psychiczne, a następnie fizyczne od narkotyków. Kosztowny nałóg zmuszał ją do kreatywnych zachowań wyłudzania i kombinowania, jednak te formy zdobywania działek nie były długotrwałe. Kolejnym krokiem była prostytucja na berlińskim Dworcu ZOO, gdzie Christiane F. świadczyła usługi seksualne.

Bohaterka wielokrotnie podejmowała próby ucieczki od środowiska narkomańskiego, niestety nie miała dokąd. Świat, który był poza nałogiem, nie stanowił dla niej wartościowej alternatywy, gdyż wiązał się z wyścigiem szczurów, hipokryzją i podporządkowywaniem się regułom niezgodnym z wewnętrznymi przekonaniami. Nałóg stanowił krótkotrwały okres szczęścia, ale tak naprawdę spowodowany był brakiem nadziei na lepsze jutro. Życie Christiane było tak beznadziejne i wręcz głupie, iż nie mogłam się z tym pogodzić. Żal było mi nastolatki, która niosła na barkach taki bagaż brutalnych doświadczeń. Jednak zakończenie daje nadzieję na to, że odmieniona Christiane wpłynie na dalszy bieg swojego życia.

Lektura „My, dzieci z dworca ZOO" sprawiła, że zdałam sobie sprawę, iż obok mnie znajduje się „inny" świat. Świat upadku moralnego, połączonego z cierpieniem fizycznym i psychicznym moich rówieśników. To książka dla nastolatków , pisana językiem potocznym, w którym nie brakuje wulgaryzmów, mająca przesłanie profilaktyczne. Żadne spektakle i spotkania nie ukażą tak dogłębnie problemu narkomanii , jak spotkanie „sam na sam" z życiem i przemyśleniami Christiane F.. To również dobra lektura dla rodziców nastolatków, pozwalająca zrozumieć problemy ich dzieci i zauważyć popełniane błędy wychowawcze. Już teraz wiem, dlaczego została ona włączona do zestawu lektur gimnazjalistów i na pewno polecę ją do wnikliwego czytania.

# data[].attributes.attachment_link.title
To książka dla nastolatków, pisana językiem potocznym

# data[].attributes.attachment_link.description
Sięgając po tę książkę, nie byłam nastawiona pozytywnie, gdyż sam tytuł, jak i czarno - biała oprawa graficzna, ukazująca czaszkę człowieka oraz informację o szokującej relacji piętnastoletniej narkomanki z Berlina Zachodniego, nie zachęcała mnie do jej przeczytania. Niewątpliwie już na samym początku budziła ona moje mieszane uczucia. Taka zawartość miała stanowić lekturę gimnazjalisty?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Mechaniczny Anioł" to pierwszy tom trylogii „Diabelskie Maszyny", będącej prequelem „Darów Anioła". Część z Was ma być może już za sobą przygodę z „Darami Anioła". Może nawet przeżyliście niesamowite chwile w wiktoriańskich czasach, w zamglonym, szarym, deszczowym i mrocznym Londynie. Jeśli tak, to możecie mi zazdrościć! Te chwile częściowo są jeszcze przede mną. „Mechaniczny Anioł" porwał mnie. Dziewiętnastowieczny Londyn oczarował, a intrygująca historia Tess wciągnęła i sprawiła, że powieść czytałam z zapartym tchem bez ustanku.

Tessa Gray na pokładzie statku Maine przypływa do Londynu, gdzie według wcześniejszych ustaleń ma na nią czekać brat. Jednak na wybrzeżu witają ją dwie kobiety - Mroczne Siostry. Zapewniają ją o szybkim spotkaniu z bratem i twierdzą, że w jego imieniu przybyły ją odebrać. Tessa wraz z nimi udaje się do dużego, tajemniczego domu, którego niedługo stanie się więźniem. Po pewnym czasie dowiaduje się, iż nieznajome kobiety mają wobec niej matrymonialne plany. Siostry przygotowują młodą dziewczynę do małżeństwa z „Mistrzem". Życie bohaterki zostanie wywrócone do góry nogami, a to za sprawą niejakiego Williama, który pojawi się na jej drodze.
Fantastyczna atmosfera, jaką stworzyła autorka, dodaje uroku powieści. Londyn, dominujący mgłą i deszczem, nie działa jednak odpychająco. Wręcz przeciwnie, zamglone i deszczowe miasto, przepełnione jest magiczną, intrygującą tajemnicą. To właśnie ona tak bardzo mnie urzekła. Zaintrygował mnie mechaniczny anioł w naszyjniku Tessy i uwiódł świat Nefilim .
Bohaterowie wykreowani przez Cassandrę Clare są oryginalni, posiadają swoją indywidualną historię oraz marzenia. Obraz postaci tworzy się w wyobraźni czytelnika podczas toczącej się, ekscytującej akcji. Emocje targają bohaterami w trakcie niezwykłych wydarzeń.
Ponownie Cassandra Clare zapewniła mi wspaniałą przygodę, przepełnioną intrygami i niedopowiedzeniami, które, jak zwykle, podsycały moją ciekawość. Lektura pierwszej części „Diabelskich Maszyn" nie dała mi czasu na wytchnienie. Rzeczywistość Nocnych Łowców mnie zaintrygowała i spowodowała, że już na początku polubiłam nieprzeciętnych bohaterów tej książki. Świat „Mechanicznego Anioła" poprzez wartką akcję, ciekawe postaci, przystępny styl i niepowtarzalny pomysł na fabułę, sprawia, iż tę książkę czyta się z zapartym tchem. Jakże cudownie będzie zatracić się w londyńskim, mrocznym klimacie, poznając dalsze losy bohaterów „Diabelskich Maszyn".

# data[].attributes.attachment_link.description
„Mechaniczny Anioł" to pierwszy tom trylogii „Diabelskie Maszyny", będącej prequelem „Darów Anioła". Część z Was ma być może już za sobą przygodę z „Darami Anioła". Może nawet przeżyliście niesamowite chwile w wiktoriańskich czasach, w zamglonym, szarym, deszczowym i mrocznym Londynie. Jeśli tak, to możecie mi zazdrościć! Te chwile częściowo są jeszcze przede mną.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Mechaniczny Książę" to drugi tom serii "Demoniczne Maszyny", autorki Cassandry Calare. Stanowi dalszy ciąg powieści o Tessie Gray i jej życiu, które nieoczekiwanie uległo zmianie. W magicznym, podziemnym świecie wiktoriańskiego Londynu, Tessa znalazła bezpieczne schronienie u Nocnych Łowców.

Okazało się ono jednak nietrwałe, gdy grupa podstępnych członków Clave zaczęła spiskować, żeby odsunąć jej protektorkę Charlotte od kierowania Instytutem. Jeśli ona straciłaby stanowisko, Tessa znalazłaby się na ulicy, będąc łatwą zdobyczą dla Mistrza, który pragnie wykorzystać jej moc do własnych celów. Dzięki pomocy dwóch przyjaciół, niezwykle przystojnego i autodestrukcyjnego Willa oraz zakochanego w niej Jema, dziewczyna odkrywa, że wojna Mistrza z Nocnymi Łowcami wynika wyłącznie z osobistych pobudek. Mistrz obwinia ich o spowodowanie tragedii, która doprowadziła do zniszczenia jego życia. W celu poznania tajemnic przeszłości, "Trójka Przyjaciół" odbywa podróże do rezydencji w mglistym Yorkshire, która kryje nieopisane okropieństwa. Gdzie Tessa odkrywa, że prawdziwa geneza jej pochodzenia jest bardziej mroczna, niż przypuszczała.
Nagle, troje przyjaciół spotyka na swojej drodze mechanicznego demona, który przekazuje Willowi ostrzeżenie. Bohaterzy uświadamiają sobie, że Mistrz śledzi każdy ich krok i że ktoś ich zdradził. Do Tessy zaczyna docierać, że jej serce bije coraz mocniej dla Jema, choć nadal pociąga ją tęsknota za Willem, mimo jego skomplikowanych nastrojów. Will zmienia się i otwiera... Trudno powiedzieć, czy odnalezienie Mistrza uwolni Willa od sekretów, a Tessie odpowie na pytania, kim jest i w jakim celu się urodziła. Podczas poszukiwań Mistrza i prawdy przyjaciele wielokrotnie narażeni byli na niebezpieczeństwo, a Tessa odkryła, że połączenie miłości i kłamstw może zdeprawować nawet najczystsze serce.
Moim zdaniem jest to książka przeznaczona nie tylko dla młodzieży, ale także dla dorosłych, lubiących wyimaginowane powieści, osnute intrygami i tajemniczością. Rozszerza naszą wiedzę o wiktoriańskiej epoce, wartościach życiowych i ukazuje znaczenie przyjaźni.
Weronika Własak

# data[].attributes.attachment_link.title
Kolejna część genialnej serii- "Mechaniczny Książę"

# data[].attributes.attachment_link.description
Okazało się ono jednak nietrwałe, gdy grupa podstępnych członków Clave zaczęła spiskować, żeby odsunąć jej protektorkę Charlotte od kierowania Instytutem. Jeśli ona straciłaby stanowisko, Tessa znalazłaby się na ulicy, będąc łatwą zdobyczą dla Mistrza, który pragnie wykorzystać jej moc do własnych celów. Dzięki pomocy dwóch przyjaciół, niezwykle przystojnego i autodestrukcyjnego Willa oraz zakochanego w niej...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Mechaniczna Księżniczka" napisana przez Cassandrę Clare to trzeci tom serii "Diabelskie Maszyny". Biorąc go do ręki, myślałam, że przyniesie zakończenie całej historii i wyjaśni wszystkie dotąd nierozwiązane problemy postaci. Szczerze mówiąc, obawiałam się, jak potoczą się dalsze losy bohaterów, z którymi sympatyzowałam podczas lektury poprzednich dwóch części trylogii. Nie wiadomo przecież, na jaki pomysł wpadnie autor historii, czy zakończy ją szczęśliwie, czy wręcz przeciwnie. Na pewno mogę powiedzieć, że „Mechaniczna Księżniczka" to powieść, która pozostawia niesamowite wrażenie na czytelniku.

Mortmain jest przed osiągnięciem swojego celu, czyli przed zniszczeniem wszystkich Nocnych Łowców. Dzięki temu może dokonać zemsty za niesłuszną według niego śmierć rodziców. Zbudowane przez niego automatyczne istoty są coraz bardziej kunsztowne, skuteczniejsze i bliższe ideału. Do osiągnięcia sukcesu brakuje mu tylko ostatniego i najważniejszego elementu, czyli klucza, którym jest Tessa Gray. Charlotte Branwell nieustannie stara się przekonać Konsula o wysłaniu wszystkich sił Nocnych Łowców w miejsce, które według zebranych informacji może być kryjówką Mistrza. Zwierzchnik nie zamierza jednak udzielić mieszkańcom Instytutu należytej pomocy. Sytuacja staje się fatalna, kiedy Mortmain porywa Tessę. Mieszkańcy Instytutu spodziewają się, że teraz ten szaleniec uderzy w Nocnych Łowców. Will i James - przyjaciele Tessy, są zgodni, że należy uczynić wszystko, aby uratować dziewczynę. Wymagało to od nich heroizmu, czyli wystąpienia przeciw prawu z ryzykiem utraty własnego życia... Trudno mi przekazać dosłownie, co czułam, czytając ostatni tom "Mechanicznej Księżniczki". Wydarzenia z ostatniego tomu trylogii „Diabelskie Maszyny" są po prostu niesamowite. Tempo akcji, tajemnice wychodzące na światło dzienne, intrygi, wybuchająca miłość bohaterów, troska o bezpieczeństwo własne oraz najbliższych, budzące się nadzieje oraz umierające marzenia, poszukiwanie własnej tożsamości i miejsca na świecie, sprawia, że lektura tej książki zapiera dech w piersiach i nie sposób się od niej oderwać. Dawno nie czytałam powieści tak emocjonującej, która rozśmieszała mnie i wyciskała przede wszystkim łzy. Autorka zaaplikowała w tej części czytelnikom totalne zaskoczenie. Choć byłam przygotowana na różne okoliczności, które mogą wystąpić w powieści , okazało się, że przebiegły zupełnie inaczej niż zakładałam. Po prostu pochłaniałam kolejne strony, pragnąc poznać zakończenie tej niezwykłej historii. Nagle dotarłam do końca książki, a moje emocje były bardzo skrajne od żalu i bólu, poprzez radość i poczucie szczęścia. Niestety, z wielkim smutkiem rozstawałam się z bohaterami trylogii. Jedynie świadomość, że zawsze mogę sięgnąć ponownie po tę niesamowitą opowieść o Nocnych Łowcach łagodzi mój żal. Jeśli lubicie książki o miłości, przyjaźni, lojalności, walce z wszelkimi przeciwnościami losu w obronie tych, którzy tego potrzebują oraz o satysfakcji z własnego szczęścia, przeczytajcie tę trylogię, naprawdę warto!

# data[].attributes.attachment_link.title
„Mechaniczna Księżniczka" to powieść, która pozostawia niesamowite wrażenie na czytelniku

# data[].attributes.attachment_link.description
„Mechaniczna Księżniczka" napisana przez Cassandrę Clare to trzeci tom serii "Diabelskie Maszyny". Biorąc go do ręki, myślałam, że przyniesie zakończenie całej historii i wyjaśni wszystkie dotąd nierozwiązane problemy postaci. Szczerze mówiąc, obawiałam się, jak potoczą się dalsze losy bohaterów, z którymi sympatyzowałam podczas lektury poprzednich dwóch części trylogii.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Powieść Cassandry Clare pod tytułem „Miasto Kości", jako pierwszy tom cyklu „Dary Anioła", opowiada historię nastolatki Clary. Bohaterka jest jedynym świadkiem ataku trójki młodych ludzi na uczestnika dyskoteki Pandemonium. Ostatecznie pokrzywdzony okazuje się bestią, a napastnicy z bronią to Nocni Łowcy, których nikt oprócz bohaterki powieści nie widzi.

Z książką tą zapoznałam się po obejrzeniu jej ekranizacji. Film sfabularyzowany na jej podstawie bardzo mi się podobał. Miałam wobec tego wielką nadzieję, że powieść również przypadnie mi do gustu. Znałam już autorkę, gdyż przeczytałam inne serie jej książek, ponieważ jedną z nich otrzymałam w prezencie i bardzo mnie zaciekawiła. Następnie sięgnęłam po serię „Dary Anioła", ponieważ uważałam, że będzie tak samo fascynująca, jak „Mechaniczne Maszyny" tej autorki, i nie pomyliłam się.

Zacznę od postaci, gdyż w filmie to właśnie one zyskały moją największą sympatię. Na pewno są o wiele ciekawsze niż te wykreowane w innych ekranizacjach, lepiej zarysowane, o bardziej interesującej historii i osobowości. Simon i Magnus to postacie, które moim zdaniem zdecydowanie wyróżniają się spośród reszty bohaterów.

Pomysł na fabułę jest według mnie zapożyczony z różnych innych dzieł. Podział świata na tych, którzy widzą demony oraz miejsca chronione magią, a także ludzi ślepych na obecność przedstawicieli fantastycznych ras pokrywa się z różnymi ekranizacjami.

„Miasto Kości" zawiera w sobie elementy powieści gotyckiej. Trudno jednak jednoznacznie określić, do którego z podgatunków należy, czy jest to powieść gotycka sentymentalna, czy powieść grozy. Z jednej strony tło dzieła wypełniają mroczne miejsca, pojawiają się potwory rodem z horrorów oraz panuje w nim nastój niesamowitości. Z drugiej strony autorka poświęca dużo miejsca na ukazanie uczuć i emocji bohaterów. Biorąc pod uwagę klasyfikację rodzajową „Miasto Kości" , to według mnie miejska fantastyka, przepełniona humorem słownym i sytuacyjnym, ze względu na to, iż akcja jej odbywa się w miejskiej scenerii.

Książkę czyta się bardzo szybko. Akcja mija w zastraszającym tempie, a odbiorca wpada w swego rodzaju trans czytelniczy. Pochłaniałam powieść strona po stronie. Wystarczy dzień, góra dwa, żeby zapoznać się z całym tomem i wzbudzić w sobie ochotę na natychmiastowe wejście w świat drugiego. „Miasto Kości" wywarło na mnie piorunujące wrażenie. Pierwszy tom „Darów Anioła" jest dla mnie książką, która dostarcza czytelnikowi niezapomnianych wrażeń podczas czytania, ale również ukazuje nam, jak dobrą pisarką jest Cassandra Clare. Ani razu nie nudziłam się podczas jej lektury, nie miałam dość, wręcz przeciwnie, ciągle odczuwałam niedosyt. Mam wobec tego wielką ochotę zapoznać się kolejnymi tomami serii, gdyż jestem ciekawa, co przydarzy się moim ulubieńcom.

# data[].attributes.attachment_link.title
Z książką zapoznałam się po obejrzeniu jej ekranizacji- „Dary Anioła: Miasto Kości"

# data[].attributes.attachment_link.description
Powieść Cassandry Clare pod tytułem „Miasto Kości", jako pierwszy tom cyklu „Dary Anioła", opowiada historię nastolatki Clary. Bohaterka jest jedynym świadkiem ataku trójki młodych ludzi na uczestnika dyskoteki Pandemonium. Ostatecznie pokrzywdzony okazuje się bestią, a napastnicy z bronią to Nocni Łowcy, których nikt oprócz bohaterki powieści nie widzi.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W popularnym wśród artystów i ekologów miasteczku, otoczonym tajemniczymi lasami, w którym zamieszkują wampiry, Alyxandra Harvey osadziła swój debiut literacki „Księżniczka wampirów", będący pierwszym tomem „Kronik Rodu Drake'ów".

Bohaterką pierwszoplanową opowieści jest Solange Drake. To zwyczajna na pozór nastolatka, w wieku lat prawie szesnastu, która ma siedmiu braci. Rodzina jej wywodzi się ze starego rodu wampirów. Solange jest jednak jedynym potomkiem płci żeńskiej, który narodził się od dziewięciuset lat. Jej przyjście na świat spowodowało wygnanie klanu Drake`ów z królewskiego dworu, a jej osoba stała się zagrożeniem dla obecnej królowej - Lady Nataszy. Według starodawnej przepowiedni, plemiona wampirów mogą zjednoczyć się tylko pod rządami córki z prastarego rodu. Tymczasem Natasza nie pochodzi jak Solange z arystokratycznej rodziny. To właśnie jest przyczyną dążenia obecnej królowej do zabicia rywalki i jej członków rodziny. Niestety, plan Nataszy jest łatwiejszy w realizacji, gdyż dziewczyna słabnie, a w dniu szesnastych urodzin ma ulec przemianie. Dzięki wsparciu rodziny i oddanej przyjaciółki Lucy, która jest człowiekiem, udaje się krzyżować plany niecnej królowej. Mimo ogromu niebezpieczeństw i nieufności wobec świata Nieumarłych, czyli wielu rodów wampirów, mutantów, niebieskich stworów, a przede wszystkim mszczącego śmierć ojca Kierana Blacka, będącego przystojnym agentem Helios - Ra, bohaterka toczy nieustanną walkę o przeżycie.

Ten trzymający w nieustannym napięciu horror z elementami romansu, wciąga czytelnika w wartką akcję, nacechowaną tajemnicą, niebezpieczeństwem i oczywiście miłością. Niewątpliwie mogę polecić go nastolatkom lubiącym nietuzinkowe, mroczne historie z głębią niełatwej miłości. W książce możemy też znaleźć wiele wartości ważnych w życiu każdego człowieka. Jedną z najważniejszych jest tu przyjaźń i wsparcie rodziny. Powieść ta może nas wiele nauczyć, gdyż niektóre sytuacje przedstawione w niej mogą się przydać na co dzień.

# data[].attributes.attachment_link.title
Polecam książkę „Kroniki Rodu Drake'ów: Księżniczka Wampirów"

# data[].attributes.attachment_link.description
Bohaterką pierwszoplanową opowieści jest Solange Drake. To zwyczajna na pozór nastolatka, w wieku lat prawie szesnastu, która ma siedmiu braci. Rodzina jej wywodzi się ze starego rodu wampirów. Solange jest jednak jedynym potomkiem płci żeńskiej, który narodził się od dziewięciuset lat. Jej przyjście na świat spowodowało wygnanie klanu Drake`ów z królewskiego dworu, a jej osoba...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wyobraźcie sobie, że każdy z tomów Darów Anioła zabiera czytelnika w tajemniczą przygodę do magicznych miejsc, umożliwiając przeniesienie się do mrocznych sytuacji zdarzających się w rzeczywistości. Nie dziwi więc to, iż lektura tej niezwykłej serii działa jak narkotyk powodujący, że ciągle pragniesz przeżyć więcej i więcej przygód z ulubionymi bohaterami. "Miasto Kości"- według mnie- było fantastyczne, więc nie mogłam nie sięgnąć po następny tom, gdyż chciałam dowiedzieć się, jakie będą dalsze losy Clary i Jace. Uważam, że Miasto Popiołów okazało się jeszcze bardziej wciągającą i interesującą częścią niż "Miasto Kości", a "Miasto Szkła" przebiło je obie.

Clary dowiaduje się, że istnieje sposób na obudzenie matki z magicznego snu. Wobec powyższego wyrusza do Idrisu. Na drodze staje jej Jace, który nie zgadza się na podróż, gdyż jest pewien, iż Nocni Łowcy chcą ją wykorzystać, ale przede wszystkim stanowią dla niej zagrożenie. Mimo tego Clary nie poddaje się i zamierza wyruszyć w wędrówkę, bez jego pozwolenia.

W trzeciej części Darów Anioła prawie wszystko zmienia się diametralnie oprócz Clary, która jest ciągle uparta, dążąc do wyznaczonego celu. Sądzę jednak, że bohaterka, działając spontanicznie, zachowuje się czasami niedojrzale, gdyż powinna przemyśleć swoje decyzje, zanim zacznie działać. Miałam nadzieję, że może w końcu będzie postępować racjonalnie. Niestety, po raz kolejny pakuje swoich przyjaciół w tarapaty, łamiąc zasady i zachowując się jak smarkula. Dziewczyna nie mądrzeje , mimo doświadczeń i mocy, którą dysponuje. Nadal jest beztroską nastolatką, która dąży do zaspokojenia swoich zachcianek. Postać Clary bardzo mnie intryguje, być może dlatego, że jej postawy są ciągle zaskakujące.

Trzecia część serii na pewno przesycona jest Jace'm i Simonem. Pierwszy walczy ze swoimi słabościami, ciągle odnajdując się w nowej sytuacji . Kocha Clary, mimo tego, że jest to zakazane uczucie. A Simon... koniecznie sprawdźcie, czym się charakteryzuje.

W Mieście Szkła Clare przenosi czytelnika do miejsca pełnego światła i magii, czyli Idrisu. Pierwszy i drugi tom, jak już wspomniałam we wcześniejszych recenzjach, klasyfikują się jako miejska fantastyka z elementami powieści gotyckiej. Trzecia część również zaliczana jest do tego gatunku, jednak mimo licznych scen przemocy i ciemnych barw, zawiera w sobie bardzo mało elementów gotyku. Ze względu na to, iż w tym tomie emanuje światło, Idris jest pięknym miejscem splatania się spokoju i natury. Tylko widmo wojny z Valenitnem, przysłania tę bezpieczną przystań.

Tom trzeci Darów Anioła- moim zdaniem- jest najbardziej wciągającą częścią, gdyż cały czas nie wiadomo, czego można się spodziewać. Dzięki inwencji twórczej autorki każdy z czytelników jest w stanie odnaleźć w powieści coś dla siebie. Dla mnie najważniejszym wątkiem są bohaterowie, a zwłaszcza ich emocje. Ze względu na wartką akcję serii i niespodziewane losy bohaterów w następnej części, sięgam z przyjemnością po kolejny czwarty tom, czyli: „Dary Anioła: Miasto Upadłych Aniołów". Pierwsze rozdziały są intrygujące , więc kolejna lektura zapowiada się interesująco.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ciągle pragniesz przeżyć więcej i więcej przygód z ulubionymi bohaterami -recenzja „Dary Anioła: Miasto Szkła"

# data[].attributes.attachment_link.description
Wyobraźcie sobie, że każdy z tomów Darów Anioła zabiera czytelnika w tajemniczą przygodę do magicznych miejsc, umożliwiając przeniesienie się do mrocznych sytuacji zdarzających się w rzeczywistości. Nie dziwi więc to, iż lektura tej niezwykłej serii działa jak narkotyk powodujący, że ciągle pragniesz przeżyć więcej i więcej przygód z ulubionymi bohaterami.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Osobom, które zapoznały się już z moją wcześniejszą recenzją, nie muszę przedstawiać Clary Fray. Cóż, w następnym tomie serii „Dary Anioła" bohaterka ma poważne problemy. Simon, czyli jej najlepszy przyjaciel, zakochuje się w niej. Walczący z demonami Jace być może okaże się jej bratem, a mama bohaterki przybywa w szpitalu, w stanie śpiączki. Negatywna postać Valentine, w tym samym czasie wzywa armię demonów, by móc przejąć kontrolę nad światem. Nadmiar nieszczęść nie przytłacza Clary, gdyż nie jest ona zwyczajną dziewczyną. Ta Nocna Łowczyni, pogromczyni wampirów, w książce Cassandry Clare „Miasto Popiołów" stara się sprostać skomplikowanym kolejom swojego życia.

Tło akcji powieści stanowi współczesny Manhattan, pełen wróżek organizujących fantastyczne imprezy, modnie ubranych wojowników, których dodatkowym atrybutem są podkreślone mieniącym się tuszem oczy. Opisy postaci są tak szczegółowe, że bez problemu możemy je sobie wyobrazić. Dramatyczne wydarzenia rozgrywające się między Clare i jej przyjaciółmi, trzymają czytelnika w napięciu tak, iż trudno odłożyć tę książkę. Anielskie miecze, postaci zmieniające się w wampiry, jeżdżące w skórzanych ubiorach na motorach, całkowicie pochłaniają naszą uwagę. Tymczasem sprytna i zaradna Clare jest rozdarta między wzniosłym uczuciem, którym darzy wampira Simona, będącego jej przyjacielem, a namiętną miłością do Nocnego Łowcy - Jace, który może być jej bratem.

Ten miłosny wątek jest doskonale rozwijany przez autorkę i ciągle wciąga nas w wartką romantyczną akcję. Miłośnicy fantastyki będą na pewno usatysfakcjonowani opisami przerażających i odrażających walk ciemnych sił, czyli wojsk Valentine.

Uważam, że Cassandra Clare stworzyła niebywałą serię, która pozwala czytelnikowi oderwać się od rzeczywistości i przeżyć niezapomniane chwile w świecie fantazji. Polecam Wam dalsze losy bohaterów" Darów Anioła", które zostały opisane w kolejnym tomie - „ Mieście Popiołów".

# data[].attributes.attachment_link.title
„Miasto Popiołów"- drugi tom serii „Dary Anioła"

# data[].attributes.attachment_link.description
Osobom, które zapoznały się już z moją wcześniejszą recenzją, nie muszę przedstawiać Clary Fray. Cóż, w następnym tomie serii „Dary Anioła" bohaterka ma poważne problemy. Simon, czyli jej najlepszy przyjaciel, zakochuje się w niej. Walczący z demonami Jace być może okaże się jej bratem, a mama bohaterki przybywa w szpitalu, w stanie śpiączki.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Każde dziecko pewnego dnia musi sobie zdać sprawę, że dorośli również popełniają błędy i okazują słabość, tak jak wszyscy inni. Następnego dnia, czy tego chce czy nie, nie jest już dzieckiem".

„Malowany człowiek" to powieść fantasy wydana po raz pierwszy w 2008 roku w Stanach Zjednoczonych. Fabuła skupia się głównie na dorastaniu i dorosłym życiu głównych bohaterów - Arlena, Leeshy i Rogera, którym przyszło żyć w świecie, gdzie noc należy do demonów. „Każde dziecko pewnego dnia musi sobie zdać sprawę, że dorośli również popełniają błędy i okazują słabość, tak jak wszyscy inni. Następnego dnia, czy tego chce czy nie, nie jest już dzieckiem". Oznacza to, iż nikt nie jest nieomylny. W dzień ludzie prowadzą normalne życie. Natomiast w nocy chowają za runicznymi znakami, które chronią ich przed demonami, które materializują się tuż po zachodzie słońca. Świat przedstawiony przez autora urzeka swoją szczegółowością i dokładnością. Ukazane jest dawne królestwo rozbite na wiele księstw. Każde z miast otoczone jest wielkimi murami, na których znajdują się wyżłobione znaki obronne. Cała infrastruktura jest uzależniona od dnia i sparaliżowana nocą.

Główni bohaterowie jako pierwsi sprzeciwią się nocnemu złu i poprowadzą innych przeciwko demonom. Arlen to chłopiec, którego matka zginęła z rąk demonów. Uważał on, że jej śmierć wynikła z biernej postawy jego ojca. Postanowił opuścić swój dom rodzinny i wyruszył w świat. Leesha pokrzyżowała plany matki co do swojej przyszłości. Zamiast małżeństwa wybrała terminowanie u zielarki. Roger stracił rodziców, gdy miał trzy lata. Sam, by zginął gdyby nie uratował go goszczący akurat w osadzie minstrel. Akcja powieści nastawiona jest na szybkie tempo. Przełączamy się coraz pomiędzy bohaterami i śledzimy ich losy w równoległym czasie. Ich ścieżki życiowe ciągną się, aby w pewnym momencie się przeciąć - wówczas trójka bohaterów spotyka się i łączy siły.

Książka zachwyciła mnie realistycznym i starannym zarysowaniem osobowości postaci. Przedstawiona z rozmachem opowieść niesamowicie wciąga czytelnika, który koniecznie chce się dowiedzieć jak potoczą się dalsze losy uczestników. Ukazany świat pobudza wyobraźnię swoją kontrastowością dnia i nocy, a także płynnością przechodzenia jednego w drugie. Ucieczka przez zmierzchem w bezpieczne miejsce przyspiesza bicie serca, a świt sprawia, że można odetchnąć z ulgą, będąc szczęśliwym z powodu przetrwanej nocy. Skrupulatnie zostały przedstawione relacje międzyludzkie oraz zależności pomiędzy postaciami. Polegały one głównie na wspólnej walce przeciwko demonom. Każda z postaci miała unikalne umiejętności, które się wzajemnie uzupełniają.

Daje się wyczuć strach wśród mieszkańców przedstawionego świata, w którym toczy się ciągła walka o przeżycie, o przetrwanie. Ludzie są już zmęczeni ciągłą ucieczką i ukrywaniem się. Ten świat potrzebuje bohatera, a dokładniej trzech. Kogoś kto zakończy ten niekończący się koszmar.

Zachęcam do przeczytania tej powieści. Jest to nowe i oryginalne spojrzenie na problematykę powieści fantasy. „Malowany człowiek" to pierwszy tom z cyklu, który docelowo ma składać z pięciu części. Można więc na długo zagłębić się w tym ciekawym świcie i przeżyć prawdziwą przygodę.

# data[].attributes.attachment_link.title
Recenzja. „Malowany Człowiek" Peter V. Brett

# data[].attributes.attachment_link.description
„Malowany człowiek" to powieść fantasy wydana po raz pierwszy w 2008 roku w Stanach Zjednoczonych. Fabuła skupia się głównie na dorastaniu i dorosłym życiu głównych bohaterów - Arlena, Leeshy i Rogera, którym przyszło żyć w świecie, gdzie noc należy do demonów. „Każde dziecko pewnego dnia musi sobie zdać sprawę, że dorośli również popełniają błędy i...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jest to idealny film dla osób, które poszukują niebanalnych historii, tajemnicy, zwrotów akcji, a także zaskoczeń.

„Wyspa" to film akcji, a także thriller, wyprodukowany w Stanach Zjednoczonych w 2005 roku. Reżyserem tego filmu jest, słynący z wysokobudżetowych projektów Michael Bay. „Wyspa" była nominowana do nagrody Saturna w kategorii najlepszy film science-fiction. Autorem muzyki jest Steve Jablonsky. Specjalnie na potrzeby dzieła filmowego zostało skomponowanych dwanaście utworów muzycznych. Autorami scenariusza są: Caspian Tredwell-Owen, Alex Kurtzman. Głowne role odgrywają: Ewan McGregor i Scarlett Johansson. Za produkcję filmu odpowiedzialne jest studio Warner Bros, które przeznaczyło na ten cel 126 milionów dolarów.

Główni bohaterowie to kobieta i mężczyzna, mieszkają w zamkniętym ośrodku, w którym znajduje się również wiele innych osób. Ich pobyt tam jest tłumaczony skażeniem środowiska na zewnątrz i niemożnością życia poza kompleksem. Tylko raz na jakiś czas jedna osoba może wyjechać na wolną od skażenia wyspę. Wszyscy mieszkańcy żyją według restrykcyjnych zasad. Są oni zobowiązani do prowadzenia zdrowego stylu życia. Ich plan dnia jest zgodny ze z góry określonym harmonogramem. Znajdują się oni pod stałą obserwacją i są pilnowani przez strażników.

W końcu okazuje się, że rzeczywistość jest zupełnie inna. Wszyscy ci ludzie żyją w kłamstwie. Pierwsi orientują się o tym właśnie główni bohaterowie. Postanawiają oni opuścić kompleks. Przy okazji dowiadują się, o co tak naprawdę chodzi w ich życiu.

Film od samego początku trzyma w napięciu. Widz zastanawia się nad budową przedstawionego świata. Jesteśmy ciekawi, jak rozwinie się akcja. Gdyż meandry fabuły nie są zaprezentowane w prosty sposób. Mamy tutaj do czynienia ze zwrotami akcji, które nas zaskakują. Świat nie jest przedstawiony w sposób jednoznaczny. Możemy tutaj znaleźć podobieństwa do takich filmów jak: „Matrix", „13 piętro", „Gra". Podobieństwa te polegają na tym, że w trakcie filmu dowiadujemy się, iż dotyczy on czego innego niż nam się na początku wydawało.

Jest to idealny film dla osób, które poszukują niebanalnych historii, tajemnicy, zwrotów akcji, a także zaskoczeń. Podczas drugiego seansu z tym filmem wyłapujemy szczegóły, które umknęły nam podczas pierwszego oglądania. Film adresowany jest również do osób lubiących wysokobudżetowe, wypełnione akcją kino oraz wielbicieli niesamowitych scen pościgów i efektów specjalnych.

Niewątpliwymi zaletami tego filmu są intrygujący i oryginalny scenariusz, fenomenalna gra aktorska oraz wspaniałe efekty specjalne. Należy również zauważyć, iż jest on niezwykle emocjonalny. Jednakże uwadze nie mogą umknąć takie wady jak mało prawdopodobne i mocno przesadzone sceny.

Reasumując obsadzenie w głównych rolach Ewana McGregora i Scarlett Johansson okazało się strzałem w dziesiątkę. Gra aktorska wypada bardzo dobrze. Aktorzy są wiarygodni. Ich emocje są realne. W filmie nie zabrakło również akcentów humorystycznych, które bardzo dobrze łączą się z całą historią. Wspaniałe uzupełnienie dla tego obrazu stanowi bardzo dobra muzyka, która idealnie oddaje uczucia, emocje i przebieg akcji. Do tego świetne zdjęcia i dopracowane efekty specjalne.

# data[].attributes.attachment_link.description
„Wyspa" to film akcji, a także thriller, wyprodukowany w Stanach Zjednoczonych w 2005 roku. Reżyserem tego filmu jest, słynący z wysokobudżetowych projektów Michael Bay. „Wyspa" była nominowana do nagrody Saturna w kategorii najlepszy film science-fiction. Autorem muzyki jest Steve Jablonsky. Specjalnie na potrzeby dzieła filmowego zostało skomponowanych dwanaście utworów muzycznych.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Osobliwy dom Pani Peregrine" to powieść fantasy wydana po raz pierwszy w 2011 roku w Stanach Zjednoczonych. Jest to debiutancki utwór amerykańskiego pisarza Ransoma Riggsa, który należy do kanonu literatury młodzieżowej. Stał się on bestsellerem New York Times.

Książka opowiada historię chłopca, który jedzie do Walii, aby poznać prawdę o przeszłości swojego dziadka, który został tajemniczo zamordowany. Podążając za wskazówkami, które pozostawił mu staruszek, Jacob trafia do opuszczonego sierocińca na walijskiej wyspie. Poznaje niezwykły świat poza czasem i przestrzenią, zwany „osobliwym domem Pani Peregrine". Jest on pełen niezwykłych postaci i przerażających potworów.

Powieść jest połączeniem fantasy, gotyki i horroru. Gatunki te pozwalają stworzyć idealną mieszankę literacką. Świat przedstawiony przez autora urzeka swoją szczegółowością i dokładnością. Realizm zaczyna przeplatać się z fikcją. Ukazany jest dom, w którym mieszkają dzieci obdarzone niezwykłymi umiejętnościami, a opiekuje się nimi Pani Peregrine.

Tytułowa postać posiada wielką moc, potrafi chociażby zmienić się w drapieżnego ptaka, lecz jej główną domeną jest władza nad czasem. W domu mieszkają dzieci równie osobliwe co ich opiekunka. Są tam np. niewidzialny chłopiec oraz taki, w którym mieszka rój pszczół, a także dziewczynka o sile dziesięciu dorosłych.

Jacob Portman jest zupełnie przeciętnym nastolatkiem i wiedzie dość normalne życie, przepełnione opowieściami jego dziadka o przeróżnych istotach i wydarzeniach. W głównym bohaterze zrodziło się pragnienie wyrwania się z młodzieńczej rutyny. Pragnął podróżować i odkrywać. Jednak z biegiem lat chłopak zaczął powątpiewać w prawdziwość historii swojego idola.

Jacob zmienił się podczas swojej podróży. Otrzymał bezcenną lekcję życia. Odkrył swoją osobliwość i poznał Emmę, która ujawniła ukryte przed nim samym cechy.

Przedstawiona opowieść niesamowicie wciąga czytelnika w tajemniczy świat. Fabuła trzyma w napięciu i jest pełna niesamowitych przygód. Dodatkowo treść jest wzbogacona fascynującymi ilustracjami samego autora. Książka zachwyca mnie starannym zarysowaniem osobowości postaci. Ukazany świat pobudza wyobraźnię. Przenosi odbiorcę do niepowtarzalnego klimatu fantasy. Książka jest bardzo wartościowa. Jej oddziaływanie jest wszechstronne.

Zachęcam do przeczytania tej powieści. Lektura jest interesująca i zaskakująca. Jest ona oryginalnym spojrzeniem na problematykę fantasy. Pozwala oderwać się od rzeczywistości i przeżyć niesamowitą przygodę.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dlaczego warto przeczytać książkę pt. „Osobliwy dom Pani Peregrine"?

# data[].attributes.attachment_link.description
„Osobliwy dom Pani Peregrine" to powieść fantasy wydana po raz pierwszy w 2011 roku w Stanach Zjednoczonych. Jest to debiutancki utwór amerykańskiego pisarza Ransoma Riggsa, który należy do kanonu literatury młodzieżowej. Stał się on bestsellerem New York Times. Książka opowiada historię chłopca, który jedzie do Walii, aby poznać prawdę o przeszłości swojego dziadka, który został...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Gra o tron" jest dojrzałym przedsięwzięciem, ukazującym mroczną stronę władzy. Nieprzewidywalne zwroty akcji trzymają widza w napięciu do samego końca. Świat przedstawiony jest doskonale nakreślony. Serial jest wspaniałą, aczkolwiek brutalną adaptacją sagi George'a R.R. Martina. To opowieść o zdradzie, honorze, podboju i triumfie. Polecam obejrzeć serial i przeżyć wraz z nim własną przygodę.

„Gra o tron" to amerykański serial fantasy, wyprodukowany przez HBO. Jest on adaptacją epickiej sagi G. R. R. Martina, czyli cyklu "Pieśni Lodu i Ognia". "Gra o tron" to pierwszy z czterech napisanych tomów. Twórcą muzyki jest Ramin Djawadi, natomiast scenarzystą Jane Espenson. Serial został stworzony przez Davida Benioffa i D.B. Weissa dla stacji HBO. Produkcja zdobyła wiele prestiżowych nagród oraz znacznie więcej nominacji w różnych kategoriach. W Polsce serial zadebiutował 18 kwietnia 2011 roku. Cieszy się rosnącą oglądalnością oraz popularnością.

Serial opowiada o walce siedmiu szlacheckich rodów o wpływy i panowanie w mistycznej krainie Westeros. Po tajemniczej śmierci namiestnika króla Baratheona o władzę nad krainą Westeros ubiega się kilka zwaśnionych rodzin. Marzy im się przywództwo nad ziemiami kontynentu i osławiony Żelazny Tron. Historia osadzona jest w krainie, gdzie lato może trwać dziesięciolecia, a zima panować dłużej niż ludzkie życie. Wojna pomiędzy mocarnymi rodami Siedmiu Królestw będzie się rozprzestrzeniać z południa, gdzie rodzi się spisek i intrygi, po przez ogromne i dzikie ziemie wschodu, aż do mroźnej północy, gdzie lodowy Mur chroni królestwo przed siłami ciemności.

W czasie gdy w królestwie toczy się zacięta walka o Żelazny Tron, na dalekiej północy kumuluje się pradawne zło, które dotychczas było obiektem legend i karczemnych opowiastek. Teraz jednak może zagrażać całej ludzkości. Nocna Straż sprawuje pieczę na bezpieczeństwem imperium. Została ona zasilona przez kolejną armię wyrzutków, którzy poprzysięgają chronić wielki mur oddzielający królestwo od mrocznych, niezbadanych obszarów. Pokryte wszechogarniającym chłodem krainy, skrywają mroczną tajemnicę. Bohaterowie jednak nie zdają sobie z tego jeszcze sprawy.

Świetnie dobrani aktorzy spisali się na medal. Szczególnie przykuła moją uwagę debiutująca Maisie Williams jako Arya Stark. Na szczególne brawa, oprócz wspomnianego już aktorstwa, zasługują również różne detale, takie jak kostiumy czy zrobione z wielką dbałością o szczegóły uzbrojenie. Na uznanie zasługuje także ciekawie zrobiona graficznie i plastycznie czołówka. Klimat, dzięki świetnej, wpadającej w ucho muzyce,jest niezwykły. Całe uniwersum jest świetnie wykreowane.

Moim zdaniem "Gra o tron" jest dojrzałym przedsięwzięciem, ukazującym tę mroczną stronę władzy. Nieprzewidywalne zwroty akcji trzymają widza w napięciu do samego końca. Świat przedstawiony jest doskonale nakreślony. Serial jest wspaniałą, aczkolwiek brutalną adaptacją sagi George'a R.R. Martina. To opowieść o zdradzie, honorze, podboju i triumfie. Polecam obejrzeć serial i przeżyć wraz z nim własną przygodę.

# data[].attributes.attachment_link.title
Opowieść o zdradzie, honorze, podboju i triumfie (o serialu „Gra o tron")

# data[].attributes.attachment_link.description
"Gra o tron" jest dojrzałym przedsięwzięciem, ukazującym mroczną stronę władzy. Nieprzewidywalne zwroty akcji trzymają widza w napięciu do samego końca. Świat przedstawiony jest doskonale nakreślony. Serial jest wspaniałą, aczkolwiek brutalną adaptacją sagi George'a R.R. Martina. To opowieść o zdradzie, honorze, podboju i triumfie. Polecam obejrzeć serial i przeżyć wraz z nim własną przygodę.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wraz z koleżanką z pierwszej klasy, Łucją Piotrowską, przedstawiłyśmy polecane książki podczas akcji pt. „Przyjdź, zobacz, posłuchaj". Na początku nie byłam przekonana do występu, ale potem nabrałam odwagi oraz chęci. Jak wyglądały przygotowania oraz sam występ? Zapraszam do lektury.

W dniach 18 i 19 lutego 2015r. wraz z koleżanką z klasy pierwszej, Łucją Piotrowską, zaprezentowałyśmy książki w czytelni szkolnej, w ramach cyklu spotkań czytelniczych „Przyjdź, zobacz, posłuchaj...". Ja przedstawiłam książkę J. K. Rowling pt. „Harry Potter i insygnia śmierci", natomiast Łucja - książkę Lauren Kate pt. „Łza".

W środę, przed występem, byłam lekko zestresowana, bo przecież nie tak często występuje się przed publicznością. Jak rozpoczęłam wystąpienie, starałam się mówić wolno i wyraźnie. Gdy skończyłam, słuchacze nagrodzili mnie brawami. Zaraz po tym Łucja zmieniła slajd i rozpoczęła swoją prezentację. Widziałam, że się trochę denerwuje, ale tylko na początku. Później poszło jej całkiem dobrze.

Następnego dnia powtórzyłyśmy nasze wystąpienie. Oczywiście, stres był już mniejszy, ponieważ wcześniej go „poznałyśmy". Podobał mi się nasz występ. Sądzę, że wypadłyśmy całkiem dobrze, a nasza prezentacja spodobała się również publiczności, która zarówno mnie, jak i Łucję, nagrodziła brawami. Nie wiem jak Łucja, ale myślę, że ja będę mogła wystąpić ponownie, ale już z inną książką.

Jak wyglądały przygotowania oraz sam występ? Przybliży Wam ten proces niniejszy wywiad.
Dlaczego wybrałaś tę książkę?
Czytałam ją już kiedyś, lecz bardzo dobrze ją wspominam. Bardzo lubię całą sagę o Harrym Potterze.
Ile zajęły Ci przygotowani i jak wyglądały?
O moim występie dowiedziałam się we wtorek, wtedy pani Maria Paliwoda zaproponowała mi, żebym zaprezentowała tę samą książkę co na zeszłym roku na konkursie „Zostań mistrzem pięknego czytania". Wypożyczyłam powieść i wieczorem wybrałam fragment dla siebie. Następnego dnia zwolniłam się 10 minut z lekcji przed długą przerwą, aby móc przećwiczyć, co będę prezentowała.
Stresowałaś się?
Mimo, że przyzwyczaiłam się do wystąpień przed publicznością, widząc znajomych, zaczęłam wątpić, czy wypadnę dobrze. Jednak pierwszy występ przyniósł mi o wiele więcej stresu niż drugi.
Kto zaproponował Ci udział w akcji?
W poniedziałek wieczorem Ola napisała mi, żebym na następny dzień przyszła do biblioteki. Wtedy właśnie pani Maria Paliwoda opowiedziała mi o udziale w akcji „Przyjdź, zobacz, posłuchaj".
Komu poleciłabyś przedstawioną książkę?
Książka spodobałaby się każdemu miłośnikowi fantasy. Dużo się tam dzieje i nie ma monotonii, więc jest to rozwiązanie dla osób, które nie lubią rozległych opisów. Może i jest długa, lecz czas spędzony na czytaniu książki nigdy nie jest stracony.
Co wiesz o autorce książki?
J.K. Rowling, która napisała całą sagę o Harrym Potterze, jest brytyjską pisarką, o której usłyszano po publikacji pierwszego tomu z serii. Pisarka, współpracując z wytwórnią Warner Bros, rozsławiła serię o młodym czarodzieju, ekranizując każdą z jej części. Nie pisze ona jednak tylko fantasy. Parę lat temu promowano (także w Polsce) jej książkę pod tytułem „Trafny wybór".

Jestem gotowa wziąć udział w kolejnym spotkaniu czytelniczym.

Zdjęcia wykonały panie: Maria Paliwoda, Beata Kunisz

# data[].attributes.attachment_link.title
Czytasz? Poleć książkę swojemu rówieśnikowi

# data[].attributes.attachment_link.description
W dniach 18 i 19 lutego 2015r. wraz z koleżanką z klasy pierwszej, Łucją Piotrowską, zaprezentowałyśmy książki w czytelni szkolnej, w ramach cyklu spotkań czytelniczych „Przyjdź, zobacz, posłuchaj...". Ja przedstawiłam książkę J. K. Rowling pt. „Harry Potter i insygnia śmierci", natomiast Łucja - książkę Lauren Kate pt. „Łza".

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przed tym pytaniem stanęła Tessa Leoni, jedna z dwóch głównych bohaterek książki „Kochać mocniej", autorstwa Lisy Gardner. Książka to przebój, który uczy, bawi i zaskakuje. Daje siłę, aby się nie poddawać. Skłania do wielu refleksji i przemyśleń.

Thriller opowiada o funkcjonariuszce policji stanowej Tessie Leoni i detektyw D.D. Warren. Spotykają się, kiedy pani detektyw ma zbadać przyczynę śmierci męża Tessy i odnaleźć jej dziecko. Funkcjonariuszka twierdzi, że to ona zastrzeliła go w własnej obronie. Zaczyna się śledztwo pełne niespodzianek i rodzinnych sekretów. Zakończenie jest zaskakujące i niespodziewane. Książka ma dwóch narratorów - Tessę i obserwatora. To pomaga czytelnikowi wczuć się w bardzo zawiłą fabułę, przez którą sama czasem musiałam czytać jedną stronę kilka razy, by zrozumieć postępowanie bohatera. Jednakże szybkie zwroty akcji pobudzały do zastanowienia się nad rozwiązaniem zagadki i sprawiły, że nie mogłam oderwać się ani na chwilę od czytania. Podczas lektury czułam się jak w transie. W pewnym momencie tato powiedział, że siedzę przed książką już cztery godziny i albo się śmieję albo krzyczę, że ktoś jest głupi. Nie wiedział, co robić, ponieważ już dawno nie wczułam się tak mocno w jakąś treść. Autorka uświadamia nam, że nawet, jeśli nasza sytuacja jest zła, zawsze możemy znaleźć wyjście, które będzie korzystne dla nas i naszego otoczenia. Z drugiej strony ostrzega, by mieć się na baczności i obserwować swoje środowisko. Obdarzając kogoś bezgranicznym zaufaniem, nie dostrzegamy jego nawyków i wad, które stają się dla nas bez znaczenia. Jeśli nie zauważymy uzależnienia, nie możemy pomóc danej osobie, a to powoduje konflikty między małżonkami, rodzicem i dzieckiem.

Reasumując, ta książka to przebój, który uczy, bawi i zaskakuje. Daje siłę, aby się nie poddawać. Skłania do wielu refleksji i przemyśleń. Nie lubię tematyki tego typu, ale ta książka to zmieniła. Polecam tę książkę wszystkim fanom thrillerów, ale nie tylko.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ile jesteś w stanie poświęcić dla dobra swojego dziecka?

# data[].attributes.attachment_link.description
Thriller opowiada o funkcjonariuszce policji stanowej Tessie Leoni i detektyw D.D. Warren. Spotykają się, kiedy pani detektyw ma zbadać przyczynę śmierci męża Tessy i odnaleźć jej dziecko. Funkcjonariuszka twierdzi, że to ona zastrzeliła go w własnej obronie. Zaczyna się śledztwo pełne niespodzianek i rodzinnych sekretów. Zakończenie jest zaskakujące i niespodziewane.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Szukając Alaski" to debiutancka powieść napisana przez autora książki „Gwiazd naszych wina", Johna Greena. Porównywana jest ona do „Buszującego w zbożu" J.D. Salingera. To powieść o wrażliwych, myślących, a także zbuntowanych, młodych ludziach, szukających wrażeń i odpowiedzi na pytania o miłość i przyjaźń. Pokazuje ona nam ważne momenty w życiu nastolatka: pierwszą miłość, przyjaciół, a także pierwszą stratę.
Opowiada o Milesie Halterze, chłopaku, którego życie było bardzo nudne w jego rodzinnym mieście i postanowił rozpocząć naukę w szkole Culver Creek z nadzieją, że odnajdzie tam Wielkie Być Może oraz prawdziwych przyjaciół.

Już pierwszego dnia, gdy poznał Pułkownika, Takumiego oraz Alaskę, jego życie bardzo się zmienia. Nowi znajomi wprowadzają go w prawdziwe życie nastolatka i wspólnie tworzą rodzinę. Jednak każde z nich ma swoje tajemnice i nie mówią o sobie wszystkiego. Miles jest bardziej zamkniętym w sobie chłopakiem, w porównaniu do Alaski Young, szalonej, inteligentnej, pięknej i bezpośredniej nastolatki z ogromnym sekretem. Niespodziewanie i bez żadnych wyjaśnień dziewczyna wyjeżdża ze szkoły, ale obiecuje Milesowi, że to jeszcze nie koniec i ciąg dalszy nastąpi, ale czy na pewno?
Uważam, że powieść jest warta polecenia, ponieważ wraz z jej końcem zostawia czytelnika z wieloma pytaniami bez odpowiedzi i skłania do przemyśleń nad niektórymi sprawami.

# data[].attributes.attachment_link.title
Co się stanie, gdy Miles zmieni szkołę i w końcu pozna prawdziwych przyjaciół?

# data[].attributes.attachment_link.description
„Szukając Alaski" to debiutancka powieść napisana przez autora książki „Gwiazd naszych wina", Johna Greena. Porównywana jest ona do „Buszującego w zbożu" J.D. Salingera. To powieść o wrażliwych, myślących, a także zbuntowanych, młodych ludziach, szukających wrażeń i odpowiedzi na pytania o miłość i przyjaźń. Pokazuje ona nam ważne momenty w życiu nastolatka: pierwszą miłość, przyjaciół, a...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Pasierbica" to prawdziwa historia złamanego dzieciństwa. Wypływa z niej wiele pozytywnych morałów, np. : "Najsilniejsi w każdym społeczeństwie są ci, którzy potrzeby dzieci stawiają na pierwszy miejscu. Najsłabsi natomiast, najbardziej żałośni i godni pogardy są ci, którzy z wyboru przedkładają swoje potrzeby nad prawa najmłodszych."

Od kilku lat coraz chętniej sięgam po różne książki. Niedawno przeczytałam bardzo interesującą powieść Donny Ford pt. "Pasierbica. Prawdziwa historia złamanego dzieciństwa". Książka ta, od razu po wydaniu w 2012 r. wstrząsnęła całym światem. Autorka opisała w niej okres swojego dzieciństwa. Jak wskazuje tytuł, dorastała ona w trudnych warunkach, jednak wyrosła na wspaniałą, dobrą kobietę. Powieść o małej dziewczynce szokuje, a zarazem wzrusza.

Książka porusza dosyć trudny, niecodzienny temat. Nie zdajemy sobie sprawy z tego, ile osób z naszego otoczenia boryka się z podobnymi problemami. Donna Ford jako mała dziewczynka nie miała prawa głosu. Postanowiła opowiedzieć swoją historię, aby społeczeństwo przestało przymykać oczy na to, co się dzieje na świecie.

Czytając tę książkę, miałam mieszane uczucia. Z jednej strony historia opisana przez osobę, której macocha zniszczyła dzieciństwo : okrutne tortury, głodzenie dziecka, poniżanie, a nawet gwałt. Z drugiej strony słowa autorki, które ciężko pojąć. Donna Ford dokładnie opisywała swoje przeżycia. Gdy je sobie wyobrażałam, czułam ogromne współczucie. Myślę, że człowiek z idealnym życiorysem nie zaakceptuje tej historii, Trudno wyrazić słowami wstrząs, jakiego doświadcza czytelnik. Autorka napisała książkę językiem potocznym, dzięki czemu łatwo nawiązuje kontakt z odbiorcą. Tekst jest łatwy do zrozumienia.

Donna Ford miała trudne dzieciństwo. Po powrocie z ośrodka do domu cieszyła się, że znów zamieszka z ojcem. Prawdziwa matka ją porzuciła i była ona wychowywana przez macochę, która z czasem zaczęła się znęcać nad małą Donną. Zazdrosna o to, że dziewczynka była pierwszym dzieckiem pana Forda, nie miała dla niej litości. Na siłę wmawiała jej, że jest zła oraz karała ją za wymyślone przewinienia. Ojciec Donny był ślepo zakochany w okrutnej kobiecie. nie dostrzegał w niej nienawiści wobec dziecka. Macocha robiła wszystko, aby złamać dziewczynkę psychicznie. Ważne jest to, że Donna nie dała sobie wmówić, że jest zła, Nadal była dobrym dzieckiem. Mimo, że macocha pozbawiła ją nadziei, marzeń, miłości i normalnego dzieciństwa, to ona się podniosła. Dzisiaj autorka książki jest matką trojga dzieci. Rozwinęła swoją karierę zawodową i żyje pełnią życia.

Bohaterka książki swoją postawą pokazuje, że nie ma przeszkód nie do pokonania. Powieść jest bardzo wciągająca. Wypływa z niej wiele pozytywnych morałów, np. : "Najsilniejsi w każdym społeczeństwie są ci, którzy potrzeby dzieci stawiają na pierwszy miejscu. Najsłabsi natomiast, najbardziej żałośni i godni pogardy są ci, którzy z wyboru przedkładają swoje potrzeby nad prawa najmłodszych." Czytając pierwsze strony książki, byłam ciekawa dalszej historii. Poruszająca powieść jest warta przeczytania. Stanowczo ją polecam.

# data[].attributes.attachment_link.title
Najsilniejsi w każdym społeczeństwie są ci, którzy potrzeby dzieci stawiają na pierwszy miejscu

# data[].attributes.attachment_link.description
"Pasierbica" to prawdziwa historia złamanego dzieciństwa. Wypływa z niej wiele pozytywnych morałów, np. : "Najsilniejsi w każdym społeczeństwie są ci, którzy potrzeby dzieci stawiają na pierwszy miejscu. Najsłabsi natomiast, najbardziej żałośni i godni pogardy są ci, którzy z wyboru przedkładają swoje potrzeby nad prawa najmłodszych."

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zadałam sobie i innym pytanie: Czy wolno kłamać?

„Kłamczucha" to książka przeznaczona dla młodzieży, autorstwa Małgorzaty Musierowicz . Opowiada ona o losach Anieli Kowalik - piętnastoletniej dziewczyny, pochodzącej z Łeby. Aniela była osobą z bardzo porywczym temperamentem. Na Wagrach, przebywając na plaży, poznała ona Pawełka - poznaniaka, będącego w sanatorium, w którym zakochała się od pierwszego wejrzenia. Chcąc być z nim, wyjechała do Poznania do Liceum Poligraficznego. Tam mieszkała u wujostwa. Sytuacje, w jakich znajdowała się Aniela, doprowadziły ją do bardzo wielu kłamstw z jej strony. Stąd otrzymała tytułowe przezwisko „Kłamczucha". Zakochana w Pawle gotowa była nawet pracować w jego domu, aby być tylko bliżej niego.
Jak widać książka ta jest pełna ciepła oraz humoru. Pokazuje, jak bardzo piętnastoletnia dziewczyna może poświęcić się dla miłości i jak bardzo poprzez małe kłamstwa może skomplikować sobie życie.

Moim zdaniem „Kłamczucha" to lekka lektura, nie wymagająca przemyśleń historia, która lekko przychodzi, jak i lekko odchodzi. Uważam, że za tą lekkość pióra należą się gratulacje autorce.

# data[].attributes.attachment_link.description
„Kłamczucha" to książka przeznaczona dla młodzieży, autorstwa Małgorzaty Musierowicz . Opowiada ona o losach Anieli Kowalik - piętnastoletniej dziewczyny, pochodzącej z Łeby. Aniela była osobą z bardzo porywczym temperamentem. Na Wagrach, przebywając na plaży, poznała ona Pawełka - poznaniaka, będącego w sanatorium, w którym zakochała się od pierwszego wejrzenia.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Madeline to nastolatka chora na bardzo rzadką chorobę- SCID.Krótko mówiąc, ma alergię na cały świat. Maddy się bardzo dobrze uczy, niestety, uczy się w domu przez skypa, uwielbia czytać książki, a jej ulubioną jest ,,Mały Książę".

Nastolatka mówi, że za każdym razem książka nabiera innego sensu.

Siedemnaście lat spędziła zamknięta w domu. Kiedy do domu na przeciwko wprowadza się przystojny chłopak o imieniu Olly, Maddy od razu zwraca na niego uwagę.

Pewnego dnia gdy dziewczyna je razem z mamą i pielęgniarką kolację, do drzwi puka Olly z siostrą Karen. Mama Madeline idzie otworzyć drzwi, a chłopak pyta się mamy dziewczyny, czy jej córka mogłaby ich oprowadzić po okolicy. Mama zdenerwowana mówi, że to niemożliwe i w pośpiechu zamyka drzwi.

Maddy i Olly nawionzują kontakt i stają się dobrymi przyjaciółmi.Ich kontakt się pogłębia.Dziewczyna i chłopak chcą się spotkać, ale to jest niemożliwe.Maddy próbuje namówić na spotkanie z chłopakiem swoją opiekunkę- Carle. Kobieta po wielu próbach się zgadza, ale mówi, że przed spotkaniem chłopak będzie musiał przejść badania.

Maddy robi to w tajemnicy przed swoją mamą. Jest jej ciężko, ale wie, że warto. Kiedy dochodzi do spotkania, to Maddy siedzi w jednym kącie pokoju, a Olly w drugim.

Dziewczyna po spotkaniu ma motyle w brzuchu. Po kilku dniach Maddy, siedząc z mamą w pokoju, słyszy na zewnątrz krzyki. Są to krzyki z domu Olle'go. Maddy zrywa się gwałtownie i patrzy, co się dzieje.Postanawia wybiec z domu i pomóc Ollemu. Mama wybiega za nią i każe jej wracać do domu.

Po kilku dniach mama się dowiaduje się, że Olly był u nich w domu i postanawia zwolnić Carle, że do tego dopuściła. Nastolatka po tym, jak wyszła z domu, postanawia uciec z domu z Ollym i pojechać na Hawaje z chłopakiem.

Nastolatek jest przeciwny,ale się zgadza. Maddy jest zachwycona tym,że w końcu opuściła dom.W nocy na Hawajach Maddy zaczyna się dusić, a Olly wzywa karetkę, która zabiera Maddy do szpitala. Do szpitala przyjeżdża mama Maddy, która jest zła na córkę za to, co zrobiła.

Po kilku dniach Maddy wraca do domu i dostaje meila od lekarza z Hawajów, że jest zdrowa. Nastolatka pokazuje go mamie, ale mama mówi, że lekarz się pomylił. Maddy nie daje to spokoju i w nocy przeszukuje teczki z papierami. Okazuje się, że dziewczyna jest zdrowa. Mama mówi, że to prawda i że kłamała, żeby zatrzymać Maddy przy sobie dlatego, że nie mogła się pozbierać po śmierci jej taty i brata.

W tym czasie Olly wyprowadza się do Nowego Jorku. Dziewczyna postanawia polecieć do niego i zrobić mu niespodziankę.

Jest to książka młodzieżowa, lecz napisana w bardzo dobrym stylu. Czyta się zadziwiająco lekko i niestety szybko. Jest to lektura na kilka godzin, ale za to cudownych. Należy zwrócić uwagę na ilustracje, które są częstym gościem w tej książce. Autorem rysunków jest mąż autorki, również pisarz, a do tego grafolog. Są komiczne i proste, jednak wyrażają więcej niż słowa. Książka jest oryginalna i zaskakująca.

# data[].attributes.attachment_link.description
Madeline to nastolatka chora na bardzo rzadką chorobę- SCID.Krótko mówiąc, ma alergię na cały świat. Maddy się bardzo dobrze uczy, niestety, uczy się w domu przez skypa, uwielbia czytać książki, a jej ulubioną jest ,,Mały Książę''. Nastolatka mówi, że za każdym razem książka nabiera innego sensu. Siedemnaście lat spędziła zamknięta w domu.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Mów własnym głosem" to 50 lekcji o tym, jak głosić własną prawdę.

,,Mów własnym głosem" to 50 lekcji o tym, jak głosić własną prawdę. Tym razem autorka oddała w nasze ręce czytelników książkę, w której przekazała nam 50 lekcji mówienia we własnym imieniu i zgodnie ze swoim przekonaniem. To już czwarta książka Reginy, która ukazał się w Polsce i trafiła na listę bestsellerów. Książka została przetłumaczona na ponad dwadzieścia języków. Jest w niej wiele interesujących lekcji. Jednym z nich jest ,,Nie potrzebujesz wielu słów, żeby wyrazić siebie".

Książka jest oparta na przeżyciach autorki książki i bliskich jej osób.

Ciemnofioletowa okładka z białymi napisami oddaje głębię utworu wydanego przez wydawnictwo Insignis. Wszystkie książki mają podobne okładki, dlatego można domyślać się, że są tej samej autorki.

Regina Brett wiele wie o prawdziwym życiu, bo sama w nim sporo przeszła. Jej życie nie było łatwe: zmagała się z rakiem oraz innymi przeciwnościami losu, ale nigdy się nie poddawała. Zawsze dążyła do wyznaczonych celów. Po przeczytaniu książki zaczęłam rozmyślać o tym, że autorka książki miała we wszystkim rację, że każdy z nas ma prawo do własnego zdania. Każdy jest inny. Każdy jest wyjątkowy na swój sposób.Każdy jest po co coś na tym świecie i wszyscy piszemy inne historie.

Warto pamiętać, że słowa przez nas wypowiadane mają wielką moc. Regina Brett uświadamia nam, że wszystko, co się dzieje w naszym życiu, jest po coś, że z każdego zdarzenia powinniśmy wyciągnąć wnioski.

Ja też jestem tego zdania, że słowa mogą ranić, ale też budować. Więc zawsze powinniśmy się zastanowić co i do kogo mówimy, dlatego że zawsze słowa przez nas wypowiedziane zostają w kogoś pamięci na długo, a czasem na zawsze.

Książka nakłania czytelnika do zastanowienia się nad kilkoma kwestiami: Czy życie w kłamstwie jest lepsze od wyjawienia prawdy, zwłaszcza tej najcięższej? Czy mówienie „nie" jest naprawdę trudne? Czy, jeśli mówimy „nie", to naprawdę znaczy „tak"? Czy ,,nie" znaczy ,,nie"? Czy odwagę trzeba ćwiczyć? Czy twoja prawda cię wyzwoli? Czy odwagę trzeba ćwiczyć? Czy słowa uczynią cię nieśmiertelną? Czy milczenie zabija? Czy słowa są życiem? Czy nienawiść rani nas wszystkich? Czy inspirację znajdziesz wszędzie? Czy szczegóły robią różnicę? Czy świat powinien poznać twoją historię? Czy nie potrzebujesz wielu słów, żeby wyrazić siebie?

Na te i inne pytania nie można znaleźć konkretnych odpowiedzi - wszystko zależy od nas samych i tego, co nosimy w sobie. Ja sama odpowiedziałam sobie w głębi serca na kilka, np. Czy mówienie „nie" jest naprawdę trudne? I zrozumiałam, że nie. Ponieważ to ja powinnam wiedzieć czego chcę .

Regina jest fanką Polski. Choć była w niej tylko dwa razy, to bardzo dobrze wspomina pobyt w Polsce. Nawet na początku książki zamieściła takie zdanie: ,,Dla Polek i Polaków. Sprawiacie, że czuję się w waszym kraju jak w domu".

W książce autorka opisuję swój pobyt w Polsce. Na pewno Regina Brett do Polski jeszcze wróci. Może w przyszłości weźmie udział w spotkaniu promującym kolejną książkę.

Książka porusza bardzo ważną kwestię, aby mieć swoje zdanie, pokazać swoje słabości i otworzyć się na innych. Dlatego polecam tę książkę osobom zamkniętym w sobie, poszukującym samych siebie i tych, który chcą zmienić swoje życie na lepsze.

# data[].attributes.attachment_link.description
Mów własnym głosem'' to 50 lekcji o tym, jak głosić własną prawdę. Tym razem autorka oddała w nasze ręce czytelników książkę, w której przekazała nam 50 lekcji mówienia we własnym imieniu i zgodnie ze swoim przekonaniem. To już czwarta książka Reginy, która ukazał się w Polsce i trafiła na listę bestsellerów.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Saga jest dla mnie istnym mistrzostwem, majstersztykiem gatunku. Powinien po nią sięgnąć czytelnik, który nie zrazi się faktem, że autor nie odpowiada czytelnikowi wprost, ale nakazuje jej szukać między wierszami. Który pojmie zmagania głównego bohatera z samym sobą. Który zrozumie, że fraza „Wiedźmin" to nie jedynie walka z potworami w strumieniach krwi, ale też tłumione uczucia, których być nie powinno, miłość, która jest gotowa na wszelkie poświęcenia oraz wybór między mniejszym a większym złem.

„Chrzest Ognia" autorstwa mistrza Andrzeja Sapkowskiego to trzeci tom Sagi o Wiedźminie, opowiadający o podróży Białego Wilka w poszukiwaniu popielatowłosej Ciri, Dziecka Niespodzianki, która jest jego Przeznaczeniem oraz o towarzyszących temu przeróżnej maści przygodach, czasem zabawnych, innym razem budzących grozę i współczucie, ale zawsze pełnych wielkich, głębokich emocji.

Cała wiedźmińska, utrzymana w klimatach średniowiecznego fantasy, saga jest dla mnie istnym mistrzostwem, majstersztykiem gatunku, ale „Chrzest Ognia" zawsze będzie dla mnie szczególnie poważaną częścią. Głównie dlatego, jak bardzo główny bohater, sławetny pogromca potworów, wiedźmin Geralt z Rivii, zmienia swoją postawę, żeby ratować księżniczkę Cirillę z Cintry, która jest jego przeznaczeniem. On, samotnik, który w podróżach ledwie toleruje obecność swojego przyjaciela, barda Jaskra, zgadza się na towarzystwo czteroosobowej kompani: łuczniczki Milvy, wampira Ragisa, któremu idzie na pięćdziesiąty krzyżyk, Nilfgaardczyka Cahira, który upiera się, że nie jest Nilfgaardczykiem oraz wymienionego wcześniej trubadura Jaskra. Pomimo tego, że większość z nich nie zna cintryjskiej zguby, chcą pomóc wiedźminowi w akcji ratunkowej lub ewentualnym pomszczeniu dziewczynki, co podczas czytania poruszyło mnie do głębi. Każdy z nich wiedział, z jakimi konsekwencjami wiąże dla nich udział w tej wyprawie, ale pragnienie rzucenia się przez trawiony wielką wojną kontynent za zupełnie obcą osobą przemogło w nich strach przed potworami, zarówno w potworzej, jak i ludzkiej skórze, obawę przed śmiercią w walce i przed tym, co czeka na nich na traktach i gościńcach.

A tymczasem Ciri, przygarnięta przez bandę nazywającą się Szczurami i uznana przez nich za swoją, przeżywa chwile zwątpienia w to, kim jest. Zagubiona, doświadczona przez życie dziewczyna zaczyna zadawać sobie pytania, czy miłość tych, których kochała najbardziej, była szczera. Połączona z Geraltem nierozerwalną nicią przeznaczenia, podobnie jak on miewa sny, z których budzi się z krzykiem.
Autora cechuje specyficzny sposób pisania, w którym czasami trudno się połapać (wiem z autopsji!). Ma również tendencję do „przeskakiwania" z jednego narratora na drugiego. Ale okazuje się, że taki zabieg jest korzystny dla historii, bo czytelnik może ujrzeć wydarzenia oczami wielu postaci. Uwielbiałam momenty, w których pałeczkę narratora przejmowała Milva ze względu na opisy polowań z łukiem.

Szata graficzna „Chrztu Ognia" z wydania na wydanie prezentuje się inaczej, ale zazwyczaj na okładce jest ukazana - ku mojej uciesze - napinająca łuk Milva. Warto zauważyć, że na okładce z 1996 roku znalazł się maleńki błąd ze strony jej autora, a mianowicie niepoprawne ułożenie strzały na cięciwie. Niby szczegół, ale przy ewentualnym strzale znacznie obniżałby celność.

Nie każdy dorósł do zagłębienia się w tej opowieści. Powinien po nią sięgnąć czytelnik, który nie zrazi się faktem, że autor nie odpowiada czytelnikowi wprost, ale nakazuje jej szukać między wierszami. Który pojmie zmagania głównego bohatera z samym sobą. Który zrozumie, że fraza „Wiedźmin" to nie jedynie walka z potworami w strumieniach krwi, ale też tłumione uczucia, których być nie powinno, miłość, która jest gotowa na wszelkie poświęcenia oraz wybór między mniejszym a większym złem.

# data[].attributes.attachment_link.title
„Przejdziesz przez ogień, który pali, ale i oczyszcza"

# data[].attributes.attachment_link.description
Saga jest dla mnie istnym mistrzostwem, majstersztykiem gatunku. Powinien po nią sięgnąć czytelnik, który nie zrazi się faktem, że autor nie odpowiada czytelnikowi wprost, ale nakazuje jej szukać między wierszami. Który pojmie zmagania głównego bohatera z samym sobą. Który zrozumie, że fraza „Wiedźmin" to nie jedynie walka z potworami w strumieniach krwi, ale też tłumione...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Niezbędnik obserwatorów gwiazd" (oryginalny tytuł: "Boy 21") jest to książka Matthew'a Quick'a, czyli autora bestsellera pt. "Poradnik pozytywnego myślenia". Przedstawia historię przyjaźni nietypowego chłopaka oraz utalentowanego sportsmena i miłości młodych ludzi. Poleciłabym tę opowieść każdej osobie lubiącej utwory skłaniające do myślenia.

Głównym bohaterem jest Finley McMaus - zawodnik szkolnej drużyny koszykarskiej. Pewnego dnia, którego jak zazwyczaj odbywał trening ze swoją dziewczyną - Erin, odwiedza go trener wraz z tajemniczą propozycją. Kierując się lojalnością, zgadza się pomóc w dość skomplikowanym przedsięwzięciu. Zostaje zaprowadzony do domu Russel'a Allen'a, który po śmierci obojga rodziców zaczął się zachowywać jak przybysz z kosmosu i określać mianem Numeru 21. Finley na początku niechętnie podchodzi do zadania, ponieważ wie o umiejętnościach nowego kolegi. Jednakże z czasem przekonuje się do dziwnego chłopaka. Zaczynają spędzać ze sobą dużo czasu, aż pewnego dnia Erin trafia do szpitala...

Wykorzystano słowa, których używamy na co dzień, więc tekst powinien być zrozumiały dla każdego. Często można znaleźć przypisy. Ilość stron może przerazić, jednakże tekst został napisany dość dużą czcionką, co ułatwia czytanie i sprawia, że jest przyjemne. Twórca oprawy sprawił, że przednia część okładki intryguje. Rysunki przedstawiające gwieździste niebo, dwóch koszykarzy oraz kolorystyka, która została użyta, choć uboga, przykuwa uwagę.

W tej książce pokazano siłę miłości w wielu wymiarach. Pozwolenie, nawet zachęcanie głównego bohatera przez jego rodzinę, by opuścił dom ze względu na dziewczynę, wparcie Erin oraz próba zmarnowania kariery przez Numer 21 ukazują, jak bardzo oni kochają. Pragną, by Finley był szczęśliwy, nawet jeśli przez to ucierpią. Ukazano też, jak łatwo kogoś stracić. Wystarczy chwila i tej osoby nie ma, co idealnie ujęto w tym utworze. Moim zdaniem jest to książka dla młodzieży, jak i dorosłych. Wzrusza, daje do myślenia i ukazuje, ile jeden człowiek potrafi zrobić dla drugiego człowieka.

# data[].attributes.attachment_link.title
Miłość do sportu i nie tylko - recenzja książki "Niezbędnik obserwatorów gwiazd"

# data[].attributes.attachment_link.description
"Niezbędnik obserwatorów gwiazd" (oryginalny tytuł: "Boy 21") jest to książka Matthew'a Quick'a, czyli autora bestsellera pt. "Poradnik pozytywnego myślenia". Przedstawia historię przyjaźni nietypowego chłopaka oraz utalentowanego sportsmena i miłości młodych ludzi. Poleciłabym tę opowieść każdej osobie lubiącej utwory skłaniające do myślenia.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Młodzieńcza miłość, bolesny problem i wielkie poświęcenie. To wszystko zostało zawarte w książce pt. „Każdego dnia".

Szesnastoletni „A" nie jest zwykłym nastolatkiem. Codziennie budzi się, będąc kimś innym. Pewnego dnia zostaje właścicielem ciała chłopaka o imieniu Justin. Ma nadzieję, że uda mu się przeżyć ten dzień dość spokojnie, jednakże na jego drodze staje dziewczyna - piękna, cicha oraz uległa wobec swojego chłopaka Rhiannon. Od razu pragnie widzieć ją codziennie. Ignorując ustalone zasady, udają się nad morze. Tam spędzają przyjemnie czas, a z każdym wypowiedzianym słowem „A" chce mieć intrygującą go dziewczynę na własność. Niestety, nie jest to możliwe, jednakże nie poddaje się i stara w jakikolwiek sposób utrzymać kontakt. W trakcie tego przestaje zachowywać ostrożność, przez co zostaje prawie zdemaskowany, a i tak nie ma blisko do upragnionego celu...

W tej książce ukazano siłę miłości. Główny bohater jest w stanie pokonać setki kilometrów, by ujrzeć swoją wybrankę. Pomimo przeszkód oraz konsekwencji brnie dalej w pogmatwaną relację z nadzieją, że warto. To jest z jednej strony piękne, a z drugiej - niszczące. Świadomość nieosiągalnego celu przygnębia „A", ale nie zniechęca go. Czy dobrze postąpił? Miłość potrafi zaślepić, więc jego czyny są zrozumiałe. Jednakże nieracjonalne. Wiedział, że zatrzymanie jednego z ciał należy do rzeczy niemożliwych. Chęć szczęścia u boku Rhiannon sprawia, że ignoruje możliwe zagrożenie. Ukazał, że potrafimy wiele zrobić, kochając kogoś.

Ukazane na okładce cztery twarze, przykuwają uwagę. Wykorzystano żywe kolory, które odbijają się na beżowym tle. Książka została napisana zrozumiałym językiem. Średnia czcionka tekstu nie utrudnia czytania. Uważam, że ten utwór trafi do młodzieży, jak i dorosłych.

# data[].attributes.attachment_link.title
Czy posiadanie innego ciała każdego dnia jest możliwe?

# data[].attributes.attachment_link.description
Szesnastoletni „A" nie jest zwykłym nastolatkiem. Codziennie budzi się, będąc kimś innym. Pewnego dnia zostaje właścicielem ciała chłopaka o imieniu Justin. Ma nadzieję, że uda mu się przeżyć ten dzień dość spokojnie, jednakże na jego drodze staje dziewczyna - piękna, cicha oraz uległa wobec swojego chłopaka Rhiannon. Od razu pragnie widzieć ją codziennie.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Alkohol, skandale oraz imprezy nie interesują Nanette O'Hare. Czy młoda dziewczyna wyrwie się z wyobrażenia typowej nastolatki?

Wszystko rozpoczyna się w ostatniej klasie liceum. Najlepszy przyjaciel Nanette, a zarazem jej nauczyciel angielskiego, dzieli się z nią wielką tajemnicą. Przynosi oryginalny egzemplarz „Kosiarza balonówki" - książki idealnej dla każdego samotnika. Zaintrygowana nastolatka zaczyna czytać, a z każdą stroną jest coraz bardziej zafascynowana światem głównego bohatera. Wraca do niej setki razy, by rozgryźć ukryte zagadki. Podczas jednej z rozmów pan Graves proponuje spotkanie z autorem tej lektury. Zaskoczona panna O'Hare postanawia poznać twórcę ulubionego dzieła - Bookera. Od tego momentu jej życie zmienia się o 180o...Czy na dobre?

Książka ta ukazuje problem wielu nastolatków. Od poszukiwania siebie po nadużywanie używek. Myślę, że każdy znalazłby postać, do której jest podobny. Może jak Nanette od zawsze starasz się zadowolić innych i zapominasz o sobie, przez co nie wiesz, co chcesz robić w życiu? Dlatego przełomowym wydarzeniem dla głównej bohaterki było poznanie Bookera. To on jej pokazał, co to indywidualizm. Sprawił, że pragnęła otaczać się pięknem. Wolała wyjść z klatki, być przekorną, zostawić resztę w tyle. W dodatku dzięki takiemu staruszkowi poznała swoją pierwszą miłość! Uważała, że Aleks jest jej bratnią duszą. Przynajmniej tak się jej wydawało. Po pewnym czasie stał się wrażliwy, delikatny, inteligentny, lecz zarazem uparty jak osioł i chcący uratować wszystkich upokarzanych. Dlaczego? Powodem jest to, że pragnie uchronić ich przed tym, co sam odczuwał. Matthew Quick idealnie odwzorował dość specyficzny typ ludzi. Tych wyniszczonych przez ból prawie do szaleństwa, ale nadal z ogromną empatią. Ci ludzie nie patrzą na konsekwencje swoich czynów, byleby pomóc. Jednakże uciekają przed wieloma rzeczami. W tej lekturze większość bohaterów nie chce się z czymś zmierzyć. Nanette walczy z przeciętnością. Aleks boi się spojrzeć w oczy przeszłości. Booker nie zamierza sobie uświadomić o braku miłości i samotności, a państwo O'Hare mierzą się ze smutną prawdą, że ich uczucie się wypaliło. Tylko ilu z nich próbowało coś zrobić ze swoim problemem bez czekania na splot wydarzeń? Jedynie główna bohaterka i jej miłość. Niestety, ponieśli dość wysoką karę za swoją nieugiętość. Ponownie ukazano rzeczywistość, w której nadmierne bycie upartym nie zawsze ma dobre skutki.

Okładka przedstawia młodziutką dziewczynę w różnych barwach na czarnym tle. Najprawdopodobniej jest to wizualizacja Nanette, której opisu brakuje brakuje w tekście. Wokół niej znajdują się białe szlaczki. Natomiast czcionka tekstu powieści ułatwia czytanie, a nawet sprawia, że jest przyjemniejsze. Posiada dość duże przestrzenie pomiędzy linijkami.

Myślę, że jest to idealna lektura dla osób szukających książek skłaniających do przemyśleń. W dodatku można ją uznać za przestrogę dla osób upartych, przekornych, nie zastanawiających się nad konsekwencjami lub poszukujących siebie.

# data[].attributes.attachment_link.description
Wszystko rozpoczyna się w ostatniej klasie liceum. Najlepszy przyjaciel Nanette, a zarazem jej nauczyciel angielskiego, dzieli się z nią wielką tajemnicą. Przynosi oryginalny egzemplarz „Kosiarza balonówki" - książki idealnej dla każdego samotnika. Zaintrygowana nastolatka zaczyna czytać, a z każdą stroną jest coraz bardziej zafascynowana światem głównego bohatera.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Każdy z nas posiada przeszłość. Bolesną, szczęśliwą, pełną nostalgii. Czym skutkuje pozbawienie wspomnień? Z takim problemem boryka się Sky - główna bohaterka książki „Hopeless".

Sky prowadzi spokojne życie. Uczy się w domu, ma jedną, lojalną przyjaciółkę oraz żyje bez cudów techniki takich jak internet czy telewizja. Jednakże wraz z jej osiemnastymi urodzinami wszystko ulega zmianie. Jednym z powodów jest Dean Holder- nieznajomy chłopak, który wprowadza w jej świat zapominaną przeszłość. Skutkuje to zrujnowaniem całego doczesnego życia...Czy Sky upora się z tym, co zgotował jej los? Jaką rolę odegra nowopoznany chłopak?

Po przeczytaniu książki „Hopeless" zastanawiałam się, co takiego sprawiło, że przebrnęłam przez nią w ciągu kilku dni. Odpowiedź była jasna - ukazanie wymarzonej relacji. Lojalna, żarliwa, a zarazem pełna zaufania. W dodatku taka, która pozytywnie przechodzi próbę, na jaką zostaje wystawiona. Czy w rzeczywistości ma ona rację bytu? Przez pierwsze, tygodnie relacji miłosnej są możliwe. Jednakże z czasem ludzie popadają w rutynę, uczucia przygasają, a sukienka ubrana po raz dziesiąty nie robi już takiego wrażenia. Obserwując nastoletnie związki, stwierdzam, że w tym miejscu pojawiają się problemy. Zaczyna się płacz i zgrzytanie zębów, bo „nie jest tak samo". Z wymaganiem ciągłego adorowania przez drugą połówkę jest jak z opowiadaniem przezabawnej historii. Za pierwszym razem robi wrażenie, ale potem już męczy. Dlaczego więc oczekujemy czegoś, co graniczy z cudem? To, co nam przyniesie życie po tym etapie, jest równie piękne. Po prostu mniej intensywne. Zamiast tego bardziej szczegółowe. Kolejnym problemem jest brak zaufania. Mimo przekonania, że częściej dotyczy to dziewczyn, chłopcom też się zdarza. Ta kwestia odgrywa wielka rolę w przypadku zazdrości. Ile razy słyszałeś, jak ktoś tłumaczy chorobliwe pilnowanie swojej połówki zazdrością? Obstawiam, że dziesiątki. Dlaczego? Tak jest łatwiej. Człowiek czuje, że jego brak zaufania jest usprawiedliwiony, więc nie musi nic z tym zrobić. Czym to skutkuje? Kłótniami, płaczem, a w najgorszym przypadku rozpadem związku.

Okładka przedstawia czarno-białą fotografię, na której widoczna jest młoda dziewczyna opatulona przez męskie ręce. Najprawdopodobniej należą one do Deana. Natomiast symbolika mówi nam o opiece, jaką Holder otoczył Sky. Typowe tytuły rozdziałów zastąpiono datami, by ułatwić czytelnikowi usytuowanie danych wydarzeń. Czcionka tekstu różni się w zależność od tego, czy mamy do czynienia z retrospekcją, czy zdarzeniami, mającymi miejsce w danym momencie. W obydwóch przypadkach jest ona czytelna, jednakże fragmenty, w których wracamy do przeszłości bohaterów, wyróżnia użycie kursywy. Cała książka została napisana w sposób łatwy do zrozumienia i pozbawiony archaizmów. Użyty język nie męczy czytelnika, a nawet zachęca do przeczytania kolejnego fragmentu.

Podsumowując, myślę, że jest to książka dla osób lubiących ckliwe romanse. W dodatku pobudza ona empatię, wrażliwość oraz uświadamia, jak niesprawiedliwe bywa życie.

# data[].attributes.attachment_link.description
Sky prowadzi spokojne życie. Uczy się w domu, ma jedną, lojalną przyjaciółkę oraz żyje bez cudów techniki takich jak internet czy telewizja. Jednakże wraz z jej osiemnastymi urodzinami wszystko ulega zmianie. Jednym z powodów jest Dean Holder- nieznajomy chłopak, który wprowadza w jej świat zapominaną przeszłość.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rok 2059. Londyn, kolebka Sajonu. Paige Mahoney - bohaterka książki „Czas Żniw", jest dziewiętnastolatką, mieszkającą w cytadeli I-4. Zarabia dzięki swoim nadnaturalnym umiejętnościom. Należy do jasnowidzów, którzy stanowią znienawidzoną grupę przez większość Anglików. Mało tego, zmuszona jest do ukrywania się przed pracownikami rządu, ponieważ polują na takich jak ona i zamieniają ich życie w piekło. Jaki los spotka młodą kobietę? Czy uda się jej uniknąć śmierci?

„Czas Żniw" Samanthy Shannon to pierwsza część z siedmiotomowego cyklu „The Bone Season". Opowiada historię jednej z mieszkanek Londynu, inaczej nazywanej Bladą Śniącą. Dziewczyna ta należy do gangu „Siedmiu Pieczęci", gdzie jest faworytą. Jej dar jest bardzo rzadki. Potrafi wpływać na zaświaty i krajobrazy senne innych. Pewnego dnia, przez przypadek zabija dwóch strażników NDK - organizacji, która łapie jasnowidzów. Przerażona Paige, kilka godzin później, zostaje aresztowana i przeniesiona do Szeolu I. Tam zauważa ją Naczelnik, który stara się jej pomóc. Kiedy wszyscy trenują, dziewczyna wraz z swoim opiekunem potajemnie stara się obalić rządy Refiatów. Narażają się w ten sposób rodzinie Sargas, do której należy Szeol. Świadomi jej umiejętności, ignorują występki, ponieważ mają wobec niej inne plany...

„Czas Żniw" jest to jedna z książek, do której z miłą chęcią będę wracać. Przedstawiono w niej fantastyczną historię, pełną szczegółów. Na każdym kroku towarzyszą nam nadnaturalne elementy. Mimo to, lektura ta świetnie przedstawia problemy, z którymi się borykamy. Od kilku lat w mediach głośnym tematem są terroryści i islam. Wielu z nas żyje w przeświadczeniu, że wiara w Allaha równoznaczna jest z krzywdzeniem innych. Podobny los spotkał jasnowidzów. W ich przypadku, rząd i media wmawiały obywatelom, że są oni niebezpieczni i mają złe zamiary. W ten sposób szerzono nienawiść do ludzi, którzy kompletnie na to nie zasłużyli. Dlaczego tak się działo? Myślę, że jest to kwestia lęku. Władza kraju bała się Refiatów i szerszeni. Natomiast ich podwładni ludzi obdarzonych darem widzenia tego, czego oni nie mogli dostrzec. Często nasza niewiedza sprawia, że zadowalamy się wyobrażeniami i opiniami innych. Jednakże nie zawsze są one prawdziwe. Ludzie mają predyspozycje do wyolbrzymiania. Dlaczego zamiast posiąść wiedzę, uciekamy się do nienawiści? W ten sposób najprawdopodobniej moglibyśmy pozbyć się złej opinii o innowiercach. Zamiast terrorystów widzielibyśmy ludzi, którzy tak jak my dążą do zbawienia, tylko ich bóg ma trochę inne wymagania.

Spójrzmy prawdzie w oczy, że nikt z nas nie lubi być szufladkowany, a sami robimy to na każdym kroku. Dzielimy się ze względu na zamożność, płeć, orientację czy właśnie religię. Przypisujemy dane cechy. To samo robił Jaxon Hall, czyli mim-lord Paige. W „O wartościach odmienności" podzielił jasnowidzów na grupy, co spowodowało rozłam. Jego śmiała opinia, że część z widzących jest lepsza od drugiej znalazła swoich zwolenników. Jednakże, czy był to najlepszy pomysł? To właśnie jego ulotka sprawiła, że ci ludzie stali się dla siebie wrogami. Narwaniec z pogardą patrzył na medium. Wędrowcy uważali się za lepszych od tych wróżących z kart. Czy słusznie? Myślę, że nie. Nie liczy się to, kim jesteśmy, tylko to jak traktujemy innych.

Każdy z nas zasługuje na szacunek i życzliwość ze strony otoczenia. Bez względu na to skąd się wywodzimy, gdzie mieszkamy lub czym się interesujemy, ponieważ jesteśmy ludźmi i to powinien być wystarczający powód. Ten temat też został poruszony w książce. Szeol I był miejscem, gdzie nie panowała równość. Refiaci byli traktowani jak arystokracja. Jasnowidze, którzy im zainponowali, stawali się podwładnymi. Natomiast tych, którzy nie zrobili wrażenia i ślepców postawiono w roli plebsu. Panowała tam przemoc. Ludzie każdego dnia walczyli, by przetrwać, gdzie inni się świetnie bawili, zajadając ciepłą strawę. Jedynym powodem było to, że ich gospodarze nie szanowali ich. Nie widzieli w nich pożytku, dlatego nie dbali o to, by mieli co jeść, gdzie spać, w co się ubrać.

My również nie jesteśmy skorzy do bezinteresownej pomocy. Coraz częściej odnoszę wrażenie, że nasz egocentryzm bierze górę. Zapominamy, co nas uszlachetnia. Paige o tym nie zapominała. Nieraz narażała się, by pomóc innym mieszkańcom Szeolu. Może być dobrym przykładem dla wielu z nas.

Na okładce widać znak Sajonu - czerwony kwiat z charakterystycznym symbolem na środku. Od niego odchodzą strzałki wskazujące na dane cyfry. Większość z nich została wtopiona w tło, tylko jedynka jest złota. Sugeruje nam to, że mamy do czynienia z pierwsza częścią cyklu. Na samym dole przedstawiono sylwetkę dziewczyny, najprawdopodobniej Paige oraz ptaki. Śmiało mogę stwierdzić, że na tej okładce przeważają czerwień, złoto, czerń i kolor granatowy. Na grzbiecie książki również występuje wcześniej wspomniany znak Sajonu, tytuł książki oraz dane autora. Natomiast tyle okładki jest opis oraz kilka opinii czytelników. Myślę, że śmiało mogę stwierdzić, że tajemniczość tej szaty graficznej zachęca do przeczytania. Czcionka, której użyto w przypadku tekstu powieści, jest przejrzysta i czytelna.

Podsumowując, jest to książka pełna tajemnic oraz nadnaturalnych postaci. W dodatku skłania do przemyśleń, co czyni ją idealną na jesienny lub zimowy wieczór! Z taką lekturą każdy chłodny wieczór będzie niesamowicie szybko mijał.

# data[].attributes.attachment_link.description
Rok 2059. Londyn, kolebka Sajonu. Paige Mahoney - bohaterka książki „Czas Żniw", jest dziewiętnastolatką, mieszkającą w cytadeli I-4. Zarabia dzięki swoim nadnaturalnym umiejętnościom. Należy do jasnowidzów, którzy stanowią znienawidzoną grupę przez większość Anglików. Mało tego, zmuszona jest do ukrywania się przed pracownikami rządu, ponieważ polują na takich jak ona i zamieniają ich życie w piekło....

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Historia opowiada o problemach dziewczynki, która się samookalecza. W dodatku pogarsza się jej kontakt z rodzicami i przyjaciółmi.

Autorka recenzowanej książki jest z wykształcenia pedagogiem szkolnym w szkołach ponadpodstawowych. Eve bardzo lubiła opowiadać historie ptaka w ogrodzie jako młoda dziewczyna. Potem nauczyła się pisać, co otworzyło przed nią nowy świat. Od tamtego momentu nie przestała pisać. Zajmowała się wsparciem duchowym. Młodzież, z którą przypadło jej pracować, dostarczała jej inspiracji. Eve wiedziała, że chce pisać mocne i przejmujące powieści, w których każdy będzie mógł odnaleźć swój świat. Mam nadzieję, że jej się to udało. Eve mieszka w West Sussex z mężem i dwójką dzieci. Publikacja przedstawia związki zachodzące pomiędzy samookaleczaniem i brakiem akceptacji wśród nastolatków. Książka jest o nastolatce, która na początku wiedzie dobre życie, lecz po śmierci dziadka, z którym miała dobry kontakt. Okazuje się, że Gabriela bardzo to przeżyła i zaczynają się problemy z kontaktami rodziców i rówieśników. Dziewczyna decyduje się na drastyczny krok, jakim jest samookaleczenie. Zrobiła to kilka razy.

Książka pomogła mi zrozumieć problemy nastolatki, która się samookaleczała. Bardzo chętnie poleciłabym tę książkę wszystkim, którzy chcą dowiedzieć się czegoś więcej na temat problemów nastolatków.

# data[].attributes.attachment_link.description
Autorka recenzowanej książki jest z wykształcenia pedagogiem szkolnym w szkołach ponadpodstawowych. Eve bardzo lubiła opowiadać historie ptaka w ogrodzie jako młoda dziewczyna. Potem nauczyła się pisać, co otworzyło przed nią nowy świat. Od tamtego momentu nie przestała pisać. Zajmowała się wsparciem duchowym. Młodzież, z którą przypadło jej pracować, dostarczała jej inspiracji.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czytam wiele książek, ale nie wszystkie pozytywnie mnie zaskakują. Zazwyczaj wolę wracać do ulubionych powieści i kiedy sięgam po coś nowego, oznacza to, że książka ta musi być wyjątkowa i mieć w sobie "to coś". Jak było z "Gwiazd naszych wina"? Nuda popchnęła mnie do jednej z warszawskich księgarni.

Latem tego roku bardzo nudziłam się podczas pobytu w Warszawie, więc namówiłam wujka na wyjazd do księgarni. Na półce z bestsellerami leżała niepozornie książka Johna Grena Pt. „Gwiazd naszych wina". Okładka przedstawiała twarze dziewczyny i chłopaka leżących na trawie. Byli to odtwórcy głównych ról w ekranizacji powieści, Shailene Woodley i Ansel Elgort. Dziewczyna miała założone wąsy tlenowe, co bardzo mnie zaintrygowało.

Lekturę przeczytałam w pięć godzin podczas podróży pociągiem, tak bardzo mnie zaciekawiła. Nie byłam w stanie włożyć jej do torby. Film na jej podstawie obejrzałam po powrocie do domu i również przypadł mi do gustu. Ale oczywiście nie tak jak ksiązka.

Swoją historię czytelnikowi opowiada chora na raka tarczycy w czwartym stadium z przerzutami do płuc szesnastoletnia Hazel Grace Lancaster, u której lekarze i rodzice podejrzewają depresję. Nowotwór wykryto u niej trzy lata wcześniej, od tamtego czasu w oddychaniu pomaga jej butla tlenowa, którą nosi wszędzie w plecaku. Jej hobby to czytanie, ale tylko jednej i tej samej książki pt. „Cios udręki" autora Petera van Hautena, który po sukcesie powieści wyprowadził się do Amsterdamu. Rolę narratora w „Ciosie..." pełni także chora na raka dziewczynka o imieniu Anna, a ostatni rozdział kończy się dość nietypowo - Anna urywa opowieść w środku zdania. Hazel przypuszcza, że stało się tak dlatego, że bohaterka umarła, ale nie uznaje takiego zakończenia i koniecznie chce się dowiedzieć, co stało się z innymi bohaterami po śmierci dziewczynki. Pisze więc od lat listy i maile do autora książki, ale nigdy nie uzyskała odpowiedzi.

Hazel, za namową rodziców, udaje się na cotygodniowe spotkania grupy wsparcia dla chorych śmiertelnie dzieci, odbywające się w pobliskim kościele. Jedyną osobą, z którą dziewczyna tam rozmawia, jest Isaac, z nowotworem oczu. Któregoś dnia na spotkanie zgrupowania przychodzi z nim jego przyjaciel Augustus Waters, któremu choroba zabrała połowę prawej nogi, w wyniku czego musi się poruszać za pomocą się za pomocą protezy. Hazel wpada na niego przypadkiem na korytarzu, a po spotkaniu chłopak zaprasza ją do siebie na oglądanie filmu. Nastolatka zgadza się i od tamtej pory oboje są nierozłączni. Narodziła się mięczy nimi wyjątkowa przyjaźń. Hazel poleciła Augustusowi przeczytanie „Ciosu Udręki" i nastolatek również nie jest usatysfakcjonowany zakończeniem. Zadecydował, tak jak dziewczyna, że napisze maila, jednak nie do Petera van Hautena, ale do jego holenderskiej asystentki. O dziwo Gus uzyskał odpowiedź od Lidewij Wielenhart i podał kobiecie adres mailowy Hazel, by i ona mogła skontaktować się z ulubionym autorem. Asystentka van Hautena zaprasza nastolatków do Holandii na spotkanie, a Augustus robi wszystko, by do niego doszło. Po załatwieniu paru spraw w fundacji, Gus i Hazel w towarzystwie jej mamy wybierają się do Amsterdamu, gdzie chłopak wyznaje dziewczynie miłość, której ona wcześniej do siebie nie dopuszczała, choć ją odwzajemniała... Wtedy sprawy przybierają niespodziewany i zaskakujący obrót i zaczynają się prawdziwe problemy.

Książka nie kończy się przewidywalnie i uważam, że mimo takiej samej ilości niepochlebnych, co pozytywnych opinii, każdy - dorosły czy nastolatek - powinien przeczytać „Gwiazd naszych wina", lekturę nie o chorobie, a o miłości i zrozumieniu. Główni bohaterowie nie mówią ani nie zachowują się tak jak przeciętni Amerykanie. Każde wypowiedziane przez nich zdanie jest wcześniej przemyślane. Posługują się oni wieloma metaforami i wydają się bardziej inteligentni niż wszyscy dookoła, pomimo młodego wieku. Ich sposób bycia jest również wyjątkowy i bardzo mnie rozbawił. Tak, w książkach dramatycznych również gości humor i myślę, że gdyby nie on, „Gwiazd naszych wina" byłaby dość drętwa i zbyt poważna, jak na książkę dla młodzieży. Nie zapominajmy, że bohaterowie to nastolatkowie, muszą czasami pożartować.

„Gwiazd naszych wina" to zdecydowanie jedna z moich ulubionych powieści i nie żałuję, że ją przeczytałam. Tworząc historię Augustusa i Hazel, John Green pokazał mi, że należy cieszyć się każdą chwilą spędzoną z bliskimi i nie pozwolić chorobie zniszczyć nam życia. Jest ona czymś, z czym musimy nauczyć się normalnie funkcjonować. Niech wzruszenie i płacz podczas czytania udowodnią nam, że „ból domaga się, byśmy go odczuwali", a „świat to nie instytucja zajmująca się spełnianiem życzeń". Hazel i Gus już się o tym przekonali, a my powinniśmy być wdzięczni, że jeszcze nie przyszła pora na nas. „Niektóre wieczności są większe niż inne. Okay? Okay."

# data[].attributes.attachment_link.description
Czytam wiele książek, ale nie wszystkie pozytywnie mnie zaskakują. Zazwyczaj wolę wracać do ulubionych powieści i kiedy sięgam po coś nowego, oznacza to, że książka ta musi być wyjątkowa i mieć w sobie "to coś". Jak było z "Gwiazd naszych wina"? Nuda popchnęła mnie do jednej z warszawskich księgarni.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mądra, dobrze wykształcona, ambitna, młoda kobieta. Tak można by opisać Ewę przed narodzinami jej dziecka. Mająca cudownego męża, duży, wręcz idealny dom gotowy na przyjście córki na świat. Ale nie takiej córki, jak zawsze z Adamem planowali.

Na początku historii Ewa wydaje się być przerażona tym, że urodziła chorą dziewczynkę. Odkąd rodzice Marysi skończyli szkołę, mieli już wszystko zaplanowane: to, jak będzie wyglądało ich dziecko, czego i gdzie będzie się uczyło, co będzie robić w przyszłości. Nie byli jednak gotowi na to, co się stało. Adam w szpitalu żartował, bo wydawało mu się, że to nieprawdopodobne, by akurat im przytrafiło się dziecko z zespołem Downa. Ewa przestraszyła się, ale tak jak jej mąż odepchnęła tę myśl od siebie. Kiedy jednak okazało się, że to prawda, mamy do czynienia z różnymi emocjami kobiety. w jednej chwili chciała zostawić córkę w szpitalu, zaraz potem czuła do niej wielką miłość. Ostatecznie, mimo woli Adama, dziewczynka zamieszkała w domu z rodzicami. Gdy jej ojciec odwrócił się i od żony, i od córki, matka opiekowała się Myszką (tak zdrobniale ją nazywała). Było to bardzo trudne zadanie, a Ewie towarzyszą podobne emocje, co w szpitalu. Wiedziała, że kocha dziecko, ale zarazem nie była gotowa na tyle problemów. Myszka, później niż inne dzieci, nawet z DS, nauczyła się chodzić i wymawiać pojedyncze słowa, zrozumiałe tylko dla matki. Wciąż załatwiała się pod siebie, a gdy już postawiła pierwsze kroki, zaczęła nawet tańczyć. Niestety, wszystkie najgorsze wypadki przytrafiały się publicznie, w supermarketach. Dziewczynka nagle zdejmowała z siebie ubrania i "tańczyła". Dla Ewy było to upokorzenie, czuła się niezręcznie. To oczywiście normalne ludzkie emocje, tak jak to, że zapracowana i obarczona problemami matka chciała odpocząć. Gdy zaprowadzała Myszkę na strych, miała chwilę, by usiąść w salonie, poczytać książkę i odprężyć się przy winie. Jej męża prawie w ogóle nie było w domu, a gdy już się pojawiał, zamykał się w swoim gabinecie. Nie miała z jego strony żadnego wsparcia. Oddalało to małżeństwo od siebie, ale Ewa wiedziała, że ważniejsza jest córka, która bez niej sobie nie poradzi.

Zdesperowana, z wielkim uszczerbkiem na zdrowiu psychicznym, Ewa zmieniła się. Nabrała pokory i wytrwałości. Jej życie jest dla mnie przykładem, że nie ma rzeczy niemożliwych, a sama osoba Ewy stanowi dla mnie wzór do naśladowania.

# data[].attributes.attachment_link.title
Skrzywdzona przez los - o bohaterce książki Doroty Terakowskiej

# data[].attributes.attachment_link.description
Na początku historii Ewa wydaje się być przerażona tym, że urodziła chorą dziewczynkę. Odkąd rodzice Marysi skończyli szkołę, mieli już wszystko zaplanowane: to, jak będzie wyglądało ich dziecko, czego i gdzie będzie się uczyło, co będzie robić w przyszłości. Nie byli jednak gotowi na to, co się stało.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Często ludziom wydaje się, że życie celebrytów jest usłane różami, a oni sami żyją w szczęściu, luksusie i przepychu. Niestety, wcale nie wygląda to tak, jak pokazują nam to media. Często najpopularniejsi aktorzy czy piosenkarze mają większe problemy niż przeciętni ludzie - na drodze do sławy i pieniędzy popadają w nałogi tym samym przekreślając swoje szanse na życie według tego, co sobie wymarzyli. Najgorsze jest to, że ludzie, którzy powinni im pomagać, są najbardziej winni. Wizja wielkiej fortuny przysłania im rzeczywistość i za wszelką cenę chcą do niej dążyć, nawet jeśli oznacza to krzywdzenie ludzi, na których powinno im najbardziej zależeć.

Powieść pt. „Pop Babylon" została napisana przez Imogen Edwards-Jones. W wersji anglojęzycznej ukazała się w 2008 roku, a w Polsce wydano ją w 2012. Liczy 440 stron i dzieli się na dziesięć rozdziałów. Dzięki wydawnictwu Pascal, ukazały się jeszcze bestsellery „Hotel Babylon", „Air Babylon" oraz „Fashion Babylon". Każdy z nich odsłania kulisy innej branży. W przypadku „Pop Babylon" czytelnik może spojrzeć na przemysł muzyczny z innej perspektywy niż przedstawiają go kolorowe pisma, telewizja i Internet.

Oparta na faktach i autentycznych historiach powieść opowiada o uzależnionym od kokainy właścicielu podupadającej agencji muzycznej w Londynie i jego próbach powrotu na szczyt z nowo utworzonym boysbandem Band Of Five. Najpierw organizuje przesłuchania na członków zespołu, a kiedy wybiera już pięciu nastoletnich chłopców, niekoniecznie utalentowanych, stara się za wszelką cenę stworzyć z nich supergwiazdy pop i bożyszcza nastolatek. Wprowadza on młodzieńców w świat narkotyków, prostytucji i imprez, tłumacząc, że w tej branży to normalne. Mając doświadczenie w przemyśle muzycznym, opowiada on chłopcom wiele anegdot, które kiedyś zasłyszał i relacji ze zdarzeń, których był świadkiem. W ten sposób dowiadujemy się o najlepiej skrywanych sekretach gwiazd takich jak Kylie Minogue, Spice Girls czy George Michael. Każda historia jest bardziej szokująca od poprzedniej, wszystkie są jak najbardziej prawdziwe i chyba właśnie to sprawia, że są aż tak zaskakujące i nieprawdopodobne. I tak bardzo młodych członków zespołu Band Of Five spotykają podobne rzeczy, zaczynając na korzystaniu z usług prostytutek, zastrzykach dodających energii i występach mimo złego samopoczucia, na udawanych związkach oraz uzależnieniu od alkoholu i narkotyków kończąc. Ich historia jest w pewnym sensie tragiczna i beznadziejna, lecz czytając książkę wcale nie współczuje się bohaterom.

Polecam „Pop Babylon" dojrzałym nastolatkom, osobom zainteresowanym pracą w przemyśle muzycznym i dorosłym, którzy zrozumieją problematykę książki, a nie zapragną naśladować poczynań postaci. Już od pierwszej strony historia może wydawać się zbyt drastyczna, ale jeżeli spodziewamy się dokładnych opisów prawdziwych zdarzeń i sytuacji, powinniśmy być na to przygotowani. Gwarantuję każdemu, że po przeczytaniu „Pop Babylon" spojrzycie na świat show biznesu z zupełnie innej perspektywy.

# data[].attributes.attachment_link.title
Mroczna strona showbiznesu według Imogen Edwards-Jones

# data[].attributes.attachment_link.description
Często ludziom wydaje się, że życie celebrytów jest usłane różami, a oni sami żyją w szczęściu, luksusie i przepychu. Niestety, wcale nie wygląda to tak, jak pokazują nam to media. Często najpopularniejsi aktorzy czy piosenkarze mają większe problemy niż przeciętni ludzie - na drodze do sławy i pieniędzy popadają w nałogi tym samym przekreślając swoje...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Książka jest głównie przeznaczona dla nastolatków, natomiast uważam, że spodobałaby się każdemu. Przepełniona jest wieloma poruszającymi i emocjonującymi wątkami.
Najbardziej podobało mi się to, że jest napisana w sposób, który trzyma czytelnika w ciągłym napięciu, pozwala śledzić działania i przemyślenia głównej bohaterki.

Gayle Forman to wielokrotnie nagradzana amerykańska, która jest autorką wielu powieści dla młodzieży. Napisała między innymi jedną z ulubionych moich książek
„Zostań, jeśli kochasz".

Książka opowiada o cichej, nieśmiałej i utalentowanej Mii Hall, siedemnastoletniej licealistce, która gra na wiolonczeli i wiąże ze swoją pasją przyszłość. Czuje się przez to inna od swojej rodziny, która uwielbia rocka. Dziewczyna ma chłopaka Adama, który gra w kapeli i powoli wstępuje w świat show-biznesu. Pewnego dnia w wyniku nieszczęśliwego wypadku samochodowego giną jej rodzice i młodszy brat, a ona sama leży w śpiączce. Podczas zdarzenia Mia jest w stanie, którym może obserwować siebie spoza ciała. Mówiąc prościej- jest w zawieszeniu i gdy okazuje się, że od niej zależy wybór między życiem a śmiercią jest zdezorientowana. Boi się obudzenia jako sierota. W podjęciu decyzji pomagają jej najbliżsi dziadkowie i przyjaciele rodziny, którzy cały czas czuwają w szpitalu w obawie, że także ją stracą. Najbardziej cierpi Adam, który szuka sposobu, by dotrzeć do Mii.

Książka jest głównie przeznaczona dla nastolatków, natomiast uważam, że spodobałaby się każdemu. Przepełniona jest wieloma poruszającymi i emocjonującymi wątkami.
Najbardziej podobało mi się to, że jest napisana w sposób, który trzyma czytelnika w ciągłym napięciu, pozwala śledzić działania i przemyślenia głównej bohaterki.
Zmaga się ona z podjęciem trudnej decyzji, a ja niecierpliwie czekałam na Jej odpowiedź, co sprawiało, że chciałam przeczytać książkę od początku do końca za jednym razem. Historia ukazuje relacje z rodziną i pokazuje, jak ważne jest dla nas wsparcie bliskich nam osób. W pewnym momencie byłam zmuszona do tego, aby zastanowić się, czy rzeczywiście w pełni wykorzystuje swój czas i poświęcam go na rzeczy najważniejsze. Zaczęłam zastanawiać się, jak to jest stracić w jednej chwili wszystkich, których kocham. W książce nie brakowało wątku miłosnego, który dodaje uroku powieści. Pokazuje silną więź między Mią i Adamem, która jest kontynuowana w dalszych częściach.

Uważam, że książka jest bardzo ciekawa, przepełniona motywującymi i życiowymi cytatami, a na dodatek ma głębokie przesłanie. Po przeczytaniu historii Mii i Adama czułam niedosyt, natomiast pisarka Gayle Forman napisała drugą część powieści, która jest równie świetna.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jeśli nie czytałeś/ czytałaś, nie zwlekaj

# data[].attributes.attachment_link.description
Książka jest głównie przeznaczona dla nastolatków, natomiast uważam, że spodobałaby się każdemu. Przepełniona jest wieloma poruszającymi i emocjonującymi wątkami. Najbardziej podobało mi się to, że jest napisana w sposób, który trzyma czytelnika w ciągłym napięciu, pozwala śledzić działania i przemyślenia głównej bohaterki.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wywiad z Panią Dorotą Guzek na temat jej upodobań czytelniczych.

K: Czy lubi Pani czytać książki?

D: Tak, natomiast brak czasu powoduje, że sięgam po nie coraz rzadziej. Natomiast nie wyobrażam sobie spędzenia wolnego czasu bez książki, ale mam go nie za wiele.

K: Kiedy i jaką książkę Pani ostatnio przeczytała?

D: Nie tak dawno, bo miesiąc temu, wpadła mi w ręce wspaniała książka Marii Nurowskiej- pierwsza część trylogii ukraińskiej pt. ,,Imię twoje".

K: Jaki to rodzaj literatury, którą Pani przedstawia?

D: Trudno powiedzieć, jaki to rodzaj, z tego względu, iż autorka przeplata 3 wątki:

psychologiczny, historyczny, jak i polityczny.

K: Dlaczego akurat ten rodzaj?

D: Ponieważ lubię autentyczność w utworach autorki, począwszy od miłości rodzicielskiej poprzez miłość do ojczyzny. Pisze również o odwadze czy poświęceniu, a odniesienia do najważniejszych wydarzeń współczesności i wartka akcja sprawiają, że przejmująca opowieść na długo zostaje w pamięci.

K: Co daje Pani czytanie książek?

D: Pozytywów jak i korzyści jest wiele. Rozwija wrażliwość, sposób samodzielnego myślenia, rozumowania, daje wiedzę, wzbogaca słownictwo. Ponadto daje możliwość przeniesienia się do świata bohaterów, poznania historii i świata wizji i wyobraźni autora.

K: Dziękuję za ciekawą rozmowę.

D: Dziękuję.

# data[].attributes.attachment_link.title
Przejmująca opowieść na długo zostaje w pamięci

# data[].attributes.attachment_link.description
Wywiad z Panią Dorotą Guzek na temat jej upodobań czytelniczych. K: Czy lubi Pani czytać książki? D: Tak, natomiast brak czasu powoduje, że sięgam po nie coraz rzadziej. Natomiast nie wyobrażam sobie spędzenia wolnego czasu bez książki, ale mam go nie za wiele. K: Kiedy i jaką książkę Pani ostatnio przeczytała?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
,,Zanim się pojawiłeś" nie jest kolejnym nudnym romansidłem kończącym się happy-endem. To opowieść należąca do tych bardziej osobistych, w której nie brakuje uśmiechu, humoru i wielu emocji. Nie można przy niej ukryć łez.

Kiedy sięgnęłam po książkę pt. ,,Zanim się pojawiłeś", nie sądziłam, że zostanie w mojej pamięci na długo i wywoła we mnie takie emocje. O powieści usłyszałam od cioci, która właśnie mi ją poleciła. Pamiętam jej słowa- ,,Nie czytałam książki, ale oglądałam film w kinie. Nie pamiętam kiedy tak płakałam. Film godny polecenia." Nie chciałam oglądać filmu tylko właśnie przeczytać książkę. Przy pierwszej okazji zaszłam do księgarni i ją zakupiłam. I szczerze? Nie żałuje, bo rzadko przy takich książkach płacze się jak bóbr.

Jojo Moyes (bo tak nazywa się pisarka) jest brytyjską autorką bestsellerów i dziennikarką. Tym przebojem wdarła się na wydawnicze listy przebojów. Warto wspomnieć, że książka została przeniesiona na duży ekran i w niedalekiej przeszłości mogliśmy zobaczyć ją w kinach.

Książka ma ponad 380 stron i -moim zdaniem -nie należy do najgrubszych. Okładka przedstawia dwoje zakochanych ludzi i nie zdradza historii książki. Jest pisana językiem powszechnym, codziennym.

Główną bohaterką książki jest Louisa Clarke, dwudziestosześcioletnia dziewczyna, mieszkająca w miasteczku wraz z rodzicami, dziadkiem i siostrą, która samotnie wychowuje dziecko. Jej życie toczy się pomiędzy pracą w kawiarni, spotkaniami z chłopakiem Patrickiem i wymyślaniem co dzień nowych kompozycji ubraniowych, którymi szokuje wszystkich bliskich i nawet tych, których nie zna. Lou ma szalony styl i tak naprawdę lubi nosić wszystko co kolorowe, ale niekoniecznie pasujące do siebie. Jej życie jest nudne i niczym niezaskakujące. Ale Lou nie wie, że straci pracę.

Idąc do pośrednictwa w poszukiwaniu nowego zatrudnienia, nie sądziła, że podejmie się tak trudnej pracy. Zostaje opiekunką, osobą do towarzystwa i -ku jej zdziwieniu- młodego, przystojnego człowieka, który w powodu wypadku stracił czucie w nogach i chęć do życia.

Żadne z nich nie wie, że Lou wywróci życie Willa do góry nogami i odmieni ich oboje na zawsze.

,,Zanim się pojawiłeś" nie jest kolejnym nudnym romansidłem kończących się happy-endem. To opowieść należąca do tych bardziej osobistych, w której nie brakuje uśmiechu, humoru i wielu emocji. Nie można przy niej ukryć łez.

Książka daje także możliwość spojrzenia na życie niepełnosprawnych osób z ich perspektywy. Lou próbuje przekonać Willa do aktywności. Musi pokonać szereg barier do tego stopnia, by w końcu się do niej przekonał. Jedną z nich jest to, że musi pokazać, że po co żyć, że niepełnosprawność nie zamyka mu okna na świat. Udowadnia mu też, że miłość istnieje, że ktoś może go pokochać tak samo, jak kochał go przed wypadkiem.

Po przeczytaniu książki dochodziłam do siebie kilka dni. Nie mogłam uwierzyć w jej treść i w to, że może być pomiędzy kimś tak silna więź po zaledwie kilku miesiącach znajomości. Zrozumiałam też, że w życiu każdego człowieka jest potrzebna bliskość drugiej osoby. Nieważne, jak byśmy od niej uciekali, ona i tak nas znajdzie.

Powieść Moyes jest interesująca ze względu na zakończenie i na przeżycia ukazane w książce. Wielu z was może się wydawać, że to kolejna nudna opowieść. Ale ja temu zaprzeczę. Nic w tej książce nie jest nudne. Może nie jest ona najwybitniejszym dziełem, ale pokazuje problemy, z którymi zmaga się dzisiejszy świat, a przede wszystkim, że miłość nie wybiera. Oczywiście to jest moja opinia, a ilu ludzi, tyle nowych wypowiedzi. Kocha się mimo wszystko, nawet wtedy, gdy nie jest to odpowiedni moment ani czas.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kiedy sięgnęłam po książkę pt. ,,Zanim się pojawiłeś'', nie sądziłam, że zostanie w mojej pamięci na długo i wywoła we mnie takie emocje. O powieści usłyszałam od cioci, która właśnie mi ją poleciła. Pamiętam jej słowa- ,,Nie czytałam książki, ale oglądałam film w kinie. Nie pamiętam kiedy tak płakałam.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.description
Książka pod tytułem 'Wiedźmin . Ostatnie Życzenie' została napisana przez wybitnego twórcę Andrzeja Sapkowskiego. Opowiada ona o przygodach Geralta z Rivii, który jest Wiedźminem. Książka, którą wam prezentuję, jest pierwszą w całym cyklu Sagi o Wiedźminie. To jedna z dwóch części napisanych tytułem wstępu do całej historii. ...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Przyjmij pogodnie to, co lata niosą..."

Całkiem przypadkowo trafiła w moje ręce książka francuskiej pisarki Catherine Clement pt."Podróż Teo".

14-letni chłopiec, który jest ciężko chory, wraz ze swoją ekscentryczną ciotką, udaje się w podróż dookoła świata, która ma pomóc chłopcu w powrocie do zdrowia.

Wyprawa rozpoczyna się w Jerozolimie, gdzie chłopiec poznaje największe religie świata: judaizm, chrześcijaństwo i islam. Następnie akcja utworu przenosi się do Egiptu,

w którym przed bohaterami powieści zostają odkryte reguły koptyjskiego systemu wierzeń. Kolejnym etapem podróży jest Rzym, w którym przedstawione jest czytelnikowi pogaństwo i chrześcijaństwo. Po bliższym poznaniu religii Jezusa Teo wraz z ciotką udają się Półwysep Indyjski, zapoznając się z hinduizmem, buddyzmem oraz religią Tybetu. Poprzez Chiny i Japonię podróżnicy trafiają do Europy. W Rosji zgłębiają tajniki prawosławia, by następnie trafić do Stambułu, miasta wielu meczetów. W podróży nie zabrakło też czasu na zgłębianie wierzeń afrykańskich ludów. Cała wypraw kończy się w Deltach, gdzie była starożytna siedziba wieszczki Pytii. To przecież w starożytnej Grecji nasza cywilizacja, a przez to i religia, ma swoje korzenie.

Teo to chłopiec, któremu rodzice nie narzucili od dziecka żadnej religii.

Podróżując wraz ze swoją ciotką, zgłębia przeróżne kultury. Dzięki nowo poznanym przyjaciołom odkrywa tajemnice religii i Boga, który choć różnie się nazywa, obecny jest w każdym miejscu na ziemi. „Podróż Teo" nie jest przewodnikiem po religiach,

Nie znajdziecie tu wskazówek do każdej religii, zresztą to co najważniejsze w każdej religii nie da się wyczytać z książki. Jest to powieść, która w sposób prosty, widziany oczami dziecka, kreśli czytelnikowi obraz różnych religii, ucząc tolerancji i poszanowania poglądów innych ludzi.

Napisana jest w sposób lekki i bardzo przyjemny dla czytelnika. Wiedza zawarta w niej świadczy o tym, że autorka doskonale przygotowała się do pisania powieści. Sama wychowywała się w rodzinie, która związana była z dwiema religiami: katolicką i żydowską. Wiedzę na temat świata czerpała mieszkając w Indiach, Australii oraz Senegalu.

Losy postaci przedstawione są w sposób bardzo realistyczny. Akcja jest dynamiczna, wprowadza czytelnika w świat tajemniczych obrzędów i rytuałów, które doskonale oddają piękne opisy orientalnych krain i niespotykanych na co dzień zbiorowości ludzkich.

Każdy z nas może być badaczem przemierzającym świat razem z bohaterami książki.

Przesłaniem powieści jest zapis traktujący o roli pokory w życiu człowieka, o wielkim znaczeniu miłości i życzliwości, które to wyrażają się w pogodzie ducha i poszanowaniu wobec przyrody i innego człowieka.

Powieść Catherine Clement można potraktować jako utwór skupiający się na przemianach i ważnych momentach w procesie dojrzewania. Teo w ciągu całej podróży kształtuje swój światopogląd religijny. Rezultatem tego wszystkiego staje się skonstruowana przez bohatera metafora drzewa jako zbioru religii, która odzwierciedla rozczłonkowanie systemu wierzeń. Chłopiec zaczyna dostrzegać także obecność Boga w świecie, o którym dotychczas mało wiedział, ponieważ wychowywał się w rodzinie ateistycznej.

Teraz zupełnie inaczej będzie patrzył na otaczającą rzeczywistość. Bohater nie opowiedział się za chęcią wyznawania którejkolwiek z poznanych religii. Woli znajdować się z boku istniejących wyznań. Można przypuszczać, że w dużej mierze spowodowały to "turystyczne" okoliczności, które zakładały ciągły pośpiech i zmianę miejsc, co utrudniało empiryczne poznanie systemów wierzeń. Istotne wydaje się również przyjęcie postawy tolerancyjnej wobec odkrytych religii i uświadomienie sobie, że może istnieć przyjaźń pomiędzy ich wyznawcami.

Fabuła książki jest oryginalna i bardzo ciekawa, co sprawia, że książkę- pomimo swojej objętości -czyta się bardzo szybko. Najbardziej podobały mi się fragmenty, w których Teo brał udział w obrzędach religijnych, podczas których wpadał w trans albo miał widzenia.

Bardzo gorąco chciałbym polecić tę książkę wszystkim, którzy do tej pory nie znaleźli w swoim życiu Boga- nie wnikając jak on się nazywa oraz tym, dla których słowo tolerancja znaczy bardzo wiele.

# data[].attributes.attachment_link.title
Istotne jest przyjęcie postawy tolerancyjnej wobec odkrytych religii i uświadomienie sobie, że może istnieć przyjaźń pomiędzy ich wyznawcami

# data[].attributes.attachment_link.description
Całkiem przypadkowo trafiła w moje ręce książka francuskiej pisarki Catherine Clement pt."Podróż Teo". 14-letni chłopiec, który jest ciężko chory, wraz ze swoją ekscentryczną ciotką, udaje się w podróż dookoła świata, która ma pomóc chłopcu w powrocie do zdrowia. Wyprawa rozpoczyna się w Jerozolimie, gdzie chłopiec poznaje największe religie świata: judaizm, chrześcijaństwo i islam.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Książkę pt. „Wybrani", napisaną przez C. J. Daugherty, poleciła mi koleżanka. Po przeczytaniu opisu wiedziałam, że ta historia będzie ciekawa. Moją uwagę przykuła intrygująca okładka - dziewczyna o dwóch twarzach i tajemniczy budynek.

„Wybrani" to thriller młodzieżowy. Książka została wprowadzona na rynek w 2013 r. przez Wydawnictwo Otwarte i zyskała dużą popularność wśród czytelników. Nie jest więc zaskoczeniem, że zajęła szóste miejsce na liście bestsellerów „Gazety Wyborczej" w marcu 2013 roku. Jest to pierwszy tom powieściowej sagi, który tak jak „Zmierzch" Stephenie Meyer skazany jest na sukces.

Główną bohaterką powieści jest Allie Sheridan - zbuntowana nastolatka, której świat zawalił się, od kiedy jej ukochany brat zaginął, a ona po raz kolejny zostaje zatrzymana przez policję. Zrozpaczeni rodzice decydują się na wysłanie dziewczyny do ekskluzywnej szkoły z internatem, z dala od domu, w której uczy się młodzież z wyższych sfer. Akademia Cimmeria to mroczna i monumentalna szkoła, w której panują surowe i dziwne zasady. Pomimo tego Allie dość szybko klimatyzuje się i z czasem zyskuje kilkoro przyjaciół, a nawet dwóch adoratorów: Sylvain'a i Carter'a. Niestety, okazuje się, że wszyscy wokół niej kłamią. Dziewczyna nie wie komu zaufać, ponieważ nikt nie jest w stanie realnie odpowiedzieć jej na dręczące ją pytania. Kiedy jedna z uczennic Akademii zostaje zamordowana, Allie wie, że szkoła skrywa mroczne sekrety.

„Wybrani" to powieść trzymająca czytelnika w napięciu i pochłaniająca, aż do ostatniej strony. Jednak, czytając pierwsze strony, trochę się rozczarowałam - kolejna zwykła historia zagubionej nastolatki, która trafia do nowej szkoły, poznaje innych rówieśników, pojawia się przystojny chłopak... Jednak w końcu akcja nabrała tempa, które rosło wraz ze wzrostem numeracji stron. Irytujące trochę, a zarazem intrygujące jest to, że chociaż autorka wyjaśnia niektóre z zagadek, to jednak zdecydowała się nie ujawniać zbyt wiele, pozostawiając czytelnika z mnóstwem pytań i przypuszczeń.

Język jest prosty i płynny, co sprawia, że czyta się ją szybko i przyjemnie. Użycie w powieści standardowych metafor i zwrotów przez Daugherty jedynie charakteryzuje tego rodzaju gatunek literacki. Pojawiają się ciekawe opisy, które nie dominują nad dialogami. Jest to lektura, którą z przyjemnością czytałam w czasie wakacji.

Bohaterowie to postaci podobne w swoim zachowaniu do osób, które nas otaczają na co dzień. Zostali dość wyraźnie przedstawieni przez autorkę. Ich działania czasem schematyczne, ale potrafili też dokonywać rzeczy zaskakujących. Posiadają szereg zalet i wad. Przedstawiają różne portrety psychologiczne. W każdym z nich znalazłam coś, co mnie urzekło. Przykładem tego jest Allie, która mimo zbuntowanej natury, jest sympatyczną, lecz tylko zagubioną dziewczyną.

„Wybrani" to niesamowita powieść z wartką akcją. Jest w niej wystarczająco wiele tajemnicy, kryminału i romansu oraz zwykłego życia nastolatków. Może zainteresować zarówno młodszych, jak i starszych czytelników. Z niecierpliwością oczekuję na piaty tom pt. „Niezłomni", który ma ukazać się w połowie czerwca bieżącego roku.

# data[].attributes.attachment_link.title
„Gdy wszyscy wokół kłamią, komu zaufasz?" - recenzja książki „Wybrani" C. J. Daugherty

# data[].attributes.attachment_link.description
„Wybrani" to thriller młodzieżowy. Książka została wprowadzona na rynek w 2013 r. przez Wydawnictwo Otwarte i zyskała dużą popularność wśród czytelników. Nie jest więc zaskoczeniem, że zajęła szóste miejsce na liście bestsellerów „Gazety Wyborczej" w marcu 2013 roku. Jest to pierwszy tom powieściowej sagi, który tak jak „Zmierzch" Stephenie Meyer skazany jest na sukces.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Książkę "Niemy śmiech" napisaną przez Heidi Hassenmüller poleciła mi koleżanka. Moją uwagę przykuła okładka z motywem potłuczonego szkła i smutna twarz dziewczynki. Zaintrygował mnie również tytuł powieści.
"Niemy śmiech"to książka przeznaczona dla młodzieży. Została wydana w Polsce w 2005 roku przez Wydawnictwo Ossolineum.
"Niemy śmiech" pobudza do refleksji i przemyśleń. To wzruszająca opowieść o nadziei i zagubieniu. Historia bohaterek bardzo mnie ujęła.

Powieść opowiada historię 8- letniej Antje i jej matki Katherine. Kobieta pochłonięta rozwijaniem swojej kariery w modelingu, nie ma czasu dla swojej córki, która nagle przestaje mówić. Żaden lekarz nie potrafi stwierdzić przyczyny utraty mowy. Katherina dziwi się, kiedy dostaje telefon ze szkoły, ponieważ dziewczynka jest bardzo zdolna i nigdy nie miała problemów z nauką. Na spotkaniu dyrektor informuje ją, że jej córka nie odzywa się od tygodnia i pogorszyły się jej oceny. Kobieta nie może w to uwierzyć i jest zła, ponieważ musiała zrezygnować z sesji zdjęciowej dla "Marsjanina". Jednak po powrocie do domu zaczyna rozumieć - Antje zamilkła. Wtedy postanawia oddać córkę pod opiekę swojego ojca, który okazuje wnuczce miłość i stwarza prawdziwy, rodzinny dom. Sama wyrusza w pogoń za karierą do Nowego Jorku. Tam odkrywa prawdziwe życie modelingu, które nie jest tak kolorowe jak sądziła. Jednak nie poddaje się.

Pozostają tylko pytania: Czy Antje odzyska mowę? Co wybierze Katherine: życie u boku ukochanej córki, czy świat mody i sławy?

Powieść napisana jest prostym i zwięzłym językiem. Słownictwo nacechowane emocjonalnie sprawia, że czyta się ją szybko, łatwo i przyjemnie. Autorka pisze zajmująco.

Książka sięga do najgłębszych emocji każdego czytelnika. Nie tyle wstrząsa, co szokuje. Zaciekawia niesamowitą i niebanalną historią.

"Niemy śmiech" to powieść młodzieżowa o tematyce psychologicznej. Porusza problemy dnia codziennego. Ukazuje pragnienia i ambicje rodziców, którzy w drodze do kariery zapominają o potrzebach i wrażliwości swoich dzieci, którzy stają się często dla nich przeszkodą. Książka przedstawia również realny świat modelingu, rozczarowanie światem przemysłu rozrywkowego oraz trud zaistnienia w nim.

"Niemy śmiech" pobudza do refleksji i przemyśleń. To wzruszająca opowieść o nadziei i zagubieniu. Historia bohaterek bardzo mnie ujęła.

# data[].attributes.attachment_link.title
Brak akceptacji czy całkowite emocjonalne odepchnięcie, niekiedy fizyczne odrzucenie? -

# data[].attributes.attachment_link.description
Książkę "Niemy śmiech" napisaną przez Heidi Hassenmüller poleciła mi koleżanka. Moją uwagę przykuła okładka z motywem potłuczonego szkła i smutna twarz dziewczynki. Zaintrygował mnie również tytuł powieści. "Niemy śmiech"to książka przeznaczona dla młodzieży. Została wydana w Polsce w 2005 roku przez Wydawnictwo Ossolineum. "Niemy śmiech" pobudza do refleksji i przemyśleń.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Gdy w końcu jeden z Polaków weźmie sprawy w swoje ręce, wszystko się zmieni. Z nieba zaczną spadać niemieckie bombowce, dowódcy RAF-u będą rwać włosy z rozpaczy nad niesubordynacją Polaków, a angielskim elegantom nagle zmiękną nogi. Nad dywizjonem wisi jednak niebezpieczeństwo, w jego szeregach, bowiem ukrywa się szpieg..."

Dlaczego sięgnęłam akurat po tę książkę? Z początku zainteresowała mnie okładka, jej kolorystyka i opis na tylnej okładce. Jest to książka Remigiusza Mroza pod tytułem ,,Turkusowe Szale". Autor jest najpopularniejszym i najbardziej cenionym pisarzem młodego pokolenia, okrzyknięty królem polskiego kryminału. Obronił także doktorat z nauk prawnych oraz ukończył z wyróżnieniem studia Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie. Jako jedyny w historii Nagrody Wielkiego Kalibru otrzymał za rok 2015 podwójną nominację. Za ,,Kasację" zdobył Nagrodę publiczności Wielkiego Kalibru. Aktualnie mieszka w niewielkiej miejscowości pod Opolem, która daje mu natchnienie oraz wenę do tworzenia nowych dzieł oraz mnóstwo przestrzeni do biegania, bez którego nie potrafi funkcjonować.

W książce przenosimy się w realia II wojny światowej. Akcja rozgrywa się za kanałem La Manche. W wielkiej Brytanii, gdzie znajdują się polskie dywizjony myśliwskie, jednak książka najbardziej zwraca uwagę na Dywizjon 307 Nocny Myśliwski o nazwie ,,Lwowskie Puchacze''. Ich znakiem rozpoznawczym były turkusowe szale z wyhaftowaną sową. Tak oto poznajemy głównego bohatera Feliksa Antoniego Esskera. Jest to młody, ambitny lotnik, którego marzeniem jest zmierzyć się z nieprzyjacielem pośród chmur. Jego najlepszym przyjacielem jest Leon Merowski. Razem zostają przydzieleni do wymienionej wyżej jednostki.

Nie było im łatwo, ponieważ brytyjscy lotnicy lekceważą ich umiejętności i mają ich za nic niewarte istoty. Nieznajomość języka jeszcze bardziej im to utrudnia. Jednak mężczyźni się nie poddają i idą w zaparte. Możemy zauważyć różnicę, jaka się pomiędzy nimi pojawia: spokojni i opanowani Brytyjczycy kontra w gorącej wodzie kąpani Polacy. Śledzimy ich losy na wyspie, na której muszą sobie radzić z obelgami rzucanymi w ich stronę przez herbaciarzy, bo tak Polacy nazywają Brytyjczyków.

Nie może zabraknąć skomplikowanej miłości w książce, jaka ukazuje się ze strony podpułkownika do brytyjskiej oficer Aileen. Jednak to nie jest jedyny ich problem, ponieważ maja do czynienia ze szpiegiem.

Jest to wspaniała przygoda dla zainteresowanych II wojną światowa, lotnictwem i nie tylko. Książka jest bardzo wciągająca. Pobudza chęć poznania historii polskich lotników ich dokonań oraz przeżyć.

Książka jest napisana prostym językiem, który dotrze do każdego z nas, tych młodszych, jak i starszych czytelników. Książkę można nabyć w dwóch różnych egzemplarzach, a mianowicie różniących się okładką. Ja trafiłam akurat na okładkę, która przedstawia chłopca, który stoi na wzgórzu przy zachodzie słońca i obserwuje lecące samoloty. Zakładam, że są to polskie oddziały.

Jak dla mnie książka jest rewelacyjna. Nic ująć nic dodać, czytało się ja naprawdę miło. Polecam ją każdemu miłośnikowi książek, a zwłaszcza dla pasjonatom II wojny światowej.

# data[].attributes.attachment_link.description
„Gdy w końcu jeden z Polaków weźmie sprawy w swoje ręce, wszystko się zmieni. Z nieba zaczną spadać niemieckie bombowce, dowódcy RAF-u będą rwać włosy z rozpaczy nad niesubordynacją Polaków, a angielskim elegantom nagle zmiękną nogi. Nad dywizjonem wisi jednak niebezpieczeństwo, w jego szeregach, bowiem ukrywa się szpieg..."

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nie spodziewałam się, że jest to tak wzruszająca opowieść o miłości, śmierci, poświęceniu, pełna emocji.

Książka Oskar ipani Róża" została napisana przez Erica Emanuela Schmitta. Wydało ją w 2004 roku wydawnictwo Znak. Utwór do dzisiaj cieszy się dużą popularnością wśród dzieci i młodzieży. Dzieło liczy ok. 90 stron, kosztuje średnio 16 złoty.

Książka ta opowiada o ostatnich dniach życia dziesięcioletniego chłopca chorego na raka. Dziecko mieszka w szpitalu, poznaje tam nowych przyjaciół, a także pierwsza miłość Peggy Blue. Towarzyszy mu starsza wolontariuszka, którą nazywa Ciocią Różą. Kobieta pomaga mu uwierzyć w Boga i oswoić się z myślą, że niedługo umrze. To ona wpada na pomysł, żeby Oskar pisał jeden list dziennie do Pana Boga. Chłopiec postanawia spróbować i szczerze do niego pisze. W ten sposób powstaje dwanaście listów z ostatnich dwunastu dni życia dziecka.

Pisze w nich o swoich problemach, jak i osiągnięciach, prosi o spełnienie marzeń, o łagodną śmierć. Jego listy do Boga i rozmowy z ciocią Różą są zabawne, optymistyczne i pogodne. Chłopiec pokonuje strach i odnajduje wiarę, akceptuje cierpienie i oswaja się ze śmiercią.

Oskar ma żal do rodziców, twierdzi, że nie mają odwagi rozmawiać z nim o ważnych rzeczach w jego życiu, nazywa ich tchórzami.

Myślę, że z pewnością każdy, kto sięgnie po tę lekturę, wyniesie z niej coś dla siebie. Ja sama po jej przeczytaniu, przekonałam się, że życie trzeba postrzegać jako niezwykły dar, który należy umiejętnie wykorzystać, a przede wszystkim pokonywać problemy i nie poddawać się przeciwnościom. Doceniać to, co dostajemy od losu.

Zachęcam wszystkich do jej przeczytania. Poruszone w niej problemy życia, cierpienia, choroby, przemijania mogą spotkać każdego z nas.

Wiele słyszałam o książce, zanim ją przeczytałam. Nie spodziewałam się, że jest to tak wzruszająca opowieść o miłości, śmierci, poświęceniu, pełna emocji. Gorąco polecam.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dwanaście listów z ostatnich dwunastu dni życia dziecka - recenzja książki "Oskar i pani Róża"

# data[].attributes.attachment_link.description
Książka Oskar ipani Róża" została napisana przez Erica Emanuela Schmitta. Wydało ją w 2004 roku wydawnictwo Znak. Utwór do dzisiaj cieszy się dużą popularnością wśród dzieci i młodzieży. Dzieło liczy ok. 90 stron, kosztuje średnio 16 złoty. Książka ta opowiada o ostatnich dniach życia dziesięcioletniego chłopca chorego na raka.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Nigdy w historii ludzkich konfliktów tak wielu zawdzięcza tak wiele tak nielicznym" - słowa te padły podczas przemówienia w brytyjskiej Izbie Gmin na temat pilotów RAF-u i innych krajów alianckich, odbyła się 20 sierpnia 1940 roku, a padły z ust samego Winstona Churchilla, premiera Wielkiej Brytanii, głowy Anglii i osoby najbardziej rozpoznawalnej podczas trwania drugiej wojny. To pokazuje wkład polskich lotników w zwycięską bitwę. Arkady Fiedler z polecenia Władysława Sikorskiego napisał o tych osiągnięciach książkę, której treść postaram się Wam streścić i zachęcić do jej przeczytania.

Lekturą, którą miałem przyjemność ostatnio omawiać na języku polskim jest ,,Dywizjon 303″ książka Arkadego Fiedlera. Ten utwór miał dla mnie podwójne znaczenie, ponieważ autor jest patronem mojej szkoły a po drugie książka ta opisuje osiągnięcia polskich lotników a będąc tego nie świadomym bardzo mnie to ciekawiło.

Książka składa się z 20 rozdziałów, które są relacjami z walk polskich lotników w bitwie o Anglię. A powstałą ona, dlatego że w tamtym czasie Arkady Fiedler służył w wojsku i z polecenia Władysława Sikorskiego, naczelnego wodza i premiera rządu londyńskiego, wybrał się do Wielkiej Brytanii, aby opisać osiągnięcia polskich myśliwców. Sam autor odniósł się do tego utworze.

W „Dywizjonie 303″ opisane są autentyczne postacie i wydarzenia historyczne. Bohaterowie pokazani są w pozytywnym świetle. Arkady Fiedler często podkreślał, że piloci tego dywizjonu są odważni, dumni i skłonni do poświęceń za kolegów, których łączyła silna więź. Po przeczytaniu tej książki znamy takich asów polskiego lotnictwa jak: Witold Urbanowicz, Witold Łokuciewski, Mirosław Ferić, Ludwik Paszkiewicz czy Josef František. Gdy na lekcjach historii zostanie poruszony temat dywizjonu, będziemy mieli okazję wykazać się wiedzą, którą zaczerpnęliśmy z książki Arkadego Fiedlera. Mocną stroną tego utworu jak i autora jest to, że nie wyolbrzymiał wkładu jednych, a pomniejszał rolę drugich. Książka jest zbiorem zdjęć Arkadego Fiedlera przybliżających nam dzieje bohaterów, co ułatwia wyobrażenie sobie sytuacji opisanych w książce. Kolejną rzeczą na plus jest to, że autor nie obarcza nas skomplikowanymi zwrotami i słownictwem. Książka jest przystępna, dla przeciętnego czytelnika. Utwór czyta się gładko i szybko. W ten sposób książka dociera do szerszego grona odbiorców i większa ilość osób zna losy polskich lotników. Słowa Winstona Churchilla: „Nigdy w historii ludzkich konfliktów tak wielu zawdzięcza tak wiele tak nielicznym" są potwierdzeniem ogromnych osiągnięć dywizjonu 303. Dla niektórych może być ona nieatrakcyjna z powodu swojego militarnego charakteru i gdyby odsłonięto kawałek życia prywatnego lotników, byłaby przystępniejsza dla większej ilości odbiorców.

# data[].attributes.attachment_link.title
„Nigdy w historii ludzkich konfliktów tak wielu zawdzięcza tak wiele tak nielicznym"

# data[].attributes.attachment_link.description
„Nigdy w historii ludzkich konfliktów tak wielu zawdzięcza tak wiele tak nielicznym" - słowa te padły podczas przemówienia w brytyjskiej Izbie Gmin na temat pilotów RAF-u i innych krajów alianckich, odbyła się 20 sierpnia 1940 roku, a padły z ust samego Winstona Churchilla, premiera Wielkiej Brytanii, głowy Anglii i osoby najbardziej rozpoznawalnej podczas trwania drugiej...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pierwszą książką jednego z moich ulubionych autorów, czyli Johna Greena, była powieść pt. ,,Ostatnia Piosenka". Dowiedziałam się o nim wtedy, kiedy jego książki stały się bestsellerami na całym świecie. Jest mistrzem opowieści romantycznych. Potwierdzi to każdy, który czytał jego historie. Napisał również takie książki jak: ,,I wciąż ją kocham" oraz ,,List w butelce", które sama również przeczytałam.

Jednakże autor zasłynął najbardziej ze swojej pierwszej powieści ,,Pamiętnik". Kiedy przeczytałam opis książki, myślałam, że to kolejny banalny romansik o zbuntowanych nastolatkach, problemach z rodzicami i chorobą. Lecz się myliłam. Opowieść różniła się od innych typowych bestsellerów, które królują na listach najbardziej czytanych książek na świecie.

Lektura wciągnęła mnie tak bardzo, że mogłam ją czytać godzinami, pochłonęłam ją w ciągu dwóch dni. Pan Sparks wykonał znakomitą robotę. Nic dziwnego, że cieszy się ona taką dobrą opinią. Książka przyprawiła mnie o dreszcze i wzbudziła we mnie wiele emocji, oczywiście tych pozytywnych. Musiałam się na koniec książki popłakać. Autor chciał nam pokazać, że bez względu na wszystko powinniśmy kochać i przebaczać ludziom oraz że każdy, kto tylko chce, potrafi się zmienić.

W powieści Nicholas posługuje się językiem prostym, aby każdy mógł trafnie zrozumieć przesłanie. Według mnie, najlepszym wątkiem była miłość Ronnie do Willa Blakelela, siatkarza, który odwzajemnił jej uczucia. Śmiertelna choroba ojca zmieniła Ronnie ze zbuntowanej, lubiącej się zabawić nastolatki bez skrupułów we wrażliwą, współczującą i kochającą dziewczynę. ,,Ostatnia Piosenka to szansa, by lepiej zrozumieć problemy nastolatków". Zgodzę się z tym w stu procentach, ponieważ sama nią jestem i wiem, jak to jest.

Książka została kreatywnie podzielona na 37 rozdziałów, a każdy z nich podpisany jest imieniem, np. Ronnie, John, Will itd. W utworze jest pokazany jej stosunek do brata, a według mnie większość sióstr czy braci powinno się od niej uczyć. Jest dla niego wspaniała, lecz jak ma zły dzień, lekko na niego nakrzyczy, ale nigdy nic więcej. . Moim jedynym błędem było to, że najpierw obejrzałam film na podstawie książki, który był tak samo cudowny, jak powieść, a potem dopiero ją przeczytałam. Przed oczami miałam Miley Cyrus (aktorkę grającą rolę Ronnie) i Liama Hemsworta (aktora wcielającego się w rolę Willa), ale mogłam się bardziej wczuć w jej czytanie, choć wiedziałam, jaki będzie koniec. Oczywiście, nie chcę za bardzo zdradzać fabuły, ponieważ chciałabym, żebyście ją przeczytali.

# data[].attributes.attachment_link.description
Pierwszą książką jednego z moich ulubionych autorów, czyli Johna Greena, była powieść pt. ,,Ostatnia Piosenka". Dowiedziałam się o nim wtedy, kiedy jego książki stały się bestsellerami na całym świecie. Jest mistrzem opowieści romantycznych. Potwierdzi to każdy, który czytał jego historie. Napisał również takie książki jak: ,,I wciąż ją kocham" oraz ,,List w butelce", które sama również przeczytałam.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
O tym problemie nigdy za dużo dyskusji. Zdecydowanie interesująca pozycja dla wszystkich, którzy myślą, że ich to nie dotknie.

Autorką i równocześnie bohaterką książki ,,Pamiętnik narkomanki" jest Barbara Rosiek.

Książka jest napisana prostym językiem, zrozumiałym dla każdej grupy wiekowej. Edycja książki, którą posiadam, jest koloru czarnego, z wyróżniającym się czerwonym tytułem i dużą strzykawką. Lektura w bardzo realistyczny sposób porusza takie problemy, jak brak akceptacji ze strony otoczenia, niewyobrażalna samotność bohaterki, walka ze szkołą i policją. To wszystko w ostateczności doprowadziło bohaterkę do narkomanii.

Postać Barbary pokazuje, jak słaby może być człowiek uzależniony, ale też, że dzięki naszym słabościom stajemy się mocniejsi. By zdobyć towar, jest w stanie zrobić wszystko. Narkotyki doprowadziły ją na samo dno, tam, gdzie kończy się człowieczeństwo. Była obojętna na uczucia i otoczenie. Nie miała przyjaciół, bo wśród narkomanów nie ma przyjaźni- są tylko układy. Osoby, z którymi się zadawała, też były ćpunami, ale wszyscy odeszli. Pierwsza zgasła Iga, drugi był Tomek: „Tomek nie żyje. Ćpał gdzieś z jakimiś ludźmi. Miał zapaść i tamci się wystraszyli. Nie wezwali pogotowia, tylko przenieśli go na ławkę i tam umarł. A mogli go odratować..." Jest to fragment zapisków z 27 maja.

Potem odszedł Filip, który poszedł na ,,złoty strzał"-to tak zwane narkomańskie samobójstwo. A ostatni został Alfa, najstarszy ze wszystkich. Trafił on do więzienia, a tam się powiesił. W ten sposób została sama. Kiedy się ćpa, wszystko wydaje się inne, człowiek nie zdaje sobie sprawy z tego, że staje się cieniem, że odchodzi. Kiedy narkotyki przestają działać, wszystko się zmienia, nagle zaczynasz się bać siebie, odczuwasz strach przed śmiercią. Trzeba wziąć, ale tym razem więcej, by zapomnieć te straszne wizje swojego końca. I tak w kółko.

Każdy nosi maski...Basia robiła to samo. Z obawy przed rodzicami udawała, że wszystko jest dobrze. Uczyła się i chodziła do szkoły, lecz w jej wnętrzu cały czas trwała wielka walka, walka o życie, walka z uzależnieniem. Nie przyznawała się, że dalej ćpa. Narkotyki niszczyły jej ciało, osłabiały organizm, zraniły duszę, ale ona walczyła do końca i wygrała. Przez rok leczyła się w ośrodku prowadzonym przez Marka Kotańskiego o nazwie MONORA. Na własne życzenie została z niego wypisana. Wszyscy uważali, że wyszła z niego zdrowa, lecz ona wstydziła się tego, że po tygodniu znów zaczęła ćpać. Okłamywała w ten sposób rodziców, Kotańskiego i lekarzy. Czytałam tę książkę kilka razy i z każdym razem dowiadywałam się i odkrywam wiele nowych rzeczy, o których nie miałam pojęcia. Jestem też pełna podziwu dla Basi, która mimo choroby, była na tyle silna, aby wyjść z nałogu, ukończyć studia i podjąć pracę. Nałóg odizolował ją od miłości. Została jej tylko samotność, cierpienie i śmierć, która ocierała się o nią przez te wszystkie lata.

Książka została napisana z myślą o nas, młodych osobach. Ma uświadomić, jak wielką władzę mają nad nami używki. Musimy pamiętać, że nasze życie to nieustanna walka, ciągłe przeszkody, niedomówienia. Ale jeśli będziemy mieli w sobie nadzieję, miłość, to będziemy w stanie je pokonać. Na podsumowanie pragnę przytoczyć jeszcze jeden fragment z książki: „Każdy rodzaj narkotyku doprowadza cię do ostatecznej klęski- odrętwienia". Pamiętaj, nie daj się wciągnąć.

# data[].attributes.attachment_link.description
Autorką i równocześnie bohaterką książki ,,Pamiętnik narkomanki' jest Barbara Rosiek. Książka jest napisana prostym językiem, zrozumiałym dla każdej grupy wiekowej. Edycja książki, którą posiadam, jest koloru czarnego, z wyróżniającym się czerwonym tytułem i dużą strzykawką. Lektura w bardzo realistyczny sposób porusza takie problemy, jak brak akceptacji ze strony otoczenia, niewyobrażalna samotność bohaterki, walka ze szkołą...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Chłopak, który stracił głowę" opowiada o trudnych problemach. Czasami jest radosna, lecz jest też przepełniona cierpieniem. Opowiada o tym, jak pogodzić się z utratą bliskiej osoby. To, co jest w niej zawarte, jest bardzo ważne dla nas wszystkich. Autor nie owija w bawełnę, odważnie zadaje pytania o naturę człowieka i porusza trudne kwestie moralne.

Książka, którą ostatnio przeczytałam i myślę, że jest godna polecenia, nosi tytuł ,,Chłopak, który stracił głowę". Sam tytuł może podsuwać nam wiele pomysłów na to, o czym może być ta książka, lecz pewnie nikt nie wpadłby na pomysł tego, o czym ona naprawdę jest.

Powieść napisał John Corey Whaley. Jest to jego pierwsza książka, która powędrowała na półki mojej biblioteczki. Lektura opowiada o 16-letnim chłopaku, chorym na raka, o imieniu Travis, który stanął przed ciężkim wyborem: śmierć lub eksperymentalna operacja. Nie zastanawiał się długo. Zgodził się na to, by zamrozili jego głowę, a od szyi w dół dali nowe, zdrowe ciało.

Jednakże z powodu tak trudnego zabiegu, na którego wykonanie dotychczasowa medycyna nie pozwalała, musiał zostać wprowadzony w śpiączkę i czekać na operację. Pożegnał się z rodziną, przyjaciółmi i dziewczyną, nie wierząc w swój powrót. Obudził się przeszło 5 lat później.

Dużo rzeczy się zmieniło: ma nowe, atrakcyjne, lecz obce ciało i swoją własną głowę. Świat minimalnie się zmienił, a powrót do normalnego funkcjonowania jest jeszcze trudniejszy niż mogłoby się wydawać. Jego przyjaciele mają już po 21 lat, są na studiach, ułożyli sobie życie. A on? Nadal jest 16-latkiem, który po 5 latach śmierci klinicznej ma żyć tak jak wcześniej. Ma wrócić do szkoły, poznać nowych znajomych i praktycznie zapomnieć o przeszłości. Rodzice ukrywają coś przed nim. a dziewczyna? Ma narzeczonego. Jest to dla niego bardzo trudne i nie może się z tym pogodzić, ponieważ nadal coś do niej czuje i tęskni. Cate jest rozdarta psychicznie, a chłopak podejmuje nieustanne próby odzyskania ukochanej.

,,Chłopak, który stracił głowę" opowiada o trudnych problemach. Czasami jest radosna, lecz jest też przepełniona cierpieniem. Opowiada o tym, jak pogodzić się z utratą bliskiej osoby. To, co jest w niej zawarte, jest bardzo ważne dla nas wszystkich. Autor nie owija w bawełnę, odważnie zadaje pytania o naturę człowieka i porusza trudne kwestie moralne. Mimo, że książka ma element fantastyczny, to pokazuje więcej z życia codziennego niż mogłoby się wydawać.

Whaley swoim dziełem udowadnia, że człowiek jest w stanie poradzić sobie z każdym zmartwieniem. Nieważne, czy to śmierć, choroba bądź złamane serce.
Język i styl są na wysokim poziomie. Okładka jest kolorowa, oryginalna i można z niej dużo wyczytać. Główny bohater to postać wyrazista, silna, odważna lecz po powrocie do życia staje się zagubiona. Każdy w takiej sytuacji jak on czułby się podobnie. Jego historię można porównać do problemów współczesnych nastolatków, którzy gubią się w swoim życiu. Przyjaciele i rodzina Travisa to silne charaktery, które mimo swoich problemów zawsze znajdą dla niego czas.

John Corey Whaley miał naprawdę nietypowy, lecz bardzo dobry pomysł na książkę. Pochłonęłam ją w przeciągu trzech dni. Czytało mi się ją przyjemnie, a temat zawarty w niej trafił do mnie w 100%. Szczerze polecam książkę wszystkim czytelnikom, niezależnie od wieku, bo to lektura warta uwagi. Jestem pewna, że przypadnie Wam do gustu. Stracicie głowę dla tej książki! Wiem to z własnego doświadczenia.

# data[].attributes.attachment_link.title
Chłopak, który stracił głowę - dosłownie i w przenośni

# data[].attributes.attachment_link.description
"Chłopak, który stracił głowę" opowiada o trudnych problemach. Czasami jest radosna, lecz jest też przepełniona cierpieniem. Opowiada o tym, jak pogodzić się z utratą bliskiej osoby. To, co jest w niej zawarte, jest bardzo ważne dla nas wszystkich. Autor nie owija w bawełnę, odważnie zadaje pytania o naturę człowieka i porusza trudne kwestie moralne.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Niedawno przeczytałam książkę pt. „W śnieżną noc". Jest to książka, w której skład wchodzą trzy świąteczne opowiadania o miłości, rozgrywane w tym samym miasteczku podczas wielkiej śnieżycy.

Autorów opowiadań jest trzech. Maureen Johanson, która napisała pierwsze opowiadanie pt. „Podróż wigilijna" jest autorką takich książek jak „13 małych błękitnych kopert", „Girl at Sea" czy „The Name of the Star". Drugim autorem jest John Green, znany chyba każdej osobie lubiącej czytać książki. Napisał takie bestsellery jak „Gwiazd naszych wina", „Papierowe miasta", „19 razy Katherine" oraz wiele innych. Ostatnią autorką jest Lauren Myracle, która napisała wiele książek dla dzieci i młodzieży, takie jak „Papatki", „Pzdr" oraz serię książek „The Winnie Years".

Pierwsze, co zwróciło moją uwagę w owej książce, to okładka. Chociaż nie powinno oceniać się książki po okładce, ta szczególnie mi się spodobała, co spowodowało że z chęcią sięgnęłam właśnie po tę książkę. Na okładce dominuje fiolet. Widać na niej zarys dziewczyny wśród zimowego otoczenia.
Pierwsze opowiadanie jest o dziewczynie, która posiada dziwne imię Jubilatka. Święta Bożego Narodzenia to dla niej początkowo pasmo nieszczęść. Zaczynają się one informacją o aresztowaniu rodziców, potem następuje natychmiastowy wyjazd, awaria w pociągu czy kąpiel w przeręblu. Trafia ona do miasteczka Greacetown i poznaje Stuarta porzuconego przez dziewczynę. Chłopak proponuje jej spędzenie świąt z nim i jego rodziną.

Druga historia przedstawia trójkę przyjaciół - Tobinie, Diuk oraz JP, która wyjeżdża w podróż do Wafflehouse pełnego cheerleaderek. Głównym celem opowiadania jest pokazanie, że szczęście jest blisko, tylko ciężko jest nam je dostrzec.

Trzecie opowiadanie jest o dziewczynie Addie, która zerwała z chłopakiem Jebem. Święta spędza opłakując stratę chłopaka. Na dodatek w Wigilię miała być ich pierwsza rocznica, ale Addie wszystko zaprzepaściła i czuje się z tym okropnie.

Wbrew pozorom te opowieści łączą się ze sobą i tworzą spójną całość. Autorom trzech opowiadań niezwykle udała się współpraca, ponieważ te trzy historie wyglądają tak, jakby napisała je ta sama osoba. Jestem pod wielkim wrażeniem, jak bardzo te opowieści do siebie pasują i na pewno wiele pracy włożono w napisanie tej książki. Nie jest ona może dziełem sztuki, jest pisana prostym, młodzieżowym językiem i dzięki temu niezwykle przyjemnie się ją czyta.

Osobiście najbardziej podobało mi się pierwsze opowiadanie. Czyta się je niesamowicie lekko i ciężko mi było się od niego oderwać. Byłam pewna, po przeczytaniu wielu książek Johna Greena, że to jego opowiadanie najbardziej przypadnie mi do gustu, lecz opowiadania Maureen Johanson żadne nie przebiło.

# data[].attributes.attachment_link.title
„W śnieżną noc" - idealna książka na zimowe wieczory

# data[].attributes.attachment_link.description
Autorów opowiadań jest trzech. Maureen Johanson, która napisała pierwsze opowiadanie pt. „Podróż wigilijna" jest autorką takich książek jak „13 małych błękitnych kopert", „Girl at Sea" czy „The Name of the Star". Drugim autorem jest John Green, znany chyba każdej osobie lubiącej czytać książki. Napisał takie bestsellery jak „Gwiazd naszych wina", „Papierowe miasta", „19 razy Katherine"...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"W życiu nie ma nic pewnego, ale jedno wiem - trzeba ponosić konsekwencje swoich czynów, przyjąć odpowiedzialność za swoje uczynki."

„ Love, Rosie " to film autorstwa Christiana Dittera oparty na znanej powieści pt.„Na końcu tęczy". Według mnie jest on idealny na jesienne depresje. Dzięki niemu szara rzeczywistość wydaje się przez chwilę trochę bardziej kolorowa.

Niby zwykła komedia romantyczna, tematem zupełnie nie odbiegająca od innych, a jednak ma w sobie coś, dzięki czemu bardzo przyjemnie się ją ogląda. Należy jednak całkowicie poddać się wizji twórców. " Love, Rosie " może nie przypomina do końca telenoweli, ale fabuła wcale tak bardzo nie odbiega od schematu telewizyjnego „tasiemca" - do bólu przewidywalna i często spotykana w filmach. Jest dwoje przyjaciół - Rosie (Lily Collins) i Alex (Sam Claflin), którzy znają się praktycznie od zawsze. Odbiorcy od razu nasuwa się myśl: „Pewnie na końcu filmu będą już razem". Mamy również niechcianą ciążę, samotne macierzyństwo, zdrady i nieudane małżeństwa - dość banalne. Mimo to, jest coś co pozwala nam uwierzyć w tę historię, a mianowicie autentyczna chemia między głównymi bohaterami. Myślę, że zostali doskonale dobrani do odgrywanych przez siebie ról. Między innymi dzięki nim film jest zarazem dość zwyczajny, jak i nietuzinkowy. Ich wspólna gra aktorska pozbawia kulejącego scenariusza drewnianych kwestii i przekształca go w coś o wiele lepszego, życiowego. Już przy pierwszych krokach stawianych w dorosłość, przyjaźń zaczyna przeradzać się w miłość, lecz na drodze staje wiele przeciwności. Film nie jest nad wyraz wartościowy czy też wzruszający, ale na pewno bardzo miły dla oka. Pozwala odejść od codzienności, poznać problemy bohaterów i postawić się w ich sytuacji.

Film był tworzony tak, aby trafić do tej młodszej, jak i starszej publiczności. " Love, Rosie " utwierdza nas w przekonaniu, że istnieje ta jedyna prawdziwa miłość, a opatrzność czuwa nad tym, by dwie połówki się połączyły.Niektóre tematy są bardzo przerysowane, lecz całość z czasem nabiera dojrzalszego tonu.

„Love, Rosie" to film lekki, przyjemny, a momentami nawet wzruszający. Z pewnością oczaruje widza szczerością opowieści. Tyle wystarczy, by oddać „ Love, Rosie" swój cenny czas.

# data[].attributes.attachment_link.title
Idealny na jesienne depresje. Dzięki niemu szara rzeczywistość wydaje się przez chwilę trochę bardziej kolorowa

# data[].attributes.attachment_link.description
„Love, Rosie" to film autorstwa Christiana Dittera oparty na znanej powieści pt.„Na końcu tęczy". Według mnie jest on idealny na jesienne depresje. Dzięki niemu szara rzeczywistość wydaje się przez chwilę trochę bardziej kolorowa. Niby zwykła komedia romantyczna, tematem zupełnie nie odbiegająca od innych, a jednak ma w sobie coś, dzięki czemu bardzo przyjemnie się ją...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Mały Książę" zrobił na mnie ogromne wrażenie - dawno żadna książka nie spodobała mi się tak bardzo. Chętnie sięgnęłam po jej kontynuację z myślą, że zachwyci mnie jeszcze bardziej, ale niestety, nie sprostała moim oczekiwaniom...

Ostatnią przeczytaną przeze mnie książką jest kontynuacja „Małego Księcia" pt. „Mały Książę ze strychu", której autorem jest pan Janusz Włodarczyk. Do jej przeczytania zachęciła mnie nauczycielka języka polskiego podczas omawiania lektury.

„Mały Książę" zrobił na mnie ogromne wrażenie - dawno żadna książka nie spodobała mi się tak bardzo. Chętnie sięgnęłam po jej kontynuację z myślą, że zachwyci mnie jeszcze bardziej, ale niestety, nie sprostała moim oczekiwaniom... Według mnie jest zbyt oczywista. Po przeczytaniu pierwowzoru, który skłonił mnie do refleksji, liczyłam na coś podobnego w kontynuacji jego przygód. Niestety, doszukałam się wielu różnic w stylu i języku oraz klimat był zupełnie inny. Plusem może być to, że w tej książce znajdują się wyjaśnienia i dopowiedzenia, które pomagają zrozumieć niektóre aspekty "Małego Księcia", choć mi osobiście wielką przyjemność sprawiło dociekanie „prawdy" i przemyślenia nad ukrytym sensem poszczególnych zdań.

Uważam, że „Mały Książę ze strychu" jest książką dla nieco młodszych odbiorców niż „Mały Książę". Wydaje mi się, że autor ją uprościł. Jest przyjemna w czytaniu, ale nie płynie z niej taka nauka jak z pierwszej książki, w której każda przygoda Księcia uczyła czegoś nowego i dawała okazję do rozważań. Nie porównując ich do siebie, mogłabym powiedzieć, że recenzowana przeze mnie książka jest całkiem dobra, choć nic wyjątkowego w niej nie znalazłam.

Nie jest to książka, która zawładnęła moim sercem i pewnie nie wrócę do niej w przyszłości, ale ciekawych zachęcam do jej przeczytania, oczywiście po wcześniejszej lekturze „Małego Księcia". Może innym przypadnie ona do gustu i spodobają im się opisane w niej przygody.

# data[].attributes.attachment_link.description
Ostatnią przeczytaną przeze mnie książką jest kontynuacja „Małego Księcia" pt. „Mały Książę ze strychu", której autorem jest pan Janusz Włodarczyk. Do jej przeczytania zachęciła mnie nauczycielka języka polskiego podczas omawiania lektury. „Mały Książę" zrobił na mnie ogromne wrażenie - dawno żadna książka nie spodobała mi się tak bardzo.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
...Była typową "szarą myszką", niezaradną i trochę ciapowatą. Wraz z rozwojem historii i ona się zmieniła. Stała się bardzo wartościową i uroczą osobą...

O "Zanim się pojawiłeś" zrobiło się głośno dość niedawno. Wszystko to ze względu na zbliżającą się premierę filmu, który jest ekranizacją książki pod tym samym tytułem, autorstwa Jojo Moyes. Piątego stycznia 2012 roku w księgarniach pojawiły się pierwsze wydania. Dotychczas książka zdobyła nominację do Goodreads Choice Award: Literatura piękna.

Kiedy 26-letnia Louisa "Lou" Clark traci pracę, staje przed ciężkim zadaniem znalezienia nowego zatrudnienia. Na co dzień mieszka w niewielkim angielskim miasteczku i nie wie jeszcze, co zrobić ze swoim życiem. Próbuje sił w wielu dziedzinach, by pomóc swej rodzinie związać koniec z końcem. Wreszcie zostaje opiekunką Willa Traynora, młodego, bogatego bankiera, którego losy całkowicie zmieniły się na skutek tragicznego zdarzenia sprzed dwóch lat. Niegdyś pełen energii, dziś cyniczny do szpiku kości Will wyzbył się już wszelkiej nadziei na szczęście. Dziewczyna postanawia pokazać mu, że jeśli tylko chce to może je jeszcze odnaleźć.

Lou, w przeciwieństwie do Willa, który od razu zdobył moja sympatię, początkowo troszkę mnie irytowała. Była typową "szarą myszką", niezaradną i trochę ciapowatą. Wraz z rozwojem historii i ona się zmieniła. Stała się bardzo wartościową i uroczą osobą.

Większość czytelników jest zgodna co do tego, że książka rozwala emocjonalnie i wyciska morze łez. Ja nie do końca się z tym zgadzam. Książka mi się podobała, choć liczyłam no dużo więcej. Jej wadą jest przewidywalność i pewne schematy, które są tutaj powielone. Mimo to czyta się ją przyjemnie. Według mnie, jest to sprawa dialogów między głównymi bohaterami, które od początku są podszytę sympatyczną uszczypliwością, ironią i humorem, który rzeczywiście bawi.

Sięgając po tę książkę, przekonacie się, że łatwo jest domyślić się zakończenia. Mimo to autorce udało się stworzyć piękną na swój sposób historię, prawdziwą i wzruszającą. Uważam, że jest warta tego, aby poświęcić jej swój czas.

# data[].attributes.attachment_link.description
O 'Zanim się pojawiłeś' zrobiło się głośno dość niedawno. Wszystko to ze względu na zbliżającą się premierę filmu, który jest ekranizacją książki pod tym samym tytułem, autorstwa Jojo Moyes. Piątego stycznia 2012 roku w księgarniach pojawiły się pierwsze wydania. Dotychczas książka zdobyła nominację do Goodreads Choice Award: Literatura piękna.